The Real Me อย่าท้าให้บ้ารัก ตอนที่ 52 [ 22:41 น. - อา. 14 มิ.ย 63 หน้า 76 ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: The Real Me อย่าท้าให้บ้ารัก ตอนที่ 52 [ 22:41 น. - อา. 14 มิ.ย 63 หน้า 76 ]  (อ่าน 306164 ครั้ง)

ออฟไลน์ Pam_ban

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1269
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-2
โอยฟินกับมาดของสมุทร  มันใช่เลย คนนี้แหละที่จะเอาไฟอยู่หมัด ไม่ว่าจะอารมณ์ คำพูด บรรยากาศกดดันเวลาไฟทำอะไรสักอย่างแล้วสมุทรอยากได้คำตอบ คือ ลงตัวมากค่ะ ชอบ  :กอด1: ชอบแบบกดดัน ๆ กันแบบนี้ล่ะค่ะ



รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ



 :katai3:

ออฟไลน์ sweetbasil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
บู๊เดือดเลือดพล่านเลย  เดียวย่างไก่รอนะคะ
อยากให้พายุคู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ธาน :z3:

ออฟไลน์ aehJTS

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +216/-8
และแล้วก็ได้ป๊ะกันแหม
แต่อ่านตอนนี้แล้วหมั่นใส้อีคุณไฟขึ้นมานิดๆ
เพราะเล่นอยู่ได้สงสารสมุทรของเค้านะ

 :pig4:  ค่ะ

ออฟไลน์ KaniSui

  • ♪(*^ ・^)ノ⌒☆
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-0
เรื่องนี้แบบ แมนๆได้กันครับ มากกกกกกกกก

ตอนปล้ำ(มวย)กันสปาร์คกันบ้างมะ แบบอารมณ์วาบหวิว เสียงหอบและกลิ่นกายนี้ ง่อวววววว

คุณพี่ไฟนี่นอกจากจะร้ายแล้วยังค่อนข้างจะกวนติงพอสมควรนะ 55555
และดูจะรุนแรง เก็บกดมากด้วย สังเกตจากการที่พี่ธานต้องคอยเตือนสติอยู่บ่อยๆแล้ว...
แบบนี้ในอนาคตพ่อพระสุดนิ่งผู้มีสติล้ำลึกอย่างสมุทร ต้องควบคุมพี่ไฟได้แน่ๆ หึหึ

ชอบเวลาที่เขาสังเกตกันและกันอ่า แบบจ้องกันงี้ เหมือนกับโลกนี้มีแค่เราสอง.....
โง้ยยยยยยย โลกหัวใจกำเริบเลิฟ เลิฟ เลิฟ เลิฟ เลิฟ เลิฟฟฟฟ (เป็นบ้าไปแล้ว)
ถ้าตอบว่าเป็นใครแล้วจะยังไงต่ออ่าาาา.. พ่อสมุทรของน้องต้องไม่ยอมไปด้วยแน่ๆ แบบไม่อยากยุ่งด้วยไรงี้มะ เง้อออออ


น้องพายุงุ้งงิ้งๆๆๆ พี่น้องรู้แกวกันรักกันโนะะะ แบบนี้คงไม่มีใครสามารถแย่งความรักของน้องพายุออกจากพี่ไฟได้
ต้องเป็นพี่ธานผู้แสนดีเท่านั้น พี่ไฟคงจะยอมยกให้ 5555555 เพราะงั้นธานพายุนี่แหละ ชัวร์!! *0*

ออฟไลน์ NUTSANAN

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-3
กล้ามชนกล้ามมมม กรีดดร้องงงงงงง  ใครกดใครละนี่เดาไม่ออกเลยจ้าา แต่จะว่าไปพายุเวลาอยุ่กะไฟนี่ก้มุ้งมิ้งอยุ่นะ 55555555555

ออฟไลน์ noy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +188/-9

ออฟไลน์ snack

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-0
เริ่มจะเข้มข้นเมื่อไฟกับสมุทรเจอกัน..สงสารสมุทรทำไมดูชีวิตแสนจะลำบาก

ไฟก็นะคิดจะมาช่วยเหลือยังไงก็อย่าทดสอบหรือแกล้งเค้าให้มากนักเลยสงสาร





ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
พายุน่ารักกว่าที่คิดนะ พี่ธามรักน้องลำเอียง เข้าข้างคุณไฟมากกว่าพายุ






คุณไฟขี้แกล้ง แกล้งทั้งน้องพายุ แกล้งทั้งสมุทร







เอิ่ม...สมุทรหนูปากจัดเหมือนกันนะ ด่าซะไอ้กร่างเสียแม่เลย

ออฟไลน์ myapril

  • Tomorrow
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-3
สมุทร นายใจเย็นจนน่ากลัวววว
ไฟ นี่ก็ทั้งร้อนและร้ายสมชื่อ
แต่เค้าชอบพี่ธานกับพายุอ่ะ อิอิ

ออฟไลน์ DasHimmel

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกที่คุณเบบี้กลับมา 
รักผลงานของคุณเบบี้มากๆ อ่านแล้วมันอินมากกก เข้าไปอยู่ในโลกของพวกเค้าเลยจริงๆ
เป็นกำลังใจให้แต่งนิยายสนุกๆมาให้พวกเราอ่านนะค๊า    :กอด1:
ตอนนี้ก็ได้แต่รอลุ้นว่าปฏิกิริยาหลังรู้ความจริงของสมุทรจะเป็นยังไง ฮุฮิฮุฮิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ โซดาหวาน

  • ชอบเกาหลี , คลั่ง วาย ~ , ♥ รักประเทศไทย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-1
ไฟ...นี่ "ร้อน" สมชื่อ 5555


ออฟไลน์ mmilds

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Finallyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy :hao5: :katai2-1: :katai4:

ตัวละครเยอะมากกกกกกกกกกกก ฮือออออออออ
อ่านจนตอนล่าสุดแล้วก็ยังไม่รู้อยู่ดี ใครจะแมนกว่า ผิดมั้ยที่ไม่รู้นิ่? ถถถถถถถถถถ
แต่คิดว่า น่าจะต้องเป็นสมุทรแน่ๆเบยยยยย ไฟแบบบบบ เคะควีนอะไรแบบนี้ใช่เปล่าพี่เบบี้
ดูโปรไฟล์แล้วสมุทรดูแม๊นแมน บวกกับไอตอนล่าสุดชกมวยงี้อะไรงี้ คึคึคึคึ


(อ่านไปเมนท์ไปนะก๊ะ ถถถถถถ)

ความจริงอ่านแล้วก็ชอบไปหมด กร๊ากกกกกกกกกก ไฟโปรดก็ดูวิ้ดวิ้ววววดี
แต่หรือว่า โปรดจะชอบโช แบบว่าดูเหงาาาาาา และยังเป็นบุคคลที่ไม่โผล่มา แลดูจะลึกลับ
ความสัมพันธ์เพื่อนแบบนี้นี่มันไม่ทัมด้าาาาา อยากเห็นการปรากฏตัวของโชละ จะเด็ดแค่ไหน

ไหนจะพี่ธานกับพายุอีก คิดว่ามันจะมีอะไรมั้ยนะ พี่ธานดูชอบแกล้งพายุ 55555555555555555
แล้วพายุก็ดิ้นให้พี่ธานแกล้งตลอดไง อิอิอิ

อ่านแล้วให้ฟิลเหมือนเอาสลิ่มเมตรกับคิวเค้กมาผสมกัน แบบว่า โปรไฟล์ดีเหมือนพี่คิว
แต่ว่าเก๋าๆแบบ เมตรแบบสลิ่ม 555555555 แถมยังมีแบบ สตอรี่เด็กๆเหมือนสลิ่มเมตอีก
อยากจะบอกว่า ดีใจมากกกกกกก
ที่ได้อ่านนิยายเบบี้ซักที รอมาตั้งนาน อ่านวนไปไม่รู้ตั้งกี่รอบ กี่เรื่องเข้าไป
แต่เอาดีๆถามว่าจำได้มั้ย ก็จำไม่ได้อะนะ ถถถถถถถถ


เข้าเรื่องนิยายใหม่ต่อ 55555555555555 (นึกอะไรได้ก็จะพิมพ์ ฮาาาาา)
แบบว่าทั้งหมดดูมีเรื่องครอบครัวเนอะ แบบว่าพ่อเสียแม่เสียอะไรงี้กันหมดเลย
จะทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น (แบบว่า คบกันก็ไม่มีใครห้าม) หรือจะเป็นเงื่อนงำอะไรรึเปล่านะ?
5555555555555

เฝ้ารอการพบกันของสมุทรกับไฟ จนสุดท้ายเค้าก็เจอแล้วววววววววววว
แถมยังปล้ำ(?)กันละด้วย 555555555555
ไวไฟมากจีจี
ดีใจมาก และอยากรู้ต่อแล้ว (ความจริงคือหมายถึงว่า ให้พี่เบบี้อัพได้แล้ว
ถถถถถถถถถถ #แซวก้าบบบบบบบ แบบว่าอยากเห็นว่า สองคนนี้เจอกันอีกจะเป็นยังไงต่อไป
รู้สึกว่าแบบ ไม่มีใครยอมใครเลยจิมๆ อิอิ


ไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้วคิดไม่ออก

อ่านรอบแรกยังเก็บรายละเอียดไม่ค่อยหมด คิดว่าคงจะต้องกลับไปอ่านอีกหลายๆรอบ จะได้เข้าใจอะไรมากขึ้น
มันยาวมาก ตอนอ่านแล้วรู้สึกมึนตึ๊บ 555555555
แต่ก็ไม่ใช่ไม่ดีนะฮะ ที่อัพเยอะอัพยาวขนาดนี้


ขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องใหม่ที่มีมาให้ติดตามนะคะ
แล้วก็จะรอ Royal Swan จริงๆด้วยยยย คริคริ


 :mew3:



(เม้นท์ยาวกว่านี้อีกนิดก็นิยายอีกตอนละ กรั่กๆๆๆๆ)    :z2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-10-2015 10:31:55 โดย mmilds »

ออฟไลน์ เบบี้

  • Take up an Hobby.
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4308/-15

ตอนที่ 5
..ไฟ..




"ผมถามว่าคุณเป็นใคร!" สิ้นน้ำเสียงตะคอกจากสมุทร  ผมยังคงนิ่งมอง  หลังจากที่เขาหันมาสบตา  ฝ่ายนั้นก็นิ่งไป

"..ไฟ เลิศประสงค์" ผมตอบเสียงเรียบ  สมุทรหันมามองหน้าผมอีกครั้งช้า ๆ สายตาที่จ้องมองมาที่ผมนั้นว่างเปล่า 

"หึ" สมุทรหัวเราะด้วยใบหน้าเจื่อน ๆ เขาก้มหน้าลงก่อนพยักหน้าไปมา  ปฏิกิริยาของเขาทำให้ผมเดาได้ไม่ยากว่าเขาจะต้องจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

"คุณมีอะไร" เขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"ฉันอยากให้นายไปทำงานด้วยกัน" ผมเปลี่ยนสรรพนามและบอกจุดประสงค์ออกไปอย่างชัดเจน

"ขอโทษด้วย ผมขอปฏิเสธ" เขาตอบทันทีด้วยใบหน้าเรียบเฉย  เราเงียบลงครู่หนึ่ง  ผมจ้องมองเขาตลอดเวลาจนเขายอมหันมามองหน้าผมเต็มตาอีกครั้ง

"ขอเหตุผลหน่อยสิ" ผมพูด  น้ำเสียงยังคงเรียบ ๆ เพื่อเป็นการบอกว่าผมไม่ได้ถามเพื่อต้องการกวนอารมณ์
   
"..แล้วผมจะขอบคุณมาก ถ้าคุณจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นอีก" สมุทรพูดกลับคนละเรื่อง  เหมือนเขาไม่อยากจะพูดถึงประเด็นที่ผมต้องการให้เขารับทราบอยู่ในตอนนี้

"นายจะบ้ารึไง! ไอ้พวกนั้นมัน.." ผมโผงออกไปอย่างนึกหงุดหงิดที่ได้ยิน 

"นั่นมันเรื่องของพวกผม" สมุทรย้อน  ผมหุบปากและหลับตาลงอย่างระงับอารมณ์  สมุทรทำท่าจะเดินหนีเข้าบ้านไป

"จะรอให้พวกมันมาทำอะไรน้องนายก่อนงั้นรึไง" ผมพูดจี้จุด  อีกฝ่ายถึงกับชะงัก
 
"กับสถานที่แบบนี้น่ะนะ" ผมพลางหัวเราะ  สมุทรหันกลับมา  เขาเริ่มมองผมด้วยสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ไม่ถึงกับโกรธอะไรนัก 

"คุณมันจะไปรู้อะไร" อีกฝ่ายย้อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบธรรมดา  ผมยังคงนิ่งมองเขาที่มองผมไม่วางตา

"คุณจะมาเพราะอะไรผมไม่สน เชิญกลับไปได้แล้ว" สมุทรว่า 

"ฉันรู้มากกว่าที่นายคิดแล้วกัน" ผมพูดขึ้นอย่างไม่แยแสว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไงเพราะตอนนี้ผมก็กำลังหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ ไม่ใช่เขาที่ข่มอารมณ์หงุดหงิดอยู่คนเดียวเมื่อไหร่  แค่นี้ผมก็อดทนเก่งสุด ๆ แล้ว  สมุทรชะงักเมื่อได้ยินประโยคนี้จากผม  เขายืนหันหลังให้ผมอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขาโดยไม่หันกลับมามองอีก 
 
"กลับ" ผมสั่ง  พี่ธานกับไอ้เด่นเดินตามกลับมาที่รถ

"เอาไงต่อดีครับคุณไฟ" พี่ธานถามขึ้นหลังจากที่เราขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว  ผมนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ให้ไอ้เข้ม..ตามดูน้องสาวสมุทรอย่าให้คลาดสายตา" ผมสั่ง  สำหรับคนสันดานอย่างไอ้พวกนั้น  พวกมันไม่ควรได้รับแม้กระทั่งความไว้ใจ  วงการนี้มันก็อยู่กันแบบนี้นี่แหละ  เทา ๆ ดังนั้น..ผมไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น  สงสัยลูกชายลุงยอดคงจะไม่ฉลาดอย่างที่ผมคาดหวังไว้สักเท่าไหร่ละมัง  ดูท่าจะหัวดื้อไม่เบาทีเดียว

"แล้วก็..ให้รุ่งไปสืบประวัติค่ายส.โชคเจริญมาให้หมด เร็วที่สุด..ผมอยากได้ไม่เกินพรุ่งนี้" ผมบอก

"ได้ครับ" พี่ธานรับปาก 

"ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันต่อ" ผมบอก

"กลับบ้านเลยนะครับนาย" ไอ้เด่นพูด

"อืม" ผมพยักหน้า


- - - - - - - - - - - - - - -


7:20 น. บ้านเลิศประสงค์
"คุณไฟครับ" พี่ธานยืนอยู่หน้าห้องนั่งเล่น  ส่วนผมนั่งอยู่ที่โต๊ะติดทำงานของห้อง  กำลังเหม่อรับเช้าวันใหม่อยู่พอดี  อากาศข้างนอกดูอบอ้าวเหมือนเคย  ผมพยักหน้าตอบ  พี่ธานเดินเข้ามา

"นั่งสิ" ผมบอก

"เรื่องที่ตลาดน่ะครับ" พี่ธานพูดแล้วเดินมาเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามกับผมนั่งลง

"ได้แล้วเหรอ" ผมยิ้มถามอย่างชอบใจ  พี่เขาทำงานรวดเร็วได้ใจดีจริง ๆ

"เรียบร้อยครับ" อีกฝ่ายอมยิ้มมุมปากเล็ก ๆ

"อันนี้เป็นรายละเอียดของพ่อค้าแม่ค้าที่ติดค่าเช่าแผงไว้ทั้งหมด" พี่ธานวางเอกสารลงตรงหน้าผม  ผมรับมาแต่ไม่ได้เปิดดูเพราะจะรอฟังทีเดียวว่ามีอะไรที่ควรจะรู้บ้าง

"ส่วนอันนี้เป็นประวัติของค่ายมวยส.โชคเจริญครับ" พี่ธานวางแฟ้มอีกอันหนึ่งทับลงที่เอกสารก่อนหน้า

"ลุงลอยบอกว่า เจ้าของค่ายนี้ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะครับ อยากให้คุณไฟระวังตัวด้วย" พี่ธานมองหน้าผมนิ่ง ๆ 

"ลุงลอย"..คืออดีตนักมวยชื่อดังที่ทำชื่อเสียงให้กับค่ายมวยของผมมานาน  แกอายุเท่าพ่อผมนี่ละ  อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับค่ายมานานทีเดียว  ตอนนี้ลุงลอยก็ยังเป็นครูสอนมวยอยู่ในค่ายของผม  เป็นเสมือนหัวหน้าครู  ควบคุมนักมวยในค่ายสาขาใหญ่ทั้งหมด  เคยเป็นหนึ่งในเทรนเนอร์ชั้นยอดที่พ่อผมไว้ใจให้ดูแลผมและพี่ธานก่อนขึ้นชกอีกด้วย  พ่อของผมดูแลครอบครัวของลุงลอยมาเป็นอย่างดี  เมื่อพ่อผมเสียผมเองก็ไม่เคยมองข้ามความสำคัญของลุงเช่นกัน  ครูมวยมือดีเดี๋ยวนี้หาไม่ใช่ง่าย  ยิ่งแก่เท่าไหร่ก็หมายความว่าแก่ประสบการณ์เท่านั้น  ซึ่งที่ค่ายของเราก็อยู่กับแบบพี่น้องและญาติสนิท  ถ้าไม่ทำเช่นนี้  ผมก็คงจะไม่สามารถควบคุมคนที่มีพละกำลังมายมายขนาดนี้ทั้งหมดได้ไหว

"หึ.." ผมแสะยิ้มและหัวเราะอย่างไม่แคร์  พี่ธานส่ายหัวยิ้ม ๆ ไม่ได้ว่าอะไร  ผมหยิบเอกสารเปิดออกอ่าน  กวาดตาอ่านอย่างคร่าว ๆ

"งั้นแบคให้ค่ายนี้ก็คือค่ายหาญสิงห์สินะ" ผมเดาเมื่ออ่านข้อมูลที่พอจะจับใจความได้

"น่าจะใช่ครับ ผมคิดเองว่า..ไม่อย่างนั้นมันไม่น่าจะกล้ากร่างได้ขนาดนี้" พี่ธานพูด  "ค่ายหาญสิงห์"..คือค่ายมวยของเสี่ยยุทธ  ซึ่งมีชื่อเสียงแถวฝั่งธนไม่ธรรมดาทีเดียว 

"มีพี่น้องสองคน อีกคนอยู่โคราช..ส่วนอีกคนเป็นนักพนัน" ผมขมวดคิ้วอ่านออกเสียง

"..นักพนันนี่เป็นอาชีพด้วยเหรอ" ผมเบะปากว่าและก็อดไม่ได้ที่จะกวนพี่ธาน

"หึหึ" พี่ธานหัวเราะ

"ก็น่าจะเป็นอาชีพนะ เพราะไอ้เสี่ยหลงอยู่บ่อนบ่อยกว่าอยู่ร้านทองมันอีก" ผมว่า  พี่ธานยิ้มกว้างเลยทีนี้

"ลูกสาวสองคน ลูกชายหนึ่งคน..เป็น นักแข่งรถ ทางเรียบ" ผมอ่านพร้อมแสยะยิ้มออกมาทีละนิด  ผมเหลือบตามองพี่ธาน  อีกฝ่ายเบะปากพร้อมยักไหล่ด้วยความหมายเดียวกันกับผม  ผมเบะปากพยักหน้าไปมา  ดูเหมือนเราจะเข้าใจอารมณ์ของเราทั้งคู่ในตอนนี้อย่างตรงกัน  ผมน้ำลิ้นดุนเล่นอยู่ในปากอย่างเคยชิน  ตามองออกไปที่สวนทางด้านนอก 

"ไม่เห็นรู้จัก" ผมจ้องรูปถ่ายและชื่อของมันอีกครั้ง

"มันเคยชนะอะไรบ้างไหม" ผมถาม

"ที่บ่อยส่วนใหญ่ก็เป็นแข่งนอกสนามครับ ส่วนเล่นแบบสว่าง ๆ นี่ ล่าสุดเห็นได้อันดับสองของการแข่ง AT ทางเรียบเมื่อสองเดือนก่อน" พี่ธานตอบ  AT สนามแข่งขนาดกลาง  เส้นทางไม่ได้ยากเย็นอะไรเท่าไหร่ 

"อ่อนขนาดนี้ คู่ปรับไอ้โปรดละมั้ง" ผมยักคิ้วยิ้มเจ้าเล่ห์  พูดประชดติดตลกไปงั้น

"หึหึหึ" พี่ธานหัวเราะชอบใจ     

"หน้าตาโคตรแก่แดด พี่ดูหน้ามันสิ" ผมขมวดคิ้ว  แสยะปากเมื่อเห็นหน้าตาของลูกชายของสมัครชัด ๆ  ผมมีโรคประจำตัวอยู่โรคหนึ่ง  เป็นโรคที่ยังรักษาไม่หาย  คือผมมักจะเกลียดวัยรุ่นที่หน้าตาแก่แดด  ทำตัวขี้เก๊กและมีพฤติกรรมแก่แดดแก่ลมไม่เหมาะสมกับอายุ  ผลาญเงินพ่อแม่เล่นไปวัน ๆ เห็นทีไรไม่ถูกชะตาทุกที 

"ดูเหมือนผมจะหาเหยื่อให้ไอ้โปรดได้แล้วละมั้ง" ผมบ่นไปจ้องรูปไป   
 
"อย่าเลยครับ สงสาร..ให้เด็กได้ตายอย่างสงบเถอะ" พี่ธานพูดด้วยใบหน้าเอือมจัด 

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ" ผมหัวเราะ  พี่ธานเล่นมุขได้จี้สุด ๆ ถ้าไอ้โปรดรู้ว่าพี่ธานเอาความจริงมาพูดเล่นด้วยใบหน้าแบบนี้มีหวังโกรธจนหูแดงแน่ ๆ 

"เห็นว่ามัน น่าจะเป็นคนที่วางยาลูกสาวเสี่ยซ้งเมื่ออาทิตย์ก่อน" พี่ธานพูดขึ้น  ผมชะงัก  เมื่ออาทิตย์ก่อน  มีข่าววงในมาว่าลูกสาวเสี่ยซ้งโดนวางยาแต่หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้รายละเอียดอะไรอีก
     
"แล้วเสี่ยรู้รึเปล่า" ผมถาม  "เสี่ยซ้ง"..ทำธุรกิจค้าไม้  เป็นคนที่มีความยุติธรรมดี  เหี้ยก็บอกว่าเหี้ย  ดีก็บอกว่าดี  ตัวเองผิดก็บอกว่าตัวเองผิด  เสี่ยเป็นคนที่กล้าได้กล้าเสีย  แทงซึ่ง ๆ หน้า  พูดคำไหนคำนั้น  ผมถือว่าถึงแม้ว่าบางธุรกิจของเสี่ยซ้งจะทุจริตก็ตาม  แต่ผมก็นับถือที่เสี่ยเป็นคนแบบนี้  เป็นคนที่คบคนด้วยใจ  ผมจึงค่อนข้างสนิทกับเสี่ยซ้งพอสมควร

"เพิ่งทราบครับ" พี่ธานตอบ  ผมพยักหน้ารับรู้

"ส่งคนไป.." ผมพูด  มือกระดิกนิ้วไปมา  ตามองออกไปข้างนอก   

"ผมอยากได้ภาพ ขู่ฆ่าลูกสาวมันสองคน ถ่ายรูปมาให้ผมหน่อย..ขอมุมกล้องสวยหน่อยนะ" ผมบอกพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย  ผมไม่คิดจะทำอะไรคนอื่นเพราะมันไม่ใช่ประเด็น  จุดประสงค์หลักมีมากกว่านั้น

"ส่วนลูกชายมันน่ะ อีกเดี๋ยวคงตายเอง" ผมวิเคราะห์เพราะถ้าเสี่ยซ้งรู้แล้ว  ไม่พิการก็ตาย..จบแค่นั้น

"ได้ครับ" พี่ธานรับปาก

"แล้วก็..วันนี้พี่ไปเข้าตลาดกับผมนะ นึกถึงคำโกหกของพวกป้าพวกนี้ผมก็ปวดหัวจะระเบิดแล้ว" ผมบ่น  ถอนหายใจทิ้งอย่างแรง  พี่ธานคือเกราะกำบังชั้นดีของผม  ถ้าจะให้ผมไปฟังพวกพ่อค้าแม่ค้าพวกนี้ผมคงได้ระเบิดอารมณ์แน่ ๆ ถ้ายังไม่สุดขีดจริง ๆ ผมจะยังไม่พูดเจรจากับพวกนั้นด้วยตัวเอง  เพราะแน่นอนว่าที่พูดมาแทบหาคำจริงใจไม่ได้  ในรายชื่อของแม่ค้าพ่อค้าพวกนี้  ถ้าบทจะตอแหลแล้วละก็ Plot เรื่องมายิ่งกว่าละครหลังข่าวซะอีก

"โทรบอกให้พี่สาวนัดพวกนั้นเข้ามาที่ออฟฟิต สัก..สิบโมง" ผมบอก  "พี่สาว"...คือหัวหน้าเจ้าหน้าที่ที่ตลาดชโนทัย  พี่ธานจะรับงานจากพี่สาวมาให้ผมได้ทราบอีกทีหนึ่ง   

"วันนี้ผมมีนัดกับใครไหม" ผมถามเพราะก็จำตารางงานไม่ได้และสมุดพกก็ไม่ได้นำลงมาจากห้อง

"ไม่มีครับ แต่ว่า..มีลูกค้ารายใหม่ติดต่อมารายนึงที่เชียงใหม่" พี่ธานรีบบอก  ผมมองหน้าพี่เขา

"บอกว่าจะขอเช่าห้องส่วนของชั้นสองที่ว่างอยู่ ที่ LandMaster น่ะครับ น้าเกียวเค้าไม่แน่ใจว่าคุณไฟต้องการจะขึ้นค่าเช่าไหม ก็เลยให้ผมมาถามก่อน เห็นว่าโทรหาคุณไม่ติด" พี่ธานบอก

"ทำอะไร" ผมถาม

"กาแฟแบรนด์ KLOOF ครับ" พี่ธานบอกชื่อกาแฟแบรนด์ดัง

"ก็เสนอราคาไปตามเดิมนั่นแหละ ค่าเช่าปีนี้กับปีหน้าผมยังไม่ขึ้น..ให้น้าเกียวบอกลูกค้าไปอย่างนั้นก่อน แต่ว่าขึ้นแน่นอน" ผมอนุญาต  "น้าเกียว"..คือผู้จัดการที่ห้างสรรพสินค้า LandMaster ที่เชียงใหม่  ตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดี  ผมก็ไม่อยากเคร่งครัดอะไรนักเพราะค่าเช่าเดิมที่วางราคาไว้ก็ค่อนข้างสูงอยู่แล้ว

"ได้ครับ" พี่ธานพยักหน้ารับคำ
 
"ผมไปอาบน้ำก่อนละ ถ้าแม่บ้านมาบอกให้เอาอาหารวางไว้นี่แหละ..เตรียมอะไรช้าจริงจัง เสียเวลา" ผมบ่นแล้วลุกหนีพร้อมกับนำเอกสารทั้งหมดติดมือมาด้วย  ผมกลับเข้าห้องนอนเพื่ออาบน้ำแต่งตัว  ใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมงก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย  ผมจัดการอ่านรายละเอียดของพ่อค้าแม่ค้าทั้งหมด  เสร็จจากนั้นก็ลงมากินอาหารเช้าที่ห้องนั่งเล่น  หยิบทุกอย่างเข้าปากอย่างลวก ๆ พอออกมาที่หน้าบ้าน  พี่ธานกับไอ้เด่นก็เตรียมรถรอไว้พร้อมแล้ว  ลูกน้องคนอื่น ๆ ยืนรอกันหน้าสลอน

"พายุไปไหน" ผมถามพี่ธานเพราะมองไปไม่เห็นว่ารถของพายุจอดอยู่ที่โรงรถ

"ออกไปเรียนครับ เมื่อสักครู่นี้เอง" พี่ธานตอบ  ผมพยักหน้า 

"ลุงทองครับ ไอ้ดินถึงโรงเรียนดีไหม" ผมหันไปถามลุงทองที่กำลังเช็ดรถอยู่

"เรียบร้อยดีครับ" ลุงทองหันมาพยักหน้ายิ้มรับและรีบเดินเข้ามาหาผม

"เอ่อ เย็นนี้คุณดินบอกว่าจะไปที่ลานเต้นกับพวกเพื่อน ๆ คุณไฟจะอนุญาตไหมครับ" ลุงทองถาม

"อืม..ให้มันไป ลุงก็ไปรับมันแล้วพาไปส่งด้วยแล้วกัน" ผมบอกพร้อมกับหยิบเงินให้ลุงทองไปสองพันบาทเผื่อเป็นค่านู่นค่านี้ให้แกนอกเวลา  อยากจะเอาไปใช้อะไรผมก็ไม่ได้ซีเรียส

"ผมฝากด้วยแล้วกัน" ผมบอก

"ครับ..ขอบคุณครับ" ลุงทองก้มหัวเล็กน้อยก่อนรับเงินไป

"แล้วถ้ามันอ้อนขอให้ลุงทำอะไร ก็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ซะนะครับ..กลับบ้านให้ตรงเวลาด้วย" ผมเตือนดักคอไว้ก่อน  ลุงทองอมยิ้มน้อย ๆ ที่ผมดันรู้ทันนิสัยขี้ตามใจไอ้ดินของลุงแก  ผมสั่งงานให้ลูกน้องคนอื่น ๆ วันนี้ไม่มีงานเข้า  ดังนั้นจึงเป็นเสมือนวันพักผ่อนของพวกมันไปในตัว  ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าต้องสบายกันขนาดนั้น  ถ้าใครทำหน้าที่เสร็จก็สามารถพักได้ตามอัธยาศัย  และแน่นอนว่า  พวกมันรู้กันดีว่าการฟิตซ้อมร่างกายยังคงต้องดำเนินไปตามตารางที่วางไว้อย่างสม่ำเสมอ


- - - - - - - - - - - - - - -


ผม  พี่ธานและไอ้เด่นเดินทางมาที่ตลาดชโนทัย  ระหว่างทางผมนัดแนะกับพี่ธานว่าพี่เขาควรเข้าไปพูดคุยกับพ่อค้าแม่ค้าอย่างไร  ซึ่งการส่งพี่ธานไปเป็นการให้เจรจาแทนผมอย่างอะลุ่มอล่วย  ซึ่งผมก็คิดว่าพวกพ่อค้าแม่ขายเขาคงรู้กันดีอยู่แล้วว่าครอบครัวผมไม่ใช่ขาวสะอาดถึงขนาดจะคุยดี ๆ ด้วยตลอดได้ 

เมื่อเดินทางไปถึงออฟฟิต  ผมทักทายพนักงานก่อนสอบถามสาระทุกข์สุขดิบ  เนื่องจากว่าผมเองก็ไม่ได้มาที่ตลาดบ่อย ๆ ส่วนใหญ่จะให้พี่ธานมาแทน  ออฟฟิตเราเป็นออฟฟิตเล็ก ๆ มีพนักงานประจำทั้งหมดหกคน  หัวหน้าใหญ่ของที่นี่  คือ.."พี่สาว" 
ผมสั่งให้พี่สาวกับพี่ธานเข้าไปจัดการพวกลุง ๆ ป้า ๆ พวกนั้นแทนผม  พี่สาวเป็นคนใจเย็นและค่อนข้างใจอ่อนกับอะไรง่าย ๆ หลายครั้งจึงต้องมีพี่ธานคอยประกบ  โดยพ่อค้าแม่ค้าแต่ละรายจะต้องเข้าไปพบพี่ธานและพี่สาวเป็นรายบุคคล  ครั้งนี้แค่เจอพี่ธาน  ผมคิดว่าก็น่าจะเอาอยู่แล้ว  แต่ถ้าบางรายยังแข็งข้อไม่ยอมจ่ายและรายนั้น ๆ อยู่ในกรณีที่ประพฤติตัวไม่สมควรที่จะได้รับการผ่อนผันก็คงจะต้องมาเจอกับผม

ผมเข้ามารอพี่ธานที่ห้องทำงาน  ให้พนักงานบัญชีนำตัวเลขมาให้ดูและคุยกันเรื่องแผนการตลาดอย่างคร่าว ๆ ในส่วนที่ผมต้องการปรับปรุงตลาดให้เธอได้ฟังด้วย  เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมงกว่าพี่ธานก็เดินเข้ามาในห้อง  ท่าทางดูเหนื่อย ๆ ผมคุยกับพนักงานเสร็จพอดี  เธออมยิ้มผงกหัวให้พี่ธานก่อนเดินออกจากห้องไป 

"เรียบร้อยไหม" ผมถามแล้วจัดแฟ้มที่จะต้องนำกลับไปบ้านมาเรียงลำดับความสำคัญ

"ครับ..สองรายบอกว่าไม่มีจริง ๆ" พี่ธานตอบแล้วเดินมาเลื่อนเก้าอี้นั่ง

"หึหึ" ผมอมยิ้มมอง

"ใครกับใคร" ผมถาม  ตาไม่ได้มองพี่เขาเพราะกำลังเก็บโต๊ะอยู่ 

"ป้าช้อย กับน้าน้อยครับ..น้อยที่ขายหมูทอดน่ะ" พี่ธานตอบ  ผมขมวดคิ้วขึ้นมองหน้าพี่เขา

"ป้าช้อยบอกว่า ถ้าลูกชายหมุนเงินมาได้ทัน เดือนหน้าจะรีบเอามาให้ทันทีครับ" พี่ธานบอก  ผมพยักหน้ารับไม่ได้ต่อว่าอะไร  เพราะอ่านประวัติของป้าช้อยมาแล้ว  เธอไม่ได้เอาเงินไปทิ้งเรี่ยราดไม่ควรที่ไหน 

"แต่น้าน้อยบอกว่า..ยังไม่มี ไม่คิดว่าค่าเช่าแผงแพงไปหน่อยเหรอ" พี่ธานพูดด้วยน้ำเสียงไม่บอกอารมณ์  ผมกลอกสายตามองหน้าพี่ธานทันที

"..ขอแบบเมื่อกี้อีกรอบ" ผมพูด

"ยังไม่มี..ไม่คิดว่าค่าเช่าแผงแพงไปหน่อยเหรอ" พี่ธานจัดให้ตามเดิม  ทั้งผมและพี่ธานที่มองหน้ากัน  แบบนี้พี่ธานไม่พูดเล่นแน่  ผมลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้ตัวเองหมดความอดทนกับอีน้านี่  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้าแกมีปัญหา  เรียกว่าเป็นตัวปัญหาหลัก ๆ ของตลาดเลยละครับ

"Dateline เมื่อไหร่ ตามที่ผมบอกพี่ไปรึเปล่า" ผมถามเสียงห้วน  เส้นประสาทนี่ตึงทันทีอย่างกับตั้งระบบสั่งเอาไว้

"ผมบอกว่าสิ้นเดือนนี้ตามที่คุณบอกละครับ" พี่ธานตอบ 

"น้าเค้ารู้ไหมว่าผมมา" ผมถามห้วน ๆ

"รู้ครับ..แต่ผมคิดว่าน้าเค้าต้องการกวนตีนผม" พี่ธานว่าเสียงแข็ง  ผมหัวเราะอย่างอดไม่ได้

"โทษที" ผมส่ายหัว

"สิ้นเดือนค่อยว่ากันแล้วกัน ถ้าไม่ได้..เดี๋ยวผมจัดการเอง" ผมบอก  พี่ธานไม่เคยทำอะไรกับใครเกินเลยถ้าผมไม่สั่ง  อย่างที่พี่เขาเล่าบอกนี้  ผมว่าพี่ธานก็คงยับยั้งอารมณ์ตัวเองพอดูเหมือนกัน 

"ขอบคุณครับ" พี่ธานอมยิ้ม  ดูท่าจะพอใจที่ผมรับปากว่าจะจัดการเอง

"นี่คุณไฟทำอะไรเหรอครับ"

"ลองร่างตัวเลขค่าเช่าที่โซนใหม่กับแขดูน่ะ ผมว่าราคาที่ผมเคยปรึกษาพี่..มันก็โอเคนะ" ผมบอกแล้วลุกขึ้น 

"เรียบร้อยแล้วล่ะ กลับกันเถอะ..วันนี้ผมอยากพักด้วย" ผมยืดเส้นยืดสาย 

"เอกสารนี่เอากลับบ้านเหรอครับ" พี่ธานถาม  ผมพยักหน้าตอบ  พี่ธานหยิบแฟ้มทั้งหมดไปถือแทนให้  ผมออกไปลาพนักงานในออฟฟิตก่อนกลับมาที่รถ  ไอ้เด่นรออยู่ที่รถอยู่แล้ว  ผมสั่งให้ไอ้เด่นขับพาไปร้าน Ding Tai Fung ภัตตาคารอาหารจีนร้านประจำ  ผมกินอาหารกลางวันที่นี่กับพี่ธานเพียงสองคน  คุยกันเรื่องทั่วไปบ้าง  เรื่องธุรกิจในอนาคตบ้าง  เรื่องสนามแข่งรถบ้าง  และบางเรื่องที่พี่ธานไปสืบมาและผมยังไม่รู้อีกเยอะแยะไปหมดเพราะเราไม่มีเวลาได้คุยกัน 

ผมชอบที่จะได้นั่งกินข้าวพูดคุยกับพี่ธานแบบนี้บ่อย ๆ เพราะส่วนใหญ่ก็จะคุยเรื่องงานในอารมณ์ที่ผ่อนคลายได้มากขึ้น  พอกินเสร็จก็เดินทางกลับบ้าน..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-10-2015 23:48:24 โดย เบบี้ »

ออฟไลน์ เบบี้

  • Take up an Hobby.
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4308/-15
"กินข้าวกันมารึยัง!" ผมที่กำลังถอดแจ็คเก็ตออกเตรียมขึ้นไปนอนเก็บแรงบนห้องเห็นพายุวิ่งหน้าตั้งออกมาจากทางครัวใหญ่พร้อมกับใส่ผ้ากันเปื้อนด้วย  ผมชะงักเหลือบมองพี่ธาน  เพราะหน้าตาพายุดูมีความหวังสุด ๆ พี่ธานมองผมกะหลับกะเหลือก

"กินแล้ว ที่ Ding Tai Fung" ผมตอบ  พายุหน้างอเป็นจวักทันควัน  เราสองฝ่ายยืนประชันหน้ากันด้วยความเงียบที่เกิดขึ้นชั่วพริบตา  รู้สึกทะมึน ๆ ผมเกาหัวตัวเองหน่อย ๆ

"วันนี้ยุอุตส่าห์รีบกลับมาทำกระเพาะปลาน้ำแดง กับข้าวเหนียวสังขยา เฮียมากินเลยนะ" พายุพูดเสียงเรียบซึ่งเป็นโทนเสียงเดียวกันหมด  คำฟังดูพูดกึ่งบังคับ  ผมนิ่งมอง  ก็ผมบอกว่าผมกินมาแล้ว ๆ มันจะให้ผมยัดอาหารลงไปอีกนี่นะครับ  ผมอมยิ้มให้เพราะก็คงว่าอะไรมันไม่ลง  มันก็คงตั้งใจจะทำให้กินนั่นละ 

แต่ก่อน..พายุรู้ว่าผมไม่ค่อยชอบกินข้าวเหนียวสังขยา  เนื่องจากบางเจ้ามีรสชาติที่ค่อนข้างหวานโด่แต่มันก็พยายามหัดทำในรสชาติแบบไม่ค่อยหวานเพื่อให้ผมได้กินได้  จนในที่สุดมันก็ประสบความสำเร็จ  หลังจากนั้นเป็นต้นมา  ผมรู้สึกว่ามันจะทำบ่อยเกินไป  บ่อยแบบไม่ได้ถามไถ่เจ้าของปากเลยว่ามันเป็นเวลาที่ผมอยากกินข้าวเหนียวสังขยารึเปล่า  บางทีผมก็ไม่ได้อยากกินอะครับ  ไม่รู้จะพูดบอกมันยังไง  แต่จะให้ผมบอกว่าผมชอบกินข้าวเหนียวสังขยาเฉพาะฝีมือของน้องชายผมทำคนเดียวก็ได้นะครับ

"ไม่กิน อิ่มแล้ว..มึงไม่โทรบอกกูก่อนล่ะ" ผมว่า  อีกมุมหนึ่งคือมันก็ผิด  พี่ธานยืนอมยิ้ม

"ก็ยุนึกว่าเฮียจะกลับเย็น ไม่คิดว่าจะกลับเร็ว" มันย้อน  หน้ายังนิ่งไร้อารมณ์  พายุค่อนข้างชอบทำอาหาร  การทำอาหารคือหนึ่งในงานอดิเรกของมัน  ถ้าวันไหนมันขี้เกียจมันจะไม่ทำเลยแต่ถ้าวันไหนมันนึกอยากจะทำละก็  มันจะทำทันทีและชอบมาบังคับให้คนอื่นท้องว่างเพื่ออาหารของมันอย่างที่เห็น 

"ตกลงจะไม่กินใช่ไหม" พายุจ้องมาที่ผม  เป็นประโยคที่บอกผมเป็นนัยยะว่า.."กูจะเคืองมึงแล้วนะ"

"เออ ๆ เดี๋ยวมากิน กูไปนอนก่อน" ผมบอกปัด  ตอนนี้สมองเบลอไปหมด  ไม่รู้ว่าเพราะช่วงนี้นอนไม่ค่อยพอหรือเพราะอากาศข้างนอกนั้นร้อนจนเกินไปกันแน่

"โอเค" พายุยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"พี่ธานล่ะ จะกินเลยไหม" มันเบี่ยงความสนใจ 

"ยังไม่ดีกว่า ขอบคุณครับ..เดี๋ยวพี่รอกินพร้อมคุณไฟแล้วกัน นี่พี่อิ่มมากเลย" พี่ธานรีบแก้ตัวใหญ่  สงสัยกลัวว่าพายุจะโกรธ  คนที่เอาใจพายุที่สุดในบ้านคงเป็นพี่ธานนี่ละครับผมว่า  เอ..หรือว่าเป็นผมวะ

"งั้นก็ได้" พายุพยักหน้าตอบ

"คุณพายุคะ จะให้ป้าแบ่งให้พวกเจ้าหินเลยไหมคะ" เสียงป้าอิ่มเดินเข้ามาได้จังหวะพอดี  ผมกับพี่ธานรีบแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองอย่างรวดเร็วในขณะที่พายุกำลังหันไปสนใจอย่างอื่น
 

- - - - - - - - - - - - -


16:32 น.  ย่านมารัต ซอย 6

"ผมว่าวันนี้เราได้กินกันทั้งวันแน่ ๆ" ผมบ่นขึ้นระหว่างทางที่กำลังจะเดินไปที่บ้านของสมุทร  พี่ธานกับไอ้เด่นเดินตามหลังมา

"นี่อิ่มจนจะหลับอีกรอบอยู่แล้ว" ผมว่า  พี่ธานยิ้ม  ผมนำมือลูบหน้าลูบตาตัวเองเรียกสติทั้งสองมือ  เมื่อกี้โดนพายุจัดหนักมาด้วยกันทั้งหมดนี่ละ  กินอาหารที่มันทำกันแบบจำใจต้องกิน  ถึงแม้ว่ามันจะอร่อยก็เถอะ 

"คุณไฟจะทำอะไรครับนี่" พี่ธานถามอย่างสงสัย  ผมดูเวลาแล้ว  ปกติวันนี้สมุทรจะกลับค่อนข้างเย็น  ดังนั้นตอนนี้เขาจะไม่อยู่บ้าน  ผมไม่ได้จะมาพบเขาแต่จะมาเพื่อสังเกตความเป็นอยู่ก็เท่านั้น

"เปล่านี่..ก็แค่ มาทักทายเฉย ๆ" ผมตอบ  พี่ธานเหล่มองผมเหมือนไม่ไว้ใจ  ผมอมยิ้มตอบ  เมื่อเดินไปถึงหน้าบ้านของสมุทร  ผมจึงตากวาดดูขนมไทยตรงหน้าที่วางเรียงรายอยู่ห้าหกอย่าง 

"แล้วคนขายไปไหน" ไอ้เด่นพึมพำชะเง้อหา  หน้าบ้านไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว  เงียบมากแม้กระทั่งด้านในบ้านก็ด้วย

"แดดก็ร้อนเป็นบ้า" ผมหรี่ตาทันทีที่ถอดแว่นตากันแดดออก  รู้สึกว่าเหงื่อสามารถผลิตออกมาได้ไม่หยุด

"มีมะยงชิดลอยแก้วของชอบคุณด้วยครับ" พี่ธานชี้นิ้วไปอย่างตกใจ  ผมหัวเราะเบา ๆ เพราะเมื่อกี้เห็นแล้วว่ามี  ยังคิดอยู่ในใจเลยว่าจะสั่งมากินสักหน่อย  ก็ไม่ได้ชอบอะไรนักหรอกครับแต่ก็พอกินได้บ่อย ๆ

"ขอโทษครับ! ซื้อขนมหน่อยค้าบ!" ไอ้เด่นทำหน้าที่ตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"จ้า~" เสียงคนแก่ด้านในตอบรับ  พวกเรามองหน้ากันไปมา  หลังจากนั้นประมาณห้านาทีก็เห็นยายของสมุทรเปิดประตูมุ้งลวดออกมาด้วยความเนิบช้า  เธอมองมาที่เราทั้งสามคนที่ยืนจังก้าอยู่หน้าร้าน  เรียกว่าสามารถปิดร้านได้แทบมิด  พวกผมยืนนิ่งสนิทเพราะผมเองก็ไม่คิดว่าจะเป็นยายของสมุทรออกมาด้วยตัวเอง  ทุกคนได้แต่ยืนเงียบ ๆ ลุ้นมองว่ายายแกจะสามารถเดินออกมาหาพวกเราได้อย่างปลอดภัย  ดูเหมือนใช้แรงงานคนแก่ยังไงชอบกล

"รอเดี๋ยวนะจ๊ะ" เธอหันหน้ามายิ้มพูดบอกพวกผมก่อน  แกคงเกรงใจที่ตัวเองทำอะไรก็ช้าไม่ได้ดั่งใจและพวกผมจะรอนาน  อีกมือหนึ่งจับที่จับมุ้งลวดเอาไว้เพื่อพยุงตัวเองให้ใส่รองเท้าได้ถนัด 

"เอ่อ ไม่..เป็นไรครับ" ผมพูดตะกุกตะกักแล้วกระทุ้งข้อศอกใส่ไอ้เด่น  มันยิ้มแหย ๆ อย่างรู้งานแล้วรีบวิ่งเข้าไปหายาย

"เดี๋ยวผมช่วยครับยาย" ไอ้เด่นรีบเข้าไปช่วยพยุงจนยาวใส่รองเท้าได้สำเร็จ

"ใจดีจังนะ..ขอบใจจ้ะ ขอบใจ" เธอยิ้มบอก  พยายามเดินมาที่โต๊ะขนมอย่างระมัดระวัง

"รับอะไรกันดีล่ะ" เธอถามแล้วเงยหน้ามองหน้าผมอย่างอ่อนโยน  เป็นคนสูงอายุที่มีใบหน้าอ่อนโยนอย่างสังเกตได้ชัดเจน

"ผมเอา..มะยงชิดลอยแก้วครับ" ผมบอก  เธอเงยหน้ามองพวกเราอย่างตั้งใจฟัง  คล้ายกับว่ากำลังพยายามจดจำออเดอร์ที่เรากำลังจะสั่งทั้งหมดเข้าไปในหัวทีเดียว

"ผมเอาสาคูเปียกครับ" พี่ธานสั่งด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ

"ส่วนผมเอา บัวลอยถั่วเขียวครับ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายายก็ขายด้วย" ไอ้เด่นยิ้มชมหน้าทะเล้นตามสไตล์  ไอ้ห่านี่จะพูดยาวเสริมประโยคทำไม  เดี๋ยวยายก็จำไม่ได้พอดี

"ขายมานานแล้ว หนูเพิ่งมาครั้งแรกใช่ไหม" ยายหันไปมองหน้าไอ้เด่น  ผมได้แต่ยืนมอง

"ครับ พอดีว่านายผม.." ไอ้เด่นพูดจ้อไม่หยุด

"อะแฮ่ม" พี่ธานกระแอมในลำคอทันทีทำเอาไอ้เด่นหุบปากลง

"พอดีว่าเรา อยากกินขนมไทยน่ะครับ ก็เลยลองเดินหาดู" ไอ้เด่นรีบแก้ตัวไปหน้าซื่อ ๆ

"จ้ะ ๆ..กินที่นี่ใช่ไหม นั่งก่อนนะ นั่งก่อน" เธอยกมือขึ้นทำสัญญาณบอกให้พวกผมไปนั่ง  ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะที่อยู่ในร่มกว่าตัวอื่น ๆ หน่อย  พี่ธานเดินมานั่งตาม 

"เดี๋ยวผมช่วยนะครับ" ไอ้เด่นบอก  มันยังคงกุลีกุจอหยิบนู่นหยิบนี่แทนยายที่แม้แต่จะหันตัวก็ยังเชื่องช้าไปหมด  ผมนั่งมองหน้าพี่ธาน  พี่ธานหันกลับไปมองในบ้านเหมือนอยากรู้ว่าคนอื่นหายไปไหนกันหมด  ครู่หนึ่ง  ยายของสมุทรก็นำมะยงชิดถ้วยของผมมาเสิร์ฟให้ด้วยตนเอง  ผมมองลุ้น  เธอประคองถ้วยทั้งสองมือแล้วเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง  ผมเหลือบมองคาดโทษไอ้เด่นที่มันไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง  อีกฝ่ายที่กำลังตักนู่นตักนี่อยู่หันมาปะทะสายตากับผมพอดี  มันยิ้มแหยเกาหัวแบบที่ทำอะไรไม่ทันแล้ว 

"นี่จ้ะ หน้ามะยงพอดีเลยนะ พ่อหนุ่มนี่โชคดีจริง ๆ รีบกินเข้านะ" เธอยิ้มบอกผม  มือที่ถือถ้วยอยู่วางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ ผมสังเกตเห็นได้ว่าเธอมือสั่นคล้ายกับว่าควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ดีนัก

"ขอบคุณครับ" ผมก้มหัวให้เล็กน้อย  เมื่อถ้วยวางลงบนโต๊ะได้อย่างปลอดภัยแล้ว  ยายของสมุทรก็นำมือดันถ้วยมาเพื่อให้อยู่ตรงหน้าผมมากขึ้น  ผมรีบจับถ้วยมาด้วยตัวเองเพื่อให้อะไรมันง่ายและรวดเร็ว  เมื่อมันวางพอดีตรงหน้าผมแล้ว  ยายจะได้เลิกกังวล   

"พ่อหนุ่มนี่ หน้าคุ้นตาจังเลยนะ" เธอจ้องมองหน้าผมและอมยิ้ม  ผมยิ้มให้เพียงนิดเดียวเท่านั้นและไม่ได้พูดอะไรกลับไป  ยายหันกลับไปอีกทางเหมือนจะเดินไปหยิบอะไรสักอย่าง  ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเพื่อเช็ดเหงื่อ  พี่ธานเองก็เหมือนกัน  ตอนนี้อากาศร้อนอบอ้าวมากขนาดที่ทั้งที่ผมและพี่ธานนั่งอยู่เฉย ๆ เหงื่อก็ยังไหลออกมาไม่หยุด  ไม่อยากจะคิดว่าคนที่บ้านนี้อยู่กันไปได้ยังไง 



แกรก~  ...พวกผมหันไปมองที่ประตูบ้าน  เห็นน้องสาวสมุทรเดินออกมา  เธอชะงักเล็กน้อยที่เห็นพวกผมสามคน  สายตาที่แสดงถึงความระแวงและความกลัวอ่านออกได้ง่ายมาก  หลังจากนั้นเธอก็อมยิ้มผงกหัวให้พวกผมอย่างรู้จักรักษาท่าที  พี่ธานเป็นฝ่ายประนีประนอมแทนผมเสมออยู่แล้ว  เขาจึงผงกหัวยิ้มตอบให้ดาวอย่างเป็นมิตร 

"ยาย..ยายจะออกมาทำไมล่ะ" เธอรีบเข้าไปช่วยพยุง  ไอ้เด่นถอยออกไปเล็กน้อย

"ทำอะไรอยู่ ลูกค้ารอ" ยายบ่น  ใบหน้าดุ ๆ ซ่อนแววให้เห็น  ดาวหน้าเจื่อน

"เปิดพัดลมให้ลูกค้าหน่อย มันร้อน" เธอชี้ไม้ชี้มือไป  ผมหยิบช้อนคนถ้วยมะยง  ในหัวกำลังนึกว่าถึงเปิดพัดลมก็คงจะมีแต่ลมร้อนอยู่ดี  ทั้งปูนซีเมนต์  ทั้งแดดตอนสี่โมงที่อย่างกับไม่ต้องการปราณีใคร  เหมือนจะฆ่าคนได้ทั้งเป็น
 
"เดี๋ยวหนูทำให้เองค่ะ" ดาวพูดบอกยายของเธอ

"อะ ๆ ดี ๆ" ยายว่าแล้วหันตัวกลับไปที่โต๊ะขนมหวานอีกครั้ง 

"เดี๋ยวยายทำเอง หนูไปนั่งไปลูกไป" ยายไล่ไอ้เด่นที่ในมือยังคงถือทัพพีอยู่  มันเหลือบมามองผมเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรดี  ผมมองมันเพียงครู่เดียว  ถ้าเรื่องแค่นี้มันยังคิดเองไม่ได้มันก็คงจะปัญญาอ่อนเต็มที

"ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวผมช่วยครับยาย..ผม กลับไปนั่งไม่ได้" ไอ้เด่นพูดด้วยน้ำเสียงเกรง ๆ จนพี่ธานหลุดหัวเราะเบา ๆ ผมยิ้มมุมปาก  ตักมะยงชิดขึ้นกิน  อากาศร้อนแบบนี้ก็ช่วยได้ไม่น้อยทีเดียว  ดาวนำพัดลมมาเปิดให้  เธอพยายามไม่สบตาพวกผมจนสังเกตได้  พอเธอเปิดพัดลมให้เสร็จแล้วเธอก็รีบเดินไปตักน้ำนำมาเสิร์ฟ 

"นี่ครับพี่ธาน" ไอ้เด่นนำสาคูเปียกมาเสิร์ฟให้ 

"ขอบใจ" พี่ธานบอกแล้วเลื่อนถ้วยมาวางตรงหน้า

"พ่อหนุ่ม เอา..เอา อะไรนะ" ยายพึมพำถามไอ้เด่น

"บัวลอยถั่วเขียวครับ" ไอ้เด่นตอบ

"อ๋อ จ้ะ ๆ" ยายรับปาก  ผมกับพี่ธานกินกันเงียบ ๆ รสชาติกำลังพอดีเลยแต่ก็แน่นท้องเป็นบ้า



เคล้ง!!!  ....เสียงทัพพีตกกระแทกพื้นอย่างดัง  พวกผมหันไปมอง
"ยาย!" ดาวอุทาน  ผมกับพี่ธานลุกขึ้นในทันทีที่เห็นว่ายายของสมุทรล้มลงกับพื้น
 
"คุณยาย" ผมรีบเข้าไปช่วยพยุงเธอไว้  แขนของยายที่เท้าพื้นเพื่อทรงตัวไว้สั่นจนแทบเอาไม่อยู่  เพียงพริบตาเดียวเธอก็เป็นลมล้ม

"ยายจ๊ะ ยาย" ดาวร้องหน้าเสีย

"มีโรคประจำตัวรึเปล่าครับ" พี่ธานถามดาว  สีหน้าเธอซีดเผือดคงเพราะตกใจ  ผมก้มลงมอง  เห็นยายหอบหายใจแรงเหมือนกับหายใจไม่ถนัด  และตาของเธอเริ่มหรี่ลงทีละนิด

"ไม่มีค่ะ" ดาวตอบ 

"มียาดมไหมครับ" ผมถาม  ดาวพยักหน้าแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

"ไอ้เด่น ไปหันพัดลมมา" ผมบอก  ไอ้เด่นรีบวิ่งไปทันที  ไม่ถึงห้านาทีดาวก็วิ่งกลับมา

"หนูหาไม่เจอ" ดาวพูดเสียงสั่น  เธอยื่นยาหอมมาให้   

"ยาย" ดาวเรียกอีกครั้ง 

"คุณยายครับ" ผมเรียก  ดูเหมือนเธอจะหายใจไม่สะดวกแล้ว

"ไปเอารถมา ไปโรงพยาบาล" ผมสั่งไอ้เด่น  ไอ้เด่นพยักหน้าและรีบวิ่งไป  ดาวมองพวกผมด้วยสายตาที่ร้อนรนและยังคงดูไม่ไว้ใจ  รถจอดไว้ไกลจากปากซอยพอดูและก็คงนำเข้ามาในนี้ไม่ได้ด้วย 

"คือว่า.." เธออ้ำอึ้ง 

"พาไปโรงพยาบาลดีกว่า เผื่อจะร้ายแรงอะไร" ผมรวบรัด  ดาวพยักหน้าตอบแบบที่ดูลังเลในความคิด
 
"เดี๋ยวหนูขอโทรหาพี่ชาย.." ดาวทำท่าจะลุกขึ้น

"เอานามบัตรให้เค้าไป" ผมบอก  พี่ธานพยักหน้าแล้วรีบนำนามบัตรให้กับเธอ  ผมออกแรงอุ้มยายขึ้น  ดาวมองตามตาละห้อย

"จะไปแค่โรงพยาบาลใกล้ ๆ แถวนี้ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ" ผมบอก

"คือว่า..พี่คะ" ดาวพยายามจะเข้ามาห้ามแต่อีกนัยหนึ่ง  เธอก็เหมือนไม่อยากจะห้ามเท่าไหร่ 

"ฝากยายหนูด้วย" เธอบอก  ผมเพียงยิ้มและพยักหน้าตอบ  ผมอุ้มพายายกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาที่หน้าปากซอย  พี่ธานเปิดประตูรถให้  ไอ้เด่นรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในละแวกนี้  เป็นโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อเสียงพอสมควร  ยายของสมุทรได้เข้ารับการรักษาในทันที  ผมและทุกคนได้แต่นั่งรออยู่ที่หน้าห้องตรวจ  เพียงสิบห้ายี่สิบนาทีหมอก็เดินออกมา 

"คุณเป็นญาติคนไข้เหรอครับ" หมอถาม  สายตาที่มองมาที่พวกเราเหมือนไม่มั่นใจนัก
 
"เปล่าครับ..พอดีว่า ผมไปกินอาหารที่ร้านยายแก เลยพามาส่งแทน" ผมตอบ  หมอพยักหน้า

"คือว่าอย่างนี้นะครับ คุณยายอายุมากแล้ว ผมก็ไม่ทราบว่าเกิดอาการแบบนี้บ่อยหรือเปล่า" หมอวิเคราะห์

"ตอนนี้ทางเราให้คุณยายพักไปก่อน..ไม่ได้มีอะไรร้ายแรงอะไรครับ จากที่พวกคุณเล่า ผมคาดว่าคุณยายน่าจะเป็นลมแดด แต่..สำหรับคนอายุเท่านี้ ถ้าไม่ได้รับการช่วยเหลือที่ถูกวิธี หรือถ้าเป็นในขั้นรุนแรงก็อาจจะเสียชีวิตกะทันหันได้นะครับ ต้องระวังหน่อย" หมอบอกด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ครับ" ผมพยักหน้า

"แล้ว..ต้องนอนพักสักกี่วันครับ" ผมถาม

"วันนี้ก็กลับบ้านได้เลยนะครับ ถ้าคุณยายฟื้น" หมอยิ้มบอก

"เอ่อ ผมคงไม่ว่างอยู่รอ" ผมพูด 

"เอาเป็นว่า..ถ้ายายฟื้นแล้วช่วยตรวจร่างกายแล้วให้แกนอนพักไปสักคืนนึงได้ไหมครับ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด..ผมจัดการเอง" ผมบอกแกมบังคับ  สีหน้าในตอนนี้ก็คงจะดูบังคับอยู่ด้วย

"ครับ ได้ครับ" หมอพยักหน้ารับก่อนหันไปพูดบอกพยาบาลก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไป   

"คุณไฟครับ..เบอร์แปลก ดาวรึเปล่า" พี่ธานบอก  พี่เขายื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ผม  โทรศัพท์เครื่องนี้พี่ธานจะรับแทนผมซะส่วนใหญ่  เพราะเป็นโทรศัพท์ที่ให้เบอร์ไว้กับทางนามบัตรของผม  ไม่ใช่เบอร์ถึงผมโดยตรงเพราะผมไม่ชอบรับสายจากคนอื่นที่ผมไม่รู้จัก  ขี้เกียจปั้นเสียง   

"ครับ" ผมทัก

"ขอโทษนะคะ หนูโทรจากร้านขนมเมื่อกี้นี้น่ะค่ะ..ไม่ทราบว่ายายหนูเป็นยังไงบ้างคะ" เธอถาม  น้ำเสียงหวาน ๆ พูดอย่างระมัดระวังคำพูดทำให้ผมถึงกับอมยิ้มออกมากับมารยาทของเธอ

"ปลอดภัยแล้ว เป็นลมแดดน่ะ" ผมตอบ

"เหรอคะ เฮ้อ..ค่อยโล่งอกหน่อย" เธอถอนหายใจแรงในทันที

"แล้ว..หนูต้องไปรับยายที่ไหนเหรอคะ แล้ว..มี ค่าใช้จ่ายอะไรบ้างคะ" เธอถามเสียงเบาลงเหมือนเกร็งขึ้นมา  เปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว

"ตอนนี้ยายอยู่โรงพยาบาล HN น่ะ..หลับอยู่ หมอบอกให้พักผ่อน..แล้วก็ต้องรอตรวจร่างกายด้วย คืนนี้ต้องนอนที่นี่สักคืน" ผมโกหกตอบออกไป  หลังจากนั้นเธอก็เงียบไปแทบสนิท  ผมเองก็เงียบด้วยเพราะไม่รู้จะพูดอะไร
 
"เดี๋ยวหนูให้พี่ชายหนูไปเจอคุณได้ไหมคะ" เธอพูด

"ได้สิ..เดี๋ยวฉันจะให้คนติดต่อกลับไปแล้วกันนะ" ผมตัดบทพลางอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ค่ะ" เธอตอบรับ

"เท่านี้นะ" ผมบอก

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" ดาวบอกก่อนที่ผมจะชิงตัดสายก่อน 

"จะให้ผมติดต่อคุณสมุทรไปเหรอครับ" พี่ธานถาม

"ไม่ต้อง" ผมตอบ  ยื่นโทรศัพท์กลับคืนไปให้พี่ธาน   

"เดี๋ยวอีกฝ่ายก็โทรมาเอง..แล้วถ้าเค้าโทรมา ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องตอบอะไร บอกแค่ว่ายายเค้าพักอยู่ที่ไหน..ออกได้วันไหนก็พอ" ผมบอก

"ได้ครับ"

"คุณจะกลับเลยเหรอครับ" พี่ธานถาม

"อืม วันนี้ผมมีซ้อม..ไม่อยากผิดตารางซ้อมน่ะ" ผมว่า  เย็นวันนี้ผมมีซ้อมมวย  ช่วงนี้ไม่ได้ขึ้นชกแต่ก็ยังต้องฟิตร่างกายไว้อย่างสม่ำเสมอ  ก็เป็นเจ้านายคนนี่ครับ  ถ้าขี้เกียจก็คงคุมลูกน้องแบบไอ้พวกนี้ไม่ได้ 

"เรื่องพยาบาลพิเศษน่ะ" ผมเอ่ย

"อ๋อ เรียบร้อยแล้วครับ" พี่ธานตอบทันควัน  ผมพยักหน้า

"งั้นก็คงไม่มีอะไรต้องห่วง" ผมพูด 

"กลับกันเถอะ" ผมบอก

"แน่นท้องฉิบเป๋งเลย กูจะตายไม่เนี้ย" ผมถอนหายใจ  เดินลูบท้องตัวเองบ่นพึมพำ 

"นั่นสิครับ จุกแน่ ๆ" พี่ธานถอนหายใจด้วยอีกคน  คงหมายถึงตอนซ้อม..ได้มีจุกกันแน่ ๆ ไม่ต้องเดาเลย




...........ไฟ...........
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-10-2015 00:57:20 โดย เบบี้ »

ออฟไลน์ เบบี้

  • Take up an Hobby.
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4308/-15
ถ้าตอบว่าเป็นใครแล้วจะยังไงต่ออ่าาาา.. พ่อสมุทรของน้องต้องไม่ยอมไปด้วยแน่ๆ แบบไม่อยากยุ่งด้วยไรงี้มะ เง้อออออ

น้องพายุงุ้งงิ้งๆๆๆ พี่น้องรู้แกวกันรักกันโนะะะ แบบนี้คงไม่มีใครสามารถแย่งความรักของน้องพายุออกจากพี่ไฟได้
ต้องเป็นพี่ธานผู้แสนดีเท่านั้น พี่ไฟคงจะยอมยกให้ 5555555 เพราะงั้นธานพายุนี่แหละ ชัวร์!! *0*

อ่านออกหมดแล้วนี่ เขียนเองไหม กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก  :katai3: :katai3:


Finallyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy :hao5: :katai2-1: :katai4:

ตัวละครเยอะมากกกกกกกกกกกก ฮือออออออออ
อ่านจนตอนล่าสุดแล้วก็ยังไม่รู้อยู่ดี ใครจะแมนกว่า ผิดมั้ยที่ไม่รู้นิ่? ถถถถถถถถถถ
แต่คิดว่า น่าจะต้องเป็นสมุทรแน่ๆเบยยยยย ไฟแบบบบบ เคะควีนอะไรแบบนี้ใช่เปล่าพี่เบบี้
ดูโปรไฟล์แล้วสมุทรดูแม๊นแมน บวกกับไอตอนล่าสุดชกมวยงี้อะไรงี้ คึคึคึคึ


(อ่านไปเมนท์ไปนะก๊ะ ถถถถถถ)

ความจริงอ่านแล้วก็ชอบไปหมด กร๊ากกกกกกกกกก ไฟโปรดก็ดูวิ้ดวิ้ววววดี
แต่หรือว่า โปรดจะชอบโช แบบว่าดูเหงาาาาาา และยังเป็นบุคคลที่ไม่โผล่มา แลดูจะลึกลับ
ความสัมพันธ์เพื่อนแบบนี้นี่มันไม่ทัมด้าาาาา อยากเห็นการปรากฏตัวของโชละ จะเด็ดแค่ไหน

ไหนจะพี่ธานกับพายุอีก คิดว่ามันจะมีอะไรมั้ยนะ พี่ธานดูชอบแกล้งพายุ 55555555555555555
แล้วพายุก็ดิ้นให้พี่ธานแกล้งตลอดไง อิอิอิ

อ่านแล้วให้ฟิลเหมือนเอาสลิ่มเมตรกับคิวเค้กมาผสมกัน แบบว่า โปรไฟล์ดีเหมือนพี่คิว
แต่ว่าเก๋าๆแบบ เมตรแบบสลิ่ม 555555555 แถมยังมีแบบ สตอรี่เด็กๆเหมือนสลิ่มเมตอีก
อยากจะบอกว่า ดีใจมากกกกกกก
ที่ได้อ่านนิยายเบบี้ซักที รอมาตั้งนาน อ่านวนไปไม่รู้ตั้งกี่รอบ กี่เรื่องเข้าไป
แต่เอาดีๆถามว่าจำได้มั้ย ก็จำไม่ได้อะนะ ถถถถถถถถ


เข้าเรื่องนิยายใหม่ต่อ 55555555555555 (นึกอะไรได้ก็จะพิมพ์ ฮาาาาา)
แบบว่าทั้งหมดดูมีเรื่องครอบครัวเนอะ แบบว่าพ่อเสียแม่เสียอะไรงี้กันหมดเลย
จะทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น (แบบว่า คบกันก็ไม่มีใครห้าม) หรือจะเป็นเงื่อนงำอะไรรึเปล่านะ?
5555555555555

เฝ้ารอการพบกันของสมุทรกับไฟ จนสุดท้ายเค้าก็เจอแล้วววววววววววว
แถมยังปล้ำ(?)กันละด้วย 555555555555
ไวไฟมากจีจี
ดีใจมาก และอยากรู้ต่อแล้ว (ความจริงคือหมายถึงว่า ให้พี่เบบี้อัพได้แล้ว
ถถถถถถถถถถ #แซวก้าบบบบบบบ แบบว่าอยากเห็นว่า สองคนนี้เจอกันอีกจะเป็นยังไงต่อไป
รู้สึกว่าแบบ ไม่มีใครยอมใครเลยจิมๆ อิอิ


ไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้วคิดไม่ออก

อ่านรอบแรกยังเก็บรายละเอียดไม่ค่อยหมด คิดว่าคงจะต้องกลับไปอ่านอีกหลายๆรอบ จะได้เข้าใจอะไรมากขึ้น
มันยาวมาก ตอนอ่านแล้วรู้สึกมึนตึ๊บ 555555555
แต่ก็ไม่ใช่ไม่ดีนะฮะ ที่อัพเยอะอัพยาวขนาดนี้


ขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องใหม่ที่มีมาให้ติดตามนะคะ
แล้วก็จะรอ Royal Swan จริงๆด้วยยยย คริคริ


 :mew3:



(เม้นท์ยาวกว่านี้อีกนิดก็นิยายอีกตอนละ กรั่กๆๆๆๆ)    :z2:

พี่ขอตอบคุณน้องดังนี้..
- ใครรุกใครรับ  สังเกตเอาเองจาก (นิสัยของพี่) กร๊ากกก #ไม่เกี่ยว

- ส่วนเรื่องพ่อแม่เสียว่าจะทำให้ชีวิตคู่ง่ายขึ้น  อันนี้แล้วแต่คนอ่านจะคิดค่ะ ฮ่า ๆ ๆ ..ที่จริงมันก็มีประเด็นของบทบาทของแต่ละคนอยู่  ในคำพูดของตัวละครหลัก ๆ ก็มีพูดถึงจุดประสงค์ของการกระทำบ้าง  4 ตอนที่ผ่านมาคนเขียนก็สื่อถึงนิสัยของตัวละครไปบ้างแล้ว  อาจมีเกี่ยวโยงกับครอบครัวบ้างในเรื่องของการดูแลกันและกัน  อันนี้ไม่ได้เขียนอธิบายอย่างชัดเจน  แต่ในมุมของเบบี้  ส่วนตัวคิดว่าน่าจะอธิบายโดยพื้นฐานไปมากพอ  และ..ตัวหลักอย่างไฟก็ได้เคยพูดกับธานแล้วว่าเข้าหาสมุทรแบบนี้เพราะอะไร (อันนี้น้องต้องไปลองอ่านใหม่อีกครั้งดู)  แต่ถ้ายังไม่เข้าใจอีก  ก็ให้รออ่านตอนต่อ ๆ ไปก็ได้ค่ะ  พี่ไม่รู้จะอธิบายประเด็นนี้ยังไงเพราะตอนที่พี่แต่ง  พี่ไม่ได้นึกถึงประเด็นนี้ T T คุณพระ~

ถ้าน้องอ่านแล้วยาวจนมึน  พี่เขียนนี่มึนกว่านะ  กว่าจะเสร็จ ..ลองอ่านอีกรอบดูนะลูกนะ  ไม่น่าเครียดเท่าข้อสอบ กร๊ากกก
ปล.ถึงสิ่งที่น้องรอ  สิ่ง ๆ นั้นให้น้องเก็บเงินรอต่อไป  นี่ใกล้ละ ...(คนเขียนใกล้ตาย :katai4:) ขอบคุณมากจ้าที่ติดตามผลงาน  :m25: :mew1: 


..ขอบคุณทุกคอมเม้นด้วยค่ะ..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-10-2015 00:16:25 โดย เบบี้ »

ออฟไลน์ Youch06

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
พายุววววววววว
ทำไมน่ารักจังเลยยย 5555555

คุณไฟนี่เขาจะมีมุมน่ารักบ้างไหมอ่ะพี่บี้

ออฟไลน์ Madness69

  • Love@Sickness
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +235/-0
    • Madness69 Fanpage
บร๊ะจ้าวจ๊อด!!!   :ling1:
เพิ่งจะอ่านจบตอน 3 ตอนใหม่มาอีกแล้ว  :hao7:
รอรวบยอด เสา-ทิต จะไล่กวดให้ทันเลยคอยดู้  :hao6:

ขอบคุณนะคะไอ้น้องบี้ เด็กหื่นคนขยัน
 :mew1:

ปล. รู้สึกต้องชะตา กับน้องพายุ จุงเบย

ออฟไลน์ เบบี้

  • Take up an Hobby.
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4308/-15
พายุววววววววว
ทำไมน่ารักจังเลยยย 5555555

คุณไฟนี่เขาจะมีมุมน่ารักบ้างไหมอ่ะพี่บี้

เฮยยยยยย ~ นี่ไฟยังไม่น่ารักอีกเหรอ ออกจะน่ารัก กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก  :katai5: :katai3: :hao3:

ออฟไลน์ เบบี้

  • Take up an Hobby.
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2037
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4308/-15
บร๊ะจ้าวจ๊อด!!!   :ling1:
เพิ่งจะอ่านจบตอน 3 ตอนใหม่มาอีกแล้ว  :hao7:
รอรวบยอด เสา-ทิต จะไล่กวดให้ทันเลยคอยดู้  :hao6:

ขอบคุณนะคะไอ้น้องบี้ เด็กหื่นคนขยัน
 :mew1:

ปล. รู้สึกต้องชะตา กับน้องพายุ จุงเบย


ีรีบ ๆ อ่านเข้านะ เดี๋ยวตามเด็กไม่ทัน  :angry2: :katai3: กร๊ากกกกกกกกกกกกก (นี่น้องพูดแบบเคารพรักและใสซื่อสุดๆ :hao3:)

ออฟไลน์ noy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +188/-9

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1547
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-0
ไม่ผิดหวังจริงๆคุณเบบี้รายละเอียดจัดเต็ม ชอบชอบ :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ pornvrin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-3
อย่างนี้ใช่มั้ยที่เค้าเรียกว่าเข้าทางผู้ใหญ่ กร๊ากกกกก #เบบี้ตบ

ไม่อยากจะนึกถึงตอนไปซ้อมมวย กินไปอิ่มขนาดนี้ มีจุกกันบ้างแหละ XD

ออฟไลน์ snack

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-0
สมุทรน่าสงสารจังต้องดูแลยายดูแลน้องสาว...หวังว่าไฟจะเกลี้ยกล่อมให้มาทำงานด้วยได้ไวๆนะ

ชีวิตสมุทรจะได้ดีขึ้น..ส่วนพายุก็นะเป็นน้องชายที่น่ารักเกิน :mew1:

ออฟไลน์ pui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3
หึหึหึ.....สมุทร ไฟ
รอตอนต่อปายยยยยยยย
ปล.อ่านสมุทร เป็นสุนทรทุกทีเลย55555

ออฟไลน์ ren

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
    • " Welcome To Y Entertainment "
กำลังว่าจะทักไปเลยว่ามีเรื่องใหม่รึยัง ก็มาเจอสมุทร-ไฟพอดี    ชอบไฟอ่ะให้ฟิวส์ข้าวนิดๆ  ^^
เรื่องนี้บี้ดูโตขึ้นกับงานเขียนจริงๆ   

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-9
มาสักที :)

สมุทรจะโกรธไฟมากกว่าเดิมรึป่าวนะ


ออฟไลน์ Kalamall

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 951
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
เห็นนามปากกา แล้ว  :hao5: เค้ากลับมาแล้วจริงๆ

พี่ไฟ กะสมุทร? นำ้กับไฟ อันนี้ไม่แน่ใจถ้าน้ำ(กำลัง)น้อยก็อาจแพ้ไฟได้ แต่พี่สมุทรเราเป็นถึงน้ำทะเลนี้เนอะ พี่ไฟเราคง.><~

เรารอลุ้นอีคู่นี้จะรักกันได้ยังไงต่อไป ดูท่าจะยาก ส่วนพายุ จะคู่ใคร ?!? เดายากอ่ะ พี่ธารก็ไม่เห็นมีซัมติงอะไรออกมาเลย เรื่องเหล้ายาน้องยุแกก็ไม่กิน กะให้เมาแล้วปล้ำพี่ธารก็ไม่ได้ ยากพอกัน

 :hao3:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
พายุ หนูมีอะไรที่คาดไมม่ถึงเยอะนะ น่ารักเกินไปแล้ว






คุณไฟ ฉลาดจนน่ากลัว แต่คนที่น่ากลัวที่สุด น่าจะเป็นพี่ธารละมั้ง






สมุทร ยายเป็นลมนะ รู้ยัง






เด่น แก จะชอบหนูดาวเหรอ ???

ออฟไลน์ aehJTS

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +216/-8
นึกเห็นใจสมุทรนะ น้องและยายไม่ใช่ภาระ แต่เป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหม่
คนเราจะเข็มแข็งแค่ไหน เจอเรื่องทุกวันก็หมดแรงเป็น...ดังนั้น...
ไฟจัดเลยไม่ต้องรอตกลงบังคับเลย o18

 :pig4: ค่ะ

ออฟไลน์ my.atty

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ชอบๆๆ ติดตามอยุ่นะคะ เนื้อเรื่องสนุกกกมากกก


ที่ให้สมุทรไปทำงานเพราะพ่อ  แต่จาไปเป็นอะไรกับลูกเค้าหยอออ


 :laugh: :laugh:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด