The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 8.1 (15-04-60) p.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 8.1 (15-04-60) p.6  (อ่าน 38518 ครั้ง)

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.1 (05-06-59)
«ตอบ #120 เมื่อ07-06-2016 07:06:06 »

ภาษาของธามนี่น่าร๊ากกกกจริงๆ
คาดว่าคนเขียนคงปวดหัวพอดูกับการแต่งให้ธามพูดเหมือนจะไม่รู้เรื่อง  แต่ก็รู้เรื่อง
5555
ชอบค่ะ  +1

ออฟไลน์ Fluckiiz78

  • " Be out, Be proud, Be who you are. "
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.1 (05-06-59)
«ตอบ #121 เมื่อ12-06-2016 03:08:46 »

พึ่งเห็นว่ามีภาค2 ด้วย ชอบ หมอนำกับธามมากๆๆๆ น่ารัก ติดตามอ่านอยู่นะคะ ชอบเรื่องนี้สนุก  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.1 (05-06-59)
«ตอบ #122 เมื่อ24-06-2016 22:48:35 »

มาตามภาษาแบบงง ๆ ของหมาธาม
และตามดูหมอนำ ว่าจะแก้ไขยังไง กับความโกรธของน้อง ให้กลับมาเป็นปกติแบบหมาธาม  :z2:
+1 ให้ พร้อมกับกำลังใจ ให้หายป่วยไว ๆ นะครับ
ปล. รออยู่ทั้งเรื่องหมาธาม กับ น้องวิน  :mew1:

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.1 (05-06-59)
«ตอบ #123 เมื่อ24-06-2016 22:51:47 »

รอดูการแก้ไขกับอาการโกรธของ หนุ่มไต้หวัน ของหมอนำ
+1 ให้เป็นกำลังใจนะครับ หายไว ๆ กลับมาสดใสซาบซ่านเหมือนเดิมนะครับ
ปล. รอทั้งเรื่องของหมานำ และ หลานป้าสุ  :mew1:

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.1 (05-06-59)
«ตอบ #124 เมื่อ25-06-2016 10:48:44 »

โง๊ยยยยยยยยยย ไปขโมยหมาธามมาเลี้ยงเองได้ป่ะเนียะ  :mew1:
ตอนนี้เข้าข้างหมาเต็มที่ไม่กลับบ้านแต่ไม่บอกเน๊อะๆๆ (ไม่ยุแต่อยากเห็นหมอมาง้อ อิอิ)

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #125 เมื่อ23-07-2016 20:37:50 »

The Extension(ผู้นำ&ธาม2)
      
ตอนที่ 6.2 (ผู้นำ)


เช้าวันนี้ก็ไม่ทันอีกแล้วหรอ?
ผู้นำเซ็งตัวเองแทบบ้า เขาไม่ได้เจอหมาธามหลายวันแล้ว แต่จะบอกว่าหมาธามเป็นฝ่ายผิดที่ไม่รอเขาก็อ้างได้ไม่เต็มปากนัก เพราะเขาเองก็พาตัวเองกลับมาบ้านในเวลาที่หมาธามยังอยู่ที่บ้านไม่ได้เสียที

เขากลับเช้า ธามก็ไปทำงานแต่เช้า
สื่อสารกันผ่านโทรศัพท์มาหลายวัน ซึ่งมันไม่ใช่การสื่อสารที่ดีสำหรับเขาและธาม โดยเฉพาะช่วงนี้ ช่วงที่ธามโกรธเขาเรื่องไม่ไปเที่ยวทะเล

“คุณนำคะ มื้อเช้า”

“ไม่ทันแล้วครับป้า”
“เดี๋ยวผมรวบมื้อกลางวันทีเดียว ขออาบน้ำล้างตัวก่อนนะครับ”

“จริงๆ คุณนำน่าจะนอนเอาแรงเสียหน่อยนะคะ” คำแนะนำของป้าจูน่าสนใจและควรจะรับฟังไว้มากๆ แต่ผู้นำรู้ตัวดีว่าเขาปล่อยให้ตัวเองได้พักไม่ได้ เพราะเขาจงใจทำให้ตารางทำงานเขาแน่นแบบนี้ด้วยมือตัวเอง และที่ทำก็เพื่อทะเลของหมาธามนั่นแหละ

ผู้นำอาบน้ำอาบท่าเพื่อให้สดชื่น กินมื้อเช้าที่ไม่ค่อยเช้ามากเท่าไหร่เพื่อให้ร่างกายได้รับสารอาหารเพียงพอ เขาขับรถกลับไปที่รพ.ซึ่งอยู่ย่านชานเมืองอีกครั้ง เวลาพักที่เหลืออีก 2 ชั่วโมงนั้น ผู้นำอุทิศให้กับการงีบหลับ

วันนี้เคสค่อนข้างมาก แต่ไม่เหนื่อยมากเพราะส่วนมากเป็นปัญหาของคนที่พูดกันรู้เรื่อง หากเป็นปัญหาเกี่ยวกับพฤติกรรมเด็ก เขาจะให้เวลาตรวจละเอียดกว่า และใช้เวลามากกว่า อย่างน้อยเวลาในการใช้ทลายกำแพงของเด็กก็กินเวลาอยู่หลายชั่วโมง จบจากเคสที่นัดมาติดตามอาการแล้ว ผู้นำก็ตรวจผู้ป่วยใน แผนกที่เขารับผิดชอบโดยตรงคือกลุ่มจิตเวชเด็กและวัยรุ่น กว่าจะได้กินมื้อเที่ยงก็ล่วงไปถึงบ่าย 3 โมง ตามตารางงานวันนี้เแล้ว เขาหมดเวรตั้งแต่บ่าย 2 โมง แต่เมื่อหลายวันก่อน เขาต้องเข้าเวรจนถึง 5 ทุ่ม และเริ่มงานอีกทีตอน 8 โมงครึ่ง ก็เลยตัดสินใจค้างที่ห้องทำงานรพ. เช้ามืดค่อยกลับบ้านไปอาบน้ำ และทักทายธาม แต่ก็ผิดแผนไปเสียหมดเพราะการจราจรในกรุงเทพติดแต่เช้า และธามก็มีการมีงานทำแล้ว ไม่ได้นั่งว่างๆ รอเขากลับไปเจอได้ตลอด 24 ชั่วโมง

ผู้นำอาศัยเวลาได้พักจากข้าวผัดไข่และน้ำเปล่า โทรหาคนที่ทำให้เขาต้องใช้ชิวิตแบบโคตรยุ่งเพื่อให้ได้มาซึ่งเวลาว่าง 2 วันเสาร์-อาทิตย์ ทางนั้นไม่รับสาย ทำให้เขาได้แต่ถอนหายใจเก้อ คิดหวาดระวังอยู่ว่าไปทำอะไรให้เจ้าตัวโกรธเข้ารึเปล่า แต่ธามก็ไม่น่าจะมีเรื่องไหนให้ตั้งแง่โกรธเขาได้แล้ว นอกจากเรื่องไม่ว่าง แต่นี่ก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว เลิกโกรธได้แล้วล่ะมั้ง

เขาโทรหาอีกครั้ง รอบนี้หมาธามก็ยังไม่รับสาย เขาจึงต้องโทรหาตัวช่วยที่ไม่ค่อยจะช่วยเหลือกันสักเท่าไหร่

“โปร”
“ธามล่ะ ให้ไปนอกสถานที่หรอ? ไปกับใคร แล้วกลับเมื่อไหร่”
“ผมไม่ได้ถามอะไรเป็นขบวนเลย มันก็คำถามพื้นฐานทั้งนั้น ก็ธามไม่รับโทรศัพท์”
“น้องอยู่ไหนโปร”
“ก็แค่ตอบมา อะไรนัก”
“หรือมีเรื่องอะไร นี่คุณอยู่ไหน อยู่กับธามรึเปล่า”
“ก็แล้วธามอยู่ไหน ทำไมไม่รับสาย” เขาไม่ได้ใส่อารมณ์มากเกินไปเสียหน่อย ที่โหวกเหวกอยู่นี่ไม่ใช่เพราะอาการจิตตกมากเกินไป ก็แค่กังวลว่าเพื่อนจะได้ยินคำถามไม่ชัดเท่านั้นเอง
“โปร”
“เร็ว ตอบ”

ธาม มัน ไป กิน ข้าว กับ ลูก ค้า

ชัดหูมากตอนที่เพื่อนตะโกนตอบมาเป็นคำๆ มันหัวเราะตบท้ายแล้วก็ล้อเลียนกันใหญ่โตเรื่องห่วงกันหวงกันขนาดนั้นทำไมไม่ล่ามไว้ที่บ้าน ผู้นำยอมรับกับตัวเองเลยว่าคิดเรื่องนี้ทุกวัน แต่ติดว่าธามมีความดื้อหัวรั้นมาก วิธีผูกติดไว้ที่บ้านคงไม่พ้นโดนด่าไปแปดวัน ถึงจะยังพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ภาษาไทยยังไม่เข้าปาก แต่เรื่องด่านี่เว้นไว้เรื่องหนึ่ง พัฒนาการดีเหลือเกิน

เขาอยากถามเพิ่มว่าลูกค้าคือใคร ไปกันกี่คน ไปกินที่ไหน ไปคุยธุระเรื่องอะไร เมื่อไหร่กลับ กลับบ้านเลยได้มั้ย แล้วเดินทางไปกันยังไง แต่ก็สำนึกได้ว่าควรมีมารยาทและปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องธุรกิจของมือโปร

เขาวางสายจากเพื่อน ถอนหายใจกดอาการอยากรู้เรื่องของธามและอยากเจอธามเอาไว้ เย็นนี้เป็นอีกวันที่เขายังต้องทำงานเกิน 12 ชั่วโมงต่อวัน มันจะเป็นวันสุดท้ายที่เขาทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย พรุ่งนี้เขาก็จะเป็นไทแล้ว

กว่าจะเลิกงานและกลับถึงบ้าน ธามก็หลับไปแล้วอีกเหมือนเคย แต่คืนนี้ต่างออกไป เพราะเขาไม่ได้กลับบ้านเอาตอนเช้ามืด แต่กลับมาก่อนเช้ามืดนิดนึง ตัวดีนอนหลับปุ๋ย ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่คนนอนหลับลึก จึงไม่แปลกที่ธามนอนหลับไม่รู้เรื่องตอนที่เขาเปิดประตูห้องเข้ามาโดยไม่เปิดไฟรบกวนคนพักผ่อน

ดูเอาเถอะ ขนาดมีงานทำแล้ว หมาธามก็ยังเป็นหมาธาม กางเกงนอนยังเป็นลายซูเปอร์ฮีโร่อยู่เลย ไม่รู้ไปกินข้าวกับลูกค้าให้มือโปรจะปิดดีลงานอะไรของมันได้มั้ย สำหรับผู้นำแล้ว แต่ธามกินข้าวและคุยกับคนอื่นได้ปกติ ก็ถือว่าวันนั้นเป็นวันที่ธามทำได้ดีมากแล้ว

“จิ้มหน่อยนะครับ” เขาขออนุญาตลักยิ้มข้างแก้มที่แม้ตอนนี้จะไม่โผล่มาให้เห็น แต่ผู้นำก็จำตำแหน่งวางตัวของมันได้
จิ้มลงไปเบาๆ พอให้ผิวหยุ่นลงตามปลายนิ้วมือ เขาอมยิ้มพึงใจ ลูบผมที่ปรกหน้าผากให้เปิดทางสู่หน้าผากเนียนใสกิ๊ง บรรจงโค้งตัวหอมจนชื่นใจแล้วค่อยไปอาบน้ำเพื่อนอนบ้าง เท่านี้ก็เติมพลังให้กับพี่หมอนำของหมาธามได้มากเกินพอแล้ว

“อะไรล่ะนำ” ตื่นจนได้ พี่นำขอโทษนะครับ เขายิ้ม หันกลับมานั่งที่ขอบเตียงแล้วลูบแก้มธามไปมาเพื่อกล่อมให้หลับอีกรอบ
“อะไร” เสียงงัวเงียมาก แต่ดูท่าทางก็รู้ว่าอยากให้ตอบให้ชัดเจน จะได้หลับต่ออย่างสบายใจ

“หอมให้หายคิดถึงครับ”
“ทำตื่นเลย ขอโทษนะครับ ธามหลับต่อสิ”
“พรุ่งนี้พี่นำไปส่งที่ออฟฟิศเองนะ”

“ไม่ว่างใช่รึไง”

“ว่างแล้วครับ ไปส่งหมาธามได้แล้ว”

“ไม่หมาแล้ว โตนี่ไง”

“ครับ ไม่หมาแล้ว โตแล้ว”
“ธามที่โตแล้วนอนต่อนะครับ”

“นำมากอดด้วยนะ”
“ง่วงเลย นอน นำก็นอนสิ”
“นะ”

ทำไมต้องน่ารักด้วยวะ? ผู้นำได้แต่ถามตัวเอง หมาธามน่ารัก หรือว่าเพราะเขารักมากๆ ไม่ว่าธามจะพูดจะทำอะไรเขาก็มองว่าน่ารักไปหมด รักแบบจะดื้อใส่เขาแค่ไหนก็น่ารักไม่เปลี่ยน
เขาได้แต่ยิ้มแทนคำตอบให้กับคำถามในห้วงคิด หอมมือตัวดีอีกครั้งจึงไปอาบน้ำบ้าง เสร็จแล้วก็มานอนกอดธามเอาไว้ตามที่เจ้าตัวบอก เหมือนเขาจะทำให้ธามตื่นอีกครั้ง หรืออาจจะแค่ละเมอก็ไม่รู้ แต่รอบนี้ทิ้งคำถามเอาไว้ให้เขางงสุดๆ ว่า “นำ อาบท่าอะไร” 

เช้านี้หมาธามตื่นทีหลังเขา ดูเหมือนชีวิตเขาและธามจะกลับมาเป็นปกติแล้ว อย่างน้อยเราก็ตื่นมาเจอหน้ากัน
“อรุณสวัสดิ์ครับ”

“อืม มอร์นิ่งนำ”

“หลับสบายมั้ย หือ” ขอเล่นหน่อยเถอะ ลักยิ้มมันน่ารักล่อตาขนาดนี้

“ดีนะ”
“นำล่ะ”
“แต่กลับมากี่ตี”

“ตีสองครับ ธามหลับอยู่พี่นำเลยไม่ปลุก แต่ธามตื่นมาทักพี่นำนี่นา จำได้มั้ย”

“ไมนี่” อะไร? เมื่อคืนนี้เขาพูดกับคนละเมอหรอ? โถ ก็คุยซะเป็นเรื่องเป็นราว อ้อ! จริงสิ

“ธาม เมื่อคืนถามพี่นำว่าอาบท่าอะไร คืออะไรครับ”

“อาบท่า อ๋อ ก็อาบท่าไง ธามไม่รู้ไง แล้วคืออะไร”

“อะไรครับ”

“อาบท่าไง”
“จูบอกให้ธามอาบท่า ธามทำไม่ไหวหรอกมั้ย หรือทำได้ล่ะ ทำยังไงหรอ?”
“โอ้! นอนเบียดสินะ นำไปนอนเบียดอะไรมา นำไม่กลับมานอนด้วยหลายๆ เลยนะ”
“อะไรล่ะ! ธามยังโกรธอยู่เลย อะไรเนี่ย”

“โวยวายทำไมครับ”
“เอางี้ ต้องไปทำงานนี่ครับ ไปอาบน้ำอาบ...”
“อ้ออออ อาบท่า” ผู้นำเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาทันที เขารู้แล้วว่าธามไปเอาอาบท่ามาจากไหน
“อาบท่าก็คืออาบน้ำและครับ มันคือสร้อยคำ จำสร้อยคำได้ใช่มั้ย พี่นำเคยอธิบายไปแล้วนี่ครับ ป้าจูและคนที่อายุมากหน่อยจะติดใช้สร้อยคำกัน บางครั้งก็ไม่มีความหมายอะไร เหมือนกินข้าวกินปลาไงครับ มันก็คือกินข้าวนั่นแหละ ไม่ใช่ต้องกินข้าวกับปลาเท่านั้น เข้าใจมั้ย”

“ก็....ก็คงได้”
“แล้วนอนเบียดอะไร”

“อืม ไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยๆ บอกพี่นำนะครับ ว่าทำไมถึงตั้งคำถามแบบนี้”
“นะ...”

“โอเค”
“นำไม่หนีไปทำงานอีกนะ”

“ไม่ครับ วันนี้พี่นำจะไปส่ง”
“ไปสิ เร็ว ๆ”

“รู้ๆ รู้ไง” หมาดื้อบอกแล้วก็ปลิ้นตัวจากผ้าห่ม เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมากอดซบหน้าไว้ก่อนผลุบเข้าห้องน้ำไป นี่ล่ะ ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา

ตัวยุ่งก็คือตัวยุ่งอยู่วันยังค่ำ ธามยังสามารถทำให้เช้าของทุกคนวุ่นวายได้โดยการหาเอกสารงานของมือโปรไม่เจอ ไม่รู้ว่าเอาขึ้นห้องมาด้วยรึเปล่า หรือว่าลืมไว้ในรถตอนกลับบ้าน หรือว่าไม่ได้เอาติดตัวมาด้วยตั้งแต่ที่ออฟฟิศ ถามอะไรก็ลืม ลืม ลืมหมดแล้ว มาได้คำตอบว่าทำไมมันถึงได้ลืมไปทุกอย่างแบบนี้ก็ตอนที่บังคับให้ไล่เรียงเหตุการณ์ให้ฟังว่า ไปทำอะไร ที่ไหน กับใครมาบ้าง

“สรุปคือดื่ม”

“นิดนะ”

“นิดนะไม่มีใครภาษาไทยครับ”

“แล้วนิดมีอะไรบ้าง”

“นิดนึง นิดเดียว อะไรก็ว่าไป”

“นำว่าทำไม”

“พี่นำไม่ได้ว่าอะไรเลย”

“นำว่าไง”

“ก็ไม่ว่าไง ยังไงต่อว่าไป”

“นี่ไง นำว่าไป”

“ธานนั่นแหละว่าไป”

“ธามไม่ว่าไป นำว่าไป นำว่าไง”

“โอ้ย!! หมาธาม”
“พูดให้รู้เรื่อง”
“ธามดื่มเหล้าจนเมาไม่รู้เรื่องรู้ราว ลืมไปหมดว่าเอาเอกสารสำคัญของโป๊ะไว้ที่ไหน แล้วยังจะมายียวนพี่นำอีกหรอ”

“ธามไม่ใช่!!”

“ไม่รู้ ธามไม่รู้ก็คือไม่รู้ ไม่ใช่กับไม่รู้มันคนละเรื่องกัน พี่นำบอกหลายรอบแล้ว”

“นำดุทำไม!”
“ธามผิดตรงไหน”
“ดื่มก็นิดนะไง เออ! นิดเดียวไง รู้แล้วรู้ไง”

โอยยย...เขาจะแก่ตายก่อนคุยกันรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?
ผู้นำถอนหายใจ เท้าเอวและหันไปมองทางอื่นเพื่อลดอาการสู้กันทางสายตา เดี๋ยวตัวยุ่งอารมณ์เสียแล้วก็กระโดดเตะเขาอีก รอบเก่ายังไม่หายเคล็ด
“โอเค ธามโตแล้ว ดื่มได้”
“แต่ก็ไม่ควรดื่มจนกระทบงาน แบบนี้เรียกไม่รับผิดชอบ ถ้างานโปรเสียหายจะทำยังไง”

“...................” เงียบเชียว หน้าหงอย ๆ เห็นแล้วสงสารขึ้นมาทันที ผู้นำจูงข้อมือเด็กดื้อลงมายังห้องครัวข้างล่าง ป้าจูเตรียมมื้อเช้าไว้ให้เหมือนเดิม แต่วันนี้หน้าตาอาหารไทยไม่ทำให้ธามตื่นเต้นเท่าไหร่ คงเพราะกังวลเรื่องเอกสารโป๊ะอยู่มาก ฮื้มม สุดท้ายก็ต้องช่วยหาทางออก

“ทานข้าวกันก่อนนะ”
“เดี๋ยวพี่นำไปส่ง”
“ก่อนไป เราไปดูที่รถลุงเผือกกันก่อน ถ้าไม่มีก็หาดูที่ออฟฟิศ โต๊ะทำงานของธาม ของโปร ของทุกคนที่เกี่ยวกับโปรเจคนี้”
“ถ้ายังไม่เจอ ก็ไปที่ร้านที่ไปดื่มมาเมื่อคืนนี้ ดีมั้ย”

“ดีสินะ ก็นำคิดนี่”
“โอเค ก็ไงได้ล่ะ” แปลว่าอะไร? ไอ้ก็ไงได้ล่ะ เนี่ย เขาพยายามไม่สนสร้อยคำสั้น ๆ ที่ธามมักเอามาผสมกันมั่วซั่วตามประสาคนอยากพูดไทยให้คล่องปากเลยคิดหลักภาษาใช้เอาเอง 
“อื้อนำ” เปลี่ยนเรื่องเร็วมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นคนคล่องตัวมาก ๆ ก็เข้าข่ายไบโพลาร์แล้วล่ะ เขาแซวหมาดื้ออยู่เพียงเสียงในหัว ผู้นำเลิกคิ้วรับคำเรียก ส่วนมือก็ตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานให้ 1 ทัพพี
“เมื่อคืนนำบอกมีเซอร์ไพรส”

“อ่อ”

“อะไร”

“บอกก็ไม่ประหลาดใจสิครับ”

“ไม่บอกก็ไม่ประหลาดใจอยู่ดี” เออก็จริงของหมาดื้อ เดี๋ยวนี้เถียงไวเป็นบ้า

“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ”
“ก็แค่....พี่นำไปทะเลตามแพลนธามได้แล้วนะ ดีใจมั้ย” เขายิ้มหลอกล่อ รอคอยสีหน้าดีใจสุดๆ เฉิดฉายขึ้นบนหน้าธาม ลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มกำลังจะมาทักทายเขาในไม่กี่เสี้ยววินาที

ทว่า

“เรายกเลิกทริปไปแล้วเพราะนำไม่ว่าง”

กริบไปทั้งบ้านเลย ผู้นำรู้สึกแว่วได้ยินเสียงจิ้งหรีด เขาคงคิดไปเอง นี่เขาไม่ได้ประหลาทหลอนใช่มั้ย?

“อะ...อะไรนะครับ”
“ยกเลิกไปแล้ว?”

“อื้อ”

“ทะ...ทำไมไม่บอกพี่นำบ้างล่ะ”
“พี่เคลียร์เวลา หาแลกเวรกับหมอท่านอื่นอยู่ 2 อาทิตย์ก็เพื่อไปเที่ยวนะ”
“พี่...เหนื่อยมากนะธาม ธามล้มแผนอะไรก็บอกพี่บ้างสิ”

“นำไม่กลับบ้านนี่”

กริบอีกรอบ เขาไม่ได้ยินเสียงจิ้งหรีดแล้ว เขาได้ยินเสียงกา กา กา......

ผู้นำทิ้งช้อนส้อมลงข้างจาน ยกมือขึ้นกดขมับตัวเองด้วยไม่รู้จะขจัดอาการเสียการควบคุมอย่างไรดี แต่ว่าเวลาเจอเรื่องไม่คาดฝันแบบนี้ สติต้องเป็นสิ่งที่ตั้งได้เป็นอย่างแรก
“โอเค เอาล่ะ”
“ยกเลิกไปแล้วก็แล้กวันไป”
“เอาเป็นว่า พี่นำว่างเสาร์อาทิตย์นี้ เราไปเที่ยวที่ไหนกันดีครับ”

“ธามไม่ว่าง”

ฉึก ผู้นำรู้สึกเหมือนมีดาบยาวปักเข้ากลางใจ ตายสนิทเลยรอบนี้
เขาก้มหน้าสะกดอารมณ์เซ็งเอาไว้ เขาโตแล้วจะมาเอาแต่ใจนู่นนี่กับแฟนไม่ได้หรอกนะ อีกอย่าง...เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดธามเสียหน่อย น้องไม่ได้บอกเขาเพราะเขาไม่กลับบ้านมาให้บอกเอง และน้องก็ไม่มีว่างเวลาว่างให้เขาแล้วเพราะก็มีงานทำเหมือนกัน แต่...กว่าเขาจะได้เสาร์-อาทิตย์นี้มา เขาแทบขาดใจตายเชียวนะ ไปเที่ยวกันหน่อยไม่ได้หรอ?

“นำ”

“พี่นำรู้แล้วครับ”
“โอเค พี่นำจะนอนพักผ่อนอยู่บ้านให้หนำใจก็แล้วกัน”

“ธามจะบอกว่า”

“พี่นำเข้าใจ ธามก็มีงานทำแล้ว ดูท่าทางจะสนุกกับงานด้วย”
“โอเค พี่นำโอเค ธามก็โอเคใช่มั้ย เราโอเคกันเนอะ”

“ธามล้อเลียน”

“อืม พี่นำ...โอ..เอ๊ะ? ล้อเลียน?”

“ใช่ไง ล้อเลียนเล่น”
“นิดนะเอง”

“หมาธามมมมมมมมมมมมมม” ผู้นำรู้สึกหมดท่า ข้อแรก นิดนะไม่มีในภาษาไทย ข้อสอง มันต้องพูดว่าล้อเล่นครับ ไม่ใช่ล้อเลียน
นอกจากโปรแล้วก็ไม่ค่อยมีใครสร้างสถานการณ์แหย่เขาแบบนี้ ที่หนึ่งเวลาจะเล่นหรือแซวอะไรก็พูดเลย ไม่อำให้เสียเวลา พีชเองก็ตามพี่หนึ่งทุกก้าวอยู่แล้ว แทบจะเป็นครั้งแรกที่เขาถูกอำจนเสียศูนย์แบบนี้ เขาโค้งตัวไปจับน้องเขย่าไปมา หมายจะแหย่เล่นให้สมใจบ้าง แต่กลับทำให้ธามสำลักข้าวเสียได้ เลยต้องขอโทษกันยกใหญ่ และปลอบใจด้วยการยอมโดนตบอกหลายอั้ก เจ็บก็เจ็บ แต่ก็สุขใจ

ภารกิจสุดยุ่งของธามยังไม่จบแค่ล้อเขาเล่นเท่านั้น เรื่องเอกสารหายนี่ท่าจะเรื่องใหญ่ เพราะธามทุ่มเวลาขึ้นไปรื้อห้องอีกครั้ง รื้อทั้งบ้านเลยก็ได้ แต่ก็ไม่เจอ ในรถที่ลุงเผือกใช้รับธามกลับบ้านเมื่อคืนก็ไม่มี ธามก็เลยร้อนใจมากและโทรไปบอกคุณแนนเลขาโป๊ะว่าจะเข้าสายหน่อย แต่ขอร้องให้ทุกคนไม่แตะของบนโต๊ะ ซึ่งผู้นำเชื่อว่าไม่มีใครทำตามที่ธามขอร้องหรอก ระหว่างนั่งในรถก็หน้ามุ่ยหมอง เห็นแล้วอยากบังคับให้ลาออกแล้วมานั่งหน้าชื่นรอเขากลับบ้านทุกวัน

“เอกสารหน้าตายังไงครับธาม เผื่อพี่เห็นแล้วจะคุ้นตา”

“เอกสารเงินน่ะ”
“ต้องเอาให้โป๊ะลงบัญชีไง ถ้าไม่มีธามก็ต้องชดใช้”
“ตั้งหลายล้าน”

“อืมม มิน่าถึงได้เครียดนัก”
“ใจเย็นนะ”
“เดี๋ยวลองคุยกับโปรกันดูก่อน มันน่าจะมีตัวสำเนาบ้างนะ ไม่น่าจะมีอยู่ที่ธามคนเดียว”

“ไม่ ไม่ ธามคนเดียวมี”
“ธามรับมาเองเลย ทุกล้าน ต้องเอาให้โป๊ะ มันเป็นคอสท์”

“โปรเจคอะไรครับเนี่ย ยังเป็นความลับหรอ? พี่นำไม่เอาไปบอกใครหรอก บอกรายละเอียดเพิ่มได้มั้ย จะได้หาทางช่วยกัน”

“หลายล้าน ธามก็ไม่รู้จะตามยังไงดี”
“ปกติพี่แนนจะทำ แต่พี่แนนต้องรีบกลับทำการบ้าน บอกงั้นนะ”
“ธามก็ต้องคนเดียว”
“ลูกค้าหลายคน”

อืม งานอะไรวะเนี่ย?
“นึกออกมั้ยครับว่าควรเริ่มต้นหาเอกสารนี้ที่ไหน”
“ค่อยๆ ไล่ลำดับมาตั้งแต่ที่เจอลูกค้าเลย คุยงานกันที่ออฟฟิศหรือที่ไหน ยังไง”

“อา...เราร้านกาแฟก่อน ใช้ card บริษัท แล้วก็มื้อเย็น เงินสดธาม แล้วก็บาร์ที่โรงแรม ก็เงินสดด้วย แล้วก็ card ด้วย”

โปรเจคอะไร? ดูแล้วมีแต่กิน นี่เอกสารอะไรกันเนี่ย?
“เอางี้ธาม” ผู้นำถามข้อมูลเพิ่ม เขาเริ่มงง และเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเอกสารของเขาและธาม มันนิยามเดียวกัน
“คือธามพาลูกค้าไปดื่มกาแฟ คุยงานกันก่อนใช่มั้ย”
 
“ใช่ไง”

“จากนั้นก็ไปทานมื้อเย็นกัน ที่ไหนนะ”

“โรงแรมเดียวกับที่นั่งเลาจ์บาร์”

“งั้นก็หาเอกสารแค่ 2 ที่ คือร้านกาแฟ กับโรงแรม ก็น่าจะเจอครับ ถ้าเป็นเอกสารแขก ส่วนมากทางร้านหรือโรงแรมเขาจะเก็บไว้”

“ไม่ไง ไม่ คือเขาคงจำไม่ได้หรอกว่าเรากินอะไรบ้าง”
“เราจะขอก๊อปปี้เอกสารร้านได้หรอ แล้วธามก็จำไม่ได้แล้วว่าสั่งอะไรกินบ้าง”

เอกสาร....แน่ใจนะว่าเข้าใจเอกสารเหมือนกัน

“เอกสารที่หา ขนาดเท่าไหนครับธาม”

“เค็บๆ “

“แคบ ใช่มั้ย”

“อื้อๆ เท่านี้ นำก็รู้สิ นำก็ได้แต่นำทิ้งไง” ทำมือให้เขาดูแล้วก็ส่งสายตาเว้าวอนมาให้ คงอยากได้ความช่วยเหลือจริงๆ
“แต่ธามไม่มีไม่ได้นะ หลายล้าน”

“กี่ล้าน”

“เยอะไง”

“กี่ล้านครับ” เขาถามย้ำ อาศัยจังหวะที่ติดไฟแดงหันมองหน้าเด็กไต้หวันที่กำลังสาละวนนับนิ้วตัวเอง

“ก็สาม”

“อะไรบ้างครับ”

“ล้านกาแฟ ล้านอาหารจีนโรงแรม แล้วก็เลาจ์ แต่มันก็ที่เดียวกัน แต่ก็จ่ายอีกทีนะ ก็เป็นว่าอีกล้าน”

โอเค เขาเข้าใจแล้ว
หมาธามไม่ได้หาเอกสารโปรเจคหรือเอกสารการเงินของโปรเจคหรอก  หมาธามหาใบเสร็จค่าใช้จ่ายที่สำรองจ่ายไปก่อน เพื่อขอเบิกกับโปร
โธ่เอ้ยยยย โปร...ผมขอโทษนะที่ธามงงกับภาษาจนอาจจะช่วยงานคุณไม่ได้มาก

เขากุมขมับ หัวเราะอยู่กับตัวเองอย่างแผ่วเบา ผู้นำรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเสียสติ ทำไมเขาถึงเข้าใจธามได้ช้านักนะ

“นำ ขำหรอ?”
“ต้องรับผิดพร้อมกับธามไง”
“เราเป็นคู่นะ”

“ครับ เดี๋ยวพี่นำรับผิดด้วยเอง”
“ค่อยไปคุยกับโปรพร้อมกันเนอะ”

“พี่โป๊ะต้องว่าธามแน่ๆ เลย”
“เมื่อวานวานก็โดนว่า”

“ว่าอะไร? ทำไมต้องดุกันครับ โปรไม่คุยด้วยดีๆ หรอ? ทีหลังถ้ามันดุก็บอกพี่นะ พี่นำจะจัดการเอง”

“ไม่ได้หรอก นี่งานไง”
“ธามเป็นเอ็มพลอยยี่ไง รับเงินก็ต้องทำงาน”

“ให้ก็ไม่ได้เยอะ” ผู้นำบ่นต่อ เขาไม่พอใจเงินเดือนที่ธามได้รับเท่าไหร่นักหรอก ปัญญาเขาให้เงินน้องไว้ใช้จ่ายเองยังเยอะกว่าเลย

“พี่โป๊ะบอกจะปรับให้พอ4เดือน”

“อ๋อ ยังทดลองงานอยู่สินะครับ”
“พี่นำก็เห็นด้วยนะ เรื่องที่ปฏิบัติกับธามเป็นพนักงานประจำคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ควรเอาสันดานหยาบๆ มาใช้กับธามนี่นา”
“แล้วมันดุอะไร?”

“ล้างแก้วด้วยสิลูกหมา! พี่โป๊ะว่าธามแบบนี้”

เออเว้ย เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าโลกของการทำงานที่เขาประสบพบเจอมา กับที่อยู่รอบตัวธามในตอนนั้น มันจะเป็นแบบฝึกหัดเดียวกัน
ผู้นำเข้าเกียร์ N แก้เมื่อยระหว่างติดไฟแดงอีกครั้ง เขาช้อนตามองตัวเลขที่ห้องตัวในมุมสูงกำลังนับถอยหลัง แยกนี้ติดไฟแดง1 นาทีกว่า เพระฉะนั้นคุยได้

“โปรดุเท่านี้หรอครับ?”
“แบบนี้ไม่เรียกดุนะครับ  แค่บอกเกฎเกณฑ์ส่วนรวมแค่นั้นเอง”
“ดุต้องจริงจังกว่านี้”
“อาทิ”

“อะไร อาทิคืออะไร”

“ยกตัวอย่างไง”

“ยกตัวอย่างใช้เช่นไง”
“จูก็รู้ ใครก็รู้ด้วย อาทิใครพูดกัน ไม่มี”
“ธามอ่านหนังสือมา ธามรู้เรื่อง”

“โอเค เช่น”

“อ่ะ ดุเช่นไร”

ไปกันใหญ่มั้ยเนี่ย ธามเข้าใจมั้ยว่าดุเช่นไร ไม่ใช่คำสำหรับการพูดยกตัวอย่าง

“การดุ เช่น เอ่อ....เอ่อ.....” เหลืออีก 10 วินาทีเอง นึกไม่ออกแฮะว่าจะยกตัวอย่างอาการดุว่ายังไง ผู้นำเข้าเกียร์ ตั้งสมาธิเพื่อขับรถต่ออีกครั้ง เด็กพลัดถิ่นข้างๆ ยังยื่นหน้ามาหา เอียงซ้ายเอียงขวายั่วประสาทอีกต่างหาก

“นั่งดีๆ ธาม”
“พี่นำต้องขับรถ อย่าเพิ่งชวนเล่นตอนนี้”

“อา....นำดุ!” เออ นี่แหละมั้งการดุ เขาหลุดยิ้มขำ ส่ายหน้าบาๆ เหล่มองมือขาวที่แบมาตรงหน้าเป็นสัญญาณว่าธามรู้แล้วว่าธามผิดเอง ธามให้ตีแล้วหายกันนะ เขาตีมือซนนั้นเบาๆ แล้วก็ขับรถพาตัวยุ่งไปส่งที่ทำงาน

มาส่งถึงออฟฟิศที่ทาวน์ อิน ทาวน์แล้ว แต่น่าผิดหวังที่มือโปรยังไม่เข้ามาออฟฟิศ ถามจากคุณแนนก็ได้คำตอบไม่กระจ่างเท่าไหร่นัก เพราะเธอเอาแต่ทำหน้างอ บ่นว่าทำไมชีวิตต้องมาเจออิทธิพลมืดด้วย ดีนะที่ยังมีน้องวินเป็นแสงสว่างของชีวิตพี่แนน แล้วสรุปมือโปรจะเข้ามาที่นี่มั้ย และถ้ามา จะมากี่โมงกี่ยามกัน เธอก้ให้คำตอบเขาไม่ได้

ผู้นำอยากเจอมือโปรเสียหน่อย อยากฟังว่าธามทำงานเป็นยังไงบ้าง โปรได้งานที่น่าพึงพอใจมั้ย และก็อยากถามด้วยว่า สรุปแล้วนัดไปเที่ยวทะเลสุดสัปดาห์นี้ยังมีอยู่รึเปล่า หรือทุกคนยกเลิกกันในใจแล้วไม่มีใครแจ้งหมาธาม ถ้าเป็นอย่างหลังเขาจะใช้อำนาจของคนเป็นเอ่อ....เป็นเพื่อนกันและเป็นแฟนธาม บังคับให้ไปเที่ยวตามแผนของามให้หมดทุกคน

“นำ โป๊ะไม่เข้าที่นี่ พี่โป๊ะอยู่กับพี่วินที่สุขุมวิท เห็นว่าจะไปที่เทเว็ดต่อ”

“เทเวศร์ ใช่มั้ยครับ”

“อื้อ ก็รู้นี่” นี่เขาโดนตำหนิอยู่รึเปล่า?  ผู้นำขำท่าทางเจนพื้นที่ของเด็กไต้หวัน เขาพยักหน้ารับรู้ แล้วก็บอกแผนเพิ่ม

“เย็นนี้พี่นำมารับนะ เรื่องไปเที่ยวเดี๋ยวพี่นำโทรคุยกับโปรกับที่หนึ่งอีกที เราจะได้นัดแนะกันถูกว่าจะเดินทางกันไปยังไง กี่โมง และทำอะไรบ้าง”

“ไม่ๆๆ ธามคิดไว้หมดแล้ว ในเมมโมนี่ไง”
“เดี๋ยวนะ”
“อ่ะ อ่านสิ” ก๊อบเมมโมแผนเที่ยวส่งให้เขาทางไลน์แล้วก็กำชับ ผู้นำยิ้มขอบตุณหมาเด็กที่บริหารจัดการได้ยอดเยี่ยม เอ่ยปากลา โบกมือ แล้วก็ขับรถไปยังโรงพยาบาลของตัวเองบ้าง

เมื่อถึงโรงพยาบาลแล้ว สิ่งแรกที่ทำตั้งแต่ยังไม่ได้ลงจากรถก็คือการโทรบอกธามว่าถึงโรงพยาบาลแล้ว เพื่อให้หมาธามสบายใจ เดี๋ยวนี้หมาดื้อเรียนรู้แล้วว่าการขับรถบนถนนในกรุงเทพนั้นอันตรายมากๆ ธามไม่อยากให้นำต้องเจอกับอุบัติเหตุ ซึ่งกว่าจะออกเสียงคำว่าอุบัติเหตุได้ก็ฝึกอยู่หลายรอบ แต่ตอนนี้ก็ยังออกเสียงเป็นอุบัดแห็ดถึ อยู่ดี

จากนั้นผู้นำก็ทำตามคำพูดตัวเอง ที่บอกกับธามไว้ว่าจะคุยกับเพื่อนๆ อีกรอบ
เขาโทรหาที่หนึ่งก่อน รายนี้บอกว่ารู้แล้ว เจมบอกอย่างละเอียดหลายรอบแล้ว วางแผนเรื่องเมนูอาหารไว้แล้วเหมือนกัน แต่จะไปเจอกันที่บ้านพักมือโปรที่ปราณบุรีเลย คู่นี้ไม่ต้องไปวุ่นวายมากจะดีกว่า ที่หนึ่งก็นักจัดการ นักวางแผนตัวยง เจมก็ยืดหยุ่นสูง ด้วยอาชีพที่เอื้อต่อการทำงานที่ไหนก็ได้ และนิสัยส่วนตัวที่ไม่เรื่องมาก

เขาโทรหามือโปร แต่วินเป็นคนรับสายด้วยน้ำเสียงสุภาพและบอกคำตอบทั้งที่เขายังตั้งคำถามในหัวไม่เสร็จดีว่า พี่โป๊ะล้างชามอยู่ครับ เลยให้วินรับสายพี่นำแทน มีอะไรด่วนรึเปล่าครับ

ผู้นำอมยิ้ม รู้สึกดีแทนเพื่อนที่หาเสี้ยวที่มีสติของชีวิตเจอ โป๊ะเป็นคนโผงผาง คืดปุ๊บทำปั๊บ และยังแป็นคนที่เจอกับประสบการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ซ้ำยังเลือกรับมือกับประสบการณ์นั้นด้วยวิธีการไม่เข้าท่า คงหาคนเข้าใจการทำกระและเชื่อในคำพูดของโปรได้ไม่ง่ายนัก แต่ก็มีวินเข้ามาถ่วงสติในที่สุด

“พี่อยากถามเรื่องไปเที่ยวทะเล ตกลงโปรกับวินยังไปอยู่ใช่มั้ยครับ”

“ไปสิครับ น้องธามตั้งใจมากเลย พี่โป๊ะบอกว่าถ้าทำให้ผิดหวังคงโดนกระโดดกัดคอตายแน่ๆ ห้ามเบี้ยว วินก็รีบเคลียร์งานให้เลยครับ บอกป้าสุเอาไว้แล้วด้วย จะได้ไม่ห่วง”

“เด็กดีจริงๆ บางทีพี่นึกอยากให้วินแกล้งทิ้งไอ้โปรมันนะ ลิงได้แก้วชัดๆ” อีกฝ่ายหัวเราะคำแซวของเขา ซ้ำยังหันไปถ่ายทอดให้มือโปรฟัง มันคงเต้นเป็นเจ้าเข้าแน่ๆ เพราะไม่กี่วินาทีถัดมาผู้นำก็ได้คุยกับเพื่อนตามต้องการ
“เฮ้ยๆ ใจเย็น ก็แซวเล่น”
“นี่นั่นหลานเจ้าสัวนายแบงก์ คุณมันเป็นใคร”
“เออๆ ไม่แหย่ก็ได้”
“ศุกร์นี้โอเคนะ ตามแผน”
“ใช่ คุณก็ไปขของคุณ เดี๋ยวผมขับไปเอง”
“บ้านคุณที่ติดริมทะเล  แถวรีสอร์ทดังๆ ใช่มั้ย?”
“ผมจะไปวันพรุ่งนี้”
“อือ ผมได้พัก 3 วันไงเล่า”
“ไม่ล่ะ เดี๋ยวผมจองโรงแรมหรือรีสอร์ทแถวนั้น จะไปพักกันเองก่อนคืนนึง เสาร์ค่อยไปสมทบที่บ้านคุณ”
“ไม่ดีกว่า อย่าให้แม่บ้านเขาลำบากเยอะแยะ”
“อยากให้ธามเที่ยวเล่นเยอะๆ ด้วย”
“ผมก็อยากเปลี่ยนบรรยากาศ”
“เอ้าไอ้ชั่วนี่!” เขาเด่าเพื่อนเพราะมันเสือกแซวว่าเปลี่ยนเตียงไปก็เท่านั้นถ้าใช้ท่าเดิมๆ ชั่วจริง แม่ง ผมหลายท่าได้ไม่ว่าเตียงไหนเว้ย!

เขาวางสายอย่างขัดใจที่ยังด่าเพื่อนไม่คุ้มค่าโทรศัพท์ ผู้นำเป่าปากเสียงดังไล่ความโป๊ะออกจากตัว จากนั้นก็มุ่งหน้าไปทำงานที่โรงพยาบาลที่เขาถือหุ้นใหญ่รองจากพ่อของตัวเอง

เขาจดใส่สมองตัวเองไว้ว่ามือโปรลงท้ายว่าไปเที่ยวกันก่อนวันนึงก็ดีแล้ว เพราะมันจะมีแขกไปด้วยอีก 1 คน
ไมรู้เหมือนกันว่าคือใคร แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก อย่างน้อยๆ เขาและธามก็จะเที่ยวทะเลด้วยกัน 1 วันเต็ม

Cut


อ่านแล้วกุมขมับกับภาษาไทยแบบธามธามกันมั้ยคะ?
อย่าเพิ่งปวดหัวแล้วเลิกอ่านน้า ทำใจเย็นแบบหมอนำไว้เดี๋ยวก็รู้เรื่องค่ะ  :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

และก็แถ่นแท้นนนนน เพจเรา facebook.com/Saturnday-Series
กดไลค์เอาไว้ติดตามการอัพเดทนิยายได้ค่ะ
อ้อ ไม่กดก็ได้ค่ะ ไม่ใช่ข้อบังคับหรือควรปฏิบัติแต่ประการใด แค่ให้ข้อมูลเฉยๆ
พบกันใหม่ ตอนต่อไปของพี่โป๊ะนะคะ
เราพยายามจะลงสลับกัน จะได้ไม่ลืมเส้นเรื่องและอารมณ์ของเรื่องใดเรื่องหนึ่ง แก่แล้ว หลงๆ ลืมๆ ค่ะ
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ  :ling2: :ling2: :ling2:


ออฟไลน์ Raccoooon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-2
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #126 เมื่อ23-07-2016 21:10:14 »

คิดถึงภาษาไทยของธามมมม55555
แขกที่มาใหม่หวังว่าจะไม่สร้างปัญหานะ...

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #127 เมื่อ23-07-2016 22:06:44 »

แขกใหม่  ใครหว่า 

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #128 เมื่อ23-07-2016 22:30:33 »

อ่านไปก็ขำภาษาไทยของหมาธามไป
ฮาจริงอะไรจริง 55555
แต่แขกที่จะไปด้วยอีกคน ดร.โจ้หรือเปล่า  :z2:

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +231/-3
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #129 เมื่อ23-07-2016 23:22:41 »

งงกับภาษาไทยของธามอยู่หลายรอบ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
« ตอบ #129 เมื่อ: 23-07-2016 23:22:41 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ginny Jinny

  • ความเป็นจริงมันวุ่นวาย ก็ขอให้ใจมันสบายๆในความฝัน
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2099
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #130 เมื่อ25-07-2016 09:21:03 »

หมอนำเก่งมากเลยคุยกับธามรู้เรื่อง  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #131 เมื่อ25-07-2016 10:03:01 »

ต้องใช้ความเาใจสูงมากในการทำความเข้าใจกับภาษาของธาม

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #132 เมื่อ26-07-2016 19:00:07 »

อ่านไปก็สนุกไปกับภาษาของหมาธาม  :z3:
ได้อารมณ์อีกแบบ ของความแตกต่างของ สองคู่
+1 ให้เป็นกำลังใจนะครับ  :mew1:

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #133 เมื่อ28-07-2016 09:28:23 »

คือ....นี่หัวเราะจนน้ำตาแตก กับประโยค “ล้างแก้วด้วยสิลูกหมา" คืออารมณ์ก่อนหน้ามันเหมือนหม่นๆ มาเจอประโยคนี้แล้วคิดหน้าพี่โป๊ะไปด้วย โอ๊ยยยยย หมาทามนี่น่ารักจริงๆเข้าใจเลยทำไมพี่นำหลงซะขนาดนั้น  :mew1:

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #134 เมื่อ28-07-2016 11:30:18 »

 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Fluckiiz78

  • " Be out, Be proud, Be who you are. "
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #135 เมื่อ03-08-2016 15:09:09 »

ภาษาธามทำนี่อ่านวนไปหลายรอบเหมือนกัน 555 เเต่น่ารักดี  :o8:

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #136 เมื่อ13-08-2016 23:26:41 »

ชี้แจงเรื่องตอนพิเศษ (รวมเรื่อง)
เรื่องแจ้งที่หนึ่ง
ตอนนี้เป็นตอนพิเศษ เพราะรวม 2 เรื่องเข้าด้วยกัน
เส้นเรื่องของพี่หมอนำ-น้องหมาธาม ก็จะมาเดินเรื่องอยู่ในตอนพิเศษด้วยเช่นเดียวกัน
เหตุการณ์เกิดขึ้นนี้ ก็เพื่อให้ใครคนหนึ่งได้ทบทวนความคิด ใครคนหนึ่งได้ไตร่ตรอง ใครคนหนึ่งได้ค้นหา และใครอีกคนหนึ่งได้ลองเผชิญกับความจริง
เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นร่วมกันนี้คลี่คลาย เส้นเรื่องหลักก็กลับไปอยู่ในเรื่องตัวเองเหมือนเดิมค่ะ
อาจจะเป็นการเผยแพร่นิยายที่ชวนงงหน่อย บางคนที่ไม่อ่านเรื่อง the extension ก็อาจจะงงความธามได้
งั้นเราจะให้ข้อมูลเบื้องต้นไว้ว่า น้องธามเป็นเด็กพูดแล้วชวนงง เท่านี้แหละค่ะ
และเพราะว่าการกระทำของพี่นำกับน้องธาม ไม่มีผลอะไรกับพี่โป๊ะน้องวินอยู่แล้ว ฉะนั้น การไม่รู้จักตัวละครเรื่องนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาของคนที่อ่านแค่ at Dawn แต่ที่มาโผล่ด้วยกันเพราะ 2 เรื่องนี้เค้าดองกันอยู่เท่านั้นเอง
เราก็เลยเขียนขึ้นมาเป็นวาระพิเศษ ก็เพื่อผลักดันให้แต่ละเรื่องดำเนินไปตามวิถีที่ควร
อีกเหตุผลที่รวม 2 เรื่องมาเป็น 1-3 ตอนนี้ ก็เพราะเราไม่อยากตัวเอกของทั้ง 2 เรื่องเหงา (จริงๆ คือเราเหงา) เพราะตัวหลักของทั้ง 2 เรื่อง (พี่นำ น้องวิน) เป็นคนค่อนข้างเงียบ เรื่องเลยเดินไปแบบเงียบ เราก็เลยเหงาๆ
ฮ่าๆๆ สรุปๆ เลยก็คืออยากเขียนค่ะ
ยืนยันอีกทีว่า ไม่รู้จักอีกเรื่อง ก็ไม่งงกับเส้นเรื่องที่มารวมกันเฉพาะกิจแน่นอนค่ะ
เรื่องแจ้งที่สอง
ลักษณะการเผยแพร่
3 ตอนพิเศษนี้ จะลงในพื้นที่เรื่อง At Dawn เป็นหลักนะคะ ส่วนเรื่องน้องธาม จะไปแปะลิงไว้เท่านั้นค่ะ
จนกว่าจะจบตอนพิเศษ ทางกระทู้น้องธามจะไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เพราะน้องและพี่หมอมาวิ่งเล่นอยู่ในนี้ค่ะ
แล้วพบกันใหม่ค่ะ >,<


เมื่อพร้อมแล้ว เชิญค่ะ

ตอนพิเศษ The Extension Dawn ตอนที่ 1 http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=43924.msg3447203#msg3447203


ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #137 เมื่อ14-08-2016 08:02:40 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 6.2 (23-07-59)
«ตอบ #138 เมื่อ21-08-2016 17:05:09 »

หมาธามเอาแต่ใจ  พี่นำก็ตามใจตลอด



หมาธามน่ารักและ เก่งเสมอ ฮ่าๆๆๆๆ

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 7.1 (17-01-60)
«ตอบ #139 เมื่อ17-01-2017 00:15:35 »

The Extension(ผู้นำ&ธาม2)
                 
ตอนที่ 7.1 (ธาม)



โทรศัพท์ไม่ลึกลับเท่ากับท่าทีของพี่นำที่เปลี่ยนไปจนธามรู้สึกสงสัย พี่นำเดินไปรับโทรศัพท์ที่ไกลๆ ทั้งที่พูดเสียงเบาขนาดนี้ ต่อให้นั่งอยู่ใกล้ๆ กันธามก็ไม่ได้ยินดีอยู่ดี ธามพยายามไม่สนใจเรืองประหลาดที่เกิดขึ้น จนในที่สุดพี่นำก็คุยธุระเสร็จแล้วเดินกลับมาหาที่โต๊ะอาหาร

“อิ่มมั้ย เอาอะไรอีกรึเปล่าครับ ของหวานมั้ยครับ” ธามส่ายเป็นคำตอบ แม้ว่าใจจริงก็อยากกินสั่งของหวานเพิ่ม ทับทิมกรุบกรอบที่ร้านนี้อร่อยมาก อยากสั่งกลับไปฝากเผือกกับจูด้วย

“งั้น พี่นำเรียกเช็คบิลเลยนะครับ” ครั้งนี้ธามพยักหน้า พี่นำดูดีใจที่สามารถจัดการอะไรๆ ได้ตามที่ต้องการ ก็แน่นอนล่ะ ธามเป็นเด็กดีนี่นา ธามรู้เรื่องตลอดแหละว่าพี่นำอยากให้ทำอะไร หรือต้องการอะไร จริงๆ พี่นำไม่ใช่คนจัดการปัญหาเก่งหรอก แต่ปัญหาที่ชื่อว่าหมาธามยอมให้ต่างหาก

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเราที่บ้านก่อน”

“อ้าว พูดแบบนี้คือนำต้องไปที่อื่นต่อหรอ?”

“ครับ เคสด่วน”

“เคสด่วน?”
“นำเป็นหมอผ่าตัดหรอ ถึงได้แบบไม่ไปด่วนแล้วมีตาย”

“ไม่ใช่ขนาดนั้น แต่เคสนี้เค้า...ต้องการพี่นำ”

“ดีจัง เป็นเคสด่วนก็ได้พี่นำทุกเวลาเลย”
“นำอาจไม่รู้ตัว แต่ธามเช็คไว้ตลอด  2 อาทิตย์ที่ผ่านมา นำนอนที่บ้าน3 คืนเอง”
“เคสด่วนเค้าพักที่โรงพยาบาลนำเลยหรอ? หรือว่านำไปด่วนให้ที่บ้าน”

“งานก็คืองานน่าหมาธาม”
“ทำไมทำตัวเป็นเด็กแบบนี้ล่ะ ธามโตแล้วไม่ใช่หรอครับ บอกกับพี่นำเองนะ”

“ก็โตแล้ว แต่โตแล้วต้องยอมด่วนนี่ทุกครั้งหรอ”
“ธามเป็นห่วงนะ นำทำงานเหมือนไม่พักผ่อนก็ได้ แบบนี้ไม่ดีนี่นา”

“โอเค ธามเป็นห่วง พี่นำขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง”
“จะเคลียร์เคสนี้ให้เร็วเลย พอใจมั้ยครับ”

“ทำไมต้องทำให้เพื่อให้ธามพอใจด้วยล่ะ”
“พี่นำต้องทำ ก็คืออยากพักผ่อนเพื่อนำเอง ไม่ใช่เพื่อธามสิ”
“เท่านี้ดีกว่า ธามกลับเอง”

“ไม่ๆ เดี่ยวพี่ไปส่งที่บ้าน”

“ไม่เอา จะ กลับ เอง”
“ธาม ไม่ ด่วน”

ธามรู้ว่าธามพูดไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่เวลาอารมณ์เสียขึ้นมา มันไม่มีเวลาให้คิดคำภาษาไทยที่ถูกต้องเลย นึกอะไรได้ก็พูด

“ธามอย่าเพิ่งดื้อตอนนี้ พี่ไม่มีแรงจัดการเราหรอกนะ”

“ไม่ต้องจัดการ นำจัดการอะไรไม่ได้หรอก ธามจัดการได้เอง” เขาบอกเสียงบึ้งๆ แล้วก็คว้ากระเป๋าเป้ส่วนตัว แล้วก็เดินออกจากร้านอาหารในห้างทันที

ธามรู้ว่านั่งรถไฟใต้ดินยังไง รู้ว่าต้องเดินไปที่ไหน รู้แล้วบอกมอเตอร์ไซค์รับจ้างว่ายังไง ต้องไม่ให้แบงก์ 500 บาท เป็นค่าจ้างด้วยเพราะเคยโดนด่ามาแล้ว ไม่อยากได้คำด่าอีก

ธามโตแล้ว ไม่ใช่เด็กไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่เพิ่งมาเมืองไทย3 วัน​ โอเค ยอมรับว่าภาษาไทยธามไม่โอเคเท่าไหร่สำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่นำ แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่รู้เรื่องเลยว่าธามพยายามสื่อสารอะไร

พี่นำไม่ได้ตามมา คงเข้าใจว่าธามกลับเองได้ ไว้ใจให้ธามกลับเองได้ล่ะมั้ง นี่ธามไม่ได้น้อยใจอะไรเลยนะ แต่ที่อารมณ์เสียก็เพราะนำไม่ชอบใจนิดหน่อยทีสุดท้ายแล้ว นำก็เลือกงานของนำ


ใช้เวลาไม่นานธามก็ถึงบ้าน จูตกใจใหญ่ที่มารอหน้าประตูรั้วแล้วเห็นธามกลับมาด้วยมอเตอร์ไซค์รับจ้าง จูจ่ายเงินให้แล้วก็ลูบแขนลูบหลังธามถี่ๆ

“อะไรจู”

“โถ คุณธาม คราวหลังให้ตาเผือกไปรับที่สถานีนะคะ โทรมาเรียกรอ รอแป๊บเดียวตาเผือกแกก็ออกไปหาแล้ว”
“มอเตอร์ไซค์บ้านเราก็มี ไปนั่งซ้อนท้ายไม่มีหมวกแบบนั้น เกิดตกมอเตอร์ไซค์ขึ้นมา ป้าจะทำยังไง”

“จูก็ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลไง หรือไม่ก็ทำแผลให้ถ้ามันเจ็บนิดหน่อย”
“วันนี้ไม่ได้ซื้อขนมฝากจูเลย หิวมั้ย”

“โถ คุณธาม ป้าไม่หิวหรอกค่ะ”
“แล้วนี่ ไม่ได้กลับมากับคุณหมอนำหรอคะ”

“ไม่อ่ะ”
“นำไปทำงานต่อ แต่กินข้าวกันแล้ว”
“จูไม่ต้องห่วงนำนำ ธามบังคับให้กินข้าวเย็นกับธามแล้วเรียบร้อย”

“โถ พ่อคุณของป้า”
“คุณหมอนำเค้าไม่ต้องให้ป้าห่วงนานแล้วค่ะ คุณธามนั่นแหละที่ป้าต้องเป็นห่วงเยอะๆ”
“ไปค่ะ เข้าบ้าน อิ่มมาแล้วก็อาบน้ำให้สบายเนื้อตัวเลยนะคะ ฝุ่นข้างนอกเยอะแยะ ดูสิ ตัวเหนียวเชียว ถ้าสระผมเลยต้องเช็ดให้แห้งก่อนนอนด้วยนะคะ นอนเลยสมองมันจะชื้น เป็นหวัดเอาได้”
“เอ๊ะ วิคส์ที่ห้องหมดรึยัง ป้าซื้อขวดใหญ่มาให้ไว้ตั้งมาก เดี๋ยวป้าเอาไปให้นะคะ”

“จู.....” ธามเรียกเสียงงอแง ธามรู้ว่าจูห่วง แต่จูจะพูดแบบเป็นห่วงเยอะแบบนี้ทุกวันไม่ได้ ห่วงเยอะต้องเอาไว้นานๆ ที

“ค่ะ ค่ะ ไม่พูดมากแล้ว แหม ก็ป้าแก่แล้ว ต้องพูดเข้าไว้ อีกหน่อยตายก็ไม่ได้พูด”

“จู!!” ครั้งนี้ธามดุ ธามไม่ชอบให้ใครพูดเรื่องตายๆ คนพูดไม่รู้รึไงว่ามันเป็นเรื่องเศร้า

“ค่ะ ค่ะ ไม่พูดๆ ป้าจะเป็นอมตะ”

“จูตลก”
“งั้นจูเตรียมชุดนอนให้ธามหน่อยนะ เอาตัวที่นุ่มๆ ธามจะสระผมเลยเพราะเมื่อวานไม่ได้สระ จูรอเป่าหัวให้ธามก่อนนะ”

“ได้ค่ะ มาๆ โถ คุณธามของป้า”

โถเนี่ย หน้าตาเป็นไงธามก็ชักจะรู้ จูพูดถึงตลอดเลย

แล้วคืนนี้ก็เป็นไปตามที่ธามคิดเดา
พี่นำไม่ได้กลับบ้าน ลุงหมอปันเองก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน
ทั้งที่เป็นครอบครัวเดียวกัน รักกัน สนิทกัน แต่พี่นำกับลุงหมอไม่ค่อยได้นอนบ้านเดียวกันเลย บ้านนี้ก็ใหญ่โต มีทั้งบ้านหลังใหญ่ของลูงหมอ แล้วก็บ้านเล็กที่ก็ค่อนข้างใหญ่ของป้าวีณาที่ตอนนี้ตกเป็นของธาม แต่ทั้งบริเวณกว้างๆ นี้ มีคนอาศัยแค่ 3 คน คือธาม ป้าจู แล้วก็ลุงเผือก

สงสารบ้านเหมือนกัน

“จู จูล็อคประตูจากข้างนอกเลยนะ พรุ่งนี้ค่อยเปิดให้ธาม”

“ค่ะ เหมือนเดิมนะคะ คุณหมอนำเธอมีกุญแจค่ะ”

“อื้อ ฝันดีนะจู”

“ค่า คุณธามของป้านอนได้แล้วค่ะ”

“อื้อ” ธามรับคำ ยิ้มให้ ธามชอบสีหน้าของจูเวลาพออกพอใจที่ได้ดูแลธาม หรือได้ทำอะไรที่ธามชอบดู ชอบกิน จูเป็นคนใจดีที่สุดที่ประเทศไทยเลย
 
ตอนนี้ แม้แต่พี่นำก็แพ้จู

พรุ่งนี้ ธามก็จะผ่านโปร จะได้ปรับเงินเดือน จะเป็นลูกจ้างที่ถูกต้องตามกฎมายในประเทศไทยแล้ว ธามมีเงินเดือนของตัวเองแล้ว ธามโตขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว

อาหลูชอบบอกว่าธามโตไม่ทันอาหลูหรอก ซึ่งมันก็คงจริง เพราะตอนนนี้อาหลูกำลังเก็บเงิน ทำธุรกิจของตัวเอง แล้วก็วางแผนจะแต่งงานแล้วด้วย แล้วดูธามสิ เพิ่งมีเงินเดือนของตัวเองอย่างเป็นทางการเดือนแรก

ถ้าอย่างนั้น ขั้นต่อไปของการใช้ชีวิตเพื่อให้ธามได้เอนจอยมันกับมากที่สุด ก็คือ ครอบครัว
ธามมีแล้ว อย่างน้อยก็เคยคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจ เพราะนิยามครอบครัวของธาม คือการอยู่ด้วยกัน ใกล้กัน เพื่อมีความสุขไปด้วยกันทุกข์ด้วยกัน ทะเลาะกันก็ได้แต่ต้องมองหน้ากันต่อไปแล้วก็เคลียร์ปัญหาให้หมดสิ้น แต่ทีบ้านนี้ ธามเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใช่ครอบครัวรึเปล่า

ที่บ้านนี้ เราอยู่ด้วยกัน แต่เราไม่ได้อยู่ใกล้กัน ไม่ได้มีความสุขไปด้วยกันทุกข์ไปพร้อมกัน ตอนทะเลาะก็มีห้องตั้งมากให้หนีไปเพื่อไม่ต้องมองหน้ากัน กว่าจะเคลียร์ปัญหาที่เกิดขึ้น ธามก็ฟึดฟัดหลายรอบ สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายพูดออกมาตรงๆ เองว่าไม่พอใจเรื่องอะไร

ธามไม่ได้กำลังสงสัยในความรัก แน่นอนว่าธามรักพี่นำ แล้วพี่นำก็รักธาม
แต่ธามกำลังสงสัยว่า แค่รักกัน มันพอสำหรับชีวิตครอบครัวรึเปล่า?


RRRRR
จะตีหนึ่งแล้ว ใครโทรมากันเนี่ย?
เขาหยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอส่องแสงจ้าขึ้นมองท่ามกลางห้องนอนที่มืดแสงไฟ คนที่โทรเข้ามาคือพี่นำ

“อื้อนำ” ธามรับสาย น้ำเสียงฟังดูก็รู้ว่าง่วงแล้ว ขนาดเป็นคนพูดเองยังรู้สึกง่วงเพิ่มเมื่อได้ยินเสียงตัวเอง

ยังไม่หลับ หรือพี่โทรกวนครับ

“ยังไม่หลับ ใกล้ๆ”

พี่นำ ยังกลับไม่ได้ ธามเอ่อ

“อื้อ ธามหลับแล้ว เท่านี้พอนะ” เขาวางสาย ดูระยะเวลาที่ใช้คุยกัน ยังไม่ถึง 1 นาทีด้วยซ้ำ

ธามไม่รู้ว่าธามเป็นไร โกรธพี่นำเรื่องอะไร หรือรำคาญตัวเองเรื่องไหน แต่ธามนอนร้องไห้อีกแล้ว



เช้าวันนี้ก็เหมือนเช้าวันอื่นๆ ที่ผ่านมา
ธามกินข้าวคนเดียว รอลุงเผือกมาเรียกว่ารถที่จะไปส่งที่ทำงานพร้อมแล้ว ธามเคยลองคำนวณดูแล้ว และพบว่า พนักงานบริษัทระดับปฏิบัติการแบบธาม เงินเดือนไม่พอจ่ายค่ารับส่งให้ลุงเผือกด้วยซ้ำ ธามโกงค่าแรงลุงเผือกอยู่ทุกวันเลย ค่าแม่บ้านและเชฟทีป้าจูควรได้ก็เหมือนกัน ธามนี้ยังเป็นคนไม่ได้เรื่องเหมือนเดิมสินะ

“คุณธาม รถพร้อมแล้วครับ”

“อื้อ”
“เผือก จริงๆ แล้วธามไปทำงานเองได้นะ”
“จริง”

“ไม่ได้หรอกครับ คุณนำเป็นห่วงตายเลย”

“เรื่องนำสิ”
“เผือกไม่ต้องทำงานเพิ่มหรอก ธามไม่มีเงินจ่ายจ้างนะ”

“โถพ่อคุณ”
“ลุงไม่รับหรอกครับ เงินเดือนทุกวันนี้ที่คุณหมอแกให้ก็เยอะแล้ว อยู่กินกับบ้านเขา ก็ต้องทำงานครับ”
“ไปกันเถอะครับ”

“แล้วธามไม่ได้ทำอะไรให้บ้านเขา ธามอยู่ทำไมล่ะ”

“คุณธาม ไปทำงานครับไป”
“ประเดี๋ยวสายนะครับ”
“นี่คุณนำเธอก็โทรมากำชับว่าอย่าให้คุณธามไปสาย เดี๋ยวทางนั้นจะมาว่าเอา”
“ไปครับ ไป”

“ไปแล้ว ไปแล้ว ไล่จังนะ”

“โถถถถคุณธาม ลุงรึจะกล้าไล่ ไม่ได้ไล่เล้ยยย เอาอะไรมาพูด”
“พูดแบบนี้ยายจูแกได้ยิน บิดหูลุงจนขาดแน่ๆ อย่าพูดอีกนะครับ ลุงขอล่ะ ประเดี๋ยวก็งานเข้า”

เผือกพูดมาก!!!


วันนี้พี่โป๊ะไม่เข้ามาทำงานที่ออฟฟิศนี้ คงอยู่ที่ไหนสักที่ ถ้าพี่แนนไม่เดือดร้อนเรื่องที่พี่โป๊ะไม่เข้ามาเซ็นงาน ธามก้ไม่รู้จะเดือดร้อนไปทำไม พี่วินก็ไม่มาด้วยเหมือนกัน แต่ก็ไม่แปลกหรอก 2 คนนี้ทำงานคู่กันอยู่แล้ว

“น้องธามขา ไปค่ะ ทานข้าวกลางวัน”

“ธามไม่หิวครับ”

“ไม่หิวก็ไม่ต้องทาน แบบนี้ก็ได้หรอคะ?​ ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้เด็ดขาด เชื่อพี่แนนค่ะ ไปทานข้าวกัน”

“ไม่เอาครับ”
“ธามไม่อยากกิน”
“พี่แนนไปเลย”
“ธามจะทำอันนี้ให้เสร็จก่อน ส่งให้ลูกค้าแล้วธามจะกลับ”

“อ่อ วันนี้กลับเร็วหรอคะ บอกพี่โป๊ะรึยังคะ ถ้าพี่โป๊ะโอเค งั้นธามก็กลับตอนนี้ได้เลย วางไว้อย่างนั้นเลย เดี๋ยวให้ทีมเค้าทำเอง”

“ไม่ได้ งานธามนะ”
“พี่แนนไปกินข้าว กลับมาไม่เจอธามไม่ต้องประหลาดใจหนักมากนะ”
“โอเค?”

“โอเคคคคค่า ถ้าไม่ใช่พี่แนน ฟังน้องธามไม่รู้เรื่องหรอกค่ะเนี่ย”
“งั้นรีบทำนะคะ แล้วกลับบ้านยังไง รถที่บ้านมารับหรอคะ”

“ไม่ล่ะ ธามไปเองได้”
“ไม่ได้กลับบานด้วย ธามจะไปดูหน้านำ”

“หา? เอ่อ...น้องธามหมายถึง ไปเจอพี่นำใช่มั้ยคะ แบบอยากเห็นหน้าพี่ชายเหลือเกิน คิดถึงใช่มั้ย”

“ไม่ ธามจะไปดูหน้านำว่ามีหน้ายังไงไม่กลับบ้าน” ธามบอกตรงๆ เขาตัดสินแล้วว่าพี่นำไม่กลับบ้านนานเกินไป ปล่อยธามนอนคนเดียวตลอด กินข้าวเช้าก็กินคนเดียว มันไม่ใช่ครอบครัวไง

“เอาเถอะค่ะ แท็กซี่ใช่มั้ย”

“อื้อครับ”

“โอเค งั้นพี่แนนก็ไม่ห่วงมาก หลงทางหรือตกใจอะไรโทรหาพี่แนนนะคะ พี่โป๊ะฝากไว้ ถ้าน้องธามเป็นอะไรขึ้นมา พี่แนนหัวขาด”

“ไม่ พี่แนนห้ามตาย”

“ค่า ไม่ตายค่ะ”
“ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ พี่แนนปวดหัว”
“งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ”

“อื้อครับ” แล้วพี่แนนที่ก็พูดมากเหมือนเดิมก็เดินสวยออกจากออฟฟิศ พี่แนนเรียกพวกที่ทำงานชั้นเดียวกันนี้ว่าพลเมืองชั้น 3 ซึ่งจนถึงตอนนี้ธามก็ยังไม่เคยเห็นพลเมืองชั้นอื่นๆ เลย

ธามเคลียร์งานจนเสร็จตามที่บอกกับพี่แนนไว้ ส่งเมลให้กับลูกค้าที่ธามเป็นคนประสานงานตั้งแต่ต้น ส่งตารางนัดหมาย สถานที่ หัวข้อพูดคุยและข้อมูลพื้นฐานของโปรเจค เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ลุกจากโต๊ะทำงานพอดี

ธามมุ่งหน้าไปที่ยามที่คุ้นหน้ากันแล้ว บอกจุดประสงค์ว่าต้องการแท็กซี่ คุณยามก็ไปเรียกมาให้ ธามกำนามบัตรพี่นำเอาไว้ก่อนหน้าแล้ว เมื่อมุดหัวเข้ารถได้ก็บอกจุดหมายปลายทางทันที

“นำอยู่ที่นี่ ไปที่นี่”

“หา?” ไดรฟเวอร์หันมองหน้ากัน ธามก็เลยยื่นนามบัตรทิ่มไปเกือบโดนหน้าเขา เมื่ออีกฝ่ายรับไปแล้วดูที่อยู่นำแล้ว ก็พาธามมุ่งหน้าไปทันที

“ไปด่วนนะครับ” ธามบอกข้อมูลเพิ่ม

“น้อง รถติดแบบนี้จะด่วนยังไงล่ะครับ”

อ้อ ต้องพูดอีกอย่างสินะ ก็จำได้ว่าประเทศไทยอะไรก็ด่วนๆ นี่นา

“ไป ทาง ด่วน เลยะครับ”

“อ๋ออ โอเค งั้นเข้าทางลัดไปขึ้นทางด่วนเลยนะ”

จากทาวน์อินทาวน์ ไปบางนา มันต้องไปยังไง ธามบอกตรงๆ เลยว่าไม่รู้หรอก ก็แล้วแต่เขาจะพาไปทางไหน ขอให้ถึงที่หมายก็พอ


ธามอยากเจอพี่นำ
อยากรู้ว่าทำไมถึงยังทำงานอยู้ได้ ทำไมไม่กลับบ้านบ้าง งานด่วนของนำคืออะไรนักหนา
ไม่ห่วงธามบ้างหรอ? รู้รึเปล่าว่าธามพ้นโปรแล้ว ยังใส่ใจเรื่องของธามรึเปล่า
หรือว่า แต่บอกว่ารักธาม ธามก็ต้องเข้าใจทุกอย่างได้เองให้หมด ต้องยอมรับว่ารักแล้วไม่กลับบ้านก็ได้ ไม่สนใจธามเลยก็ได้ ถ้าอย่างนั้นธามก็เข้าใจไม่ได้หรอก ธามไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นสักหน่อย


“ถึงล่ะครับ” ไดรฟเวอร์บอก ธามเอนหน้าไปใกล้กระจกเพื่อดูสถานที่ เมื่อเห็นว่าคุ้นตาดีก็จ่ายเงินตามตัวเลขบนมิเตอร์ ส่วนค่าทางด่วนเมื่อกี้ให้ไปแล้ว

“ขอบคุณครับ”

“ครับ โชคดีนะครับ” ไดรฟเวอร์อวยพรด้วย คนไทยนี่ใจดีจัง ธามเป่าปาก นึกวางแผนอยู่ในหัวตัวเองอยู่ว่า เมื่อได้เจอพี่นำแล้ว จะคุยอะไร หรือจะบอกอะไรพี่นำดี

ธามมีคำพูดเต็มหัวไปหมด ตั้งแต่คิดถึง อยากเจอ อยากให้พี่นำสนใจธามมากว่านี้ ให้พี่นำกลับบ้าน จูก็คิดถึงพี่นำ เผือกก็คิดถึงพี่นำ ลุงหมอปันก็ต้องคิดถึงพี่นำด้วย
พี่โป๊ะถามถึงพีนำบ่อยๆ แต่ธามไม่มีอะไรจะอัพเดทให้ฟังเพราะเราไม่ได้เจอกันเลย ธามเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคำถามว่า ไอ้นหมอมันเป็นไงมั่ง ที่พี่โป๊ะชอบถามอยู่ทุกเช้า ต้องมีคำตอบแบบไหน

ธามเดินเข้าโรงพยาบาลที่มีทางลาดยาวเข้าไป แท็กซี่ไม่ได้แล่นเข้าไปจอดที่หน้าทางเข้าอาคารแต่ถามก็เดินไปถูกอยู่แล้ว แม้ว่าแดดจะร้อนมากก็เถอะ

ธามไม่ต้องบอกใครว่ามาหาใคร แล้วก็ไม่ต้องถามทางใครด้วย ธามจำได้ว่าห้องทำงานธามอยู่ที่ไหน ไปทางไหน ขั้นอะไร ประตูเปิดแบบไหน และเก้าอี้ทำงานสีอะไร ธามจำทุกอย่างได้หมด แม้ว่าห้องทำงานของพี่นำจะเป็นที่ที่ธามอยากมาน้อยที่สุดก็เถอะ

เพราะว่าแซนก็เคยมาที่นี่ ธามเจอกับแซนครั้งสุดท้ายก็ที่นี่

“คุณธาม”
“น้องคุณหมอนี่คะ มาหาหรอคะ? นัดไว้รึเปล่าคะเนี่ย” คนนี้คือผู้ช่วยหน้าห้องพี่นำ ธามส่งยิ้มให้ แล้วก็ตอบคำถาม

“พี่นำไม่อยู่หรอครับ”
“คือ ไม่ได้นัด แค่แวะมาหา”

“ติดเคสอยู่ค่ะ เพิ่งไปที่ห้องคนไข้เมื่อกี้นี้เอง รอในห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่หาโกโก้ให้”

“เอ่อ กาแฟ”

“โกโก้แหละค่ะดีแล้ว นั่งรอเลยนะ น่าจะนานเอาเรื่อง”
“ทานกลางวันมารึยังคะ”

“เอ่ออออ ครับ ทานแล้ว” ธามโกหกเพราะไม่อยากให้เธอต้องวุ่นวายกับการรับรองธาม เพราะธามก็แค่คนนอก ก็แค่น้องพี่นำเท่านั้น

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมง สี่ชั่วโมง ธามไม่รู้เลยว่าเคสบ้าบออะไรถึงได้ยาวนานขนาดนี้ ธามทำได้แค่อดทนรอ ทั้งที่ท้องก็เริ่มหิวแล้ว

“เอ่อออ” เขาโผล่หน้าไปถามผู้ช่วยพี่นำที่หน้าห้อง

“คะ?”

“พี่นำ ได้ทานข้าวรึยังครับ?”

“เรียบร้อยค่ะ คุณหมอแกทานมื้อกลางวันแล้วก็ไปตรวจ”
“ในห้องคนไข้ก็มีขนมเอยอะไรเอย บางทีก็ทานด้วยกันกับคนไข้ก็มี บางเคสก็ต้องบิวท์กันยาว”
“น้องคุณหมอล่ะคะ รับขนมมั้ย”

“เอ่ออ ไม่ครับ ขอบคุณ” ธามบอกปัด แม้จะนึกขึ้นมาขณะหนึ่งก็อยากกินขนม

ธามรอพี่นำร่วม 8 ชั่วโมงกว่าจะได้เจอกัน
พี่นำเปิดประตูเข้าห้องมาด้วยใบหน้างงๆ ธามได้ยินเสียงผู้ช่วยรายงานว่า ‘น้องชายมารอค่ะ’ แว่วตามตัวพี่นำเข้ามาด้วย

“หมาธาม มายังไงครับเนี่ย”
“แล้วมาตั้งแต่เมือ่ไหร่ ไม่บอกพี่นำก่อนล่ะครับ จะได้ไม่ต้องมารอนาน”

“แค่อยากมาหา”

“แล้วบอกลุงเผือกให้มารับกี่โมงครับ”
“กินอะไรรึยังเนี่ย หิวมั้ย?”
“อื่อออ แซนวิชมั้ยครับ”

“ไม่เอา เราไปกินข้าวกันเถอะนะ เสร็จงานแล้วใช่มั้ย”

“ก็...ไม่เชิงหรอกครับ”
“ยีงไงดี”

“ไม่เสร็จหรอ?”
“สามทุ่มกว่า”

“คงไม่เสร็จง่ายๆ นี่พี่นำขอตัวออกมาครู่หนึ่งก่อน”
“พวกเขาค้างที่นี่ยาวเลย พี่นำก็ต้องดูแล”

“นำไม่ใช่พ่อบ้านแม่บ้านของพวกเขานี่สินะ”
“ทำไมต้องทำ”

“งานพี่นำนะธาม”
“เข้าใจหน่อยสิ”
“นี่โมโหหิวใช่มั้ย”

“ไม่ใช่ โอเค ธามหิว แต่นำก็ต้องหิว นำก็ต้องกิน ต้องนอนด้วย”
“นำต้องกลับบ้าน”

“ถ้าพี่นำกลับได้พี่นำก็กลับแล้วสิธาม”
“อย่างอแงน่า”
“นะครับ”
“โอเค งั้นเราไปกินข้าวกันแถวนี้แล้วพี่เรียกลุงเผือกมารับ ดีมั้ย”

“ธามกลับ นำก็ต้องกลับ”
“ไม่ได้ก็ไม่กลับ”

“ธาม”
“โตหน่อยน่า”
“เข้าใจพี่นำหน่อยนะครับ”
“พี่นำกำลังทำงานอยู่”

“งานนำพักไม่ได้หรอ”

“ไม่ได้ครับ พี่นำพัก อาจหมายถึงชีวิตคนไข้เลยก็ได้”

“นำไม่ใช่หมอผ่าตัดด่วนนะ”

“โอเค พีนำไม่ใช่หมอผ่าตัด ไม่ได้ช่วยชีวิตใครได้ แต่พี่นำทำให้พวกเขาไม่ต้องตายทั้งเป็นได้”
“พี่นำก็ควรทำ”
“นี่มันวิชาชีพพี่นำ จรรยาบรรณน่ะธาม รู้จักมั้ย”

“ไม่”

“หมาธาม อย่าทำตัวแบบนี้ พี่นำไม่ชอบ”

“ธามไม่เข้าใจหรอก”
“ธามก็แค่อยากให้นำกลับบ้าน”

“พี่กลับสิครับ แต่ยีงไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่เดี๋ยวนี้”

“ทำไมไม่ได้ล่ะ ไม่อยากเจอธามหรอ”
“ทำไมนำไม่กลับบ้าน”

“พี่นำทำงาน”

“นำไม่กลับบ้านกี่วันเท่าไหร่แล้ว”

“...........”

“ธามกลับบ้านตลอด กินข้าวที่โต๊ะอาหารทุกวัน ไปทำงานตามที่นำบอก เรียนรู้งานที่นำหาให้ กลับบ้านกับรถลุงเผือกที่นำสั่งให้ไปรับตลอด”
“ธามทำทุกอย่างที่นำอยากให้ทำ”

“...........”

“ธามแค่อยากให้บ้านมีนำอยู่”
“หรือไม่ต้องอยู่กันเลย ก็ได้สินะ”

“หมาธาม ไม่เอาน่า”
“เข้าใจพี่นำหน่อย นะครับ”

RRRR โทรศัพท์ในห้องนำดังจนธามดึงความสนใจของพี่นำไม่ได้เลย
Rrrrrrrrrr โทรศัพท์มือถือก็ดัง ข้อความเข้าอีกต่างหาก นี่มันอะไรกันนักหนา ธามก็แค่อยากให้พี่นำกลับบ้าน บ้านของเรา

“นำ” ธามโพล่งขึ้น ทำให้พี่นำที่กำลังรับสายเครื่องในห้องหันมามองหน้า แต่ก็ยังเอาโทรศัพท์แนบหู

“ครับ ครับ โอเค ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ”
“ธาม กลับไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่ให้ลุงเผือกมารับที่นี่ รอแป๊บนึง”

“ไม่”

“หมาธาม พี่นำยุ่งมาก คนไข้ชักเพราะยา ธามอย่าเพิ่งกวนตอนนี้”

“นำเลือกบ้านไม่ได้เลยหรอ”

“ธาม พี่ขอเถอะ ไม่ใช่ตอนนี้ ธามงอแงตอนนี้ไม่ได้ครับ พี่ทำงานอยู่”

“โอเค”

“ดีมาก เข้าใจพี่นำใช่มั้ย”

“ธามเลิก”

“.......”

“ธามบอกว่าธามเลิก”

“เลิกอะไร?” สายตาพี่นำดุขึ้นมาทันที มองกันเหมือนธามเพิ่งพูดแช่งให้ใครตาย

“ทุกอย่าง ธามไม่เอาแล้ว ไม่สำคัญอะไรแล้วดีกว่า ธามจะได้ไม่ต้องรอนำกลับบ้าน รอกินข้าว รอเข้านอน ธามไม่เอาแล้ว”

“หมาธาม ไม่ใช่ตอนนี้ พี่นำเจรจาอะไรด้วยไม่ได้นะครับ”
“กลับบ้านไปก่อนนะ”

“โอเค ธามไปแล้วนะ”

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2017 00:53:14 โดย kajidrid »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 7.1 (17-01-60)
« ตอบ #139 เมื่อ: 17-01-2017 00:15:35 »





ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
ธามจะไม่รอนำที่บ้านอีกแล้ว
ในเมื่อนำขอให้ธามกลับมาอยู่ที่เมืองไทย ให้มาอยู่บ้านเรา แต่ที่บ้านไม่มีเรา ธามก็ไม่จำเป็นต้องอยู่
ธามพอแล้ว ธามเลิกแล้ว ธามไม่อยากนอนร้องไห้อีกแล้ว


ธามรู้ว่าความรักคืออะไร
ธามรู้ด้วยว่าธามรักพี่นำมากแค่ไหน
แต่ธามไม่รู้เลยว่า พี่นำรักธามได้แค่นี้
แค่นี้เท่านั้น


เขาเดินจ้ำๆ จากมา แว่วได้ยินพี่เรียกเพื่อสั่งให้ธามหยหุด แต่ธามไม่หยุด และพี่นำก็ตามธามต่อไปไม่ได้อีกแล้ว พี่นำถูกเรียกรั้งไว้ด้วยอาการฉุกเฉินของคนไข้

ธามเดินออกจากโรงพยาบาลมาจนถึงปากทางที่มีรถผ่าน ธามโบกแท็กซี่ แต่ก็เจ็บใจตัวเองเพราะจำชื่อถนน ชื่อซอย หรือแม่แต่ชื่อย่านนั้นไม่ได้แบบกะทันหัน เขาปฏิเสธแท็กซี่ด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ยืนกระฟัดกระเฟียดอยู่ครู่หนึ่งจึงสังเกตเห็นรางรถไฟฟ้า ธามเลยเลือกวิธีการเดินทางใหม่ให้กับตัวเอง

เขาไม่มีจุดหมายปลายทาง ธามรู้แค่ว่าธามก็จะไม่กลับบ้านเหมือนกัน


เสียงสวยๆ บอกชื่อสถานีที่ธามเพิ่งเคลื่อนผ่าน เขาเริ่มเข้าเมืองมากขึ้นแล้ว ผู้คนบนบีทีเอสไม่จอแจแล้ว ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ธามนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ส่วนมากก็เป็นเรื่องราวของตัวเอง และพี่นำ ที่ธามไม่เคยลืม แต่ก็ไม่กล้ารอ

เขาลืมความกลัวนั่นไปได้อย่างไร
ทำไมธามถึงลืมบทเรียนที่เคยฝังแน่นในใจไปได้
เพราะรักมากงั้นหรอ ธามถึงได้เสี่ยงกลับมา
เพราะรักจนยอมเชื่องั้นหรอ ธามถึงได้กล้ามาอยู่เคียงข้างพีนำ
ธามโตทันพี่นำไม่ไหว ธามก้าวตามไปไม่ทัน ธามเข้าใจนำทั้งหมดไม่ได้ เข้าใจไม่พอสักที

ชีวิตฉันมีแต่หมาพาไป จะเดินหนใดมีหมานำ
ชีวิตฉันมีแต่หมาตาม ชั้นเดินก้าวนำพาหมาเดิน

ธามท่องสองประโยคนี้จนติดปาก ท่องจนป้าวีณาต้องไปหาเพลงมาเปิดให้ฟังตอนอยู่ที่ไต้หวัน ป้าวีณาชอบถามว่า คิดถึงพี่นำหรอ แต่ธามไม่เคยกล้าตอบเลยว่าคิดถึง อยากเจอ อยากเล่นกับพี่นำอีก อยากหัวเราะกับพี่นำอีก
เพราะพี่นำคิดถึงธามนิดเดียว อยากเล่นกับธามนิดเดียว อยากอยู่กับธามนิดเดียว

ไม่อย่างนั้น คงไม่ปล่อยให้ธามเหงาอยู่ที่บ้าน

‘ลุงบอกเจ้านำให้แล้วว่าธามกลับมา เดี๋ยวพรุ่งนี้คงแวะมาหามาเล่นด้วยทั้งวัน วันนี้ธามนอนก่อนนะลูกนะ’

แต่พรุ่งนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า พี่นำก็ไม่แวะมาหาธาม จนธามกลับไต้หวันอีกครั้ง และเมื่อป้าวีณาบอกกับธามว่า จะกลับไปเมืองไทย 1-2 เดือน ธามจะกลับไปด้วยมั้ย ธามก็ไม่กล้ากลับเมืองไทยอีกเลย

เพราะไม่มีใครรอธาม


สถานีต่อไป อโศก อโศก
ธามมองแผนที่เส้นทางที่เหนือประตูรถ เขาควรลงที่สถานีนี้แล้วก็นั่งเอ็มอาร์ทีกลับบ้านเสียที
ธามตัดสินใจลง แต่กลับมุ่งไปขึ้นเอ็มอาร์ทีที่พาตัวเองไปยังทิศที่ตรงกันข้ามกับทางกลับบ้าน
ธามกำลังย้อนความทรงจำเมื่อปีก่อน วันที่ใช้เอ็มอาร์ทีกับพี่นำครั้งแรก เราไปที่คลองเจ้าพระยากัน ขึ้นเรือไปที่วัดสวยๆ ของประเทศไทย

วันนั้นธามตื่นเต้นมาก และที่ทำให้หัวใจเต้นยิ่งกว่า ก็คือการถูกคนไต้หวันนินทาว่าธามกับพี่นำคือโบรแมนซ์

บ้ากันใหญ่ เราไม่ใช่ เขาแก้ต่างแบบนั้น แต่หัวใจเขาครึกโครมไปหมด กลัววว่าพี่นำจะดูหมิ่น หรือไม่ก็ด่าว่าธามคิดอะไรบ้าๆ คนอื่นมองกันบ้าๆ แต่นำก็แค่หัวเราะเท่านั้น

คืนนี้ไม่มีเรือให้ธามขึ้นแล้ว เขาเดินไปจนสุดทางเดินบนชานชาลาของบีทีเอส ทอดสายตามองเวิ้งน้ำสีดำทมิฬ ความสวยงามของคลองใหญ่นี้ไม่แม้แต่จะอวดตัวให้ธามได้เห็นบ้างเลย

ธามใช้บีทีเอสอีกครั้ง พาตัวเองไปยังสถานีสยาม ที่นี่คนเยอะตลอดเวลา แต่นี่ก็ดึกแล้ว ผู้คนเลยเริ่มหนาแน่นแบบเบาบาง แสงไฟจากป้ายโฆษณากระพริบหยอกเย้าสายตาอยู่หลายป้าย

ธามเดินทางไปเรื่อยๆ จนมาถึงอโศกอีกครั้ง เขาลงที่สถานีนี้แล้วก็เดินเท้าเข้าถนนอโศก เพื่อหาอะไรใส่ท้อง ตอนนี้ธามหิวเต็มที

เขาเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นเพราะมันดึงสายตาพอดี เข้าไปนั่งกินคนเดียวเงียบๆ อยู่จนร้านใกล้จะปิด ถึงได้ถูกอัญเชิญให้ชำระเงิน

ยิ่งดึก ใจกลางเมืองก็ยิ่งรถเยอะ ธามไม่ค่อยชอบผังเมืองเมืองนี้สักเท่าไหร่ รู้สึกว่าทั้งที่ก็เล็ก แต่ทำไมธามไม่รู้จักอะไรๆ ทั้งหมดที่กระจุกอยู่ในนี้เสียที

เขาเดินมาลงสถานีใต้ดินเพื่อขึ้นเอ็มอาร์ทีกลับบ้าน ในขบวนรถนี้ผู้คนน้อยมากแล้วจริงๆ ธามยกข้อมือขั้นดูเวลา เห็นห้าทุ่มกว่าแล้ว จึงหยิบโทรศัพท์มาเพื่อโทรบอกจูกับเผือก จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

“อ้าว แบตหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่” ธามยักไหล่ให้กับความโชคร้ายไม่รู้ตัวของตัวเอง เขายัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วก็นั่งห่อตัว มองเงาสะท้อนในกระจกรถไฟฟ้าไปเรื่อยเปื่อย ไม่นานนักก็ถึงสถานีบ้านตัวเอง

เขาเดินออกจากขบวนด้วยหัวมึนๆ คงเป็นเพราะเบียร์เริ่มออกฤทธิ์แล้วมั้ง มันอาจตีกันยุ่งเหยิงกับรสฤทธิ์สาเกที่ธามริดื่มเข้าไปด้วย แต่เขาไม่มากนักหรอก ก็แค่มึนๆ หัวเท่านั้น

ธามไม่นั่งมอเตอร์ไซค์เข้าซอย ไม่เรียกแท็กซี่ เขาเลือกเดินเท้าแม้ว่ามันอาจทำให้ได้เหงื่อพอสมควรก็ตาม


รั้วสูง บดบังกระทั่งหลังคาบ้านหลังใหญ่ เขาเงยหน้ามองจนสุดขอบรั้วด้านบน ธามแช่สายตามองใบไม้ที่ไสวตามแรงลม แต่ธามคงอยู่ต่ำเกินไป เลยไม่สามารถสัมผัสถึงแรงลมเอื่อยๆ ที่ทำให้ต้นไม้ดูเหมือนเต้นระบำได้

ธามลองผลักประตูบานใหญ่ แน่นอนว่ามันไม่ขยับ แต่จะให้ตะโกนเรียกจู ธามก็ไม่นึกอยาก
เขามองหากริ่ง และก็ได้เจอในที่สุด

ทันทีที่กดกริ่ง เสียงจูก็ขานรับราวกับว่ารออยู่นานแล้ว และรอแค่ธาม

“คุณธาม คุณธามใช่มั้ยคะ”
“กลับมาแล้วใช่มั้ยคะ”
“โอยยย ป้าล่ะห่วงนัก”
“คุณธาม คุณธามรอแป๊บนึงนะคะ ป้าไขกุญแจแป๊บบบบ”
“โถถ พ่อคุณ เป็นยังไงมั่งคะ คุณธาม คุณธามไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ยคะ คุณธาม”

“หือ? อื้อ”
“ธามโอเค” เขาตอบคนที่ทะยานมาหาทันทีที่แทรกประตูใหญ่ออกมาได้ ป้าจูลูบหัวลูบหน้าลูบไหล่เขาพลางมองสำรวจ

“ไปค่ะ เข้าบ้าน”
“อาบน้ำอาบท่า” ธามรู้แล้วว่าอาบท่าไม่ได้หมายถึงอะไรเลย
“มอมแมมเชียว แอบไปเที่ยวที่ไหนมาคะ”
“ทีหลังบอกป้าไว้ก่อนนะคะ เผื่อป้ารู้จักจะได้แนะนำว่าต้องไปตรงไหนตรงไหนถูก จะได้ไม่หลง”
“นี่ทานข้าวมารึยัง หิวมั้ยคะ เดี๋ยวป้าอุ่นให้ เอามั้ยคะ เอามั้ย”

“ไม่เอา กินมาแล้ว”

“ทานอะไรคะ อิ่มแน่หรอ?”
“ไหนดูซิ” แล้วจูก็ดมๆ ฟุดๆ
“อ้าว กินเหล้ามาด้วยนี่คะ นั่งแท็กซี่กลับมาใช่มั้ย ดีแล้วค่ะ ดีแล้ว เมาไม่ขับ”
“คนหนุ่มก็แบบนี้ นี่คุณหมอเธอจะว่าอะไรมั้ยคะเนี่ย คุณธามไปกินเหล้ายาแบบนี้”

“อ่อนำหรอ?”
“ไม่รู้สิ”
“แล้ว....นำล่ะ” เขาถามขึ้น ดึงรั้งมือตัวเองที่ถูกจับจูงเอาไว้ จนป้าจูต้องหันมาตอบคำถาม

“คุณหมอนำหรอคะ ไม่กลับค่ะ”
“ติดงาน”

“อ้อ อือ อืม”
“นี่จู”

“คะ?” ป้าจูหันมายิ้มให้อีกครั้ง แล้วก็ตั้งท่าจะดึงธามให้เข้าบ้าน แต่ธามรั้งแขนไว้อีกหน แล้วก็บอกสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา

“ธามเลิก”
“ทุกอย่างเลย”
“ธามพอแล้วแหละจู”
“พอแล้ว”

“คะ? อะไรหรอคะ?”
“อุ้ย คุณธาม”
“ร้องไห้ทำไมคะ เป็นอะไรคะ ใครแกล้งเอา”
“คุณธาม คุณธามบอกป้า บอกป้าสิคะ”
“โถ คุณธาม คุณธามของป้า”
“ไม่เอาค่ะ ไม่ร้องๆ ไม่ร้องนะคะ”
“โถถ ร้องเลยค่ะ ป้าอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้”
“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรนะคะคนดีของป้าจู”

ไม่เป็นไรนะ เด็กดี....ของพี่นำ

ธามคงไม่ได้ยินคำนี้อีกแล้ว




cut

โอ้วววว
มาต่อแล้วค่า
เหมือนว่า หัวข้อนี้จะไม่มีการเคลื่นอนไหวเกิน 90  วันและได้รับการทวงถามจากระบบด้วย
เราก็ไม่รู้ว่าลงต่อเลยนี่คือทำถูกแล้วใช่มั้ย แต่ก็ลงต่อไปแล้วอ่ะค่ะ
ถ้าผิด เดี๋ยวคงได้รับสารแจ้งเตือน 5555

แต่ๆๆ เราก็ไม่ได้หายไปไหนนะคะ พี่หมอนำกับน้องหมาธามก็เหมือนกัน แต่ไปโลดแล่นอยู่กับทะเลเรื่องโน้นเท่านั้นเอง
วันนี้พากลับมาเรื่องราวหลักของน้องธามแล้วค่ะ
หวังว่า เด็กขี้นอยด์ใจจะเข้าใจความรักในอีกแง่อีกมุมได้ในเร็วๆ นี้
แต่จะเร็วมากเร็วน้อย คงขึ้นอยู่กับการรู้ตัวของพี่นำแหละนะ

ไว้พบกันใหม่เร็วๆ นี้ค่ะ (นี่ก็เร็วๆ นี้ตลอดแหละ)

ออฟไลน์ เด็กหญิง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
สงสารน้องธาม T______________T

ออฟไลน์ superpk

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ธามน้อยใจแต่ก็ยังเป็นห่วงพี่นำตลอด เรื่องอาหาานี่ก็คอยดูคอยถาม น่ารัก ㅠㅠ
พี่นำเองก็ยุ่งเหลือเกินแต่ก็ยังคอยกำชับคนรอบข้างให้ดูแลธาม
เข้าใจงานพี่นำแต่ก็เข้าใจน้องธามด้วย เฮ้ออออออ
แล้วพี่นำจะว่างมาปรับความเข้าใจกันเมื่อไร รีบเคลียร์งานเร็วๆนะ
ป้าจูกับลุงเผือกรักน้องมากอ่ะ ดูแลแบบลูกแบบหลาน ใครอยู่ใกล้ธามก็รักก็เอ็นดูเนอะ
ว่าแต่อยากจะดึงวินมาเผือกด้วยกันตรงนี้ เรากระจ่างแล้วแหละ 555

ออฟไลน์ tkaekaa

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
งือๆ พี่นำไหงปล่อยน้องแบบนี้ รู้ทุกอย่างนะพี่นำน้องธามก็ป่วยปะพี่นำ

ออฟไลน์ magic-moon

  • magKapleVE
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
    • Freedom of meetups, no obligations
อ่าวพี่นำ

ออฟไลน์ noomasoi3

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
สงสารธามด้วย ธามไม่มีใครแล้วหมอนำก็ไม่อธิบาย รักษาจิตใจคนอื่นมาเยอะแยะจิตใจคนที่ตัวเองรักกลับรักษา ฮึ่ยยยยยยยยยยยโกรธหมอนำอ่ะ

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
ไปอ่านดราม่าของพี่โป๊ะกับวินอยู่ตั้งนาน
จนเกือบลืมไปว่า ธามที่พูดไม่ค่อยรู้เรื่องจะดราม่าได้เจ็บขนาดนี้

ทำไมพี่นำทำงี้ พาลูกเขามาจากบ้านเกิดเมืองนอน แต่ไม่ใส่ใจกันเลยยย
ฝากคนอื่นดูแลมันก็ไม่ดีเท่ากับคนรักทำเองหรอกนะะะ

ร้องไห้กระซิกๆไปกับน้องธาม

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
 :pig4: :pig4:
 
 :monkeysad: :monkeysad:

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
วิ่งมากอดหมาธาม มันทำไมรู้สึกอ้างว้างในใจไปกับธามขนาดนี้  :monkeysad:

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
โอ้ย เศร้า ใจหายอะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด