The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 8.1 (15-04-60) p.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 8.1 (15-04-60) p.6  (อ่าน 39055 ครั้ง)

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #30 เมื่อ27-07-2015 01:54:56 »

คิดถึงหมาธาม

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #31 เมื่อ27-07-2015 09:57:55 »

อุ้ยๆๆๆ จำได้ว่าเคยอ่าน ตามมาๆ ภาคนี้ค่ะ  :L2:

ออฟไลน์ EverGreen™

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-1
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #32 เมื่อ27-07-2015 11:06:09 »

บางทีก็งงว่าคนเขียนพิมพ์ผิดหรือหมาธามพูดแบบนั้นจริงๆ  :laugh:
กลิ่นอายดราม่าลอยมาอีกแล้ววว  :hao5:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #33 เมื่อ27-07-2015 11:23:47 »

ภาคนี้หมาธามก็ยังดื้อ






ทำไมไม่อธิบายให้พี่นำฟัง







หมาธามน้อยใจพี่นำ พี่นำก็พยายามง้อ







แล้วถ้าเกิด พี่นำน้อยใจหมาธาม หมาธามจะง้อพี่นำใหม







หมาธามเด็กพูดไม่รู้เรื่อง แถมไม่ยอมฟังเหตุผลอีกตะหาก ต้องตีสักเพียะ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #34 เมื่อ27-07-2015 14:40:23 »

ชอบเรื่องนี้มากกก หลงน้องธาม 555

ออฟไลน์ Noo_Patchy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-4
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #35 เมื่อ27-07-2015 17:23:21 »

พี่นำก็ห่วงธามก็แค่นั้นเอง   :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ sunakai

  • *~CrAzY_KiLL~*
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #36 เมื่อ28-07-2015 00:05:19 »

ถึงจะดื้อแค่ไหนก็ยังน่าเอ็นดูอยู่ดี หมาธามเอ๊ยย หมาธาม หมาน้อยของพี่หมอ

รักมาก ห่วงมาก หวงมาก เลยดูเหมือนจู้จี้จุกจิกไปเสียฉิบ

กลายเป็นตาแก่ขี้บ่นในสายตาแฟนเด็กไปซะแล้วพี่หมอเรา

บางทีการปล่อยให้หมาน้อยได้ออกไปเผชิญโลกกว้างเสียบ้างอาจจะดีกว่าก็ได้

ปล่อยให้ล้มลุกคลุกโคลนบ้างจะได้มีภูมิต้านทาน

(เอาจริงๆ ถ้าหมาน้อยอยากแหกกรงไปวิ่งเล่น ต่อให้อยากห้ามพี่หมอก็ห้ามไม่ไหวหรอก 555)

เชื่อว่าสุดท้ายแล้วโลกจะสอนให้หมาน้อยได้รู้ว่ารังรักของพี่นำน่ะอุ่นและปลอดภัยที่สุดแล้ว

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #37 เมื่อ28-07-2015 19:30:39 »

เกิดเป็นพี่โป๊ะต้องอดทน ทุกคนรักพี่โป๊ะแรง 55555

พี่หมอกับน้องหมาภาคแรกต้องฝ่าอุปสรรคจากภายนอก ภาคนี้เป็นภายในสินะ ความไม่เข้าใจกัน สู้ๆ นะคะพี่หมออออ

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8891
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #38 เมื่อ09-08-2015 21:59:15 »

คิดถึงน้องธาม

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re:The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #39 เมื่อ31-08-2015 22:38:10 »

The Extension : ผู้นำ & ธาม ( The Existence Ep.2)
---------------------------
ตอนที่ 2.2 (ผู้นำ)



ทั้งที่พอจะเดาได้ว่าธามจะตัดสินใจอย่างไร แต่เมื่อเห็นผลลัพท์ของการตัดสินใจของน้องแล้ว ผู้นำก็ยอมรับเลยว่าอยากซื้อตั๋วเครื่องบินบินไปดุธามให้ถึงที่เสียเดี๋ยวนี้

แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่สิ เขาไม่เลือกทำตามที่อยากทำต่างหาก เพราะหน้าที่เขา เพราะอาชีพเขา ทำให้เขาเป็นตัวของตัวเองได้ไม่เต็มที่

ผุ้นำต้องเข้าอกเข้าใจ ต้องช่วยเหลือ ปลอบประโลมคนที่กำลังมีความทุกข์ ไม่ว่าจะสร้างเองหรือถูกปัจจัยแวดล้อมกดดันให้ต้องทุกข์ ผู้นำก็ถูกคาดหวังว่า หมอจะเข้าใจ หมอจะช่วยได้


“เป็นอะไร เจ้านำ” ฟ้องพ่อดีมั้ยนะ? ผู้นำมองหน้าหมอปันที่ถามเขาแต่สายตากลับแช่อยู่ที่หนังสือพิมพ์

“ธามของพ่อน่ะสิครับ หาเรื่องไม่เข้าท่าเลยจริงๆ”

“น้องมันทำอะไรอีก”

“ทำงาน”

“เอ้า! ทำงานก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ? น้องมันก็ต้องโตเหมือนกันนะนำ ไม่ใช่เด็ก 4 ขวบ 5 ขวบที่ต้องติดเราแจเหมือนเมื่อก่อน”

“ให้เป็นเด็กแบบนั้นยังจะดีกว่า ดูแลง่ายกว่านี้อีก”
“นี่นำพูดอะไร ธามไม่ฟังแล้ว ไม่ฟังไม่ว่า นี่เล่นทำที่ตรงกันข้ามกับที่นำบอกหมดเลย มันน่านัก!”

“นี่ดูแลกันหรือรับเลี้ยงเด็กหือ? เราเป็นพี่เลี้ยงน้องมันหรอนำ”
“ที่ต้องโตขึ้น นำก็ด้วยนั่นแหละ” รู้แบบนี้ไม่ฟ้องหรอก ผู้นำส่ายหน้าเพื่อยุติการสนทนาที่เข้าเนื้อตัวเอง เขาทานมื้อเช้ากับพ่อที่นานๆ ทีจะได้เจอกันที่โต๊ะอาหาร ส่วนมากจะเจอกันที่โรงพยาบาลมากกว่า

“อื้อนำ”

“ครับ”

“เรื่องศูนย์ที่ปรึกษา ถึงไหนแล้ว”

“ก็โอเปอเรทได้ตามแผนนะครับพ่อ มีอะไรอยากให้เพิ่มหรอครับ”

“ไม่มีหรอก เห็นนำยุ่งๆ  เลยกังวลว่าที่ศูนย์จะมีปัญหาอะไรที่ทำให้นำหนักอกรึเปล่า”

“นอกเรื่องจากธาม ผมก็ไม่มีเรื่องหนักอกอะไรแล้วล่ะครับพ่อ” เขาบอกก้อนความกังวลที่เกาะอยู่ในใจ รูปร่างหน้าตาน่าจะคุ้นสำหรับหมอปันหน่อย เพราะแค่เขาเอ่ยถึงอีกรอบ หมอปันก็ส่งยิ้มบางๆ มาให้

พ่อเขารักน้องธามมาก และพ่อก็หวังไว้มากว่าเขาจะทำให้น้องมีความสุขได้ตามที่ต้องน้องต้องการ
แต่พ่อเขาลืมคิดไปข้อหนึ่ง
หากว่า...ความสุขของธาม ไม่ได้เกี่ยวกับการมีเขาดูแลหรือไม่มีล่ะ? หากธามมีความสุขได้ด้วยตัวธามเองล่ะ หมอปันจะเยียวยาจิตใจลูกชายตัวเองไหวรึเปล่า

“พ่อไปทำงานก่อนนะ มองหน้านำแล้วกาแฟหวานไปเลย”
“จู จู”

“ค่ะ คุณหมอ รับอะไรเพิ่มรึคะ?”

“ไม่แล้ว บอกเผือกเตรียมรถเลย วันนี้จะไปโรงพยาบาลใหญ่นะ”

“ได้ค่ะ” แล้วก็บลา บลา บลา ตามแต่ว่าป่าจูแกมีเรื่องอะไรต้องคุยกับพ่อเขาบ้าง

“คุณนำคะ”

“ครับป้าจู” พอหมดธุระกับพ่อเขาแล้ว ป้าจูผู้ดูแลบ้านนี้มาตั้งแต่เขายังเด็กก็พุ่งเป้ามาหาเขาแทน

“เมื่อไหร่คุณธามจะกลับล่ะคะเนี่ย”
“ป้าล่ะคิดถึง” แล้วคิดว่าผมไม่คิดถึงหรอครับ ผู้นำได้แต่บ่นอุบในใจ เขาไม่อยากตอบคำถามใครเรื่องน้องธาม เพราะเขาเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อไหร่ธามจะกลับไทย
ธามจะอยู่นานกี่เดือน
ธามจะทำงานที่ไหน
ธามย้ายมาอยู่ที่ไทยถาวรเลยไม่ได้หรอ?
คำตอบของคำถามพวกนี้ไม่เคยมี ทั้งที่คำถามเพื่อขุดคำตอบเหล่านั้นถูกส่งไปทักทายคนที่ต้องตอบหลายต่อหลายครั้ง

ผู้นำไม่รู้ว่าน้องบ่ายเบี่ยงเพราะอะไร?
ตำราจิตวิทยามากมายอาจจะช่วยให้เขาคาดเดาความคิดของธามได้ แต่เขาเลือกจะโยนตำราชี้นำทางเหล่านั้นทิ้งไป
หากเป็นธามแล้ว เขาอยากได้ยินคำตอบจากปากธามเอง

เขาไม่ได้ตอบอะไรป้าจู
ผู้นำทำเหมือนที่ทำอยู่ทุกเช้า คือยิ้มให้ อิ่มมื้อเช้า แล้วก็ขับรถไปทำงานโดยไม่ปริปากพูดอะไรกับใครทั้งนั้น


-----------------


“ไอ้นำ!” เรียกกันแบบนี้ไม่มีใครหรอก นอกจากเพื่อนตัวโวยวาย

“อะไร เบาๆ ก็ได้โป๊ะ”

“เรียกเบาๆ ตั้งนาน นี่ผมจะตั้งวงปี่พาทย์อยู่แล้ว โสตประสาทคุณยังไม่ทำงานเลย”
“เป็นไรวะ?” มันตบท้ายด้วยคำถามที่มันก็น่าจะรู้คำตอบ ผู้นำปรายตามองเพื่อนนิดเดียว ก่อนจะหันไปเหม่อมองถนนในซอยเล็กแห่งนี้ โปรลากเขามานั่งแช่เวลาอยู่ที่ร้านกาแฟหน้าปากซอยศูนย์ที่ปรึกษาซึ่งเป็นธุรกิจในเครือโรงพยาบาลที่เขารับผิดชอบโดนตรง

“ไม่มีอะไรใหม่ๆ มาอัพเดทคุณหรอก”
“คุณล่ะ มาหาผมมีอะไร”
“จะตอบเลยหรือให้เดาเล่นให้คุณใจหายใจคว่ำดี”

“ตอบเองก็ได้เว้ย”
“ผมก็ไม่มีอะไรใหม่ๆ อัพเดทเหมือนกัน”

“หรอ?” เมื่อมันกวนตีนมา ผู้นำก็คิดว่าตัวเองควรกวนตีนกลับ
“งั้นผมถามนะ”
“เผื่อคุณเข้าใจผิดคิดเอาเองว่าผมรู้สิ่งที่อยากรู้แล้ว”

“ถามอะไรวะ?”

“กับเด็กชื่อวินคือยังไง”
“ดูให้ความสำคัญนะ”

“ไม่มีอะไรนี่”

“จะถือเป็นคำตอบที่เที่ยงตรงที่สุดจากคุณเลยนะ”
“ผมจะไม่ทำความเข้าใจเรื่องของคุณกับน้องวินเป็นแบบอื่นแล้วนะ จะเชื่อคำพูดคุณเลย”

“..................”

“โอเค ไม่มี”

“ก็มี!”
“แต่”

“อะไร?” ผู้นำยิ้มพอใจนิดหน่อยเมื่อเพื่อนยอมเปิดปากเอง เขาไม่ต้องลงมืออะไรทั้งนั้น

“ผมขอคุยกับตัวเองให้เคลียร์ก่อน แล้วจะบอกพวกคุณก็แล้วกัน”
“แม่งเอ้ย เสียเหลี่ยมชิบหายเถอะ!” มันบ่นใส่ ดูเหมือนจะหงุดหงิดขัดใจอะไรสักอย่าง แต่มือโปรก็เลือกจะใช้อเมริกาโน่ปิดปากตัวเองเอาไว้ ผู้นำไม่ซักไซ้อะไรต่อ เพราะไม่ใช่หน้าที่ เขาไม่อยาก ‘หมอเข้าใจ’ แม้กระทั่งกับเพื่อนตัวเอง

“อื้อ แล้วนี่ศูนย์คุณใกล้เสร็จแล้วนี่”

“อื้อ”

“แล้วที่โรงพยาบาลล่ะ”

“ก็มีมืออาชีพอยู่ทั้งนั้น ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก”
“ที่ศูนย์นี้จะเน้นให้คำปรึกษา เป็นเซอร์วิสให้คนมาบ่น มาปรับทุกข์ ถ้าพบว่าป่วยค่อยส่งเคสไปที่โรงพยาบาล”
“คุณจะมาตรวจก็ได้นะ ท่าทางคุณใกล้บ้าแล้วนี่”

“นั่นดิ สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวนี้มีอะไรเข้ามาอิทธิพลกับชีวิตเยอะไปแล้ว เตะไม่ออกด้วย”

“เตะไม่ออก หรือไม่เตะโป๊ะ เอาจริงๆ”

“ไอ้หมอ ผมไม่ใช่คนไข้คุณนะเว้ย”
“เลิกๆๆ แล้วนี่เมื่อไหร่ไอ้หนึ่งจะมา”

“คุณนัดกี่โมง ที่หนึ่งก็มาตอนนั้นแหละ มันยุ่งจะตาย ยังจะลากมากินกาแฟตอนหัวค่ำ คิดบ้างสิว่าจะได้หลับกันตอนไหน”

“เถอะน่า ธุระของผมสำคัญก็แล้วกัน”
“อีกแก้วมั้ย เอาให้เมาแม่งไปเลย”

“โป๊ะ เราดื่มกาแฟ ไม่ใช่แอลกอฮอลล์ หรือคุณเมามาอยู่แล้วเนี่ย?”

“ฮื้ออออออออ ยุ่งนะ อยู่กับผมเงียบๆ ก็พอ” อะไรของมัน มือโปรนี่ก็ประหลาดขึ้นทุกวี่วัน ผู้นำคิดว่าเขารู้ว่าเพื่อนเป็นอะไร แต่ที่รู้สึกเป็นห่วง ก็เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเพื่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นอะไรเมื่อไหร่กัน

“เฮ้ย! มาแล้วมาแล้ว”
“ไอ้หนึ่ง”

“เออๆ แม่งชวนกันหักคอแบบนี้อีกรอบ คุณเจอดีแน่โป๊ะ”

“เออน่า เจมล่ะ”

“ยุ่งอะไรกับคนของกูครับ เพื่อนกูก็ชกได้ครับ”

“หึงเหี้ยๆ อีกแล้วมึงเนี่ย”
“เจมล่ะ กูมีเรื่องจะถามหน่อย”

“ไม่ต้องถามหน่อยหรอก ถามกูนี่ เรื่องเจมกูรู้หมด”
“อย่ายุ่งกับเจมเยอะนัก กูรำคาญ”

“ไม่ได้ ไม่ได้”
“เจมมารึเปล่า กูมีเรื่องคุยกับน้องมันจริงๆ”

“น้องมันติดสัมภาษณ์เอ็กซ์คลูซีฟ กว่าจะเสร็จก็สองทุ่มล่ะมั้ง”
“มึงถามกูมา เดี๋ยวไปถามต่อให้”

“โอเค โอเค”
“เจมโดนมึง...แบบ....”

“อะไร”

“อึ๊บ”

“สัดโป๊ะ! นี่คือที่มึงจะถามเจมหรอ ไอ้เหี้ย”
“มาตบปากทึ ไอ้ส้นตีน!” แล้วที่หนึ่งก็ลงมือตบปากมือโปรจริงๆ ผู้นำได้แค่นั่งนวดสันจมูกตัวเองรอเวลาให้เพื่อนตีกันเสร็จก่อน เมื่อที่หนึ่งเลิกหึงทุกอย่างบนโลก และมือโปรเลิกถามอะไรประหลาดๆ แล้ว ผู้นำก็ต้องเป็นคนเคลียร์ประเด็นให้

“คุณอยากรู้เรื่องของเจมกับที่หนึ่งทำไมโป๊ะ”

“.................”

“มาละลาบละล้วงเรื่องคนอื่น โดยเฉพาะกับเพื่อนกันแบบนี้ เสียมารยาทมากถ้าไม่บอกเหตุผล”

“แม่งเอ้ย”
“เออ พูดก็ได้”
“กูเป็นห่วงว่าวินจะโดนปล้ำ”
“ไอ้ผู้ชายก็ดูสุภาพแพรวพราว เหมือนมึงเลยไอ้หนึ่ง”
“กูถึงอยากรู้ว่ามึงเอาอะไรเข้าล่อบ้างถึงได้เจมมา”
“ยากมั้ยมึง นานมั้ยวะ”

ผู้นำหัวเราะแล้วก็สบตากับที่หนึ่งที่กำลังหัวเราะอยู่ไม่ต่าง พวกเขาผลัดกันตีแก้มมือโปรเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

“เอ้า! เร็วๆ กูอยากรู้”
“เดี๋ยวต้องกลับบ้านแล้วเนี่ย”

“กูไม่ได้เป็นคนสุภาพแพรวพราวอย่างที่มึงบอก”
“แล้วกูก็ไม่ได้ใช้อะไรล่อด้วย”
“เจมรักกู กูรักเจม เมื่อมันถึงเวลาที่ความไว้ใจมันแผ่ออกจนมองหาขอบเขตไม่เจอแล้ว เราก็เลยรักกัน”
“กูก็ได้อึ๊บนั่นแหละ ไอ้บ้า!”

“...................”

“แต่อย่างมึงต้องอดแน่ๆ”

“ทำไมวะ?” ถ้าเป็นเขา เขาจะไม่ต่อความยาวกับคนอย่างที่หนึ่ง เพราะสิ่งที่กลับมาก็คือรอยยิ้มและคำด่าที่กรีดลงกลางใจ

“มึงรักใครได้อีกด้วยหรอโป๊ะ”
“ก็ไหนว่าจะรักแพรจนตาย”

ปัญหาของเพื่อนก็คือปัญหาของเพื่อน รอให้เปิดปากปรึกษาเขาอย่างจริงจังเมื่อไหร่ ผู้นำถึงจะฟังอย่างตั้งใจ และเก็บค่าเซอร์วิสให้แพงสมฐานะ

เขาปล่อยที่หนึ่งกับมือโปรนั่งชนแก้วกาแฟมอมเมาตัวเองกัน 2 คน ส่วนตัวเองขอตัวกลับโรงพยาบาลหลังจากตรวจความเรียบร้อยของศูนย์ที่ปรึกษาเสร็จแล้ว



วันนี้ไม่มีอีเมลล์ ไม่มีโทรศัพท์จากธาม
ถ้าให้เขาเดา เขาก็เดาว่าวันนี้ธามคงทำหน้าที่เป็นไกด์มึนๆ ให้กับนักท่องเที่ยวไทยคนนั้น อีเมลหรือโทรศัพท์คงจะมาดึกๆ หลังจากเที่ยวเล่นกับผู้ชายอื่นจนหนำใจ

เอ่อ....เขาไม่ได้คิดอกุศลหรอกนะ จริงๆ
ก็แค่น้อยใจนิดหน่อยที่ตัวเองไม่มีส่วนร่วมในเสียงหัวเราะหรือความสุขของหมาธาม
แต่ก็นั่นแหละ เรื่องนี้ เขาเองก็ผิดที่ไม่ค่อยมีเวลาให้น้องเลย


-----------------


นามมมมมมมมมมมมมมมมมมม
ถ้าชื่อคนเราสามารถเปลี่ยนได้ตามการออกเสียงซ้ำไปซ้ำมาของคนคนหนึ่ง ชื่อเล่นของเขาก็คงต้องเปลี่ยนในเร็วๆ นี้แหละ
ผู้นำหัวเราะเพียงนิด ก่อนจะพยักหน้าใส่หน้าจอ ที่อีกด้านปรากฏหน้าธามขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ชื่นใจเขานักหรอก เพราะธามแกล้งถือมือถือมุมเสยให้เห็นรูจมูกวงรี

“อยู่ไหนครับเนี่ย” เขายิ้มกับจอกระจกของมือถือ ธามคงเอากล้องหมุนไปรอบๆ เพื่อให้เขาได้เห็นว่าตัวธามอยู่ที่ไหน
“ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ”

“ยังสิ งานไม่เสร็จนะ”
“นำนำ ธามรู้จักคำใหม่ด้วย เก่งมากสิ”
“พักสอน”

พัก?
พักสอน?
พักผ่อนรึเปล่า? หรือว่าพักก่อน อาจจะเดินเหนื่อยล่ะมั้ง

“แล้วพักตรงไหนอยู่ครับเนี่ย”

“พักซื้อน้ำ”
“ธามหิวน้ำไง”

“อ๋อ อย่าดื่มน้ำเย็นจัดนะครับ”

“ไม่รู้สินะ พักไปซื้อ”

งงแล้ว ผู้นำเริ่มขมวดคิ้ว เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าเขาและธามกำลังสื่อสารกันคนละเรื่อง แต่ไม่รู้ผิดพลาดตรงไหน

“ธาม พักคืออะไร”

“พักไง พักสิ”
“นำไม่รู้หรอ”
“ธามบอกแล้วไง ไกด์ให้พัก”

มีไกด์ มีพัก หรือว่าจะทำงานร่วมกับทีมไกด์ ไม่ใช่ไกด์ส่วนตัว นี่ธามทำอะไรอยู่เนี่ย เป็นห่วงแล้วนะ

“พี่ไม่รู้เรื่อง”
“พูดให้รู้เรื่องครับ”

“นำไม่ได้รู้เรื่องเลย”

“จะว่าพี่นำว่าไม่ได้เรื่องก็พูดให้รู้เรื่อง”

“ธามพูดไม่ได้เรื่องไง”
“พักคือพัก”
“ธามเป็นไกด์ พักเที่ยว”
“พักคือ traveller”

“อ่อ พักคือคนใช่มั้ยครับ a man? Right?”

“exactly, that’s what I just said”  ทำหน้าขรึมอวดเขาด้วย เพื่ออะไรครับหมาธาม

“โอเค ลูกทัวร์ของธาม ชื่อพัก”
“แล้วตอนนี้ ธามหิวน้ำ ลูกทัวร์ก็เลยไปซื้อน้ำให้ธามใช่มั้ยครับ”

“ใช่”

“มันหน้าที่ไกด์ไม่ใช่หรอครับ”

“ไม่ๆ ผลัดกันได้ ช่วย”

“แล้วทริปนี้กี่วันครับ”
“ที่ต้องเป็นไกด์ให้คุณพักนี่กี่วัน”

“อืมม พักไม่ได้บอกว่าจะกลับวันไหน พรุ่งนี้ก็มีโปรแกรมเที่ยวกันอีก”
“ธามสนุกมากเลย”
“ชอบนะ”

“หรอครับ”

“พักคุยสนุก ธามพูดไม่ใช่พักก็รู้เรื่อง”
“ตลกมากเลย”
“พักสอนคำว่าผัดฟัก ฟักผัด ฟักพัก ธามพูดไม่ไหวเลย”
“ตลกมาก”


“หรอ...ครับ”

“นำล่ะ ตลกวันนี้มีมั้ย”

“ไม่มีอะไรตลกหรอกครับวันนี้ พี่นำทำงานทั้งวัน”
“มีไปเจอโป๊ะกับที่หนึ่งเมื่อหัวค่ำ แต่ก็แป๊บเดียว”

“พี่โป๊ะหรอ!” เสียงตื่นเต้นเชียว ผู้นำไม่หึงธามกับโป๊ะหรอก เพราะรู้ว่าโป๊ะเอ็นดูธามเหมือนน้องชาย และธามก็ชอบอยู่กับโป๊ะเพราะรู้สึกเหมือนมีพี่ชาย กิจกรรมน่าห่วงที่สุดของ 2 คนนี้ก็คือพากันไปเล่น หรือไม่กินอะไรที่คนธรรมดาเขาไม่เสียเวลาจินตนาการถึง ก็เท่านั้น
“พี่โป๊ะบอกว่าจะมาเที่ยว”
“แม่พี่โป๊ะอยู่ที่ไทเปนะนำ นำรู้นะ”

“รู้ครับ แต่ยังไม่เห็นมันพูดเรื่องจะไปไทเปเลยนะ สงสัยงานยุ่ง”

“มาสิ ธามเป็นไกด์ สนุกกัน”
“โอ๊ะ พัก!”
“พัก! Here”

ดูเหมือนลูกทัวร์จะซื้อน้ำมาให้ไกด์สำเร็จแล้ว ผู้นำมองนาฬิกาในห้อง ตอนนี้ 3 ทุ่มประเทศไทย ก็ 4 ทุ่มไต้หวัน กลับกันได้แล้วมั้ง

ทั้งที่กำลังคิดจะตัดบทสนทาเพียงเท่านี้ แต่ธามกลับโผล่หน้ามาในจอเล็กๆ เสียก่อน และรอบนี้ก้ไม่ได้โผล่มาแค่คนเดียว

“นำ พักเป็นคนเที่ยวธาม”
“พัก พี่นำเป็นพี่ชายธาม”

สวัสดีครับ พี่นำ ผมชื่อพักครับ มาไต้หวัน บลา บลา บลา
ดูๆ แล้วน่าจะรุ่นๆ เดียวกับธาม หรือไม่ก็แก่กว่าไม่กี่ปี ท่าทางเป็นคนเข้ากับคนง่าย สบายๆ ยิ้มแย้มแจ่มใสดี และที่สำคัญ เพิ่งรู้จัธามแค่ 1 วัน แต่กลับกล้าโอบไหล่ธามแล้ววางคางบนไหล่

ไอ้นี่มันคิดว่าลอยหน้าลอยตาพูดอยู่กับใคร?

“ธาม แค่นี้ก่อนนะ”

“นำจะนอนแล้วหรอ? เหนื่อยหรอ?” ดูเหมือนธามจะอยากพูดอะไรอีกมาก แต่เขาไม่อยากฟังอะไรแล้ว ผู้นำฝืนยิ้มให้ครั้งสุดท้ายและกด เอนด์ คอล

เขาไม่ชอบนายพักอะไรนี่เลย
ถ้าอยู่ใกล้ๆ คงได้ปัดหน้าทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด
หึงโว้ย!


เมื่อกี้ธามว่ามือโปรมีแผนไปไต้หวันหรอ?
น่าสนเหมือนกัน
ผู้นำโทรศัพท์หาเพื่อน แต่มันดันไม่รับสายเสียได้
เอาเถอะ จะว่าไป ไปไต้หวันเสียหน่อยก็ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย หรือเสียการเสียงานหนักหนา
ไอ้ลูกทัวร์ของธามมันทำให้อยากรู้สึกอยากแสดงออกความเป็นเจ้าของหมาธามได้มากเลย


Cut


มาต่อแล้ววู้วววววววววววววววววว
ตอนหน้า ตอนที่ 3 แล้ว มาลุ้นกันว่าพี่นำจะจัดการเด็กน้อยเนื้อหอมหวานอย่างน้องธามได้รึเปล่า หุหุหุหุ

ขอบคุณที่ติดตามค่า แล้วก็ขอโทษทีที่ปล่อยให้รอนานมาก (ห๊ะ? ไม่มีใครรอหรอ? แฮ่ๆๆ ขอโทษๆๆ)
แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ ^^'

สำหรับคำถามที่ว่า เราเหนื่อยมั้ยที่เขียนบทธามพูดไม่รู้เรื่อง ตอบว่าเหนื่อยค่าาาาาาาาา แต่ตลกดี
และที่ถามว่า เราพิมพ์ผิด หรือธามพูดไม่รู้เรื่องจริงๆ เราก็ขอโยนความผิดให้ธามค่า ฮ่าาาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-09-2015 12:18:26 โดย kajidrid »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re:The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
« ตอบ #39 เมื่อ: 31-08-2015 22:38:10 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
55555เราอ่านเเล้วงงจริงๆนะ พัก พัก อะไรเนี่ย

ออฟไลน์ Mimimimi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เรื่องนี้มันมุ้งมิ้ง เพราะถึงจะมีกลิ่นดราม่า เราก็อ่านไปอมยิ้มไป
มันตลกอ้ะ เถียงกันแบบพูดไม่รู้เรื่อง

ออฟไลน์ sunakai

  • *~CrAzY_KiLL~*
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-0
อิชั้นว่า ไปๆ มาๆ ปัญหามันอยู่ที่ตัวพี่หมอแล้วล่ะ หึงโหด งอนน้องแล้วหนี 55555

ที่แท้พี่หมอเองนี่แหละที่ติดน้อง แต่ไม่ยอมรับว่าติด เอาคำว่าห่วงมาบังหน้า ว๊ายยย กิ๊วๆ

...นำเองก็ต้องโตเหมือนกันนะ <<< ก็อปป๋าปันมา

เจ้าหมาน้อยก็ระริกระรี้เหลือเกิน อยู่ไกลหูไกลตาจะโดนนายพรานจับกินเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

บินไปหาซะเลย อยากทำงานนัก สงสัยจะได้งานสมใจแล้วน้องธามเอ๋ย >_<
.
.
ปล. ชอบที่ผู้ชายฟอร์มเยอะจากเรื่องโน้นมาปรึกษาผู้ชายเรื่องนี้และเรื่องก่อนหน้านี้... เอ็นดู
เห็นมะ ใครๆ เค้าก็ดูออกหมด มีแต่ตัวเองแหละที่ไม่รู้
คุยกับตัวเองเคลียร์แล้วก็อย่าลืมไปบอกต้นเรื่องเสียด้วยนะคุณมือโปร...คึคึคึ


ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
พี่นำหึงก็บอกหึง หวงก็บอกหวงซิ ไม่พูดเด็กอย่างธามคงจะเข้าใจหรอกว่าพี่นำห้ามทำไม

ออฟไลน์ tempo_oil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
มาต่อแล้วววววว เราก็มึนำปกับผู้นำเลย 5555

พี่นำหวงมาก หุหึ รีบตามไปเลย อย่าทำแต่งาน

มาต่อไวๆนะคะ ขอบคุณค้าาา :pig4:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
ใจเย็นๆนะพี่หมอนำ :hao7:

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
หมอนำไปประกาศความเป็นเจ้าของธามถึงไต้หวันเลย บินเลยๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #47 เมื่อ04-09-2015 20:07:38 »

พี่หมอนำชอบว่าพี่ที่หนึ่งว่าหึงทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่เราว่าพี่หมอนำก็ไม่ได้น้อยไปกว่าพี่ที่หนึงเลยน้าาาา แต่หลักการเยอะแบบมีมาดแค่นั้นเอ๊งงงง

แล้วอิพี่โป๊ะนี่ยังไง ดีนะน้องเจมไม่มาด้วย ไม่งั้นคงได้เจอเท้ายัดปากกับคำถามนั้นแน่ๆ แค่เราอ่านยังขำไม่หยุดเลยย 5555


ปล.ใจชื้นมากค่ะ ที่รู้ว่าพี่โป๊ะเริ่มสับสนในตัวเองบ้างแล้ววว

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8891
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #48 เมื่อ04-09-2015 22:50:51 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #49 เมื่อ05-09-2015 07:05:19 »

เรารอเรื่องนี้เลยยยย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
« ตอบ #49 เมื่อ: 05-09-2015 07:05:19 »





ออฟไลน์ painture

  • work hard play hard <3
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #50 เมื่อ05-09-2015 10:11:54 »

ธามน่าตีก้นจริงๆ

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +231/-3
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #51 เมื่อ05-09-2015 12:29:33 »

ว่าที่หนึ่งขี้หึง
ผู้นำก็ใช่ย่อยนะ

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่2.2 (31-08-58)
«ตอบ #52 เมื่อ05-09-2015 14:17:31 »

 :katai5: มารอค่ะ

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
The Extension(ผู้นำ&ธาม2)
      
ตอนที่ 3.1 (ธาม)



จู่ๆ พี่นำก็โทรหา โทรจากอินเตอร์เน็ตด้วย
พอรับสาย พี่นำก็ไม่พูดอะไร แล้วก็วางไป
อะไรกัน?

ค่ำแล้ว ธามนั่งรอพักอยู่ที่ในร้านกาแฟชิลๆ ร้านหนึงในย่านช้อปปิ้งที่พักบอกว่าชอบตลาดกลางคืนที่นี่มากๆ ซึ่งธามก็คิดว่ามันออกจะธรรมดา ไม่มีของพิเศษอะไรที่ดึงดูดธาม

“ธาม! ตรงนั้นเจ๋งมาก มายากล”

“หรอ? อื้อ ดีแล้ว ดูไปสิ”
“ธามรอที่นี่แหละ ตามใจสบายเลย”

“ตามสบายอย่างเดียวก็รู้เรื่อง”

“ก็รู้เรื่องกว่าไง ไปสิ ธามไม่อยากมองหรอก เบื่อแล้ว”

“อื้อๆ”
“แล้ว แล้ว”
“แล้วเรากินมื้อดึกกันที่ไหนดี ไกด์อยากกินอะไรพิเศษ”

“ก็มีนะ เดี๋ยวพาไป พักไปเล่นสิ รอนี่แหละ”

“ได้ได้” แล้วก็ออกจากร้านไป ธามถอนหายใจแล้วก็เดินไปสั่งชานมมาดื่มอีกแล้ว นี่ก็แก้วที่ 3 เข้าไปแล้ว ถ้าธามกลับไทยครั้งนี้ พี่นำต้องอารมณ์ดีแน่ๆ เพราะว่าธามอ้วนขึ้น

อ่ะ มีแชทมา
ธามดึงโทรศัพท์มากดอ่านข้อความที่มีคนส่งหา เขาขมวดคิ้วด้วยความงง เพราะคนที่ส่งมาคือพี่นำ และก็ไม่ได้ส่งข้อความ แต่แชร์โลเคชั่นมาต่างหาก
โลเคชั่นที่แชร์มา คือสนามบิน เถาหยวน!!!

ธามแทบจะพ่นชานมออกจากปาก เซอร์ไพสร์สุดๆ มากนะถ้าพี่นำมาที่ไทเป!

“นำ! อยู่ไหน” ทันทีที่อีกฝ่ายรับโทรศัพท์ ธามก็ตะเบ็งเสียงถามทันที แต่พี่นำกลับไม่รีบตอบ เอาแต่หัวเราะแล้วก็ถามว่าคิดถึงพี่นำรึเปล่า มันไม่ใช่เวลามาถามเรื่องแบบนี้เสียหน่อย!
“นำ อยู่ไหน ที่ไหน ทำไมแบบนี้ล่ะ”

“ตอบพี่นำมาก่อนครับ”

“ไม่คิดอะไรแล้ว นำตอบธามก่อน เร็วก่อน เร็ว”

“พี่นำอยู่สนามบิน เพิ่งมาถึงน่ะครับ กำลังจะไปขึ้นรถไฟเข้าไทเป”

“อะไรนะ?”

“ก็อย่างที่บอกนั่นแหละครับ พี่นำเพิ่งถึงสนามบิน กำลังจะนั่งรถไฟไปหาธามที่ไทเป”

“ฮะ....ฮาวคัม! แล้วนำมาทำไม?”

“ก็คิดถึงธามน่ะสิ”

บ้า! แค่คิดถึงเอง บอกธามก็ได้ เดี๋ยวธามไปหาเอง นำงานเยอะ นำงานยุ่ง
แต่ก็จะไม่โกหกว่าไม่ดีใจหรอกนะ
ธามแอบยิ้มครู่หนึ่ง จากนั้นก็บอกสถานนีที่พี่นำต้องลง เพื่อมาต่อรถไฟใต้ดินมาหาธามที่คอนโด
ธามจ่ายเงินค่าน้ำแล้วก็แล่นออกจากร้านเพื่อเขย่งมองหาลูกทัวร์คนเดียวของตัวเองที่นำเที่ยวมาเป็นวันที่ 3 แล้ว
“อยู่ไหน ธามต้องรีบไปนะ”
“ต้องตีเลย!” ธามขู่แล้วก็หมุนมองหาลูกทัวร์อีกรอบ พร้อมกับตั้งธงเอาไว้ว่า ถ้ารอบนี้ไม่เจอก็จะไม่มองหาแล้ว

“อ๊ะ! อะไรวะเนี่ย!” เผลอพูดไม่เพราะจนได้ แต่ธามตกใจนี่นา เมื่อหาข้ออ้างให้ตัวเองไม่ผิดที่พูดไม่สุภาพแล้วธามก็จ้องของในมือคนอื่นที่ยื่นมาเกือบชนจมูกธาม
“อะไร?”

“ดูไม่ออกหรอ?”
“เต้าหู้เหม็น”

“แล้วยังไงล่ะ?”
“เอามาให้ดมหรอ? ธามรู้เรื่องอยู่แล้ว พักไม่ต้อง”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่”
“ซื้อมาเผื่อธามไง”

“ก็กินมาแล้ว ไม่ชอบ พักกินสิ”
“เร็วนะ จะได้กลับกัน”
“ธามต้องไปหานำ ไม่อยากให้รอนาน”

“นำ? พี่นำของธามน่ะหรอ?”
“เฮ้ย! มาจากไทยหรอ? โหย อะไรเนี่ย มาแบบเซอร์ไพรส์รึเปล่า”

“อื้อ ก็เซอร์ไพรส์สิ ไม่ได้บอกอะไรเมื่อก่อนเลย”

“ต้องพูดว่าไม่ได้บอกก่อนล่วงหน้า”

“เหมือนกัน ธามก็พูดใช่”
“กลับกันได้แล้ว”

“ผมไปด้วยได้มั้ย”
“ไปเจอพี่นำของธามไง”

แล้วทำไมพักต้องอยากเจอพี่นำของธามด้วย เขารู้สึกสงสัย และเมื่อสงสัยก็ต้องถาม พี่โป๊ะสอนเอาไว้

“ทำไมพักต้องเจอพี่นำล่ะ” ธามถามตรงๆ ระหว่างนั้นก็ปัดมือลูกทัวร์ออกไปให้ห่างหน้า เพราะไม่ชอบกลิ่นเต้าหู้เหม็นแบบจริงจัง

“เอ้า! ก็เขาเป็นพี่ชายธามนี่ เราเป็นเพื่อนกันแล้ว อยากเจอพี่ชายของเพื่อนไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน ที่ไต้หวันเขาไม่ทำแบบนี้กันหรอ?”

“ที่ไหนธามก็ไม่รู้ว่าทำไม่ทำหรอก แต่ธามไม่รู้เหตุผลของพักก็เลยถาม”
“ก็แค่ตอบสั้นๆ สิ ทำสิ อะเกน”

“ให้ตอบใหม่สั้นๆ ใช่มั้ย”

“อื้อ”

“ผมอยากเจอพี่ชายธาม จะได้ฝากตัว”

“ฝากอะไรนะ?”

“ฝากตัว”
“แบบว่า...ทำความรู้จักกันเอาไว้ เพื่อให้พี่ชายธามเมตตาผมไง”

“แมทอะไรนะ?”

“เมตตา แบบว่า เพื่อให้พี่นำชอบผมไง”

“ยูอิเดียด!”
“ของธามนะ! นำของธาม อย่าสนใจ”

“เฮ้ออออออออออออออออออ”
“เถอะน่า คิดซะว่าผมเดินทางเป็นเพื่อนก็ได้”
“ไปคนเดียวไม่กลัวหรอ?”

“นี่ก็บ้านธามมากกว่าบ้านพักนะ”
“พูดเยอะเลย ไม่เข้าใจแล้ว”
“ไปก็ไป ทางนี้ เร็วตามมา” ธามขี้เกียจพูดกับพักเพิ่มแล้ว ภาษาไทยพักไม่ได้มาตรฐาน

ธามลงทุนนั่งแท็กซี่เพื่อไปยังสถานีรถไฟที่นัดกับพี่นำเอาไว้ ทั้งที่รู้ว่าพี่นำต้องใช้เวลาเกินครึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึง แต่ธามก็อยากเป็นฝ่ายมารอรับพี่นำมากกว่า ตอนที่ธามกลับไปประเทศไทย พี่นำมารอรับที่สนามบินทุกครั้ง ซื้อขนม ซื้อน้ำรสชาติที่ธามชอบไว้รอเสมอ แล้วก็มีรอยยิ้มด้วย ให้เครื่องลงดึกแค่ไหน พี่นำก็มารอได้เสมอ ธามเองก็ต้องดูแลพี่นำให้ดีเหมือนกัน

“นี่ธาม”

“อือ” วันนี้พักพูดเยอะจริง หรือปกติก็พูดเยอะแบบนี้แต่วันนี้ธามขี้เกียจจะฟังก็ไม่รู้เหมือนกัน

“พี่นำกับธาม ห่างกันกี่ปี”

“ก็...ไม่เดือนเยอะนะ”
“จริงๆ นำจะให้ไปอยู่ที่ไทย แต่ธามคิดว่าธามดูแลตัวเองได้ดีกว่าถ้าอยู่ไทเป”

“ไม่ใช่ ผมหมายถึงอายุ อายุของธาม กับพี่นำ ห่างกันกี่ปี”

“อ้อ ก็พูดให้รู้เรื่องสิ!”
“อื่ออออ” ธามนิ่งคิดพลางนับนิ้วไปมา เมื่อพอจะได้คำตอบก็แบมือให้อีกฝ่ายดูประกอบเป็นหลักฐาน
“almost 10 years”

“ตอนนี้ธามอายุเท่าไหร่”

“23 แล้ว”

“แบบนี้พี่นำก็ 33 แล้วสิ”
“โหยย ห่างกันเยอะแบบนี้คุยกันรู้เรื่องหรอ?”

“รู้สิ นำภาษาไทยมาตรฐานมากนะ”
“ธามก็กำลังฝึกอยู่”
“ธามอ่านกลอนได้จังหวะด้วย”

“หมายถึง เข้าใจเรื่องเรื่องหนึงในมุมมองเดียวกันน่ะ ไม่ยากหรอ?”

“อื่อออออ”
“ก็เข้าใจเหมือนกันนะ พักถามไปทำไม”

“ผมห่างกันแฟน 13 ปี ตอนนี้เลิกกันแล้ว ผมก็เลยมาเที่ยวคนเดียวนี่ไง”

“เลิกกันทำไมล่ะ”

“ก็เขาไม่เข้าใจความคิดผมเลยสักอย่าง ก็เลิกแม่ง ดีกว่าอมทุกข์”

“เลิกเลยหรอ?”
“ง่ายจัง คบกันกี่ปี”

“แค่ 3 เดือนก็รู้เรื่องแล้วว่าไปกันต่อได้รึเปล่า”
“คิดได้เร็ว ก็ตัดสินใจได้เร็ว ดีกว่ายึกยักกันอยู่ทั้งที่ก็ทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ทุกวัน”
“จะรักก็ต้องมีความสุขสิ รักแล้วมีความทุกข์ก็ไม่ควรมีแฟน”
“เออ นอกเรื่องไปเลย ขอโทษนะ ธามกับพี่นำเป็นพี่น้องกันนี่เนอะ ไม่ใช่แฟน”

“ไม่ไม่”
“นำเป็นแฟนธามนะ”
“คบกันนานแล้วด้วย เข้าใจอะไรเหมือนกันด้วย”
“ธามไม่เลิกเพราะมีทุกข์เหมือนพักหรอก”
“นำเคยบอก ถึงมีความทุกข์เกิดขึ้นระหว่างเรา ก็ให้ชัวร์ได้ว่านำก็รู้สึกทุกข์เหมือนธาม นำจะแชร์เอง ให้ธามทุกข์ลดลง”

“................”

“ทำไมหรอ? พี่นำเป็นแฟนธามได้รึไง ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“อิจฉาน่ะ”
“เป็นธามนี่ดีเนอะ ดูมีความสุขตลอดเวลาเลย”

“ก็นำบอกไว้ ถ้าธามมีความสุขด้วยตัวเองไม่ได้ ก็ไม่มีใครทำให้ธามมีความสุขได้”
“และความสุขของธามก็คือนำ แค่มีนำ ธามก็พอใจแล้ว”

“ยิ่งอิจฉาเข้าไปใหญ่” พักพูดพึมพำเบาๆ  แต่ธามก็ได้ยินชัดว่าพักอิจฉา ถึงจะได้ยินชัดเจนธามก็ไม่รู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของธามที่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกอิจฉาของพักมั้ย แล้วจะมีวิธีไหนที่ทำให้พักไม่อิจฉาบ้าง จำได้ว่าความอิจฉาเป็นความรู้สึกไม่ดี และสามารถทำให้เกิดเรื่องไม่ดีกับคนอื่นได้ด้วย พี่เจมเคยเล่าให้ฟังเรื่องผู้หญิงมาชอบพี่หนึ่งแล้วก็อิจฉาพี่เจม

“อ่า ดูเหมือนรถติด”
“พักเหนื่อยก็หลับนะ เดี๋ยวธามปลุก”

“แล้วธามไม่เหนื่อยหรอ ผมไม่เหนื่อยหรอกน่า”

“ธามก็ไม่เหนื่อยเหมือนกัน” ธามบอกสภาพตัวเองแล้วก็ยิ้มให้ มือที่ไม่เคยคุ้นยื่นมานจิ้มลักยิ้มบนแก้มธามจนธามต้องรีบหลบ สายตาพักแปลกๆ ไม่ชวนให้ยิ้มเหมือนหลายวันก่อนเลย
“อะไรหรอ”

“ผมเป็นคนไม่ดีแหละ”

“หือ?”

“ก็...แค่บอกไว้”

“เป็นคนดีสิ เลี้ยงข้าวธามตลอดหลายวันเลย”
“แล้วพักก็เล่นกับหมาได้ด้วย กับแมวด้วย กับคนแก่ด้วย”
“ให้กินอะไรก็กินจนหมดด้วย ของถูกก็กินได้ ของแพงก็กินได้”
“พักเป็นคนดีนะ”

“ธามนี่เด็กจังเลยนะ ถ้าแค่นั้นก็หมายถึงเป็นคนดี คนเลวในโลกนี้คงลดลงเยอะเลย”

“อื่ออ เริ่มไม่เข้าใจแล้ว พอมีถ้ามีเมื่อไหร่ ธามงง”
“เหนื่อยสิ นอนไป เดี๋ยวธามปลุก นะ”

“ก็ได้”
“ผมขอนอนแป๊บนึงนะ” ลูกทัวร์ของธามบอกแบบนั้นแล้วก็หลับตา เอียงหัวมาซบไหล่ธามโดยไม่บอกกันล่วงหน้า ทำให้ธามหลบก็ไม่ทัน จะบอกว่าไม่ชอบให้ใครมาโดนตัวแบบนี้ก็ไม่กล้า เพราะธามรู้สึกว่าพักเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง

ธามนั่งเงียบๆ อยู่บนรถกับโชเฟอร์ที่ขับรถอย่างตั้งอกตั้งใจ รอบกายเต็มไปด้วยรถยนต์มากมาย แสงไฟจากตัวอาคาร แสงไฟจากท้ายรถ หน้ารถคันอื่นๆ ทำให้ธามรู้สึกตาเบลอๆ พาลจะง่วงตามพักที่หลับอยู่ตลอด 20 นาทีที่ผ่านไปแล้ว

“จอดตรงนี้” ธามบอกกับคนขับเป็นภาษาจีนกลาง พอรถจอดเทียบฟุตบาทแล้วธามก็ปลุกพัก แล้วก็จ่ายเงิน เขาพาคนที่ยังงัวเงียเดินเข้าร้านสะดวกซื้อก่อน เพื่อหาซื้อเครื่องดื่มเย็นๆ มาทำให้ร่างกายสดชื่น แล้วก็หาขนมไว้เผื่อพี่นำหิวด้วย

พักได้กาแฟยี่ห้อโปรด ส่วนธามซื้อชานม น้ำเปล่าสำหรับพี่นำ แล้วก็ขนมปังนิดหน่อย เมื่อของครบมือแล้ว ธามก็พาพักข้ามถนนเพื่อลงไปยังสถานีรถใต้ดิน เพื่อรอรับพี่นำ

ฝูงคนมากมายกรูเดินผ่านธามไป สถานีนี้คนเยอะเพราะใกล้กับตลาดนัดตอนกลางคืนซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ป๊อบปูลาร์ในหมู่นักท่องเที่ยว พักเองยังชอบตลาดกลางคืนย่านนี้เหมือนกัน

“เดี๋ยวพักนั่งรอนะ ธามไปรอพี่นำเอง”

“ก็ไปด้วยกัน”

“ไม่รู้จะเจอเมื่อไหร่ เดี๋ยวเมื่อย”

“ก็เมื่อยด้วยกัน”
“เราเป็นพาร์ทเนอร์นะ”

“บ้า เราไม่ใช่ แล้วพักก็ควรนั่งตรงนี้”
“ธามจริงจังแล้วนะ”
“ไม่อยากเห็นโกรธก็อย่าเถียงอะไรอีก”

“ก็ผม”

“จริงจังไง!” นี่ธามก็เริ่มจะหงุดหงิดกับการไม่ทำตามที่ธามบอกแล้วนะ อะไรกัน อยู่ด้วยกันมาหลายวันแล้วไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ทำไมวันนี้พักถึงแปลกๆ

“โอเคนะ รอตรงนี้”

“รู้แล้วน่า ผมรอตรงนี้ก็ได้”
“กลับมาเร็วๆ นะ”

ก็ไม่ได้ไปไหนนานๆ เป็นปีเสียหน่อย พักสงสัยจะใกล้เป็นบ้า ธามจ้องหน้าลูกทัวร์เป็นการกำชับครั้งสุดท้าย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าการดุของธามจะได้ผลหรือไม่ แต่ตั้งแต่เกิดมา หรือมีเพื่อนมา ธามไม่เคยดุใครแล้วได้ผลเลย

ธามเดินลงบันไดมาอีกชั้นหนึ่งแล้วก็ชะโงกชะเง้อมองหาคนตัวสูงๆ ขาวๆ ใส่แว่น ชอบทำหน้าเครียด แต่พอได้สบตากันก็จะยอมยิ้มให้เสมอ
นี่ก็ผ่านตาไปหลายคนแล้ว สูงๆ ก็มี ขาวๆ นี่ไม่ต้องเพ่งมองนัก ใส่แว่นอีก คนไทเปทำไมใส่เว่นกันเยอะจริง
เขาเช็คเวลาที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง จากนั้นก็ตัดสินใจโทรหาพี่นำ เพื่อเช็คว่าอยู่ตรงไหนแล้ว
รอสายไม่นานพี่นำก็กดรับสาย ธามกำลังจะอ้าปากถาม แต่ทางนั้นกลับพูดคำแรกตัดหน้าเสียก่อน

“ถึงแล้วครับ ยืนนิ่งๆ รอพี่นำนะ”

“มารอนานแล้วนะนำ”

“เห็นตั้งนานแล้วเหมือนกันครับ” อ้าว! ธามหันมองซ้ายขวาเพื่อดูว่าพี่นำแอบอยู่ตรงไหน แต่ก็ไม่เจอ จนขี้เกียจชะเง้อแล้วเพราะเมื่อยคอ ธามก็เลยถามตรงๆ

“นำอยู่ไหน ธามไม่เห็นเลย อย่าเล่นแบบนี้”

“พี่นำไม่ได้เล่นสักหน่อย พี่นำแค่อยากมองธามยืนมองหาพี่นำเท่านั้นเอง”
“แค่อยากเห็นว่าธามเองก็พยายามทำให้เราอยู่ใกล้กัน”

“.......................” ธามไม่พูดอะไร แต่ธามเข้าใจความหมายของพี่นำดี ดีมากเลยแหละ

“เงียบทำไมครับ โกรธหรอ”

“เปล่า ธามยืนนิ่งๆ ให้นำมองไง มองเยอะๆ นะ ถ้าไกลกันอีกนำจะได้ไม่ลืม”

“งั้นไม่มองแล้ว ไม่อยากจำอะไรไว้ จะได้มีข้ออ้างมาเจอธามตัวเป็นๆ” สิ้นคำว่าเป็นๆ ธามก็ถูกแตะหัวไหล่ เขาหันมองช้าๆ แล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นนิดตามความเคยชิน เพื่อสบตามองพี่นำที่ส่งรอยยิ้มจากดวงตาข้างหลังแว่น

คิดถึงชะมัดเลย
ทำไมถึงได้คิดถึงพี่นำขนาดนี้ ทำไมถึงอยากกอดแน่นๆ อยากถูกกอดนานๆ
อยากซุกแก้มลงบนอกพี่นำ ค้างอยู่แบบนั้นเท่าที่ธามต้องการตักตวงความมั่นคงทางอารมณ์

“ค...คิดถึง”

“พี่นำก็คิดถึง เป็นเด็กดีรึเปล่าครับ? หืม?”

“ดีที่สุดอยู่แล้วน่า” ธามอวดตัวแล้วก็อวดลักยิ้มให้พี่นำมอง มือที่คุ้นเคยประคองแก้มธามไว้ แล้วก็ดึงหน้าธามไปซุกที่หน้าอก ราวกับพี่นำรู้ว่าธามจับจองที่ไว้ตรงไหน ราวกับพี่นำรู้ว่าธามกำลังรู้สึกอะไร

“เหนื่อยจังเลยครับ หิวด้วย ธามพาไปกินของอร่อยหน่อยสิ”
“เคยมีลูกทัวร์แล้วนี่นา รับพี่เป็นลูกทัวร์อีกคนก็แล้วกันนะครับ”

“อ้อ! ลูกทัวร์ ลืมเลย พักรออยู่!”

“หือ? พัก?”
“พัก ลูกทัวร์ของธามน่ะหรอ? มาด้วยหรอ”

“อื้อ พักบอกว่าอยากมาฝากตัว พูดเป็นคนท้องไปได้ ฝากตัวก็ต้องไปที่โรงพยาบาลสิ เนอะ”

“ไม่เนอะหรอกครับ อันนั้นฝากครรภ์”
“เฮ้ออออ ลูกทัวร์ของธามนี่ใช้งานธามหนักนะครับ ดึกแบบนี้แล้วยังตามมาอีก”

“ช่ายยย ธามก็บอกแล้วนะว่าไม่ต้องมาหรอก แต่พักก็อยากมาฝากคันไง”

“ธาม  ฝากตัวน่ะถูกแล้วครับ”
“ช่างฝากมันเถอะ”
“ไป หาข้าวให้พี่นำกินหน่อยนะ”

“อื้อ”  ธามยิ้มแป้นใส่แล้วก็ลากตัวพี่นำให้เดินตามธามมาไม่ห่าง กระเป๋าเดินทางพี่นำใบนิดเดียว  แต่ธามชินแล้ว เพราะพี่นำมาอยู่กับธามที่ไทเปไม่กี่วันหรอก นานสุดก็แค่ 5 วัน แล้วก็ห่างกันไปหลายเดือน  แต่ทุกครั้งที่มา ก็จะบอกก่อนเสมอ มีครั้งนี้แหละที่จู่ๆ ก็โผล่มา

เดินจูงกันมาไม่นานก็เจอพักที่นั่งรออยู่ที่เดิม ทันทีที่หันมาเห็นธาม และอีกคนที่ลากกันมา พักก็ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มให้

“นั่นไง พัก”

“อ้อ ครับ”
“อายุเท่าไหร่ รุ่นเดียวกับธามรึเปล่า”

“ไม่รู้สิ ไม่ได้ถามเลย”
“พักจะสะเทือนใจรึเปล่านำ คนไทยไม่ถามเรื่องอายุไม่ใช่หรอ?”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คนเราควรสะเทือนใจกันบ้าง” พี่นำตอบแล้วเป็นฝ่ายเดินนำหน้าแทน พอถึงที่นั่งที่พักนั่งพักอยู่ พี่นำก็หยุดรอให้ธามแนะนำทั้ง 2 คนอย่างเป็นทางการ

“พัก นี่พี่นำ แฟนธาม”  ดูเหมือนพี่นำจะพอใจมากที่ธามแนะนำว่าเป็นแฟน เพราะเมื้อกี้ยังทำหน้านิ่งๆ แต่พอบอกแฟนแล้วก็ยิ้มนิดหน่อยแล้วก้มหน้า

“นำ นีพัก”
“ลูกทะ”

“สวัสดีครับพี่นำ พักครับ ชื่อเต็มๆ ภคภัทร”
“กำลังจีบธามอยู่เลย เสียดาย มีแฟนซะแล้ว แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไร เพราะรักต่างวัยขนาดนี้คงไม่ยั่งยืนหรอก ยินดีที่ได้พบครับ”

“...........................” พี่นำไม่พูดอะไรต่อ ธามก็เหมือนกัน แต่ธามไม่พูดต่อเพราะพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าพักพูดอะไร

“เฮ้ย! เราเพื่อนกันนะ” ธามพูดสิ่งที่คิดสิ่งแรกออกมาจนได้ พักหันมองแล้วก็ยิ้มให้นิดหน่อย  จากนั้นก็หันมองพี่นำต่อ แล้วก็พูดอีก

“ล้อเล่นนิดเดียวเองครับพี่นำ ฝากตัวด้วยนะครับ คงได้เจอกันอีกเป็นเดือน ถ้าพี่นำอยู่นานขนาดนั้นละก็.....”

“ครับ”
“ตอนแรกวางโปรแกรมว่าจะอยู่สัก 3-4 วัน”
“แต่เจอคนขี้เล่น เกิน ไป ก็ว่าจะอยู่นานกว่าเดิม ยินดีที่ได้เจอครับ”


ทั้ง 2 คนจ้องตากันแปลกๆ
แล้วแบบนี้ ธามควรเอ่ยชวนไปกินมื้อดึกกันตอนนี้เลยมั้ย? หรือว่าปล่อยให้จ้องกันไปก่อน แต่ว่าพี่นำหิว และธามก็เริ่มง่วงแล้ว ทำไมพักต้องมาชวนล้อเล่นพี่นำตอนนี้ด้วย ไว้พรุ่งนี้ไม่ได้รึไง?

“นี่นี่”
“พักกลับโรงแรมเถอะ เรียกแท็กซี่นะ ธามจะพาพี่นำไปกินข้าว”

“อ้อ! เป็นแฟนกันก็ต้องดูแลกันนิดนึงเนอะ ลืมๆ ขอโทษ”
“งั้น เจอกันพรุ่งนี้เวลาเดิมนะธาม”
“พี่นำก็มาจอยทริปผมได้นะครับ ไม่ถือ”
“ไปแล้วนะธาม ฝันดี” ฝันดีก็ฝันดีไง แล้วลูบแก้มธามทำไมเนี่ย!

“อะไรของพัก” ธามงึมงำระหว่างมองตามลูกทัวร์ที่เดินสลับวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ เขาเงยหน้ามองพี่นำที่เอียงหน้ามองอยู่พอดี พอสบตากันแล้วธามก็ยิ้มให้

“เมื่อกี้ ปกติหรอครับ”

“หือ?”

“เขาลูบแก้มธาม เป็นปกติรึเปล่า”

“ไม่ไม่”
“เพิ่งมาเมื่อกี้ กับก่อนหน้าอีก เพิ่งทำวันนี้แหละ ตลกเนอะ ไม่รู้เล่นอะไรเนอะ”

“เห็นพี่นำขำมั้ยล่ะครับ?”

แปลว่าไม่ชอบนะแบบนี้ ธามพยายามหาคำพูดที่จะทำให้พี่นำหายโกรธ จะอธิบายเรื่องพักเพิ่มธามก็คิดว่าไม่จำเป็น เพราะไม่ร้จะอธิบายอะไร ก็บอกไปแล้วว่าพักเพิ่งลูบแก้มธามไป 2 ครั้ง ก็หมดข้อมูลแล้ว ไม่มีอะไรปิดบังเลย

“เอาเป็นว่า”

“ว่า.....” ธามทวนคำสุดท้ายของพี่นำ อีกฝ่ายทิ้งจังหวะนิดหน่อย ก่อนจะยอมพูด

“ว่าพี่หึง”


หึง...
พี่นำหึง
จริงๆ แล้วพี่นำไม่หึงบ่อยหรอก แล้วหึงแต่ละครั้งก็ไม่ใช่เรื่องควรหึงเลย อาทิ พี่นำพึงเพื่อนธาม หึงไทเป หึงอากาศไทเป หึงพี่เจมก็เคย ตลกดี แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะจริงจังกว่าครั้งไหน

“หึง...ใครหรอ”

“นายพักเมื่อกี้ไง”

“เฮ้ย! เราเพื่อนกัน”

“พี่ว่าไม่ใช่”
“สิทธิ์ของพี่ที่จะหึง ธามก็ทำตัวปกติก็พอครับ มันเป็นเรื่องอารมณ์ของพี่นำเอง พี่จัดการได้”
“ไปกินข้าวก่อนแล้วกั้น พี่หิวมากเลย”

“โอเค”
“ธามทำให้กินเอามั้ย อีกนิดก็คอนโดแล้ว”

“นั่นสิ”
“งั้นกลับคอนโดกันนะครับ อยากจูบธามจะแย่แล้ว”

“อื้อ! อยากถูกนำจูบจะแย่แล้ว” ธามพูดไปตามที่รู้สึกแล้วก็ยิ้มมอบลักยิ้มให้พี่นำอีกครั้ง ดูเหมือนพี่นำจะอารมณ์ดีขึ้น ดีแล้ว เพราะถ้าพี่นำรักธามตอนที่หึง มันจะเหนื่อยมากเลย!

ธามจับมือพี่นำเอาไว้ พาให้เดินไปตามทาง ทั้งที่บอกว่าหิว แต่พอสบตากัน จับมือกันไว้จนแน่น พี่นำคนที่หิวมากก็เลือกจะเดินช้าๆ เดินเคียงข้างธาม เดินตามจังหวะของธามที่แสนจะเรื่อยเปื่อย

และทั้งที่ผู้คนยังจอแจ รถก็ติด แสงไฟจากอาคารต่างๆ ยังทำให้รู้สึกรำคาญตาเหมือนเคย แต่ธามกลับรู้สึกว่ามันกำลังดีไปซะทุกอย่าง รถติดก็ดี คนจอแจก็ยังรู้สึกดีได้อยู่

เพราะข้างๆ คือพี่นำ




cut

ห้วนค่ะ ยอมรับกันแบบห้าวๆ นี่แหละ
ตอนหน้า 3.2 พี่นำจะมาเปิดหลักสูตรการบริหารจัดการความหึงส่วนบุคคล รอติดตามกันด้วยนะคะ
สำหรับตอนนี้ สวัสดีค่ะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-09-2015 10:59:41 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 3.1 (23-09-58)
«ตอบ #54 เมื่อ23-09-2015 01:46:50 »

พักนี่วอนเจ็บตัว เขานานๆจะได้หวานกันอย่ามาเป็นตัวขัดน่ะ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 3.1 (23-09-58)
«ตอบ #55 เมื่อ23-09-2015 01:50:27 »

โอ้ยยย น่ารัก
ภาษาไทยได้มาตรฐาน 55555
 :impress2: :impress2:

ออฟไลน์ tempo_oil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 3.1 (23-09-58)
«ตอบ #56 เมื่อ23-09-2015 02:02:13 »

คิดถึงที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

พี่นำหึงได้สุขุมมาก (?) 55555 ธามนี่มึนงงดีแท้ น่ารัก

รอมาต่อตอนต่อไปนะคะ อย่าหายไปอีกน้าาาาาา

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 3.1 (23-09-58)
«ตอบ #57 เมื่อ23-09-2015 05:55:48 »

คุณพักคะ ถ้าไม่อยากอกแตกตาย ดูคนเขาสวีทกัน เปลี่ยนใจยังทันนะคะ :m16:
เชื่อแล้วค่ะว่าเป็นคนไม่ดีจริงๆ แต่เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับหมอจิต รอดูพี่นำแก้เกม  :impress2:

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 3.1 (23-09-58)
«ตอบ #58 เมื่อ23-09-2015 10:07:04 »

 :z13: :z13: :z13: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-1
Re: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 3.1 (23-09-58)
«ตอบ #59 เมื่อ23-09-2015 11:43:44 »

ถ้าหลักสูตรจัดการความหึงที่ว่านั้นสำเร็จลุล่วง พี่นำก็เริ่มหลักสูตรจัดการแมงหวี่แมงวันที่มาตอมน้องธามแบบน่ารำคาญด้วยเลยนะคะ  :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด