The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 8.1 (15-04-60) p.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: The Extension(ผู้นำ&ธาม2) :: ตอนที่ 8.1 (15-04-60) p.6  (อ่าน 38299 ครั้ง)

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-04-2017 23:03:43 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
The Extension : ผู้นำ & ธาม ( The Existence Ep.2)
---------------------------
Intro




“ธามครับ”
“ธาม
“ธาม!”  จะเสียงดังทำไมกันเล่า! นำโวยไว ธามหันไปเหล่มองแล้วก็บุ้ยปากใส่ เขาไม่สนใจคนไม่นิสัยไม่ดีหรอก
“ธาม ยังพูดไม่รู้เรื่องเลย แล้วนั่นจะออกไปไหน ธาม ธาม”

“ไปอยากจะไป!” พูดเท่านี้ก็คงรู้เรื่อง ถึงธามพูดไม่รู้เรื่อง นำฟังแล้วก็ต้องรู้เรื่องสิ!

“น้องธาม”
“หมาธาม”
“มาพูดกับพี่นำให้รู้เรื่อง”
“ธาม! แล้วนั่นมันรองเท้าใส่อยู่ในบ้านนะครับ ธาม”
“กลับมา!” สั่งหรอ? ไม่ทำสั่งหรอกเว้ย! ธามโกรธนำมากสุดแล้วนะ!

เด็กหนุ่มหันไปมองคนที่ไว้ใจมากที่สุดในโลกอย่างตัดพ้อ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เรื่องนี้ควรหยุดเพียงเท่านี้ ถ้าธามหาความเข้าใจจากพี่นำไม่ได้ บ้านนี้ก็ไม่สมควรจะเป็นที่ที่ธามจะใช้ชีวิตอยู่อีกต่อไป! ธามจะไปอยากจะไป

เขาวิ่งหนีไปโบกแท็กซี่ ซึ่งก็ต้องลำบากวิ่งอยู่ครู่หนึ่งจึงจะมีแท็กซี่จอดรับ ทันทีที่มุดเข้ารถได้ ธามก็ปิดประตูและบอกจุดหมายปลายทางอย่างมั่นอกมั่นใจ

“อยากจะไปหาพี่เจมครับ”  ทั้งที่ก็บอกความต้องการตรงๆ แล้ว ทำไมไดรเวอร์ทำหน้างงใส่ อ้อ! ธามสะดุ้งตาโต จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาคุ้ยกระเป๋าสตางค์ หยิบนามบัตรพี่เจมมาส่งให้กับคนขับทันที

“ไปนี่แหละครับ!”


-----------------


เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ธามคิดว่าตัวเองเป็นพายุกลับชาติมาเกิดรึไง!
ผู้นำเดินดอกอกพลางบ่นเป็นหมีอดกินน้ำผึ้ง เขาถอนหายใจหลายต่อหลายครั้งเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของตนเอง และเมื่อแน่ใจว่าสงบลงแล้ว เขาก็โทรหาเพื่อนสนิททันที

“ที่หนึ่ง ผมเอง”
“ติดต่อเจมให้หน่อยสิ บอกว่าธามอาจจะไปนะ  ฝากดูแลก่อนนะ ผมมีประชุมวิชาการ”
“มันไม่ใช่เรื่องผมไม่มีเวลา แต่มันเป็นเรื่องก็เพราะว่าธามไม่ยอมเข้าใจต่างหาก”
“ด่าผมคนเดียวได้ไง ธามก็ไม่รู้จักโตจริงๆ นี่!”  เขาตัดสายเมื่อเพื่อนโวยกลับมาว่า “ก็คุณเลือกแฟนเด็กเองนี่!” ที่ต้องตัดสายก็เพราะว่าหมดคำเถียง...เขาเลือกรักธามเองนี่นา แล้วทำไมธามไม่เข้าใจบ้างว่าพี่นำเลือกแล้ว ทำไมถึงต้องหึงอะไรไร้สาระอยู่ทุกวี่วัน!


ตกบ่าย เขาได้รับโทรศัพท์จากเจม ฟังจากน้ำเสียงเจมแล้ว เชื่อว่าธามคงไม่ได้ทำให้เจมลำบากลำบนอะไรนัก ที่หนึ่งก็ห่วงแฟน หวงแฟนเวอร์

“ขอบคุณที่ดูแลธามให้นะครับเจม”
“พี่ขอคุยกับธามหน่อยได้มั้ยครับ” ครั้งก่อนๆ ที่ทะเลาะกัน  พอธามเริ่มใจเย็นและยอมฟัง ‘คนจัญไร’ คนนี้แล้ว น้องก็ยอมให้เขาไปรับกลับบ้าน แต่ครั้งนี้ท่าทางจะหนักข้อ

“ขอโทษครับพี่นำ ธามไม่อยากคุย...เอ่อ กับใครก็ไม่อยากคุยเลย” เมื่อคำตอบออกมาเป็นแบบนี้  การเป็นคนจัญไรที่พูดข้อแก้ตัวไปเรื่อยๆ คงไม่ได้ผลเสียแล้ว ผู้นำยิ้มแม้ว่าจะสนทนากับเจมผ่านโทรศัพท์ เขาเอ่ยขอบคุณก่อนตัดสาย จากนั้นก็เก็บเอกสารออกจากห้องประชุม แม้ว่าอีก 5 นาที การประชุมรอบบ่ายจะเริ่มขึ้นและเขาก็เป็นผู้พูดหลักๆ แต่ใครจะสนการประชุมในหัวข้อจิตวิทยาการสื่อสารกับวัยรุ่น มากไปกว่าการสื่อสารกับแฟนเด็กที่แม้แต่นักจิตวิทยาเองก็สื่อสารด้วยไม่รู้เรื่อง

“เอ่อ....คุณหมอนำ จะไปไหนคะ การประชุมจะ....เริ่ม....” เธอค้างสีหน้าเมื่อสบตากับเขา อา...สีหน้าเขาคงจริงจังมาก และโมโหมากแน่ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้ว ธามจะดื้อเกินไปแล้ว!

ปัญหานี้ไม่ใช่ปัญหาใหม่เลย
สิ่งเร้าที่ทำให้ธามไม่พอใจก็สิ่งเร้าเดิมทั้งนั้น
ผู้หญิงสวยๆ คนที่เขาพูดจาดีด้วย คนที่เขาดูแล คนที่เขาใส่ใจ
ก็นั่นคนไข้ คนมารับคำปรึกษา มันเป็นเรื่องของวิชาชีพ
คนที่เขาพูดดีด้วย ดูแล เอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยโดยสันชาตญาณก็มีอยู่แค่คนเดียว

ชื่อ ธาม นิมิตตกานนท์

ทำไมหมาธามถึงไม่เข้าใจกันบ้าง!



Cut


ขออนุญาตตั้งเป็นเรื่องใหม่เลยนะคะ

สำหรับคนที่เพิ่งเริ่มอ่าน แล้วงงๆ ว่าใครคือใคร อ่านเรื่องก่อนหน้าได้จากลิงค์ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ผู้นำ - ธาม The Existence (Ep.1)
ที่หนึ่ง - เจม Hear,Me
มือโปร - วิน At Dawn

ของแถม The Gang Series ค่ะ


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-05-2015 23:39:49 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ sunakai

  • *~CrAzY_KiLL~*
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-0
 :z13:
^
^
^
จิ้มและเจิม

เปิดกระทู้ใหม่แบบนี้แปลว่าคนแต่งจะมาอัพบ่อยๆ ใช่มั้ยล่า #มโนคือชนะ

ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ขอตามไปเป็นติ่งคุณหมอกับแฟนเด็กด้วยคนนะคะ

..............รัก  :กอด1: ...................

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ติดตามเช่นเคยกับน้องธามที่พูดไม่ค่อยจะรู้เรื่องยกเว้นนำ

ออฟไลน์ เด็กหญิง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
ีรอติดตามค่ะ

ออฟไลน์ BoolinMini

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 220
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
อ๊ากกกก รอนะคะ

คิดถึงนำ-ธามม ไม่คิดว่าจะมี ep2

ว่าแต่ ที่หนึ่งกะเจมไม่มีep2 บ้างหรอคะ

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
เห็นครั้งแรก งง ๆ เหลือบไปเป็น EP 2  :m3:
+1 ให้เป็นกำลังใจ ครับ  :L2:
ปล. หมอนำ ต้องฝึกภาษาให้น้องธาม แบบติวเข้มแล้ว
      ว่าไป ก็เป็นเสนห์ของน้องนะ  :z2:

ออฟไลน์ mpp

  • malynn
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
ฮิฮิ เปิดกระทู้ใหม่เป็นภาคสองแบบนี้
พี่นำกับลูกหมาธามจะมารักกันหวานฉ่ำเลย ใช่สินะ

รักธามนะก๊ะ ไอลูกหมาช่างเถียงของพี่นำ
พูดไม่รู้เรื่องเหมือนเดิมจนไดรเวอร์งง
หึงพี่นำจนหน้ามืดตามัวเลยใช่สินะ
ว่าแต่เข้าใจสำนวนหน้ามืดตามัวมั้ยคะ
พี่เจมสอนธามรึยัง ยังไม่เข้าใจแน่ๆเลย
อ้ะ อย่าเถียงพี่ว่า ธามไม่ใช่ตัวโง่นะ หมาธามเอ้ย

รอเด็กช่างเถียงอยู่นะคะ มาเร็วๆน้า

ออฟไลน์ MUSIX

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :L2: :L2: :L2: หมาธามมาแล้วววว  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
หมาธามมาแล้วเย้ๆๆๆๆๆๆๆ

รอ พีนำ จะจัดการกับ เด็ก ไทย ใจต่างด้าวแบบใหน

เอ็นดูน้องธาม ถึงนางจะพูดไม่รู้เรื่อง แต่นางก็ เป็นคนตรง

พูดจริงทำจริง คริ คริ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re:The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #10 เมื่อ31-05-2015 01:27:57 »

The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
---------------------------
ตอนที่ 1



รักแรกงั้นหรอ?
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตรักจะมีประเด็นขมขื่นเกี่ยวกับปมรักแรกไม่รู้ลืม
ผู้นำทอดสายตามองคนที่นำความมาบอก รายนี้พูดเสร็จก็ก้มหน้าดูดโกโก้ตรงหน้า เต็มแก้มแล้วก็ตักโทสต์เข้าปากต่อ อืมม...เจมนี่กินเก่งจริงๆ ถ้าธามกินอะไรก็ดูอร่อยไปหมดแบบนี้ก็คงดี เขาจะได้รู้สึกดีใจที่ทำให้น้องมีความสุข

“แล้วพี่นำจะทำไงต่อล่ะครับ ให้เจมช่วยอะไรก็บอกได้นะ”
“ธาม...ดูเลี้ยงยากเหมือนกัน ไม่เหนื่อยหรอครับ”

อยากจะบอกว่าเหนื่อยมากครับ แต่ไม่ตอบคงจะดีกว่า ก็เขาเต็มใจจะเหนื่อยเองนี่นา
ผู้นำส่ายหน้าพลางยิ้มให้ เขาเลิกคิ้วเมื่อพลันเหลือบเห็นเข็มบนหน้าปัดนาฬิกา
“ป่านนี้ที่หนึ่งนั่งไม่ติดแล้วแหล่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่งนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ พี่หนึ่งบอกจะมารับก็ต้องมารับ อย่ามารับปากส่งๆ เพราะความหึงพี่นำ แล้วก็ทำงานจนลืมเวลาอยู่ดี”

“อย่าโกรธมันเลยน่า มันก็งี้แหล่ะ”
“ถ้าไม่ให้ทำงาน ที่หนึ่งคงยอมฉีดยาให้ตัวเองเป็นง่อย”

“โหย แย่กว่าเดิมอีก”
“มีเจมไง เจมกับงาน เลือกงานได้ไง”

“งานก็ทำเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงเจมไม่ได้รึไง เด็กคนนี้”
“สั่งกลับบ้านมั้ย?” เหมือนจะอยากพยักหน้าแต่ยั้งคางตัวเองไว้ทัน ผู้นำอดขำอาการไม่รู้จักโตของแฟนเพื่อนไม่ได้ เขาเรียกบริกรมาคิดค่าอาหารและค่าบริการ เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ลุกขึ้นยืนนำ เพื่อให้เจมยืนขึ้นตาม

“ป่องเลยอ่ะ” รายนี้บอกเขาแล้วก็ลูบท้องอวด น่ารักจริงๆ น้า

“กินเผื่ออนาคต กับกินเพื่ออนาคต มันต่างกันนิดเดียวเองเจม”
“ฮ่าๆๆ พี่ไม่แซวแล้ว แล้วนัดที่หนึ่งไว้ที่ไหน”

“ร้านหนังสือครับ เดี๋ยวเจมไปอ่านหนังสือฟรีรอ พี่นำกลับเถอะ ป่านนี้ธามขยี้หัวตัวเองจนหัวล้านแล้วมั้ง” เจมไม่ได้พูดเกินจริงเลย เวลาธามหงุดหงิด หรือขจัดความยุ่งยากใจไม่ได้ ธามจะขยี้หัวตัวเองจนเขาสงสารหนังหัวธามเชียวแหล่ะ

“งั้น พี่นำส่งแค่นี้นะครับ”
“ขอบคุณมากนะเจม เรื่องน้องธาม”

“ธามก็เหมือนน้องเจมเหมือนกัน ไม่เป็นไรหรอกครับ ยินดี” เด็กคนนี้บอกเขาแล้วก็ยิ้มให้ ก่อนจะหันหลังเดินไปยังทางไปร้านหนังสือ เขายืนมองอยู่เพื่อให้แน่ใจว่าแฟนที่หนึ่งจะไม่เป๋ไปทางอื่นเสียก่อน แล้วก็เป็นจริงดังที่คาดเดาไว้ เจมแวะร้านขนมอีกรอบ ทำไมกินเก่งขนาดนี้น้า?
สมแล้วที่ที่หนึ่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ เลี้ยงเจมนี่ท่าทางจะใช้งบบานปลาย


เขาแวะซูเปอร์มาร์เก็ตบ้าง เพื่อหาของโปรดของธาม
ง้อครั้งนี้คงต้องใช้ขนมนมเนยเสียหน่อย เพราะรอบนี้งอนหนัก ทั้งที่สาเหตุที่ธามใช้งอนเขาช่างไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลย แต่ผู้นำก็ยอมให้โกรธ ยอมให้งอน และยอมง้อ
ถ้าไม่รักมาก คงไม่ยอมให้ขนาดนี้

“อ้าวคุณหมอ” อืมมมม ห้างนี้ก็ใหญ่โต น่าจะมีหมอมาเดินเล่นหลายคนละมั้ง เขาไม่สนใจเสียงทักสถานะที่เขาก็มีประดับบ่า และสนใจผลไม้นำเข้าลูกโตต่อไป
“คุณหมอนำคะ” อ่า...ทักเขาจริงๆ ด้วย ผู้นำหันไปหาและยิ้มให้ คนที่ทักคือพี่สาวของเด็กชายคนหนึ่งที่มีอาการไฮเปอร์ เด็กผู้ชายที่ผิดปกติอายุเพียง 5 ขวบ ส่วนพี่สาวของเด็กคนนั้น อายุ 25 ปีแล้ว ห่างกันราวแม่กับลูกเชียว

“ครับคุณแพม สวัสดีครับ มาซื้อขนมให้น้องเปอร์หรอครับ”

“เปล่าหรอกค่ะ ให้หม่าม้าดูแลไป แพมอยู่คอนโด ไม่ได้อยู่ที่บ้านกับเปอร์ คุณหมอลืมแล้วหรอเนี่ย โธ่!”

“อ้อ ขอโทษครับ คือ รายละเอียดแต่ละแคสก็เยอะไปหมด ผมจะจำได้เฉพาะแคสนะครับ บริบท หมายถึงญาติๆ หรือครอบครัว ผมก็จนปัญญาจะจำรายละเอียดได้”

“โธ่หมอ! แพมแซวเล่น”

“แล้วนี่ซื้ออะไรหรอคะ?”

“ดูไปเรื่อยๆ น่ะครับ”
“ว่าจะหาซื้อผลไม้”

“แพมช่วยเลือกนะคะ ซื้อทานเองหรอคะ คุณหมอนำชอบทานอะไรล่ะคะ”

“เอ่อออ”

“หรือว่าซื้อฝาก”

“ครับ ซื้อไปฝาก... น้องชายที่บ้าน”

“คุณหมอลูกโทนไม่ใช่หรอคะ เคยบอกตาเปอร์ไว้แบบนั้นนี่นา นี่ให้ข้อมูลเท็จนะคะเนี่ย ตายแล้ว”

“ก็ไม่ใช่พี่น้องคลานตามกันมาหรอกครับ แต่ก็เป็นคนสำคัญมาก”
“เดี๋ยวผมว่าผมดูเรื่อยๆ ดีกว่า ไม่รบกวนคุณแพมหรอกครับ ดึกแล้วด้วย ไม่รีบกลับบ้านไม่ดีนะครับ”

“โอเคค่ะ งั้น...ไว้เจอกันใหม่นะคะ”

“ครับ” เขารับคำแล้วยิ้มส่งท้าย หญิงสาวคนนี้โบกมือให้เขาแล้วก็เดินเร็วๆ จากไป ผู้นำถอนหายใจแล้วก็ก้มหน้าเลือกผลไม้ต่อไป เมื่อได้สิ่งที่ประเมินแล้วว่าธามต้องชอบ เขาก็เดินที่เคาท์เตอร์จ่ายเงิน วันนี้จะได้กลับบ้านเสียที

-----------------

กลับถึงบ้านก็สี่ทุ่มกว่า ตัวดีหลับไปแล้ว ป้าจูรายงานไว้แบบนั้น
ผู้นำวางผลไม้ไว้ในครัว เข้าห้องนอนตัวเองเพื่ออาบน้ำ เมื่อเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าห้องนอนธาม ใจหวังจะนอนกอดเด็กตัวนิ่มๆ หอมๆ ให้รู้สึกหายเหนื่อยหายเพลียเสียหน่อย แต่สิ่งที่ได้เจอกลับเป็น

เตียงนอนที่ว่างเปล่า
หมาธามไปไหนล่ะเนี่ย?

“ธาม  ธามครับ”
“น้องธาม”

เงียบ แอร์ก็เปิดไว้แล้ว ไฟก็ยังไม่ได้ปิดเหมือนปกติ แล้วนี่หายไปไหน
เขาม้วนสายตาไปมองเช็คของส่วนตัว กระเป๋าสตางค์  โทรศัพท์มือถือ ยังอยู่ครบ ธามไม่ไปไหนตัวเปล่าแน่ น่าจะได้บทเรียนมาหลายรอบแล้วเวลาหนีไปนั่นนี่แล้วป้ำเป๋อลืมพกเงินหรือโทรศัพท์ไปด้วย สุดท้ายก็วกกลับมาหาเขา หรือไม่ก็เรียกให้เขาตามไปจ่ายเงินให้
แล้วนี่ไปไหนของเขา
ผู้นำมองสำเรวจห้องอย่างละเอียด และยิ้มออกเมื่อสุดท้ายก็หาความไม่ปกติเจอ
ลูกหมาธามหนีไปนอนที่เตียงพกพาริมระเบียงนี่เอง เด็กคนนี้น่าตีจริงๆ

“ธามครับ”
“หมาธาม ตื่นเถอะ”
“พี่นำกลับมาแล้ว วันนี้ไม่มีบทเรียนอะไรที่จะส่งสอนพี่นำหรอ?”
“หือ?”

“อืมมมมมมมมมมมม” ท่าทางจะงอนจนหลับ และหลับลึกแล้วด้วย แม้ตรงนี้จะมีลมพัดผ่าน แต่ก็ไม่ได้เย็นกายนัก เขาย่อตัวลงเพื่ออุ้มลูกหมานำเข้าจากประเทศไต้หวันมาพาดบ่า แล้วก็พามานอนที่เตียงนอน จัดท่านอนให้ใหม่ เมื่ออยู่ในสภาพเรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว ผู้นำก็ย่อตัวนั่งคุกเข่าข้างเตียง เพื่อวางคายเกยกับฟูกและมองหน้าคนหลับอย่างเพลินตา

“อย่าดื้อกับพี่นำนักสิครับ พี่นำเหนื่อยนะ”
“แค่ธามไม่ดื้อกับพี่ นอกนั้นอยากทำอะไรก็ทำได้หมดเลย ได้มั้ยครับ?” ก็รู้หรอกว่าพูดไปก็ไม่ทะลุโสตประสาท แต่ผู้นำก็อยากพูด เขาลูบหัวธามเบาๆ ยิ่งวางสัมผัส รอยยิ้มก็ยิ่งแต้มแก้มตัวเอง

ความรักมันสิ่งเร้าที่สร้างปฏิกิริยาที่แสนอัศจรรย์จริงๆ

“อืม” ตื่นจนได้

“พี่นำกวนหรอ ขอโทษนะครับ”
“ให้จูบขอโทษมั้ย”

“here” ไม่รู้ด่าหรือบอกตำแหน่ง แต่พึมพำจบก็เอียงคอ เห็นแล้วอดขำไม่ได้ เขาจำได้แม่นว่าธามชอบให้เขาทำคิสมาร์คที่คอ หรือไม่ก็ตรงปลายไหปลาร้า เหตุผลก็โคตรจะน่ารัก ธามบอกว่าชอบเพราะธามเอียงหัวหลับได้เลย เด็กคนนี้น่าตีจริงๆ

เขาอมยิ้มพลางพ่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วกอดคร่อมธามไว้ทั้งตัว ผู้นำค่อยๆ ดันตัว โน้มริมฝิปากมาชิมผิวสีขาวอ่อน กลิ่นชาวเวอร์เจลกลิ่นเดียวกันแท้ๆ แต่เมื่อเปรอะตัวธามจางๆ แล้วกลับหอมกว่าปกติมาก เขาขบเม้มให้สมความรู้สึกรักและหมั่นเขี้ยว เมื่อน้องขยับตัวส่งสัญญาณให้รู้ว่าพอแล้ว ธามจะนอน เขาก็นอนกอดเด็กดื้อไว้เหมือนทุกคืน

แต่คืนนี้ต่างไปนิด
เด็กดื้อของเขาละเมอ เหมือนตั้งคำถามกับเขาเสียด้วยสิ
“นำ รักก่อนใคร ใคร”

มันแปลว่าอะไรกันล่ะครับธาม


แบบนี้อีกแล้ว
พอไม่ชอบคำอธิบายนำ ก็จบลงด้วยการปล่อยให้ธามลบความไม่ชอบเอาเอง แค่กอดแค่หอม แค่ทำสิ่งที่นำเรียกมันว่ารัก ไม่ได้ทำให้ธามชอบคำอธิบายของนำเพิ่มขึ้นเลย
ธามไม่ชอบที่ใครๆ ก็ชอบนำกันหมด พี่เจมเรียกแบบนี้ว่าหึง โอเค ธามหึง
และตอนนี้ก็มีความไม่ชอบเพิ่มมากอีกแล้ว ธามไม่ชอบรักก่อนใครของนำ ไม่ชอบที่สุด!

“ตื่นแล้วหรอ” พอเขาขยับตัว เจ้าของแขนนี่ก็ถามทั้งที่ยังไม่ลืมตา

“อือ”

“พูดไม่เพราะกับพี่นำเลย ยังไม่หายงอนหรอครับ”

“ไม่”

“ทำยังไงถึงหาย หือ?”

“ไม่”
“อ่อ!”
“นำรักก่อนใครใคร” ธามถามเมื่ออีกฝ่ายเปิดช่อง  พี่นำลืมตามองเขางงๆ แล้วก็ดันตัวขึ้นนั่ง

“พูดให้รู้เรื่องครับ คำนี้แปลว่าอะไร พี่ไม่รู้เรื่อง”

“ก็รักก่อนใครไง รักก่อนใคร นำรักใครล่ะ”
“ไม่ใช่ธาม”
“นำรักใครก่อนธาม”

“ไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน”

“ดุหรอ พูดไม่เพราะ” ธามย้อน นำไม่ตอบทั้งเรื่องพูดไม่เพราะและเรื่องรักก่อนใคร และนั่นก็ยิ่งทำให้ธามไม่พอใจเขาไปใหญ่ ถ้าอยู่ใกล้กันแล้วต้องรู้สึกแบบนี้บ่อยๆ ก็ห่างกันไปเถอะ ธามจริงจังด้วย!
“โอเค พอแล้ว”
“ธามรู้แล้วว่าจะทำยังไงกับเรื่องที่ไม่ชอบ แต่นำก็ไม่ทำอะไร”
“ธามจะกลับบ้าน”

“พูดยังกับที่นี่ไม่ใช่บ้านธาม”
“นี่เราอยู่ทีไหนกันครับ ก็บ้านเราไม่ใช่หรอ?”
“แล้วที่พี่ไม่ตอบ ก็เพราะพี่ไม่เห็นว่ามันเป็นสาระสำคัญอะไร พี่นำรักธาม เท่านี้ไม่พอหรอ”

“ไม่”

“งั้นก็ทำตามที่ต้องการได้เลย พี่ไม่มีสิ่งไหน หรืออะไรที่ยังทำไม่ดีพอเพื่อธาม”
“อะไรที่ทำได้พี่ก็ทำหมดแล้ว อะไรที่ไม่เคยก็พยายามทำแล้วด้วย”
“คิดว่าพี่นำว่างพอจะมานั่งฟังเด็กพูดไทยงูๆ ปลาๆ ทุกวันหรอครับ”
“ถ้าธามไม่ปรับตัวเองเพื่อพี่บ้าง โตเพื่อพี่นำบ้าง เราอยู่ห่างกันคงดีกว่า”

“...............”

“พีให้เวลา 10 นาที ทบทวนว่าเรียกร้องอะไรอยู่ เรียกร้องไปเพื่ออะไร”
“ถ้าคำตอบคือเรียกร้องความรัก ความเข้าใจ พี่นำบอกได้เลยว่าธามได้ไปหมดแล้ว”
“ถ้าธามไม่รู้ค่าของสิ่งที่ครอบครองไว้ พี่นำก็ทำอะไรไม่ได้แล้วครับ”
“จะกลับไปเมื่อไหร่ก็บอกนะ จะบอกลุงเผือกให้ขับรถไปส่ง โบกแท็กซี่แล้วพาจะกันหลงเปล่าๆ”

“ให้ไปจริงหรอ”

“อยากไปจริงมั้ยละครับ”

“ก็นำไม่ตอบ ถ้านำตอบ ธามก็ไม่ต้องกลับไปไหน ก็อยู่บ้านกัน”
“ตอบสิ”

“ไม่ตอบ”

“ไม่อยากให้ธามอยู่หรอ อยากไปให้สินะ เออสิ!” ไอ้เออสินี่อีก เอามาจากไหนกัน ผู้นำเริ่มขุ่นใจมากกว่าเดิม เขาคิดว่าเรื่องนี้มันไร้สาระ แม้จะรู้จากเจมมาก่อนว่าธามกำลังพะวงกับเรื่องอะไรถึงได้มีอาการงอนเขาถี่นัก และแม้เจ้าตัวจะถามออกมาตรงๆ ด้วยคำที่ประหลาดโลก เขาก็คิดว่ามันไร้สาระอยู่ดี

“ธามครับ” ผู้นำเรียกใหม่อีกครั้ง ตั้งใจจะดุให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอหันไปสบตาแล้วเห็นรอยดวงตาโปรยด้วยวุ้นน้ำบางๆ เขาก็ใจอ่อนยวบ
“พี่นำขอโทษ แต่พี่ไม่นำไม่มีหรอก รักก่อนใครน่ะ”
“เกิดมาก็รักธามเลย”
“พอใจรึยัง เป็นเด็กดีของพี่นำได้รึยังครับ”

“ไม่เชื่อ!”

โอเค จบ!
จากนี้ก็เข้าสู่ช่วงมึนตึง เอะอะร้องกลับไต้หวัน อยากรู้เหลือเกินว่าประเทศไทยด้อยกว่ากันตรงไหน นี่เขาก็เปย์จนไม่รู้จะเปย์ยังไงแล้ว
ผู้นำมองด้วยอาการสงบนิ่ง มองตามเจ้าตัวดีที่เดินตึงตังลงจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำ เสียงประตูที่ปิดโครมทำให้แก้วหูสั่น แต่หัวใจกลับสั่นกว่ามาก

รักแรกน่ะ ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้นแหล่ะ
พอก้าวเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นตอนต้น จะด้วยฮอร์โมน หรือด้วยสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่เริ่มหลากหลายก็ตาม บริบทประจำวันมีผู้คนเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้น ความรู้สึกก็มากขึ้นเช่นกัน
รักแรกมักเกิดขึ้นช่วงวัยรุ่นตอนต้น
แท้จริงแล้วน่าจะเรียกว่าความประทับใจมากกว่าความรัก เพราะความรักจำเป็นต้องมีความเข้าใจ ความผูกพัน และเวลาเข้ามาเป็นส่วนประกอบ ซึ่งความรู้สึกประทับใจแรกนั้น เป็นแค่ประตูด่านแรกที่เปิดเข้าไปหาความรักเท่านั้น
ที่ว่าใครๆ ก็มี นั่นอีก
ทำไมเขามีบ้างแล้วถึงเกิดปัญหาเอาป่านนี้
อายุก็ 30 กว่าแล้ว แฟนก็เด็กกว่าร่วม 10 ปี
อุปสรรคมีตั้งมากที่จะทำให้เราไม่เข้าใจกัน ทำไมธามถึงเลือกจะใส่ใจอุปสรรคที่แทบไม่หลงเหลืออิทธิพลอะไรต่อใจเขาเลยแบบนั้น

อีกอย่าง...ทางนั้นก็ดีกับธามมากด้วย
ธามไม่ควรหึงคนที่มองธามเป็นน้องชายคนหนึ่ง


-----------------


“คุณนำคะ จะไม่เป็นไรจริงๆ หรอคะ” ป้าจูถามขึ้นเมื่อรู้เรื่องว่าธามจะกลับไต้หวัน ที่แกรู้ก็เพราะคนเก่งของป้าเขาแบกกระเป๋าเดินทางสูงเท่าเอวมานั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน

“ถามกันเองสิครับ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่กลับเหมือนสาดคำไม่ดีใส่ ป้าจูสีหน้าเจื่อนลงแล้วก็ถอยฉากห่างไปหลังจากตักข้าวให้เขาแล้ว

“ทานก่อนกลับก็แล้วกัน”

“ไม่”

“เอาแต่ไม่ไม่ ดับเพลิงจะเหนื่อยนะธาม” พูดไปเถอะมุกเสื่อมๆ น่ะ ธามไม่เข้าใจหรอก ผู้นำเกือบหลุดขำเมื่ออีกฝ่ายทำหน้างงจนตาโตขึ้นมากะทันหัน

“ก็ได้ ไม่เหนื่อยแล้วสินะ ใครนะ” นั่นไง งงจริงๆด้วย ผู้นำไม่ต่อความยาว เขาหมูสับจากชามข้าวต้มตัวเองให้กับน้องชายที่งอแงเก่งกว่าเด็ก 5 ขวบ

“ไม่กินของนำ”

“โอเค เอาคืนมา”

“อยู่ในนี้แล้วของธามนะ!” ดูเอาเถอะ แบบนี้จะไม่ให้เอ็นดูหนักรักหนาได้ยังไง ผู้นำกลั้นยิ้มแล้วแอบส่งสายตาสั่งป้าจูให้แอบลากกระเป๋าธามไปเก็บในตู้เหมือนเดิมในระหว่างที่เจ้าตัวกำลังนั่งหวงหมูสับและรีบกินอยู่

“ค่อยๆ กินก็ได้”

“จะรีบไปให้โพ้น”

“โพ้นก็โพ้น เรียนเรื่องอะไรกับครูภาษาไทยครับ”

“ระยะทาง นำยุ่ง!” ตอบเอง แล้วก็เหวี่ยงใส่เขาเอง ผู้นำเริ่มเมื่อยหน้าจนไม่อยากจะเก็บยิ้มมากกว่านี้แล้ว แต่ตัวยุ่งดูเหมือนจะยังงอนเขาอยู่ อา...จะง้อด้วยอะไรดีล่ะเนี่ย

“อื้ม” เขาแกล้งกระแอมเรียกความสนใจ และมันก็ได้ผล เด็กดื้อชะงักช้อนพูนข้าวต้มไว้ที่ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อย สายตาเหล่มองเขาแบบไม่ไว้ใจเท่าไหร่นัก
“พี่นำมาคิดๆ ดูแล้ว เรื่องที่ธามอยากรู้ ตอบไปคงจะดีกับความสัมพันธ์ของเรามากกว่า”
“ตอบตอนนี้ทันมั้ยครับ?”

“ตอบอะไรล่ะ รักก่อนใครน่ะหรอ?”

“ครับ”
“แต่อันดับแรกเลยนะธาม”
“เขาเรียกว่ารักแรกครับ first love ใช่มั้ย ที่ธามอยากรู้น่ะ”

“ใช่ๆ รักแรกหรอ อื้อรักแรก”
“ของนำใคร”

“ของธามล่ะครับ”

“ก็ต้องนำอยู่แล้ว” ปลื้มแฮะ

“ของพี่นำ ก็ธามอยู่แล้ว”

“ไม่เชื่อ!”

“เอ๊! ยังไงครับ”
“ตอบไปก็ไม่เชื่อ แบบนี้จะพูดกันรู้เรื่องได้ยังไงครับธาม”

“ก็พี่โป๊ะบอกว่านำมีรักแรกตอนไฮสคูล”
“ตอนนั้นธามอยู่ไทเป พี่โป๊ะบอกว่ารักแรกนำเป็นคนใกล้ตัว”

ไอ้เพื่อนปากมาก!
ผู้นำคาดโทษเพื่อนตัวดีในใจ เขาลอบถอนหายใจแล้วหาวิธีดิสเครดิตเพื่อน เพื่อให้ปัญหาตอนนี้หมดไปเสียก่อน

“ธามเชื่อโปรหรอ”
“ก็รู้อยู่ว่าโปรมันชอบอำ ทริกน่ะ”
“เชื่อหรอครับ โปรมันพูดให้ธามมาหาเรื่องพี่นำ ให้เราไม่รักกันน่ะสิ”

“แล้วพี่โป๊ะทำไมให้เราไม่รักกันล่ะ”

“ก็......” โทษว่ะเพื่อน แต่ผมจำเป็น
“ก็โปรมันโรคจิตไง”
“จริงๆ นะ พี่นำยังอยากให้มันมาบำบัดเลย แต่มันไม่ยอม”

“หรอ?”

“อื้อ เชื่อพี่นำสิ พี่นำไม่เคยโกหกธามเลยนะ”

“อ่อ...งั้น”
“วันนี้ให้ธามไปที่โรงพยาบาลด้วยนะ”
“ไม่รักแรก แต่ธามก็ไม่ชอบที่นำดีกับทุกคน”
“ต้องไม่มากกว่าธามสิ ธามพิเศษกว่า นี่แฟนนะ”

“โอเคครับ ได้อยู่แล้วครับ” ผู้นำเป่าปากโล่งใจ เขาทำตาโตมองข้าวต้มในชามน้องที่พร่องลงเยอะ ทั้งยังอาสาไปหยิบโถข้าวต้มมาตักเพิ่มให้เด็กดื้ออีกต่างหาก
พอเห็นธามเจริญอาหารได้ตามปกติ ไม่งัดเรื่องรักแรกมาทำให้ขุ่นใจกันแล้ว ผู้นำก็กินข้าวต้มอย่างสะดวกลำคอมากขึ้น

แม้จะผ่านเรื่องนี้ไปได้ในวันนี้ แต่วันไหนที่ความจริงมานอนแผ่หลาหน้าประตูห้องนอน เขาก็ต้องยอมบอกความจริงกับธามอยู่ดีว่ารักแรกของเขาคือใคร

ที่ทำอยู่ตอนนี้อาจจะแค่การประวิงเวลา แต่ว่า...เวลาที่ประวิงไว้ได้ทุกนาที ก็เป็นเวลาที่เขามีความสุข


cut


สั้นๆ ค่ะ
ว่าแต่ รักแรกของพี่นำนี่ใครหนอ? นึกออกกันรึเปล่าคะ
สงสารน้องธามเหมือนกัน แต่อดีตมันก็คืออดีตน้าหมาธาม

พบกันตอนหน้าค่ะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #11 เมื่อ31-05-2015 02:13:38 »

ธามเนี่ยน่ารักจนน่าตีจริงๆ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #12 เมื่อ31-05-2015 02:38:17 »

น่ารัก รอจ้าาาา
ชอบเสน่ห์ของน้องธามจริงๆ พูดเเล้วเข้าใจอยู่คนเดียว เเถมขี้งอนเป็นที่หนึ่ง 555

ออฟไลน์ sunakai

  • *~CrAzY_KiLL~*
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #13 เมื่อ31-05-2015 08:56:29 »

โถ...ทีคุณมือโปรเขาเป็นคนแบบนี้เพราะมีอาการทางจิตนี่เอง 5555

หมาธามของพี่นำซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองเป็นที่สุด

ถ้าธามรู้ว่ารักแรกของนำไม่ใช่ตัวเองจริงๆ จะเป็นยังไงกันล่ะเนี่ย

ประเด็นคงไม่ใช่รักแรกคือใคร แต่เป็นขี้จุ๊น้องทำไม

ถ้าไม่อยากเป็นพ่อหม้ายแฟนหนีล่ะก็ เตรียมคำอธิบายไว้ให้ดีนะพี่หมอ


/ยกมือตอบ ขอทายว่ารักแรกของพี่หมอคือหมาเจมฮับป๋ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-05-2015 09:02:06 โดย *~CrAzY_KiLL~* »

ออฟไลน์ EverGreen™

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-1
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #14 เมื่อ31-05-2015 09:55:42 »

ธามน่ารักน่าตีมาก
เด็กบ้า พูดก็ไม่รู้เรื่อง  :laugh:
ที่ไม่บอก นอกจากดูไร้สาระแล้ว ยังเพราะกลัวน้องเข้าหน้ารักแรกไม่ติดด้วยรึเปล่านะพี่นำ
ก็ใกล้ตัวขนาดนั้นนี่นา
ถ้าไม่มีเจม เวลางอนน้องจะไปพึ่งใครละทีนี้  :katai5:

ออฟไลน์ urmein

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-2
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #15 เมื่อ31-05-2015 14:44:45 »

แล้วทำไมพี่นำไม่บอกความจริงน้องไปนะ
ถึงจะกลัวมีปัญหา ซึ่งมันก็คงมีแน่ๆ แค่ยืดเวลา
สุดท้ายก็โกหกกันอยู่ดี

น้องธามพูดไม่รู้เรื่องน่ารักกกก 55555

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #16 เมื่อ31-05-2015 15:24:07 »

หมาธามขี้หึง

พี่นำต้องปวดหัวอีกยาวเลยแน่

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #17 เมื่อ31-05-2015 20:06:50 »

เอิ่มมมมม พี่โป๊ะสร้างเรื่อง!!
แล้วน้องเจมนี่จะซวยไม่รู้ตัวไหม? 5555
ทำไมพี่นำไม่ตอบความจริง ประวิงเวลาทำไม??

อยากให้ธามเรียนรู้การไว้ใจ เอาใจช่วยน้องธามค่ะ สู้ๆๆๆ

ออฟไลน์ kautumn

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #18 เมื่อ31-05-2015 21:21:35 »

ขอทายว่ารักแรกของพี่นำคือน้องเจม อิอิ

ออฟไลน์ เด็กหญิง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #19 เมื่อ31-05-2015 22:14:39 »

ธามน่ารักกกกกกกกกกกก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
« ตอบ #19 เมื่อ: 31-05-2015 22:14:39 »





ออฟไลน์ heroves

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #20 เมื่อ05-06-2015 04:47:46 »

ธามน่ารักอะ อยากได้มาไว้ที่บ้านสักตัว เอ้ยไม่ใช่ :laugh:

จะโกหกทำไม รู้ที่หลังนี้งานหนักแน่ๆ

เป็นกำลังใจให้คนเขียนน๊าาาา รอตอนต่อไปนะจ้ะ

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +643/-10
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #21 เมื่อ05-06-2015 08:52:09 »

รักเด็ก อิ อิ ......
หมอนำคงมีเรื่องปวดตับไปอีกนาน จนกว่า หมาธาม จะเข้าใจรักของหมอนำ มากกว่านี้  :z2:
+1 ให้เป็นกำลังใจ ครับ  :L2:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #22 เมื่อ05-06-2015 09:23:35 »

พี่นำไม่ควรโกหกนะน้องธามนะ :katai1:
แต่แบบนี้คงจะคล้ายครูสอนลูกตัวเองไม่ได้ เช่นเดียวกับพี่นำที่เป็นจิตแพทย์แต่สื่อสารกับแฟนตัวเองไม่เข้าใจ
ก็ธามไม่เก่งภาษาไทยนี่นา :m20:
รักธามที่ตรงเนี้ยแหละ เด็กพูดไม่รู้เรื่อง  :hao7:

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1629
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #23 เมื่อ06-06-2015 17:14:17 »

มือโปรมีคู่ด้วยหรอ
สงสารคนชื่อวินจับใจ
5555555555555555

ออฟไลน์ brookzaa

  • Chill out
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-6
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #24 เมื่อ11-07-2015 20:02:59 »

เอิ่มทำไมไม่บอกไปตรงๆล่ะ เพื่ออะไรประวิงเวลาเพื่อ พอรู้ทีหลังนี่งอนหนักแน่

ออฟไลน์ zzom

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #25 เมื่อ21-07-2015 23:06:58 »

โกหกธามนะพี่นำ ถ้าธามมารู้ที่หลังนี้ตายแน่ !

ออฟไลน์ EverGreen™

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-1
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #26 เมื่อ25-07-2015 08:18:32 »

คิดถึงหมาธาม :give2:

ออฟไลน์ เด็กหญิง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่1 (31-05-58)
«ตอบ #27 เมื่อ25-07-2015 08:29:45 »

 :call: :call:

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-3
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #28 เมื่อ27-07-2015 00:37:01 »

The Extension : ผู้นำ & ธาม ( The Existence Ep.2)
---------------------------
ตอนที่ 2.1 (ธาม)


วันมะรืนธามก็ต้องกลับไต้หวันแล้ว มาไทยรอบนี้ยังไม่ได้เที่ยวเล่นให้จุใจเลย ซ้ำยังต้องมีเรื่องให้หงุดหงิดอีกต่างหาก ก็เพราะพี่นำคนเดียวนั่นแหละ ถ้าให้คำตอบธามซะ ก็ไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดกันแบบนี้

“จะกลับแล้ว ทำหน้าดีๆ หน่อยสิครับธาม”
“ไปอยู่ที่นู่นเดือนนึง ต้องนอนคิดถึงพี่นำทุกคืนนะ”

“ไม่เอา ธามไม่แหงซะหน่อย”

“ยังพอมีเวลาครับธาม ออกเสียงให้ถูกหน่อย พี่นำเดาไม่ได้เลยเนี่ย”

“ก็ลูกแหงไง ติดพ่อแม่ไง ธามไม่ใช่”

“อ๋ออ ลูกแหง่”

“แง้ล่ะ” พี่นำกุมขมับแล้วส่ายหัวใส่ ธามเลยเตะขาพี่นำที่ใต้เก้าอี้ จากนั้นค่อยกินมื้อเช้าแสนอรอ่ยฝีมือจู

“ยังไม่ตอบอีก ดื้อใหญ่แล้วนะครับ”

“ตอบอะไรอีก” ธามย้อนถามเพราะไม่เข้าใจ ก็พี่นำพูดขึ้นมาเฉยๆ ก่อนหน้านี้คุยอะไรไว้ธามจำไม่ได้หรอก เพราะธามมัวแต่คิดเรื่องนั้นนี่อยู่ตั้งมาก ส่วนมากที่คิดก็เรื่องพี่นำทั้งนั้นแหละ

“ตอบว่าจะนอนคิดถึงพี่นำทุกคืน”

“ธามตอบไปแล้ว ไม่”

“ทำไมล่ะครับ ปล่อยให้พี่นอนคิดถึงธามฝ่ายเดียวได้ยังไง”
“ไม่แฟร์เลย ใจร้ายนะครับ”

“ธามไม่ใช่”

“โอเค น้องธามที่ไม่ใช่แหงครับ พี่นำขอให้ธามนอนคิดถึงพี่นำทุกคืนได้มั้ยครับ”

“ก็...ถ้านำพูดเท่าขนาดนี้ ก็ได้”
“แต่เพราะนำพูดเท่าขนาดนี้หรอกนะ”

“ครับ ครับ” พี่นำเข้าใจอะไรง่ายดี ธามจะดื้อใส่ยังไง พี่นำก็เข้าใจธามเสมอนั่นแหละ โลกนี้คงไม่มีใครรักธาม ยอมธามได้เท่าพี่นำอีกแล้ว สุดท้าย ธามก็สะบัดความขุ่นเคืองในใจทิ้งไป แล้วก็ส่งยิ้มหวานให้กับพี่นำที่ยิ้มรออยู่ก่อนแล้ว

วันนี้ธามไม่มีโปรแกรมไปไหน ก็เลยนั่งทำทีสิสของตัวเอง เพื่อเตรียมเอาส่งที่ปรึกษาเมื่อไปถึงไต้หวันในอีกไม่กี่วัน เพราะไปถึงที่นั่นก็คงยุ่งกับการทำพรีเซนเทชั่นแล้วก็หาเวทีเพื่อนำเสนองานวิจัยของตัวเอง ไหนจะเรื่องจดหมายสมัครงานที่ส่งไปตั้งหลายที่ นี่ยังไม่นับรวมถึงความยุ่งยากที่จะเกิดขึ้นถ้าหากพี่นำรู้ว่าธามสมัครงานที่ไต้หวันไว้แล้วด้วยนะ เพราะฉะนั้น ต้องรีบเคลียร์เรื่องเรียนให้เร็วที่สุด

“ธาม พี่นำไปทำงานแล้วนะครับ”

“ครับ”

“ไม่ไปด้วยแน่หรอ?”

“อื้อ”

“ไหนว่าอยากเที่ยวไง เดี๋ยวตอนเย็นพี่พาไปกินของอร่อย ไปมั้ย”

“ไม่ไปมั้ยหรอกนะ ธามยุ่งกับทีสิสอยู่ กวนนะ”

“โอเคครับ” คนที่โผล่หน้าเข้ามาทางประตูส่งเสียงบอกถึงความเข้าใจ จากนั้นธามก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินจากไป แม้จะไม่ได้หันหลังไปมอง ธามก็รู้ได้ว่าพี่นำค่อนข้างดีใจด้วยซ้ำที่ธามรู้หน้าที่ตัวเองดีแบบนี้

ตกบ่าย ก็มีโทรศัพท์มากวน ไม่มีใครหรอก พี่นำนั่นแหละ แม้ความคิดจะสะดุดจากเสียงโทรศัพท์ แต่ธามก็ไม่โวยวายใส่คนที่โทรมาหา เพราะกำลังคิดถึงพี่นำอยู่พอดี

“ยังไงยังไง”

พูดให้รู้เรื่องสิครับ ใครสอนให้รับโทรศัพท์แบบนี้

“พี่โป๊ะ” ธามบอกแล้วก็หัวเราะชอบใจ เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วมานอนแผ่หลาบนเตียงในห้องนอนตัวเอง ห้องที่ไม่ได้มาใช้นอนเลย กลับมาอยู่ที่ไทยก็นอนแต่เตียงพี่นำ

ทำอะไรอยู่ครับ ทานข้าวกลางวันรึยัง

“ยังเลย นำโทรมาเลยรู้แล้วว่าหิว”
“นำล่ะ”

พี่นำมีนัดตรวจอีก 1 คน แต่คงนานหน่อยครับ

“นำเหนื่อยมั้ย เพี้ยงหายมั้ย”

เพี้ยงไม่หาย แต่ถ้าธามให้กำลังใจ พี่นำก็จะหายเหนื่อย

“อื่มมมมม” เขินๆ แฮะ รู้สึกหน้าร้อนๆ
“นำหายเหนื่อยนะ”

ครับ หายเหนื่อยแล้ว

“แค่นี้ก็หายหรอ”

ครับ หายเหนื่อยเลย พี่นำนั่งยิ้มคนเดียวเลยเนี่ย ธามล่ะ

“ยิ้มยิ้ม”

พี่นำรักหมาธามนะครับ

“ธามก็รักนำสิ”
“รีบกลับนะ ธามรอ”

ครับ

ครับก็พอสินะ จุ๊บด้วยคืออะไรกันเล่า เขินนะ!
ทำแบบนี้ธามก็ไม่อยากไปใหญ่เลย อยู่นี่มีพี่นำสปอยล์ทุกอย่าง ดีจนตาย!

“คุณธาม ทานข้าวกลางวันได้แล้วค่ะ ป้าทำราดหน้าหมูนุ่มไว้ให้แล้ว”
“นี่ต้มผักไว้ก่อน แล้วค่อยใส่โปะหน้าลงไปนะคะ แบบที่คุณธามชอบเลย”

“รักจูด้วยยยยยยยยยย” ธามตะโกนแล้วก็วิ่งตึงตังดักหน้าดักหลังป้าจูอย่างอารมณ์ดี

“โถ คุณธามขา เดี๋ยวป้าตกบันได! อุ้ยอย่าจี๋เอวค่ะ คุณธามมม ตายๆๆๆๆ”

รักจู ก็เพราะจูรักธามนี่แหละ


จริงๆแล้ว เพียงเท่านี้ธามก็มีความสุข
แต่บางทีมันก็สุขเสียจนไม่อยากกอดเอาไว้ตลอดไป เพราะกลัวว่าจะอยู่ไม่ได้ ถ้าวันไหนต้องขาดความสุขจากคนพวกนี้

-----------------

พาสปอร์ตครับ
ทิกเก็ตอยู่ไหน
ใส่เสื้อหนาดีแล้วนะ บนเครื่องหนาว
แน่ใจนะครับว่าไม่หิว อาหารบนเครื่องธามไม่ชอบไม่ใช่หรอ ฮื้ม
รองเท้าคู่นี้หรอ?
โทรศัพท์แบทเต็มมั้ยครับ
ไม่เข้าไปในเลานจ์แน่หรอครับ
ไหนทวนกับพี่นำอีกที กลับไทยวันไหน

โธ่นำ! ธามแค่กลับบ้านเองนะ แล้วก็แค่เดือนเดียวด้วย ธามโตมากแล้วนะ ทำแบบนี้เหมือนธาม 5 ขวบเลย อายเค้า
เขาหน้าบึ้งใส่คนที่ห่วงเขาทุกอย่าง ก็รู้หรอกว่าพี่นำทำแบบนี้ก็เพราะเป็นห่วง เพราะไปที่ไต้หวันธามก็ต้องอยู่คนเดียว ถึงจะมีเพื่อนๆ อยู่ แต่ถ้าพูดถึงครอบครัว ธามก็ตัวคนเดียวอย่างบริสุทธิ์เลย

“ธามรู้แล้วว่านำห่วง แต่ธามดูแลตัวเองได้ ธามอยู่ที่นั่นเป็นสิบปีนะ เชื่อธามสิ”
“โอเค งั้น...ธามหาข้าวกินจากร้านในแอร์พอร์ตก่อนก็ได้ นำกินกับธามก่อนนะ นะครับ”

“โตแล้วพี่นำก็ห่วงอยู่ดี”
“เด็กดื้อของพี่นำไม่เคยโตเลยในสายตาพี่”
“ไม่ให้พี่ห่วงธาม แล้วจะให้ห่วงใครล่ะครับ ฮื้ม”

“โอเค งั้นห่วงธามเยอๆ ไปหาอะไรกินกันเนะอะ เหลือเวลาอีกตั้ง 2 ชั่วโมง เดี๋ยวค่อยวิ่งมาเช็คอิน”

“ครับ เลือกสิ อยากกินอะไรครับ”

“อันนี้เลย” ธามลากพี่ชายที่สูงกว่าร่วม 10 เซน สวมชุดลำลองเท่ๆ แต่ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มให้ใครนักไปยังร้านอาหารที่หมายตาไว้ ห่างกันตั้ง 1 เดือน ไม่แปลกหรอกที่พี่นำจะห่วงโอเวอร์แบบนี้ ธามเองก็ห่วงพี่นำเหมือนกันนั่นแหละ

ธามสั่งอาหารโดยเลือกจากรูปภาพ ร้านนี้เป็นร้านอาหารไทย แม้จะรู้และเริ่มคุ้นเคยกับชื่อแกงชื่อผัดนั่นนี่แล้ว แต่ธามก็ไม่ชินกับการอ่านภาษาไทยอยู่ดี

“เผ็ดๆ ทั้งนั้น”

“ก็ที่นู่นไม่มีเผ็ดๆ กินไว้จะได้ไม่ลืมไง”
“พี่โป๊ะบอกว่าให้พกพริกไปด้วย นำก็ห้าม”

“ไปเชื่อโป๊ะมันได้ยังไง มันก็กวนตีนธามเล่นเอาสนุกนั่นแหละ”
“ขนาดคำพูดโป๊ะธามยังเชื่อ พี่นำจะไว้ใจให้ไปอยู่คนเดียวได้ยังไงครับ ไม่ให้ไปดีมั้ยเนี่ย”

“จะเรียนไม่จบซักที นำอย่าโง่เง่าสิ”

“งี่เง่าครับธาม โง่เง่านี่ด่ากันแรงมากเลย ถ้าไม่รักกันก็ต่อยกันตายเลยนะ อย่าพูดคำนี้กับใครนะ”

“อ่อ โอเค”

“แต่พูดกับโป๊ะได้นะครับ ถ้ามันท้าต่อยก็มาบอกพี่นำ”

“โอเค ฮ่าๆๆๆ นำชอบว่าพี่โป๊ะตลกๆ ขำนะ” เขาหัวเราะใส่จนตาหยี รออยู่ไม่นานก็มีอาหารมาเสิร์ฟตามที่สั่งไว้ พี่นำมักตักอาหารให้ธามก่อนเสมอ มองธามกิน รินน้ำให้ แล้วก็ตักนั่นเติมนี่ให้อยู่เป็นประจำ ธามเองก็อยากโตแล้วมาดูแลนำแบบนี้เหมือนกัน

“ถ้ากลับมาแล้วผอมลงเหมือนรอบนี้ พี่นำไม่ให้กลับไปไต้หวันแล้วนะครับ”
“ไหนว่าของกินเยอะ อร่อยๆ ทั้งนั้น แต่ธามไปทีไร กลับมาผอมลงทุกที”

ก็เพราะไม่มีใครกำกับตอนกินทุกมื้อเหมือนที่ไทยไงเล่า ธามแค่ยู่หน้าใส่ เขาไม่ได้เถียงอะไรให้ยืดยาว และเมื่อเห็นว่าพี่นำไม่กินเสียที ธามก็ตักอาหารให้บ้าง

“พี่นำไม่ทานหัวหอมครับ”

“อ้าว”
“งั้นอันนี้”

“อันนี้ข่าครับธาม ไม่ใช่ไก่”
“ไม่เป็นไรธาม พี่นำดูแลตัวเองดีกว่า”

แต่ก็ดูแลนำไม่ได้ดีเหมือนเดิมทุกที คิดๆ แล้วก็อดอิจฉาพี่เจมกับพี่หนึ่งไม่ได้ เวลามอง 2 คนนั้นผลัดกันดูแล ธามรู้สึกอบอุ่นตามไปด้วยเลย
จะว่าไป ธามกับพี่นำ ไม่เหมือนคู่รักกันสักนิด
ดูเหมือนพี่ชายดุทุกอย่าง กับน้องชายดื้อทุกเรื่อง แค่นั้นเอง

“นี่นำ”

“หืม?”

“ธามกับนำ เป็นคู่รักกันอยู่สินะ”

“ใช่สิครับ ทำไม?”

“ดูไม่เหมือนเลย”
“เราเหมือนพี่ชาย กับน้องชาย แค่นั้น”


“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ หรืออยากให้พี่นำทำอะไรมากกว่าเดิม ก็ได้นะครับ ธามบอกมาสิ”

“ไม่ๆ แค่นี้นำก็ดุทุกอย่างแล้ว ไม่ต้องเพิ่มมากแล้ว”
“ธามแค่บอกว่าธามคิดยังไง แค่นั้นเอง”

“เรารักกัน เรารู้ว่าเราต่างรักกัน เท่านี้ไม่พอหรอครับ”

“ความรัก แค่รู้ว่ารักกันก็พอแล้วหรอนำ”

“ครับ”

“ก็ถ้านำพูดเท่าขนาดนี้ ธามก็ว่าพอได้”

แต่มันพอแน่หรอ
แค่ต่างกันต่างรู้ว่าเรารักกัน ก็เพียงพอแล้วสำหรับความรัก....แน่หรอ?


-----------------

ฝนตกซะแล้ว
ธามวิ่งหลบฝนโดยกางเสื้อเชิ้ตตัวนอกขึ้นบังหัวตัวเองไว้ เขาวิ่งอยู่บนฟุตพาธ แต่ก็ต้องหลบคนอื่นๆ ที่ต้องการใช้กันสาดหน้าตึกเป็นที่กำบังฝนเหมือนกัน
ที่ไต้หวันพายุเข้า และพี่นำก็เป็นห่วงซะจนคอยโทรหาเช้า กลางวัน เย็น นี่ก็เพิ่งวางสายไปหลังจากธามโกหกว่าถึงคอนโดแล้ว ไม่เปียกฝนแน่นอน พอโกหกแล้วธามก็เลยต้องรับกรรมด้วยการเปียกโชกไปทั้งตัว

“โอ๊ะ!” เขาร้องตกใจและหน้าคะมำลงไปบนถนน

“เฮ้ย! ระวัง!” ใครบางคนดึงตัวธามไว้ เลยไม่ต้องหน้าทิ่มปูนซีเมนต์เปียกลื่น และไม่โดนรถยนต์ชนเอา

“ขอบคุณครับ”

“เฮ้ย! คนไทยหรอครับ”

“เอ่ออ ครับ” ธามตอบแล้วมองผู้ชายคนนี้ตาปริบๆ เปียกโชกขนาดนี้ยังจะยิ้มได้อีกหรอเนี่ย

“เฮ้ย! ดีใจมากเลยเจอคนไทยสักที อึดอัดชิบเป้งเลย”

“........................”

“ไปหาที่นั่งคุยกันมั้ย นี่พักที่ไหน ผมเพิ่งมาถึงไม่กี่วันเอง มาเที่ยวคนเดียวเนี่ยแหละ แต่ไม่คิดว่าพอไม่มีใครให้พูดด้วยแล้วจะเหงาขนาดนี้ แล้วดันฝนตกอีก เลยไม่ได้เที่ยวไหนเลย ทะเลสาบก็คงอด”

“เอ่ออ งั้น คุยในร้านกาแฟมั้ย ตรงนั้นมี”

“หือ? เออๆๆ เอาสิ จะมายืนเปียกฝนตะโกนคุยกันทำไม” ผู้ชายคนนี้พูดจบก็ลากตัวธามปลิวตามไป ดูเหมือนพี่นำจะพูดถูก ธามควรเพิ่มน้ำหนักได้แล้ว

จากเสียงจักๆ ดังลั่นแก้วหู กลายเป็นฝนเบาๆ เมื่อเข้ามาอยู่ในร้านกาแฟอุ่น ธามถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วก็เช็ดหัวตัวเองให้หมาด ส่วนผู้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ถอดแจ็กเก็ตหนังออกเหมือนกัน

“ค่อยยังชั่ว แต่ก็หนาวๆ อยู่ดี”
“อุตส่าห์เลิกมาเดือนนี้ จะได้ไม่เจออากาศหนาวแล้วเชียว ดันเจอพายุ”

“ที่ไต้หวันก็เจอพายุแบบนี้ประจำ เป็นเกาะนี่นา”

“เฮ้ออ ขอให้พรุ่งนี้ฝนไม่ตกเถอะน้า ไม่งั้นก็ไม่รู้จะไปที่ไหนดี”

“อืม” ธามรับคำเบาๆ เพราะไม่รู้ว่าเขาคนนี้ชวนธามคุยอยู่รึเปล่า

“โอ๊ะ! ลืมเลยๆ โทษๆ ยินดีที่ได้เจอกันนะ ผมชื่อพัก” พูดจบก็ยื่นมือมาตรงหน้า ตามมารยาทก็ควรจะแนะนำตัวบางสินะ

“ชื่อธาม” ธามบอกแล้วยื่นมือไปจับ ผู้ชายคนนี้กระชับมือธามไว้แล้วยิ้มให้จนเห็นฟันหลายซี่ มือก็เขย่าๆ อยู่หลายที

“แล้วธามมาทำอะไรนี่ไต้หวันหรอ? เที่ยวหรอ? เดี๋ยวนะ ให้ผมเดา”
“มาเรียน”

“ก็ ใช่สินะ”
“ใช่เรียน”

“อืม ต้องใช้ภาษาของที่นี่ด้วยใช่มั้ย เขาพูดภาษาจีนกันใช่ป่าว ฟังไม่รู้เรื่องเลย คิดว่าเขาน่าจะพูดภาษาอังกฤษกันบ้างนะ เห็นเจริญ”

“ก็พูดภาษาอังกฤษกันได้นะ แต่อยู่ไต้หวันกันก็ต้องพูดไต้หวันกันสิ”
“จริงๆ ก็ภาษาจีนแหละ”

“ธามฟังรู้หรอ”

“ธามอยู่ที่นี่มากกว่า10ปีสินะ”

“โห ดีเลย งั้นพรุ่งนี้ธามว่างมั้ย ผมจ้างเป็นไกด์ส่วนตัว”

“................”

“ไม่ได้หรอ ก็ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร แต่คือผมดีใจไง เจอคนไทย จะได้คุยกันสนุกๆ”
“ผมให้ค่าจ้างนะ เรียกเท่าไหร่ว่ามาเลย”

“อืม ก็ว่างแหละ ไม่มีเรียนพอดี”
“เป็นให้ก็ได้นะ ไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง แต่จ่ายทุกอย่างที่ทำกันพรุ่งนี้”
“ค่ากินก็ต้องออกให้ธาม ค่าเดินทาง ค่าทุกอย่างเลย แค่นี้มีเงินพอมั้ย”

“โหยยย สบาย”
“มาๆ ดื่มอะไรอุ่นๆ กันก่อน ผมเลี้ยงเอง”

“โอเค ดีสินะ” ธามยิ้มแป้น คิดว่าคืนนี้มีเรื่องอวดกับพี่นำแล้ว นี่ยังไม่ทันเรียนจบปริญญาโท ธามก็หาเงินได้แล้วนะ ไม่สิ ไม่ได้เงิน แต่ก็มีค่ากิน ค่าเที่ยวนั่นแหละ ดีจนตาย!

-----------------

ใครนะ?
รู้แค่ชื่อเขาเองนะครับ
ชื่อจริงรู้มั้ย นามสกุลอะไร แล้วเขาท่าทางเป็นยังไงครับธาม
ทำไมไม่ถามรายละเอียดเลย ถ้าโดนหลอกขึ้นมาจะทำยังไง
เกิดเขาหลอกไปปล้น ปลดทรัพย์ ธามจะทำยังไง
ทำไมไม่ระวังตัวเองเลย ดีใจมั้ยครับที่ทำให้พี่นำห่วงได้ตลอดแบบนี้ หื้ม?

แทนที่จะชมกันว่าธามมีน้ำใจ ช่วยคนไทย ช่วยเพื่อนร่วมโลก แต่พี่นำกลับบ่นทุกอย่างที่ธามทำ
ใช่สิ ธามทำอะไรก็ไม่ดีไปหมด ทำอะไรก็น่าเป็นห่วง
จริงๆ แล้วธามก็ปกติ นำนั่นแหละที่ไม่ปกติ ธามไม่ได้น่าเป็นห่วงขนาดนั้นสักหน่อย

“ไม่คุยแล้ว เบื่อนำ ธามไม่ได้ผิดอะไรเลย จริงๆ นำต้องชมด้วยซ้ำ ธามเป็นไกด์ได้แล้วนะ”
“ไม่ฟังแล้ว วางนะ รักนำแต่เบื่อคุย รู้เรื่องสินะ” เขาตัดสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงเตียง
“พี่นำแย่” ธามบ่นแล้วก็คว่ำหน้าลงนอนบนเตียง ห่างกันไม่เท่าไหร่ก็ทะเลาะเพราะคิดอะไรไม่เคยตรงกันสักอย่าง
ธามนะไม่เหนื่อยหรอก ไม่ว่าจะทะเลาะกันเรื่องอะไร ลึกๆ แล้วธามก็เชื่อพี่นำทุกอย่างนั่นแหละ ขอแค่ได้บอกสิ่งที่ตัวเองคิดบ้างเท่านั้น แต่กับใจพี่นำแล้ว ธามไม่รู้เลยว่าพี่นำเหนื่อยกับธามมากแค่ไหน

เสียงข้อความเข้าดังแว่วเข้าหู ธามหยิบโทรศัพท์มาดู เห็นมีข้อความจากเบอร์แปลกจึงเปิดอ่าน

-ลองส่งดูน่ะ ธามใช่มั้ย พรุ่งนี้คอนเฟิร์มมั้ย- แล้วก็อะไรอีกไม่รู้ ขี้เกียจสะกดอ่านแล้ว ธามส่งข้อความกลับไปเป็นภาษาอังกฤษว่าคอนเฟิร์ม ถ้าพี่นำรู้ว่าธามยืนกรานจะพาคนแปลกหน้าเที่ยว ทั้งที่พี่นำห้ามไว้แล้ว คงไม่พ้นโดนว่าอีกแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ ทำก็ว่า ไม่ทำก็ว่า งั้นธามเลือกทำตามที่ธามอยากทำดีกว่า


ก่อนนอนคืนนี้ ธามถ่ายรูปตัวเองแล้วโพสต์ลงเฟสบุ้ค อัพสเตตัสสั้นๆ ว่า ฝันดี
ไม่รู้ว่าพี่นำจะเข้ามาดูรึเปล่า แต่คนที่กดไลค์คนแรกก็คือพี่เจม แถมยังอวยพรกลับว่าฝันดีด้วย
แล้วก็พี่โป๊ะที่กดไลค์ พี่พีชด้วย นอกนั้นก็เพื่อนๆ ธามที่ไต้หวันทั้งนั้น
ไม่มีพี่นำ
สงสัยจะโกรธ
แต่ธามไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ก็คง...ไม่ใช่คนที่ต้องพูดคำว่าขอโทษ

คงไม่เป็นไรหรอก ก็พี่นำพูดเองว่ารักของเรา แค่ต่างกันต่างรู้ว่าเรารักกัน เท่านั้นก็พอ
ความไม่เข้าใจที่เกิดขึ้นนิดเดียว ทำอะไรความรักของธามกับพี่นำไม่ได้หรอก

.....

.
ใช่มั้ย?





Tbc...



สวัสดีค่ะ แล้วก็ขออภัยที่หายไปนานมากสำหรับเรื่องนี้
มัวแต่ทำไอเอส ทำงานเพิ่ม แล้วก็เขียนพี่โป๊ะกับน้องวินอยู่ แฟนๆ พี่นำน้องธามอย่าเพิ่งนอยด์กันนะคะ ไม่ทิ้งแน่นอนค่ะ

เราขอพื้นที่สร้างความเข้าใจ ป้องกันการงง หรือการเบื่อหน่อยนะคะ
รูปแบบการแบ่งตอนและการเขียนเรื่องนี้ มีการปรับเปลี่ยนไปเล็กน้อยนะคะ
อย่างที่เห็นในภาคแรกที่่จบลงไปนานแล้ว จะเล่าสลับกัน ระหว่างพี่หมอกับน้องหมา สลับกันอยู่ในตอนนั่นแหละค่ะ

แต่ภาค 2 นี้ เราขอปรับนิดหน่อย
การแบ่งตอนจะมี 2.1 กับ 2.2   3.1 กับ 3.2  เป็นแบบนี้เรื่อยไป โดยที่ตอนที่ 2.1 เล่าผ่านน้องหมา ตอน 2.2 เล่าผ่านพี่หมอ เรียงไปแบบนี้เรื่อยๆ
หวังว่าจะไม่งง และไม่เบื่อเรื่องนี้กันไปเสียก่อนนะคะ หวังมากๆ  :mew6:

สำหรับ 2.1 นี้ มีมนุษย์เพิ่มมา 1 คนส่วนเขาจะสร้างผลกระทบต่อความรักของพี่หมอน้องหมามากหรือน้อยแค่ไหน ฝากติดตามด้วยค่ะ

แต่เราขอยืนยันเจตนาเดิมของเรา ว่าเรื่องนี้มุ้งมิ้ง(?) แม้ว่าคอมเม้นท์ในภาคแรก จะออกมาในเชิงว่า "เครียดทั้งเรื่อง" ก็ตาม

พบกันตอนหน้าค่ะ
(วาร์ปไปเข็นพี่โป๊ะต่อ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-07-2015 00:46:16 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: The Extension: ผู้นำ&ธาม ตอนที่2 (27-07-58)
«ตอบ #29 เมื่อ27-07-2015 01:48:02 »

อยากถามคนเขียน เหน่ือยไหมกับการคิดบทพูดให้ธามเนี่ย 5555 บางครั้งอ่านเองก็งงเองสรุปคือธามต้องการจะพูดอะไรอะ น่ารักดี

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด