{ :: พยศรัก :: } + END | *เปลี่ยนชื่อเรื่อง (เดิม : เล่ห์รัก)*
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: { :: พยศรัก :: } + END | *เปลี่ยนชื่อเรื่อง (เดิม : เล่ห์รัก)*  (อ่าน 195785 ครั้ง)

ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
รอๆช่วงปลดปล่อยสวัสดิกะจร้าาาาา
ขอแบบที่มีพลังทำลายล้างสูงนะค่ะ

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
ก็หวังว่าจะค่อย ๆ หวานกันไป

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5
อยากรู้ความจริง มันต้องมีอะไรแน่ๆ  :ling1:

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4332
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-9
มาให้กำลังใจจ้า

กำลังตามอ่านอยู่

ออฟไลน์ Mookkun

  • magKapleVE
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
    • Consensual free relationships
โถๆ คุณพันเอกกก

โง่ๆๆๆ อย่ามมาปกปิดความรู้สึก เรารู้หรอกนะ ว่านายด่ากลบเกลื่อน 555

ติดตามต่อเน้อออ
ขอบคุณมากนะคะะ เป้นกำลังใจให้ ฮรึบๆๆๆ

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
พันเอกแม่งงงง ไม่รู้จะด่าคำไหนดี
สงสารวาโคตรๆๆ รอวาปลดปล่อย บึ้มเป็นโกโก้ครันช์ 555555

ออฟไลน์ PoPuAr

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-2
มีความรู้สึกอื่นเกิดขึ้นมา อีกไม่นานคงจะรักกัน ตอนนี้เอาแบบไม่รู้ตัวกันไปก่อน

เข้าใจน้องวานะ ดีใจที่น้องยังคงอยู่เคียงข้างพันเอก เชื่อว่าน้องจะล้างจิตใจของเขาได้

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ tomybsl

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
พันเอกมันบ้า+โง่+เลว  :serius2: วาเมื่อไรจะมีความสุขละเนี่ย ไม่ไว้ใจการกระทำของพันเอกเลย :katai1:

ออฟไลน์ Isunn

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :angry2: วาเอ้ยยยย เล่นตัวหน่อยสิลูก อย่าเพิ่งไปมีใจกับมันง่ายๆ  เล่นงานมันให้หนักๆหน่อยไอ้พระเอกเลวๆเนี่ย  :m31:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ Linea-Lucifer

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
 :hao6: :hao6: :hao6: :hao6: :hao6: :hao6:
ชอบโมเม้นท์แบบนี้วววว

ออฟไลน์ SiLent_GRean

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ตอนนี้มีออร่าละมุนหัวใจแปลกๆ ชอบอ่ะ  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4332
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-9
เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง

ก็น่าเห็นใจทุกคนนะ

เพียงแต่วิธีการที่เลือกทำไม่ถูกต้องเท่านั้นเอง

อ่านมาถึงตอนที่11แล้ว

ยังหาไม่เจอเลยว่าพระเอกกับนายเอกจะรักกันได้ยังไง

งั้นรออ่านตอนต่อไปจ้า

ปล อ่านทันแล้วจ้า

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4332
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-9
มารออ่านจ้า

แบบว่าติดใจแล้ว

รอๆ

ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
อินังเอกเริ่มแล้วๆ ใจเริ่มเขวแว้ววว ฮะฮ่า!:laugh:
น้องวาอย่าลืมเล่นตัวนะลูก เดี๋ยวนังเอกมันได้ใจ หึ!!
จะเป็นยังไงต่อไปน้อ :hao3: :z2: :mew1:

ออฟไลน์ AoMSiN555

  • กรูบ้า.....อย่าทักกรู
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
รออยู่นะ ติดตามๆ  :impress2: :impress2: สู้ๆละ   :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ Isunn

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :เฮ้อ:  หายไปนานจัง คิดถึงอ่ะ  :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ March. Marcia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-5
ตอนที่ ๑๒ : หึงหวง



“ป้าเอื้องครับ รบกวนจดรายการของใช้ที่หมดแล้วหน่อยได้ไหมครับ พอดีผมจะออกไปซื้อของซักหน่อยน่ะ” เสียงของนาวาดังขึ้นด้านหลังทำให้เอื้องคำที่กำลังล้างจานอยู่ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสูงวัยเอี้ยวตัวกลับไปมองร่างโปร่งในชุดลำลองสีอ่อนสบายตาที่ยืนถือกระดาษกับปากกาจ้องหล่อนตาแป๋วแล้วก็ได้แต่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ

“อุ๊ย เดี๋ยวป้าไปเองดีกว่าค่ะคุณวา วันนี้วันหยุด คุณพักผ่อนกับคุณณะดีกว่านะคะ”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรครับป้า พอดีของใช้ผมกับ...เอ่อ...กับของคุณเอกหมดพอดีน่ะครับ” นาวาพูดเสียงอ้อมแอ้ม ซ่อนสีแดงจางๆที่แต้มอยู่บนแก้มขาว เอื้องคำนิ่งงันไปชั่วครูก่อนจะพยายามมองหาแววตาหม่นหมองภายในดวงตากลมของอีกคนแต่ทว่ากลับพบเพียงแต่แววของความขวยเขินเสียจนน่าแปลกใจ

“เอ่อ...เอางั้นเหรอคะ”

“ครับ” นาวาพยักหน้าหงึกหงัก เอื้องคำจึงรีบล้างไม้ล้างมือพลางเช็ดมือเสียให้แห้งก่อนจะรับกระดาษและปากกาในมือนาวามานั่งเขียน นาวาเห็นดังนั้นจึงเดินอ้อมไปยังอ่างล้างจานก่อนจะลงมือทำงานต่อจากเอื้องคำอย่างเงียบๆ เสียงเปิดน้ำและเสียงกุกกักที่ดังขึ้นทำเอาหญิงสูงวัยเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะลอบอมยิ้มเมื่อเห็นนาวากำลังขะมักเขม้นล้างจานต่อจากหล่อน จะไม่ให้เอ็นดูสองพี่น้องตระกูลชนกันต์ยังไงไหวก็ในเมื่อแต่ละคนกริยามารยาทนั้นงดงามไม่ต่างจากกุลสตรี แม้ประมุขของบ้านจะใจดำสารพัดแต่นาวาก็ยังปฏิบัติตัวดีอยู่เสมอ ไม่แปลกที่ทุกคนในบ้านจะรักและเอ็นดูนาวากับณะโมไม่น้อย

ยกเว้นก็แต่เจ้าของบ้านนั่นแหละ

เอื้องคำคิดพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ แต่แล้วหล่อนก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของพันเอกกำลังยืนพิงกรอบประตูจ้องมองแผ่นหลังของนาวาด้วยสายตาราบเรียบแต่แฝงความเอ็นดูเอาไว้แม้จะเพียงน้อยนิดก็ตาม พันเอกทอดสายตามองร่างโปร่งที่กำลังยุกยิกอย่างเงียบๆพลางยกยิ้มมุมปากด้วยความลืมตัวก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเอื้องคำมองอยู่ คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดเล็กๆที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเชลยแค้นด้วยสายตาแปลกๆแบบไหน ชายหนุ่มแสร้งทำตาดุใส่หัวหน้าแม่บ้านที่เคารพนับถือก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินหนีไป คนมองตามได้แต่แปลกใจกับท่าทีอ่อนลงไปมากของพันเอกก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังของนาวาอีกครั้ง

มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพันเอกกับนาวากัน?

นาวากลับขึ้นมาบนห้องนอนอีกครั้งพร้อมด้วยกระดาษที่มีรายการของใช้ที่จำเป็นต้องซื้อเสียยาวเหยียด ร่างโปร่งเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังบอกเวลาแปดโมงเช้า อีกชั่วโมงกว่าๆห้างถึงจะเปิด นาวาจึงคิดจะลงไปช่วยป้าเอื้องดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านและเรือนคนงานด้านหลังเสียหน่อย

แต่ยังไม่ทันจะได้ออกไปไหน เจ้าของห้องก็ก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีหยดน้ำเกาะพราวทั่วลำตัวเปลือยเปล่าและเส้นผมสีดำสนิท นาวาสบตากับพันเอกชั่วครู่ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีทว่าพันเอกกลับรีบขัดขึ้นมาก่อน

“จะไปไหน” ร่างสูงเอ่ยถามเสียงราบเรียบ จ้องมองแผ่นหลังในชุดลำลองดูดีเข้ากับเจ้าตัวด้วยความรู้สึกสับสนเล็กๆในใจ จะเรียกนาวาเอาไว้ทำไมนักหนา พันเอกได้แต่ถามตัวเอง

“ลงไปช่วยงานป้าเอื้องครับ” นาวาตอบ ยังคงยืนหันหลังให้พันเอกอยู่อย่างนั้น

“ค่อยไป มาช่วยฉันแต่งตัวหน่อย” เจ้าของห้องสั่งเสียงเฉียบขาด นาวาหมุนตัวกลับทำท่าจะแย้งแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงใดๆจึงทำได้เพียงแต่หมุนตัวเดินเข้าห้องแต่งตัวและหยิบชุดออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างเงียบๆ ทางด้านพันเอกเองเมื่อเห็นอีกคนทำตามอย่างไม่อิดออดก็ยกยิ้ม สองขาก้าวเดินตามหลังของนาวาไปอย่างเงียบๆก่อนจะหยุดมองอีกคนที่กำลังเลือกเสื้อผ้าสำหรับวันหยุดให้เขาไม่พูดไม่จา

“ช่วงสายเห็นว่าจะไปซื้อของที่ห้าง” พันเอกเอ่ยขึ้น นาวาชะงักนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบรับเสียงเบา

“ครับ ของใช้หลายอย่างในห้องนี้หมด ของณะโมก็หมด แล้วก็ของหลายอย่างของบรรดาแม่บ้านแล้วก็ที่เรือนพักบอดี้การ์ดด้วยครับ”

“แล้วมีเยอะไหม” พันเอกถามขึ้นเมื่อนาวาพูดจบ นาวาหันไปมองคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงหลังกับตู้เสื้อผ้าอีกตัวก่อนจะพยักหน้า

“ก็...ค่อนข้างเยอะครับ”

“อืม งั้นฉันจะไปด้วย” พันเอกพูดขึ้น นาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจก่อนจะตั้งสติได้รีบปฏิเสธอีกคนเป็นพัลวัน

“ไม่เป็นไรครับ ผมออกไปกับคุณจักรหรือคุณพายุดีกว่า” นาวาพูดขึ้น พันเอกได้ยินคำตอบของอีกคนก็ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน

“เดี๋ยวนี้ดูนายจะสนิทกับลูกน้องของฉันเหลือเกินนะ ไปทำอีท่าไหนล่ะไอ้ยุมันถึงได้ร้องหาซะเหลือเกิน”

“...”

“อย่าลืมว่าบ้านนี้ฉันมีสิทธ์ทุกอย่าง อีกอย่างฉันเองก็อยากไปเดินดูของใช้ของตัวเองเหมือนกัน เพราะงั้นวันนี้ฉันจะไปกับนายด้วย นายคงไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหม หืม?” พันเอกถามกลับพร้อมกับเอียงคอแสยะยิ้ม นาวาได้แต่ลอบถอนหายใจก่อนจะตอบรับเสียงแผ่วเบา

“แล้วแต่คุณเลยเถอะ”

“อืม ก่อนอื่นมาทำหน้าที่เมียที่ดีหน่อย ต่อไปนี้หน้าที่นายในทุกเช้าคือแต่งตัวให้ฉัน เข้าใจไหม” พันเอกออกคำสั่ง นาวาได้ยินก็ขมวดคิ้วฉับด้วยความไม่พอใจก่อนจะเถียงอย่างลืมตัว

“คุณก็มีมือมีเท้า แต่งตัวเองแค่นี้ไม่น่าจะยากนี่ครับ”

“อยากให้เมียแต่งให้ นายมีปัญหาอะไรไหม” พันเอกยียวนกลับมาด้วยสีหน้าราบเรียบแต่นาวากลับหน้าบึ้ง

“มีแน่คุณเอก ก็คนที่เป็นเมียคุณคือผมนี่ไง ถ้าวันไหนคุณต้องตื่นแต่ดึกผมไม่ต้องแหกตาขึ้นมาแต่งตัวให้คุณตลอดเลยหรือไง เรื่องแค่นี้ทำเองก็ได้นี่นา!” นาวาเผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัว พันเอกเลิกคิ้วกับประโยคของร่างโปร่งที่เถียงเขาฉอดๆก่อนจะยกยิ้ม รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

“รู้ตัวด้วยเหรอว่านายเป็นอะไรกับฉันน่ะ หึหึหึ” ร่างสูงเอ่ยขึ้น นาวากำลังจะอ้าปากเถียงอีกครั้งก่อนจะนึกได้ว่าก่อนหน้านี้พูดอะไรออกไป ริมฝีปากอวบอิ่มปิดฉับพลางเม้มแน่น แก้มสองข้างแดงระเรื่องแต้มเฉดสีของความเขินอายดูน่ามอง พันเอกก้าวเดินเข้าไปประชิดกับร่างโปร่งของนาวาก่อนจะคว้าเอวของอีกคนไว้แน่น ดึงนาวาเข้ามาปะทะกับแผงอกกำยำพร้อมกับคลอเคลียจมูกกับแก้มนุ่มนิ่มแดงระเรื่อของอีกคน

“อย่ายั่วกันให้มากนักนาวา ความอดทนของฉันที่จะไม่จับนายเมคเลิฟหน้าตู้เสื้อผ้ามันต่ำนะรู้เอาไว้ด้วย”

“อื้อ...คุณเอก ยะ...อย่า” นาวารีบร้องประท้วงพลางเบือนหน้าหนี พันเอกขยับจมูกตามความหอมหวานของอีกคนก่อนจะกดลงบนแก้มของนาวาแรงๆและสูดดมความหอมฟอดใหญ่ นาวาใจสั่นระริกกับท่าทีจู่โจมที่ไร้ความดุดันของพันเอกก่อนจะยืนนิ่งเมื่ออีกคนกดจูบแผ่วเบาลงบนขมับของเขา

“ออกไปรอข้างนอกซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูของนาวาเสียงแหบพร่า จบประโยคร่างโปร่งก็วิ่งตื๋อออกไปอย่างรวดเร็ว พันเอกมองตามหลังของนาวาพร้อมกับแสยะยิ้มกับปฏิกิริยาของอีกคน

“โง่” ร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์ ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ หน้ากากของคนที่กำลังสับสนในความรู้สึกของตนถูกถอดทิ้งเมื่ออยู่เพียงลำพัง แผนการที่ผุดขึ้นในใจกำลังไปได้สวย นาวากำลังเริ่มสับสนและสิ่งเหล่านี้เป็นช่องว่างให้เขาได้เจาะเข้าไปในกำแพงหัวใจของอีกคนได้

การได้มาแต่ตัวมันไม่สะใจมากพอสำหรับเขา พันเอกต้องได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นนาวามาเป็นของตน ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย ชีวิต หรือแม้แต่หัวใจ และเมื่อถึงวันนั้น วันที่ทั้งตัวและหัวใจของนาวายอมสยบอยู่ใต้อำนาจของเขา พันเอกก็จะขยี้นาวาให้แหลกยับต่อหน้าคนอย่างรามให้มันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาจะทำให้คนอย่างราม กลทีบ์ ยอมพ่ายแพ้และสยบอยู่แทบเท้าอ้อนขอชีวิตของคนที่ตนรักเหมือนสวะชั้นต่ำคนหนึ่ง

พันเอกคิดอย่างมุ่งมั่น โดยไม่ได้ล่วงรู้ถึงอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้...ว่าสิ่งที่ควบคุมยากมากที่สุดนั้นคือหัวใจ และเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘หัวใจ’ นี่แหละ ที่จะทำให้คนที่เคยอยู่สูงสุดอย่างพันเอกถูกฉุดให้ตกลงพื้นอย่างหมดท่า เขาประมาทหัวใจของตัวเอง ร่างสูงประมาทความรู้สึกสะกิดใจวูบวาบเพียงเล็กน้อยยามอยู่ใกล้กับนาวา

พันเอกไม่มีทางได้รู้...ว่าในอนาคตนั้น คนที่จะพ่ายแพ้และยอมสยบไม่ใช่ราม แต่เป็นตัวของเขาเอง เป็นพันเอกเองที่จะต้องเป็นฝ่ายยอมสยบให้กับนาวาอย่างไร้ข้อกังขาใดๆ เพียงเพราะอีกคนได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่เขารักอย่างหมดหัวใจจริงๆ





“นั่นอะไร”

“แชมพูของณะโมครับ”

“แล้วห่อนั่นอะไร”

“ผ้าอนามัยของน้องมีนกับสาวใช้คนอื่นๆครับ”

“แล้วนั่นล่ะ...”

“แปรงสีฟันครับ”

“แล้วทำไมต้องซื้อไปเยอะขนาดนั้น นายมีปากเป็นสิบๆโหลเหรอ”

“เอ๊ะคุณ บ้านคุณมีลูกน้องสามคนมั้งครับ!” นาวาหันไปแหวคนที่เอาแต่เดินตามหลังเขาพร้อมกับถามนั่นถามนี่ไม่หยุดปาก ร่างโปร่งอยากจะเอาหัวโขกเสาห้างให้หายเครียด พันเอกผีเข้าหรือไงนะ ทำไมตั้งแต่สร่างเมาคืนนั้นถึงได้ทำตัวบ้าๆบอๆกวนประสาทเขาแบบนี้

“หึ ก็ถามดู” ร่างสูงส่งยิ้มยียวนพลางเลิกคิ้วถาม นาวาทิ้งกล่องแปรงสีฟันและยาสีฟันใส่รถเข็นอย่างแรงด้วยความไม่สบอารมณ์ก่อนจะพูดเสียงห้วน

“คุณจะไปไหนก็ไปเถอะครับ นัดเวลามาเลยก็ได้ว่าให้เวลาผมซื้อของเท่าไหร่แล้วค่อยไปเจอกันที่รถ”

“อยากเดินกับเมีย มีปัญหาเหรอ” พันเอกลอยหน้าลอยตาถามด้วยใบหน้าราบเรียบ นาวาหยุดกึกก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ด้านหลังแล้วก็ควันออกหู ประโยคเมื่อครู่ที่ร่างสูงพูดนั้นไม่ได้เบาเลยซักนิด และในตอนนี้คนที่ยืนซื้อของอยู่ไม่ไกลพวกเขาก็หันมามองนาวาด้วยสายตาเคลือบแคลง

“เมีย...หึ!”

คำก็เมีย! สองคำก็เมีย! ทำไมถึงได้ชอบย้ำถึงความตกต่ำของเขานัก!

“งั้นผัวอย่างคุณก็ช่วยเมียอย่างผมเข็นรถหน่อยก็แล้วกัน!”

ปึง!

“อั่ก!...นาวา!” พันเอกกัดฟันเรียกชื่อคนที่เดินสะบัดตูดหนีไปหลังจากที่กระแทกรถเข็นมาใส่ท้องเขาเต็มแรง ร่างสูงหันไปมองคนรอบตัวก็พบว่าหลายคนส่งยิ้มเอ็นดูระคนขำขันมาให้ ชายหนุ่มส่งยิ้มแหยๆกลับไปก่อนจะกัดฟันและรีบเข็นรถเข็นตามหลังของนาวาไป ชายหนุ่มมองตามอีกคนที่เลือกของใช้ต่ออย่างเงียบๆ นาวาปรายตามองคนที่เข็นรถตามมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะหันไปหยิบของใช้ต่อ ริมฝีปากอิ่มแอบยกยิ้มอย่างนึกสะใจและนั่นทำให้พันเอกรู้สึกไม่สบอารมณ์

“ยิ้มอะไร” ร่างสูงเอ่ยถามเสียงแข็ง นาวายักไหล่ วางสำลีและแพ็คของกระดาษทิชชู่ลงบนรถเข็นพลางเดินถอยหลังออกมาก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับไปเพื่อที่จะเลือกของต่อ แต่พอหันกลับไปร่างโปร่งก็ชนเข้ากับร่างสูงของใครบางคนเข้าจนเกือบจะหงายหลังล้มแต่อีกฝ่ายกลับคว้าเอวของเขาเอาไว้ได้ก่อน

“เฮ้ย!...”

หมับ!

“อ๊ะ” ร่างโปร่งอุทานด้วยความตกใจ อ้อมแขนแข็งแกร่งของร่างสูงตรงหน้าคว้าเขาเอาไว้มั่นก่อนจะโอบเอาไว้ประชิดตัว พันเอกเผลอกำรถเข็นเอาไว้แน่นพลางกัดฟันกรอดอย่างลืมตัว ส่วนนาวาเองก็เงยหน้ามองคนที่เขาเผลอเดินชนเข้าก่อนจะเบิกตากว้าง

“พี่ก้อง”

“อ้าว! วา” นาวาฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนที่เขาเผลอชนเข้าเป็นใคร ก้องภพ ชายหนุ่มที่มักนำของมาแจกที่ ‘บ้านนภาวัลย์’ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ที่นาวาเคยอาศัยอยู่ ก้องภพอายุมากกว่านาวาประมานห้าปี พวกเขารู้จักกันครั้งแรกตอนนาวาอายุได้เพียงสิบห้าปีเนื่องจากอีกฝ่ายมักถูกมารดาบังคับให้มาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยเสมอ แรกเริ่มเดิมทีก้องภพไม่ชอบและเบื่อหน่าย หากแต่พอรู้จักนาวาเขากลับรู้สึกสนุกและสบายใจทุกครั้งจนในที่สุดก้องภพก็กลายเป็นขาประจำของบ้านนภาวัลย์ไปในที่สุด

“พี่ก้องสบายดีรึเปล่าครับ ผมคิดถึงพี่มากเลย เด็กๆเป็นยังไงบ้าง” นาวาถามด้วยความตื่นเต้น หารู้ไม่ว่าประโยคของเขาไปสะกิดความไม่พอใจของใครอีกคนเข้าให้ พันเอกกัดฟันกรอดจ้องแผ่นหลังของร่างโปร่งด้วยความไม่พอใจก่อนจะตวัดสายตาขึ้นไปมองใครอีกคนที่รูปร่างสูงกำยำพอๆกับเขา

“พี่ก็เหมือนกัน ตั้งแต่ออกจากบ้านไปก็ไม่ติดต่อมาเลยนะ นึกว่าลืมกันไปแล้วซะอีก” ก้องภพกระเซ้าพร้อมกับยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มของนาวาอย่างนึกเอ็นดู กริยาดังกล่าวทำเอาพันเอกรู้สึกเหมือนมีมีดเล่มเล็กมาสะกิดใจเข้าให้ ดวงตาคมทรงอำนาจมองนาวาที่ยืนยิ้มโดยลืมเขาไปเสียสนิทแล้วก็นึกโมโห ร่างสูงปล่อยมือออกจากรถเข็นและเดินตรงดิ่งไปหาคนทั้งคู่ที่ดูขัดหูขัดตานักก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นาวา เหลือของที่ต้องซื้อเยอะมากเลยไม่ใช่เหรอ” พันเอกจบประโยคพร้อมกับยืนประชิดแผ่นหลังของนาวาด้วยท่าทีไร้ความรู้สึก ก้องภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความสงสัย ถึงอย่างนั้นก็ยังรักษามารยาทเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยมด้วยการเอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“สวัสดีครับ ผมก้องภพครับ เป็นคนรู้จักของน้องวา”

“ครับ ผมพันเอก เป็นเจ้านายของนาวา” พันเอกตอบกลับไป นึกขัดใจกับสรรพนามที่ก้องภพใช้เรียกร่างโปร่งแต่ก็ต้องเก็บความไม่พอใจเอาไว้

“คุณนี่เองที่ช่วยวาเอาไว้ ผมขอบคุณมากๆเลยนะครับ วาน่ะเป็นเด็กดี ขยัน จริงๆผมเองก็ตั้งใจให้เขามาอยู่กับผมเหมือนกันแต่บอกเจ้าตัวยุ่งนี่ช้าไป ฮะๆ” ก้องภพพูดติดตลก นาวายกยิ้มจางๆก่อนจะลอบมองพันเอกด้วยด้วยท่าทีกริ่งเกรง พันเอกส่งยิ้มน้อยๆกลับไปให้ก่อนจะหันไปมองนาวาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“ไปซื้อของต่อกันได้แล้วล่ะ เดี๋ยวต้องไปทำธุระกันต่ออีก”

“คะ...ครับ ถ้ายังไง ผมกลับก่อนนะครับพี่ก้อง” นาวาหันไปยกมือไหว้อีกคน ก้องภพพยักหน้าก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“จริงสิ พี่ขอเบอร์เราไว้หน่อยได้ไหม ว่างๆจะได้โทรหา คิดถึงจะแย่ละ” ชายหนุ่มพูดขึ้น นาวาหันไปมองพันเอกก่อนจะอึกอักตอบก้องภพเสียงเบาหวิว

“ผมยังไม่ได้ซื้อโทรศัพท์เลยครับพี่ก้อง”

“อ้าว...” ก้องภพพูดขึ้นก่อนจะชะงักเมื่อพันเอกยื่นนามบัตรของตัวเองไปให้แทนพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ติดต่อผ่านทางผมก่อนก็ได้ครับ ไว้เดี๋ยวผมจะพาเขาไปออกโทรศัพท์ไว้ใช้ติดต่อกับคุณทีหลัง”

“อ่าา งั้นก็ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” ก้องภพเอ่ยขึ้นก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะแยกย้ายกันไป นาวามองตามแผ่นหลังของอีกคนไปด้วยแววตาที่พันเอกอ่านไม่ออก และนั่นทำให้ร่างสูงรู้สึกหงุดหงิดจนต้องเอ่ยวาจาเชือดเฉือนออกมา

“มองตามมันตาไม่กระพริบแบบนี้ นึกอยากจะไปอยู่กับมันนักหรือไง” พันเอกปรายตามองกริยาของนาวาหลังจากจบประโยค นาวาหันมามองเขาก่อนจะเลี่ยงไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย ร่างโปร่งเดินไปยังรถเข็นที่พันเอกทิ้งมาก่อนจะเข็นมันไปทางอื่นโดยไม่ได้เอ่ยปากเรียกอีกคนเลยแม้แต่น้อย พันเอกกัดฟันกรอดอย่างข่มอารมณ์ก่อนจะเดินตามหลังนาวาไปด้วยท่าทีฮึดฮัด

“อย่ามาเดินหนีกันแบบนี้นะนาวา” ชายหนุ่มพูดพลางคว้าไหล่ของร่างโปร่งเอาไว้ นาวาหยุดกึก หันมามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความไม่พอใจ

“ผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่าไหมครับ ถ้ายังหงุดหงิดใส่ผมแบบนี้เดี๋ยวก็ซื้อของไม่เสร็จกันพอดี คุณก็รู้ว่าผมไม่มีทางหนีคุณไปไหนได้” ร่างโปร่งพูดขึ้นเร็วๆก่อนจะรีบเข็นรถหนีพันเอกไปด้วยความรำคาญ ด้านพันเอกเองก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าทำไมถึงปล่อยให้นาวาเข็นรถหนีไปดื้อๆแบบนั้น สุดท้ายชายหนุ่มจึงทำเพียงแค่สบถในลำคอก่อนจะก้าวเดินออกไปจากบริเวณนั้นด้วยความหัวเสีย
.
.
.
.
.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-01-2015 18:28:14 โดย March. Marcia »

ออฟไลน์ March. Marcia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-5

เอื้องคำมองสองร่างที่เดินเข้ามาภายในบ้านแล้วก็ได้แต่เลิกคิ้วแปลกใจกับบรรยากาศชวนอึดอัดโดยรอบ เมื่อเช้าพันเอกกับนาวาออกไปซื้อของด้วยกัน ก่อนออกไปทั้งคู่ก็ดูปกติกันดี แต่ไหงตอนกลับมาพันเอกถึงได้มีท่าทีหงุดหงิดแบบนั้นกันเล่า นี่อย่าบอกนะว่านาวาเผลอทำอะไรให้เจ้านายของหล่อนโกรธเคืองอีกแล้ว

“จะมีวันไหนที่บ้านหลังนี้สงบสุขบ้างไหมนะ” เธอพึมพำก่อนจะถอนหายใจ ดวงตาอ่อนแสงมองตามนาวาที่เดินดุ่มๆขึ้นห้อง ทิ้งของที่ซื้อเอาไว้ในรถให้ลูกน้องของพันเอกทยอยขนลงมาเอง ในขณะที่ประมุขของบ้านเองก็เอาแต่มองตามแผ่นหลังของอีกคนไม่วางตา

“ป้าเอื้อง จัดการของใช้ที่ซื้อมาให้เรียบร้อยด้วยนะครับ” พันเอกหันมาสั่งงานเสียงห้วนก่อนจะเดินฉับๆตามหลังของนาวาไป เอื้องคำมองตามด้วยความเป็นห่วง กลัวจะเกิดเรื่องอะไรรุนแรงขึ้นมาอีก วันนี้พระพายกับณะโมเองก็ไม่อยู่บ้าน หากพันเอกทะเลาะกับนาวาจริงไม่แคล้วเจ้านายของเธอคงลงมือทำร้ายให้นาวาได้เจ็บตัวอีก

“นี่เจ้ายุ คุณเขาทะเลาะอะไรกันอีกรึเปล่า” เอื้องคำเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่างโปร่งของพายุถือถุงของสดเข้ามาภายในครัว คนถูกถามเลิกคิ้วทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้า

“ก็ทะเลาะแหละป้า เพิ่งจะตีกันไปบนรถหยกๆก่อนถึงบ้านนี่เอง” พายุตอบพร้อมกับช่วยเอื้องคำจัดของ

“มีอะไรให้ทะเลาะมากมายกัน ทำไมเราไม่ห้ามเจ้านายเขาบ้าง คุณวาช้ำหมดแล้ว บอกคุณเอกเพลาๆบ้างเถอะ ถือว่าป้าขอ”

“โหย นายเขาไม่ตบไม่ตีคุณวาหรอกป้าก็รู้ มากสุดแค่ผลักกับบีบๆจับๆนั่นแหละครับ”

“แต่ไอ้ผลักๆบีบๆของนายเราน่ะคนผอมๆแบบคุณวาเขาก็เจ็บนะตายุ คุณเขาตัวแค่นั้น ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันได้ทุกวี่ทุกวัน ป้าละไม่เข้าใจ” เอื้องคำพูดเสียงอ่อน พายุยิ้มแหยๆกลับไปให้ก่อนจะยักไหล่

“ครั้งอื่นผมไม่รู้นะป้า แต่ที่ตีกันรอบนี้นี่เพราะนายเขาหึงแหละ”

“หึง? คุณเอกน่ะเหรอหึงคุณวา” หญิงสูงวัยเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ตีกันทุกวันด่ากันทุกคืนแบบนั้นน่ะเหรอจะมาหึงหวงกันได้

“ช่ายยย ก็ตอนขากลับน่ะมีคนโทรเข้าเบอร์นายแล้วขอสายคุณวาน่ะป้า คุณวาแกก็คุยไปยิ้มไป ยิ้มหวานด้วยนะ เนี่ยผมแอบมองยังใจสั่นเลย แล้วพอวางสายปุ๊บนายก็เอาเลย ด่าๆแขวะๆแล้วก็จับจูบซะ โหย ผมกับไอ้พี่จักรงี้แทบขับรถเสยฟุตบาทข้างทางแน่ะป้า” พายุเล่าด้วยใบหน้าขึงขังก่อนจะยกมือขึ้นมากุมแก้มแสร้งเขิน เอื้องคำถึงกับอ้าปากค้างกับคำบอกเล่าที่ดูไม่น่าเชื่อของคนตรงหน้า

“ไม่ใช่หรอก คุณเอกเธอเกลียดคุณวาจะตายไม่ใช่หรือไง ก็ดูทำเขาซะขนาดนั้น” เธอพูด พายุยู่ปากอย่างขัดใจก่อนจะคลอนหัวไปมา

“นายน่ะเกลียดคุณรามครับป้า ไม่ได้เกลียดคุณวาหรอก ออกจะตรงข้ามด้วยซ้ำเหอะ ผมผู้ชายด้วยกัน ผมมองออก”

“ก็ถ้ารักแล้วจะทำร้ายคุณเขาทำไม” เอื้องคำสวนพร้อมกับส่งค้อนไปให้ชายหนุ่มร่างโปร่งที่แอบหยิบส้มในถุงมาแกะกินเล่นอย่างสบายอารมณ์ พายุชะงักกับคำถามของหญิงตรงหน้าก่อนจะยักไหล่

“เออ อันนี้ไม่รู้ว่ะป้า อาจจะรักแต่ยังไม่รู้ตัวมั้ง เนี่ยป้ารู้ไหม ตั้งแต่นายได้คุณวาเป็นเมียนะ ต่อหน้าพวกผมต่อหน้าคุณวานี่ด่าเขาไฟแล่บ คิดแผนการเสร็จสรรพอย่างกับสายลับ แต่พอลับหลังเหรอ โหย มองตามคุณวาตาเป็นประกายเลยป้า ไอ้ยุรู้ ไอ้ยุเห็น” พายุพูดพลางยืดอกยืนตัวตรงอย่างภูมิใจก่อนจะร้องโอ๊ยเบาๆเมื่อถูกเคาะหัวจากผู้มาใหม่ด้านหลัง

“เพราะไอ้ยุมันขี้เสือกน่ะสิ เดี๋ยวจะฟ้องนายว่ามึงนินทาท่าน อ่ะ...ป้าครับ ผ้าอนามัยครับ” เสียงของจักรดังขึ้นขัดจังหวะ เอื้องคำหันไปมองถุงของใช้สำหรับผู้หญิงในมือของบอดี้การ์ดตัวสูงก่อนจะยกยิ้ม

“ขอบใจจ้ะ จริงๆป้าก็ไม่ค่อยได้ใช้หรอกเพราะเริ่มเข้าวัยทองขึ้นไปทุกทีแล้ว ก็คงเป็นของพวกยัยมีนกับน้ำอุ่นนั่นแหละ”

“ของยัยถึกแหงๆ ไม่น่าใช่ของน้ำอุ่นหรอกครับ ก็รายนั้นเขาท้องอยู่”

“อะไร ใครท้อง!?!”

“อ้าว อุ่นยังไม่บอกป้าเหรอ ก็ไอ้สันต์มันมาบอกกับผมว่าหลาน...ป้า...ทะ...ท้อง...ชิบหายแล้วไอ้สันต์ กูขอโทษ” จักรยั้งปากแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดพูดอะไรที่ไม่สมควรออกมา เอื้องคำมองหน้าซีดเผือดของคนพูดก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของจักรด้วยใบหน้าเครียดๆ ส่วนพายุรายนั้นรีบปลีกตัวเดินหนีออกไปตั้งแต่จักรหลุดประโยคที่ไม่สมควรออกมาประโยคแรกแล้ว

“มันอะไรกันพ่อจักร ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ขึ้น ป้าจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วนะ” หญิงสูงวัยถามเสียงสั่น หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าตอนเห็นพันเอกข่มเหงนาวาข้างสระว่ายน้ำเมื่อเดือนก่อนๆเสียอีก อาจเพราะน้ำอุ่นเป็นหลานสาวของเธอ แม้จะเคยหวั่นอยู่บ้างเพราะตระกูลกฤตภาสมีบอดี้การ์ดเพศชายอยู่จำนวนไม่น้อย แต่พันเอกก็เคร่งครัดเรื่องชู้สาวมากและทุกคนก็อยู่กันอย่างสงบเรื่อยมา ไม่นึกว่าอยู่ๆจะมาได้ยินเรื่องที่ทำเอาสะเทือนใจคนหัวโบราณทั้งยังเกิดกับหลานของตัวเอง รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินกับเรื่องวุ่นวายที่มีเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อนภายในบ้านหลังนี้ ฝ่ายเจ้านายก็หมกมุ่นอยู่กับการแก้แค้น ฝ่ายลูกน้องยังมาทำเรื่องให้หล่อนเจ็บช้ำน้ำใจอีก

“เอ่อ...”

“ไปตามตัวต้นเรื่องมาเดี๋ยวนี้” เอื้องคำพูด สองมือจับโต๊ะเอาไว้และพยายามจะประคองสติไม่ให้ตัวเองล้มลงกับพื้น จักรหน้าหมอง นึกขอโทษเพื่อนร่วมงานอยู่ในใจที่ทำให้เรื่องแดงขึ้นมา

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำก่อนจะเลี่ยงเดินออกไป เมื่ออยู่ลำพังเอื้องคำก็ถึงกับต้องทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมถอนหายใจก่อนจะสะดุ้งเบาๆเมื่อได้ยินเสียงตึงตังดังแว่วขึ้นมาจากชั้นสองของบ้าน หญิงสูงวัยมองขึ้นไปด้านบนอย่างเหม่อลอย ดวงตาอ่อนล้ามีน้ำใสรื้นขึ้น นึกขอโทษนาวาอยู่ในใจที่วันนี้เธอคงขึ้นไปช่วยหยุดพายุอารมณ์ของพันเอกไม่ได้เพราะมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่าต้องจัดการ

ได้แต่หวังว่าคงไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับบุคคลสองคนที่อยู่บนห้องนอนแห่งนั้น





ปัง!

“ไอ้ก้องภพนั่นมันเป็นใคร” เสียงทุ้มถามขึ้นด้วยความหงุดหงิดทันทีที่พาตัวเองและนาวาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ได้ ก่อนหน้านี้นาวาหนีเขาไปขลุกตัวอยู่ในห้องนอนของณะโมแต่มีหรือที่คนอย่างพันเอกจะหาทางเข้าไปลากตัวอีกคนมาเคลียร์สิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจไม่ได้ ชายหนุ่มจ้องใบหน้าขาวซีดบึ้งตึงที่นั่งนวดแขนตัวเองอยู่บนเตียงก่อนจะถามซ้ำ

“ฉันถามว่าไอ้ก้องภพอะไรนั่นเป็นใคร”

“เขาชื่อก้องภพ เกียรติกุลย์ เจ้าของโชว์รูมรถยี่ห้อดังที่บ้านคุณก็มีอยู่สองคัน...”

“ฉันไม่ได้อยากรู้ว่ามันชื่ออะไรหรือทำงานที่ไหน แต่ที่อยากรู้คือนายกับมันเป็นอะไรกัน” พันเอกสวนขึ้นเสียงดุดันเมื่อเจอประโยคยียวนของนาวาเข้าให้

“คุณคงไม่คิดว่าผมกับเขามีอะไรกันหรอกนะครับ” นาวาย้อนถาม จ้องหน้าของอีกคนไม่วางตาในขณะที่พันเอกยืนหายใจแรงด้วยความกรุ่นโกรธอยู่ในอก

“คุณเป็นคนฉลาด คงไม่พลาดท่าตกม้าตายด้วยการแสดงความโง่ในเรื่องแบบนี้หรอกนะ” นาวาพูดต่อก่อนจะลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ไม่ทันที่จะก้าวผ่านร่างสูงกำยำแขนขาวก็ถูกคว้าเอาไว้พร้อมกับแรงดึงจากอีกฝ่ายที่มากเสียจนร่างโปร่งลอยหวือกลับมาประจันหน้ากับพันเอกอีกครั้ง

“ฉันรู้ดีว่าว่าผัวคนแรกและคนปัจจุบันของนายคือฉัน แต่ที่ฉันอยากรู้คือนายกับมันเป็นคนรักกันใช่ไหม”

“...”

“ตอบ!”

“ไม่ครับ” นาวาตอบกลับ คิ้วสวยขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจก่อนจะเบือนหน้าหนี “ที่คุณปล้ำจูบผมในรถเพราะเรื่องแค่นี้งั้นใช่ไหม แค่เพราะผมคุยโทรศัพท์กับพี่ก้องเหรอครับ” ร่างโปร่งถามเสียงแผ่ว

“ไม่ใช่ก็ดี แล้วอย่าริอาจไปทำตัวเป็นโสเภณีใส่ผู้ชายคนอื่นเป็นอันขาด” พันเอกสั่งเสียงเฉียบ รู้สึกหัวเสียจนแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ในขณะที่นาวาหันหน้ากลับมามองใบหน้าได้รูปของร่างสูงตรงหน้าก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ

“คุณ...หึงผมอยู่เหรอ”

!!!!!

“อาการเหมือนคนกำลังหึง” นาวาพูดขึ้น พันเอกอึกอักเม้มปากแน่นก่อนจะขมวดคิ้ว สองแขนออกแรงผลักร่างของนาวาให้ล้มลงไปนั่งแหมะบนเตียงก่อนจะปฏิเสธเสียงแข็งกร้าว

“เอาอะไรมาพูด ไร้สาระ!”

“...” นาวาก้มหน้างุด รู้สึกตื้อไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาพร้อมกับลอบมองปฏิกิริยาอีกคนไปด้วย

“พี่ก้องเขา...ชอบผม”

“...”

“คุณรามเองก็รักผม เมื่อวันก่อนพายุเองก็บอกว่า...ชอบผม”

!!!!

“ไม่แน่เวลาคุณเผลอ ผมอาจจะลองลงไปลิ้มรสแรงรักของพายุกับพี่ก้องดูก็ได้ บางทีพวกเขาอาจจะขย่มเก่งกว่าคุณเป็นหนะ...อื้อ!”  นาวาลองพูดยั่วด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพันเอกคว้าปลายคางของเขาให้เชิดขึ้นและกระแทกริมฝีปากลงมาเต็มแรง บดขยี้กลีบปากอิ่มของนาวาราวกับต้องการจะลงโทษที่เขากล้าพูดประโยคไม่เข้าหูนั่นออกมา

“อยากหัดแรดนักหรือไงนาวา” ร่างสูงถอนริมฝีปากออกก่อนจะพูดเสียงต่ำ นาวาเม้มปากแน่น อาการเหมือนคนกำลังหึงจนหน้ามืดนั่นทำเอาเขาสับสนไปหมด พันเอกทำเหมือนหึงเขาทำไมกัน นาวาไม่เข้าใจเลยสักนิด

“ผมแค่อยากลอง” คนตัวขาวเอ่ยขึ้น พันเอกกันฟันจนสันกรามขึ้นแล้วก็ผลักนาวาให้นอนราบลงไปกับเตียงอย่างรวดเร็วก่อนจะตามขึ้นไปทาบทับร่างโปร่งเอาไว้และปลดกางเกงของนาวาและอันเดอร์แวร์ออกอย่างรวดเร็วจนนาวาร้องเสียงหลง

“คุณทำบ้าอะไร!”

“เคยเตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่ายั่วโมโหฉัน” พันเอกกระซิบเสียงลอดไรฟัน นาวาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยถาม

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคุณเอก! อยู่ๆคุณก็โมโหเอง กับผมน่ะคุณก็โมโหใส่ตลอดอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!!!”

“แล้วไอ้ที่พูดปาวๆเมื่อกี้นี่มันอะไรล่ะ ปากกล้าขาแข็งนักหรือไงห๊ะ!” พันเอกตวาด นาวาได้ฟังก็ยิ่งขมวดคิ้วด้วยความงุนงงหนักเข้าไปอีก

“ก็ผมอยากลองจริงๆนี่”

“ไม่มีวัน! อย่าริทำตัวแรดใส่ผู้ชายคนอื่นอีกเป็นอันขาด! ถ้าอยากมาก็มาขอฉัน เดี๋ยวจะจับอ้าขาแล้วขย่มแรงๆให้ร้องไม่ออกเลยพ่อตัวดี!!!!”

“อื้อ!” นาวาร้องประท้วงเมื่อถูกปิดปากอีกรอบอย่างรุนแรง สองมือผลักไหล่แกร่งของพันเอกให้พ้นทางแต่แรงเขากลับสู้แรงของพันเอกแทบจะไม่ได้ เรียวขาขาวถูกแยกออกกว้างในขณะที่อีกคนเลื่อนมือไปปลดกางเกงของตัวเองและร่นลงเพียงเล็กน้อย นาวาเม้มปากแน่นก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นบีบไหล่แกร่งของพันเอกแรงๆจนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

“ยะ...หยุดได้ไหม” ร่างโปร่งเอ่ยขอเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมสั่นระริกหากแต่พันเอกกลับตอกกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ทำไมฉันต้องเชื่อนาย”

“มันยังไม่ค่ำเลยคุณเอก ผมขอร้อง” นาวาเว้าวอน “ผมรู้ว่าผมห้ามอะไรคุณไม่ได้ แต่ผมขอนะ ไม่ใช่ตอนนี้”

“...”

“คะ...คืนนี้ผมจะยอมตามใจคุณทุกอย่าง ขอแค่คุณหยุด นะครับ” นาวาต่อรอง พันเอกชะงักมองใบหน้าซีดเผือดของนาวาก่อนจะนิ่งไป นาวาจ้องอีกคนอย่างใจจดใจจ่อ เตรียมใจรับสิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้เพราะรู้ดีว่าพันเอกไม่มีทางฟังเขาแต่ก็อดที่จะพูดไม่ได้

“การถูกคุณฝืนใจบ่อยๆบางครั้งมันทำให้ผมกลัวการมีเซ็กซ์...กับคุณ”

“...”

“ผมรู้ว่าผมไม่ได้มีอำนาจหรือมีสิทธิ์ให้คุณทำตามคำขอ แต่อย่างน้อยผมก็อยากให้คุณฟังผมบ้าง ลึกๆแล้วคุณไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก...ใช่ไหมครับ” นาวาพูดเสียงแผ่วตัดสินใจลองใช้เหตุผลและคุยเปิดอกกับคนตรงหน้ามากกว่าการสาดวาจาร้ายๆใส่กันเหมือนเมื่อก่อน

“นะคุณเอก” นาวาใช้ไม้ตายสุดท้ายอ้อนเสียงแผ่วเบา สองมือบีบไหล่ของอีกคนพลางจ้องตากับคนที่นิ่งค้างไปนานตรงหน้า ได้ยินเสียงพันเอกถอนหายใจก่อนจะซบหน้าลงบนซอกคอของเขาแล้วสบถหยาบคายออกมายาวเหยียด

นาวานอนนิ่งอยู่ใต้ร่างของอีกคน สองมือวางไว้บนลาดไหล่ของร่างสูงในขณะที่หัวใจแกว่งไปมาเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บริเวณซอกคอ พันเอกคลอเคลียริมฝีปากกับลำคอระหงของคนใต้ร่างก่อนจะแลบลิ้นออกมาไล้เลียผิวเนื้อนวลเนียนเบาๆ เจ้าของร่างข้างใต้ขนลุกซู่ย่นคอหนี กลีบปากสีสดเม้มแน่น พันเอกดูดดึงผิวเนื้อของนาวาจนเกิดรอยอยู่สองสามรอยก่อนจะผละตัวออกไป

“แต่งตัวซะแล้วก็ลงไปช่วยป้าเอื้องทำกับข้าว เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้วจะตามลงไป” ร่างสูงพูดเสียงเรียบ ไม่ยอมมองหน้าของนาวาเลยแม้แต่น้อย ฝ่ายนาวาเองพอได้ยินแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นหยิบกางเกงที่ถูกถอดทิ้งเอาไว้ขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งปุเลงๆไปที่ประตูห้องนอน ก่อนออกจากห้องร่างโปร่งก็หันมามองอีกคนที่เดินไปควานหาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“ขอบคุณนะครับ” นาวาเอ่ยขึ้นจากใจจริงก่อนจะหุนหันออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนยืนมองบานประตูที่ปิดสนิทนั้นด้วยความรู้สึกสับสน พันเอกยกมือขึ้นมาเสยผมอย่างหงุดหงิดก่อนจะอัดบุหรี่เข้าไปเต็มปอด เขาไม่ได้เครียดที่ไม่ได้มีอะไรกับนาวา แต่สิ่งที่พันเอกเครียดคือตะกอนความขุ่นมัวในหัวใจของเขาตอนนี้มากกว่า

ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆถึงได้มีความรู้สึกต้องห้ามแบบนี้เกิดขึ้นมามากกว่า

เขาเป็นคนฉลาด ใช่ ข้อนี้เขารู้ตัวเองดี แต่บางครั้งความฉลาดก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป การรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับตนเองบางทีมันก็เป็นดาบสองคม

ยามใดความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดดันเกิดขึ้นมาโดยไม่จำเป็น

ยามนั้นกลับเป็นเวลาที่ความฉลาดไร้ประโยชน์มากที่สุด



โปรดติดตามตอนต่อไป



- นาวาเป็นคนเซื่องๆ อึนๆ ไม่ค่อยแข็งกร้าว...แต่เชือดนิ่มค่ะบอกเลย 55555555555555 ใครกลัวน้องวาใจอ่อนก่อนนี่ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ คนที่น่าห่วงคือพันเอกนั่นแล หลังจากนี้จะมาแบบซอฟต์ๆแล้วเดี๋ยวพระเอกเราจะโดนเล่นงานหนักๆ #ความโรคจิตจงสถิตอยู่กับท่าน ฮาาาาาาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :กอด1:   เย้มาต่อแล้ว
ดีใจจัง. ตอนนี้แหละนาวา จัดเลยหนักๆเอาให้หลงหัวปักหัวปำ

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เอาให้อยู่หมัดเลยนาวา ชั่วดีนัก

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4332
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-9
มาต่อให้ดีใจมากๆเลย

รอมาตลอดเลย

มีแอบไปส่องที่อื่นบ้าง

ใช่เป็นห่วงคุณพันเอกจริงๆนั่นแหละ

อย่าเผลอมีใจให้นาวาละ

ทำกับนาวาไว้เยอะเดี๋ยวจะเจ็บหนักแน่ๆ อิอิ


ออฟไลน์ NY_JK

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 639
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
รู้สึกสะใจ นี่ขนาดนาวาเอาคืนเล็กๆน้อยๆนะ  :laugh:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
ดีมากค่ะลูก เชือดนิ่ม ๆ เจ็บนาน ๆ

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
พันเอกต้องโดนเยอะๆ แค่นี้ยังไม่พอ   ยังแค้นแทนนาวาไม่หาย (ปล.ขอจัดคืนพันเอกเยอะๆน๊า)  :m16: :m16:

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
แหล่ว แหล่ว แหล่ะ พันเอกเริ่มจะเชื่องแล้ว  :hao7:

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 844
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
เราชอบพระเอกแบบนี้จะเอาาาา :sad4:

ออฟไลน์ ตาล

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ขอให้นาวากับรามอยู่ด้วยกันเถอะ ให้พันเอกเจ็บปวด หรือไม่ก็ขอให้นาวาตายตอนจบ เอาแบบหักมุม จะไม่เสียดายเลยถ้านาวาตาย ให้พันเอกแม่งทรมานขาดใจตาย........

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
กรี๊ดดดด ในที่สุดก็มาต่อซะที
ติดตามในเล้ากับธัญวลัย
คืออ่านที่มาแค่ 35% ไปสามรอบได้ คิดถึงมาก
พันเอกนี่เท้าอยุ่ปากหลุม(รัก)แล้วบอกเลย
รอหนูวาเอาคืน ให้เอาให้หนัก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด