คุณบุรุษไปรษณีย์ที่รัก (จบแล้ว) ตอนพิเศษ สัญญา 16-02-2561
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: คุณบุรุษไปรษณีย์ที่รัก (จบแล้ว) ตอนพิเศษ สัญญา 16-02-2561  (อ่าน 240167 ครั้ง)

ออฟไลน์ ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +466/-3
    • ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า
ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะคะ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม




Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-02-2018 11:31:46 โดย ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า »

ออฟไลน์ ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +466/-3
    • ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า
คุณบุรุษไปรษณีย์ที่รัก

เรื่องย่อ :
เพราะโปสการ์ดที่ไม่ได้เขียนเลขที่บ้านทำให้พนักงานไปรษณีย์บรรจุใหม่อย่าง ‘ศิธาพัฒน์’ จำต้องเดินตามหาผู้รับเสียจนเหนื่อย
และเพราะโปสการ์ดเจ้าปัญหาใบนี้เองจึงทำให้เขามีโอกาสได้พบกับ ‘เต็มฟ้า’ หนุ่มอารมณ์ศิลปินผู้ต้องสูญเสียแม่ไปในวันที่น้องชายถือกำเนิด
นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเต็มฟ้าจึงเย็นชากับ ‘ตามตะวัน’ น้องแท้ ๆ ที่อายุห่างกันถึง 11 ปีนัก
วันเวลาผ่านไปทำให้ช่องว่างในความสัมพันธ์ระหว่างกันยิ่งขยายกว้าง แต่นั่นก็ไม่ทำให้ตามตะวันท้อถอย
น้องชายยังคงใช้จดหมายฉบับน้อยเป็นสื่อกลางถ่ายทอดความรู้สึกที่มีต่อพี่ชายที่ดูเหมือนว่าจะเกลียดตนเองเสียเหลือเกิน
และผู้รับหน้าที่เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้องคู่นี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือ...คุณบุรุษไปรษณีย์คนใหม่นั่นเอง

เรื่องอื่น ๆ

สารบัญ

ตอนที่ 1 เต็มฟ้า
ตอนที่ 2 ศิธาพัฒน์
ตอนที่ 3 จดหมายจากน้องชายและช่อดอกไม้ของใครบางคน
ตอนที่ 4 รับน้อง
ตอนที่ 5 ข้าวผัดหมูไม่ใส่หอมใหญ่
ตอนที่ 6 คู่กัด
ตอนที่ 7 ชายหนุ่มผู้ชินชากับความเหงา
ตอนที่ 8 ชุดกระโปรงสีฟ้าและคำบอกลาพี่ชาย
ตอนที่ 9 คำขอบคุณ
ตอนที่ 10 เรื่องชกต่อย
ตอนที่ 11 ทบทวน
ตอนที่ 12 มันจะยากก็แค่ตอนเริ่มต้น
ตอนที่ 13 ความรู้สึกแปลก ๆ
ตอนที่ 14 คนเป็นน้อง
ตอนที่ 15 ไม่ใช่ใครก็ได้
ตอนที่ 16 สนธิสัญญาระยะทดลอง
ตอนที่ 17 ก่อนวินาทีสุดท้าย
ตอนที่ 18 อุ่น
ตอนที่ 19 ไม่เป็นไร
ตอนที่ 20 คนในภาพถ่าย (ไม่เป็นไรจริง ๆ)
ตอนที่ 21 คำถามของคุณย่า
ตอนจบ รักแบบไม่ครอบครอง

ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย



ตอนที่ 1 : เต็มฟ้า




ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะให้แสงสว่าง ไดอารี่เล่มเก่าถูกหยิบจากลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือขึ้นมาเปิดกางเอาไว้ที่หน้ากระดาษหน้าหนึ่งซึ่งตัวหนังสือตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง มันเป็นสมุดที่ใช้เขียนบันทึกเหตุการณ์ตลอดระยะเวลาเก้าเดือนเมื่อผู้หญิงคนหนึ่งรู้ว่ากำลังมีชีวิตเล็ก ๆ ชีวิตหนึ่งเกิดขึ้นในท้องของเธอ... 


‘....พ่อของลูกถูกแม่ปลุกให้ลุกขึ้นเมื่อช่วงเช้ามืดเพราะอาการเจ็บท้องที่มันถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดพ่อก็ตัดสินใจเอารถออกจากไร่เพื่อพาแม่ไปโรงพยาบาล ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก มารู้ตัวอีกทีแม่ก็นอนอยู่บนขาหยั่งแล้ว  ตอนนั้นในใจของแม่คิดอะไรให้วุ่นวายไปหมด อย่างหนึ่งก็คือขอให้ลูกปลอดภัย เจ็ดชั่วโมงเต็มกับการนอนทรมานอยู่ในห้องคลอด ความเจ็บค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้น มันเป็นความเจ็บอย่างที่สุดจนแม่ไม่รู้จะหาคำอะไรมาบรรยายได้ รู้เพียงแค่ว่าความเจ็บในคราวนี้มันทำให้แม่ไม่รู้สึกกลัวความเจ็บปวดใด ๆ ในโลกอีกเลย ....แล้วในที่สุดเราก็ได้พบหน้ากันเป็นครั้งแรกนะจ๊ะ เด็กชายเต็มฟ้า ลูกชายตัวน้อย ๆ ที่เกิดในวันที่บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยรัศมีของดวงอาทิตย์ทรงกลด’



เป็นเวลาสิบปีแล้วที่ลูกชายยังคงอ่านข้อความในไดอารีซ้ำไปซ้ำมาจนแทบจะจำได้ทุกตัวอักษรนับตั้งแต่วันที่แม่จากไป ชายหนุ่มเจ้าของไดอารีผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะค่อย ๆ ปิดบันทึกความทรงจำเล่มนั้นลงและใส่มันในลังกระดาษข้างโต๊ะเขียนหนังสือเพื่อรอแพ็ครวมกับสิ่งของอื่น ๆ  หน้าคมหันไปมองร่างของเพื่อนร่วมห้องที่นอนหลับอยู่บนเตียงฝั่งที่อยู่ติดกับห้องน้ำ รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อนึกถึงคนที่เอาแต่บ่นเสียดายผมที่เฝ้าทะนุถนอมมาเกือบสี่ปี เพราะอีกไม่นานผมทรงเดทร็อคที่ดูรุงรังขัดลูกตาคนมองนั่นก็ต้องถูกตัดตามระเบียบ และในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าชีวิตการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยของพวกเขาก็จะต้องสิ้นสุดลง


เสียงโทรศัพท์มือถือที่ถูกตั้งเป็นระบบสั่นซึ่งดังครืดคราดอยู่บนโต๊ะทำให้ชายหนุ่มต้องละสายตาจากภาพตรงหน้า เขารีบลุกขึ้นคว้าโทรศัพท์ก่อนจะเลื่อนประตูกระจกออกไปรับสายที่ระเบียงเพราะกลัวว่าการสนทนากับคนที่ปลายสายจะรบกวนการนอนของเพื่อนร่วมห้อง


‘เต็ม หลับหรือยังลูก’ ทันทีที่กดรับคนที่ปลายสายก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน แม้จะเป็นเสียงที่คุ้นเคยแต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกใจหายทุกครั้งที่ได้ยิน เสียงอันแสนอ่อนโยนนี้ช่างเหมือนเสียงของแม่ไม่มีผิด


“ยะ ยังครับน้าเดือน เต็มยังไม่นอน”


‘ทำอะไรอยู่ อ่านไดอารีของแม่อีกแล้วละสิ’ เมื่อได้ยินเสียถอนหายใจเบา ๆ คนถูกถามจึงจำต้องหาสาเหตุของการยังไม่นอนที่ทำให้คนที่ปลายสายสบายใจ


“เปล่าหรอกครับ เต็มเก็บของน่ะ ว่าแต่น้าเดือนเถอะโทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ” 


‘ก็พ่อเต็มนั่นแหละ ให้น้าโทรมาถามว่าจะให้เอารถที่บ้านไปขนของไหม’


“ไม่ต้องหรอกครับ ของไม่เยอะ บางอย่างเต็มถือขึ้นรถไฟไปก็ได้ แต่ถ้าเป็นพวกของใหญ่ ๆ เต็มว่าจะใช้บริการโลจิสโพสต์ พ่อจะได้ไม่ต้องให้คนงานขับรถมาไกล ๆ”


‘อืม ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเต็มแล้วกันนะ’


‘น้าเดือนคุยกับพี่เต็มเหรอครับ’ เสียงของเด็กชายที่ดังลอดเข้ามาทำให้ชายหนุ่มต้องเงี่ยหูฟัง ‘จ้ะ’


‘ตามขอคุยกับพี่เต็มได้ไหมครับ’


ยังไม่ทันที่คนเป็นน้าจะได้พูดอะไร ฝั่งของพี่ชายก็พูดขัดขึ้นเสียก่อน “เต็มไม่คุยนะ”


‘เต็ม’ มีแต่ความเงียบเมื่อสิ้นเสียงอันแผ่วเบานั้น ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายจนในที่สุดผู้เป็นน้าก็เป็นฝ่ายต้องแก้สถานการณ์ ‘พี่เต็มเขายุ่งน่ะตาม ตามขึ้นไปนอนก่อนนะลูก เดี๋ยวเอาไว้พี่เต็มกลับมาเมื่อไร ตามชวนพี่เต็มคุยทั้งวันให้หายคิดถึงไปเลยนะ’


 ‘ครับน้าเดือน’ น้ำเสียงกระตือรือร้นนั้นยิ่งตอกย้ำถึงความไม่หมดหวัง


เมื่อเสียงรองเท้าเดินในบ้านที่เสียดสีกับพื้นไม้ปาเก้เริ่มห่างออกไป คนที่ปลายสายก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ‘น้องคิดถึงนะเต็ม’


“แต่เต็มคิดถึงแม่มากกว่า”


‘เต็ม ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก ยังไงตามก็เป็นน้องของเต็มนะ’


“ถ้าเกิดมาแล้วทำให้แม่ต้องตาย จะเกิดมาทำไม” แม้จะเป็นคำพูดที่หลานชายแท้ ๆ พูดให้ได้ยินบ่อย ๆ แต่ทุกครั้งก็ทำเอาหัวใจของคนเป็นน้าแทบแตกสลาย


‘เต็มรู้ไหม ทำไมแม่ของเต็มถึงได้ตั้งชื่อให้น้องว่าตามตะวัน’


คนถูกถามได้แต่นิ่งเงียบ นั่นไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบแต่เป็นเพราะว่าเขาไม่รู้คำตอบ ไม่เคยรู้...


‘นั่นก็เพราะแม่ของเต็มอยากให้ตามเด็กดี เป็นน้องชายที่น่ารัก คอยเดินตามพี่ชายของเขาไปเรื่อย ๆ เแม่เขารู้ตัวเองว่าเขาสุขภาพไม่แข็งแรง ไม่รู้ว่าจะอยู่กับเต็ม ตามแล้วก็พ่อไปได้อีกนานแค่ไหน...’


“พอเถอะน้าเดือน เต็มไม่อยากฟังเรื่องเก่า ๆ”


คำพูดตัดบทของหลานชายทำให้คนเป็นน้าต้องกลืนคำพูดที่จะพูดต่อลงคอ การสนทนาจึงหยุดอยู่เพียงเท่านั้นก่อนที่ต่างฝ่ายจะต่างวางสาย


ดวงตาหม่นเศร้าจ้องมองโทรศัพท์ในมือพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ คำพูดเมื่อสักครู่ยังคงชัดเจนอยู่ในความรู้สึก มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเกี่ยวกับน้องชายที่อายุห่างกันถึงสิบเอ็ดปี หรืออาจเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้สนใจใคร่รู้จนแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองมีน้องชายอีกคน น้อง...ที่ทำให้แม่ต้องจากเขาไปเมื่อสิบปีก่อน น้อง...ที่มีวันเกิดวันเดียวกับวันตายของแม่ และนี่คือเหตุผลว่าทำไมความสัมพันธ์ตลอดสิบปีที่ผ่านมาระหว่างเขากับน้องชายจึงไม่เหมือนพี่น้องครอบครัวอื่น ๆ
   


ติ๊ง!


สัญญาณเตือนประตูลิฟท์ดังขึ้นจากโถงกลางใกล้บันไดตามด้วยเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดชวนเสียวฟันของพื้นยางของรองเท้าผ้าใบเก่า ๆ ขาด ๆ ที่เสียดสีไปกับพื้นหินแกรนิตขัดมันตรงช่องทางเดินระหว่างห้องเรียน


“มีใครเห็นไอ้เต็มบ้างวะ” ชายหนุ่มเจ้าของทรงผมเดทร็อคยาวถึงกลางหลังชะโงกหน้าเข้ามาถามกลุ่มนักศึกษาชายหญิงที่นั่งสุมหัวทำงานกลุ่มกันอยู่ภายในห้องสโมสรนักศึกษาภาควิชาทัศนศิลป์


“เห็นขลุกอยู่ในช็อปเซตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว พี่ลองลงไปดูสิ” ในที่สุดก็มีเสียงตอบจากสวรรค์ ที่ว่าเป็นเสียงสวรรค์ก็เพราะว่าในช่วงเวลาเร่งด่วนก่อนส่งงานแบบนี้แต่ละคนมักจะขยันกันเป็นพิเศษ  ถ้าไม่ทำงานกันจนไม่กินข้าวกินปลาก็แทบจะไม่มีใครคุยกับใครเลย พอถึงฤดูกาลสอบทีไร แทนที่จะรวมหัวกันติวหนังสือกลับทำตัวให้เป็นภาระสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นกันแบบนี้ทุกรุ่นแม้จะเป็นปี 1 เพิ่งเข้าใหม่ก็ตาม หนุ่มเดทร็อคพยักหน้าก่อนจะมุ่งหน้าสู่ ‘ช็อปเซ’ ตามที่รุ่นน้องบอกทันที


‘ช็อปเซ’ หรือ ‘ช็อปเซรามิค’ อาศัยพื้นหนึ่งในสามส่วนใต้ตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์เป็นห้องปฏิบัติการเซรามิคสำหรับนักศึกษา ข้าง ๆ กันเป็นช็อปสำหรับปฏิบัติการภาพพิมพ์ อีกส่วนถูกจัดให้เป็นลานพลาซามีโต๊ะไม้สำหรับนั่งทำงาน อ่านหนังสือ หรือพักผ่อนของนักศึกษาแต่ละสาขาวิชา


หนุ่มเดทร็อคเดินผ่านประตูลูกกรงอะลูมิเนียมขนาดใหญ่เข้าไปภายในห้องเปิดโล่งที่เต็มไปด้วยชั้นวางดินเหนียวที่ถูกปั้นเป็นรูปทรงต่าง ๆ เพื่อรอนำเข้าเตาเผาพร้อมกับมองหาใครคนหนึ่ง เสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือที่เปิดแบบไม่สนใจสุขภาพหูของชาวบ้านทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามาค้นหาตำแหน่งของเจ้าของโทรศัพท์ได้ไม่ยากนัก อีกอย่างคนที่จะทำแบบนี้ได้ในช็อปเซรามิคต้องเป็นพี่ที่ชั้นปีสูงที่สุดเท่านั้นนั่นก็คือพี่ปี 4 ปี 5 หรืออาจจะมากกว่านั้น? เพราะเป็นปีที่ใหญ่คับฟ้า แต่ถึงจะใหญ่มาจากไหนสุดท้ายคนที่ใหญ่ที่สุดก็คืออาจารย์อยู่ดี เหมือนเพลงที่มักจะได้ยินในห้องประชุมสโมสรนักศึกษาทุก ๆ ปีการศึกษา



....ปีหนึ่ง ปีหนึ่งน้องใหม่ ปีหนึ่งยิ่งใหญ่กว่าใคร ๆ ทั้งนั้น
ปีหนึ่ง ปีหนึ่งว่าใหญ่ ยังสู้ปีสองไม่ได้ เพราะปีสองใหญ่กว่า ใคร ๆ ทั้งนั้น     
ปีสอง ปีสองว่าใหญ่ ยังสู้ปีสามไม่ได้ เพราะปีสามใหญ่กว่า ใคร ๆ ทั้งนั้น
ปีสาม ปีสามว่าใหญ่ ยังสู้ปีสี่ไม่ได้ เพราะปีสี่ใหญ่กว่า ใคร ๆ ทั้งนั้น
ปีสี ปีสี่ว่าใหญ่ ยังสู้อาจารย์ไม่ได้ เพราะอาจารย์ใหญ่กว่า ใคร ๆ ทั้งนั้น...




ชายหนุ่มเจ้าของผมทรงเดทร็อคยืนกอดอกมองดูชายหนุ่มสวมเสื้อช็อปสีน้ำตาลกับกางเกงยีนส์สีเข้มที่กำลังนั่งกระดิกปลายรองเท้าผ้าใบตามจังหวะเพลงอย่างสบายใจ ในขณะที่ดวงตาจ้องมองปลายเป็นห่วงลวดของเครื่องมือปั้นที่ค่อย ๆ เฉือนก้อนดินเหนียวตรงหน้าออกทีละน้อย


“มาอยู่นี่เอง หาเสียรอบมหาวิทยาลัย” หนุ่มเดทร็อคนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามตะโกนแข่งกับเสียงเพลง


ชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเงยหน้าขึ้นก่อนจะขยับปากพอจับใจความได้ว่า “อะไรนะ”


คิ้วหนาของคู่สนทนาขมวดเข้าหากันก่อนที่จะตัดสินใจเอื้อมมือกดปิดเพลงที่ดังน่ารำคาญนั้นเสีย


“บอกว่า มาอยู่นี่เอง ตามหาจนจะรอบมหาวิทยาลัยแล้ว”


“มากไป” เจ้าของโทรศัพท์กล่าวอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะจรดปลายนิ้วแต่งขอบดินที่ถูกตัดออก


“เออ มากก็มาก จริง ๆ ก็รู้แหละว่าถ้าแกไม่อยู่ที่หอสมุดก็ต้องอยู่ที่คณะ”


“แล้วมีอะไร”


“ก็ไม่มีอะไร พอดีตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอ อีกอย่างวันนี้ก็ไม่มีเรียนด้วยเลยสงสัยว่าแกไปไหน”


“ไม่มีเรียนแต่มีงานต้องเอาเข้าเตานะโว้ย ทำชะล่าใจไป เดี๋ยวงานก็เสร็จไม่ทันนิทรรศการหรอก ไหนจะต้องถ่ายสูจิบัตรอีก”


“ขี้บ่นจังวะ บ่นยังกับผู้หญิง” หนุ่มเดทร็อคกล่าวพร้อมกับมองสำรวจคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เกือบสี่ปีสำหรับความเป็นเพื่อนที่เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนร่วมห้องในหอพักนักศึกษาค่อย ๆ พัฒนามาเป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว จนกระทั่งถึงปัจจุบันถ้าจะใช้คำว่า ‘เพื่อนยาก’ ก็คงไม่เกินไปนักสำหรับความสัมพันธ์ของพวกเขา


‘เต็มฟ้า ตติยพัฒน์’ คือชื่อของเด็กหนุ่มจากลำปางที่เจอกันครั้งแรกเมื่อวันรับน้องของภาควิชาทัศนศิลป์ ในความคิดของหนุ่มจากแดนใต้อย่าง ‘กีรติ  กิ่งแก้ว’ หรือ ‘เก้’ ของพ่อและแม่ ‘น้องเก้’ ของพี่ ๆ ‘พี่เก้’ ของน้อง ๆ และ ‘ไอ้ห่านเก้’ ของเพื่อน ๆ มันช่างเป็นชื่อที่แปลกประหลาดเหมาะกับคนนิสัยแปลก ๆ อย่างไอ้หน้าจืดนี่เสียจริง ๆ


“ตกลงที่ตามหาน่ะมีอะไร”


“เอ๊า! ไอ้นี่ ก็บอกแล้วไงว่าไม่มี”


“มีอะไรก็ว่ามา แค่แกอ้าปากก็มองเห็นไปถึงไส้ติ่งแล้ว”


“ขนาดนั้นเลยเหรอวะ” กีรติกล่าวพร้อมกับใช้มือถูท้องตัวเองอย่างใช้ความคิด


“เออสิ”


“อะ ๆ มีก็ได้ ก็ว่าจะชวนไปสมัครงานบริษัทที่อาจารย์แนะนำเมื่อวันก่อน ที่ว่าเป็นบริษัทของรุ่นพี่น่ะ”


เต็มฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อนแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน


“อย่างนายเต็มฟ้า ตติยพัฒน์น่ะ ไม่ต้องดิ้นรนหางานหรอก” ชายหนุ่มเจ้าของเคราแพะม้วนเป็นกระจุกอยู่ที่ปลายคางกล่าวพร้อมกับโอบไหล่เจ้าของชื่อเอาไว้ “เป็นถึงลูกพ่อเลี้ยงเมืองลำปางยังไงก็สบายไปทั้งชาติอยู่แล้ว จริงไหววะไอ้เต็ม”


“ไปไกล ๆ ไปไอ้ดุ่ย” คนถูกโอบกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะดึงแขนหนัก ๆ บนบ่าของตัวเองออก


“เรียกพี่ดุ่ยสิครับน้องเต็ม”


“เข้าก่อนสิแล้วจะเรียก ไม่เคยได้ยินเหรอวะที่เขาว่าเข้าก่อนเป็นพี่ เข้าทีหลังเป็นน้อง เข้าพร้อมเป็นเพื่อนน่ะ แก่กว่าตั้งหลายปีแต่ดันเข้าเรียนพร้อมกันที่ยอมลดตัวเพื่อนด้วยก็บุญหัวแล้ว” กีรติหัวเราะ


“โห ไอ้พวกนี้ ชอบรังแกพี่ดุ่ยอยู่เรื่อย” หนุ่มเคราแพะบ่นก่อนจะล้วงมือลงไปควานหาอะไรบางอย่างในย่ามที่สะพายมา


“เฮ่ย ๆ อย่าบอกนะว่าควานหาข้าวสารเสก”


“ไอ้บ้าเต็ม ไม่ใช่โว้ย ข้ากำลังหานี่โว้ย...” พูดพลางหยิบกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งออกมาจากย่าม “นี่บริษัทเพื่อนข้า ก็รุ่นพี่พวกเอ็งนั่นแหละ เขารับสมัครคนทำกราฟฟิก ข้าเอามาฝากเผื่อพวกเอ็งจะสนใจ”


กีรติรับกระดาษแผ่นนั้นมาดูอย่างสนใจ


“ไม่ต้องขอบใจพี่ดุ่ยนะครับ”


“เออ ไม่ขอบใจอยู่แล้ว จะไปไหนก็ไปเถอะ” เต็มฟ้ากล่าวพร้อมกับยกมือไล่


“หูย ไอ้เต็ม ไอ้เนรคุณ ไอ้อกตัญญู ไอ้ ๆๆ ๆ โอ๊ย! ไม่รู้จะหาอะไรมาด่าให้เอ็งเจ็บ” 


“เอ้า ๆ ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ นึก เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก อายุยิ่งเยอะอยู่” เต็มฟ้าหัวเราะก่อนจะใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้ให้ “อ่ะ นั่งก่อน”


“เออ ขอบใจ” หนุ่มเคราแพะกล่าวห้วน ๆ ก่อนจะนั่งลง


“เอามาให้คนอื่น ทำตัวเองไม่ไปสมัครวะ”


“ไม่เอาหรอก มันคนกันเองไปว่ะ”


“อย่างนี้ก็มีด้วย ได้ทำงานกับคนกันเองแทนที่จะชอบ”


“มันเป็นสไตล์ว่ะเต็ม เอ็งไม่เข้าใจหรอก”


“สไตล์อะไรวะ”


“ก็สไตล์ดุ่ยไง” หนุ่มเคราแพะยักไหล่ “สบาย ๆ สไตล์ดุ่ย ว่าแต่พวกเอ็งเถอะ สนใจหรือเปล่า ถ้าสนใจก็รีบ ๆ ไปสมัครนะโว้ย บริษัทเขามีชื่อเสียง ใคร ๆ ก็อยากเข้า”


“แล้วข้าสองคนจะสู้เขาได้เหรอวะ” คนที่เพิ่งอ่านรายละเอียดในแผ่นกระดาษจบเอ่ยขึ้น “ข้อแม้ก็เยอะ ต้องมีประสบการณ์ ต้องใช้ระบบปฏิบัติการแม็คอินทอช ต้องอดทนต่อแรงกดดันได้”


“เอาน่า อย่าเพิ่งถอดใจสิวะ เอ็งเคยได้ยินสุภาษิตกะเหรี่ยงคอยาวไหม ที่เขาว่ากะเหรี่ยงคอยาวหว่านเมล็ดผักเพื่อให้ได้ต้นผักไว้กินฉันใด คนเราก็หว่านใบสมัครไปเพื่อให้ได้งานทำฉันนั้น”


“สุภาษิตบ้าบออะไรวะ” เต็มฟ้าพึมพำทั้งที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับผลงานดินปั้นตรงหน้า


“เฮ่ย ก็จริงของไอ้ดุ่ยมันนะเว้ย แล้วนี่มันก็ที่เดียวกับที่ฉันจะชวนแกไปเลยว่ะเต็ม แต่ที่เปลี่ยนใจไม่ชวนเพราะนึกได้ว่าแกเคยบอกจะกลับไปช่วยงานที่บ้าน”


“ลองดูก็ได้” เต็มฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ


“อ้าว แล้วเรื่องช่วยงานที่บ้านล่ะ” กีรติท้วง










“เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ”


 


 
   

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-11-2016 09:16:45 โดย ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า »

ออฟไลน์ imetvxq

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
รอติดตาม ชอบภาษาแบบนี้มาก <3

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
แปะก่อนนนนน เดี๋ยวมาอ่าน อิอิ

ออฟไลน์ rainiefonnie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ติดตามๆ   o13

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
เห็นชื่อคนแต่ง รู้เลยว่าต้องเข้ามาอ่าน
รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
สงสารเต็ม แต่น้องตามไม่ได้ทำอะไรผิดนะถ้าน้องโตพอที่จะรู้เรื่องเราว่าน้องก็คงรู้สึกแย่เหมือนกันนะ

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
สงสารน้องงง  :hao5: :hao5:

babaaa

  • บุคคลทั่วไป
ตามน่าสงสารร

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
สงสารน้องตามจัง   :o12:

ออฟไลน์ sukie_moo

  • ปัจจุบัน คือ อดีตของอนาคต
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-14
มาเจิมเรื่องใหม่   

โหยเต็มอคติกะน้องมากไป  จริงๆต้องสงสารน้องนะ เพราะน้องไม่มีโอกาสได้รับความรักความอบอุ่นจากแม่เลย   

พระเอกอยู่ไหนเพื่อนพี่ดุ่ยป่ะ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
มาตามเรื่องใหม่จ้ะ
สงสัยว่านายเต็มฟ้าต้องไปเจอคนที่โหด ๆ ดัดนิสัยเจ้าทิฐิเสียกระมัง

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
เข้ามาบวกและเป็ดเรื่องใหม่
เต็มนิสัยเด็กน้อยรั้นอย่างนี้ เชียร์ให้ถูกพี่มอบความรักสมชื่อเต็มฟ้าหน่อยแล้ว

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
กด+1 และกดเป็ดเหลืองเปิดเรื่องใหม่จ้า :mc4:
เห็นชื่อคนแต่งแล้วรีบกดเข้ามาอ่านทันที
ชอบชื่อตัวละครจัง เต็มฟ้า ตามตะวัน
สงสารน้องตาม คิดว่าน้องคงรู้สึกแหละว่าเต็มเกลียดน้อง
แต่น้องคงไม่รู้เหตุผลเท่านั้นเองว่าทำไมเต็มถึงเกลียด :เฮ้อ:
รอตอนต่อไปจ้า

ออฟไลน์ hembetaro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-1

สงสารน้องตามอ่ะ  :hao5: รู้สึกว่าเต็มไม่มีเหตุผลเลย เข้าใจนะถ้าตอน 11 ขวบจะโทษน้องที่เกิดมาว่าทำให้แม่ตาย แต่ผู้ชายอายุ 21 ยังคิดแบบนี้อยู่อีกเหรอ  :hao3:  เด็กนะจ๊ะเรา //แอบมโนเก้-เต็มนี้ดส์นุง  แต่รักของเต็มฟ้าน่าจะมาจากพรหมลิขิตมากกว่า (ว่าไปนั่น)   :o8:

ปล.  รังกระดาษ  ต้องเป็น  ลังกระดาษ  ฮับ

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4

ดีใจที่มีผลงานใหม่มาให้ติดตามกันอีก
แต่สงสารน้องที่โดนเกลียดจัง

ว่าแต่มันจะเกี่ยวกับบุรุษไปรษณีย์ยังไงนะ
จะมีใครไปต่างประเทศเหมือนเรื่องเก่ารึเปล่า

+ 1 + เป็ดจ้า

ออฟไลน์ mm03

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
 เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ :hao5:

ออฟไลน์ happy-jigsaw

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
ทําไมถงได้ดึงดูดขนาดนี้น้าาาา

จะอัพอะไรจะแต่งอะไรก็ต้องตามดูตามเม้นต์ทู้กที 5555

แปะป้าบไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวขออ่านยาวๆ เม้นต์ยาวๆ ให้หนําใจ ^^

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
จะเกี่ยวกับคุณบุรุษไปรษณีย์ตรงไหนหนออ  :mew3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เจ้าหญิงขี้ลืม

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4
อ๊ายยยย สนุกอ่ะ แค่ชื่อเรื่องก็น่าสนใจแล้วว  :hao7:

ออฟไลน์ Noi_Noi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
มารอติดตามค่ะ ชอบภาษาของคุณถ้าเธอเป็นท้องฟ้ามาก ๆ

สู้ๆ นะคะ

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
ตามมาอ่านแล้วค่าา
เป็นกำลังใจนะคะ~^^

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
รออ่านจ้า

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
แบบนี้พี่น้องจะดีกันมั้ยเนี่ย
แอบกระซิบว่าความคิดแรกที่อ่าน เราจิ้นว่าเป็นคู่พี่น้องอ้ะ 5555

ออฟไลน์ 28016

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
คุณถ้าเธอเป็นท้องฟ้าเปิดเรื่องใหม่แล้ววว :-[
เปิดเรื่องมาก็เห็นแววดราม่า
คนที่จะมาคู่กับเต็มจะเป็นบุรุษไปรษณีย์ตามชื่อรึเปล่านะ
อาจจะเป็นสื่อกลางการคุยของพี่น้อง ประมาณว่าเต็มไม่คุยตามเลยเขียนจดหมายเอา #มโนที่หนึ่ง

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
สงสารตามเลย ถ้าน้องได้ยินคงเสียใจแย่
เต็มลองคิดใหม่ คิดได้ตอนนี้ยังไม่สาย U _ U
คู่เต็มต้องมาเพราะพี่ดุ่ยชัวร์5555555555555

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
เต็มเปิดตัวมาก็ หน่วงๆเรื่องครอบครัวเลยนะ

เข้ามาอ่านเพราะชอบคนแต่ง อ่านง่ายสบายตา
ภาษาสวย  ติดใจจากเรื่องก่อน

รอตอนต่อไป

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
มารอเรื่องใหม่ครับ  :a3:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
มารอตอนต่อไปค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด