คุณบุรุษไปรษณีย์ที่รัก (จบแล้ว) ตอนพิเศษ สัญญา 16-02-2561
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: คุณบุรุษไปรษณีย์ที่รัก (จบแล้ว) ตอนพิเศษ สัญญา 16-02-2561  (อ่าน 240282 ครั้ง)

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
ใครพระเอก ใครนายเอก!!
สงสารน้องตามม

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
น่าสนุกจังเลยค่ะ >_<
เราชอบพ่อหนุ่มเดรทร็อค!  :o8:

น้องตามน่าสงารจังเลย ความสัมพันธ์ของพี่น้องนี่มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนจริงๆ

รอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ xeruoh

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 491
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
เข้ามาเพราะชื่อเรื่องเลยค่ะ

รอ รอ รอ

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
ตามมาจากคุณตังค์และคุณจ้า เห็นชื่อคนแต่งไม่เข้ามาอ่านไม่ได้แล้ว
ฝากบอกว่าคิดถึงคุณตังค์และคุณจ้ามากๆๆๆๆๆๆๆๆ
จะโรแมนติกเหมือนเรื่องแรกมั้ยนะ เปิดมาก็หน่วงเลย

ออฟไลน์ justonce

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สงสารน้องตาม พี่เต็มแอบใจร้าย TT^TT


ปล. พี่เต็มอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ด้วย จะมีโอกาสได้เจออาจารย์จ้ามั้ยน้ออออ


ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เข้ามาเพราะเห็นชื่อคนแต่งเลยเนี่ย

ออฟไลน์ ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +466/-3
    • ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า
ตอนที่ 2 : ศิธาพัฒน์



‘จับมือกันเดินไปพร้อมฟันฝ่า ด้วยหัวใจและศรัทธาเพื่อจุดหมาย
เปิดหนทางการสื่อสารสื่อโลกกว้างไกล ให้มั่นคงและก้าวไกลในสากล
นี่คือความภูมิใจของพวกเรา สิ่งที่เรานั้นก้าวมาสู่จุดหมาย
สิ่งที่เราพัฒนาเพื่อประเทศไทย สู่หลักชัยไปรษณีย์เพื่อปวงชน
ทุกทิศทั่วไทยแห่งใดโยงใยถึงกัน สุดแผ่นน้ำข้ามขอบฟ้าก็ไม่สำคัญ
จะอยู่แห่งไหนไปรษณีย์ช่วยสื่อถึงกัน เราพร้อมจะทำเพื่อคุณและเมืองไทย’




เสียงเพลงมาร์ชที่ดังแว่ว ๆ มาจากเครื่องขยายเสียงเป็นเพลงที่นักเรียนโรงเรียนการไปรษณีย์ต่างก็คุ้นเคยกันดีตลอดหนึ่งปีของการเรียนในรั้วสีเลือดหมูแห่งนี้ หนุ่มสาวหลายคนกำลังยืนถ่ายรูปกันที่ด้านหนึ่งของอาคารสูงสามชั้นที่ถูกทาทับด้วยสีแดง มีตัวอักษรสีขาวเขียนว่า ‘โรงเรียนการไปรษณีย์’ รอยยิ้มที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าของแต่ละคนเป็นรอยยิ้มแห่งความสำเร็จอีกก้าวก่อนที่หนุ่มสาวเหล่านี้จะแยกย้ายกันไปบรรจุเป็นพนักงานไปรษณีย์ตามที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ บ้างอาจสมหวังบ้างอาจผิดหวังคละเคล้ากันไป แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันคือความภาคภูมิใจในอาชีพของตัวเอง   



“พี่ศิธา มาถ่ายรูปกัน” เสียงสาวน้อยนางหนึ่งเอ่ยขึ้นเรียกสติของใครคนหนึ่งที่กำลังปล่อยใจคิดอะไรเพลิน ๆ ขณะแหงนหน้าขึ้นมองต้นชมพูพันทิพย์ที่มักจะออกดอกสีชมพูสะพรั่งในช่วงหน้าหนาวซึ่งเป็นช่วงการสอบของเหล่านักเรียนไปรษณีย์ หนึ่งปีสำหรับการเรียนที่นี่อาจไม่นานนักแต่มันก็ทำให้พวกเขาผูกพันกันได้ไม่ยาก


“เฮ้ย ๆ หลบ ๆ ให้พี่ศิธายืนข้างหน้าเลย ในฐานะพี่ใหญ่ของรุ่น” ชายหนุ่มที่ในมือถือช่อดอกไม้เอ่ยขึ้น


‘พี่ใหญ่ของรุ่น’ ชายหนุ่มร่างสูงผู้ได้รับเกียรตินี้ยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปยืนตรงที่ซึ่งบรรดาน้อง ๆ เว้นไว้ให้ จะมีใครคิดว่าอยู่ ๆ นักการตลาดมือดีก็ตัดสินใจสมัครสอบเข้าเรียนเป็นนักเรียนไปรษณีย์ทั้งที่หน้าที่การงานกำลังไปได้ดีแท้ ๆ ดังนั้นเพื่อน ๆ ร่วมรุ่นนักเรียนไปรษณีย์ของเขาจึงเป็นบรรดาเด็ก ๆ ที่เพิ่งเรียนจบในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ไม่ก็นิสิตนักศึกษาชั้นปีที่ 1  ที่ตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาตามหาความฝันของตัวเองกับระยะเวลา 1  ปี ในโรงเรียนแห่งนี้ ซึ่งหลาย ๆ คนอาจมองว่ามันเป็นการทำอะไรที่เสียเวลา แต่สำหรับ ‘ศิธาพัฒน์ กษิศภูมิ’ มันเป็นหนทางเดียวที่จะสามารถทำให้เขาสามารถย้อนคืนสู่วันเวลาเก่า ๆ ได้


ไม่นานเสียงชัตเตอร์ก็ดังรัวขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะของหนุ่มสาว วันสุดท้ายของการใช้ชีวิตร่วมกันในโรงเรียนแห่งนี้กำลังจะหมดลง และอีกไม่นานที่แห่งนี้ก็จะมีนักเรียนไปรษณีย์รุ่นต่อไปเข้ามายืนแทนที่

 
“โชคดีพี่ อย่าลืมส่งข่าวถึงกันบ้างล่ะ ไปบรรจุเสียไกลเชียว” ชายคนเดิมกล่าวพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้


“ขอบใจนะ อย่าลืมส่งรูปให้บ้างล่ะ” คนตัวสูงรับดอกไม้มาพร้อมกับตบบ่าคนตรงหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินจากมา ชายหนุ่มเดินตรงไปยังม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ซึ่งมีใครอีกคนกำลังรอเขาอยู่ ตาคมกริบทอดมองไปยังหญิงชราในชุดผ้าไหมสีตองอ่อนที่กำลังนั่งคุยอยู่กับบรรดาพ่อ ๆ แม่ ๆ คนอื่น ๆ ที่มาแสดงความยินดีในวันจบการศึกษาของลูก ๆ  ผมสีดอกเลาถูกเซ็ตตีกระบังดูเนี้ยบกว่าตอนที่เธอเดินดูต้นไม้ในสวนของเธอเมื่อตอนอยู่ที่บ้านหลายเท่า ชายหนุ่มกดยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินเข้าไป


“กลับกันเถอะครับย่า”


“อ้าว ทำไมรีบกลับ ย่าคิดว่าแกจะอยู่ถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ นานกว่านี้เสียอีก”




หลานชายส่ายหน้ายิ้ม ๆ “นานแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องจากกันอยู่ดีแหละครับ”
   



หญิงชราวัยแปดสิบปีกระชับวงแขนที่โอบกอดดอกไม้ช่อโตก่อนจะเหม่อมองสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา แม้จะไม่ใช่ช่วงเวลาเร่งด่วนแต่ถนนเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยรถราที่จอดติดเป็นอัมพาต ครู่หนึ่งเธอก็ละสายตาจากภาพตรงหน้าก้มลองมองมืออันเหี่ยวย่นของตัวเองที่กำลังลูบคลำไปบนตราสัญญาลักษณ์รูปเครื่องบินกระดาษสีน้ำเงิน แดง ขาว ทำจากเรซินนูนซึ่งประดับอยู่บนปกผ้าไหมสีแดงสดมีตัวอักษรพิมพ์ทองเขียนว่า ‘โรงเรียนการไปรษณีย์’ ที่วางอยู่บนตักก่อนจะเปิดมันออกอ่านข้อความบนกระดาษสีขาวที่อยู่ด้านใน



ดวงตาสีเทาหม่นไล่ไปตามตัวอักษรในประกาศนียบัตรซึ่งมอบให้แก่ผู้สำเร็จหลักสูตรนักเรียนการไปรษณีย์ปีล่าสุดจนกระทั่งมาหยุดที่ชื่อเจ้าของ


‘ศิธาพัฒน์ กษิศภูมิ’


หญิงชราเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มวัยย่างเบญจเพสที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ในตำแหน่งที่นั่งคนขับ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตาถูกสวมมาตั้งแต่เมื่อเช้ายังคงอยู่ในสภาพเรียบร้อย ที่คอผูกเนคไทสีน้ำเงินเข้มตัดกับแหนบเหน็บเนคไทสีทอง ผมรองทรงถูกหวีเสยเปิดหน้าผากเผยให้เห็นคิ้วเข้มหนารับกับดวงตาคมกริบ ในความคิดของคนที่เฝ้าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ๆ นั้นเขาช่างเป็นหลานชายในบรรดาหลาน ๆ ทั้งสามคนที่นอกจากจะมีใบหน้าละม้ายคล้ายผู้เป็นพ่อแล้วนิสัยก็อย่างกับถอดแบบกันมา แม้ภายนอกจะดูใจเย็น สุขุม แต่หากรู้จักกันจริง ๆ หรือเป็นคนใกล้ชิด จะรู้ว่าเมื่อเขาคิดจะทำการอะไรแล้วไม่มีทางที่จะล้มเลิกง่าย ๆ หลานชายคนโปรดคนนี้จึงได้ชื่อว่า ‘ดื้อเงียบ’ ที่สุดในบรรดาหลาน ๆ ทั้งหมด 


“แกนี่มันดื้อเหมือนพ่อไม่มีผิด” แม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้นแต่ในแววตาของคนเป็นย่าก็แสดงออกถึงความภูมิใจในความสำเร็จนี้ “แทนที่จะเรียนต่อปริญญาโท ก็รั้นมาเรียนโรงเรียนการไปรษณีย์”


แม้จะโดนบ่นแต่รอยยิ้มก็ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา แถมยังย้อนถามเสียด้วยซ้ำ “ย่านี่บ่นตั้งแต่ผมเข้าเรียนยันเรียนจบเลยนะ ปีหนึ่งแล้วนะย่า ย่าไม่เหนื่อยบ้างเหรอครับ”


“เหนื่อยสิ ย่าเหนื่อยจะบ่นแกแล้ว แต่แกนั่นแหละที่ทำให้ย่าต้องบ่น” หญิงชราขมวดคิ้วพร้อมกับปิดปกประกาศนียบัตรลง “อยู่ดีไม่ว่าดี ทำงานบริษัทดี ๆ ไม่ชอบ ดันอยากเป็นพนักงานไปรษณีย์” น้ำเสียงนั้นแสดงถึงความอ่อนอกอ่อนใจไม่น้อย


 “แล้วเป็นพนักงานไปรษณีย์มันไม่ดีตรงไหนล่ะครับ ลูกชายย่าก็เป็นนะ”


“มันก็ดีอยู่หรอก ถ้าแกไม่เดินเข้ามาบอกย่าว่าจะขอไปบรรจุที่ลำปาง”


ศิธาพัฒน์ยังคงยิ้มอย่างอารมณ์ดี “สามปีเองย่า ผมขอเวลาสามปีนะ”


ผู้เป็นย่าได้แต่เพียงฟังเฉย ๆ เธอเข้าใจกฎระเบียบนี้ดี เพราะนอกจากตอนนี้เธอจะเป็นย่าของว่าที่พนักงานไปรษณีย์ระดับ  2 แล้ว เธอยังเป็นแม่ของอดีตหัวหน้าสำนักงานไปรษณีย์จังหวัดด้วยเช่นกัน   


“ให้มันจริงเถอะ ย่าละกลัวจริง ๆ กลัวว่าประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอย”


“โธ่..ย่าครับ นี่มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนะครับ จนพี่ปุนจะแต่งงานแล้วย่ายังไม่ลืมอีกเหรอ”


“ใครจะลืมได้ พ่อแกน่ะทำย่าไว้แสบ อุตส่าห์ทาบทามลูกสาวเจ้าสัวเอาไว้ให้ สุดท้ายก็ไปคว้าลูกสาวชาวสวนมาเป็นเมีย”


“แต่สุดท้าย แม่ก็ชนะใจย่าได้” ชายหนุ่มยิ้มหวาน


“ย่ะ” น้ำเสียงงอน ๆ ของผู้เป็นย่าทำให้หลานชายอดนึกขำไม่ได้ เพราะแม่ของเขาเป็นคนขยันทำมาหากิน การเอาชนะใจ ‘คุณนายยุพา’ เศรษฐีนีเจ้าของสวนผลไม้เมืองนนท์จึงไม่ใช่เรื่องยาก


“แล้วนี่แกบอกพ่อกับแม่แกแล้วหรือยัง”


“ผมโทรไปบอกแล้วละครับ พ่อกับแม่บอกว่าจะบินกลับจากสงขลามาให้ทันส่งผมไปลำปาง”


“แล้วแกได้คุยกับเจ้าปุ้นมันบ้างหรือเปล่าว่าจะกลับบ้านเมื่อไร”


“อืม ก็เห็นพ่อบอกว่าเทอมหน้าปุ้นต้องออกไปฝึกงานในโรงพยาบาล ก็คงอีกนานเลยละครับกว่าจะได้กลับบ้าน” ศิธาพัฒน์ลอบมองเสี้ยวหน้าของคนที่นั่งข้าง ๆ กันก่อนจะยิ้ม “ทำไมครับ ย่ากลัวเหงาเหรอ”


หญิงชราไม่ได้ตอบอะไร เธอยังคงเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ซึ่งขณะนี้สายฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้น จนกระทั่งสัมผัสอุ่น ๆ ที่หลังมือทำให้ต้องละสายตาหันกลับมา


“ย่าไม่ต้องกลัวเหงาหรอกครับ อีกหน่อยพอพี่ปุนแต่งงานมีหลาน ย่าก็จะมีเจ้าตัวเล็ก ๆ ไว้ให้ปวดหัวแล้ว”


“ปวดหัวกับพวกแกสามคนย่าก็จะแย่แล้ว” คุณนายยุพากล่าวอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับวางมือที่เหลือลงบนมือของหลานชายพลางนึกถึงเด็กหญิงและเด็กชายจอมซนสามคนที่มักจะทำให้ต้องปวดหัวอยู่บ่อย ๆ ถ้าไม่ทะเลาะกันเรื่องแย่งของเล่น ก็ทะเลาะกันเรื่องที่เถียงกันว่าพ่อแม่รักใครมากกว่ากัน แต่ทุกครั้งเหตุการณ์ทุกอย่างก็จะคลี่คลายลงได้ด้วยฝีมือของคุณย่าเสมอ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากหลาน ๆ แห่งบ้าน ‘กษิศภูมิ’ ทั้งสามคน ทั้ง ‘ปุน’ หรือ ‘ศิตางค์’ และ ‘ปุ้น’ หรือ ‘ศิลา’ รวมถึงศิธาพัฒน์จะสนิทกับคุณย่าเอามาก ๆ


สายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนทำให้การจารจรในช่วงบ่ายเป็นอัมพาตตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนค่อย ๆ ซาลงเมื่อรถนั่งแบบครอบครัวเลี้ยวเข้าซอยที่แวดล้อมไปด้วยสวนผลไม้ในชุมชนชาวสวนเก่าแก่ริมน้ำเขตจังหวัดนนทบุรี ไม่นานนักรถก็แล่นลัดเลาะสวนผลไม้มาจนถึงบ้านสองชั้นหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาบริเวณที่กว้างขวาง คุณนายยุพามองหญิงสาวในชุดนางพยาบาลที่รีบวิ่งออกมารับหน้าก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ


“ยัยปุน ย่าบอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าวิ่ง สะดุดล้มไปจะทำยังไง โตเป็นสาวแล้วยังต้องให้ย่าพูดปากเปียกปากแฉะ”


ศิตางค์เดินเข้ามารับของจากมือของผู้เป็นย่า “ก็ปุนตื่นเต้นนี่คะ อยากเห็นนายไปรษณีย์คนใหม่” พูดจบเธอก็หันไปยิ้มน้อย ๆ ให้น้องชายคนรองเป็นอันรู้กันว่าย่าสามารถบ่นได้ทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องที่ไม่น่าบ่น


“จะตื่นเต้นอะไรกันหนักหนา”


“แหม ย่าน่ะไม่ตื่นเต้นเลยนะคะ ปุนเห็นไปตัดชุดตั้งแต่สองเดือนที่แล้วแถมออกไปทำผมตั้งแต่เมื่อวาน”


คุณนายยุพาค้อนขวับ “แม่เราเขาซื้อผ้ามาให้ตั้งนานแล้วย่ากลัวมันจะเก่าก็เลยเอาไปตัด ๆ เสีย ส่วนผมย่าก็ไปทำของย่าเป็นปกติ” มือเหี่ยวย่นยกขึ้นจัดทรงผมแก้เก้อก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน 


“ค่ะ ปกติก็ปกติ” หลานสาวคนโตยิ้มหวาน มองหญิงชราที่กำลังเดินผ่านหน้าเธอไป รู้ดีว่าการเถียงกับคุณย่าจอมดื้อ เถียงอย่างไรก็ไม่ชนะ ดังนั้นเธอจึงหันไปหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ


“พี่ยินดีด้วยนะปุ่น”


“ขอบคุณครับพี่ปุน” ศิธาพัฒน์กล่าวก่อนจะดึงช่อดอกไม้มาถือเอาไว้เองในขณะที่พี่สาวของเขากำลังเปิดประกาศนียบัตรออกอ่าน


“พ่อกับแม่ต้องภูมิใจในตัวปุ่นมาก ๆ แน่ ๆ” เธอกล่าวทั้งที่สายตายังคงไล่อ่านข้อความในกระดาษอย่างตั้งใจ


“พ่อกับแม่เขาก็ภูมิใจในตัวพวกเราทุกคนนั่นแหละ” พูดจบแขนแกร่งก็โอบไหล่พี่สาวเอาไว้


“แล้วนี่ต้องไปสามปีเลยเหรอ”


“ครับ”


“เฮ้อ!” หญิงสาวถอนหายใจพร้อมกับปิดประกาศนียบัตรลง “น้องชายฉันแต่ละคน ทำไมถึงอยู่ไกลบ้านกันนักนะ”


“โธ่..พี่ปุน เดี๋ยวเจ้าปุ้นมันเรียนจบมันก็กลับมาแล้ว เผลอ ๆ อาจจะได้มาเป็นเภสัชกรที่โรงพยาบาลเดียวกับพี่ก็ได้นะ”


“หึ คงได้ทะเลาะกันตายสิไม่ว่า” พี่สาวคนโตยิ้มพลางนึกถึงน้องชายตัวแสบประจำบ้าน “แล้วเราล่ะ ทำไมถึงเลือกไปไกลจัง ทั้งที่จริง ๆ ก็เลือกบรรจุในที่ทำการไปรษณีย์ใกล้ ๆ บ้านได้ แต่ก็ยังเลือกไปไกลถึงลำปาง”


“คงอยากไปในที่ที่พ่อกับแม่เคยอยู่ด้วยกันมั้ง” ริมฝีปากหนาขยับยิ้ม “เห็นชอบทบทวนความหลังให้ลูก ๆ อิจฉากันอยู่เรื่อย”


“พี่เองก็จำอะไรเกี่ยวกับที่นั่นไม่ได้เลย จำได้ว่าตอนที่พ่อกับแม่ย้ายกลับมาอยู่กับคุณย่าพี่ยังเด็กมาก นี่ถ้าแม่ไม่ตัดสินใจขายทั้งบ้านทั้งสวนที่นั่นปุ่นก็คงไม่ต้องไปลำบากหาที่อยู่ใหม่ แต่จากที่ฟังแม่เล่ากว่าพ่อจะตัดใจย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ใช้เวลานานเหมือนกันนะ” 




 “นั่นน่ะสิ อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมพ่อถึงได้รักที่นั่นนัก”


ตาคมทอประกายเมื่อนึกถึงการเดินทางที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่นาน...
   
 


....


สวัสดีค่ะ พบกันอีกแล้ว 

ก่อนอื่นต้องขอบคุณมาก ๆ สำหรับการติดตามนะคะ

รู้สึกเกร็ง ๆ เหมือนกันเวลาคุณคนอ่านบอกว่า เข้ามาอ่านเพราะเห็นชื่อคนเขียน

(แหะ ๆ ไม่อยากให้คาดหวังกับเราเยอะค่ะ รู้ตัวว่ายังเขียนไม่ดี ^^")

ขออนุญาตออกตัวแรง ๆ ก่อนเลยค่ะว่าเราไม่ใช่นักเขียน อาจจะเขียนได้ไม่ดีนัก ต้องขออภัยนะคะ

แต่ยังไงก็ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ อ่านคอมเม้นท์แล้วสนุกดีเวลาคนอ่านเดาเรื่องต่อ

มีคนเดาถูกด้วยละ น่ากลัวจริง ๆ (นี่มาสิงร่างเราหรือเปล่า)

หลังจากตอนนี้ไปคงเว้นช่วงนานหน่อยนะคะ ขอไปเคลียร์การงานส่งก่อน

จะหมดคอร์สเวิร์คแล้วต้องทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวหน่อย (ทั้งที่แอบดีใจสุด ๆ)

ขอบคุณ คุณ hembetaro ที่ช่วยดูคำผิดให้นะคะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-02-2014 15:49:49 โดย ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
คุณบุรุษไปรษณีย์ตัวเป็น ๆ มาแล้ว

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2598
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
อรั๊ยยยย คุณบุรุษไปรศนีย์มาแล้วววว  :-[

ครอบครัวนี้ดูน่ารักอบอุ่นจังเลยค่ะ
มีความหลังอะไรน้าที่ทำให้พี่ศิธาของเราต้องถ่อไปไกลถึงลำปาง

อ่านแล้วรู้สึกได้ว่าบรรยากาศอบอุ่นดีจังเลยค่ะ เขียนได้ละมุนมากๆ รอติดตามนะคะ ><

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
ไปรษณีย์ปุ่นนี่เอง >.<

ขอบคุณนะคะ +1
ติดตามและเป็นกำลังใจค่ะ^^

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
ตอนนี้เรากำลังคาดหวังว่ามันจะอบอุ่นเหมือนเรื่องที่แล้วนะ 5555

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
คุณไปรษณีย์มาแล้ว

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
คุณไปรษณีย์มาแล้ว

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
คุณปุ่นดูมาดแมนแฮนซั่มมากเลยค่ะ5555555
ไปพบรักกันที่ลำปาง โหยยยยยย
อยากให้เจอกันแล้ว

ออฟไลน์ hembetaro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-1
อุ้ย!!! มีพูดถึงเราด้วย แอบเขินนี้ดส์นุง  :o8:

รอลุ้นพี่ปุ่นกับน้องเต็มจะเจอกันยังไงน้อ~ 




สายฝนที่ตกลงมาอย่าไม่ลืมหูลืมตา

สายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา  (ตก ง.งู ไปตัวฮะ)

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
ใกล้จะเจอกันแล้วจ้า

ออฟไลน์ 28016

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ชอบคุณย่าจังเลย คุณย่าที่เห่อยิ่งกว่าหลานแต่ไม่ยอมพูด :กอด1:
คุณศิธาแค่ชื่อก็รู้สึกได้ถึงความมาดแมน(?)
บรรจุไกลบ้านสามปีไปตามรอยความรักคุณพ่อคุณแม่  :o8:


ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ย่าตลกดีนะ ทั้งทีแอบไปตัดชุดทำผมด้วย  :laugh:

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4

แหม---ไปตามรอยพ่อกับแม่
สงสัยจะได้เจอเนื้อคู่แบบเดียวกันเลยมั้งเนี่ย

คราวที่แล้วพ่อก็ขัดใจย่าด้วยการไปคว้าสาวชาวบ้านมาคนนึงแล้ว
คราวนี้ลูกก็ท่าทางจะขัดใจย่าด้วยการมีสะใภ้เป็นผู้ชายแน่ๆเลย
คุณย่าจะรับได้มั้ยเนี่ย

+ 1 + เป็ดจ้า


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ justonce

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คุณบุรุษไปรษณีย์มาแล้ว


ออฟไลน์ Noi_Noi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่ปุ่นไปไกลถึงลำปาง แถมไปตั้งสามปีด้วย
ได้ไปแล้วก็หาคำตอบให้ได้นะคะพี่ปุ่นว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงรักที่นั่น

สู้ต่อไปค่ะ  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
ครอบครัวพี่ปุ่นอบอุ่นจัง
ชอบคุณย่า คุณย่าชอบบ่นแต่ใจดี

ออฟไลน์ bon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-2
ชอบชื่อบ้านนี้จัง ปุน ปุ่น ปุ้น
แอบสงสารน้องตามของพี่เต็ม
รอติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
คุณบุรุษไปรษณีย์มาแล้ว  :katai2-1:

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
ไปตามรอยความรักของพ่อแม่
แล้วอาจจะได้เจอรักแท้ของตัวเองนะคะพี่ปุ่น
ฮิ้วววว   o13

ออฟไลน์ arakanji

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
เห็นจากFBว่ามีเรื่องใหม่แล้ว
ตามมาด่วนๆเลยค่ะ
เม้นก่อนอ่าน55++

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
ครอบครัวคุณไปรษณีย์ดูอบอุ่นจังเลยนะคะ
อย่างนี้พระเอก?ของเราต้องมาเติมเต็มความรักให้กับนายเอก?แน่นอน

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
เข้ามาส่องคุณไปรษณีย์ :m22:

ออฟไลน์ happy-jigsaw

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
เสียความมั่นใจในการคาดเดาเนื้อเรื่องไปอีกครั้งสําหรับการอ่านนิยาย

ตอนแรกขึ้นเรื่องมา นึกว่าคุณเต็มฟ้าจะออกแนวนิ่งๆ ขรึมๆ (ติดนิสัยจากจ้ามาประมาณนั้น)

แต่จากที่ดูจากการพูดคุยกับเพื่อน

อืม...แลดูธรรมดาเป็นเด็กวัยรุ่นแบบธรรมดาทั่วไปที่มีปม

ยังคงชอบความเป็น 'ธรรมดา' ของเนื้อเรื่องที่นักเขียนแต่งอยู่ดี อะไรที่ธรรมดามักดึงดูดได้ดีเสมอ ขอยืนยัน  :really2:

รออ่านตอนต่อไปนะคะ ^^ ตอนแรกกะว่าลงให้ครบก่อนแล้วค่อยอ่านทีเดียวเหมือนเรื่องก่อน

แต่แหม...อดใจไม่ไหวอ้ะ  :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด