@มาโปรด@ : ตอนพิเศษ : 23/09/2014 (Page. 145) *แจ้งข่าวหน้า 149 28/1/2015
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: @มาโปรด@ : ตอนพิเศษ : 23/09/2014 (Page. 145) *แจ้งข่าวหน้า 149 28/1/2015  (อ่าน 1905748 ครั้ง)

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************



สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน

เรื่องนี้เป็นนิยายชื่อ มาโปรด ตามชื่อของตัวเอกของเรื่องเลยค่ะ

ไม่มีอะไรลึกซึ้งมากมายสำหรับชื่อ แค่คนเขียนอยากให้รู้จักผู้ชายคนนี้เท่านั้น

พี่โปรดเป็นผู้ชายที่ขี้หึงสุดยอด คำพูดติดปากคือ 'พี่ไม่ชอบ' แทบจะทุกตอนของเรื่อง

คนเรามีหลากหลายมุมค่ะ สิ่งที่เราชอบและเห็นว่าเขาเป็น...นั่นอาจจะเป็นแค่การมโนเอาเองของเราก็เป็นได้

ฝากผู้ชายที่ชื่อ มาโปรด ไว้ในอ้อมแขนทุกคนด้วยนะคะ  :กอด1:



เรามีเพจค่ะ เพิ่งสร้าง เอาไว้อัพเดทข่าวของมาโปรดและเรื่องต่อๆ ไปค่ะ เข้ามาพูดคุยกันได้นะคะ
กดตรงนี้ได้เลย


สารบัญ


ตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4
ตอนที่ 5
ตอนที่ 6
ตอนที่ 7
ตอนที่ 8
ตอนที่ 9
ตอนที่ 10
ตอนที่ 11
ตอนที่ 12
ตอนที่ 13
ตอนที่ 14
ตอนที่ 15
ตอนที่ 16
ตอนที่ 17
ตอนที่ 18
ตอนที่ 19
ตอนที่ 20
ตอนที่ 21
ตอนที่ 22
ตอนที่ 23
ตอนที่ 24
ตอนที่ 25
ตอนที่ 26
ตอนที่ 27
ตอนที่ 28
ตอนที่ 29
ตอนที่ 30
ตอนที่ 31
ตอนที่ 32
ตอนที่ 33
ตอนที่ 34
ตอนที่ 35
ตอนที่ 36
ตอนที่ 37
ตอนที่ 38
ตอนที่ 39
ตอนที่ 40
ตอนที่ 41
ตอนที่ 42
บทส่งท้าย


ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 4
ตอนพิเศษ 5
ตอนพิเศษ 6
ตอนพิเศษ 7
ตอนพิเศษ นอกรอบ
................................................Thank you........................................
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-01-2015 23:55:11 โดย Snufflehp »

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 1 : 22/12/2013
«ตอบ #1 เมื่อ22-12-2013 19:01:04 »

ตอนที่ 1

ผมว่าท้องฟ้าที่กำลังเงยหน้ามองอยู่นี้มันกว้างใหญ่มาก ถ้าเทียบกับความกว้างใหญ่นี้แล้ว ผมก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ผมเป็นเพียงส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ไม่ได้มีความพิเศษสำคัญอะไรสักเท่าไหร่ แต่มันคงจะดีล่ะมั้งครับ ถ้าหากว่าวันหนึ่งผมได้เป็นคนพิเศษสำหรับใครสักคน และมีเพียงผมเท่านั้นที่สำคัญสำหรับเขา แต่คงยากสักหน่อยหากคิดถึงความเป็นจริงแล้ว ความรักเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากตัวผมมากหากวัดจากเด็กรุ่นเดียวกัน เพราะพวกเขาไม่ต้องคอยทำงานตัวเป็นเกลียวอย่างผม

ผมเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง ผมเรียนมหาวิทยาลัยโดยใช้ทุน กยศ.ของรัฐบาล ค่าเทอมผมไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวลเท่ากับค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน ผมมีรายรับแค่เดือนละสองพันสองร้อยบาทจากการกู้ยืมเงินรัฐบาล แต่แค่นั้นมันไม่พอสำหรับค่าเช่าหอพักในเมืองกรุงหรอกครับ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟ ค่าอยู่ค่ากิน สารพัดค่าที่ต้องจ่าย ผมจึงต้องทำงาน ทำงาน และทำงาน...ตอนเย็นผมเป็นพนักงานล้างจานที่ร้านอาหารไทยชื่อดังแถวหลังมอ ตกดึกผมทำงานที่เซเว่นข้างหอที่ผมพักจนใกล้เช้าถึงออกงาน เพราะฉะนั้นเวลาลงทะเบียนเรียนผมจึงต้องเลือกลงเรียนในเวลาที่ผมจะพอมีเวลานอนได้...สักชั่วโมงหรือสองชั่วโมงก็ยังดี

ชีวิตแบบนี้มันก็ไม่แย่ซะทีเดียว แต่แน่ล่ะมัน..เหนื่อย ผมยอมรับว่าบางครั้งก็อยากแบกหน้าหล่อๆ กลับบ้านไปให้รู้แล้วรู้รอด บ้านที่ผมจากมาเพราะผิดใจกับพ่อเรื่องคณะที่จะเรียน มันฟังดูโบราณและเคล้านิยายไปหน่อยว่าไหม? แต่นี่ล่ะความจริงของผม บ้านผมเป็นหมอกันทั้งบ้าน มีกิจการโรงพยาบาลที่ถ้าไม่หลงตัวไปหน่อยผมก็ว่าดีที่สุดและใหญ่ที่สุดในประเทศ แต่ผมรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่านี่ไม่ใช่ทางที่ผมจะเลือก ผมชอบคอมพิวเตอร์ ชอบที่จะอยู่กับมันและศึกษา แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่พ่อต้องการ เมื่อความเห็นไม่ตรงกัน ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่บ้านหลังนั้นต่อ เมื่อหกเดือนก่อนหลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมปลายผมก็หันหลังจากมา...มาด้วยความคิดที่ว่า ทุกสิ่งที่ผมต้องการ ผมจะคว้ามันมาด้วยตัวของผมเอง มันดูกล้าหาญและก็โง่ในเวลาเดียวกัน ผมเอานาฬิกาเรือนโปรดไปจำนำเพื่อจะได้จ่ายค่าเทอมที่ต้องสำรองจ่ายก่อน ผมขายสมบัติติดตัวเท่าที่ผมมีสำหรับค่าเช่าหอพักและค่าใช้จ่ายในระหว่างที่ยังหางานทำไม่ได้

สามเดือนหลังจากที่ต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง ผมรู้ตัวเลยว่าผมยังเด็ก ผมคิดแค่ว่าทุกอย่างผมสามารถจัดการได้ แต่เพราะคิดน้อยเกินไปจนลืมไปว่าโลกนี้กว้างใหญ่มาก...มากเกินกำลังของผม ผมพยายามใช้ชีวิตโดยปราศจากการช่วยเหลือจากทางบ้าน แต่นานวันเข้าความพยายามของผมกลายเป็นความดันทุรัง ผมไม่ใช่คุณหนูที่มีพร้อมทุกอย่างอีกแล้ว ผมเป็นเพียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่หวังว่า...จะยังพอมีเงินซื้อข้าวกินในเย็นวันนี้

มันแย่มากที่อีกสามวันกว่าผมจะได้เงินจากการทำงาน แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของการจ่ายเงินล่าช้า แต่เป็นเพราะสิ้นเดือนยังมาไม่ถึง...เป็นผมเองที่ใช้เงินหมดก่อนเวลาอันควร เซ็งจริงๆ แต่ช่วยไม่ได้ เย็นวันสอบวันสุดท้ายของเทอมแรกอย่างนี้เลยต้องมาหาวัตถุดิบไปประกอบอาหารแถวบ่อปลาคณะเกษตรฯ

“ไอ้ห่าปลื้ม!!! มึงมาตกปลาบ่อคณะกูอีกแล้ว!!!! หยุดการกระทำอันสามหาวของมึงบัดเดี๋ยวนี้!!”

ผมสะดุ้งโหยงพลางรีบชักคันเบ็ดขึ้นมาจากน้ำ ก่อนจะหันไปมองคุณติ๊กเด็กคณะเกษตรฯ แต่การแต่งตัวคล้ายเด็กศิลปกรรมที่กำลังวิ่งหน้าดุใกล้เข้ามา

“เฮ้ย!! ผมเปล่าทำ!!” ผมรีบโยนคันเบ็ดให้พ้นตัว แล้วคว้าย่ามขึ้นมาสะพาย พยายามหาทางหนีทีไล่เพื่อจะได้รอดพ้นจากคุณติ๊กที่ชอบทำตัวเป็นผู้พิทักษ์สัตว์น้ำในบ่อน้ำขนาดใหญ่ตรงหน้าประหนึ่งลูกของตัวเอง

“มึงยังจะแก้ตัว อุปกรณ์ครบขนาดนี้ มึงยังบอกกูว่าเปล่า!! นี่เงินช็อตอีกแล้วใช่มั้ยห้ะ!!! ถึงมารังแกพวกลูกๆ กูเนี่ย!” ไม่ว่าเปล่าไอ้หน้าดุตัวโตนามว่าติ๊กก็ส่งสายตาเชือดเฉือนมาให้ผมที่แก้ตัวยังไงก็คงไม่รอด เพราะความจริงกับหลักฐานมันปรากฎอยู่ทนโท่

“ขอผมสักตัวสองตัวไม่ได้เหรอครับ เย็นนี้ผมไม่มีจะกินจริงๆ นะ ไม่งั้นไม่ถ่อมาถึงคณะเกษตรฯ หรอก คุณติ๊กดูดิ” ผมชี้ให้คุณติ๊กดูปลานิล ปลาดุก ปลาช่อน ปลาทับทิม สารพัดปลาที่แย่งกันเผยอปากให้พ้นน้ำอย่างร่าเริงเมื่อพ่อติ๊กของพวกมันโปรยเกร็ดขนมปังลงไปให้ “ลูกๆ คุณติ๊กโคตรเยอะอ่ะ เดี๋ยวแม่งเบียดกันตายในบ่อทำไง? ไม่ลดประชากรลงบ้างจะเกิดปัญหาคอขวด แล้วคุณติ๊กคิดดูนะว่า...”

“พอๆ พอเลย เหตุผลชักแม่น้ำทั้งห้าของมึงกูฟังจนเบื่อ คนห่าไรวะ นามสกุลก็ใหญ่ แต่ตังค์ไม่มีจะแดก”

“อ้าว! เกี่ยวไรกับนามสกุล ผมจนของผมเอง ฮ่าๆๆๆ”

คุณติ๊กมองผมอย่างรับไม่ได้ ดูๆ ไปแล้วคงปลงสังเวชอยู่ในใจ เพราะนี่เป็นครั้งที่ห้าแล้วมั้งที่ผมมานั่งตกปลาของคณะเกษตรฯ บางทีก็ไปเลียบๆ เคียงๆ แถวสวนผักบ้าง (ให้ทำไงได้ ผมช็อตจริงๆ) เลยทำให้ผมได้รู้จักกับคุณติ๊กที่อยู่รุ่นเดียวกันแต่ต่างคณะ ก็ไม่สนิทเท่าไหร่หรอก พอคุยกันได้ เขาก็ช่วยเหลือผมอยู่บ่อยๆ เหมือนกัน

“ไป กูพาไปแดกข้าว”

“เฮ้ย! เกรงใจ”

“มึงไม่ต้องเกรงใจไอ้ห่า เดี๋ยวท้องหิวก็มาระรานลูกๆ กูอีก ตามมาเร็วๆ”

แต่พอเห็นผมยังทำท่าอิดๆ ออดๆ เขาที่เดินนำไปแล้วก็หันหลังมามองผม แล้วพูดเสียงดังอย่างหงุดหงิดว่า

“ให้ไว!”

คุณติ๊กพาผมมาที่ร้านอาหารตามสั่งใต้ตึกของคณะแพทยศาสตร์แทนที่จะกินที่คณะเกษตรฯ ของเขา เขาให้เหตุผลง่ายๆ ว่าที่นี่ใกล้กว่า ซึ่งก็จริง...จากบ่อปลาที่ผมเพิ่งจากมากับโรงอาหารของคณะคุณติ๊กถือว่าอยู่ไกลกันราวครึ่งสนามฟุตบอล

แต่บอกตามตรง ผมยอมเดินขาลากไปที่โรงอาหารคณะเกษตรฯ แทนการมานั่งกลั้นหายใจอยู่ที่นี่ มันไม่ใช่ที่ที่ปุถุชนธรรมดาอย่างผมจะสามารถอยู่ได้ มีเสียงดังแค่เสียงช้อนกระทบจาน บทสนทนาคุยกันเป็นภาษาที่ผมไม่เข้าใจ ผมไม่กล้าทำเสียงดังจริงๆ เพราะเกรงจะรบกวนผู้หญิงสวมแว่นโต๊ะข้างๆ ที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือไปพลางกินไปพลางปากบ่นงึมงำไม่เป็นภาษา แม้แต่คุณติ๊กที่ชอบทำเสียงดังอยู่เป็นนิสัยก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากพูดสักแอะ พวกเราทำแค่เขียนเมนูลงบนกระดาษและเดินอย่างเงียบๆ เอาไปยื่นให้ป้าแม่ค้าที่รอรับออร์เดอร์

“คุณติ๊ก คุณว่าเราไปบอกป้าเขาเอาใส่กล่องแล้วออกไปนั่งกินที่อื่นดีมั้ยครับ?” ผมกวักมือเรียกคุณติ๊กมากระซิบกระซาบกันเบาๆ

“แต่กูว่าแอร์เย็นดีนะ” เขากระซิบกลับมาเช่นกัน

“เย็นจนจะแข็งตายอยู่แล้ว!! พวกนี้มันคนแน่เหรอครับ ร้านอาหารใต้ตึกคณะผมเสียงดังอย่างกะเชิดสิงโตงานตรุษจีน คุณติ๊กดูที่นี่ดิ๊ เงี๊ยบบบบ เงียบบบบ!”

กระซิบกระซาบกับคุณติ๊กได้ไม่นาน เสียงหัวเราะน่าฟังของใครสักคนก็ดังขึ้น ผมหันมองไปที่ประตู เห็นกลุ่มผู้ชายในชุดนักศึกษากลุ่มใหญ่กำลังเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นโดดเด่น...เหมือนมีออร่า ส่องสว่างอะไรทำนองนั้น จนผมไม่อาจละสายตาได้ ผิวสีน้ำนมจนผู้หญิงใส่แว่นโต๊ะข้างหลังผมยังเทียบไม่ติด เขาสูงกว่าผู้ชายที่เดินอยู่ข้างๆ เล็กน้อย และต้องยอมรับว่าหน้าตาดีมากในทรงสกินเฮดที่แม้แต่ผมที่ค่อนข้างมั่นใจในหนังหน้าตัวเองยังไม่กล้าตัด

ปึ๊ก!

เหมือนมีอะไรมาชนเข้าที่ใจผมอย่างจังเมื่อได้เห็นรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์นั้นเข้า หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนที่กำลังเดินผ่านโต๊ะผมไปจะได้ยิน เขายิ้มสวยมาก! เวลายิ้มจะเห็นเขี้ยวเล็กๆ ผมยกมือขึ้นทาบที่อกซ้าย คิดอย่างรับตัวเองไม่ได้นิดๆ ว่าถ้าผมเป็นผู้หญิง ผมจะจีบเขา!

“ปลื้ม”

“...”

“ไอ้ปลื้ม”

“...”

“ไอ้ห่าปลื้ม!!!” ผมตกใจเสียงคุณติ๊กจนหลุดจากภวังค์ แต่ไม่ใช่แค่ผมหรอกที่ตกใจ เพราะเสียงคุณติ๊กดังอย่างกะฟ้าผ่าขนาดนี้ คนในร้านจึงหันมาสนใจที่โต๊ะพวกผมกันหมดแล้วมองเหมือนเจอแมลงสาบอะไรเทือกๆ นั้น ผู้ชายที่ผมเผลอไปจ้อง เขามองกลับมาที่ผมอย่างแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปคุยกับเพื่อนเขาต่อ

“เรียกเสียงดังทำไมครับ! อายเขามั้ยล่ะนั่น คนมองกันทั้งร้าน”

“เอออออออออ!! นี่ถ้ากูไม่เรียกไว้มึงไม่ถอดหัวไปสิงเขาเลยเหรอ หืมมมมม ไอ้ยาจกนามสกุลใหญ่” คุณติ๊กไม่ว่าเปล่า ส่งนิ้วยาวๆ มาจิ้มหน้าผากผมด้วย

“ผมไม่ได้จะทำแบบนั้นซะหน่อย” ผมปัดนิ้วคุณติ๊กให้พ้นหน้า แล้วเดินไปรับราดหน้าสองจานที่สั่งไปเมื่อยี่สิบนาทีก่อน

มันเป็นมื้ออาหารที่แทบไม่รู้รส ไม่ใช่ไม่อร่อย ไม่ใช่ไม่อยากอาหาร ผมหิวมากแทบจะยัดจานตามเส้นใหญ่ลงไปในท้อง แต่ต้องกินอย่างช้าๆ กินอย่างพิถีพิถัน ละเลียดเข้าปากทีละน้อย เพื่อจะได้มองหน้า ‘พี่โปรด’ ให้นานๆ หลังจากที่เดินไปกดน้ำใส่แก้วเป็นรอบที่ห้า ความพยายามอ่านชื่อสุดหล่อสกินเฮดของผมก็สำเร็จ ต้องขอบคุณที่คณะแพทยฯ เขามีป้ายชื่อสำหรับนักศึกษา

‘มาโปรด’ เป็นชื่อที่ผมคิดจริงๆ ว่าเหมาะกับเขามากที่สุด นามสกุลใหญ่แลดูไฮโซเหมาะกับความผู้ดีที่แผ่ออร่าออกจากตัวเขาทุกตารางนิ้ว พี่โปรดยิ้มง่าย หัวเราะอย่างมีมาดแต่ไม่ขัดตา เขาทำตัวเป็นธรรมชาติ สบายๆ แต่ก็ยังดูดี ผมไม่เคยเห็นใครดูดีและเพียบพร้อมไปทั้งตัวอย่างเขามาก่อน...

ผมอยากไปยืนตรงหน้าพี่เขา แล้วแนะนำตัวให้พี่เขารู้จัก แต่พอก้มมองตัวเองแล้วก็พบเห็นความต่างชั้น ผมที่ใส่ช็อปเปื้อนฝุ่นกับกางเกงยีนที่ตั้งแต่ซื้อมาก็ซักแทบนับครั้งได้ ถุงย่ามสีเขียวสดที่สะพายอยู่บนไหล่ ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีคำว่า ‘ดูดี’ ออกมาจากตัวผม เวลาส่องกระจกผมก็คิดเข้าข้างตัวเองเสมอว่าตัวผมนั้นหล่อเจิดจรัส แต่ความจริงที่ผมรู้ดีอยู่เต็มอกคือผมไม่ใช่คนหน้าตาโดดเด่น ผมใส่แว่นเพราะสายตาสั้นตั้งแต่ขึ้นประถมห้า ฉายาที่เพื่อนๆ ในคณะเต็มใจมอบให้คือ ‘มหาปลื้ม’ พวกเขาบอกว่าการแต่งตัวของผมเหมือนมาก! แต่ผมไม่โกรธหรอก ผมเป็นพวกที่ถ้าแต่งตัวไม่เรียบร้อยแล้วจะไม่สบายใจ เพราะที่บ้านผมเข้มงวดและเจ้าระเบียบในเรื่องนี้ การใช้ชีวิตอยู่กับพ่อที่ทุกอย่างต้องเป๊ะ ต้องสะอาดมันทำให้ผมชินกับเรื่องแบบนั้น แต่พอมาอยู่ตามลำพัง ต้องหาตังค์ใช้เอง ผมก็ค้นพบแล้วว่า การซักเสื้อผ้าบ่อยครั้ง มันเปลือง!

ผมกับคุณติ๊กกินเสร็จและเอาจานไปเก็บเรียบร้อย แต่โต๊ะของพวกพี่โปรดยังนั่งกันอยู่ - - ผมอยากรู้จักพี่เขา แค่อยากรู้จักเท่านั้น ผมไม่คิดเกินกว่านี้เลย เพราะผมเพิ่งเจอจริงๆ คนที่ทำให้ผมไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้ โดยส่วนตัวแล้วผมไม่ได้กะเกณฑ์ว่าตัวผมเองนั้นต้องเกิดมาคู่กับผู้หญิง ผมคิดของผมเอาเองว่าถ้าผมเจอคนที่ผมถูกใจ ต่อให้จะเป็นชายหรือหญิง มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับผม

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-12-2013 03:04:07 โดย Snufflehp »

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 1 : 22/12/2013
«ตอบ #2 เมื่อ22-12-2013 19:01:22 »

.
.
.

ตั้งแต่วันที่ได้เจอพี่โปรด ผมก็เฝ้าติดตามชีวิตพี่เขาจนคุณติ๊กเรียกผมว่าสตอล์กเกอร์ แต่ผมไม่โกรธเขาหรอก ผมจะเป็นแบบนี้เสมอกับสิ่งที่ผมสนใจ ทุกเย็นผมจะต้องหาโอกาสไปกินข้าวที่ใต้ตึกคณะแพทยฯ ตอนกลับหอพักผมจะต้องเดินผ่านคณะแพทยฯ เสมอต่อให้ทางมันจะอยู่คนละฟากกับหอพักของผมก็ตาม ผมยังทำงานอยู่ทุกวัน ประหยัดค่าใช้จ่ายเพื่อเก็บเงินซื้อกล้องถ่ายรูปสักตัว ผมอยากมีรูปของพี่เขาเก็บไว้ เพราะไม่ใช่ทุกวันที่ผมโชคดีเจอพี่โปรด จากนั้นการได้เห็นหน้าพี่โปรดแม้เพียงแค่ไม่กี่วินาทีในแต่ละวันก็กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตผม คุณติ๊กบอกผมว่า มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย แต่ผมต่างหากที่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องปกติ...

พี่โปรดเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสาม เมื่อสองเดือนก่อนผมรู้แค่นั้นแต่ตอนนี้ผมรู้ว่าพี่เขาเกิดวันไหน ชอบสีอะไร ชอบอาหารแบบไหน ขับรถยี่ห้ออะไร แชมพูที่ใช้ ครีมอาบน้ำ แบรนด์เสื้อผ้าที่ชอบ หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับตัวพี่โปรด...ผมรู้ คุณติ๊กเคยถามผมอย่างจริงจังว่า ผมเป็นโรคจิตหรือเปล่า ซึ่งผมก็ไม่โกรธเขาตามเคย เพราะผมไม่ได้เป็นอย่างนั้น ผมแค่ชอบพี่โปรด ชอบมากอย่างที่ไม่เคยชอบใครขนาดนี้มาก่อน ผมซื้อกล้องได้เมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา และตอนนี้บนผนังห้องของผมก็เต็มไปด้วยรูปพี่โปรด ผมชอบมอง เวลากลับจากที่ทำงานมาเหนื่อยๆ แค่ได้เห็นรูปพี่เขา...แค่นั้นผมก็ยิ้มได้

ผมหวังจริงๆ เลยว่า...สักวันผมจะมีโอกาสได้เข้าไปคุยกับพี่โปรด

“อื้อหืออออออ แจ่มโคตรรรรรรรร!!! กี่ชาติวะเนี่ยกว่าจะหาได้อย่างพี่โปรด อกเป็นอก เอวเป็นเอว สุดยอดดดดดด”

ผมไม่ได้สนใจเสียงซี๊ดซ๊าดหื่นกามของเพื่อนๆ ร่วมโต๊ะ แต่ที่ต้องหันไปมองเป็นเพราะชื่อพี่โปรด การได้เห็น ‘มาโปรด’ เดือนแพทย์ควงผู้หญิงไม่ใช่เรื่องแปลก และถ้าจะพูดว่าไม่ซ้ำหน้าก็คงจะไม่แปลกอีกเช่นกัน พี่โปรดเคยเป็นเดือนมหาลัยเมื่อสองปีก่อน ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีของคณะแพทยฯ มหาวิทยาลัยผมได้ตำแหน่งเดือน (ตามตำนานที่คุณติ๊กเล่าให้ฟัง) เลยทำให้พี่โปรดเป็นที่รู้จัก ทั้งกับรุ่นพี่ รุ่นน้อง เพื่อนร่วมรุ่น แต่ผมว่า...ต่อให้ไม่รู้ว่าพี่โปรดเป็นเดือน ทุกคนก็คงสนใจพี่เขาอยู่ดี

“ไอ้ปลื้มแม่งมองตาค้างเลยวุ้ย! ฮ่าๆๆ เป็นไงไอ้มหา ตบะแตกแล้วเรอะเอ็ง”

ผมยกมือขยับแว่นนิดหน่อย มองคุณเฟรนเล็กน้อย ก่อนจะตอบตามสไตล์ของตัวเอง “เป็นนักศึกษาหญิงแต่แต่งตัวไม่มิดชิดอย่างนั้น ไม่สมควรครับ แถมยังผิดกฎ”

“บ๊ะ! ไอ้ปลื้ม ผู้หญิงเขามีดีก็ต้องโชว์สิวะ จะเก็บไว้ทำสากกะเบืออะไรเล่า!”

“คืนวันแต่งงานเป็นคืนที่สมควรโชว์ครับคุณกิม”

คุณกิม คุณเฟรนและคุณเปรม เพื่อนภาคเดียวกันที่นั่งรอบโต๊ะม้าหินอ่อนในตอนนี้ช่วยกันยื่นมือมาผลักหัวผม พวกเขาเป็นกลุ่มที่ผมสนิทด้วยมากที่สุด ตอนแรกก็งงๆ เหมือนกันว่าสนิทกันได้ยังไง แต่เพราะตอนที่ผมสืบรู้ว่าน้องชายของพี่โปรดเรียนภาคเดียวกับผมชื่อเปรม ผมก็เข้าไปคุยด้วยบ่อยๆ ถามเรื่องพี่โปรดบ้าง เรื่องอื่นบ้างสลับกันไปเพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย จนสุดท้ายก็สนิทกับพวกนี้ไปโดยไม่รู้ตัว

“กูถามจริงไอ้ปลื้ม หน้าอย่างมึงนี่เคยมีแฟนรึเปล่าวะ?”

“ไม่เคยครับ ตอนผมเรียนมัธยม พ่อผมบอกว่าให้เรียนจบมหาวิทยาลัยถึงจะมีได้ พ่อบอกว่ามีแฟนก็เหมือนมีภาระ อีกอย่างเสียการเรียน”

“นี่ทำไมมึงไม่บวชไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยหือไอ้ปลื้ม หลงมายังดินแดนโลกมนุษย์รึเปล่าเนี่ย กูจะเป็นลม”

ผมรีบส่งพิมเสนให้คุณเฟรนทันที เพราะดูเขาทำท่าจะเป็นลมจริงๆ แต่ก็โดนรุมผลักหัวอีกรอบ ก่อนที่ผมจะทันได้พูดอะไร เพื่อนๆ ก็ยกมือไหว้อย่างพร้อมเพรียง ในทีแรกผมนึกว่าพวกเขาขอโทษผม แต่ความจริงแล้วพวกเขายกมือไหว้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังผมต่างหาก

“สวัสดีครับพี่โปรด ลมอะไรพัดมาที่ตึกวิดวะเนี่ย” คุณเปรมถามพี่ชายตัวเองพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“พาเด็กมาเรียน”

ผมถึงกับเคลิ้มไปเลยกับเสียงของเขา จนลืมที่จะยกมือไหว้ กล่าวคำสวัสดีที่ผมเฝ้าฝึกหน้ากระจกอยู่ทุกวัน

“ทำอะไรกันอยู่?”

“มินิโปรเจ็คก่อนมิดเทอมอ่ะพี่ กำลังร่างโฟลวชาร์ทกันอยู่ ว่าแต่พี่เหอะ เรียนหมอนี่มันว่างมากไง? เห็นตามรับตามส่งสาวแต่ละวันไม่ซ้ำหน้า”

คุณเปรมถามได้ตรงใจผมจัง ผมรู้ว่าพี่โปรดปฏิเสธคนไม่เป็น อัธยาศัยดี และใจดีพร่ำเพรื่อมาก ผมยังไม่เคยเห็นผู้หญิงของพี่โปรดมีปัญหาตบตีกันเลย เขาสามารถจัดระเบียบผู้หญิงของเขาได้ ทั้งๆ ที่ก็มีเหตุการณ์รถไฟชนกันอยู่หลายครั้ง

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก เห็นน้องๆ เขาต้องลำบากนั่งรถเมล์มาเรียน พี่เลยว่าตามรับตามส่งดีกว่า หึๆ”

“แล้วนี่พี่ไม่มีเรียน?”

“มีแล็ปตอนเย็น ว่าแต่คนนี้ใครเหรอ? พี่เหมือนจะเจอที่ตึกคณะพี่บ่อยๆ”

คุณเฟรนกับคุณกิมส่งสายตามาเป็นคำถาม ส่วนคุณเปรมได้แต่หัวเราะหึๆ เหมือนคนโรคจิต ในขณะที่พี่โปรดยื่นมือขาวๆ หอมๆ มาสัมผัสที่ไหล่ผม

ดีใจจัง...พี่โปรดสังเกตเห็นผมด้วย

“สะ-สวัสดีครับ”

ผมยกมือไหว้แล้วขยับให้พี่โปรดได้นั่ง เพราะเหมือนพี่เขาจะยืนอยู่สักพักแล้ว พี่โปรดยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ แล้วนั่งลงข้างๆ ผม
ความจริงผมน่าจะพูดอะไรมากกว่านี้ แนะนำตัวก็ยังดี บอกว่าผมชื่ออะไร ชอบอะไร ความเข้ากันได้ของเราสองคน หรือจะเป็นเรื่องรถเบนซ์สปอร์ตคันใหม่ของพี่โปรด ผมอยากพูดกับพี่ให้มากกว่านี้...

“คนนี้ชื่อปลื้มอ่ะพี่ เรียนภาคเดียวกับผม ไอ้เรื่องที่มันชอบไปโผล่ที่ตึกคณะพี่บ่อยๆ ก็ถามเองละกัน หุๆ”

คุณเปรมนี่กวนตีนมากนะครับผมว่า แต่เป็นเพราะผมไม่ถนัดปะทะริมฝีปากกับใครผมจึงได้แค่เงียบ ความจริงผมไม่ได้เรียบร้อยหรือไม่สู้คน คำหยาบคายผมก็มีหลุดบ้างตอนฟิวส์ขาดแต่ส่วนใหญ่ผมจะสุภาพตลอด ผมแค่ชินที่พูดแบบนี้ ตอนเรียนมัธยมผมก็ไม่ได้ต่างจากเด็กผู้ชายทั่วไป ผมดื่ม ผมเที่ยว สูบบุหรี่ ปี้หญิง ผมผ่านมาหมดแล้วแต่ตอนนี้เรื่องพวกนั้นมันไกลจากตัวผมมาก เพียงเพราะผมไม่มีเวลาและไม่มีเงินสำหรับเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว

“สวัสดีครับน้องปลื้ม”

“คะ-ครับ”

“พี่ชื่อมาโปรด แต่เรียกพี่โปรดก็ได้ เห็นที่ตึกบ่อยๆ นึกว่าเรียนแพทย์ซะอีก”

พี่คิดจริงๆ เหรอครับว่าผมเรียนแพทย์ เวลาผมเสนอหน้าไปทีไร ล่อใส่ช็อปวิดวะทั้งนั้นเลยนะครับ - -*

“ผมไม่ได้เรียนแพทย์หรอกครับ แหะๆ กับข้าวใต้ตึกคณะพี่โปรดอร่อยดีครับ ผมเลยไปบ่อยๆ แหะๆ”

พี่โปรดยิ้มให้ผม ก่อนจะพูดว่า “ป้านิ่มคงดีใจที่มีคนชอบกับข้าวที่ป้าทำมากขนาดนี้”

ผมได้แต่หัวเราะแหะๆ แล้วก็นั่งเงียบฟังพี่โปรดคุยกับเพื่อนๆ ไป พี่โปรดคุยเก่งครับ พูดเพราะมากด้วย ริมฝีปากคลี่ยิ้มเกือบตลอดเวลา ผมนั่งมองพี่โปรดจนพี่รู้ตัวอยู่หลายครั้งแต่พี่ก็ทำแค่หันกลับมาส่งยิ้มให้แล้วคุยกับเพื่อนๆ ผมต่อ

ผมสงสัยจังว่าความโชคดีทั้งชีวิตของผมหมดไปกับวันนี้หรือเปล่า...

ผมเห็นรอยยิ้มของพี่...

ผมได้ยินเสียงหัวเราะของพี่...

ผมได้กลิ่นน้ำหอมของพี่...

ทุกอย่างรอบตัวผมตอนนี้สดใสขึ้นมาทันตา ดีจริงๆ นะครับที่มีพี่นั่งอยู่ข้างๆ

“ไปมั้ยครับน้องปลื้ม”

เสียงพี่โปรดทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ผมหันไปทำหน้างงใส่พี่โปรดที่ยิ้มให้อีกแล้ว

“คะ-ครับ? อะไรเหรอครับ?”

“ไม่ได้ฟังเลยเหรอ?”

พี่โปรดหัวเราะเบาๆ ในขณะที่คุณเปรมยื่นมือมาผลักหัวผมหนึ่งที

“มองแต่หน้าพี่โปรดจนวิญญาณออกจากร่างเลยไงวะ ฮ่าๆๆๆ” คุณเปรมถามได้อย่างน่าถีบ

“เออว่ะ กูก็เห็นแม่งนั่งเงียบมองหน้าพี่โปรดตั้งนานละ ตกลงนี่มึงเป็นไรมากป่ะเนี่ยไอ้ปลื้ม”แล้วคุณกิมก็เสือกเข้ามาด้วยอีกคน

“นี่พี่โปรดนะครับเพื่อนปลื้ม ไม่ใช่แท่นบูชา มึงจะได้ทำตาเลื่อมใสขนาดนั้นนนน ฮ่าๆๆๆๆ” ปิดท้ายด้วยคุณเฟรนที่ผมคิดในใจว่า ครั้งต่อไปจะไม่ให้ลอกงานส่งแน่ๆ

“ผมไม่ได้ทำอย่างนั้นซะหน่อย ว่าแต่พี่โปรดว่าอะไรนะครับ”

“พี่ชวนไปกินข้าวใต้ตึกคณะพี่” พี่โปรดยิ้มอีกแล้ว นี่พี่รู้ใช่ไหมว่าผมแพ้รอยยิ้มของพี่ ถึงได้ยิ้มให้บ่อยจังเลย “เห็นว่าปลื้มชอบ ไปกับพี่มั้ยครับ”

“เอ่อ...เดี๋ยวผมต้องไปทำงานแล้วครับ”

“ทำงานตั้งหกโมงโน่น ไปเถอะน่า ประหยัดค่าข้าวด้วยไงมึง พี่โปรดเลี้ยง” คุณเปรมว่าพลางเริ่มเก็บโฟลวชาร์ทที่ร่างกันไว้ใส่กระเป๋า

“แล้วพวกคุณเปรมไปมั้ยครับ”

“เย็นนี้นัดสาว” คุณเปรมว่า

“ส่วนกูจะไปรับแม่ที่สนามบินกับไอ้กิม มึงอ่ะใกล้สิ้นเดือนแล้วช็อตทุกที ไปกับพี่โปรดเหอะ ให้พี่โปรดเลี้ยงสักมื้อจะเป็นไร เนอะพี่เนอะ” คุณเฟรนว่าแล้วหันไปพยักเพยิดกับพี่โปรดที่ยิ้มน้อยๆ

“ไปเถอะ พี่เลี้ยงไหว”

“อ่า...คือว่าผม...”

ผมไม่ใช่จะเล่นตัวอะไรเลยนะ การได้กินข้าวกับพี่โปรดนั่นเป็นโคตรของโชคดีเลย แต่ถ้าพวกคุณเปรมไม่ไปด้วย ผมจะคุยอะไรกับพี่โปรดล่ะ ผมคุยไม่เก่งนะอีกอย่างพี่โปรดจะอายหรือเปล่าที่ไปนั่งกินข้าวกับคนอย่างผม

“ลุกเลยครับปลื้ม พี่หิวละ”

ไม่ว่าเปล่า พี่โปรดคว้าย่ามผมไปสะพายแล้วออกเดินนำทันที ไม่ลืมที่จะร่ำลาไอ้พวกสามทหารเสือที่ก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง ผมวิ่งตามหลังพี่โปรดแทบไม่ทัน ขาก็ยาว แถมยังจ้ำอ้าวอย่างไม่รอใคร นี่จะตามควายเหรอครับพี่!! แต่สวรรค์แม่งลำเอียงกับผมชิบหาย ย่ามสีเขียวนั่นผมสะพายมาหลายเดือนไม่ยักกะมีใครมอง พอมันไปอยู่บนไหล่ของ ‘มาโปรด’ เท่านั้นแหละ สาวแท้สาวเทียมมองกันให้รึ่ม!

“พี่โปรดดดดดด รอผมด้วยยยยยย”

พี่โปรดหยุดรอให้ผมเดินตามให้ทัน ก่อนจะขมวดคิ้วเข้มๆ ใส่ แล้วว่าเสียงนุ่ม “ช้า”

“ก็พี่เล่นเดินอย่างกะควายหาย ผมจะตามทันมั้ยครับ”

“ปลื้มมัวแต่ลีลาท่ามากอยู่นั่น ถ้าพี่ไม่เร่ง จะได้กินเมื่อไหร่ล่ะ ผอมมากนะปลื้มอ่ะ อดมื้อกินมื้อเหรอ?” พี่โปรดว่าพลางมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะรื้อกระดาษกับปากกาในถุงย่ามของผมมาเขียนอะไรลงไปสักอย่างพร้อมกับพูดไปด้วยว่า “ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ รู้หรือเปล่าว่าร่างกายคนเราต้องการสารอาหารให้ครบถ้วน อ่ะ นี่เบอร์พี่ หิวข้าวเมื่อไหร่ให้โทรมา ถ้าพี่ว่างพี่จะพาไปกินข้าวด้วย”

“ผมไม่มีมือถือครับ อีกอย่างคงไม่กล้ารบกวนพี่หรอก ขอบคุณในความมีน้ำใจของพี่นะครับ”

ผมไม่คิดว่าพี่โปรดจะใจดีขนาดนี้ พี่ท่านทำตัวได้สมกับชื่อมาโปรดจริงๆ แล้วเรื่องที่ผมไม่มีมือถือก็เป็นตามนั้น ไอโฟนของผมเอาไปขายมือสองตั้งแต่เดือนแรกที่ต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง ซึ่งจากนั้นก็ไม่มีปัญญาเก็บตังค์ซื้อมันมาอีกเลย อีกอย่างผมคิดว่าไม่จำเป็นด้วยในเมื่อผมไม่ได้ติดต่อกับใครมาสักสามชาติแล้ว

“เฮ้ย! ได้ไง เกรงใจอะไรกัน เพื่อนเปรมก็เหมือนน้องพี่ เห็นเปรมว่าปลื้มทำงานหนักมาก ต้องหาเงินใช้เอง อะไรที่พี่ช่วยได้ก็อยากช่วย”

“ผมขอรับไว้แค่น้ำใจนะครับพี่โปรด”

“น้ำใจมันอิ่มแค่ใจ ไม่ได้ทำให้ท้องอิ่ม ไปเถอะ หาอะไรกินกันดีกว่า ส่วนเรื่องมือถือ เดี๋ยวพี่หามาให้”

พี่โปรดเขาเข้าใจที่ผมพูดจริงๆ มั้ยครับเนี่ย -_-! ผมไม่อยากรบกวนเขาจริงๆ นะ ถึงผมจะรู้จักพี่เขา (ข้างเดียว) มานานก็เถอะ แต่อย่าลืมว่าพี่โปรดเพิ่งรู้จักผมวันนี้ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำไป แล้วอะไรทำให้พี่เขาถึงขนาดยื่นมือมาช่วยขนาดนี้ เพราะผมเรียนรู้แล้วว่าโลกนี้มันไม่มีคำว่าฟรี เลยไม่ค่อยอยากจะเชื่อใครง่ายเท่าไหร่นัก

แค่สิบนาทีผมกับพี่โปรดก็มานั่งในร้านอาหารใต้ตึกคณะแพทยฯ ที่ผมมีปัญญาเข้ามาได้แค่นี้ เพราะแอเรียนี้เขาเข้มกันจริงจังครับถ้าไม่ใช่นักศึกษาแพทย์เหมือนว่าจะเข้าไม่ได้นะ เพราะมาแต่ละทีก็เห็นพี่ยามหน้าดุตรวจบัตรนักศึกษาก่อนเข้าตึกด้วย

พี่โปรดสั่งราดหน้ามาสองจานโดยไม่ได้ถามความเห็นจากผมว่าผมจะกินอะไรซึ่งแน่นอนว่าผมต้องกินที่พี่โปรดสั่งมาอยู่แล้ว อืม...ที่จริง พี่โปรดแกก็ให้ความรู้สึกเผด็จการนิดๆ นะครับ ไม่รู้สินะ...ผมว่าภายใต้ใบหน้าที่แสนใจดี ริมฝีปากคลี่ยิ้มตลอดเวลา แถมพูดจาสุภาพอ่อนโยนนี้ อาจจะซ่อนอะไรไว้มากมายก็ได้

แต่ยังไงซะ...ผมก็ถอนความรู้สึกที่มีให้กับผู้ชายคนนี้คืนมาไม่ได้ซะแล้ว

“ทำไมปลื้มชอบจ้องหน้าพี่ล่ะครับ มีอะไรหรือเปล่า?”

ผมกระพริบตาปริบๆ กับคำถามของพี่โปรด ...แน่ล่ะว่าผมมีคำตอบอยู่แล้ว แต่ก็เลือกที่จะส่ายหน้าตอบกลับไป

“จริงหรือ?”

“คะ-ครับ”

พี่โปรดนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ปลื้มโกหกไม่เก่งนะ แล้วพี่ก็ไม่ชอบคนโกหกด้วย”

“คือ...ผม...”

“ปลื้มถามเรื่องของพี่กับเปรมด้วย...ใช่ไหม?”

นี่..คุณเปรมเอาเรื่องแบบนี้ไปบอกพี่โปรดด้วยเหรอครับ? -*- แล้วมันธุระกงการอะไรของไอ้คุณเปรมที่มันต้องเอาพฤติกรรมของผมไปปากสว่างบอกคนอื่นด้วย ถึงคนอื่นที่ว่าจะเป็นพี่โปรดก็เถอะ! รู้สึกอยากถีบหน้าคนขึ้นมาฉับพลัน ผมก็ว่าผมเนียนถามไอ้คุณเปรมมันแล้วนะครับ ถึงว่า...แม่งชอบมองผมแล้วยิ้มแปลกๆ

“ทำไปเพื่ออะไรเหรอ?”

บ๊ะ!! พี่โปรดนี่ เห็นผมเงียบไม่ตอบก็ถามใหญ่เลย พี่ควรจะหุบปากแล้วนั่งเงียบอย่างผมบ้างนะ -*-!

“ว่าไงปลื้ม”

ทำหน้าหล่อเป็นเหี้ย! แต่ก็กดดันผมจังเลย! อะไรเนี่ย คาดคั้นให้ได้อะไร? มีอะไรในกอไผ่หรือไงครับท่าน!

“ปลื้ม?”

“ผมชอบพี่ครับ!”

โอ๊ะ! ตายล่ะ! พี่โปรดหุบปากไปได้ก็จริง แต่ก็เล่นเอาระหว่างเรามีแต่ความเงียบอย่างฉับพลัน พี่โปรดเลิกคิ้วแล้วมองผมอย่างหยั่งเชิง จากนั้นก็...

“เรียนหนักหรือเปล่าช่วงนี้” เปลี่ยนเรื่องคุย...

พี่โปรดโคตรเก่งเลยครับผมว่า...นอกจากจะหล่อระดับตำนานแล้ว พี่เขายังสามารถทำให้คำสารภาพของผมกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ

บอกตามตรง... เจ็บเหี้ยๆ T_______T

“ว่าไงครับปลื้ม? พี่ถามว่าเรียนหนักหรือเปล่า?” พี่โปรดยังสติลถามผมต่ออย่างไม่สะทกสะท้านกับอาการหน้าซีดเหงื่อตกของผม พี่ทำร้ายจิตใจคนอื่นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแบบนี้มากี่ครั้งแล้วครับพี่!

“หนะ-หนักครับ”

“เห็นเปรมว่าปลื้มเรียนเก่ง ช่วยๆ น้องพี่ด้วยแล้วกัน ถ้าเปรมผ่านมีนได้ พี่จะพาไปเลี้ยงมื้อใหญ่ อืม...ราดหน้าคงได้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้ ปลื้มไปเอาน้ำมาให้ทีนะ”

พี่โปรดสรุปเองทั้งหมด แล้วก็ลุกไปเอาราดหน้าจากป้าแม่ค้า ส่วนผมก็ได้แต่เดินไปกดน้ำใส่แก้วอีกมุมของร้านพลางนึกในใจว่า มื้อใหญ่พี่ท่านคงจะไม่ได้เลี้ยงผมแน่ๆ คุณเปรมฉลาดมากก็จริง แต่ความขี้เกียจก็ไม่ได้น้อยไปกว่าความฉลาดเลย คะแนนจะหลุดมีนบ้าง เกินมีนบ้าง ไม่ใช่เรื่องที่คุณเปรมเขาใส่ใจอยู่แล้ว

ผมไหวไหล่เล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจกับเสาคอนกรีตที่ใกล้กับที่กดน้ำ ต่อให้ผมจะคิดสักพันรอบแล้วว่าผมกับพี่โปรดไม่มีทางเป็นไปได้ ผมไม่มีทางสมหวัง แต่ผมก็ไม่ได้อยากให้ความรู้สึกที่ผมจริงจังกับมันมากนี้ต้องจบลงเพราะพี่โปรดทำเป็นไม่รับรู้อย่างนี้เลย 

แต่ผมจะทำอะไรได้อีกล่ะ...นอกไปจากทำใจ

..................................................To be continue....................................

ฝากผู้ชายที่ชื่อมาโปรดด้วยนะคะ  :bye2: :bye2:

ออฟไลน์ Snufflehp

  • It feels like nobody ever knew me until you knew me
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +978/-17
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #3 เมื่อ22-12-2013 19:11:30 »

ตอนที่ 2

“โอ๊ะ! ทำหน้าอย่างกะคนใกล้ตาย เป็นไรไปวะมึง ได้ข่าวว่าสามวันก่อนไปกินข้าวกับพ่อทูนหัวมานี่ กูนึกว่ามึงจะระริกระรี้หน้าบานเป็นจานดาวเทียมซะอีก” คุณติ๊กที่บังเอิญเจอกันในเซเว่นเห่าใส่ผมทันทีทันใด ผมกดน้ำร้อนใส่ถ้วยมาม่าแล้วก็ไม่ได้ตอบอะไรไป แต่คุณติ๊กก็ยังเดินตามไม่เลิก

“เฮ้! ไอ้ปลื้ม! กูคุยกับมึงอยู่นะ ได้ยินรึเปล่าวะ”

ได้ยินสิ หูผมไม่ได้พิการ แต่ขี้เกียจตอบคำถามโลกแตก ใครจะทำไมผมครับ -*-

หลังจากเลิกงานที่ร้านอาหาร ผมมักจะมาเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้เสมอ เพราะต้องเตรียมเข้ากะดึกของเซเว่นสาขานี้ยังไงล่ะ อาหารประทังชีวิตส่วนใหญ่ก็มาม่าคัพที่แค่เพียงสิบกว่าบาทก็สามารถอิ่มไปจนถึงเช้า

“ไอ้ปลื้ม!”

“คุณติ๊กจะเสียงดังทำไมล่ะครับ อยู่ใกล้กันแค่นี้ สมองมีปัญหาเหรอ”

“มึงด่ากูเหรอห้ะ! ด่ากูเหรอออออออ”

คุณติ๊กผลักหัวผมซ้ำๆ โดยที่ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่ยกมือขยับแว่นตาให้เข้าที่เล็กน้อย

“เป็นเชี่ยไรของมึง แล้วตกลงมึงกับพี่โปรดไปกินข้าวด้วยกันจริงๆ ใช่ป่ะ”

“ครับ”

“แล้วเป็นไงมั่งวะ ไปไงมาไงถึงไปกินข้าวด้วยกันได้ ตอนไอ้เฟรนเล่าให้กูฟังนี่กูแทบกรี๊ด”

ผมมองคนที่แทบกรี๊ดอย่างเอือมระอา คุณติ๊กเด็กคณะเกษตรฯคนนี้เขาเป็นเพื่อนกับคุณเฟรนครับ เห็นว่าเมื่อก่อนเคยไม่กินเส้นกันเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวนี้ก็เห็นสนิทกันดี

“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ”

“เฮ้ย! จะไม่มีอะไรได้ไง ไปกินข้าวกับพี่มาโปรดเลยนะ มึงจะไม่ดี๊ด๊าให้กูเห็นเชียวเหรอออออ”

ตอนนี้ผมออกมานั่งซดมาม่าอยู่หน้าเซเว่น มีคุณติ๊กงุ้งงิ้งๆ อยู่ข้างๆ ถามถึงพี่โปรดอยู่ทุกๆ สามนาที โดยที่ผมก็เลือกจะเงียบ ก็จะให้ตอบอะไรล่ะ มันไม่มีอะไรนี่ครับกินเสร็จก็แยกย้ายไม่ได้คุยอะไรกันไปมากกว่านั้น อาจจะเพราะผมเงียบด้วย กินไปแค่ไม่กี่คำพี่โปรดก็วางช้อนวางส้อม ส่วนผมก็รีบกินให้หมด ร่ำลากันไม่กี่คำผมก็แยกตัวออกมาพี่โปรดก็ขึ้นไปเรียนแล็ป

“มึงทำหน้าเหมือนคนอกหักเลยว่ะ เป็นไรมากป่าววะ กูถามจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ไอ้เฟรนบอกกูด้วยว่าพี่โปรดฝากไอ้เปรมเอาไอโฟนเครื่องใหม่มาให้มึง ตกลงยังไงวะ?”

เป็นเรื่องจริงที่พี่โปรดทำอย่างนั้นครับแต่ผมก็ไม่ได้รับมา ผมไม่บ้าตามพี่เขาหรอก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอย่างนั้นไปทำไมสงสัยสมองพี่โปรดมีปัญหาพอๆ กับคุณติ๊กนั่นล่ะ

“กูว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ” คุณติ๊กว่าด้วยท่าทางที่คิดว่าตัวเองฉลาดนิดๆ “หรือพี่โปรดเขาชอบมึง...”

มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็ส่ายหัว สีหน้าบ่งบอกว่ารับไม่ได้ “กูว่าคงไม่ใช่ ระดับพี่โปรดแล้ว มึงยังไม่ถึงขั้น แล้วตกลงมึงรับของเขามาป่าววะ”

“เปล่าครับ”

“อ้าว! ทำไมวะ? มึงก็ไม่มีมือถือใช้ นี่เวลาพวกกูจะติดต่ออะไรมึงนี่ต้องถ่อไปหาถึงหอ ไม่งั้นก็ต้องมาที่ทำงาน โทรหาพวกกูทีก็ต้องโทรตู้หยอดเหรียญ ความจริงกูว่ารับๆ มาก็ไม่เห็นเป็นไร”

“คุณติ๊กว่างมากเหรอครับ ไม่กลับบ้านกลับช่องไปกินนมแล้วนอนล่ะ พล่ามอยู่ได้”

“ห้ะ!! ไอ้ปลื้ม! มึงว่าไงนะ! หน็อยยยยยย! นี่เป็นห่วงมึงหรอกนะถึงได้มาหา เห็นพวกไอ้เฟรนว่ามึงซึมๆ เลยมาเนี่ย ไอ้ดวกกกกเอ้ย!”

โอยยยยย หัวผม! จะดึงให้หลุดจากคอไปเลยรึไงครับ!

“โอ้ยๆๆๆ พอแล้วครับคุณติ๊ก ผมขอโทษษษษษ”

“มึงนะมึง แม่งงง หน้าจืดแล้วยังปากเสีย แล้วมาม่านี่ก็แดกเข้าไปเถอะ เข้าโรงบาลมาวันไหนกูไม่ไปเยี่ยมแน่!”

คุณติ๊กผลักหัวผมแรงๆ อีกที แล้วก็หยุดหอบหายใจอยู่ข้างๆ เมื่อกี้เขาแทบจะเข้ามาสิงผมแหน่ะ แดนเจ้อรัสมากครับคนๆ นี้ -*-

ปี๊นนนนนนนนนนนนนนน!

เสียงบีบแตรรถที่เพิ่งเข้ามาจอดหน้าเซเว่นทำให้ผมกับคุณติ๊กหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง ก่อนใบหน้ารูปสลักของพี่มาโปรดที่ไม่ได้เจอมาสามวันเต็มๆ จะโผล่มาให้เห็นเมื่อกระจกถูกลดระดับลง

“ปลื้ม! มานี่หน่อย”

ผมหันไปมองหน้าคุณติ๊กที่ก็ทำหน้างงๆ ไม่แพ้กัน หันไปมองหน้าหล่อๆ ระดับตำนานของพี่โปรดที่ตอนนี้คิ้วเข้มๆ นั้นขมวดแทบชนกันแล้วผมก็ต้องรีบเดินเข้าไปหา

“มีอะไรครับพี่”

พี่โปรดเหลือบมองหน้าผมเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหยิบถุงที่เบาะนั่งข้างๆ แล้วยื่นมาให้ผม

“เอาไป”

ถุงที่คุณเปรมเคยเอามาให้ผมนั่นเอง แต่ถึงจะเปลี่ยนคนให้ผมก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก เรื่องที่จะไม่รับมันผมแน่ใจแล้ว

“พี่ให้ผมทำไมครับ”

“ก็ปลื้มไม่มีมือถือใช้”

“ผมไม่ได้เดือดร้อนอะไรนี่ครับ”

“ปลื้ม” เสียงเรียบๆ กับหน้าตึงๆ ของพี่โปรด ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าคนๆ นี้ไม่ใช่คนที่ควรขัดใจ ดูเหมือนพี่ท่านถนัดออกคำสั่งมากเสียด้วย และดูเหมือนไม่เคยมีใครกล้าขัดใจมาก่อน

“เอ่อ...สวัสดีครับพี่ คือ...มีอะไรกันเหรอครับ” ผมมองคุณติ๊กที่โผล่เข้ามาในฉาก ยกมือไหว้พี่โปรดที่ก็รับไหว้ทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดีเช่นทุกครั้ง แต่พอหันมามองหน้าผม พี่ท่านก็แทบจะส่งสายตามาฆ่าผมเสียให้ได้

“นี่ติ๊กเพื่อนเฟรนกับกิมใช่ไหม? ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดี?”

“ครับพี่ สบายดีครับ ว่าแต่พี่โปรดมาหาไอ้ปลื้มมันเหรอครับ”

“เปล่าหรอก...ทางผ่านน่ะ เห็นปลื้มพอดีเลยแวะเอาของมาให้”

“ผมไม่เอาครับ” ผมสวนขึ้นทันที ถ้าพี่โปรดดื้อ ผมก็จะดื้อกว่า เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะรับของๆ เขาไว้

“ไอ้ปลื้มรับๆ ไปเถอะน่า พี่โปรดเขาอุตส่าห์มีน้ำใจนะ”

“คุณติ๊กอยากได้ก็เอาไปสิครับ”

“อ้าว ไอ้นี่!”

ตอนนี้ผมไม่ชอบความมีน้ำใจของพี่โปรดสักเท่าไหร่ มันธุระกงการอะไรของพี่เขาเหรอครับถึงต้องมาแจกของให้ผม ผมไม่เห็นเหตุผลดีๆ สักข้อเดียว ผมยังชอบพี่โปรดอยู่มาก แต่ผมก็ไม่ได้ชอบที่พี่เขาทำแบบนี้เลย นอกจากทำหูทวนลมกับคำสารภาพรักของผมแล้ว พี่ยังต้องการอะไรอีกเหรอครับ? ผมอยากรู้จริงๆ

“ปลื้มไปคุยกับพี่หน่อยสิครับ”

“คุยที่นี่ก็ได้นี่ครับ”

“ขึ้นรถครับ”

“เดี๋ยวผมต้องทำงานครับ”

“พี่บอกให้ขึ้นรถ!!”

คุณติ๊กมองหน้าผมสลับกับหน้าหล่อๆ ของพี่โปรด ก่อนจะตัดสินใจทรยศผมด้วยการจับผมยัดใส่รถพี่โปรด พลางกระซิบผมเสียงดุว่า “มึงเล่นตัวอะไรห้ะ! ชอบเขามาสองเดือน นี่เขามาหาถึงที่ มึงอย่าบ้าให้มากน่า”

“พาไปคุยแล้วพามาส่งด้วยนะครับพี่ ผมขอตัวกลับบ้านก่อนครับ”

“ให้พี่ไปส่งมั้ยครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวไอ้กิมมารับ”

“งั้นพี่ไปก่อนนะ”

ออดี้สีดำสุดหรูของพี่โปรดเคลื่อนตัวออกจากหน้าเซเว่นโดยมีผมนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ ไม่รู้ว่าพี่โปรดจะพาไปไหน แต่ผมก็ภาวนาให้พี่เขามาส่งผมให้ทันเวลาเข้างาน ไม่งั้นโดนผู้จัดการเฉ่งหัวแน่ ผมยิ่งมีประวัติการเข้างานสายเป็นหางว่าวอยู่ด้วย

ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที พี่โปรดก็จอดรถใกล้กับสวนสาธารณะไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่ผมเรียนมากนัก รอบตัวผมมืดพอประมาณ ภายในรถถึงจะเย็นสบายแต่ก็เงียบอย่างน่าอึดอัด พี่โปรดหันหน้ามามองผม มองแบบโคตรกดดัน ในขณะที่ผมก็ใช้ความนิ่งเงียบของตัวเองเข้าต่อสู้

“ปลื้มรังเกียจของที่พี่ซื้อให้?”

“เปล่าครับ”

“แล้วทำไมไม่รับไว้”

“แล้วพี่โปรดซื้อให้ผมทำไมครับ ผมไม่ได้บอกเลยว่าต้องการ”

“พี่หวังดี”

“นี่มันเรื่องปกติของพี่เหรอครับ? พี่ซื้อให้คนรู้จักทุกคนที่รู้ว่าเขาไม่มีมือถือใช้เลยใช่ไหมครับ?”

พี่โปรดเงียบอยู่นานก่อนจะให้คำตอบกับผมว่า “ใช่”

“แต่สำหรับผมนี่ไม่ใช่เรื่องปกติครับ ผมรับไว้ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่มันมากเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกัน พี่โปรดใจดีมากผมรู้ แต่ไม่ต้องซื้อของอะไรให้ผมหรอกครับ”

พี่โปรดทำราวกับไม่ได้ยินที่ผมพูด นิ้วเรียวยาวของพี่ท่านกำลังจัดการทำอะไรสักอย่างกับไอโฟนสีขาวในมือก่อนจะยัดใส่มือผม แล้วบอกเสียงเรียบ “พี่บันทึกเบอร์พี่ให้แล้ว โทรหาพี่ได้ทุกเวลาถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย ถ้าพี่ว่างพี่จะรีบมาหาปลื้มทันที”

“พี่โปรด ผมบอกแล้วว่าผมไม่เอา”

“ใช้เป็นใช่ไหม? เรื่องค่าโทรปลื้มไม่ต้องกังวลเลย พี่ทำแบบรายเดือนไว้ พี่เป็นคนจ่ายให้เอง ไม่ยุ่งยากหรอก”

พี่โปรดหน้ามึนมาก แทบจะพูดคนละเรื่องกับผมเลย ผมมองไอโฟนในมืออย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“พี่โปรด...”

พี่โปรดที่กำลังเปิดบรรยายการใช้ไอโฟนให้ผมฟังพลางจิ้มนั่นจิ้มนี่ให้ดู พอได้ยินผมเรียกชื่อตัวเองด้วยเสียงอ่อนใจก็ชะงักไปทันที ก่อนจะมองหน้าผมในระยะที่เรียกว่าโคตรใกล้ ความหล่อระดับพระกาฬของพี่โปรดกำลังทำผมตาพร่า

“ทำงานเหนื่อยเหรอครับ...” พี่โปรดกระซิบที่ข้างหูผม แล้วเหมือนจะจงใจให้ปลายจมูกโด่งของเขาลากผ่านแก้มผมไปเบาๆ

นี่เราพูดกันไปคนละเรื่องอีกแล้วใช่มั้ยครับ -*-

“หิวข้าวรึเปล่า? พี่พาไปกินเอามั้ยครับ”

ผมแทบจะหยุดหายใจไปกับเสียงทุ้มน่าฟังและปลายจมูกโด่งที่ยังคลอเคลียอยู่ข้างแก้ม ความตื่นเต้นระคนตกใจทำให้หัวใจผมเต้นรัวเร็ว ผมคิดว่าพี่โปรดต้องรู้สึกได้แน่เพราะผมได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ

“ว่าไงปลื้ม...ไปรึเปล่า?”

“พะ-พอเถอะครับพี่...”

ผมเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อยหลังจากที่โดนพี่โปรดใช้ฟันสวยๆ ของเขางับที่ริมฝีปากล่างของผมเบาๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ไม่ได้ลดความดูดีของพี่โปรดลงเลยสักนิด

“ตอบไม่ตรงคำถาม”

“เอ่อ...ผมกินมาม่าจนอิ่มแล้วครับ”

ผมบอกเสียงแผ่ว ใช้ไอโฟนในมือเป็นจุดโฟกัสของสายตาเพื่อจะได้ไม่ต้องมองหน้าพี่โปรดในตอนนี้ ผมไม่เข้าใจการกระทำของพี่โปรดหรอก และไม่อยากถามด้วยว่าทำไปทำไม

“กินแต่ของไม่มีประโยชน์ ตัวถึงได้ผอมแบบนี้” พี่โปรดว่าพลางจับเอวผมแล้วยกให้นั่งบนตักพี่เขา ซึ่งผมได้แต่อ้าปากค้าง ช็อคนิดๆ อย่างไม่รู้จะเปล่งเสียงอะไรออกมาดี

“ดูสิ ตัวก็เบา”

“พะ-พี่...ปล่อยผม”

“ปลื้มไม่ชอบ...เหรอครับ” พี่โปรดถามเสียงนุ่ม ยิ้มใส่ตาผมในระยะที่ใกล้เกินกว่าผมจะกล้าหายใจ

“พี่โปรด...อย่าทำแบบนี้กับผม”

“กลัว?”

“ครับ...” กลัวเสน่ห์ที่มากเกินคนปกติของพี่ กลัวความสนิทสนมที่เร็วเกินไปของพี่ กลัวว่าทำแบบนี้แล้วผมจะมีความหวังจนไม่สามารถพอใจกับแค่การแอบมอง กลัวว่าผมอยากครอบครองจนไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างมีสติได้ ผมกลัวไปหมดจริงๆ

“ก็ถ้าปลื้มไม่ดื้อ...” พี่โปรดว่าพลางจูบลงที่ซอกคอของผมแล้วงับแรงๆ “พี่ว่าอะไรก็ห้ามขัด”

“คะ-ครับ”

“จะใช้ใช่ไหม? ของที่พี่ให้”

“อื้อ...ชะ-ใช้ครับ”

“ดีมาก...” พี่โปรดยิ้มอย่างพอใจ ริมฝีปากสีสวยที่เคยคลอเคลียอยู่กับซอกคอของผมย้ายไปที่บริเวณใบหู ผมพยายามหลบแต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี “เรียกแทนตัวเองว่าปลื้มด้วย”

“คะ-ครับ” เสียงผมสั่นด้วยเพราะอะไรบางอย่างที่ก่อตัวทำให้อารมณ์ผมแปลกไป ควบคุมไม่ได้ตั้งแต่พี่โปรดเข้ามาใกล้ผมเกินจำเป็น

“ปละ-ปล่อย...ดะ-ได้รึยังครับ”

พี่โปรดไม่ยอมตอบคำถาม แต่กลับใช้มือถอดแว่นตาผมออก นั่นทำให้การมองเห็นของผมเทียบได้กับคนตาบอดในทันที ผมสายตาสั้นมากยิ่งในที่ที่มีแสงน้อยแบบนี้ผมยิ่งมองอะไรไม่เห็นเลยไม่รู้ว่าพี่โปรดทำหน้ายังไง รู้แต่เพียงริมฝีปากที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปากผม มือเรียวสวยที่ผมเฝ้าฝันอยากสัมผัสกลับกำลังสัมผัสลงบนตัวผมอย่างรู้จุดที่ทำให้ผมได้แต่บิดตัวไปมา

“อะ...พะ-พี่โปรด ปล่อยผมนะ!”

พี่โปรดผละออกจากตัวผมเล็กน้อย ขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงเข้มว่า “บอกให้แทนตัวเองว่าปลื้ม”

“ปะ-ปลื้มบอกให้ปล่อย” พี่โปรดยิ้มนิดๆ ริมฝีปากลากผ่านอยู่บริเวณหน้าอกผมโดยที่แผ่นหลังผมพิงอยู่กับพวงมาลัยรถ

“พี่รู้ว่าปลื้มไม่อยากให้พี่ปล่อยหรอก...”

“ปลื้มไม่ได้...” ผมอาจจะปฏิเสธไม่เต็มปาก เพราะความรู้สึกที่ว่าผมชอบพี่เขามาก อยากลองสัมผัสเขาดูสักครั้งมันครอบงำอยู่ลึกๆ แต่ถ้าเทียบกับเหตุผลของผมแล้ว พี่โปรดมีเหตุผลอะไร? หรือจู่ๆ จะเกิดอยาก...ขึ้นมาเท่านั้น

ผมไม่เคยรู้จักพี่โปรดในมุมนี้เลย หรือตลอดเวลาที่ผมเฝ้าติดตามเขา มั่นใจว่ารู้ทุกเรื่องของเขา ผมจะแค่...มโนเอาเอง พี่โปรดที่กล้าทำอะไรๆ กับคนที่เพิ่งรู้จักแบบนี้ ไม่ใช่ที่ผมนึกไว้ ต่อให้ความหล่อระดับตำนานจะเป็นที่กล่าวขานพอๆ กับความเจ้าชู้ หญิงที่ควงไม่เคยซ้ำหน้า ผมก็ไม่เคยรู้เลย...ว่าจะใจเร็วด่วนได้แถมยังใช้ร่างกายเปลือง!

“ทำหน้าเหมือนผิดหวัง” พี่โปรดหัวเราะเบาๆ “อะไรที่ปลื้มได้ฟังจากคนอื่นเกี่ยวกับพี่...คงจะดูดีกว่านี้หรือเปล่า?”

ผมเบือนหน้ามองไปทางอื่น การได้เห็นรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าพี่โปรดไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกชอบเขาน้อยลงเลย

“แต่ต่อให้ใครจะพูดยังไง...พี่ก็ยังเป็นพี่ ไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนที่ปลื้มฝัน”

ผมนิ่วหน้าเมื่อพี่โปรดงับคอผมแรงกว่าทุกที “พี่เกลียดวิธีของปลื้ม...ตามติดและรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพี่มากเกินไป อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้”

เหมือนมีอะไรกรีดแทงใจผมให้เจ็บแปลบ แววตาชิงชังของพี่โปรดทำให้ผมไม่กล้าพูดแก้ต่างอะไรเลย

“อย่าให้พี่เห็นปลื้มที่ตึกคณะพี่อีก...” พี่โปรดยังคงยิ้ม “ทำให้พี่ได้ไหมครับ...”

“ปลื้มไม่ได้...”

“อยากได้อะไรจากพี่อีกรึเปล่าครับ... พี่ให้ปลื้มได้นะ”

ผู้ชายคนนี้ใจร้ายได้อย่างน่าเหลือเชื่อ หน้ายิ้มๆ นั่นหลอกสายตาหลายต่อหลายคนว่าเขาเป็นเทวดา แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเขาไม่ใช่...

“ให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่เลิกทำตัวโรคจิตตามพี่สักที...พี่ชอบผู้หญิง...ไม่ได้ผิดเพศ แต่ถ้าแค่นอนด้วยพี่ก็ไม่รังเกียจนะ”

“ปลื้มไม่ต้องการอะไรจากพี่โปรดเลย ปลื้มขอโทษที่ทำให้พี่โปรดไม่ชอบใจ ปลื้มจะไม่ทำอีก...”

พี่โปรดยิ้มอย่างพอใจ มือเรียวยาวสัมผัสที่คางของผมก่อนจะบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ “เป็นเด็กดีแบบนี้...พี่ก็มีรางวัลจะให้”

ผมดิ้นอย่างสุดแรงเมื่อรู้ว่ารางวัลของพี่โปรดคืออะไร แต่ผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าผมเขาไม่ต้องใช้แรงอะไรมากเลย เสื้อนักศึกษาของผมถูกกระชากกระดุมขาด เข็มขัดมหาลัยถูกปลดออกอย่างง่ายดาย พี่โปรดปิดปากผมด้วยริมฝีปากได้รูปสวยของเขาเพื่อไม่ให้ผมได้ร้องตะโกนใดๆ มันเป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน และไม่เคยต้องการให้มันเป็นอย่างนี้เลย เรี่ยวแรงของผมเริ่มหายไปทีละน้อยเมื่อร่างกายถูกปลุกเร้าด้วยสัมผัสที่น่ารังเกียจจากพี่โปรด พี่โปรดที่ผมเฝ้าเพ้อหามาตลอดสองเดือนกลับกลายเป็นเพียงภาพฝันที่ผมไม่คิดจะยื่นมือไปแตะ

“อย่าทำผม!!! พี่ครับ...อย่าทำ อะ...อื้ออ ” ผมได้แต่อ้อนวอนให้เขาหยุด แต่พี่โปรดไม่ได้ทำตามเสียงขอร้องผมเลยสักนิด

“อ่า...อยู่นิ่งๆ สิครับ อย่าเกร็งนะคนดีของพี่...ยิ้มให้กล้องหน่อยเร็ว”

“ยะ-อย่าทำกับผมแบบนี้...พี่โปรด ผะ-ผมขอร้อง อ๊ะ!”

พี่โปรดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้ผม แล้วขยับร่างกายบดเบียดเข้ามา ผมทั้งเจ็บทั้งจุกพูดอะไรแทบไม่ออกเมื่อพี่โปรดจับเอวผมไว้แน่นไม่ให้ขยับไปไหน ยัดเยียดเข้ามาโดยไม่ถามความสมัครใจของผมเลยสักนิด พี่โปรดทำหน้าเหยเกเล็กน้อย ซี๊ดปากเบาๆ แล้วผมก็รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆ ที่ถูกปล่อยเข้ามาในร่างกาย

“รัดแน่นชะมัด ปลื้มอย่าเกร็งสิครับ...ทำให้พี่มีความสุขหน่อย...” พูดไปพลางซี๊ดปากเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจูบผมที่ตอนนี้ร่างกายเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ พี่โปรดเริ่มขยับในขณะที่ผมกัดริมฝีปากของตัวเองจนเจ็บ กลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมา ต่อให้ผมเจ็บแทบตายผมก็จะไม่ร้องไห้ ผมแค่พยายามซ่อนหน้าตัวเองให้พ้นจากกล้องวิดีโอที่พี่โปรดตั้งไว้ตรงคอนโซลรถ และภาวนาให้ทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นผ่านพ้นไปสักที

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง...ผมบอกไม่ถูกเลยจริงๆ รู้แต่เพียงปวดร้าวไปทั้งตัว อยากให้พี่โปรดหยุดทำแบบนี้กับผมเสียที

“ชอบรึเปล่า? หืม...บอกพี่สิครับ ปลื้ม... พี่อยากได้ยินเสียงปลื้ม” เสียงแหบพร่าของพี่โปรดน่าฟัง ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเหงื่อผุดพรายอยู่ตามหน้าผากก็น่ามองเป็นอย่างมาก 

ผมก้มหน้ากัดลงที่ไหล่ของพี่โปรดอย่างไม่ยอมให้เสียงใดๆ หลุดออกมา ผมควรจะโกรธจะเกลียดเขา...ไม่ใช่ยังหลงเขาหัวปักหัวปำแบบนี้

“ดื้อนักใช่มั้ยครับ...พี่จะทำให้ร้องครางไม่หยุดเลย”

รอยยิ้มที่ผมคิดมาตลอดสองเดือนว่าเป็นรอยยิ้มของเทพบุตร จนถึงเดี๋ยวนี้ผมคงต้องเปลี่ยนความคิด เพราะไม่มีเทพบุตรที่ไหนจะยิ้มได้ชั่วร้ายอย่างเขาอีกแล้ว!


.................To be continue......................

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 1 : 22/12/2013
«ตอบ #4 เมื่อ22-12-2013 19:21:55 »

เปลี่ยนเรื่องฉับพลัน



เล่นเอาน้องปลื้มเงิ้บเลย




รออ่านตอนตต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ Palmpalm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #5 เมื่อ22-12-2013 19:38:59 »

เงิบแดกกับพ่อเทพบุตร มันซาตานชัดๆ

สงสารน้องปลื้มจริงๆ

ออฟไลน์ sowza3366

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 120
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #6 เมื่อ22-12-2013 19:41:59 »

เงิบบ  :katai1:

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #7 เมื่อ22-12-2013 19:55:35 »

เวรกรรม

พลิกล็อคกันน่าดูวว~♪♪

ไอหมอก

  • บุคคลทั่วไป
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #8 เมื่อ22-12-2013 20:09:50 »

อ๊ากมาโปรด :katai1:

เป็นครั้งแรกที่อ่านNCแล้วนำ้้้ำตาไหล

ใจร้ายอ่ะ

ออฟไลน์ supermyrainbow

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #9 เมื่อ22-12-2013 20:14:22 »

 :o12:  สงสาร ปลื้ม  มาต่อเร็วๆนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
« ตอบ #9 เมื่อ: 22-12-2013 20:14:22 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ heroza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #10 เมื่อ22-12-2013 20:25:04 »

ชอบ เนื้อเรื่อง ชอบการบรรยาย ชอบๆๆๆๆๆๆๆ  :hao5: :hao5:

รอติดตามต่อจร้าาาาา

ออฟไลน์ zitronen-tee

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
    • https://www.facebook.com/DaisyLetter
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #11 เมื่อ22-12-2013 20:29:44 »

ทำไมพี่โปรดทำอย่างนี้ท

ออฟไลน์ MiU

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #12 เมื่อ22-12-2013 20:38:07 »

อุต๊ะ ชอบแบบนี้เลยค่าาาา  :o8: :o8: :o8:
พี่โปรดทำเป็นพูดดี ระวังจะหลงน้องโดยไม่รู้ตัวนะ  :hao7:

ออฟไลน์ 1andonly

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #13 เมื่อ22-12-2013 20:47:05 »

ชอบ style การเขียนทั้งของเรื่องนี้และเรื่อง So what เลยค่ะ

ตัวเอกของทั้งสองเรื่องดูน่าสนใจ มีนิสัยที่ดูแล้วน่าค้นหาทั้งคู่

Interesting !! Good job :)

ออฟไลน์ BlueHoney

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #14 เมื่อ22-12-2013 21:09:31 »

หน้ากากไอ้พี่โปรดเนียนซะดูไม่ออกเลย  :sad2: // ทำไมทำอย่างนี้!!!  :angry2:

ออฟไลน์ moon

  • We write our own destiny. We become what we do.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-1
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #15 เมื่อ22-12-2013 21:20:49 »

 :z3:อ้าวววววววววววอิพี่โปรดดดดดดด
เงิบเลยไหมไอ้บ้าาาาาา
ชอบกาจเขคยนแบบนี้อ่านแลัวชอบจริงๆนะมันลุ้นตามน้องปลื้มจริงแต่ตอนนี้
เกลียดอิพี่โปรดจริงๆ :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #16 เมื่อ22-12-2013 21:30:29 »

กรรมล่ะชั้น ต้องบุ๊คมาร์คเรื่องนี้แล้วสิ

มาโปรดเอ็งเลวมากนะ

ออฟไลน์ ゚゚ღ✿ศิลินส์✿ღ゚゚

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-4
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #17 เมื่อ22-12-2013 21:43:04 »

พี่โปรดคุณมึงเลวว่ะ หวังว่าที่ถ่ายวิดีโอไปหรือที่ขืนใจน้องปลื้ม คงไม่ได้เอาน้องปลื้มมาเป็นของพนันกับเพื่อน ๆ หรอกนะ ถ้าแบบนั้นมันก็ตะกวดเกินไปล่ะ  :z6:



อยากรู้จักว่าคุณพี่โปรดมันจะน่ารักอยากที่คุณนักเขียนบอกยังไง?
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-12-2013 22:18:03 โดย De_cimo »

ออฟไลน์ Aoya

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-3
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #18 เมื่อ22-12-2013 21:43:22 »

เย้ย พี่โปรดมาแบบคาดไม่ถึงเลย
แล้วไม่คิดว่าจะใจร้ายขนาดนี้ มีอัดวิดีโอไว้แบล็กเมลล์ด้วยอ่า
ใจร้ายเกินไปแล้ว ขอให้ปลื้มตอบแทนให้อย่างสาสมเถอะ  :katai1:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #19 เมื่อ22-12-2013 22:08:09 »

อ้าวววเลวเฉยเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
« ตอบ #19 เมื่อ: 22-12-2013 22:08:09 »





ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-5
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #20 เมื่อ22-12-2013 22:14:26 »

 :a5: สถานการณ์พลิก!!!!!!
ทำไมพี่โปรดทำอย่างงี้ละเนี้ย

ออฟไลน์ soul love

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #21 เมื่อ22-12-2013 22:16:40 »

มาโปรด...สั..ด ซะแล้ว

ค้างและติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ full69

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #22 เมื่อ22-12-2013 22:48:44 »

ชอบบบบบบบบ

อยากอ่านแนวนี้มานานแล้ว  มาอีกบ่อยๆเลยน้าาาา

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #23 เมื่อ22-12-2013 22:58:53 »

หักมุมสุดๆ!!ทำไมพี่โปรดทำงี้ มาต่อไวๆนะ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #24 เมื่อ22-12-2013 23:28:39 »

ค้างซะงั้น ตูไม่น่าเลยหลงมาอ่านแล้ว
ต่อนะครัช :hao6:

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #25 เมื่อ22-12-2013 23:30:06 »

คนละแนวกับ so what เบยย อันนั้นปวดตับแต่พระเอกยังนิสัยดีพอกรุบกริบไม่ดราม่ามาก

เคะเรื่องนู้นก็แบบฮีช่างเหมาะสมกับความว่าท่านเทพเสียนี่กระไร คนอะไร๊ ฉลาดเกิ๊น 555

อินดี้มากไปจนอิเมล์มันปวดหัวกับเมียมันได้ซะทุกตอนด้วยอะนะ =_=;; แต่เรื่องนี้เคะคนละแนวเลย

น้องปลื้มดูน่ารักใสๆซื่อๆไม่เทพไม่อินดี้เหมือนเท็นและเรื่องนี้เห็นอนาคตดราม่ามาแต่ไกล

อิเพ่โปรดดด(สัตว์) แกทำน้องได้ยังงายยยย เลวจริงชั้นก็คิดว่าเรียนแพทย์แล้วจะนิสัยดี อิเห้  :angry2:

 #อินไปหน่อยขอโทษค่ะ 555 #ให้emoนี่แก่อิเพ่โปรด  :z6: :beat:

ปล. ถ้าเรื่องนี้มันเชื่อมกับเรื่อง so นะจะขอให้ท่านเทพเท็นมาจัดการอิพี่โปรดเลย

วางแผนฆ่าแล้วหาซะมีใหม่ให้น้องปลื้มแสนดี(กว่าอิพี่โปรดสัตว์ = =)

รอตอนต่อไปอย่างจดจ่อ  :katai1:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #26 เมื่อ23-12-2013 00:43:17 »

เฮือกก....นี่เหรอโปรดที่น้องปลื้มชอบ!

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #27 เมื่อ23-12-2013 01:24:17 »

อย่าทำร้ายปลื้ม

ออฟไลน์ godofhill

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #28 เมื่อ23-12-2013 01:39:40 »

ไมน้าาาาา พี่โปรด ทำไมทำกับน้องปลื้มเยี่ยงนี้

ออฟไลน์ Mancha KHIRI

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
Re: @มาโปรด@ : ตอนที่ 2 : 22/12/2013
«ตอบ #29 เมื่อ23-12-2013 02:44:36 »

ว่าแล้วเชียวว่ามาโปรดมันต้องร้ายกาจหลบใน แต่ทำไม๊ ทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกจีๆ

แต่ชอบอ่ะแบบเนี้ย หล่อเลวกับนายแสนซื่อ 5555+ ปลื้มจะเข็ดมั้ยเนี่ยหลังจากนี้


รอตอนต่อไป มาเร็วๆ นะคะ รอ~

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด