Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด (จบแล้วย้ายได้เลยค่ะ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด (จบแล้วย้ายได้เลยค่ะ)  (อ่าน 275308 ครั้ง)

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.เมื่อนิยายจบแล้วให้แก้ไขหัวกระทู้ต่อท้ายว่าจบแล้ว


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด
…คำเปรย…
สังคมสมัยนี้มันอะไร! นักเรียนยกพวกตีกันเป็นว่าเล่น
จริงๆใครจะเป็นจะตายผมก็ไม่อยากจะสนหรอกนะ
....แต่ตอนนี้คงต้องสน...
เพราะผมกลายเป็นPetของไอ้ป่าเถื่อนพวกนั้นไปแล้ว
ว้ากกกกกก!!!


...มุมเล็กๆของนักเขียน….            
สวัสดีค่ะ เป็นเด็กใหม่แห่งเล้าเป็ด  ฝากตัวด้วยจ้า>.<~             
ชื่อ แตงโมหรือจะเรียกเอ็นก็ได้(พวกบอร์ด thesimsเรียกงี้)         
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในเล้าเป็ด ไม่รู้ถูกใจใครหรือป่าวนะ-o-         
เป็นพล็อตที่อยากเขียนเลยนะเนี่ยแต่ไม่รู้จะมีคนอ่านมั้ย-.-;         
ชอบเขียนรักวัยเรียนมากเลย  อยากใช้คำพ่อขุน!(ซะงั้น)
แต่เวลาเพื่อนพูดกันใครเขาพูดกันเธอ คุณ นาย กันละ
อยากได้ความสมจริงพวกผู้ชายมันไม่เรียกนายกันง่ะ><
กะจะเอาเรื่องที่แต่งแล้วมาลงนี่ตามที่ abcee บอก
แต่ขัดกับกฎง่ะ  (คำหยาบมาเต็ม  โฮกกกก NC โจ่งแจ้งเกิ๊น) อีกอย่างมันจบแล้วด้วยอ่า
เราเลยแต่งให้อ่านอีกเรื่องเลยแล้วกันนะตามสัญญาจ้า^^

เรื่องที่แต่งจบไป Sulfur Love ลองเข้าไปอ่านได้จ้า
ห้ามโพสลิงค์ภายนอกเพราะงั้นค้นหาในGoogleเอานะคะ  กราบขออภัยค่ะ-/\-

สารบัญ

บทนำ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2425210#msg2425210
บทที่ 1
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.phptopic=38441.msg2428055#msg2428055
บทที่ 2
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2437247#msg2437247
บทที่ 3
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2439560#msg2439560
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2443892#msg2443892
บทที่ 4
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2448367#msg2448367
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2449382#msg2449382
บทที่ 5
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2452556#msg2452556
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2453940#msg2453940
บทที่ 6
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2458260#msg2458260
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2460373#msg2460373
บทที่ 7
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2469573#msg2469573
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2471136#msg2471136
บทที่ 8
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2475448#msg2475448
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2485752#msg2485752
บทที่ 9
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2488241#msg2488241
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2489109#msg2489109
บทที่ 10
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2493235#msg2493235
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2497142#msg2497142
บทที่ 11
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2500190#msg2500190
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2504525#msg2504525
บทที่ 12
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2505635#msg2505635
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2507755#msg2507755
บทที่ 13
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2510011#msg2510011
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2513415#msg2513415
บทที่ 14
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2519524#msg2519524
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2522536#msg2522536
บทที่ 15
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2525912#msg2525912
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2531738#msg2531738
บทที่ 16
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2538803#msg2538803
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2545626#msg2545626
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2553825#msg2553825
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2564337#msg2564337
บทที่ 17
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2579329#msg2579329
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2728156#msg2728156
บทที่ 18
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2729137#msg2729137
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2729989#msg2729989
บทที่ 19
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2730783#msg2730783
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2732351#msg2732351
บทที่ 20
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2733385#msg2733385
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2734286#msg2734286
บทที่ 21
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2737846#msg2737846
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2741647#msg2741647
บทที่ 22
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2744778#msg2744778
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2746622#msg2746622
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2748625#msg2748625
บทที่ 23
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2751264#msg2751264
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2751993#msg2751993
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2755022#msg2755022
บทที่ 24 วันซวยๆของฟิล
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2755533#msg2755533
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2756369#msg2756369
บทที่ 25 เรื่องราวของหมีควายกับกวางน้อย
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2757592#msg2757592
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2758006#msg2758006
บทที่ 26 ร่วมชายคา
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2762799#msg2762799
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2763746#msg2763746
บทที่ 27 ใกล้เพียงรู้สึก
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2764413#msg2764413
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2765378#msg2765378
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2768171#msg2768171
บทที่ 28 ปฏิวัติ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2768627#msg2768627
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2769494#msg2769494
บทที่ 29 Beginning of PET’S GAME
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2770207#msg2770207
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2770874#msg2770874
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2773189#msg2773189
ตอนจบ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2773203#msg2773203

ตอนพิเศษ ลอยกระทง
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2546941#msg2546941
ตอนพิเศษ ...1 วันของฉันและเธอ ...
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2578695#msg2578695
ตอนพิเศษ  วันเด็ก
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2591630#msg2591630
ตอนพิเศษ  บันทึกของฮารุ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2737241#msg2737241
ตอนพิเศษ  ช่องว่างของวัย(100%)
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2742524#msg2742524
การ์ตูนไก่เขี่ย
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2451758#msg2451758
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2464136#msg2464136
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=38441.msg2579998#msg2579998
สถานะเรื่อง : จบแล้ว


บทนำ
.
.
…Pet…
คือ นักเรียนที่ถูกโรงเรียนฝ่ายตรงข้ามใส่ปลอกคอได้
...กฎของ Pet…
ต้องรับใช้เจ้านายไปตลอดจนกว่าจะได้รับการปลดพันธะนาการที่คอ
เมื่อเจ้าของตาย Pet จะได้ไปอยู่กับเจ้าของใหม่ซึ่งคือผู้ที่ฆ่าเจ้านาย
หรือ ตายตามเจ้าของไป
.
.
      “แม่งมาแล้ว  วิ่งเร็ว!!”
   ผมยืนมองกลุ่มนักเรียนที่วิ่งไล่กันอย่างเมามันส์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย   ก็มันเป็นเรื่องปกติทุกๆเย็นที่ผม
ต้องเจอนี่นา-.-  ให้ตายเหอะโรงเรียนอยู่ใกล้กันแท้ๆแทนที่จะรักกันไว้ดันยกพวกไปตีกันได้ทุกวัน   อันที่จริงผมก็
ไม่ได้อยากเรียนโรงเรียนกุ๊ยๆแบบนี้หรอกนะ   แต่ยังเอิญว่าผมดันติ๊กช่องผิดตอนเลือกโรงเรียนที่จะเรียน
ผมควรจะได้อยู่โรงเรียนไฮโซอย่างเซนต์เนโรสิT^T
   “ไอ้เซฟๆ  มึงดูโน่นดิ OoO!!”
   ไอ้น้ำค้างเขย่าบ่าผมแรงๆจนก้อนไอติมในมือผมจะหล่น   ผมมองตามสายตามันไปก็เจอพวกนักเรียน
เซนต์โฮม่าที่ยืนจ้องผมสองคนมาจากอีกฝั่งของถนน   บรรยากาศชักแปลกๆ  ผมขอวิ่งไปยืมเนคไทด์กับกางเกงเซนต์เนโรมาใส่ก่อนได้มั้ย-o-;   โรงเรียน4โรงเรียนละแวกหัวมุมถนนเจ้าของเป็นคนเดียวกันเครื่องแบบเลย
เหมือนกัน   ต่างแค่สีเนคไทด์กับกางเกง   ของโรงเรียนผมเนคไทด์เป็นสีแดง   กางเกงลายสก็อตสีแดงดำตามชื่อ
โรงเรียนฟอเทียใรภาษากรีกที่แปลว่าไฟ
   “เฮ้ยๆ  เหมือนมันจะ...จะมาหาเราหว่ะOoO!!”
   ไอ้น้ำโวยวายวายพลางชี้มือไปถนนฝั่งตรงข้าม    รถยนต์บนถนนเริ่มชะลอตัวช้าๆเพราะการจราจร
ติดขัด    นักเรียนเครื่องแบบดำนับสิบคนเริ่มเดินซิกแซกข้ามมาฝั่งผมก่อนที่จะมาหยุดอยู่หน้าห้างที่พวกผมยืน
เอ๋อกันอยู่
   “มันคงไม่ทำไรเราหรอกน่า^^;” ผมบอก
   “น่ะ..แน่ใจหรอ  เซนต์โฮม่ามันมาตามล่านักเลงฝั่งโรงเรียนเรานะ-o-;;” ไอ้น้ำพูดต่อ
   “เราไม่ใช่นักเลงซะหน่อยดูการแต่งตัวก็น่าจะรู้><”
   “..เสื้อออกนอกกางเกง  เนคไทด์โหลดต่ำ  สะพายกระเป๋าผิดระเบียบ  เจาะหู  ย้อมผม-.-”
   “ใครวะ-o-”
   “มึงน่ะแหละ>O<!!”
   มันความชอบส่วนตัวของกูนี่หว่า><  เจาะหูเท่ดีออก   ผมเหลือบมองไอ้น้ำค้างที่แต่งตัวเรียบร้อยทุก
ระเบียบนิ้ว   ต่างกันชะมัดเลย-o-
   “ได้เวลาล่าเหยื่อแล้วสินะ^^”
   ร่างสูงโปร่งแสยะยิ้มน่าสยองราวกับพวกหมาป่าเจอแกะย่าง    ชายผมสีน้ำตาลเกือบทองยักคิ้วทำเหล่
ตาใส่ไอ้น้ำค้าง   ผู้ชายผมสีดำที่ยืนหน้าตายพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยกมือโบกไปข้างหน้าเป็นสัญญาณให้
เหล่าลูกน้อง..

   ...วิ่งไล่พวกผม!!!!!!!!...

   “ไอ้น้ำวิ่ง!!!”
   ผมตะโกนหลังวิ่งนำมันออกไปประมาณสามก้าว
   “เชี่ย! เพราะมึงอ่ะ>O<!!” ไอ้น้ำค้างโบย
   “กูทำไรผิดวะ! กูยังไม่ได้ไปทำไรมันเลยนะ>O<!!” ผม
   “ผิดระเบียบไง!”
   “มึงอยู่ฝ่ายปกครองหรอฟะ>O<!”
   “ถ้ามึงไม่แต่งตัวหาเสี้ยนแบบนี้มึงไม่โดนไล่บี้หรอก  ที่สำคัญทำไมกูต้องโดนด้วยฟะ>O<!!”
   เพราะมึงมากับกูไง  เวรกรรมของมึงแล้วละ   ผมวิ่งทะลุเข้าไปในราวแขนเสื้อที่ติดอยู่กับกำแพงของโซน
ขายเสื้อผ้า   มันเป็นทางลัดข้ามไปอีกโซนนึงได้โดยไม่ต้องวิ่งอ้อมกำแพงให้เหนื่อย

   กึก!

   ตัวผมถูกดึงไว้จนแทบหงายหลัง   ผมหันไปมองไอ้น้ำที่ติดแหง็กอยู่ในราวเสื้อผ้าอย่างไม่สบอารมณ์  กู
ก็รีบๆอยู่มึงก็รั้งกูจ๊างงงง!!!  เดียวก็ตายหมู่หรอก  ถ้ากูรอดไปกูจะมารับ(ศพ)มึงที่หลังไง   มึงก็นะT^T
   “ช่วยด้วยT^T” ไอ้น้ำบอก  มันเบะปากเหมือนจะร้องไห้แล้วด้วย
   “รอดกลับไปรีบไปแดกหญ้าเลยนะมึง-*-”
   “กูไม่ใช่กระต่ายT^T”
   “ไอ้ควายยยยย>O<!!”
   “งื้อT^T”
   ผมกระชากตัวมันออกมาจากราวเสื้อด้วยความทุลักทุเล   ไอ้น้ำค้างหมุนตัวกลับไปที่ราวอีกรอบเพื่อจะ
ไปหยิบรองเท้าที่ดันหลุดอยู่อีกฝั่งนึง

   ซวบ!

   รองเท้าผ้าใบสีดำถูกยื่นออกมาจากเสื้อผ้า   มือเล็กๆของไอ้น้ำยื่นไปคว้ารองเท้าเอาไว้ก่อนที่เสียงทุ้ม
กังวานลอดออกมา  ทำให้ไอ้น้ำค้าง  ค้างงงงอยู่ท่านั้นเลย-o-;;
   “อันนี้รองเท้านายใช่หรือป่าว”
   “เอ่อ..คือว่า-o-;;”
   ไอ้น้ำค้างอ้าปากพะงาบๆ  มันหันมามองหน้าผมเหมือนจะขอความเห็นจากผม   ประมาณว่าบีหนึ่งมึง
คิดเหมือนกูมั้ย   ผมพยักคอกึกๆเป็นคำตอบ   ไอ้น้ำเบะปากเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเตรียมวิ่ง
   “หรือว่าจะเป็นอันนี้กันนะ”

   แกร๊บ!

   กุญแจมือสีเงาวับถูกล็อกไว้กับข้อมือของไอ้น้ำค้างเพียงเสี้ยววินาที
   “ฮือ  ไอ้เซฟT^T”
   ผมมองไอ้น้ำที่ทำหน้าเว้าวอนของความช่วยเหลือ  เออ....
   “See you again โลกหน้า^^;;”
   ผมบอกพลางวิ่งออกมา 
   “ไอ้เชี่ยเซฟฟฟฟฟฟฟฟTOT!!”
   ไอ้น้ำตะโกนด่าผมลั่นพยายามต้านแรงฉุดดึงจากคนอีกฝั่ง  แต่ดูเหมือนไอ้คนที่ล็อกแขนมันจะตัวใหญ่
กว่าเลยกระชากตัวมันกลับไปอีกฝั่งได้  ลาก่อนเพื่อยากT^T  กูขอโทษนะแต่กูทำอะไรไม่ได้จริงๆ  กูจะไปตามคน
มาช่วยมึงเองนะ><

   กริ๊ง~ แกร๊ง~

   เสียงโซ่เหล็กสายเล็กๆกระทบกันเบาๆดังเข้ามาในโสตประสาทผม   ผมมองหาต้นตอของเสียงกริ๊งๆน่า
รำคาญนั่นแต่ก็หาไม่เจอ    ผมวิ่งเข้าไปหลบอยู่ในทางหนีไฟแล้วนั่งลงหายใจหอบอยู่ที่บันได  โคตรเหนื่อยเลย 
อย่างกลับวิ่งมาร้อยไมล์ได้  โฮกกกก
   “...เจอตัวแล้ว....”

   ..ห๊ะ!!..

   พรืด!

   มือใหญ่กระชากข้อมือผมพรืดเดียวก็ดึงตัวผมขึ้นไปได้ทั้งตัว   ร่างผมเซเข้าไปปะทะแผงอกที่อัดแน่นไป
ด้วยกล้ามเนื้อ   มือใหญ่ประคองเอวผมก่อนจะอัดตัวผมเข้ากับกำแพง
   “เจ็บนะ!!”
   ผมตะโกนใส่   ใบหน้าเรียบนิ่งราวกับรูปปั้นมองผมลอยๆก่อนจะหยิบปลอกคอหนังสีดำที่ห้อยโซ่ยาวๆ
เชื่อมกับฝ่ามือใหญ่ออกมา
   ...นี่มัน!!...
   “อย่านะ!!  ฉันไม่ใช่พวกนักเลงนะ  เอาไปก็ใช้การอะไรไม่ได้หรอก!!”
   ผมบอกพลางดิ้นออก 

   ปึง!

   ฝ่ามือใหญ่ตบกับกำแพงเสียงดังลั่นอยู่ข้างหูผม   ผมหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ   น่ากลัวชิบ   อย่าทำไร
กูเลยT^T
   “..อยู่นิ่งๆซะ...”
   เสียงเรียบเย็นบอกผม   มือใหญ่แกะปลอกคอสวมทับที่คอผม    ผมเบี่ยงคอหลบโลหะเย็นๆที่ไล้อยู่ข้าง
คอเป็นผลให้มือใหญ่บีบปลายคางผมแรงๆ
   “เจ็บ..!”
   ผมบอกเสียงลอดไรฟัน
   “..อยู่เฉยๆสิ..”
   ผมหลับตาปี๋ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโมโห   มันตัวใหญ่เกินไปดูท่าจะสูงเกือบๆ190 ส่วนผมน่ะหรอ
168ก็หรูแล้ว   เฮ้อ~ ถ้าขืนไปบู๊กับมันผมต้องตายหยั่งเขียดแน่ๆเลย   ไอ้ปลอกคอนี่ใส่แล้วค่อยถอดออกก็ได้
ผมรู้สึกว่าลมหายใจร้อนๆมันเป่าอยู่ที่ลำคอผม   พอผมหรี่ตามองก็เห็นใบหน้าคมอยู่ใกล้คอผมมาก   ถ้ามึงจะ
สายตาสั้นขนาดนี้...
   
   จ๊วบ!

   ริมฝีปากอุ่นๆดูดข้างคอผมเสียงดัง
   “เฮ้ย!!  ทำบ้าไรเนี่ยO////O!!”
   ผมดันไอ้ยักษ์ข้างหน้าออก  มือใหญ่กดไหล่ผมอัดกำแพงไม่ให้ผมขยับตัวได้    ผมรู้สึกเจ็บๆและวาบ
หวามแปลกๆ  ทุกครั้งที่มันดูดกลืนเนื้อผมเข้าไปในโพรงปากหัวใจผมก็เต้นรัวแปลกๆ   เขี้ยวคมๆค่อยฝังลงบนคอ
ขาวๆของผมอย่างหิวกระหาย  เสียงดูดแรงๆสลับกับเสียงหายใจหอบๆของมันพาลทำผมหน้าแดงตัวชาวาบๆไป
ทั่วร่าง   ปลายจมูกโด่งไซ้ดันหน้าผมให้เชิดขึ้นก่อนจะทำรอยไว้อีกรอยข้างๆ   
   “..หยะ..หยุดนะ”
   ผมบอก  มือก็จิกทึ้งดันร่างใหญ่ออกไป   บ้าจริง! แม่งทำไรวะ!!
   “...ฮา..”
   ร่างสูงผ่อนลมหายใจเบาๆ  ใบหน้าหล่อถอนออกไปจากคอผม   ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองผมเหมือนจะ
สะกดร่างผมให้หยุดนิ่ง
   “..ชิ!  น่าโมโหนัก!!”
   ผมบ่นแล้วผลักร่างยักษ์ออก   โอ้ย! มึงก็ตัวใหญ่จังวะกูผลักเท่าไหร่ก็ไม่ขยับเลย   ขยับออกไปหน่อย
เถอะกูอึดอัด  ร้อนมากกก>///<
   “ต่อไปนี้ฉันเป็นเจ้านายของนาย” ไอ้หน้าตายบอก
   “เหอะๆ” 
ผมหัวเราะเบาๆ  ก็แค่วันนี้แหละ  เดี๋ยวผมก็จะหายไปซะ  หาไม่เจอหรอก!   เรื่องอะไรต้องมารับใช้ไอ้
พวกนักเลงที่วันๆไม่ทำอะไร  ยกพวกไล่ฆ่าชาวบ้านไปทั่วด้วย!!
“...สัญญาขั้นสุดท้าย...”
“อะไร..อุ๊บ!!”
ผมอ้าปากพะงาบๆแต่ถูกปิดด้วยปากของคนตัวใหญ่

...อะไรอีกวะเนี่ยยยยยย!!!!....

ร่างสูงใหญ่เบียดตัวผมจนชิดติดกำแพง   ท่อนขาใหญ่แทรกเข้ามาหว่างขาผม   มือใหญ่จับคางผมเงย
ขึ้นรับจูบร้อนๆที่ถูกส่งมา   ริมฝีปากหนาบดขยี้ปากผมจนรู้สึกเจ็บแสบไปหมด    ผมเม้มปากต้านการรุกล้ำของ
ลิ้นเปียกชื้นแต่ก็ไม่สำเร็จ   ผมย่นคอหลบจูบ   ให้ตายสิ  ผมไม่เคยจูบกับใครมาก่อนเลย   แต่ไอ้หมอนี่มัน!!
“..แฮ่ก  อย่า!”
ผมเบี่ยงหน้าหลบ   มือใหญ่จับหน้าผมล็อกไว้กับที่   ใบหน้าหล่อเอียงข้างก่อนจะแทรกปลายลิ้นเข้ามา
โลมเลียลิ้นไม่ประสาของผม    น้ำใสๆที่ไหลเข้ามาในปากผมเริ่มทำให้สติผมหลุดไปเรื่อยๆ   ผมไม่มีแรงแม้จะ
ต่อต้านคนข้างหน้าได้แต่ปล่อยให้มันดูดกลืนความหอมหวานในปากผมไป   เนิ่นนานจนผมเริ่มหายใจไม่ออก
   พอมันเห็นว่าผมตัวอ่อนเต็มทีแทนที่มันจะปล่อยผม  มันกลับรุกจูบหนักขึ้น  จะฆ่ากันหรือไง!!

      กึด!

   ผมกัดปลายลิ้นของผู้บุกรุกแรงๆจนมันต้องถอยทัพออกไป   ผมยืนจ้องหน้ามันเหมือนกับมันที่จ้องหน้า
ผม   ไม่พอใจหรอ!!  คิดว่ากูพอใจมากมั้ยละที่ต้องมาโดยผู้ชายจูบเนี่ย!!
   “...เป็นPetที่พยศดีนี่...” 
หมอนั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ   

วืด!

“..อ๊ะ!”
มือใหญ่กระตุกโซ่ในมือทำให้ผมถูกดึงตามแรงโซ่ไปด้วย   ผมยกมือดึงปลอกคอให้คลายออกให้ผมมี
ช่องหายใจได้บ้าง   แต่มันก็กระตุกแรงๆอีกรอบเหมือนจะแกล้งกัน   เจ็บชิบ!!  ไอ้ปลอกคอบ้านี่มันรัดคอผมซะ
แน่นเลย  แถมยังบาดตอนกระตุกโซ่ด้วย   
“..ต้องสั่งสอนอีกยาวเลยสินะ...”
ใบหน้ารูปสลักมองผมนิ่ง   ผมยืนกัดฟันกรอดๆอย่างเดือดดาล  จะปรี๊ดแล้ว  แต่กลัวมันตบ!!
   โธ่เว้ย!!  เมื่อไหร่จะปล่อยกูไปซะทีเนี่ย  กูจะเอาโซ่ออกแล้วหนีหลบมันไปให้พ้นๆ
      “..อย่าได้คิดหนี..เพราะนายหนีฉันไม่พ้นหรอก...”
      นี่ผมต้องเป็นทาสมันจริงๆหรอเนี่ย!!!
         
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-01-2015 22:48:13 โดย enzang2660 »

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
ความสัมพันธ์ต้องห้าม!!!วีธียืนยันขั้นสุดท้ายโดยใจสาววายมากฮ๊าาาาา

ออฟไลน์ clock_nuchchee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
 :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: ต้อนรับเรื่องใหม่ ช๊อบ ชอบ แนวนี้ มาต่อบ่อยๆ นะค่ะ  :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
โอ๊ยชอบง่าาาาาาาาาาาาา
เอาอีกกกกกกกกกก ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ชอบๆๆๆๆๆๆๆ แอร๊ยยยยยยย :katai1: :ling1: :m3: :m3:

ออฟไลน์ Red_sister

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
กรีดร้องด้วยความชอบใจจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ

Pet พยศ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกรอตอนต่อไปปปปปปป อยากรู้ว่าพระเอกชื่อไรรรรรรรร

ออฟไลน์ GUNPLAPLASTIC

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1
กรี๊ดดดด เนื้อเรื่องถูกใจมากค่ะ! มาต่อเร็วๆเลย ติดตามๆค่ะ!
 :L2: :L2: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ Riko

  • {น า ย พ ร า น จ อ ม หื่ น}
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
    • tumblr
สนุกดีอ่าาาาา
เค้าก็เล่นบอร์ดthesims นะ TTS3 น่ะ

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-7
เซฟกับน้ำจะเป็นไงต่อไปนะเนี่ย

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
ชอบอ่ะชอบชอบ^^

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
มารอแล้วจร้า


 :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






Violet Rose

  • บุคคลทั่วไป
 :haun4: :haun4: :haun4: หื่นตั้งแต่ต้นเรื่องเรย ฮุฮุ  :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4

ออกแนวโซ่-แส้-กุญแจมือ

แต่ก็ชอบนะ---โฮะๆๆ

+ 1 + เป็ดจ้า

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่1
   
   [Namkang’s  Part]
   
    “See you again โลกหน้า^^;;”
   ไอ้เพื่อนตัวดีโบกมือลาผมไปอย่างไม่เหลียวแล   มึงนะมึง!  ทำไมปล่อยกูให้ไปกับไอ้เถื่อนพวกนี้ล่ะ 
โฮกกกกT^T
   “ไอ้เชี่ยเซฟฟฟฟฟฟฟฟTOT!!”
   ผมตะโกนด่ามันลั่นห้างก่อนที่ตัวผมจะถูกกระชากทะลุราวเสื้อกลับไปจุดเดิม    ผมนอนหมอบราบกลับ
พื้นแล้วค่อยๆเงยหน้ามองผู้ชายผมน้ำตาลเหลือบทองที่ย่อตัวยิ้มโชว์ฟันขาวให้ผม   ผมควรจะยิ้มกลับดีมั้ย  เผื่อ
มันจะเห็นเป็นมิตรกันแล้วปล่อยผมไป
   “กลับบ้านเรากันนะน้องกวางน้อย^^”
   ผู้ชายหน้าใสที่คล้องกุญแจมือผมกับมือเขาบอก   
   “คะ..คือจะปล่อยผมกลับบ้านใช่มั้ยครับT^T”  ผมถาม
   “ป่าว~”  หมอนั่นตอบ
   “T^T”
งือ  ผมจะร้องไห้แล้วนะ  ถึงนายจะดูใจดีแต่ไอ้โหดกล้ามปูข้างหลังนายน่ากลัวมากเลย   อย่าพาเราไป
ฆ่าเลยนะ  เราฆ่าไม่สนุกหรอก  แค่เห็นมีดก็ช็อกตายแล้วT^T
“อยะ..อย่า..ทำอะไรผมเลยนะ”
ผมอ้อนว้อนแทบจะกราบตีนมันเลย  พวกเซนต์โฮม่าขึ้นชื่อเรื่องความโหดซะด้วย   ฮือ  กรรมของ
น้ำค้างจริงๆ  เพราะไอ้รองเท้าเวรนี่แท้ๆเลย T^T
“ไม่ต้องกลัวนะ  ฉันไม่ทำอะไรกวางน้อยน่ารักแบบนายหรอก^^”
“จริงนะTOT” ผมถามท้วน
“ไปกลับกันนะๆ^^”
“ขอบคุณครับT^T”
“กลับไปที่ฐานทัพของเรากันเถอะ^^”
ฐานทัพ!!   ของเรา!!  อย่าบอกนะว่า...ที่ซ่องซุมกำลังของพวกเซนต์โฮม่า-o-;;   ไม่นะๆๆ   ผมเอนตัว
ต้านแรงฉุดรั้งจากมือใหญ่  ไม่ไปอย่าพาผมไปเลยนะT^T
“คะ..คือ ผมจะกลับบ้าน  ปล่อยผมไปเถอะT^T” ผมบอก
“ฉันจะพาไปหาผู้อุปการะเลี้ยงดูกวางน้อยไง^^”  หมอนั่นบอกพร้อมคลายยิ้มขี้เล่น
“คะ..คือ  ผมมีพ่อมีแม่แล้วนะครับT^T”
“พาไปหาผะ..! อ่า เจ้านายไง  อย่าดื้อสิจ๊ะ^^”
“ไม่อาววววT^T”
ใบหน้าขี้เล่นสดใสตึงสนิท   หมอนั่นหรี่ตาคมจ้องผมเขม็ง   มือหนาบีบกำข้อมือผมจนเจ็บไปหมด
 งือออ  กระดูกผมร้าวหมดแล้ว   อย่ารุนแรงนักสิTOT
“จะไปหรือจะตาย...เลือกเอา”
ใบหน้าใสตีหน้าโหดจ้องผมอย่างกลับจะกินเลือดกินเนื้อ   ทำไมต้องบังคับกันด้วย!!   ใจร้ายที่สุดคิด
   หรอว่าผมน่ะ!!  คนที่มีศักศรีดิ์อย่างผมน่ะจะ..!!
“ไปก็ไปครับT^T”
ฮืออออ  โลกนี้มันช่างอยู่ยากจังเลย  ทำไมคนอย่างผมต้องโดนเอาเปรียบเสมอเลย  ไหนจะเดินสะดุด
ยอดหญ้า  โดนหมาวิ่งไล่กัด   ทำรองเท้าหลุดจนโดนฉุดมาแบบนี้  แถมเพื่อนยังมาทิ้งไปอีก  ฮือออ  สวรรค์กลั่น
แกล้งกันชัดๆ TOT


   


   ผมโดนพาตัวมาอย่างจำ!ยอม   ผมยืนมองหน้าตึกเก่าๆที่ตะไคร้น้ำเกาะหนาตื๊บ(ขูดออกมาทอดกิน
ได้มั้ย  สาหร่ายแพง-o-) รอยแตกร้าวเป็นทางยาวตามผนังที่ถูกกลบด้วยสีเทาทืบๆ  ประตูเหล็กสีฟ้าที่โดนสนิม
แทะไปทั้งบาน   เอ่อ...ที่นี่มัน  อะไรกันเนี่ย-o-!!
   “โย่วไอ้เฟียส^O^”
   นายหัวน้ำตาลทองโบกมือทักทายชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ   คนถูกเรียกชื่อเงยหน้าขึ้นมา
มองแขกผู้มาเยือน    นิ้วเรียวยาวเสยผมสีเงินวาบขึ้นไปให้พ้นใบหน้าคมอย่างลวกๆ   ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย
เมือเห็นว่ามีคนแปลกหน้าอย่างผมเข้ามา
   “..พาใครมาน่ะ..”
   เสียงทุ้มเอ่ยถามราบเรียบ  นายหน้าใสยักคิ้วเล็กน้อยก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบกุญแจขึ้นมาไขปลด
กุญแจมือออก   ผมสะบัดข้อมือแดงๆของตัวเองไปมา   เฮ้อ~  ค่อยรู้สึกโล่งแขนหน่อย
   “นี่ๆ  ฉันพาลูกกวางน้อยมาละ  น่ารักมั้ยละ^^”
   เจ้าของรอยยิ้มสดใสเอ่ยบอก   มือใหญ่จับไหล่ผมแล้วดันตัวให้เดินไปหาคนผมสีเงินที่นั่งอยู่บนโซฟา   
ผมพยายามขืนตัวไม่เดินเข้าไป   ...ผมรู้สึกว่านายหัวเงินมันแผ่รังสีทะมึนๆแปลกๆ  ไม่เอาเค้ากลัว><…
   “ดูสิๆ  ผิวขาวจั๊วะเลย  ตัวก็เล็กพกพาง่าย  แก้มก็นิ๊ม...นิ่ม  ปากก็แดง  ตาโตเหมือนลูกกวางเลย><”
   นายหน้าใสบรรยายสรรพคุณผมพร้อมเอามือมาจิ้มแก้มเล่นเป็นอุนจิ    นิ้วนายมีแต่กระดูกจิ้มแก้มผม
แรงๆแบบนี้ผมเจ็บนะT^T
   “ที่นี่ห้ามพาคนนอกเข้ามา..จำไม่ได้หรือไง”
   ดวงตาคมปาดมองมาทางผม   ผมรีบเมินสายตาดุๆนั่น   ละ..แล้วทำไมต้องมามองผมแบบนั้นละ  ผมไม่ได้สะเหร่อเดินเข้ามาเองซะหน่อย  เพื่อนนายพาผมมานะ-3-
   “ฉันจับมาให้เป็น Pet แกไง”
   Pet OoO!!  ผมน่ะหรอ  ไม่เอานะๆ  ผมเงยหน้ามองนายหน้าใส  ขอร้องเถอะปล่อยผมไปเถอะนะ
   “ไปทำความคุ้นเคยกับเจ้านายซะไป^^”
   มือหนาผลักตัวผมลอยละลิ่วพุ่งลงบนโซฟาสีดำอย่างเบามือ...(ซะหน่อยก็ดีT^T)   ผมรีบลุกขึ้นพยุงตัว
จะลุกออกจากโซฟา   แต่สายตาผมก็ไปอยู่ระดับเดียวกันกับดวงตาคมของนายผมเงินพอดี   แถมหน้าห่างกันแค่
บรรทัดเดียวด้วย     สภาพตอนนี้มันเหมือนหนังเรทอาร์ยังไงก็ไม่รู้   คือนายหัวเงินนั่งกางขาอยู่บนโซฟาส่วนผมก็ชั่นตัวยืดขึ้นอยู่ตรงหน้าขามัน  มือก็ขนาบข้างคอหมอนี่อยู่
   “อะ..เออ  คือว่า...T////T”
   ผมจ้องมองใบหน้าคมคายที่ตีหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ก็อดหวั่นใจไม่ได้...ว่าเขาจะควักปืนออกมายิงผมมั้ยไปคร่อม..แบบนั้น   
   ...ดวงตาหมอนี่มันO.o…
   ผมมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มพลางกระพริบตาถี่ๆ   เหมือนมันจะไม่ใช่สีน้ำตาลเลยอ่ะ   ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อจะดูสีตาของหมอนี่ชัดๆ   แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามากระทบยังดวงตาคม   ทำให้
ผมรู้ว่าผู้ชายคนนี้มันตาสีแดง!!   แดงเหมือนมีเลือดคลั่งอยู่ในตาดำเลย!!   น่ากลัวววววTOT

   ตุ้บ!

   ตัวผมลอยลงไปหงายหลังอยู่บนพื้นด้วยฝีมือของนายหัวเงิน   ผมกุมสะโพกตัวเองที่กระแทกกับพื้นจังๆ   
กระดูกผมยิ่งเปาะๆอยู่ไม่ค่อยได้กินนม T^T
   “ไอ้เฟียส!!  ทำไมคุณมึงทำกับน้องกวางกูแบบนี้วะ>O<!”
   นายหน้าใสเปลี่ยนสรรพนามเรียกเพื่อนตัวเองทันทีที่เห็นผมบินลงมาจากโซฟา  มือใหญ่ประคองตัวผม
พลางลูบหัวปลอบขวัญผม    แต่ตอนนี้ขวัญผมกระเจิงหมดแล้วTOT    นอกจากจะทำตัวโหดร้ายแล้วยังทำตา
แดงใส่อีก  ฮืออออ  ไม่เอาแล้ว
   “พาผมกลับบ้านเถอะนะTOT”  ผมบอกพลางดึงเสื้อนายหน้าใส
   “..ชื่ออะไร!!”
   เฮือก!  ผมสะดุ้งโหยงกับเสียงถามดังก้องจากชายที่เพิ่งผลักผมลงมาจากโซฟา    ดวงตาแดงฉานจ้อง
มองผมนิ่งจนน่ากลัว   ผมเกาะเสื้อนายหัวน้ำตาลทองเอาไว้แน่นแล้วค่อยๆเอี้ยวตัวหลบไปข้างหลัง   
   “ถามว่าชื่ออะไร!!”
 นายหัวเงินตวาดถาม   ทำไมต้องตวาดเค้าด้วยT^T
   “..น้ำค้างครับ...” ผมตอบเสียงสั่นเครือ
   “ไม่ได้ยิน!!”
   “น้ำค้างครับ!” ผมตอบอีกรอบ
   “รองเท้าติดคอหรือไงฉันช่วยเอามีดทะลวงให้มั้ยห๊ะ!!”
   โอ้ย!!  แล้วคุณมึงเป็นพี่ว้ากหรือไงครับ  จะตะโกนทำไมอยู่กันแค่สามคนเนี่ย>O<!!
   “น้ำค้างครับ!!!”  ผมแหกปากตะโกนสุดเสียง

   ตึง!!!

   “นี่กล้าขึ้นเสียงกับฉันหรอ!!”
   นายหัวเงินตวาดลั่นแล้วลุกขึ้นจากโซฟากะทันหัน   ผมสะดุ้งตัวหลบหลังนายหน้าใสทันที   ดวงตาคม
กริบลุกวาวราวกับโกรธเคืองผม   กะ...ก็พูดเบาๆก็ไม่ได้ยินนี่  พอตะโกนก็หาว่าขึ้นเสียง   ผะ...ผมกลัวนะ   ทำไม
ต้องตวาดด้วยละ!
   “ใจเย็นสิวะ  คุณมึงหูตึงเองนะครับ  อย่ามาโทษกวางน้อยสิ-o-” นายหัวน้ำตาลทองบอก
   ผมพยักหน้าหงึกๆอย่างเห็นด้วย  ใบหน้าหล่อกัดฟันกรอดๆจ้องมาทางผมจนผมต้องชิดในกลับไปข้าง
หลังนายหน้าใสเหมือนเดิม  ฮือออ  เค้าอยากกลับบ้านT^T
   “..หิวน้ำ...”
   นายหัวเงินบ่น  ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวเดิมพลางหรี่หางตามองผม  อะไร-o-!
   “ไปเอาน้ำมาสิ!!”
   ห๊ะ!  ใช้ผมหรอ  อ้าว...   น้ำๆ  ผมหมุนซ้ายหมุนขวาเป็นตุ๊กตาไขลาน   น้ำอยู่ตรงไหนอ่ะTOT
   “เร็วๆ!!”
   ผมหมุนวนรอบตัวเองสามรอบกว่าจะหาถังน้ำเจอ   ผมวิ่งไปเปิดน้ำจากถึงสีเงินใสแก้วใบใสที่วางอยู่
บนโต๊ะด้านข้างแล้วรีบวิ่งสุดชีวิตไปให้นายโหดนั่น><

   กึก!

   ผมจะบอกความลับให้อย่างนึงนะ  ผมมีความสามารถพิเศษที่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำได้  แม้แต่ซุปเปอร์
แมนก็เหอะ   
   ...ผมสามารถสะดุดอะตอมของไฮโดรเจนได้T^T…

   ซ่า~

   ผมอ้าปากค้างมองแก้วน้ำอันว่างเปล่าในมือ  นายหน้าใสยืนกุมขมับพลางส่งยิ้มแห้งๆมาทางผม   
   ..น้ำมันหายไปไหนหมดอ่ะT^T…
   มือใหญ่ยกขึ้นปาดคราบน้ำที่เปียกชุ่มออกจากใบหน้าคม   ดวงตาสีเลือดเหลือบจ้องมองผมอย่างคาด
โทษ    ริมฝีปากหนาเหยียดแสยะออกจนเห็นเขี้ยวสีขาวแหลมคม   ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
สงสัยชีวิตผมคงมาได้แค่นี้สินะ
   “ฮือๆอย่าทำอะไรผมเลยนะ  ฮือๆ  ผมขอโทษ  ผมไม่ได้ตั้งใจTOT”   
   ผมทรุดตัวคุกเข่าร้องไห้โฮ   จะว่าผมอ่อนแอขี้แยก็ได้   แต่ลองมาเจอพวกนักเลงที่ขึ้นชื่อว่าฆ่าคนได้
ซึ่งๆหน้าแบบผมดูสิ  เป็นใครๆก็ต้องประหม่าและหวาดกลัวทั้งนั้นแหละ   ตั้งแต่เกิดมานะผมไม่เคยเห็นใครโกรธ
ได้น่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย   
   “กวางน้อย!”
   นายหน้าใสปรี่เข้าจับไหล่ผม   ผมชันเข่าลุกขึ้นจิกแขนเสื้อเขาไว้แน่นแล้วเขย่ารัวๆ
   “กลับบ้าน!  พาผมกลับบ้านนะ  ฮือออ!!”
   ผมจะกลับบ้าน  ผมกลัว  ถ้านายหัวเงินหยิบมีดมาแทงผมละ  มันยิ่งโมโหผมอยู่ด้วย   ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!!
   “มึงใจเย็นๆไม่เป็นหรอวะ  กูละสงสารกวางน้อยจริงๆ”
   “..Pet อ่อนแอแบบนี้กูไม่เอาหรอก  มึงเอามันกลับไปเลย!”
   จบประโยคเสียงเท้าหนักๆก็เดินหายออกจากห้องไปทิ้งให้ผมอยู่กับนายหน้าใสแค่สองคน   มือใหญ่จับหัวผมซบบ่ากว้างแล้วลูบปลอบประโลม   ผมสวมกอดคนข้างหน้าแน่นๆ หวังให้คลายความกลัวออกไปได้บ้าง
ขออย่าได้พบได้เจอนายนั่นอีกเลย   อย่าได้เกิดเหตุการณ์อย่างวันนี้อีก....   




เมื่อคืนผมหลอนจัดถึงขั้นเก็บไปฝันเลยทีเดียว   ผมฝันว่าผมกลายเป็นลูกกวางกำลังวิ่งหนีนักล่าอยู่แต่
ผมหนีไม่พ้นโดยไอ้นักล่านั่นฆ่าตาย  แถมยังเอาเนื้อผมไปต้มน้ำปลากินอีก   โหดร้ายT^T
   “ร้อนชิบหาย ร้านนี้แม่งเปิดแอร์ป่าววะ-*-”
   ไอ้เซฟแงะคอเสื้อเขย่าระบายลมเข้าไปด้านใน   ผมสงสัยมาทั้งวันแล้วว่ามันจะติดกระดุมยันเม็ดบน
ทำไม   แล้วก็มานั่งบ่นว่าร้อนๆ
   “มึงก็ปลดกระดุมดิ-o-” ผมบอก
   “ไม่เอาเว้ย!” ไอ้เซฟตอบ
   “ทำไมกลัวโดนรุมตื๊บหรือไง-.-”
   “กระทืบกูไม่กลัว  แต่แม่งพากูไป..OoO!”
   “ไป...-o-?”
   “เสือก-*-!”
   อ้าวไอ้เพื่อนเวร   ไหงมาด่ากันแบบนี้วะ   ผมขี้เกรียจต่อความยาวกับมันให้เปลืองน้ำลาย  เก็บไว้ย่อย
แป้งทอดไก่นี่ดีกว่า  งั่มๆ   ผมอ้าปากงับข้าวยำไก่แซ่บ(+น้ำ)ราคา60กว่าบาทเข้าปากอยากหิวกระหาย   ข้าว
โรงเรียนไม่ค่อยอร่อย  เก็บตังค์มากินตอนเลิกเรียนดีกว่า
   “มึงปลดกระดุมเหอะ  เนิร์ดเกินรับไม่ได้หว่ะ-o-” ผมบอก
   “ไม่เอา>O<” ไอ้เซฟว้าก
   “มีอะไรที่ให้กูเห็นไม่ได้หรอ-.-”
   “ป่าว”
   “มึงนอกใจกูหรอ-o-”
   “บ้านพี่มึงดิ>O<!”
   “แกะๆเหอะ  ร้อนแทน”
   มือขาวๆเริ่มปลดกระดุมคอเสื้อตัวเองออก   ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองส่ายไปส่ายมาเหมือนคนระแวง
อะไรบางอย่าง   ผมมองลำคอขาวสะอาดที่มีพลาสเตอร์แปะซ้อนกันสองแผ่นก่อนจะลากสายตาลงมามองสาย
ปลอกคอหนังสีดำที่มีโซ่เล็กๆห้อยโยง   อะไรปลอกคอนี่มัน-o-!!
   “โดนแล้วสินะ  >O<” ผมบอก
   “เงียบไปเลย!!”
   ผมเคยได้ยินมาบ้างว่าวิธีทำสัญญาระหว่างPetกับเจ้านายมันเป็นยังไง   แต่ก่อนคนที่จับPetมันเลือก
Petที่เป็นเพศตรงข้าม   แต่เดี๋ยวนี้กลับเลือกพวกเพศเดียวกันไปใช้งาน   ผมละไม่อยากจะนึกภาพตอนเพื่อนผม
เสียจูบสาบานสัญญาPetกับไอ้โหดโรงเรียนโน่นเลยT^T   
              “ว่าแต่เจ้านายมึงหล่อมั้ยวะ”ผมถาม
   “หุบปากแล้วแดกข้าวไปเลย>O<!!”
   “เลิกว้ากซะที  เมื่อวานกูก็แทบจะหูดับแล้ว-.-”
   ผมบ่น  ไอ้เซฟเม้มปากอย่างขัดใจก่อนจะอ้าปากรับก้อนข้าวกองเท้าภูเขาเข้าปาก   ดวงตาสีคาราเมลจับจ้องไปข้างหลังผม   มือเล็กๆถอนช้อนสีเงินออกจากปากทั้งที่ตาก็ยังจับจ้องอะไรบ้างอย่างข้างหลังผม
   “มีอะไรอ่ะ”  ผมถาม
   “ไอ้น้ำ! กูกลับก่อนนะOoO!!”
   ไอ้เซฟคว้ากระเป๋าบนโต๊ะแล้ววิ่งออกไปจากร้านอย่างไว  ผมจะตะโกนเรียกก็เรียกไม่ทัน   เอาอีกแล้ว
มึงหนีอะไรละครับเนี่ย   ทิ้งกูอีกแล้วT^T   

   ตึกๆๆ

   เสียงรองเท้าลั่นกระทบพื้นดังไล่มาจากข้างหลัง   ผมรีบหันหลังไปทางต้นเสียงก็เห็นผู้ชายตัวสูงใน
เครื่องแบบนักเรียนสีดำวิ่งไล่ตามไอ้เซฟไป   นายคนนี้มัน...!!  ที่เจอเมื่อวานหน้าห้างนี่หว่า!!   ผมเก็บหนังสือยัดใส่กระเป๋าเตรียมวิ่งตามไอ้เซฟไป   ..ไปเก็บศพครับ  ไม่ได้ไปช่วยอย่าเข้าใจผิด><

   ตึง!!

 แกร๊ง~

   จานสีขาวหม่นถูกกระแทกลงกลางโต๊ะผมเล่นเอาช้อนเชิ้นผมกระเด็นออกจากจาน  แก้วน้ำก็เกือบล้มเลยดีนะที่ผมคว้าแก้วไว้ทัน   ผมไล่สายตามองตามือใหญ่ขึ้นไปจนถึงใบหน้าคมสันคล้ายรูปปั้นกรีก  แต่โครงหน้าเรียวยาวเหมือนคนเอเชีย   ดวงตาเฉียบคมสีแดงสดถูกเส้นผมบดบังไว้เล็กน้อย  แต่ผมก็พอจำได้ว่าเข้าคือใคร   
“นั่งด้วย!”
ผมเบิกตากว้างราวกับคนเจอผีมานั่งร่วมโต๊ะ  ร่างสูงไม่รอคำตอบจากผม  เขากระแทกตัวนั่งลงตรงข้ามผมเฉยเลย   ละ...แล้วทำไมต้องมาหลอกมาหลอนกันอีกเนี่ยT^T   
   “ผะ...ผมจะไปแล้ว”  ผมบอก
   “ข้าวยังเต็มจานอยู่เลย...” นายนั่นบอกพลางส่งสายตาจิกผม
   ก็ผมไม่อยากนั่งกับคุณนี่ครับT^T    มือใหญ่กระชับมีดหั่นไก่ในมือก่อนจะบรรจงแล่เนื้อไก่ออกอย่างเบามือ   ผมเหลือบมองเนื้อไก่ที่เลาะออกมาจากกระดูกโล่งๆแล้วก็อดเสียวไส้ไม่ได้    เลาะเนื้อเก่งแบบนี้มันโปรเกินไปแล้วมั้ง-o-;;
   “มองอะไร!!” เสียงใหญ่ตวาดถามผม
   “ปะ..ปะ ป่าวครับ><”
   ผมนั่งตัวเกร็งหนีบแขนไว้ซอกขาตัวเอง   ผมรู้สึกว่าแผ่นดินมันไหวๆยังไงก็ไม่รู้   เก้าอี้ผมสั่นมากเลยT^T
   “เฮ้ย!!  มึงไม่รู้หรือไงว่าห้างนี่พวกกคุมน่ะห๊ะ!!!!”
   เสียงประกาศลั่นมาจากปากทางเข้าร้าน    นักเรียนชายชุดสีเดียวกับผมเดินตรงดิ่วเข้ามาหาเด็กเซนต์โฮม่าหนึ่งเดียวในร้านที่นั่งอยู่......โต๊ะผมTOT   คนตัวสูงตีใบหน้านิ่งสนิทก่อนจะเหลือบหางตามองหัวโจกคนที่ตะโกนนำเข้ามา
   “เซนต์ฟอเทียอยู่ใต้อำนาจโฮม่าแล้ว  ยังกล้าอ้างสิทธิอีกหรอ”  นายตาแดงพูดเรียงเรียบ
   “ฟอเทียไม่ได้มีแก๊งค์เดียวเว้ย!!   พวกกูไม่ยอมให้พวกมึงมาคุมโรงเรียนกูหรอก!!”  นายหัวโจกประกาศ
   “..มีหลายฝูงจริง  ช่างเหอะมันก็เหมือนๆกันแหละ”
   ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้   เจ้าพวกเด็กโรงเรียนผมก้าวเท้าถอยหลังไปก้าวนึงอัตโนมัติเลย   ดวงตา
คมเหลือบมองเจ้าพวกนั้นก่อนจะหยิบจานข้าวตรงหน้าผมปาใส่หน้าไอ้หัวโจก
   “เฮ้ย!!  มึงหาเรื่องพวกกูหรอ!!”
   พวกกองกำลังสนับสนุนร้องฮือด่าหน้าเดินเข้ามาล้อมโต๊ะผม   หนึ่งในนั้นพุ่งมาคว้าคอเสื้อร่างสูงข้างๆผมไว้    นายดวงตาปีศาจหรี่ตามองคนที่บังอาจมาคว้าคอเสื้อเขาอย่างไม่สบอารมณ์    มือใหญ่จับมือคนฉวบฉวยแล้วบิดข้อมือฝ่ายตรงข้ามแรงๆจนผมได้ยินเสียงลั่นกร๊อบๆของกระดูกเลย
   “อ๊ากกก  มือกูๆๆ!!!”
   นายหน้าโหดปล่อยมือออกแล้วแสยะยิ้มน่ากลัวออกมา   ผมก็เริ่มหวั่นๆแล้วอ่ะ   ผมพยายามตีตัวออกไปจากวงล้อม  แถวนี้มันเถื่อนเกินไปTOT
   “Want  มากใช่มั้ย  เดี๋ยวกูจัดให้!!!”
   นายหน้าโหดยกเท้ายันเด็กโรงเรียนผมเต็มแรงจนมันกระเด็นไปชนโต๊ะข้างๆเลย   ผู้คนในร้านเริ่มแตกตื่น   เริ่มกรีดร้องและพากันวิ่งหนีออกจากร้านกันอย่างจ้าละหวั่น   ผมมองดูชายผู้หาญกล้าเผชิญหน้ากับคู่
อรินับสิบคนด้วยตัวคนเดียว   นายจะเก่งไปไหนเนี่ย   เด็กนักเรียนโรงเรียนผมค่อยๆล้มกันไปทีละคนสองคนใน
เวลาไม่กี่นาที   ต่างกับนายผมเงินที่ตอนนี้ยังไม่มีแผลบนใบหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว
   
   โครม! เพล้ง!!

   พวกที่เหลือเริ่มหันมาเล่นอาวุธหนักขึ้นโดยการหยิบมีดขึ้นมาต่อกรกับนายปีศาจตาแดง   ร่างสูง
กระโดดเบี่ยงตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามา   ฝ่ายโรงเรียนผมโหมยกโต๊ะและเก้าอี้ขึ้นปาใส่ร่างใหญ่เป็นจุดเดียว
รุมกันแบบนี้จะรอดหรอเนี่ย!!
   “ฮืออออ  พี่จ๋า  พี่อยู่หน้ายยยย!!”
   ผมหันควับไปทางซุ้มกระถางต้นไม้ที่กั้นไว้กึ่งกลางห้อง    เด็กน้อยอนุบาลคนนึงกำลังหลับหูหลับตา
แหกปากร้องแข่งกับเสียงคนตีกันที่อยู่ไม่ไกล
   “ไม่เป็นไรนะครับอย่าร้องไห้นะครับ!!” 
ผมพูดรัวๆแล้วตะกองกอดร่างเล็กที่สั่นเทาด้วยความกลัวเอาไว้   อย่าว่าแต่น้องเลยผมเองก็กลัวเหมือนกัน   มาเห็นคนตีกัน  เห็นเลือดสดๆซึ่งๆหน้าแบบนี้  ...พะอืดพะอมจนอยากจะอ้วกอยู่แล้วกลิ่นเลือดเนี่ย..
      
      ตึง!

      เสียงทุบกระจกจากด้านนอกเรียกสายตาผมให้เงยหน้ามอง   ผู้หญิงนักเรียนคนนึงกำลังทุบกระจกรัวๆ   
   สีหน้าเธอดูกระวนกระวายอย่างมาก   เหมือนเธอพยายามจะเข้ามาแต่ถูกเพื่อนผู้หญิงของเธอดึงรั้งไว้
      “เดี๋ยวพี่จะพาออกไปหาพี่สาวนะครับคนเก่ง  อย่าร้องนะ”  ผมบอก
      เด็กน้อยพยักหน้าเบาๆ   ผมมองหาช่องว่างพอทีจะพาน้องตัวน้อยออกไป   แต่ไอ้พวกนี้มันตีกันเป็นวง
กว้างมาเลย   ผมจูงมือน้องผู้ชายเดินก้มต่ำๆหลบสิ่งของที่มันขว้างปาใส่กัน

   เพล้ง!

ถังใส่น้ำแสตนเลสขนาดให้ลอยทะลุออกไปนอกหน้าต่าง   เศษแก้วสกระจายออกไปด้านนอก   ผมมอง
ร่างเล็กที่สั่นเทาอย่างหนักผมก็ทำได้แค่เพียงลูบหัวปลอบใจเท่านั้น   ผมพาน้องเขาลัดเลาะออกมาถึงหน้าประตู
ก่อนจะรีบพาน้องวิ่งไปส่งให้พี่สาวของน้องเขา
   “ภูมิ!!”
   “พี่เค้ก!!”
   ร่างเล็กๆวิ่งกระโดดเข้าสู่อ้อมอกของพี่สาวที่มารอรับ
   “ขอบคุณมากนะคะ...”
   เธอพูดเสียงแหบพร่า
   “ไม่เป็นไรครับ^^”
   ผมบอกพลางส่งยิ้มให้   ผมยืนมองผู้หญิงคนนั้นพาน้องชายเธอออกไป   ผมควรจะรีบๆออกไป
เหมือนกัน   แต่...ผมเป็นห่วง  นายคนน่ากลัวๆนั่น   ถึงจะรู้ว่าหมอนั่นต้องชนะอยู่แล้ว   แต่10รุม1  โอกาสมัน น้อยน่าดูเลยนะ   ผมสูดลมหายใจเข้าก่อนจะวิ่งหันหลังกับไปที่ร้านอีกรอบ   ความวุ่นวายในร้านเริ่มคลี่คลายลง
ผมมองร่างนักเรียนที่สะบักสะบอมซึ่งนอนระเนระนาดอยู่ตามพื้น    ร่างสูงโปร่งยังคงสู้อย่างเมามันส์โดยไม่
สนใจสิ่งรอบข้าง   ไม่สนใจว่าพวกนักเรียนฝั่งผมอาการปางตายแล้ว!!
   “หยุดเถอะครับ!!”
   ผมวิ่งเข้าไปรั้งหมัดหนักที่เตรียมประทับใบหน้านักเรียนโรงเรียนผม   ดวงตาบวมช้ำปรือตามองผม
ผมมองผู้ชายที่ถูกมือใหญ่ขย้ำคอไว้ด้วยความสงสาร   แค่ชนะก็น่าจะพอแล้วนี่นา...
   “กล้าดียังไงมาห้ามฉันห๊ะ!!”
   เสียงใหญ่คำรามใส่หน้าผม   ผมสะดุ้งตัวหลับตาปี๋ด้วยความกลัวแต่ก็ไม่ยอมปล่อยแขนคนตัวใหญ่
   “พะ...พอเถอะครับ  พวกเขาไม่ไหวแล้ว..”  ผมบอก
   “อย่ามายุ่ง!!”
   คนตัวใหญ่สะบัดตัวผมทิ้ง   ผมล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นที่มีเศษแก้วกระจายอยู่เต็มไปหมด   ผมยันตัว
ด้วยแขนสองข้างที่อ่อนแรงขึ้นแต่ก็ลื่นไถลไปกลับพื้นจนได้   

   ...อึ้ก!  จะ..เจ็บ..
   
   ผมข่มเสียงร้องไว้ในลำคอก่อนจะหงายฝ่ามือโชกเลือดของตัวเองขึ้นดู   แสงไฟในร้านที่กระทบฝ่ามือผมสะท้อนให้ผมเห็นเศษแก้วที่ระยิบระยับอยู่บนมือผม   ความเจ็บแสบยิ่งแล่นพร่านเมื่อผมเห็นมือตัวเอง   ผม
กัดริมฝีปากกลั้นสะอื้นไว้ข้างใน  แต่มันเจ็บมากเลยผมเลยต้องร้องไห้ออกมา   

   ตุ้บ!

   ร่างสูงโยนร่างสะบักสะบอมทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดีก่อนสถบดังลั่น
   “เวรเอ๊ย!!  ทำไมมึงถึงโง่แบบนี้วะ!!”
   มือหนาฉุดกระชากตัวผมให้ยืนขึ้น
   “ฮือๆ  ปล่อยผมนะ...ปล่อย  ฮือ”
   “เงียบปาก!!  จะพาไปทำแผล!!”
   “ฮือๆ”
   “บอกให้เงียบไง   จะเอาไว้มั้ยลิ้นไก่เนี่ย!!”
   ผมเม้มปากแน่นจ้องใบหน้าแดงกร่ำเขม็ง   ดวงตาสีแดงรุกกร้าวจ้องมองผมเหมือนรำคาญผมมาก
รำคาญมากก็เดินออกไปเลยสิ  จะพาผมไปทำไม
   “..ผมจะไปโรง’บาล  ฮึก...”
   “อย่ามากเรื่องตามมา!!”
   มือใหญ่กระชากตัวผมจนเซหน้าเกือบทิ่มพื้น   ผมเร่งเท้าเดินตามร่างสูงโปร่งไป   มันเป็นทางเลือก
เดียว   ผมไม่ได้อยากไปด้วยหรอกนะ   แต่ผมทำอะไรไม่ได้   ก็หมอนี่มันน่ากลัว!!  หมอนี่มันไม่ใช่คน!!  ปีศาจ
ชัดๆ  มีเรื่องกับคนเป็นสิบแล้วยังเดินสบายใจเชิบไม่สะทกสะท้านอะไรเลย   จิตใจก็โหดร้ายทำได้แม้กระทั่ง
คนบาดเจ็บปางตาย!!  ไม่มีคำเมตตาอยู่ในหัวบ้างหรือไง!!


(ยาวเกินไป  ต่อข้างลงนะคะ)

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
   “...ยื่นมือมา...”
   ผมไม่กระดิกตัวทำตามคำสั่ง   ผมเอามือตัวเองซ่อนไว้ในชายเสื้อ   ให้คนที่ต่อยคนทีเดียวคว่ำแบบนี้
มาทำแผลให้มือผมคงไม่มีชิ้นดีแน่ๆ
   “ผะ...ผมจะไปโรง’บาล”  ผมบอก
   “รู้มั้ยว่าที่โรง’บาลหมอเขายุ่งมากแค่ไหน!!  แผลแค่เนี่ยทำเองที่บ้านเอาก็พอ!!”
   ผมกระตุกตัวเกร็งเพราะเสียงตวาดโหดๆ   มือหนาดึงมือผมออกไปแล้วกำล็อคไว้แน่น   ผมก้มหน้า
พยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่ยอมหลุดคนตรงหน้าก็ยิ่งกำข้อมือผมแน่นจนเจ็บแปล๊บๆ   
   “ฮือ...ปล่อยผมเถอะนะ  ฮือๆ” 
ผมร้องไห้โฮอีกรอบ   ให้ผมอยู่กับมันสองคนในที่กลบดานมันแบบนี้ผมก็ยิ่งกลัว   ดวงตาสีแดงฉาน
   จ้องผมไม่วางตา    มือใหญ่หยิบคีมค่อยๆหนีบเศษแก้วออกจากฝ่ามือผม
      “เจ็บๆๆ  พอเถอะ..”  ผมบอก
      แต่คนตัวสูงก็ยังก้มหน้าก้มตาทำต่อ   พอมาถึงชิ้นที่ฝังลึกลงในไปมือผม   นายปีศาจก็ออกแรงดึง
   พร้อมขยับไปมาแรงๆ เพื่อจะเอามันออก
      “เจ็บ!!  พอๆๆ!!  ฮือๆๆ  พอแล้ว!”
      จะช่วยทำแผลหรือจะฆ่ากันแน่!!
      “เงียบได้มั้ยร้องอยู่ได้!!”  นายนั่นตวาดผมอีก
      ผมกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซิบ   ผมไม่กล้าเงยหน้าสบดวงตาสีเพลิงที่จ้องมองผม   ผมอยากจะ
   หายไปจากตรงนี้จังเลย  ผมยกมือสั่นๆปิดปากกลั้นเสียงร่ำไห้เอาไว้   อยากรู้นักว่าทำเบาๆมือไม่เป็นหรือไง
   ถ้าจะทำแรงขนาดนี้เลิกทำเหอะ!  เลือดผมไหลนองเต็มเสื้อแล้ว!    ผมกัดปากพลางเหลือบมองใบหน้าหล่อ
   อย่างโกรธเคือง
      “มองหน้า!”
      สรุปผมทำอะไรไม่ได้เลยสินะ   ร่างใหญ่ละจากมือผมหันไปเปิดขวดน้ำยาฆ่าเชื้อน้ำสีฟ้าๆ   มือใหญ่
ค่อยๆรินน้ำสีฟ้าใสลงบนสำลี    แต่สำลีมันแผ่นบางแอลกอลฮอล์เลยถูกเททะลุลงมาลงที่มือผม

   พรวด!!

   “อ๊า!!  แสบๆๆ!!”
   ผมชักมือกลับเข้าแนบอกเอาพลางถอยไปสุดริมโซฟาตัวยาว   ผมกอดมือตัวเองที่เพิ่งถูกน้ำอันตราย
นั่นราดใส่   โคตรแสบเลย!!    ผมนั่งกอดเข่าเอามือซ่อนไว้  ผมไม่อยากให้เขาทำแผลให้ผมแล้ว
   “เอามือมา”
   ผมส่ายหัวไม่ยอม   ผมได้ยินเขาถอนหายใจแรงๆ  มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนผมก่อนจะกระชากตัว
ผมเข้าไปปะทะตัว
   “ฮือๆ พอเถอะครับ..ผมขอ  ฮือๆ”
   เกิดมาไม่เคยเจออะไรที่น่าร้องไห้แบบนี้มาก่อนเลย    มือผมยังเจ็บแสบไม่หายเลย
   “จะพันแผล”
   ผมเงยหน้าสบดวงตาคมเพื่อจะชั่งใจว่าผมควรจะส่งมือไปให้เขาทำอีกดีมั้ย    นายหัวเงินตีสีหน้า
เรียบนิ่งแต่คิ้วก็ยังขมวดๆจ้องหน้าข่มผมอยู่   ผมค่อยๆยื่นมือออกไปวางบนฝ่ามือใหญ่ที่รอรับ    ใบหน้ารูป
สลักก้มลงจัดแจงพันผ้าก็อตรอบมือผม   ผมแอบมองใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความน่ากลัว(กว่าเมื่อกี้)  จะว่า
ไปหมอนี่ก็หล่อไม่เบา  ร่างกายก็ดูกำยำแถมสูงเอาซะมากๆ  น่าจะไปเป็นนายแบบมากกว่านักเลงนะ
   “ขะ...ขอบคุณครับ” 
ผมบอกพร้อมผงกหัวเบาก่อนจะดึงมือตัวเองกลับมาดูผลงาน
....มือหรือแบบหล่อปูนปาสเตอร์-o-…
“ถอดกางเกงซิ!”
หือO.O!!  ผมสะดุ้งงงกับคำสั่ง   ถะ...ถอดกางเกง!!
“ถะ...ถอดทำไม..ครับO///O”
      “นั่งทับเศษแก้วไม่ใช่หรือไง?”
   อ่า  ก็จริง  ตอนที่โดนสะบัดจนล้มโดนไปทั้งแถบเลยต้นขาผม   แต่มันไม่เจ็บเท่าไหร่แก้วมันไม่ได้เข้าไป
ในเนื้อแค่จิ้มๆ
   “ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องทำหรอก”  ผมบอก
   “ถอด!!”
ตวาดอีกแล้วT^T   ผมผลุบตาลงต่ำค่อยขยับตัวหนีลงจากโซฟาแต่ก็ถือมือใหญ่คว้าข้อเท้าไว้แล้วดึง
พรืดจนผมนอนหงายเต็มโซฟา    มือหนาดึงขาผมพาดบ่ากว้างไว้ก่อนที่จะโน้มร่างเข้ามาหาผม   คะ...คะ..คือ
ท่ามันแบบว่า>////<
   “จะให้ถอดให้ใช่มั้ย!!”
   “ถอดๆๆแล้วครับ>///<”
   แค่ถกขากางเกงก็พอแล้วมั้ง   ผมค่อยๆดึงเข็มขัดออกตามมาด้วยรูดซิปกางเกงลง   ทะ..ทำไมผมต้อง
มาทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นด้วยเนี่ย   แล้วเวรกรรมของผม   วันนี้ผมไม่ได้ใส่บ็อกเซอร์มา!!   ผมเงยหน้าสบดวงตาสีเพลิงหวังให้เขาบอกให้ผมหยุดทำ   แต่....พอรู้ตัวว่าถูกสายตาคู่นั้นมองท่อนขาว่างเปล่าของผม
ผมก็อดใจเต้นรัวไม่ได้   ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับต้นขาตะเกียบของผมหรอก   แต่มันอาย>///<
   
   พรืด~

“ชักช้า”
มือใหญ่กระตุกดึงกางเกงนักเรียนผมโยนทิ้งแล้วขยับตัวผมเข้ามาใกล้อีก    ผมนั่งทับขาพลางดึงชาย
   เสื้อออกมาปิดบังหน้าขาจากสายตาคม   ให้ตายเหอะทำไมหน้าผมมันร้อนขนาดนี้   หัวใจก็เต้นรัวแปลกๆ
   ผมไม่อยากให้เขามองเลย>////<
      “ผะ...ผมทำเองได้ครับ”
      ร่างสูงไม่ฟังหันไปหยิบสำลีมาจุ่มแอลกอลฮอล์ก่อนจะเช็ดรอยๆรอยจุดแดงๆบนต้นขาผม   
      “อ๊ะ!...ฮือ..  คะ..คือว่า”
      สำลีเย็นๆวนเช็ดรอบแผลผม  แต่มันเสียวข้างในท้องแปลกๆ   ผมเป็นอะไรมากมั้ยเนี่ย>///<
      “อยู่เฉยๆ”
      คนตัวสูงปรามเบาๆเมื่อเห็นผมขยุกขยิกบิดไปบิดมา   มือใหญ่ช้อนขาผมขึ้นเพื่อให้ง่ายต่อการทำความ
สะอาดแผลแต่มันทำให้เสื้อผมร่นลงมาเยอะเลย   อายจัง>////<
   “อะ...อ๊า  อื้ออออ จะ..เจ็บครับ>.-”
   
   เคร้ง!

   นายหัวเงินโยนสำลีลงบนถาดอย่างแรงจนของบนถาดส่งเสียงดังไปหมด   ร่างสูงลุกขึ้นยืนพรวด
แล้วหันหลังเดินออกไป   คะ..คือ  ผมทำอะไรผิดหรอ   ผมทำให้โกรธหรอ!!  เขารำคาญเสียงผมแน่เลย
จะไปเอามีดมาตัดลิ้นไก่ผมหรอOoO!!
   “จะไปทำอะไรมาให้กิน  แต่ทำเป็นไข่เจียวนะ”  นายหัวเงินบอก
   “..คือ  ผมจะกลับแล้ว”  ผมบอก
   “อย่าเรื่องมาก!!”
   “ครับT^T”
   ร่างสูงกระทืบลงส้นตึงๆเดินหายไปในห้องหลังกำแพง   ผมไม่ได้เรื่องมากแต่ผมจะกลับแล้วจริงๆ
ขืนอยู่ต่อคงตายแหงมๆ   ผมลงจากโซฟามองหากางเกง  ..มันอยู่ไหน-o-!!
   “ปาไปไหนเนี่ย”
   ผมบ่นแล้วเดินหาข้างหลังตู้   ผมไม่ได้มองด้วยว่ามันปาไปทางไหน   ผมใช้เวลาเดินวนอยู่หลาย
นาที   เฮ้ย!!  กางเกงไปไหนวะ   ผมก้มลงเอาหน้าแนบพื้นส่องดูใต้โซฟาก็เจอขากางเกงของผม   มันเขี่ย
เข้าไปข้างในหรอเนี่ย   ผมพยายามดึงมันออกมา   แต่ยิ่งดึงฝุ่นก็ยิ่งออก   โก่งก้นนานก็ปวดเอวนะเนี่ยT^T
   “ยังไม่ใส่กางเกงอีกหรอห๊ะ!!”
   เสียงตวาดลั่นดังมาจากข้างหลังทำเอาผมวิ่งกลับไปนั่งท่าเดิมไม่ทัน
   “ผมหากางเกงอยู่..-////-”  ผมตอบ
   “ชิ!!”
   นายนั่นขบฟันก่อนจะหยิบกางเกงที่เต็มไปด้วยฝุ่นของผมขึ้นมา   โห้  นี่มันผ้าขี้ริ้วชัดๆ  ทำไมกางเกง
ผมถึงกลายเป็นแบบนี้T^T
   
   เคร้ง!

   ข้าวโบ๊ะไข่เจียวถูกกระแทกลงบนโต๊ะกาแฟหน้าผม   
   ...ไข่เจียวจริงๆด้วย!!  ไข่เจียวไหม้T^T…
   “กินสิ!”
   เสียงใหญ่เรียก  ผมกลืนน้ำลายลงเอื้อกๆ  กินก็ตายไม่กินก็ตาย  ผมเลือกไม่ถูกแล้วนะเนี่ยT^T
มันเป็นอาหารที่  แม้แต่หมายังไม่แดกเลย....ก็มันแดกได้ซะที่ไหนละ   ใบหน้าคมขมวดคิ้วจ้องผมที่ไม่
ยอมแตะอาหาร  ไม่หยิบช้อนด้วย  คือ...มือผมตอนนี้มัน  งอได้แค่นิ้วโปงกับนิ้วชี้TOT
   “ยุ่งยากจริง!”
   มือใหญ่หยิบช้อนสับๆไข่เจียวเป็นชิ้นๆก่อนจะตักจ่อที่ปากผม   ผมหดคอออกมาหลบอาหารในช้อน

   หมับ!!

   “จะ..จะทำอะไรครับ  อย่า!!”
   มือหนาจับคางผมไม่แน่นแล้วยัดช้อนเข้ามาในปากผม   ผมทั้งดิ้นทั้งผลักคนข้างหน้า   
   “กินเข้าไป!!”
   ผมเบี่ยงหน้าหลบช้อนที่แทงเข้ามาในปากผม   ตอนนี้ปากผมก็เริ่มเลือดออกแล้วด้วย  เล่นกระแทก
ช้อนเข้ามาแบบนั้น!!
   “แค่กๆๆ  อ่อก!”
   ผมโก่งคอคายขาวที่เหลือออก   ผมแสบคอไปหมดเลย   น้ำตาผมหยดลงมาที่หางตาอีกรอบ   
ผมตวัดตามองคนใจร้ายอย่างโกรธๆ   ผมไปทำอะไรให้  ทำไมต้องทำแรงๆกับผมด้วย    คนใจร้าย!!
   “ฮืก…ฮือ..ผมเจ็บนะ  ทำไมต้องทำกันรุนแรงแบบนี้ด้วย..”
   “ร้องไห้ๆ  นี่แกเป็นตุ๊ดหรือไงห๊ะ!!!”
   เสียงตวาดลั่นยิ่งทำให้จิตใจที่หวาดกลัวของผมกระเจิงเข้าไปอีก   ผมยกมือปิดหน้าร้องไห้
ไม่ฟังเสียงใครอีกแล้ว  กูจะร้อง!!  ถ้ากูไม่ได้ร้องกูจะต้องบ้าตายแน่ๆ!!
   “ฮือออออ!!”
   “โว้ย!!  ร้องอยู่ได้รำคาญ!!”
   “ฮือๆ  ปล่อยผมไปเถอะ ฮือออออ”
   “หุบปาก!!!”
   “แงงงงงงงงง”
   ผมอ้าปากร้องลั่น   ยิ่งตวาดผมก็ยิ่งกลัว  นี่ก็ตวาดผมจังเลย  ฮือๆ  ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่ผมด้วย
ทำไมชอบมองผมด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้น  ผมกลัว...
   “จะพากลับบ้านแล้วเงียบๆ”
   ผมเปิดเปลือกตาบอบช้ำออกมองคนตัวใหญ่ที่ออกอาการหน่ายจิตกับผม   ผมเอื้อมมือไปดึง
ข้อมือใหญ่เบาๆพร้อมชะโงกหน้าไปถามเพื่อความแน่ใจ
   “ฮึก!  ฮือ..จะ..จะให้ผมกลับบ้าน...จริงๆนะ”
   “เออ!!  แค่พามาทำแผลแค่นี้โวยวายชิบหาย!!”
   ผมยิ้มบางๆออกมาเมื่อได้ยินคำตอบ   
   “...ขะ..ขอบคุณสำหรับอาหาร(หมาไม่แดก)นะครับ”
   ผมบอกอีกรอบ   ถือว่ารักษาน้ำใจ  ถึงแม้เขาจะไม่คิดรักษาหัวอกหัวใจผมเลย   ผมจ้องมองดวงตา
สีแปลกประหลาด   นัยน์ตาเขาเหมือนมีวงสีดำๆอยู่ในดวงตา   เหมือนตาแมวเลย
   
   หมับ

   ผมสะดุ้งเล็กน้อย   ร่างสูงใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหาผมมากเรื่อยๆ .... เรื่อยๆ     ฝ่ามือร้อนๆทาบอยู่
บนต้นขาโล่งพ้นชายเสื้อของผมก่อนจะเลื่อนเข้ามาข้างในร่มผ้ามากขึ้นพร้อมกับกายสูงใหญ่ที่พาผมนอนราบ
ลงบนโซฟา    ดวงตาสีเพลิงจ้องผมราวกับจะสะกดผมให้สยบนิ่ง   ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้น   ร่างกายผมไม่สามารถ
ต่อต้านอะไรได้เลย   ทุกอย่างมันหยุด  เหลือเพียงแต่หัวใจที่มันเต้นรัวแทบระเบิดออกมา   ดวงตาคมผลุบต่ำมองริมฝีปากผม    ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดอยู่ข้างแก้มร้อนของผม   ผมค่อยๆหลับตาลงช้าๆ

   ~ And when the daylight come I’ll have to go~

   ร่างใหญ่หยุดชะงักตัว   มือใหญ่ล้วงเอามือถือเครื่องงามออกมาดูเบอร์ที่หน้าจอ    เขาถอยตัว
ออกไปจากผมแล้วกรนด่าอย่างหัวเสีย
   “เวรเอ๊ย!!  โทรมามีเชี่ยไร!”
   ผมลุกขึ้นหยิบกางเกงขึ้นมาใส่   ร่างผมสั่นเอามากๆเลย   เมื่อกี้เราจะทำอะไรกันน่ะ   ไม่ๆ
ไม่ได้จูบกันซะหน่อย  แต่ว่า..ก็เกือบ  หรือไม่ใช่   เขาแค่รำคาญผมเลยจะกัดลิ้นผมหรือป่าวนะ
ต้องเป็นงั้นแน่เลย   ...ผมอดใจเต้นไม่ได้เลย  เฮ้อ!  หยุดเต้นซักทีสิ  เต้นแรงไปแล้ว!!   ผมยกมือทาบ
เนื้ออกด้านซ้ายที่เต้นไม่บันยะบันยัง  ไม่เป็นใจกันบางเลยว่าตอนนี้ผมร้อนไปทั่วตัวแล้ว
   “กลับยังจะไปส่ง”  นายหัวเงินหันมาถามผม
   “..คะ  ครับๆ-///-”
   ร่างสูงก้าวเดินนำออกไปนอกประตู
   “เอ่อ...คุณชื่ออะไรครับ”  ผมตะโกนถาม
   “...ฉันจำเป็นต้องตอบนายด้วยหรอ...”
   ผมยืนนิ่งอึ้งในคำตอบที่ได้รับ   ผมขยุ้มเสื้อตัวเองเอาไว้   จริงสิ...เขาไม่มีความจำเป็นอะไรต้องตอบผม
เราแค่เจอกัน  แค่วันนี้   วันต่อไปก็คงไม่เจออีกแล้ว   ไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อไปหรอก.....คิดอย่างนี้สินะ    แล้วเมื่อกี้
ที่ทำแบบนั้น....
   ...แค่อารมณ์ชั่ววูบสินะ....








:mew1: นักเขียนอยากพูด :mew1:
ขอบคุณมากเลยนะคะที่เข้ามาอ่าน  และก็บวกโน่นนี่ให้ด้วย  ขอบคุณค่ะ><
ขอโทษทีนะคะที่มาต่อช้า   เพิ่งสอบเสร็จอ่ะค่ะTOT
ปกติแล้วจะอัพนิยายสัปดาห์ละตอนนะคะ  บอกไว้ก่อนเลย
เพราะต้องเผื่อเวลาไปทำการบ้านแล้วก็อ่านหนังสือด้วย  ม.6แล้วT^T
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-07-2013 20:23:08 โดย enzang2660 »

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
ชอบอ่ะ  พี่เอ็นคัฟผมอ่านในมือถือกดบวกไม่ได้ไม่ว่ากันนะคัฟ  เราอยากกดบวกได้แต่มันทำได้แค่รีพลาย ^^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-07-2013 21:22:31 โดย @Lucifer_Prince@ »

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
โหดแสรดดด เอาแอลกอฮอล์ราดแผล  น้ำเกลือก็พอมั้งลูกเอ๊ยยย
ตอนทำแผลอยู่แล้วอยู่ดีๆก็โยนของบ๊งเบ๊งเนี่ย ทำโมโหกลบเกลื่อนอาการของขึ้นเหรอจ๊ะ พ่อหนุ่ม คึคึคึ

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
โอ๊ย ตบหน้าผากตัวเอง
น้องกวางน่ารักโฮก!!!!!!!!!!บ้าจริง ปกติไม่ชอบแบบนี้นะแต่นี่มันน่ารักมาก ขยับตัวยังน่ารัก อ๊าค!!! :katai1:

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
มองคู่หลักออก น่าจะเป็นคู่ของเซฟนะ PS.ชื่อหล่อมากกกกกกกกกกกกกกก

แต่ว่าาาาาาาาา มันไม่เด่นเลย รุ้สึกว่ามันง่ายไป ไม่ตื่นเต้น เปิดมาก็จูบเลย มันไม่เร้าจายยยย นายเซฟก็ดูจะเข้มเเข็งเหมาะสมกับตำแหน่ง

นายรองที่สู๊ดดดดดดด

 ตอนนี้อยากให้คู่น้ำกับตาแดงเป็นคู่หลักนะ มันดูน่าสนใจกว่า พระเอกดูลึกลับกว่า นายเอกงอแงมากกก

บอบบาง บุ้บี้ มุมิ งุงิ มากกก ชอบบบบบ


 o13 o13 o13

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
พ่อหนุ่มตาแดงอย่างโหดอ่ะ สงสารหนูน้ำค้าง  :hao5: :hao5:
ปล.สู้ๆนะคนเขียน ตั้งใจอ่านหนังสือสอบ ทำการบ้านน้อ  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ oiyashimakanade

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ชอบคู่เเรกอ้ะ >~<

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
อีกนิดๆๆๆ

จะจูบกันล่ะ
ใครโทรมาเนี๊ยะ
 :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ SAFERNSAZAAAAA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :hao5:น่ากลัวจริงๆเลยยยย  โหดไปแล้ววว :ling3:

ออฟไลน์ Lemon_Tea

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
นายโหดไม่ทราบชื่อ
ดูท่าก็ยังมีความสนใจลูกกวางน้อยอยู่

ออฟไลน์ GUNPLAPLASTIC

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1
โดดถีบอิโหดดดดดดด :z6: :z6:
เอะอะด่า เอะอะตวาด เเกเป็นพี่ว๊ากจริงๆใช่ะ? 5555

ออฟไลน์ teatimes

  • ไม่อยากให้เปลี่ยน...... เพราะแค่นี้ก็ดีพอแล้ว
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-1
เค้าเป็นมาโซเค้าอยากได้เจ้านายแบบนี้  :hao6:

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
สนุกมากเลยคร้าบบบ
รอติดตามนะครับ

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่ 2

[Save’s part]
ผมเงยหน้ามองข้ามหัวไหล่เล็กๆของไอ้น้ำไป   ผมหรี่ตาปรับโฟกัสภาพให้ชัดขึ้นเพื่อให้มองคนโต๊ะหลังได้ชัดเจน    ผู้ชายผมสีดำกำลังนั่งเท้าคางคุยกับผู้ชายร่างใหญ่พอๆกันที่มีผมสีเงิน    ดวงตาสีคมเข้มจ้องกลับมายังผม   มือใหญ่ลดต่ำลงจากใบหน้าหล่อเป็นยันโต๊ะเพื่อลุกขึ้น
“มีอะไรอ่ะ”  ไอ้น้ำถามผม
ผู้ชายคนนั้นยืนขึ้นพร้อมก้าวขามุ่งตรงมาหาผมช้าๆ
   “ไอ้น้ำ! กูกลับก่อนนะOoO!!”
   ผมลุกพรวดดึงกระเป๋าเข้าแนบลำตัวแล้ววิ่งหนีออกไปเหมือนลูกหนี้เจอมาเฟียมาทวงตังค์
   
   ตึกๆ

   ผมได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆวิ่งไล่ตามผมมา   ว้ากกก  มึงวิ่งเร็วไปมั้ย>O<!!   ผมก้มหน้าก้มตาวิ่งตรงไปข้างหน้าพยายามไม่เหลียวกลับไปมองข้างหลัง

   ตึกๆๆ!

   เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆทำให้ผมยิ่งจิตตก   ถ้าโดนมันจับได้ขึ้นมามันจะทำแบบเมื่อวานอีกมั้ย
คอผมยังไม่หายแดงเลยด้วย!!  ผมทึ้งปลอกคอหนาออกแรงๆ  เป็นรอบที่ร้อยของวันแล้วละที่ผมทำแบบนี้
แต่ปลอกคอมันก็ไม่มีท่าทีว่าจะหลุดออกจาคอผมเลยไม่ว่าจะแกะจะแงะยังไงก็เอาไม่ออก   ให้ตายเหอะ
อึดอัดชะมัด!!

   หมับ!
   
   วืด~

ตึง!

ตัวผมถูกกระชากทางด้านหลังอย่างแรง   มือใหญ่จับผมหมุนกลับมาหาร่างสูงใหญ่ก่อนจะกระแทกตัวผมเข้ากับกำแพงเสียงดังตึง!   ผมยกมือประคองหัวตัวเองที่กระแทกกับกำแพงจังๆ  โคตรมึนอ่ะครับ   อย่างเบลอ   ทำไมเพดานห้างมันมีดาวขึ้นวะ@o@
“เจ็บนะเว้ย!!!”  ผมแหกปาก
มือหนาบีบคางผมแน่นแล้วจ้องมองด้วยสายตาดุๆ
“ตามมาทำไม!!”  ผมถาม
“แล้ววิ่งหนีทำไม” เจ้าของดวงตาเข้มถามผม
“จะ..จะเข้าห้องน้ำไง-.-” ขอแถหน่อยเหอะ
“เดี๋ยวพาไป”
คนตัวใหญ่ลากข้อมือผมไปทางห้องน้ำ   ผมขืนตัวเต็มแรง   เข้าห้องน้ำเข้าคนเดียวได้เว้ย  ไม่ต้องให้มีคนพาไปด้วย!
“ปล่อย!”
ผมบอกพลางจ้องหน้านายปลาตาย   ไอ้หมอนั่นก็ตีหน้านิ่งเหมือนไม่เข้าใจที่ผมพูด   ต้องแปลไทยเป็นไทยให้ฟังด้วยมั้ยเนี่ย-*-
“...อย่าดื้อ” นายปลาตายบอกเสียงเรียบ   
“เลิกยุ่งกับฉันซะทีเหอะ  จะกลับบ้านแล้ว>O<” ผมบอก
“เมื่อกี้บอกจะเข้าห้องน้ำ..”
“จะไปไหนก็เรื่องของฉันน่า! อย่ามายุ่งได้มั้ย>O<!”
“นายเป็น Pet ของฉัน...”
Pet ได้ยินแล้วเลือดมันสูบฉีด   ผมกัดฟันกรอดๆแล้วสะบัดมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของนายหน้าตาย
“ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของใครทั้งนั้น!!”

หมับ!

มือใหญ่ตะปบเข้าที่คอผม   ดวงตาสีเข้มฉายแววนิ่งสนิทใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ผม   ผมถดตัวถอยติดกำแพงแล้วเบี่ยงหน้าหลบปลายจมูกโด่งที่อยู่ใกล้แก้มผมแค่ไม่กี่เซน    ลมหายใจร้อนไล้เล็มข้าง
แก้มแดงสด   มันค่อยๆไล้จมูกขึ้นไปอยู่แถวใบหูผม   เสียงทุ่มต่ำกระซิบข้างหูผมอย่างเยือกเย็นเล่นเอาตัวผม
สั่นโดยไม่รู้ตัวเลย
   “....ต้องสั่งสอน....”   



   
   ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง   สายลมแผ่วๆลอยปะทะร่างผม   เส้นผมที่ถูกลมกระโชก
ปลิวสะบัดตีหน้าผมจนผมต้องก้มหน้าหลบ   แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านช่องตึกเป็นภาพที่โรแมนติกเหมือนกับในหนัง   ถ้ามีใครสักคนมาจับมือผมแล้วนั่งมองพระอาทิตย์ตกด้วยกันก็คงดีไม่น้อย
   ...มันใช่เวลามาคิดเรื่องโรแมนติกมั้ยเนี่ยยยย>O<!!...
   “ปล่อยกูนะเว้ย>O<!!!”
   ผมแหกปากตะโกนลั่นแข่งกับเสียงลมบนที่ตีเข้าหน้าพั่บๆ    ผมขยับมือที่ถูกผูกไขว้หลังไว้กับเสา  ตาก็หันกลับไปจ้องร่างสูงที่ยืนกอดอกมองผมอยู่
   “ปล่อยนะ>O<!!”
   ไอ้ปลาตายทำเป็นหูทวนลม   มันเดินไปนั่งบนท่อเหล็กใกล้ประตูด่านฟ้าแล้วหยิบมือถือขึ้นมานั่งเล่นสบายอารมณ์    ทิ้งผมให้ยืน....
   ...เอื้อก!...
   ยืนอยู่ตรงขอบตึก!!!   ดูมันทำกับผมดิ>O<!!  เอาผมมามัดไว้กับเสาบนด่านฟ้า   แถมให้หันหน้าออกมองตึกรอบๆอีกด้วย   เข้าใจความรู้สึกของสไปเดอร์แมนเลย   มันไม่ง่ายเลยนะที่ยืนอยู่บนตึกสูงๆแล้วขาจะไม่สั่น-o-;;   ผมว่าตอนนี้ไขมันที่ขาผมหายไป 70% แล้วละ   ใครอยากลดต้นขาแนะนำให้ขึ้นมายืนตรงขอบตึกนะครับ   อ่อ  ตึกเดียวกับผมด้วยนะ   ตึกที่สูงที่สุดในประเทศTOT
   “แก้มัดเลยนะเว้ย!!”
   ผมตะโกนบอก  ไม่อยากมองพื้นเลย   เผลอมองลงไปที่ไรใจผมงี้กระตุกวาบๆเลย   ตึกแม่งก็จะสูงไปไหนก็ไม่รู้    ผมรู้สึกว่าตอนนี้ตัวผมเย็นมาก   ปากงี้ชา   ดวงตาก็พร่าเลือน   จริงๆผมไม่ได้เป็นคนกลัวความสูงนะ   แต่ยืนบนนี้แล้วโคตรเสียวอ่ะTOT
   “..ไม่ปล่อยจนกว่าจะเชื่อง..” นายปลาตายบอก
   “เชื่องแล้วๆ><” ผม
   “เห่าซิ”
   “พ่อมึงดิ>O<!!!”
   “......ยืนต่อไปอีก5นาที”
      “จะบ้าหรอ>O<!!”
      จะฆ่ากันหรือไงวะ!!  แค่นี้หัวใจผมก็จะวายตายแล้ว  ขืนยืนต่ออีกนิดมีหวัง...-o-
      “ปอดแหกชะมัด...”
      ไอ้ตัวดีเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นมาแก้มัดให้ผม    ไหนๆก็แก้ให้กูละประคองกูด้วยดิจะวูบแล้วเนี่ย
   มือใหญ่ดึงข้อมือผมไว้แล้วออกแรงดึงตัวผมเข้าไปในอ้อมกอด    ผมทรุดตัวเพราะแข้งขาอ่อนแรงอย่างช่วยไม่ได้
   แต่ยังดีที่มันประคองหลังผมเอาไว้ผมเลยไม่ต้องลงไปนั่งบนพื้น
      “จะเป็นลมหรือไง”    นายนั่นเอ่ยเสียงเรียบ   
      “เป็นลมอะไรกันเล่าเป็นคนเว้ย!  อ๊ากก!”
      
      วืด~

      ตัวผมถูกช้อนขึ้นมา    ผมตกใจหน้าเหวอเมื่อจู่ๆมันก็อุ้มผม
      “ทำบ้าอะไรวะปล่อย>///<!!”
      “..ปล่อย?”
   หมอนั่นถามเสียงสูง   คิ้วสีเข้มยกขึ้น   ขายาวๆจ้ำเดินไปที่ขอบตึก   มันยื่นตัวผมออกไปกลางอากาศโล่งๆ
   “เฮ้ยทำอะไรวะ  ปล่อยยย>O<”
   ผมตะเกียดตะกายจิกเสื้อผ้ามันเอาไว้  จะทำอะไรวะ>O<
   “ปล่อยไง”  มันบอก
   “ไม่ใช่ปล่อยตรงนี้>O<!!”
   มึงคิดว่ามึงทำอะไรอยู่ห๊ะ   ปล่อยนกปล่อยปลาเอาบุญหรือไง   ปล่อยกูลงไปนี่กูโมดิฟายหน้าใหม่ภายใน3วินาทีเลยนะเว้ย   ผมยกตัวกอดคอมันแน่น   ถ้ามึงปล่อยกูนะกูลากมึงลงไปด้วยแน่!  ถ้ามึงปล่อยกูนะ
มึงตายยยยย>O<!!
   “ทีหลังอย่าปากดี”
   “กูคนอย่างนายมันไม่น่าพูดดีด้วยนี่-*-” ผมบอก

   วืด~

ไอ้ปลาตายเหวี่ยงตัวผมไปข้างหน้า   ผมตกใจเกร็งมือจิกหัวมันพร้อมแหกปากร้องลั่น
   “ว้ากกกกกกก>O<!!!”
   ตัวผมกลับมาอยู่ในอ้อมแขนมันอีกรอบ    ร่างสูงยืนค้างนิ่งอุ้มผมไว้ท่าเดิม   ผมเงยหน้ามองใบหน้าหล่ออย่างงงๆ   
   “หึ..”
   มันเค้นเสียงในลำคอ   อะไรขำกูหรอ  ขำทำไมอ่ะ-*-    มันอุ้มผมเดินไปทางท่อเหล็กที่มันนั่งแล้วมันก็

   ตุ้บ!

   ปล่อยผมลงบนพื้นเฉยเลย-o-!!   ปล่อยแบบ.....ตามแรงโน้มถ่วงของเซอร์ไอแซค  นิวตัน-*-
   “ไอ้แซคเอ้ย>O<!!”  ผมด่ามัน
   “ปาก....”
   ดวงตาคมปาดมองผมพลางจิกตาดุผม    หือออ!!  ไม่ให้ด่าได้ไง   ปล่อยมาได้มันเจ็บนะเว้ย!
ผมพลิกตัวยืนพุ่งไปที่ประตูแต่ก็ถูกมือใหญ่กระตุกปลอกคอไว้จนผมล้มอีกรอบ    ไปหมดแล้วเอวผม   กระแทกขนาดนี้ -*-
   “เจ็บนะเว้ย>O<!!”
   
   วืด!

   มือใหญ่ดึงปลอกคอผมอีกรอบ   ใบหน้าผมเลยเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อระยะเผาขนจมูก
   “...จะลองดีสินะ”
   นายผมดำกดเสียงต่ำ   ผมมองดวงตาเฉียบคมอย่างผวา   สงสัยจะไม่รอด –o-;;    ผมเบี่ยงหน้าหลับตาปี๋   จะโดนหมัดสวนหน้าตอนนี้ก็ทำใจแล้วละ  เอาเลย!   โลหะเย็นๆไล้อยู่ข้างมือผม   ผมได้ยืนเสียงกริ๊กเบาๆ  มันเหมือนเสียงอะไรบางอย่างเข้าล็อก   มือใหญ่จับข้อมือผมพลิกไปมาก่อนจะเลื่อนมาตบข้างแก้มผมเบาๆเพื่อให้ผมลืมตาขึ้น
   “..อะไรอ่ะ-o-”
   ผมถามแล้วชูแขนตัวเองขึ้น   มันเป็นแผ่นป้ายยาวๆทำจากโลหะ  สลักชื่อไว้ด้วย   อะไรละเนี่ยป้ายชื่อเด็กทารกหรือไง   เออ  คงไม่ใช่น่าจะเป็นป้ายชื่อเด็ก(ถูก)ทารุณซะมากกว่า-.-
   “ห้ามถอด ห้ามหาย”
   นายนั่นพูด  ไอ้ที่คอกรุ๊งกริ๊งๆก็น่ารำคาญพอแล้วยังไปสรรหาโน่นนี่มาให้หนักข้อมือผมอีกนะ-*-   ดูมันทำ   ผมอ่านตัวอักษรภาษาอังกฤษที่สลักอยู่บนแผ่นโลหะสีเข้มแล้วก็อดงงๆไม่ได้   
   ...Owner : Kira…
   ผมเงยหน้ามองไอ้ปลาตายสลับกับมองชื่อที่แผ่นโลหะ   ชื่อซะเจแปนแดนปลาดิบเลย   หน้ามันก็ดูญี่ปุ่นอยู่หรอกนะ   คิ้วเข้มๆ  ตาเรียวเล็ก  ผมยาวปะบ่าสีดำสนิท  ริมฝีปากอมชมพูเกือบแดง   ผิวก็ขาวสะอาด
รวมๆแล้วก็ดูดีนะ  เสียอย่างเดียว 
   ..หน้าตายซาก-.-... ไอ้ปลาตายเอ๊ย!!...
   “นายชื่ออะไร”  ไอ้ปลาตายถามผม
   “......” ไม่ตอบเว้ย กูหยิ่ง
   “...ถามว่าชื่ออะไร..”
   ไอ้ปลาดิบเค้นเสียงพลางเขยิบตัวเข้ามาหาผม   ท่าคลานแม่งเหมือนจูออนเลยหว่ะ   หลอนนน>O<!!
   “...เซฟ”  ผมบอก
   “ไม่ได้ยิน..”
   หมอนั่นเขยิบตัวเข้ามาใกล้ผมอีก   ตอนนี้นอกจากผมจะหลังชิดกำแพงแล้วหน้ายังจะสิงกับมันด้วย
มึงจะใกล้เกินไปมั้ยวะ>////<
   “เซฟฟฟฟฟฟ>O<”
   “..ตะโกนใส่หน้าทำไม..”
ไอ้ปลาดิบถามพลางเลื่อนหน้าเข้ามาอีก   ถ้าไม่อยากโดนเอฟเฟคพุ่งใส่หน้าก็ไสหน้ามึงออกไปสิวะ
   ไอ้นี่ก็บ้า!!  ชอบเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ   ผมไม่รู้จะหลบไปทางไหนแล้วนะเนี่ย>////<
   “ถะ...ถอยไปดิ!” ผมบอก
   “..ไม่...”
   มือใหญ่บีบคางผมให้หันหน้าไปหา   ผมตาเหลือกมองใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้นิดดดเดียว    ริมฝีปากหนาตรงหน้าเข้ามาใกล้ผมจะจะแนบสนิทกัน  จะทำไรวะ!!  มึงเป็นโฮโมหรือไงเนี่ย  อย่า!  อย่าจูบกูนะเฟ้ย>////<

   ~All I wanna do is hang with you .Every day in summer shade~

   เสียงริงโทนเพลงโปรดของผมดังขึ้น   แต่ไม่ได้มาจากเครื่องผมนะ-o-   ร่างสูงถอยตัวออกไปก่อนจะ
ควักมือถือออกมากดรับ   เฮ้อ  อดเลย-3-  เอ๊ย!  ผมหมายถึง  เอ่อ...รอดตัว  ฮ่าๆ^^;
   “..ว่า...” ไม่มีฮัลโหลก่อนเลยหรอ-o-
   (ไม่มีไร)
  เสียงจากปลายสายทางโทรศัพท์ลอดออกมา  ผมได้ยินชัดแจ๋วเลย   ไม่ได้อยากส.ใส่เกือกหรอกนะ
   แต่ไม่ต้องเบาลำโพงหรอก><
      “โทรมาไม”  นายคิระถาม
      (โทรมาขัดจังหวะมึงไง)
   ไอ้ปลาตายสตั้นเล็กน้อย  มันค่อยๆเอามือถือออกจากหูแล้วกดตัดสายทิ้งทันที!!  ขัดจังหวะอะไรวะฟังไม่ทันรีเพลย์ดิ><
   “กลับบ้าน”  นายปลาตายหันมาพูดกับผม
   “ปล่อยฉันกลับบ้านแล้วใช่ป่ะ*o*”  ผมถาม
   “เรียกชื่อฉันก่อนสิ”
   หือO.o  ชะ...ชื่อหรอ
   “..คะ..คิ”
   ร่างสูงเลื้อยมาใกล้ผมอีกรอบ    ผมถอยหลังชิดกำแพงพลางเสหน้าหลบดวงตาคมเข้มที่จ้องมอง
ลำแขนใหญ่ปิดกั้นตัวผมให้อยู่ในวงล้อมของคนตัวใหญ่   ชิ!  ทำแบบนี้มันกักกันกันชัดๆ
   “เรียกสิ...”
   ผมเหล่หางตามองใบหน้าหล่อที่ใกล้แก้มผมสุดๆ   มึงเป็นอะไรกับหน้ากูเนี่ย>////<
   “คิ...”
   ผมไม่กล้าเรียกอ่ะ  ไม่รู้ทำไม  แล้วหน้ากูจะแดงหน้าพี่กูหรอวะ>///<
   “คิระ...ลองเรียกสิ”
   เสียงทุ้มกระซิบเบาๆข้างหูผมเล่นเอาหัวใจผมเต้นรัวๆอย่างฉุดไม่อยู่  เสียงมึงเซ็กซี่มากอ่ะ  ขนาดกูเป็นผู้ชายกูยังใจสั่นเลย>///<
   “...คิ...ระ”
   
   ~All I wanna do is hang with you .Every day in summer shade~

   เสียงริงโทนดังขึ้นอีกรอบ  กลบเสียงผมหมดเลยอ่ะ   ไม่เรียกใหม่แล้วนะเว้ย  ทำใจไม่ได้หว่ะ>////<   นายปลาตายขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมารับอีกรอบ
   “..ว่า!...”   
(โทรมาขัดมึง จบ!)
นายปลาตายลดมือถือลงกดตัดสายก่อนจะ...

ฟิ้ว~

มะ...มันปามือถือทิ้ง!!   อ๊ากกกก  ไปแล้ว2หมื่น   บ้านมึงรวยมากใช่มั้ย  พ่อแม่มึงซื้อมือถือมาให้โยนเล่นหรือไง   เสียดายไม่เอาก็บอกกูเด้TOT
   “เสียของงงง”  ผมบอก
   “กลับ หมดรมณ์..”
   ร่างสูงลุกขึ้นเดินกระแทกเท้าเข้าไปในประตู   หมดรมณ์อะไรมันวะ-.-   ช่างเหอะรีบกลับบ้านไปจัดกระเป๋าดีกว่า   ผมมองแผ่นโลหะที่ร้อยด้วยโซ่เงินเล็กที่ข้อมือตัวเอง    นี่ผมกลายเป็นPetโดยสมบูรณ์แล้วสินะ
มีทั้งปลอกคอ  มีชื่อเจ้าของห้อยด้วย-.-   ขาดอีกอย่างเกือบครบแล้ว
   “เจ้านายต้องพาPetไปกินMKด้วยนะรู้ป่าว-o-!!” ผมตะโกนบอก
   “...เปลืองตังค์...”
   หึ่ม!!  MKกู200กว่าบาทเอง   แค่นี้บ่นเปลือง  แล้วมึงถือที่มึงปาทิ้งไปตั้งเท่าไหร่  ซื้อมาปาเล่นไม่เปลืองกว่าหรือไงฟะ>O<!!



   “อา~  สดชื่นนนน>..<~”
   ไอ้น้ำกางแขนโชว์รักแร้ส่งกลิ่นชวนอาเจียนต่อหน้าผม
   “มึงไปชูไกลๆหน้ากูดิ๊  เหม็นสาด-*-”  ผมบ่น
   “กูทาโลออนมาแล้วนะ-3-”
   “แต๋วหว่ะ-o-”
   “มึงดิแต๋ว-*-”
   “มึงอ่ะแหละ”
   ผมยืนเถียงกับมัน  ผมแต๋วตรงไหนออกจะแมน!!
   “มึงอ่ะแต๋ว  ตัวเตี้ย ขี้ป๊อด  ขี้แย”  ผมด่ามัน
   “มึงสูงตายอ่ะ!  สูงกว่าถั่วเขียวเซนเดียว!!” 
มันด่ากลับ  หืออออ  ต้นถั่วเขียว!!  กูสตั้นแปปได้มั้ย  ต้นไรวะ-o-
   “อย่างน้อยกูก็สูงกว่ามึงอ่ะ>O<” ผมตอกกลับ
   “0.5เซน อย่ามาทำเป็นคุย>O<”
   “สูงกว่าป่ะละไอ้เตี้ย!”
   “ไอ้สูงless”
   “มึงสามารถมากเลยนะ บัญญัติศัพท์ใหม่  กูขอเชิญมึงไป..-o-”
   “กระทรวงศึกษาธิการ-o-…”
   “ไปไกลๆตีนกูเลยไป>O<!!”
   ผมยกกระเป๋าเป้วิ่งไล่ฟาดไอ้เพื่อนปากเสีย   ผมไม่น่าสั่งสอนให้มันยอกย้อนเก่งเลย>O<!   
   “พวกมึงจะไล่กดกันอีกนานมั้ย  เดี๋ยวคืนนี้กูช่วยกดให้หายคันเลย  เอากระเป๋าไปเก็บ!!”
   พวกเพื่อนในห้องที่เดินนำหน้าไปหันหลังกลับมาเรียก   จะบอกให้นะถ้ามึงไม่พูดว่าจะช่วยกดให้หายคันมึงอาจจะไม่โดนกูด่า-*-
   “สอไม้หันอากาศดอ-*-!!”
   คนเรียกผงะเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแห้งๆ   เพราะงี้ถึงไม่ค่อยอยากมาเข้าค่ายซักเท่าไหร่   ไอ้พวกนี้มันชอบแกล้งพวกผมสองคน   มันเห็นว่าตัวเล็กกว่าละมั้ง-*-   ชอบบอกจะกดๆ  ทำอย่างกับว่าผมจะยอมง่ายๆงั้นแหละ
ไม่ใช่เกย์นะเว้ยเลิกล้อได้แล้ว!
   “อย่าทำสบู่ตกนะมึง” ผมบอกไอ้น้ำ
   “กูไม่ใช้สบู่เว้ย  อาบน้ำอย่างเดียว><”
   กำ  จะแกล้งบอกให้ระวังหลังซะหน่อย  เจอหักมุมแบบนี้   ไปดีกว่า-.-
   “เฮ้ย! รอกูด้วยเด้>O<!!”




ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
   ผมนั่งฟังผู้คุมบรรยายเกือบชั่วโมงกว่า  ผมอยากจะซบหลับคากระเป๋าเป้จริงๆ   เข้าค่ายปีนี้ผมว่าต้องมันส์กว่าปีก่อนแน่ๆ  ทำไมหรอครับ  ปีนี้ม.5เข้าค่ายแบบลูกเสือ!!  ผมเห็นมีจุดโดดหอด้วย><   แต่ผมว่าจะเจ๋ง
กว่านี้ถ้าให้นอนที่ค่ายทหาร   แต่โรงเรียนผมค่อนข้างจะลูกคุณหนูเลยเข้าค่ายในรีสอร์ท-.-
      “เนื่องจากรีสอร์ทเรามีที่พักไม่เพียงพอสำหรับนักเรียนสองโรงเรียน”
   2 โรงเรียน-o-  ผมหันมองเพื่อนข้างๆซ้ายขวา   พวกมันก็งง  อ้าว!  ไม่ใช่โรงเรียนเราโรงเรียนเดียวหรอกหรอ
   “สำหรับพวกผู้หญิง  ลุกขึ้นถือกระเป๋าเดินไปที่บ้านพักเลยครับ”
   ผู้คุมบอกพลางผายมือไปทางเดินนอกใต้ถุนตึก   ผมลอบยิ้มมองสาวๆเดินไป   จะได้เห็นดาวโรงเรียน
อาบน้ำก็วันนี้ละวะ><
   “คืนนี้จะไปหานะจ๊ะ>3<” 
เพื่อนจอมหื่นจิตผมบอก  มันส่งสายตาโลมเลียอนาจารสาวๆด้วย    แต่สาวเจ้าไม่เล่นด้วย  เดินสะบัดก้นหนีไปเลย   
“หยิ่งแบบนี้ต้องปล้ำทำเมียเว้ย ฮ่าๆ”  ผมบอก
“หยาบคายหว่ะใช้คำว่าปล้ำเนี่ย><” ไอ้น้ำบอก
“แล้วต้องใช้คำว่าอะไร-o-”
“ยัดเยียดความเป็นสามี^O^”
อือหือออออ  มุกมึง...-o-
“กูว่ากูถ่วงหม้อฝังดินไปแล้วนะมุกนี้  ยังอุส่าห์ขุดขึ้นมาอีก-.-” ผม
“อะไรมุกนี้กูคิดสดนะเว้ย><”
“สดแบบชิมครีม-.-”
“จุ่มนม!”
รู้แล้วว่าทำไมพวกผมถึงคบกันได้ -_-
“คืนนี้กูจะย่องไปกดมึง^O^” ไอ้เพื่อนปากดีในห้องบอก
“มึงอยากเป็นเมียกูมากนักหรือไง” ผม
“พูดไม่ดูหน้ากูเลยเนอะ  -*-”
“กูไม่อยากดูหรอก  เสียสายตา-.-”
“ปากมึงทำด้วยอะไรวะเนี่ย>O<”
“เนื้อเยื่อ-o-!”
“พอ!กูยอมละ   กูย่องไปหาน้ำดีกว่า^^”
มันเหล่ตามองไปทางไอ้น้ำพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม  ผมรู้ว่ามันก็แค่ล้อเล่นกันน่ะแหละ 
“บ้า!  ไม่ต้องย่องมาหรอก  เดี๋ยวไปหาถึงเตียงเลย><”
 ไอ้น้ำบอก  เพื่อนรอบๆถึงกับส่งเสียงวี้ดวิ้วกันเลยทีเดียว   
“เดี๋ยวจะใส่กางเกงในลายเสือดาวรอเลย  ฮ่าๆ^O^”
ไม่อยากจะนึกภาพเลย  มันคงไม่น่าดูเท่าไหร่นัก   พวกผมนั่งหัวเราะคิกคักๆกันเสียงดัง   ผู้คุมเลยปราดสายตามาจ้องที่กลุ่มพวกผม  เงียบเลย-o-…
“ทั้งหมดลุกขึ้น!!”
สิ้นเสียงคำสั่งพวกผมก็ค่อยๆลุกกันช้าๆ
“ช้า!!  ลุกนั่ง30!!”
“ห๊ะ!!”
พวกผมร้องทันที  โอ้โห  มาวันแรกก็โดนเล่นซะแล้ว   พวกผมตั้งท่ามือจับเอวแล้วลุกนั่งตามคำสั่ง
ช่วยไม่ได้ยังไงก็ต้องทำละนะครับ   ผมลุกนั่งรัวๆ  ให้มันเสร็จไวๆ   ผมได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหลายคู่กำลังเดินมาใกล้ๆ  ผมจึงต้องละสายตาไปมองกลุ่มคนที่เดินเข้ามา  ร่างสูงกำยำของคนหลายคนในเครื่องแบบนักเรียนแสนคุ้นเคยทำให้ผมเผลอปาดเหงื่ออย่างวิตก
   “..มะ..มาได้ไงวะ” ไอ้น้ำกระซิบกับผม
   “มาทำเชี่ยไรวะ!”
   ผมบ่น  ชีวิตอันสงบสุขของกู  ถูกทำลายลงภายในเสี้ยววินาทีเลยT^T
   “นั่นเจ้านายมึงป่ะ*o*”
   ไอ้น้ำถามแล้วชี้ไปที่ชายใบหน้าสงบนิ่ง   ดวงตาสีเข้มปาดมองมาทางไอ้น้ำที่ชี้มืออยู่
   “ชี้หน้าหาพี่มึงหรอ>O<”
   ผมตีมือไอ้น้ำ   มันทำหน้ามุ่ยลูบมือแดงๆของมัน   พวกเซนต์โฮม่าเดินมาเข้าแถวแทนที่ผู้หญิงโรงเรียนผม   แล้วดันมานั่งตรงกับผมด้วยนะ   ข้างๆกันเลย   ไม่อยากเห็นหน้า  เบื่อ!!
   “..หะ..หวัดดีครับ^^”
   ไอ้น้ำทักผู้ชายผมสำน้ำตาลทองที่ยิ้มหวานมาให้มันตั้งแต่ไกล  เฮ้ย!!  ไอ้เชี่ยนี่ที่มันวิ่งไล่ผมนี่หว่าผมจำได้OoO!
   “ดีจ้ากวางน้อย  ไม่คิดเลยว่าจะเจอ ฮ่าๆ^^”
ผู้ชายคนนั้นทักกลับ พร้อมยิ้มเปล่งประกาย  พวกมึงจะหล่อกันไปไหน  กลบรัศมีพวกกูหมดเลย-*-
“..ก็ไม่ได้อยากเจอหรอก...-.-”
ไอ้น้ำบ่นเบาๆ  มันช้อนตามองผู้ชายผมเงินที่นั่งเยื้องมันไปหน่อยก่อนจะผลุบหน้าลงเพราะเจอสายตาดุดันหันมาจ้อง   โห้  พูดแค่นี้เคืองจนตาแดงเลยหรอวะ   ขอถอยห่างพวกมันซักสามเมตรได้มั้ย-o-;
“เสียดายจังเลยคนนั้นเพทนายหรอ”
ผมกะพริบตาปริบๆ  พูดถึงกูใช่มะ-*-   ผู้ชายผมสีน้ำตาลกอดคอคนหน้าตายแล้วถาม   ดวงตาเจ้าเล่ห์เรียวยาวเหมือนจิ้งจอกจ้องมองไล่ไปทั่วตัวผม   เอ่อ....ขนลุกหว่ะ-o-;
“คิระ!  เฮ้ยไม่ตอบหรอวะ  ถ้าเป็นเพทคนอื่นฉันก็ขอรับไปละนะ”
 “คิดว่าแย่งได้ก็ลอง..”
ร่างสูงเปรยเบาๆ  ใบหน้าหล่อเสหันไปทางอื่น   ทำเป็นไม่สนใจผม  ผมก็ไม่สนหรอกเจ้านายบ้าบออะไร  มีเจ้านายเป็นปลา(ตาย)แบบนี้  ผมยอมไปเป็นเพทคนอื่นดีกว่า-3-
“ยินดีต้อนรับน้องๆจากเซนต์โฮม่าด้วยนะครับ  ปีนี้เป็นปีแรกเลยที่มีโรงเรียนมาแคมป์เราถึง2โรงเรียน
ต้องขออภัยน้องด้วยนะครับที่ไม่มีห้องว่างให้ทุกคน  ต้องมีโรงเรียนใดโรงเรียนหนึ่งนอนเต็นน์  พี่ขอโทษด้วยนะครับ”
   นอนเต็นน์-o-  ไม่เอาอ่ะ  ให้พวกผมไปนอนตากยุงหรอ  มีแอร์หรือป่าว  ไม่มีใช่มั้ยละ  ไม่เอา!
   “โฮ่!!”
   โรงเรียนผมโฮ่เลย  โรงเรียนมึงมาช้าแล้วมาแย่งที่พักกูอีกนะ  เลววว-*-
   “ใจเย็น~  เอางี้  เรามาตัดสินว่าใครจะได้นอนที่บ้านพักแอร์เย็นๆ  ด้วยการ...”
   จะหยุดให้ลุ้นเพื่ออะไร-.-
   “วัดใจ!  พี่จะให้น้องๆเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองไปออกลุยตามฐานต่างๆ  พี่ให้เวลาห้านาที  ใครเสร็จก่อนให้วิ่งไปรวมตัวที่เสาธงเขียวๆตรงโน่น  โรงเรียนไหนไปเข้าแถวเรียบร้อยที่โน่นก่อน รับไป1คะแนนครับ เริ่ม!”
   เพื่อแอร์เย็นๆ >O<!!  ผมถอดเสื้อเปิดกระเป๋าเอาเสื้อยืดมาใส่    ไอ้พวกโฮม่าข้างๆผมก็ทำเช่นเดียวกัน
แต่มัน  ถอดเสื้อนักเรียนทิ้งแล้ววิ่งกันไปเลย   ว้ากกกก>O<  ผมหมุนตัวหลบคนตัวใหญ่ที่ถอดเสื้อโชว์กล้ามท้องเรียงนูนสวย   มันใส่กางเกงเอวต่ำจัง  แอบเห็นร่องลึกจากหน้าท้องลงไปในขอบกางเกงด้วย   อิจฉา>///<
   
   หมับ!

   วืด~

   มือใหญ่คว้าต้นแขนผมแล้วดึงร่างผมเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง   ผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงก็ไม่รู้แหะ   ผมพยายามดิ้น  กระทุ้งศอกใส่ร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง   แม่ งเล่นบ้าอะไรวะเนี่ย  จะถ่วงเวลากันหรือไง  คนยิ่งรีบๆอยู่-*-
   “ปล่อย!” ผมร้องบอก
   แขนใหญ่โอบรัดเอวผมเข้าไปชิดกับลำตัวมันหนักเข้าไปอีก   มึงจะฟิวชั่นกะกูใช่มั้ยเนี่ย>O<!!
   “ชักช้า”
   เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนจะปล่อยตัวผมเป็นอิสระ   
   “ช้าเพราะใครกันเล่า>O<!”
   ร่างสูงเดินหันหลังไป  ปล่อยให้ผมแหกปากแว้ดๆอยู่คนเดียว    ผมยกมือลูบรอยแดงที่แขนไปมา  ก่อนจะเลื่อนมากุมหน้าอกที่เต้นจังหวะแปลกๆ   ก็แค่โดนผู้ชายกอด...  ผู้ชาย  อ๊ากกก   ทำไมวะ! เอาจูบไปแล้วยังมากอดกูอีก   มึงนี่มัน-*-




   “พี่รู้ว่าน้องๆเดินทางมาเหนื่อย  พอแข่งกันแย่งที่พักเรียบร้อยแล้วพี่จะปล่อยให้ไปกินทานอาหารเย็นกันนะครับ  อ่อ  วันนี้มีพาสต้ากับพิซซ่าด้วยนะครับ^^”
   พาสต้ากับพิซซ่า *o* แจ่มแจ๋วไปเลยครับพี่
   “เฉพาะคนที่นอนบนบ้านพักนะ  ฮ่าๆ ใครนอนเต็นน์ต้องทำอาหารเอง^^”
   ต้องนอนบ้านพักให้ได้   ไม่ว่ายังไงก็เถอะ  ผมกำหมัดแน่นอย่างมุ่งมั่น   ผมหันหน้าไปหาแนวร่วม   แต่ละคนทำหน้าเหมือนอดแดกแล้วละ-o-   อ่า  ถึงความหวังจะลิบหรี่แต่ถ้าพวกเราพยายามอาจจะชนะก็ได้    แต่ไอ้โรงเรียนโน่นมันถึกๆตัวใหญ่ๆกล้ามแน่นๆกันทุกคนเลย    นี่มันเรียนที่โรงเรียนหรือโรงยิมวะ>O<
   “อยากกินจังเลยT^T” ไอ้น้ำบอก
   “เราต้องพยายามกันนะ  เพื่ออาหารสุดหรู  ห้องแอร์เย็นๆ” ผมบอก
   “เพ้อแต่บ่ายเลยนะมึง  มึงดูพวกมันกับพวกเราดิ-o-” เพื่อนข้างๆบอก
   กรรม  ไม่มีใครคิดจะเอาชนะบ้างหรอวะ-.-
   “ด่านแรก พี่จะให้น้องๆคลานลอดลวดหนาม   โรงเรียนไหนลอดผ่านไปครบทุกคนจะได้อีก1คะแนน   วันนี้เราจะแข่งกัน 2 เกมนะครับเพราะคนค่อนข้างเยอะ  เริ่มเลยครับ!”
   ลอดยังไงวะ>O<!  โรงเรียนผมวิ่งนำไปก่อน   ผมก็ค่อยวิ่งตามไป  มันเป็นลวดหนามที่เขาเอาไว้กั้นกันควายออกอ่ะครับ  เอามาขึงยาวๆเป็นสีเหลี่ยมผืนผ้า  พันรอบตอไม้เตี้ย   ตอนแรกผมแอบกลัวว่ามันจะติดเสื้อ  แต่ไม่ติดหรอก   ไอ้พื้นดินตรงที่คลานมันเป็นแอ่งแล้วน้ำเต็มเลย 
   “โห้  กันดาร-o-” ไอ้น้ำบ่น
   “ได้หล่อลื่นก็วันนี้ละวะ-.-” ผมบอก
   ผมกับไอ้น้ำนอนแหงนหน้าแล้วใช้ศอกถัดพื้นดินปนกรวดทรายไปเรื่อย    ด้วยความที่มันขึงหนามไว้เตี้ยเรี่ยหน้าผม   ผมเลยต้องนอนเกือบราบน้ำมันก็เปียกหูเปียกหัวหมด   จะดีมากถ้าไม่มีน้ำ -*-   ผมใช้เวลานานหลายอยู่กว่าจะออกมาโผล่อีกทาง
   “โห้ไอ้น้ำมึงไปย้อมสีเสื้อมาหรอวะ” เพื่อนที่ลอดผ่านมาด้วยกันทัก
   “เสื้อตัวโปรดด้วยT^T”
   เสือ กใส่สีขาวมาไง  -.-  ผมมองเซนต์โฮม่าพวกนี้คลานกันเร็วมาก  ผมพอรู้อยู่ว่าทำไมต้องคลานเร็วขึ้นกว่าเดิม   นายคนที่ยิ้มดูขี้เล่นที่คุยกับไอ้น้ำมันยืนกอดอกคุมอยู่อีกฝั่ง   แล้วตอนนี้ไอ้ปลาตายกับไอ้หัวเงินก็คลานปิดท้ายมาแล้ว   ถ้าข้างหน้าคลานช้าข้างหลังคลานเร็วก็ตีนทาบหน้าอ่ะครับ  แล้วพวกมันจะกล้าเอาทาบหน้าไอ้สองคนนั้นมั้ยละ 
   “เร็วดิวะ  เฮ้ย!  เร็ววววว>O<!!”
   พวกผมส่งเสียงเรียกไอ้พวกที่คลานมา  โห่ช้าอ่ะ

   ปรี๊ดดดดดด~

   “เซนต์โฮม่ารับไปอีก1คะแนน!”
   ผู้คุมประกาศลั่น  ผมแทบจะทรุด  เอาไปสองคะแนนละ  กรรมๆ   ผมมองไปที่ไอ้ปลาตายอย่างเคืองๆ
ร่างสูงใหญ่หยุดมองหน้าผมพักนึงก่อนจะเสยผมเปียกชุ่มไปด้านหลัง
   “หล่อตายอ่ะ-*-” ผมบ่น
   “เออ  หล่อได้น่าตายมากเลย  ถ้าแฟนกูเห็นมันนะ  แม่ งมาเลิกกับกูแน่เลยT^T”
   “กรรม  ฮ่าๆ”
   ผมหัวเราะหน่อยๆ  ถึงพละกำลัง+หน้าตาโรงเรียนเราจะสู้ไม่ได้   แต่เรื่องเรียนก็สู้ไม่ได้นะเว้ย   ซะงั้นเลย  ผมว่าโรงเรียนพวกมันครูต้องปล่อยเกรดแหงมๆ  เกรดเกือบ4กันทั้งนั้นเลย-.- 
   “ด่านต่อไปไต่หอนะครับ  รอบนี้พี่นับคนที่ขึ้นไปแล้วไต่ลงมาด้วยนะ! ไม่ใช่ขึ้นบันไดไปแล้วเดินลงมา  นับคนละ1คะแนนเลย  เซนต์โฮม่าคนน้อยสู้มั้ยครับ!!”  ผู้คุมถาม
   “สู้!!!”
   เหมือนมีเอฟเฟคกลองกับเสียงดาบทะลุเข้าหัวมาด้วย   เสียงมันลั่นอย่างกับจะไปออกรบ  กูไม่กลัวหรอก  รอบนี้ชนะแน่ๆ  โรงเรียนเราเยอะจะตาย  ถ้าขึ้นทุกคนต้องชนะแน่นอน
   “กะ...กูกลัวความสูงอ่ะT^T” ไอ้น้ำบอก
   “อย่าปอดแหกน่า  พวกมึงขึ้นป่ะเนี่ย” ผมหันไปถามข้างหลัง
   “...กูว่าต้นไม้ที่นี่สูงแล้วนะ  หอแม่ งสูงกว่าอีก-o-;;..”
   “กูไม่ขึ้น  กูกลัวหว่ะ-o-;”
   หมดกันโรงเรียนผมT^T
   “ใครจะขึ้นต่อแถวเลยครับ^O^”
   ผู้คุมเรียก  เซนต์โฮม่าลุกพรึ่บไปประมาณสิบคน  โรงเรียนผมก็หันซ้ายหันขวาดูว่าใครจะไป  พอผมเห็นว่าข้างหน้าไปผมก็ดึงไอ้น้ำลุกตาม
   “เฮ้ย!!  กูไม่เอาT^T”
   “มึงอยากนอนเต็นน์หรอ  เดี๋ยวเจอผีนะมึง><”  ผมบอก
   “ห๊ะ! ผีหรอ  ไปเร็วๆ  รีบขึ้นเลย>O<!”
   ไอ้น้ำจูงมือผมไปต่อแถว  จะว่าไปก็น่าเล่นอยู่หรอกนะ  ให้ขึ้นไปแล้วไต่กำแพงสูงๆลง  เหมือนพวกหน่วยจู่โจมในหนังอ่ะครับ   แต่อันนี้จะมีผู้คุมดึงเชือกไว้ไม่ให้ตก   ผมกับไอ้น้ำเดินวนขึ้นบันไดขั้นเล็กๆไปข้างบน
พอมาถึงจุดที่เขาจะต่อตัวล็อกให้มันก็...สูงใช่เล่น   
   “..ผะ..ผมลงได้มั้ยT^T” ไอ้น้ำถาม
   “มาถึงนี่แล้ว  เอ้าเดินหันหลังแล้วนอนขนานกับกำแพงนะ” ผู้คุมบอก
   “ผะ..ผมกลัวอ่า”
   “คิดซะว่านอนบนเตียงที่บ้านนะ^^”
   เตียงบ้านพี่สูงเหนือยอดไม้หรอกครับ-o-!   
   “เดินไปต้องขอบแล้วหงายหลังลงนะครับ”
   ผมเดินไปตรงขอบพร้อมกับไอ้น้ำแล้วหงายหลังลง  แต่มันเหมือนจะหล่นเลยอ่ะ
   “เสียวววววว  จะหล่นอ่ะๆ>O<”  ผมบอก
   “เชี่ยมึงอ่ะ  พากูมาทำไมT^T”ไอ้น้ำบอก
   ผู้คุมก็โบกมือให้นอนลงไป  ใครมันจะไปนอนกลางอากาศได้วะ   ผมค่อยๆเดินลงมาช้าๆ   กลัวถึงพื้นเร็วเกินไป   หมายถึง...ตกลงไปตาย-o-

   วืด~

   “ว้ากกกกก>O<!!!”
   ตัวผมลงมาจากตำแหน่งเดิมเกือบ3เมตร   ไอ้ข้างล่างปล่อยเชือกเร็วหรอวะ   ผมหันลงไปมองข้างล่าง
ละ...แล้วทำไมคนถือเชือกถึงเป็นไอ้ปลาดิบวะ!!   ผมเห็นมันทำหน้าตายยืนปล่อยเชือกดึงเชือกกระแทกผมเข้ากับกำแพงอย่างเมามันส์   ไอ้เชี่ยยย>O<!!
   “ปล่อยเลยนะเว้ย>O<!!”  ผมบอก
   
   วืดดดดดด~

   “ว้ากกกกกกก>O<!!”
   มันปล่อยเชือกวืดใหญ่  ตัวผมก็ลงมาแทบจะติดพื้นแล้ว   ดูมันกวนตีนอ่ะ>O<!!   ไอ้ปลาดิบค่อยๆผ่อนเชือกช้าๆให้ผมจอดลงบนพื้น   ผมถอดอุปกรณ์ก่อนจะหันไปจ้องไอ้ปลาตายอย่างเคืองๆ   ไว้ตามึงนะ  กูจะเป็นคนถือเชือกเอง-*-
   “ปล่อยผมเถอะครับ  อ๊ะ! T^T”
   ผมเงยหน้ามองไอ้น้ำที่ห้อยต่องแต่งอยู่ข้างบน   มันเบะปากเล็กน้อย  หน้ามันซีดมากเลยด้วย   ไอ้คนถือเชือกก็แกล้งมันจังเลย –o-
   “ผมอยากลงแล้ว  ปล่อยผมเถอะนะTOT”
   นายผมเงินขยับมือปล่อยเชือกยาวแล้วดึงขึ้นไปสูงอีก   โห้  โดนหนักกว่ากูอีก-o-;
   “ไอ้เฟียสเลิกแกล้งกวางน้อยได้แล้ว>O<!!”
   นายหน้าทะเล้นโวย   นายหัวเงินชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะปล่อยเชือกในมือเกือบหมด   เฮ้ย!!  เดี๋ยวเพื่อนกูหัวใจวายตาย>O<!!
   “ฮือๆ  ไอ้เซฟTOT”
   ไอ้น้ำวิ่งเซๆมาหาผม   ผมอ้าแขนรับมันเข้ามากอด   โห้ลูกผมร้องไห้ซะแล้ว   เป็นผมๆก็อาจจะร้องนะ
แกล้งได้น่ากลัวมากเลย   
   “จะอ้วกอ่าT^T”
   มันเงยหน้าบอก   ผมรีบจับคอมันหมุนเข้าถังขยะเลย
   “ฮือๆ  รักกูมากเลยนะ  ให้กูอ้วกใส่เสื้อมึงไม่ได้หรอT^T”
   “ตีนเหอะ-*-”



   สรุปผลก็คือโรงเรียนผม><!!
   .......นอนเต็นน์-*-.........
   ผมเปิดน้ำอัดลมแจกฟรีซัดเข้าปาก   เดี๋ยวจะกลิ่นให้หมดลังเลยคอยดู 
   
   หมับ!

   มือหนาจับข้อมือผม   ผมเหลือบตามองมารลูกกระเดือกเล็กน้อย   ไอ้ญี่ปุ่นจ้องหน้าผมก่อนจะดึงมือผมเข้าไปใกล้ๆมัน
   “อะไรเนี่ย-*-” ผมถาม
   “หิวน้ำ” มันตอบเรียบๆ
   “ไปอาขวดใหม่มากินโน่น  อย่ามาแย่งดิ-*-”
   ได้พาสต้ากับพิซซ่าแล้วยังมาแย่งน้ำขวดละ10กว่าบาทกูอีก-*-
   “เดี๋ยวเปื้อน” มันบอก
   “ไปล้างมือสิ-*-”
   “ค่อยอาบน้ำทีเดียว”
   มือรวมมือกำขวดทับมือผมแล้วยกซด   ซดแบบเงยหน้าด้วยนะรักแร้ผมจะฉีก-*-   กลัวเปื้อนขวดแต่ไม่กลัวเปื้อนมือกูเลยเนอะ
   “ขวดเปื้อน-o-!!”  ผมบอก
   “กินสิ”
   ไอ้ปลาดิบบอกแล้วเอาขวดมาทิ่มปากผม   หืออออ-*-   ผมอ้าปากกรอกน้ำใส่แล้วอมไว้เป็นปลาท้อง   
การกินน้ำอัดลมที่ดีเราต้องเกือบไว้กลั้วฟันในปากเอากากอาหารก่อนนะครับ
   “เงยหน้า”
   ไรมึงอีกเนี่ย   ปลายนิ้วยาวยกคางผมให้เชิดขึ้นแล้ว....

   ซูดดดดด~

   อะ...ไอ้เวร!!!  มันประกบปากลงมาแล้วดูดน้ำออกไปจากปากผมจนแก้มผมตอบเลย    ผมสะบัดหน้าหลบข้างยกมือขึ้นมาเช็ดปากรัวๆ   คนอยู่เยอะแยะทำเชี่ยอะไรเนี่ย>////<
   “ทำบ้าอะไรห๊ะ>////<!!!”
   “กินแบบนี้จะได้ไม่เปอะไง” มันตอบหน้าตาย
   “มันเปอะตั้งแต่มึงจับแล้ว>O<!!”
   “..หรอ..”
   ยัง....ยังมีหน้ามาหรออีกนะ   ผมกระทืบเท้าปาขวดน้ำในมันแล้วเดินหนี   พวกเพื่อนผมทำหน้างงๆตั้งแต่ไอ้ปลาเวรนั่นก้มลงมาดูดน้ำจากผม   โห้  ทำแบบนี้จะเอาหน้าไปไว้ไหนวะ>O<!!

   


   “ภาพฝังตาชิบหายเลยหว่ะ-o-” คุณเพื่อน
   “เจ้านายมึงเป็น1ใน4การ์ดเดียนหรอวะ  เท่หว่ะ><”
   “แสดงความรักโชกโชนมาก-.,-”

   ผลั๊วะ!

   ผมปาหมอนใบใหญ่อัดหน้าไอ้เพื่อนปากดี
   “มึงอยากโชกเลือดมากใช่มั้ย>O<!!” ผมถาม
   “อุ๊ย!  เขินหรอจ๊ะสาวน้อย><”
   “เขินพ่อมึงดิ!”
   นอกจากจะมาบุกรุกเต็นน์กูแล้วพวกมึงยังมานินทากูซึ่งๆหน้าอีกนะ  เลวมากเลย!   ตอนแรกก็เข้ามาเล่าเรื่องผีกันดีๆไหงวกมาเรื่องผมกับไอ้ปลาดิบนั่นก็ไม่รู้>///<
   “มันเป็นเรื่องธรรมดาน่า  เจ้านายต้องแสดงความรักกับสัตว์เลี้ยงตัวเองอยู่แล้วไม่เห็นแปลกเลย”
   “แต่จูบเลยนะเว้ย  ขนลุกหว่ะสัส><”
   “ลุกออกไปเลยไป-o-”
   ผมบอกพลางโบกมือไล่พวกมัน
   “เพทน่ะใกล้ชิดเจ้านายมากที่สุด  เป็นคนที่เจ้านายไว้ใจ  คงไม่มีใครอยากให้คนที่ตัวเองไว้ใจมาหักหลังหรอกใช่มั้ยละ”
   เพื่อนผมพูดต่อ  อะไรกัน  ทำแบบนี้คิดว่าผมชอบหรือไงละ-*-   ทำแบบนี้มากๆเดี๋ยวจะหักหลังให้ซะเลย
   “พวกกูไปละ  จะไปหาเพทบ้าง>O<”
   “ระวังจะไปเป็นเพทซะเอง-*-” ผมบอก
   “กูไม่โง่นะเว้ย”
   “มึงไปเลยนะ>O<!!”
   ผมปาข้าวของใส่มัน  พวกมันรีบมุดออกจากเต็นน์ผมไปเลย   ผมเอนตัวนอนลงบนหมอน  วันนี้เหนื่อยมากเลย  แล้วเมื่อไหร่ไอ้น้ำจะกลับมาวะเนี่ย   หาหัวไปนานไปหลงอยู่ที่ไหนหรือป่าววะ-o-!

   วืด~

   ผมลุกขึ้นมือประตูซิปที่ถูกเปิด   ร่างสูงคลานเข้ามาในเต็นน์แล้วรูดซิปปิด   
   “มาทำไรเนี่ย-o-!”
   “มานอน”
ไอ้ปลาตายตอบแล้วทิ้งตัวนอนบนหมอนผมเฉยเลย  เฮ้ย!!  มึงยังจะตามมาแย่งที่นอนกูอีกนะ>O<!!  ผมดึงแขนใหญ่ให้ลุกขึ้นแต่ดูท่าจะไม่กระดิกเลยซักนิด
“ลุกเลยนะเว้ย>O<!”
“จะนอนเต็นน์”
“ได้นอนห้องแอร์แล้วก็ไปนอนดิวะ”
“โรงเรียนนายแย่งเต็นน์โรงเรียนฉัน”
“ก็อยากชนะเองนี่หว่า  นายแหละมาแย่งบ้านพักกับพาสต้าฉันอ่ะ>O<”
สิ้นเสียงผมมันก็เงียบไป   เปือกตาหน้าปิดสนิทลง   ผมนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่  ผมสู้แรงหมีความแบบมันไม่ได้หรอก   ไปนอนเต็นน์อื่นก็ได้วะ

หมับ!

มือใหญ่ดึงตัวผมเข้าไปนอนกอด   ผมดิ้นขลุกขลุกๆอยู่ในวงแขนแกร่งพลางทุบรัวๆที่แผงอกกว้าง   ไอ้ไรของมึงวะเนี่ย>O<!!
“ปล่อยนะเว้ย!!”
“หมอนข้างต้องอยู่เฉยๆสิ”
“ไม่ใช่หมอนข้างเฟ้ย>O<!!”
“.......”
“มามุดเต็นน์คนอื่นเขาแล้วยังมาทำแบบนี้อีกนะ  รู้มั้ยว่าเพื่อนฉันจะเอาฉันไปล้อน่ะ><”
“เดี๋ยวรับผิดชอบ”
โว้ยยยยยย  รับผิดชอบอะไรละ  ตายๆ  ไม่รู้มีใครเห็นมันเข้ามาหาผมบ้าง   แล้วมากลางค่ำกลางคืนแบบนี้   ถ้าเป็นเพื่อนกันว่าไปอย่าง   แต่ดันเป็น.....  แล้วคนอื่นเขาจะคิดไงเนี่ย

ฟืด…ฮา~

เสียงลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะช้าๆดังรดหัวผม    หลับเร็วชะมัด   ผมดันตัวกับอกกว้างแต่กลายเป็นว่าไปสะกิดให้มันกอดผมแน่นเข้าไปอีก   ตอนนี้ผมกลายเป็นข้าวต้มมัดเรียบร้อย  กระดิกตัวไม่ได้เลย
นี่กล้ามานอนต่อหน้าผมแบบนี้   ไม่กลัวผมจะลุกไปเอามีดมาแทงหรือไง   
   “เป็นเพทไม่ได้แปลว่าต้องเชื่องเสมอไปซะหน่อย...”
   ผมบอกคนที่หลับเบาๆ   ผมไม่คิดจะเชื่องกับมันอยู่แล้ว   ยิ่งบังคับผมยิ่งต่อต้าน   ยิ่งทำไม่ดีผมก็ยิ่งไม่ดีกลับ   คอยดูเหอะ  สักวันผมจะเอาปลอกคอบ้าๆนี่ออกไปให้ได้   ไม่ว่าด้วยวิธีอะไรก็ตาม!!




+++คนเขียนบ่นๆ+++
ขอโทษนะคะที่อัพช้า  คงลืมเรื่องนี้กันไปแล้วสินะ  ฮือT^T
ช่วงนี้งานรอจ่อคิวส่งปลยเดือนพรึ่บเลยค่ะ
งานใหญ่ด้วย หนังสั้น เค้าทั้งเขียนบท กำกับ ตัดต่อ เพื่อนทำไม่เป็น(เหมือนเค้าจะเป็นงั้นแหละ-o-)
รายงานเกี่ยวกับสถิติด้วย  ฮือออ  อ๊ากกกก

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
ขอบอกว่าตอน "เดี๋ยวรับผิดชอบ" นี่มันอ๊าคมาก กรีดร้อง อ๊าค!!!!น่ารักเว่ออะพ่อปลาดิบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
แสดงว่าน้ำไปนอนกับเฟียสสินะ พี่?[เพิ่งอยู่มอสามอ่ะคิดว่าน่าจะเป็นน้อง]คนแต่งสู้ๆนะคัฟ  ผมเอาใจช่วยเป็นกำลังใจให้  ^^

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด