Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด (จบแล้วย้ายได้เลยค่ะ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด (จบแล้วย้ายได้เลยค่ะ)  (อ่าน 274978 ครั้ง)

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
หมั่นไส้ พระเอก  :katai1:
หึ๊ยยยยย จะเอายังไงกับหนูเซฟกันแน่เนี่ย พูดออกมาสิ จะเงียบทำไม!! :katai1:

ค้างอ่ะคนเขียน ค้างงงงงงงง :katai1:

ออฟไลน์ nimfadora

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
เพิ่งเข้ามาอ่าน!
จะบอกว่า สนุก!!!!
แลดูได้ฟิลภาษาเหมือนนิยายแจ่มใส แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียว เรื่องก็สนุก ฮาๆดี
รอตอนต่อไปอย่างสงบ^^

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
งี้โทรุต้องรีบเรียนให้จบแล้วล่ะ

ออฟไลน์ Satanza321

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
แค่แอบรักมันไม่ช่วยอะไรหรอกนะคิระ มันต้องแสดงออกสิ(บอกพี่โทรุกลับมาด่วน :laugh:)

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
แสดงออกหน่อยสิ คิระว่ารักเค้า 

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ขอโทษที่หายหัวไปนะคะ  และคงจะไม่ได้มาลงนิยายเดือนนี้
ต้องทำการบ้านเยอะมากเลยค่ะ  งานพิเศษเล็กๆน้อยๆด้วย 
เวลางานกลุ่มเพื่อนก็ดูเหมือนจะดีขึ้นหลังจากที่เค้าตีหน้าเย็นชาใส่พวกนั้นไป
ค่ะ  เขาบอกจะหาเนื้อหามาให้เรา  เราทำPowerPoint พอ  ส่งสิ้นเดือน
เนื้อหาที่ขอไป 2 อาทิตย์ยังไม่ได้เลยทวงทุกวันแล้วนะเนี่ย-_-
เข้ากระบวนการเดิมค่ะ  ทำเองคนเดียว
ต้องขอโทษอีกรอบนะคะ  ไม่สามารถพิมพ์นิยายให้ได้อ่านกันจริงๆเดือนนี้
หมดเดือนนี้เดี๋ยวรีบต่อให้เลย  ขอเวลาทำงานนิดนึงนะคะ
 :mew2:



วาดไว้นานแล้วค่ะ  ขอลงคั่นเวลานะคะ :mew3:



ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
งานกลุ่มไม่เห็นจะยากเลย

บอกแค่ว่า 'ไม่ทำก็ไม่มีชื่อส่งครูนะ' พูดจริงทำจริง กับ 'ไม่ทำเหรอ จ่ายค่าอุปกรณ์ทั้งหมดมา จะไปซื้อเอง' แค่นั้นเเหละ

อันนี้จากชีวิต ม.ปลาย นะ  :hao7: :hao7:

 รออ่านหนูน้อยงอแงอยู่นะ หนูน้อยงอแง  :o8:

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เสร็จแน่ฟิลเตอร์
รอตอนต่อไปนะคร้าบบบ

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
เป็นจั๊งได๊ล่ะน๊อความฮักๆๆๆๆ


 :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Satanza321

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
ฟิลเตอร์นายโดนแน่ๆ :laugh:
*งานกลุ่มไม่ทำก็ต้องขู่กันบ้างแหละ ถ้ามันสุดๆก็ไม่ต้องใช่ชื่อเลยครับ แล้วเขาจะรู้สึก(แต่เพื่อนคงทำกันไม่ลงหรอกเนอะ :hao5:)

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Zero Zore

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ตามมาอ่านจากเด็กดี น่ารักมากเลยค่ะ^^ :impress2:

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่ 7.1
   
   ผมปักเข็มร้อยผ้าสีดำผืนใหญ่เข้าด้วยกัน   ถึงมันจะไม่งานถนัดของผมแต่ผมก็ต้องทำ  และถึงแม้จะไม่ใช่งานนิทรรศการของโรงเรียนผม....
   ..แต่ไหงเด็กโรงเรียนผมถึงมาอยู่ที่นี่ครึ่งค่อนโรงเรียนฟ่ะ!!!...
   “เย็บนานจริง  เร็วๆหน่อยได้มั้ย!”
   ผมเงยหน้าจ้องร่างสูงกำยำที่ยืนค้ำหัวผมอยู่   
   “มาเย็บเองมั้ย-*-”
   ใบหน้ารูปสลักย่นคิ้วทำหน้าเหมือนอยากจะมีเรื่องกับผม
   “เย็บไม่เป็นโว้ย!!  ไอ้คิระเพทมึงนี่ไม่ได้เรื่องเลยหว่ะ!”
   “ไอ้หงอกเอ้ย-*-!” ผมด่ามัน
   “เมื่อกี้ว่าไรนะ!!”
   “บ้านขายเครื่องเสียงหรือไง  หนวกหูไปแหกปากไกลๆโน่นไป  งานการมีไม่ทำหรือไง  ว่างมากนักก็ไปนั่งแทะหญ้าที่สนามสิ -*-”
   “ปากดี!!  เพื่อนแกไม่สั่งสอนบ้างหรอห๊ะ! ว่าอย่าบังอาจมาเถียงกับฉัน!!”
   “แล้วไอ้น้ำไม่เคยบอกนายหรอว่าฉันเป็นแชมป์เรื่องเถียง  ไม่เถียงก็ได้นะจะไขว้กันมั้ยล่ะ-*-”
   เออ  เข้ามาดิกูไม่กลัวมึงหรอก  มึงมีมือกูมีเข็ม  ลองกับกูสิจะแทงให้พรุนเลย-*-   ไม่ถูกชะตากับแม่งเลยว้ากๆอยู่ได้  รำคาญ    ว้ากนักขอให้คอมันแตกตายให้ไอ้น้ำมันเป็นหม้ายไปเลย-*-
   “จะเอาใช่มั้ยห๊ะ!!”
   “เออออ!!”
   ไอ้หัวหงอกทำท่าจะดึงคอเสื้อผมผมเลยรีบยกเข็มชี้หน้ามัน   มันก็ผงะเล็กน้อยพลางจ้องมองเข็มในมือผม   กูเอาจริงนะเว้ย!!  ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่  ใช่งานกูมั้ยเนี่ยต้องมาช่วยพวกมึงทำบ้านผีสิงอะไรของพวกมึงเนี่ย
   “หาเรื่องเขาไปทั่วเลยนะครับคุณมึง  ไปนั่งสงบๆก่อนไป-o-”
   ผู้ชายผมสีน้ำตาลแกมทอง  ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นคาร์ลเรียกว่าฟิลใช่มั้ยนะ   ฟิลเดินเข้ามาดึงไอ้หัวหงอกออกห่างรัศมีการจ้วงของผม   ไอ้ตาแดงมองเพื่อนมันอย่างไม่สบอารมณ์แต่ยอมเดินออกไปนั่งข้างนอกห้อง
   “โทษที  พอดีเพื่อนเรามันหิวนะ  สงสัยไม่ได้กินเนื้อกวาง^^;” ฟิลบอก
   “อือ  ช่างมันเถอะเอาไปเก็บให้ดีๆแล้วกัน”  ผมบอก
   “เดี๋ยวทางนี้ฉันเย็บเองก็ได้  เซฟเอาน้ำไปให้ไอ้คิระมันกินหน่อยนะ  ข้าวกลางวันมันก็ยังไม่ได้กินเลย”
   “อืม”
   ผมพยักหน้าเบาๆ  อุส่าห์หลบมาอยู่ในห้องแล้วนะเนี่ยยังต้องออกไปเจออีก   สายชั้นม.5ของโฮม่าจัดเป็นบ้านผีสิงทั้งชั้นเลย  ผมว่าสภาพห้องเรียนตอนแรกก็หลอนดีอยู่แล้วนะ  แบบทางเดินโล่งๆ  กระจกฝุ่นเกาะหนาสามเมตร   ไม่จำเป็นต้องทำให้ผนังมันร้าว   กระจกแตกหรือเอาสีแดงมาราดแทนเลือดหรอก
   ...เพราะมันไม่ต่างจากก่อนทำเลย-o-…
   อยากรู้จริงๆว่าวันๆภารโรงโรงเรียนนี้ทำอะไรกันบ้าง  ทำไมห้องเรียนมันโทรมแบบนี้>O<!!
   “เซฟ”
   ผมหันไปหาคาร์ลที่ยืนยิ้มหวานอยู่ข้างถังกดน้ำ   มือใหญ่กวักเรียกผมรัวๆผมเลยวิ่งไปหาเขา
   “มีอะไรหรอ”  ผมถาม
   “ทำไมถามแบบนั้นละ  ต้องมีอะไรถึงเรียกได้หรือไง”  คาร์ลถาม
   “ก็มันอยู่ในเวลาอ่ะ-o-” ผมบอก
   “ฮ่าๆ  นั่นสิ  อู้นิดอู้หน่อยไม่เป็นไรหรอกน่า^^”
   “....รู้มั้ยถ้างานไม่เสร็จฉันจะไม่ได้กลับบ้าน-.-”
   “โทษทีๆ^^;”
   ไม่ให้อภัยเว้ย!!  ทำงานฟรีไม่พอยังต้องทำให้ดีด้วยนะ   เรื่องมากชะมัดอยากกลับบ้านไปเล่นเกมแล้วเนี่ย  อ๊ากกกกก>O<
   “จะเอาน้ำไปให้คิระใช่มั้ย”
   “อือ”
   “รับไปสิ”
   กล่องน้ำผลไม้รวมสีเขียว  ผมมองรูปผลไม้สีเขียวน่ากินบนกล่องก่อนกลืนน้ำลายลงคออย่างหนืดๆ  ไม่ได้ตะกละอยากกินนะ   แต่ไอ้แอปเปิ้ลนี่.....
   “ไม่ต้องห่วงหรอกน่าไม่ถึงตายหรอก  ใครเขาใส่น้ำของจริงลงไปกันละ  ถึงใส่ก็นิดเดียวน่า”
   “..จะ..จะทำจริงๆหรอ”
   ถะ...ถ้าเกิดคิระเกิดแพ้มากๆล่ะ  แล้วอีกอย่างถือกล่องน้ำแอปเปิ้ลไปโต่งๆแบบนี้มันคงจะโง่กินหรอกนะ
   “คิระคงไม่กินหรอก” ผมบอก
   “ลองก่อนสิ  ไม่แน่หรอก^^”
   “มันอันตรายนะ..ถะ..ถ้ามันฆ่าฉันขึ้นมาทำไงละ  เอาของแบบนี้ไปให้-o-;”
   “ผู้ไม่รู้คือผู้ไม่ผิด”
   “ผิดสิก็ตอนนี้ฉันรู้ว่ามันแพ้แอปเปิ้ล..”
   “ตามใจเซฟแล้วกัน  ฉันช่วยได้แค่นี้”
   ชาร์ลยักไหล่เล็กน้อยแล้วเดินหนีไป    แล้วผมจะทำยังไงดีละเนี่ย  กินเองดีกว่ามั้ง  แต่ผมก็อยากเป็นอิสระจากคิระ....  น้ำผลไม้ราคาถูกๆแบบนี้คงไม่เป็นอันตรายมากหรอกมั้ง   ผมเหลือบตามองร่างสูงโปร่งที่ยืนขึงลวดอยู่อีกห้องนึง   เท้าผมพาตัวผมให้เดินไปหาเขา    มือใหญ่เสยผมเปียกชุ่มขึ้นพลางสะบัดคอเสื้อไปมาระบายลมร้อน   เหมือนจะรู้ว่าผมเดินมาหาใบหน้าเรียบนิ่งจึงหันมาหาผม   ดวงตาสีนิลจับจ้องกล่องน้ำผลไม้ในมือผม   
   ...ระ...เริ่มไม่กล้าให้แล้วแฮะ..
   ผมดึงกล่องไปซ่อนไว้ด้านหลังพลางก้าวเท้าเดินไปทางอื่น
   
   หมับ!

   “อะ..อะไร”
   ผมถาม  ผมก้มหน้าไม่กล้าสบตาดวงตาเฉียบคมที่มองอยู่   เวลาคนจะทำผิดมันรู้สึกไม่ดีเลยแหะ
   “เอามาให้กินหรอ”  คิระถาม
   “ปะ...ป่าว!  กินเองๆ” ผมตอบตะกุกตะกัก
   “ก็กินสิ”
   ผมมองหน้าคิระเล็กน้อยก่อนจะรีบแกะหลอดเจาะดูดน้ำรสหวานเข้าปาก   สุดท้ายก็ทำไม่ได้แหะ  คงต้องหาวิธีอื่นแทน  เกลี่ยกล่อมให้เลิกสัญญาเพทได้มั้ยนะ
   “หมดพอดี..”  คิระบอก
   “ยังซะหน่อย..เฮ้ย!!”
   ริมฝีปากได้รูปก้มลงดูดน้ำผลไม้ในมือผม   ผมรีบขยับมือชักออกแต่ก็ถูกมือใหญ่จับไว้แน่น   นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง  รู้ว่าตัวเองแพ้แต่กลับกินเนี่ยนะ!!
   “นี่หยุดเลยนะ!”  ผมบอก

   วูบ~

   ร่างสูงโถมตัวซบหน้าลงบนไหล่ผม   ผมก้างแขนย่อตัวรับน้ำหนักคนตัวใหญ่ที่จู่ๆก็ทิ้งตัว   ร่างสูงยันไหล่ผมเพื่อทรงตัว  จะ...จะเป็นลมหรอ  จะสลบหรือไง   ผมตาเหลือกทำอะไรไม่ถูก  ริมฝีปากผมเริ่มสั่นแล้ว  กินไปนิดเดียวเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอ...
   “คิระ...”
   “ง่วง”
   เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ  มือใหญ่ลูบหัวผมเบาๆพลางเกลี่ยเม็ดเหงื่อใสๆออกจากใบหน้าผม
   “เป็นอะไรหรือป่าว...”
   ผมถาม  มือใหญ่เริ่มสั่นขึ้นเรื่อยๆ  ผมรู้สึกว่ามันสั่นไหว  ผมจับมือใหญ่ที่เย็บเฉียบ   ผมทำแรงไปหรือป่าว  แต่มันกินเองนี่ผมไม่ได้ให้มันกิน  บ้าเอ้ย!!
   “นั่งพักก่อนๆ”
   ผมรีบดึงคิระให้นั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆส่วนผมก็นั่งพื้นดูอาการของเขา    เสียงไอแหบๆดังออกมาจากลำคอกว้าง   ผมมองใบหน้าหล่อที่ซีดเผือก   แผงอกที่ยกสูงเพื่อสูดหายใจ   ดูเหมือนเขาจะหายใจลำบาก   ปล่อยไว้ต้องอาการหนักแน่ๆ
   “เป็นเชี่ยไรวะไอ้คิระ” 
   นายหัวหงอกตะโกนถามพลางวิ่งเข้ามาดูอาการเพื่อนตนเอง   ดวงตาแดงวาบปราดมองกล่องหายนะในมือผมก่อนจะกระชากเพื่อปามันทิ้ง
   “แกทำบ้าอะไรวะ!!  เอาของแบบนี้มาให้มันกินได้ไง!!” 
   ผมสะดุ้งเฮือกผงะตัวอย่างตกใจ  เสียงหมอนั่นดังน่ากลัวมาก  คนรอบๆเริ่มวิ่งเข้ามามุงผม  ผมนั่งก้มหน้ากลอกตาไปมา   สถานการณ์มันกดดันเกินไปแล้ว   ผมยอมรับว่าผมจะเอามาให้แต่ผมไม่ได้ให้มันกินนี่  อย่ามองกันแบบนั้นสิ...
   “...เซฟไม่ผิด  ฉันกินเอง...”
   “มึงแก้ตัวให้มันป่าวเนี่ย!” นายหัวหงอกถามกลับ
   “..ฮา..ไม่  แค่กๆ”
   “เสือกแดกเข้าไปนะมึงเนี่ย   ไอ้คาร์ลตามรถพยาบาลดิ๊!!”
   นายหน้าน่ากลัวหัวไปเรียกคาร์ล   ผมมองใบหน้าใสที่กระตุกยิ้มบางๆ   
   “อาๆ  รู้ละๆโทรเรียกมาแล้วละ^^”
   พูดแบบนี้แสดงว่ารู้สินะว่าคิระต้องกิน....แผนลึกล้ำเกินไปแล้ว  เตียงพยาบาลสีขาวถูกเข็นเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ   ฟิลวิ่งไปเกลี่ยทางกันคนอื่นที่มุงเข้ามาออกให้พ้นทางเตียง   ส่วนนายหน้าเคร่งก็พยุงร่างคิระขึ้นไปนอนบนเตียง
   “คิระ! ฉันขอท้าชิงเพทแก”
   คนทั้งห้องหันมาจ้องมาคาร์ลเป็นจุดเดียว   นายหน้าเคร่งถึงกับยืนมองหน้าเพื่อนดวงตาสีแดงหันมามองผมเล็กน้อย  มือก็ผลักตัวคิระให้นอนลงบนเตียงก่อนสะบัดมือโบกให้บุรุษพยาบาลพาคิระออกไป
   “อีกฝ่ายยังเจ็บอยู่เปิดศึกชิงไม่ได้!!” นายหัวหงอกประกาศ
   “จำไม่ได้ว่ามีกฎข้อไหนห้ามนี่^^” คาร์ลตอบกลับ
   “ไอ้คาร์ล!!”
   แขนยาวตะบบคว้าคอเสื้อคาร์ล    ใบหน้าใสยิ้มยียวนกวนประสาทคนข้างหน้า   ดวงตาสีแดงดุดันจ้องหน้าคาร์ลราวกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อ
   “ฉันก็แค่อยากช่วยคนที่น่าสงสารให้หลุดพ้นจากการตกเป็นสัตว์เลี้ยงระบายความใคร่ของไอ้คิระก็แค่นั้น”  คาร์ลตอบเสียงเรียบ
   “ถึงยังไงก็ยังไม่ได้!!” นายหน้าโหดตอกกลับ
   “ฉันท้าชิงไปแล้ว  ถ้าไม่มีแรงลุกขึ้นมาสู้แกก็ปลดปลอกคอยกเซฟให้ฉันแทนคิระมันสิ   รักษาการแทนรุ่นพี่อยู่ไม่ใช่หรือไง  เรื่องแค่นี้คงไม่เกินกำลังหรอกใช่มั้ยละ”
   “ไม่ได้!!!”
   “ไม่คิดบ้างหรอว่าบางทีมันอาจจะกำลังขัดขืนบุรุษพยาบาลพยายามจะลุกมาสู้กับฉัน... จะปล่อยให้เป็นแบบนี้หรอ”
   ดวงตาเรียวเล็กหรี่มองใบหน้าเคร่งเครียด   คาร์ลฉลาดกว่าที่ผมคิด   ฉลาดแบบแก้มโกงอย่างกับตัวร้ายในการ์ตูนวอล์ดิสนี่ย์เลย    ไม่น่าเชื่อเลย...
   “ปลดปลอกคอแล้วไปรายงานมันว่าเพทถูกปล่อยแล้วหรือให้มันลุกมาสู้ก็เลือกเอานะเฟียส” คาร์ล
   “มึงนี่แม่ง!!”
   ผมกำลังทำให้เพื่อนเขาทะเลาะกันหรือป่าวนะ   เพราะผมดันอยากเป็นอิสระเลยอยากให้คาร์ลมาช่วย  แต่เขากลับต้องมามีเรื่องกับเพื่อน    ไหนจะคิระอีกดันเกิดบ้ากินน้ำแอปเปิ้ลเข้าไป   บ้าที่สุด!!
   “หยุดเดี๋ยวนี่นะคะ!!!”
   เสียงผู้หญิงตะโกนดังลั่นที่ทางเดินด้านนอก   เสียงเท้าหนักวิ่งรัวมาที่หน้าห้อง   ผมมองร่างสูงโปร่งที่ยืนหอบพิงประตู    ขายาวพยายามฝืนกำลังเดินเข้ามาที่กลางห้อง   
   ...จะสู้กันจริงๆหรือไง...
   “คิระมึงบ้าไปแล้วหรือไง!!  พยาบาลแม่งดูยังไงวะแค่นี้จับไม่ได้หรือไง!!”  นายหน้าเคร่งด่ากราด
   “บอกแล้วไง  เลือกสิเฟียส...” คาร์ลถามย้ำ
   ไม่ไหวหรอก  สู้ในสภาพแบบนี้   ตายแน่ๆรีบไปโรงพยาบาลซักทีสิไอ้บ้านี่!!  ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ยังจะห่วงอีกนะ!!  ดูแลตัวเองก่อนสิวะ!!  ถ้านายตายไปแฟนนายจะอยู่ยังไงเล่า!!
   “นายหงอก!!  ช่วยปลดปลอกคอให้ฉันทีเถอะ!!”
   ถ้าปลดจากเพทแล้วผมก็จะเป็นอิสระ  คิระจะไม่มีสิทธิในตัวผม  เขาจะไม่มีสิทธิจับผมมาเป็นเพทอีก
แบบนี้ดีแล้ว  เลิกยุ่งกันซะที!!
   “ฉันจะปลดให้!!” 
   นั่นแหละ...ที่ต้องการ   ผมไม่กล้าสบดวงตานิ่งเรียบของคิระที่มองมา   ผมรู้สึกแน่นในหน้าอกมันจุกตัน   ดวงตานั่นถึงแม้มันจะดูเรียบนิ่งแต่ผมรู้สึกถึงความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมา    นี่นายกำลังเสียดายฉันหรือรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้สู้กันแน่   ฉันไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว  ฉันกลัวความเจ็บปวด   ผมหลับตาหลบภาพคิระที่ถูกจับมัดล็อกไว้บนเตียง   ผมจะไม่คิดถึงเขาอีกแล้ว  วันนี้เป็นวันดีที่ผมจะได้รีบอิสระ   มันจบแล้ว...
   “..เจ็บหน่อยละ..”
   นายหน้าเคร่งบอก   ผมรู้สึกว่ามีโลหะเย็นๆสอดเข้ามาในใต้ปลอกคอ   แผ่นโลหะบางถูกพลิกตั้งฉากขึ้นทำให้คมของมันบาดลงมาที่คอผม
   
   ฉับ!

   มีดคมตวัดตัดปลอกคอหนังหลุดออกจากคอผม   ผมลืมตาฝืดๆมองภาพมัวๆ   
   ...ทำไมกันละ...
   ทั้งที่ถูกปล่อยเป็นอิสระแล้ว  ทำไม...มันเศร้าอย่างนี้   ผมยกมือลูบน้ำเหนียวข้นสีแดงข้างคอโล่ง   เหมือนมีบางอย่างขาดหายไป   มันหายไปแล้ว....มันกลับมาไม่ได้แล้ว   ผมเป็นคนเลือกเองนี่นา
   “เป็นอิสระแล้วนะ”  คาร์ลบอก
   “...ขอบใจ...”
   ผมควรตอบแบบนี้ใช่มั้ย   ผมควรจะกระโดดร้องกรี๊ดให้ลั่นสิ   ทำไมมายืนหดหู่แบบนี้   ผมคงไม่ต้องทำงานต่อแล้ว...กลับบ้านไปทำการบ้าน  เล่นเกมดีกว่า...... อย่างงั้นหรอ   ทำไมขาผมไม่กระดิกเลยละ   ไม่อยากไปหรือไงกันนะ   ไม่มีอะไรมารั้งไว้แล้วนี่...ทำไมละ
   “ฉันไม่รู้ว่าทำไมแกถึงอยากจะไปจากมันทั้งที่มันพยายามจะอยู่ใกล้แกขนาดนี้”
   เจ้าของดาวตาสีชาดพูดยาว   ผมไม่เข้าใจที่เขาพูด  พยายาม...เพื่ออะไร
   “เซ็งชิบ!!  ไอ้โน่นก็ใบแดกไอ้นี่ก็แดกหญ้า!!  รู้ไว้แค่ว่าคิระมันต้องเสี่ยงแลกอะไรหลายๆอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับแก  แล้วแกเลยทำอะไรให้คุ้มค่ากับความพยายามมันมั้ย...”
   “...ไม่รู้สิ  กลับก่อนนะ”
ผมตอบเบาๆ พลางเดินผ่านร่างสูงใหญ่ไป
“พรุ่งนี้ลากเพื่อนแกมาด้วยเข้าใจมั้ย!!”
“ไปบอกมันเองสิ”  ผมตอบเหนื่อยๆ
“แกไม่มีสิทธิย้อนนอกจากทำตามคำสั่ง!!”
เผด็จการจริงๆ   ผมเดินย้อนกลับไปเก็บปลอกคอที่ขาดมาถือไว้ในมือ   ผมแค่ไม่อยากทิ้งเอาไว้ให้รกห้องก็เท่านั้น    ผมเดินมองท้องฟ้าสีแดงที่มีหยาดฝนตกลงมาร่ำไร   ฟ้าคงกำลังร้องไห้อย่างหนักอยู่สินะ
   ผมยกแขนที่มีป้ายชื่อสีเงินของใครบางคนเขียนกำกับความเป็นเจ้าของเอาไว้
      ...ไม่ว่ายังไงผมก็...ลืมไม่ได้หรอก...
      ผมอยากจะละทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาแต่ผมกลับไม่กล้าที่จะทำมัน   ทำไมผมถึงขี้ขลาดแบบนี้  มัน
ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วแท้ๆ  ไม่ใช่เพท  ไม่มีเจ้านาย....ไม่มีแล้วคิระ
   “...ฉันคงไม่...มีโอกาสบอกแล้ว...สินะ”
   ...ว่าฉันรักนาย  คิระ...



+++คนเขียน+++
หายหัวไปนานพอสมควรเลย  งานยังโดนเขี่ยมาอีก  อุส่าห์ทำงานกลุ่มที่มันยัดเยียดมาให้เสร็จแล้วนะ
คนมันจะไม่ทำก็พยาย๊ามมมม  จริงๆ  เออเหนื่อยแทนหว่ะ  -*-

ใครอยู่อักษร ศิลปากรบ้างงง  พี่รอรับใบค่ายหนูด้วยนะคะ  รับด้วยนะๆ  หนูอยากเข้าค่าย><

ขอจบไปเป็นคู่ๆก่อนนะคะ  ใครรอเฟีนส x น้ำอดใจรอซักกระติดนึงนะ (ฟังเพลงกระแตรอไปก่อนนะๆ  ตื๊ดๆ55)

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน แล้วก็ตามมาอ่านนะคะ  หลายๆคนเดาแนวเรื่องถูกนะเนี่ย
จุ๊ๆนะๆ  เดี๋ยวคนอื่นรู้555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-08-2013 19:37:34 โดย enzang2660 »

ออฟไลน์ aiaea83

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +494/-5
สงสารคิระนะ แต่บางทีเซฟก็ทนไม่ไหว เพราะพี่แกเล่นไม่เคลียร์อะไรเลยอ่ะ
เห็นใจทั้งสองฝ่าย
รอคู่เฟียสกับน้ำค้างค่าาา  :mew1:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ไหงคู่นี้เป็นแบบนี้ล่ะ
รอลุ้นอีกคู่หนึ่งค่าาา

ออฟไลน์ Nano PL

  • ขอร้อง
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 869
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-7
คิระ โอ้ววม่ายยยยยยยยยยยยย T^T

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เฮ้อคงเป็นอย่างที่เฟียสว่าแหละ คนนึงเป็นใบ้ อีกคนก็มัวแต่กินหญ้า

ออฟไลน์ Satanza321

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
จนได้สิน่า :เฮ้อ: ปากแข็งทั้งคู่อะงานนี้ :m16:

ออฟไลน์ everlastingly

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
:pig4: ขอบคุณผู้แต่งนะ...ถ้าจะว่าไปแล้ว...เซฟทำถูกแล้วล่ะ ถ้ายังอดทนต่อไป ก็คงจะเจ็บไปเรื่อยๆ และถ้าจะบอกว่าคิระไม่รู้ว่าเซฟจะชอบตัวเองบ้างหรือเปล่า แต่ถ้าคิระเองยังมีแฟนอยู่แล้ว ก็คงไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะไปรั้งเซฟหรือใครไว้เลย มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ แม้จะเป็นเพทก็ตาม ก็ควรจะเลี้ยงและดูแลแบบที่ควรจะเป็น ไม่ใช่มาครึ่งๆ กลางๆ
เอ๊ะๆ!!!...คนอ่านอินกันเรื่องมากไปหน่อย o7

ออฟไลน์ nimfadora

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ในที่สุด  :hao5:
แล้วจะเป็นไงต่อเนี่ย ตัดปลอกคอออกไปแบบนี้ งืมๆ

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
แพ้เเอปเปิ้ล  :ruready :ruready :ruready

น้ำหาย  :katai1: :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
เข้ามาอ่านเพราะคำว่า"pet"นี่แหละ สนุกมากๆ ถ้าเป็นการ์ตูนคงจะมันส์น่าดู รอตอนต่อไปจ้า~

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่ 7.2 (จบ 7 แล้วเอ้า)

“เดินเร็วๆดิมึง><”
   ไอ้น้ำดึงแขนผมวิ่งเข้าประตูโรงเรียนกว้างที่มีผู้คนพลุพล่าน   ผมกวาดตามองเข้าไปด้านในก็เห็นคนกำลังวิ่งเข้าแถวกันอย่างเร่งรีบโดยมีพวกกรรมการนักเรียนและพวกยักษ์ไททันราสิบตัวคอยจัดแถวให้
   “เข้าแถวๆ  ใครเข้าช้าแทงปลาไหล!!  ให้ว่องๆ!!”
   แขนเล็กๆฉุดผมวิ่งเข้าไปต่อแถว   ผมเห็นไอ้น้ำยืดตัวตรงเป็นทหารสงสัยจะอินมากนะมึงเนี่ย   กะอีแค่เข้าไปชมงานต้องเข้าแถวฝึกระเบียบกันด้วยหรอวะ   ผมมองชายใบหน้าละมุนเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเหลือบทองที่ตีหน้าเคร่งโหดกว่าปกติ  ร่างสูงเดินตรวจตราความเป็นระเบียบของแถวก่อนจะวาดดาบไม่ไผ่อันยาวตีขาผม

   เพี๊ยะ!

   “ใครให้ยืนทิ้งขาห๊ะ!  ยืนตรงๆ!”
   ทำเป็นโหดนะ  ผมแอบกัดปากจิ๊จ๊ะไม่พอใจ  แต่ฟิลก็ยักคิ้วกวนๆใส่ผม  จงใจใช่มั้ยเนี่ย-*-
   “อะ...ฟิลเตอร์ๆ”
   เสียงเล็กๆของไอ้น้ำเรียกชายที่เพิ่งหวดขาผมไป   ฟิลเดินไปหาไอ้น้ำใกล้ๆ  ไอ้น้ำล้วงควักการ์ดบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้    มือเรียวสวยรับการ์ดมาพิจารณาในมือก่อนจะโบกมือเรียกยักษ์ไททันตัวใหญ่ให้หยิบตะกร้าออกมา
   “จริงๆที่ให้มาเข้าแถวเพื่อจะหาคนซวยมาจับฉลากใส่ชุดนะ   แต่พอเห็นเด็กเส้นแล้วมันคันไม้คันมืออยากแกล้งชะมัดเลย^^”
   “เด็กเส้นO.o?”
   ไอ้น้ำทำหน้างงๆกับคำพูดของฟิล
   “การ์ดของไอ้คุณเฟียสใช่มั้ยละ^^” ฟิลถาม
   “อ่ะ..อื้ม  เฟียสบอกให้ยื่นให้คนที่หน้าประตู><”  ไอ้น้ำบอก
   “หึ!  คิดว่ามีการ์ดแล้วจะรอดหรอ  หมั่นไส้จริ๊ง~”
   “หมั่นไส้ทำไมเล่า>o<!”
   “เอาไปเปลี่ยนชุด!”
   “เดี๋ยวคร้าบบบ>O<~”
   ไอ้น้ำถูกไททันแบกเข้าป้อมยามหน้าโรงเรียนไปทิ้งให้พวกที่เหลือยืนงง  ส่วนผมไม่มีอะไรทำก็เลยขำซะเลย
   “ปั้มตราแล้วก็แยกแถวได้เลยนะครับ!  อย่าก่อความวุ่นวายในโรงเรียนนะครับเตือนไว้ก่อน!”
   ฟิลเตอร์บอกพลางโบกมือสลายแถว   ผมเดินไปยืนหน้าป้อมยามรอไอ้น้ำออกมา  จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้อยากมาที่นี่หรอกนะ   เรื่องเมื่อวานมันยังทำให้ผมรู้สึกไม่ดีอยู่เลย   ให้มาเดินชิวๆเล่นสนุกทั้งที่เพิ่งทำคนเข้าโรง’บาลไปแบบนี้   ใครจะไปลัลล้าได้ละ   ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง  ดีขึ้นหรือยัง  อาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้มั้ง   ผมไม่ได้ไปเยี่ยมเขา  ไม่โทร  ไม่ส่งข้อความ  ทำเกินไปหรือป่าวนะคนกำลังเจ็บอยู่น่าจะเอาของไปเยี่ยมไข้บ้าง  แต่ไม่จำเป็นหรอก  เขามีคนดูแลอยู่แล้วนี่.....
   “เสือจะกินกวางก็วันนี้ละว้า  ฮ่าๆ^^”
   เสียงฟิลหัวเราะคิกคัก  ผมเลื่อนสายตามองเพื่อนตัวเองที่เดินออกมาด้วยสภาพสั่นๆ   มันใส่ชุดซานต้าสีแดง  เสื้อติดกระดุมถึงกลางท้องแล้วปล่อยชายเสื้อยาว   ข้างในเป็นกางเกงขาสั้นประมาณคืบครึ่ง  ช่วงบนทับด้วยเสื้อคลุมครึ่งตัว  แบบเสื้อคลุมการ์เดียนในการ์ตูนอ่ะครับ  ที่หัวมันก็มีเขากวางเล็กๆติดอยู่แถมมีกระดิ่งอันใหญ่ที่คอด้วย  โมเอะชิบหาย-o-
   “น่าอายอ่ะ  เอาอะไรมาให้ใส่เนี่ย>///<” ไอ้น้ำบ่น
   “น่ารักดีออก  เขานั่นเหมาะกับมึงดีนะ”  ผมบอก
   “มึงต้องการจะสื่ออะไร-.-”
   “ป๊าววว”
   “มึงไปใส่อีกชุดเป็นเพื่อนกูเลย>////<”
   “อ่า...พอเหอะ แค่ชุดเมดก็ก็เข็ดแล้ว-_-”
   “ว่าไรนะOoO!”
   “กูกลับละ”
   “เดี๋ยวววว!!  มึงจะทิ้งกูไว้คนเดียวหรอ  เพื่อนป่าวเนี่ยๆ><”
   เฮ้อ  มึงนี่ก็ไม่เข้าใจกูบ้างเลยนะ  แค่กูย่างเท้าเข้ามาในนี้กูก็ปวดตับแล้วยังให้กูไปเดินข้างในอีก   ถ้าเจอว่าทีสามีมึงเข้าแม่งจะด่ากราดกูหรือป่าวก็ไม่รู้
   “แค่ 5 นาทีนะ-_-” ผมบอก
   “ยังไม่ถึงบันไดเลยมึง-.-” ไอ้น้ำสวน
   “10 นาที”
   “ชั้น 4!!  ไม่มีลิฟต์!!”
   “15 นาที  พอๆๆห้ามต่อแล้ว-o-!!”
   “ก็ได้-3-”   
   ไอ้น้ำลากผมเดินผ่าฝูงชนขึ้นไปบนชั้นสี่   มันรีบเดินมากไม่รู้ว่าอายหรืออยากไปเล่นบ้านผีสิงเร็วๆ   แต่มันกลัวผีไม่ใช่หรอ  จะไปเล่นบ้านผีสิงเตรียมใจมาแล้วหรือไง
   “ไอ้น้ำ-o-” ผมเรียกมัน
   “ห๊ะ!”
   “มึงอยากไปเล่นบ้านผีสิงขนาดนั้นเลยหรอ”
   “ว่าไงนะ!!  บะ...บ้านผีสิงหรอOoO!!”
   มันเริ่มสั่นเหมือนองค์ลง  อ่อ  นี่มึงไม่รู้อะไรเลยหรอเนี่ย  ถูกหลอกมาเชือดแล้วล่ะ  สมควร-.-   มันยืนนิ่งเป็นเป้าล่อตะเข้ข้างทาง  ผมก็รู้สึกหน้าร้อนๆแปลกๆเพราะผมก็โดนจ้องไปด้วย   ทำไมผู้ชายสมัยนี้มันมองผู้ชายด้วยสายตาปานจะกระโดดมาลากพวกผมไปหลังห้องน้ำ  น่ากลัวชะมัด-o-~
   “กูว่าเข้าเหอะ  ข้างนอกบรรยากาศไม่ดี” ผมบอก
   “กูกลับแล้ว  ไม่อ้าวววT^T”
   เวร!  มึงไม่เข้าก็จะเข้าแล้ว  ผมลากมันเดินเลี้ยวหัวมุมที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ   ไอ้น้ำส่ายตามองกำแพงที่เริ่มมีคราบเลือดสีแดงเป็นทางยาว   มันจิกแขนผมแน่นกลัวว่าผมจะวิ่งหนีมัน   อ่า....มึงทำแบบนี้กูจะวิ่งยังไงถ้าผีมันโผล่มาวะ
   “เกาะอย่างงี้มึงเอาโซ่มาล่ามกูเลยดีป่ะ-_-” ผมบอก
   “มึงก็!  เดี๋ยวมึงหนีกูไปก่อนไงล็อกไว้ก่อนเลย>O<!!”
   “โอเคๆ  กูสัญญากูจะไม่วิ่งก่อนมึง  กูเจ็บแขนๆ” ผมบอก
   “แน่นะ”
   “เออ”
   มันมองหน้าผมพลางเม้มปากก่อนจะคลายมือออก    ผมถกแขนเสื้อดูรอยนิ้วที่พาดเป็นแนวยาว   มีรอยเล็บด้วย  -*-

   เคร้ง!!!

   ผมตั้งท่าจะก้าวเท้าวิ่งแต่มือเล็กก็กระชากผมไว้ก่อน
   “หันไปดูพร้อมกันตกลงป่ะ-.-” ผมบอก
   “ไม่ๆๆ  กูวิ่งก่อน-o-!” ไอ้น้ำบอก
   “หันไปดูก่อนว่ามันคืออะไร”
   “มึงห้ามวิ่งก่อนกูนะ”
   “อือ  นับหนึ่งถึงสามหันพร้อมกัน  หนึ่ง....สาม!”
   ผมหันพรึ่บไปดูด้านหลัง  แม่งมาทั้งตัวเลย  เป็นผีตัวใหญ่ใส่เสื้อกันฝนเปียกโชก   น้ำงี้นองเต็มพื้นเลย  ผมรีบหันหลังวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดตีน
   “เชี่ยเซฟ!!  ไหนบอกไม่วิ่งก่อนกูไงTOT”
   “กูบอกให้หันไปมองมึงยังไม่หันเลยไอ้สังข์เอ๊ย!!”
   “รอกูด้วยยยย  ว๊ากกกก>O<!!”
   มันวิ่งโวยวายเสียงดังลั่นทางเดิน   นี่มึงจะปลุกผีหรือไงวะเนี่ย    ผมวิ่งเข้าห้อง5/B ซึ่งอยู่ใกล้ๆ  แต่ก็ยังใจดีเปิดประตูรอไอ้น้ำเข้ามานะครับ  ผมไม่ทิ้งเพื่อนหรอก><
      “วิ่งเร็วๆดิวะ>O<” ผมเร่ง
      “อย่าเพิ่งปิด....แฮ่กๆ..ประตูนะเว้ย>O<!!”
   ตายวิ่งแค่นี้หอบแดกแล้วเพื่อนผม    ผมรีบเอื้อมมือไปดึงมันเข้ามาข้างในแล้วปิดประตู    ไอ้น้ำทิ้งตัวนั่งหายใจหอบอยู่กับพื้น  หน้ามันแดงเถือกมากเลยจะไหวมั้ยเนี่ย
   “แล้วผีมันอยู่ไหนวะ” ผมถาม
   “ไม่รู้กูไม่ได้มอง><”
   “เริ่ด!”
   ผมมองลอดกระจกประตูออกไป  เห็นผียังเดินอยู่ข้างนอกอยู่เลย  แถมเดินช้าแบบกลัวลื่นด้วยนะ   รู้งี้เดินเข้าห้องเฉยๆก็พอไม่น่าวิ่งเลยเหนื่อยหว่ะ-_-;;

   ตึง!!

   ผมกับไอ้น้ำสะดุ้งเฮือก  เสียงมันก้องๆในห้องแต่ไม่รู้ว่ามาจากตรงไหน

   ตึง!! ตึง!!
   
   ผมมองไปที่ตู้เก็บของโลหะสนิมเขลอะ   ประตูตู้มันสั่นๆเหมือนมีอะไรข้างในพยายามจะออกมา    ผมมองพื้นบริเวณนั้นที่มีเลือดสีแดงไหลออกมา  มันค่อยๆซึมออกมาจากตู้เรื่อยๆเลย
   “ชิบหายละ  ผีเมนส์แตก-o-!” ไอ้น้ำบอก
   “กูไปเอาผ้าอนามัยให้เขาก่อนนะ” ผม
   “ไม่ต้องเลยมึง  ไปพร้อมกูดิ  กูไปด้วยT^T”

   ปัง!

   ประตูเหล็กเปิดออกพร้อมกับตัวหนอน(?)คลานออกมาจากตู้
   “แฮ่!!!  พวกแกต้องตาย!!!”
   มันคลานมาหาพวกผมอย่างรวดเร็ว  ผมหันซ้ายหันขวาจะพาไอ้น้ำวิ่งไปด้วย   แต่แม่งวิ่งนำผมออกประตูไปแล้ว   ดูมันเด้>O<!!   ผมวิ่งเลี้ยวโค้งตามแผ่นหลังไอ้น้ำไปก่อนที่จะหยุดลงตรงหน้าตัน    น่านนนน!!  ไม่น่าตามมันมาเลย   น่ารักอ่ะ-*-!
   “แสนรู้นะมึงเนี่ย  พามาทางตัน-*-” ผมบ่น
   “กูจะไปรู้หรอ  วิ่งกลับไปทางเดิมละกัน><”
   “ไปหาพ่อมึงหรือไงล่ะ  เข้าห้องนี้ๆ”
   ผมบอกพลางเปิดประตูห้องเก็บของ

   วืด~ 

หมับ!!

ตัวผมถูกดึงเข้าไปในห้องมืดนั่น   มือหนาทาบปิดปากผมแน่น   ผมดิ้นไปมาพลางกรีดร้องอยู่ในลำคอ   ผมมองผ่านหน้าต่างกระจกที่ประตูก็เห็นไอ้น้ำกำลังพยายามเปิดประตูห้องนี้อยู่   แต่มันคงไม่รู้ว่ามีผีใส่ชุดคลุมสีดำถือมีดกรีดตามพนังอยู่ใกล้ๆมัน   ผมส่งสัญญาณมือให้มันหันไปข้างหลังแต่ไม่รู้มันจะเห็นหรือป่าว

พลั่ก!

มันพลักผมลงนั่งบนพื้น   ผมเห็นหลังไวๆกระโดดขึ้นไปบนท่อแอร์แต่ผมคว้ามันไว้ไม่ทัน   

แหมะ!

กระดาษใบหนึ่งล่วงหล่นลงมา   ผมคลานไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดูแต่มองไม่เห็นเลย  ผมหันซ้ายหันขวารื้อกล่องกระดาษเปิดหาไฟฉายมาส่องดู   ไม่มี  เออ  มือถือซัมซุงฮีโร่กูก็ได้วะ-.-   ผมมองอักษรตัดแปะบนกระดาษพลางคิดในหัวไปมาอย่างมึนๆ  เออ  คือมึงจะให้กูเล่นเกมตามล่าหาสมบัติหรือไงให้มาแบบนี้
“หาคำให้ครบสามคำแล้วไปเจอที่ห้องมัลติฯ  คำที่ 1 ห้อง 5/A  คำที่ 2 ห้องเก็บของ  คำที่ 3 รูปวาดที่ทางเดิน”
คิดว่ากูเป็นโคนันหรือไงน้า  ช่างเหอะ   ถ้าอยากให้เล่นจะเล่นก็ได้ไม่ได้เสียหายอะไร  ไหนๆก็โดดเรียนมาละ   คำที่ 2 ห้องนี้สินะ   ผมลงมือควานหาแผ่นกระดาษ  คิดว่าน่าจะเขียนเป็นกระดาษมั้งไม่งั้นจะหาได้ไงลำบากน่าดู   ผมยกเสื้อปกจมูกกันฝุ่นในห้องที่เริ่มฟุ้งกระจายเพราะการรื้อค้นของผม   มีแต่หนังสือ   ไม้กวาดสภาพใหม่เอื่ยม   มีสปาตาร์ด้วย  เอ่อ...เอาไว้ให้นักเรียนปลอกมะม่วงกินหรือไง   

พรึ่บๆ

ผมเงยหน้ารับลังกระดาษที่ตกลงมาจากด้านบน   เศษกระดาษในลังปลิวกระจายว่อนไปหมด
“มันหล่นใส่หัวกูโว้ย!!”
ผมแหกปากด่า   รู้นะว่าทำน่ะ  มึง...อย่าให้เจอนะ>O<!!   ผมฉายมือถือส่องไปตามอักษรสีแดงตัวใหญ่ในแผ่นกระดาษ  โห้  เยอะขนาดนี้จะรู้มั้ยว่าคำว่าอะไร   มันมีตัว T  E N R Y I แล้วจะให้เรียกยังไงมีสิบกว่าแผ่นเลยนะ  เก็บไปให้หมดเลยละกัน


(ต่อข้างล่าง)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-09-2013 17:34:29 โดย enzang2660 »

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
(จากด้านบน)

   ผมเดินตามระเบียงทางเดิน   ผมไม่รู้ว่าไอ้น้ำหายไปไหนแล้ว  ป่านนี้ถึงทางออกแล้วละมั้ง  ไม่ก็โดนเสือจับกินไปแล้วละ   ผมเดินมองหารูปวาดที่กำแพงรู้สึกจะอยู่ใกล้ๆนี่
   “กรี๊ดดดดดดดดด!!!”
   เสียงกรี๊ดดังออกมาจากลำโพงเล่นเอาผมสะดุ้ง   ผีในนี้มันก็คนละว้า  ไม่น่ากลัวหรอกๆ(แต่เจอก็วิ่งนะ)
   “โรงเรียนนี้แม่งไม่จ่ายค่าไฟหรือไงวะ”
   ผมบ่นพลางฉายแสงจากมือถือไปที่รูปวาดอันใหญ่ที่ตั้งตระหง่าอยู่   มันเป็นรูปผู้ชายสองคน  คนหนึ่งใส่ชุดคลุมสีดำสวมมงกุฎนั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้สีทองอร่าม  ส่งอีกคนเปลือยการนอนหมอบอยู่ข้างล่างแทบเท้า  ที่คอมีปลอกคอสีแดงที่โยงกับข้อมือของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้   
“แล้วจะให้หาคำว่าอะไรละ”
ผมบ่นแล้วก็เริ่มงัดแงะดูหลังรูป   ถ้ามันหล่นโคร้มใส่ผมนี่มีสมองเละแน่  รูปใหญ่ขนาดนี้  แงะไม่ได้แหะ   ผมไล่นิ้วปัดฝุ่นที่ฉาบอยู่บนกรอบสีทองบริเวณชื่อรูป
“Owner & Pet”
อือ  สองคำนี้สินะ   ไอ้แล้วเหลือคำสุดท้ายผมเดินตรงไปที่ห้องสุดท้าย   หวังว่าคงไม่มีผีออกมาดิ้นบนพื้นอีกนะ

แกร๊ก!

ผมยื่นหัวเข้าไปสำรวจก่อนจะก้าวเท้าไปเข้าไปทั้งตัว   มันมีบล็อกไม้ตั้งอยู่กลางโต๊ะ   ผมเลยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ   ผมเหลือบมองกระดานที่เขียนคำเตือนไว้ตัวโต้งๆว่า “อย่ารบกวนการหลับใหลของคนตาย”   ผมละความสนใจกลับมาที่บล็อกไม้อันสูงอีกครั้ง  มันมีหมายเลขเขียนกำกับไว้ด้วย   ส่วนอีกด้านของไม้ก็มีตัวอักษรภาษาอังกฤษอยู่

ตึง!

“อ๊ะ!”
ยังไม่ทันจับเสียงตึงก็ดังมาละ   ผมหันไปดูหลังห้องก็เห็นว่าตู้เก็บหนังสือมันแง้ม   ใจเย็นดิวะยังไม่ได้ทำอะไรเสียงดังเลย   ผมค่อยๆหยิบไม้ออกที่ละชิ้นอย่างเบามือ   ถ้าขึ้นทำบล็อกนี้ล้มมันได้พุ่งออกมาวิ่งไล่ผมแน่

แกร๊บ!

ผมดึงออกมาแนบหน้าอกไว้อย่างโล่งใจ  กว่าจะได้แต่ละอันลุ้นแทบแย่   ผมจ้องมองไม้ที่เขียนเลข 8ไว้  มันอยู่กลางคอนโดเลย  แถมอันเดียวโดดๆตรงกลาง  ดึงทีล้มแน่   ผมก้าวเข้าเปิดประตู้พลางเอาโต๊ะกันประตูไว้ก่อนจะกลับมาที่โต๊ะอีกรอบ
...3...2..1

แกร๊บ!

โคร้ม~

บล็อกไม้หล่นกระจายลงสู่พื้นพร้อมกับประตูตู้ที่เปิดออก   ผมวิ่งหัวทิ่มหัวตำออกมาจากห้องก่อนจะหันไปถีบโต๊ะหน้าประตูสะกัดไอ้ผีชุดเปื้อนเลือดที่วิ่งออกมา
“อย่าตามมา  ว้ากกก!!  ห้องมัลติอยู่ไหนวะ>O<!!”

ปัง!

บานประตูสีขาวสะอาดเปิดเสยหน้าผมจังๆ   ผมเงยหน้ามองป้ายบอกชื่อห้องตัวใหญ่  อีนี่คือมัลติรูมสินะ  แล้วใครแม่งเปิดประตูเสยหน้ากูวะ!!   ผมรีบเข้าประตูแล้วล็อกห้องทันที   มันเป็นห้องโล่งกว้างที่มีโซฟานั่งวางล้อมเวทีตรงกลางไว้   เหมือนโรงหนังเลยแต่เล็กกว่า   
(เรียงอักษรให้เข้ากับสิ่งของหน้าเวที)
คำสั่งถูกฉายที่หน้าจอกว้างในห้อง   ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็เดินไปที่หน้าเวที   มันมีรูปปั้นแมวกวัก   กระจกและนาฬิกาเรือนใหญ่ตั้งอยู่   แล้วจะให้เรียงยังไงอ่ะ   คิดว่ากูฉลาดขนาดไหนกัน  รู้มั้ยข้อสอบบวกเลขธรรมดากูยังตกเลย-.-;
“เรียงไงอ่ะ  ไม่รู้เรื่อง  งงเว้ย-o-!” ผมบอก
(คิดสิ)
ถ้ามีปัญญาก็ไม่ถามให้เสียดายน้ำลายหรอก  เก็บไว้ย่อยแป้งดีกว่า-.-   ผมเดินไปหารูปปั้นแมวกวักข้างหน้ารูปปั้นมีช่องเล็กๆเอาไว้ใส่อะไรบางอย่าง  ส่วนข้างๆก็มีกล่องใส่ลูกปัดตัวอักษรที่เอาไว้ร้อยชื่ออยู่
..แมวหรอ...
มีตำแหน่งใส่อยู่4ตำแหน่ง  แต่ตำแหน่งแรกถูกใส่ไปแล้วคือตัว T แสงฉายโปรเจ็คเตอร์แว้บๆดึงสายตาผมให้มองรูปที่โชว์อยู่บนจอ  มันคือรูป Owner & Pet ที่ผมดูมา
..Pet…T
คำว่าอะไรวะ

ติ๊ง!

(กฎของPetที่ดี)
เพทที่ดีหรอ? ....อืม  ซื่อสัตย์หรอ honest ไม่ได้ๆยาวไป  ขึ้นต้นด้วย T…เชื่องหรือป่าว Tameไง
   ผมค้นตัวอักษรขึ้นมาวางลงไปในช่องที่เหลือ   คิดว่าน่าจะถูกนะ-o-
      
      ปิ๊งป่อง ~

มีปิ๊งป่องด้วย  คือ...กูว่ามึงดูเกมโชว์มากไปป่าววะ-.-  ภาพบนจอกลายเป็นลูกศรชี้ลงมาที่นาฬิกาก่อนจะเปลี่ยนเป็นรูปหน้าห้องเก็บของ   ผมรีบดึงกระดาษปึกหนาขึ้นมาดู   คราวนี้มีตำแหน่งให้ใส่ 8 ตำแหน่ง 
...นาฬิกา...Time  ไม่ได้...
ต้องเอาตัวอักษรที่มีในกระดาษไปใส่สินะ   T  E N R Y I เกี่ยวกับนาฬิกา  นาฬิกา...เวลา
(โรมิโอจูเลียต)
“ใบ้บ้าอะไรวะ  บอกมาเลยดีกว่ายากเกินไปแล้ว-o-!!” ผมด่า
(คิดสิ)
“ดีๆสิวะ!  เล่นนานๆชักเบื่อแล้วนะ-*-”
(นั่นแหละคำตอบ)
“อะไรว้า>O<!!”
กวนตีนหว่ะขอเจอหน้าทีเหอะ  คำตอบอะไรอ่ะ  ดีๆหรอ  เล่นนานๆ? เบื่อแล้วนะ?  เออ  กูงง  ยอมได้มั้ย
“ยอม”
(ถ้ายอมแพ้เพื่อนนายจะถูกหลอกจนหัวหงอก)
“กรรมใบ้หน่อยดิ-o-”
(เมื่อกี้นายตอบถูกแล้ว คิดดีๆสิ)
T  E N R Y I แล้วมีหลายแผ่นด้วยนะ  ไปไม่ถูกเลย  อืม......-.-
“Eternity….”
ผมพูดไปพลางวางตัวอักษรตาม  น่าจะนิรันดิ์นะ   จะlong time ก็ไม่ได้ใช่มั้ยละ
      
ปิ๊งป่อง ~

ถูกด้วยเว้ย!  โคตรมั่วอ่ะ  เหลืออันสุดท้ายแล้วสินะ   ผมเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่  มันสะท้อนร่างผอมบาง  ใบหน้าฉุนเฉียวของคนอารมณ์ไม่ดี   ผมเองล่ะ  เวลาอยู่หน้ากระจกก็อดไม่ได้ที่จะส่องสำรวจผมตัวเองล่ะนะ  หัวยุ่งมากเลย-*-
...8 ตำแหน่ง...
ผมหยิบบล็อกไม้เล็กที่ดึงมาจากห้อง A วางไว้หน้ากระจกตามลำดับเลขที่มันมีให้
“precious...”
ผมมองคำสุดท้ายสลับกับมองภาพสะท้อนตัวเองในกระจก    ทำไมหน้ามันร้อนๆแบบนี้นะ   ผมจ้องร่างสูงโปร่งที่เดินเข้ามาด้านหลังผม   วงแขนใหญ่สอดมือเข้ามารัดเอวบางของผมไปแนบชิดกับลำตัว
“...นี่คือความหมายของPET…”
ผมมองดวงตาสวยที่สะกดร่างกายผมให้อยู่นิ่ง  น้ำเสียงน่าหลงใหลนั่นหลอกให้ผมจมดิ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า   ไม่มีทางที่ผมจะถอนตัวได้   ไม่สามารถหนีไปได้ ...ไม่ว่าจะหนียังไงสุดท้ายผมก็ต้องเจอกับเขาอยู่ดี    ผมเม้มปากมองคนอ่อนแอในกระจก   ผมไม่ต้องการจะเป็นแบบนี้  ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ....
“ฉันไม่..ได้เป็น...เพทของนายแล้ว” ผมบอก
“...นายคือเพทของฉัน...”
“เลิกพูดซะที!!”
ผมพลักตัวออกจากอ้อมแขนแล้วหมุนไปประจันหน้า
“ดูซะ!!  ฉันไม่มีปลอกคอแล้ว!!  ฉันไม่ใช่เพทของนาย!!  เลิกปั่นหัวฉันซะที!!”
ผมชี้ให้เขาดูที่คอ   มันไม่มีพันธนาการของนายอยู่ซะหน่อย!!  อย่ามามั่วไปหน่อยเลย!!
“...ฉันยังไม่อนุญาต...”
“ทำไม...ทั้งที่เพื่อนายก็ปล่อยฉันแล้ว..ทำไมละ”
“..ฉันยังไม่ได้รับคำท้า..”
ให้มันได้อย่างนี้!!  บ้าที่สุด  ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น  มันน่าเจ็บใจ!!  เจ็บที่ผมยังไปไม่ได้ซะที   นี่หลอกกันอีกหรือป่าว   เลิกแกล้งกันซะที...
“..อยากไปจากฉันมากเลยหรอ”
“ฮึก...ใช่”
“..งั้นหรอ..”
เสียงทุ้มเอ่ยเบาลง  ร่างสูงย่อตัวนั่งมองผม   ผมรีบก้มหน้าหลบ  ผมกลัวว่าผมจะซ่อนน้ำตาไว้ไม่ได้...กลั้นไว้  ต้องกลั้นไว้
“..ขอฉันบอกอะไรนายอย่างนึงได้มั้ย  แล้วฉันจะปล่อยนายไป...”
ผมพยักหน้าเบาๆ   ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้าผมเบาๆก่อนจะเลื่อนมือลงมาวางบนไหล่ผม
“...นายจะไม่เชื่อก็ได้ ฉันแค่จะบอกว่าฉันไม่เคยคิดอะไรกับรินถึงแม้เราจะคบกัน   ทุกอย่างเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่จัดการ  ฉันมองแค่นายคนเดียวมาตลอด..แค่นาย  ตั้งแต่ตอนนั้น..จนถึงตอนนี้   ฉันขอโทษ...ฉันไม่รู้จะรั้งนายไว้ในฐานะอะไรที่จะอยู่เคียงข้างฉัน...นอกจากเพท”
ดวงตาคมจ้องลึกลงมาในดวงตา   สายตาแน่วแน่พยายามจะชักจูงให้ผมเชื่อในคำพูด    ฉันควรจะเชื่อนายงั้นหรอ
“..แค่นี้ใช่มั้ย...”  ผมตัดบท
“ยัง”
“มีอะไรอีก..”
ผมพยายามข่มใจสู้  ไม่รู้อีกนานแค่ไหน  จะบ่อน้ำตาแตกละปล่อยกูไปเถอะ  ร่างสูงถือวิสาสะเข้ามาประชิดตัวผม    มือใหญ่ดึงหัวผมเกยไหล่กว้างไปก่อนจะเอียงใบหน้าหายใจรดใบหูผม
“..Suki..”
เสียงแผ่วเบากระซิบข้างหูผมราวกับคนจะขาดใจ 
“..หยะ..หยุดพูดนะ!”
“..Suki..”
“หยุดพูดซะที!!”
“..Suki..”
ไอ้บ้าเอ้ย!!  ผมรัวกำปั้นทุบรัวลงบนหลังของเขา  ไม่อยากจะได้ยินแล้ว   ฉันจะลืมนายแล้วนายมาพูดแบบนี้!!   เอาตัวฉันไปเป็นของนายยังไม่พอ  ยังจะเอาใจฉันไปด้วยหรอ  ร้ายกาจที่สุด!!
“...ต้องขอบใจเพื่อนของนายที่ทำให้ฉันกล้าพูด...”
“..อะ..ไอ้บ้า..”
“..คิดเหมือนกันใช่มั้ย..”
“ฮือ...ไม่ได้ชอบซะหน่อย!!”
“............”
“เกลียด!!  เกลียดนาย!!  ไอ้บ้าเอ้ย!!”
ผมกอดร่างสูงแน่นพลางกัดไหล่หนาอย่างเคียดแค้น
“..อย่างนี้เองหรอ kawaii nee...”
ฉลาดเกินไปแล้ว   ไอ้น้ำนะไอ้น้ำบอกอะไรไปบ้างถึงทำให้ไอ้บ้านี่ได้ใจขนาดนี้   จมูกคมสันฝังลงสูดกลิ่นจางๆจากหัวผมเช่นเดียวกับผมที่ฝังใบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างอ่อนแรง   ทำไมนายไม่พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกละ   ถึงจะพูดออกมาก็เถอะ  ยังไงเราก็คบกันไม่ได้อยู่ดี...ไม่มีที่ว่างสำหรับฉัน   นี่เขาเรียกว่ารักต้องห้ามหรอ  ไม่อยากเรียกแบบนั้นเลย 
“..ฉันต้อง..เป็นเพทต่อหรอ..”  ผมถาม
“..แค่บอกมาว่าอยากเป็นอะไร  ฉันจะให้...”
ถึงจะบอกอย่างนั้น  ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะรักนายมากนะ  ฉันไม่กล้าทำลายหัวใจของผู้หญิงคนนั้นหรอก   ผมละตัวออกแต่มือใหญ่ก็ดึงแขนผมเอาไว้   ดวงตาสงบนิ่งจ้องทะลุเข้ามาในแววตาผม   ผมไม่อยากให้เขารู้ว่าผมกำลังคิดอะไร
“..แค่เพทก็พอ” ผมตอบกลับไป
“จะดีหรอ”
“อือ..”
“...การถูกบังคับคงทรมาณสินะ..”
“คงงั้นมั้ง”
“...ไม่ใช่เพื่อนาย  แต่เพื่อตัวฉันเอง  เพราะงั้น..”
“...............”
“รับรู้ไว้ว่าทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของนาย....เซฟ”




“ดะ...เดี๋ยว!  คิระ!!”
ตัวผมถูกโยนลงบนเตียงขาวสะอาดมุมสุดของห้องพยาบาล   ไอ้ห้องที่เรียกว่า VIP  โรงเรียนนี้มันอะไรกันให้เด็กมาทำอะไรในห้องพยาบาลได้อย่างอิสระเลยแค่จ่ายเงิน   เหอะ! ไม่พอยังแถมถุงยางให้อีกด้วย  ทำกันเป็นปกติเลยหรือไง
“หยุดนะ..อื้ม!  คิระ!!”
ใบหน้าหล่อพยายามกดจูบปิดปากผม   มือใหญ่ซุกซนไล่ปลดกระดุมผมอย่างชำนาญ   แบบว่ามึงถอดเร็วไปมั้ย  แทบไม่รู้สึกตัวเลย  ผมเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง  ยิ่งตอนที่มืออุ่นเลื่อนลงไปบีบคลึงยอกอกแข็ง
“นี่!!  ไม่ได้ให้ทำแบบนี้นะ  หยุดสิ!”
ไปอดอยากมาจากไหนกัน   
“..ฉันอยากกอดนายมานานแล้ว...”
ไอ้บ้า!  เล่นพูดด้วยสีหน้าเหมือนคนจะหมดความอดทนแบบนั้น   จะให้ฉันทำไง  ต้องยอมหรอ  ไม่เอาหรอก  เพิ่งบอกรักกันไปหยกๆก็พามานี่แล้ว   คิดเร็วทำเร็วเกินไปแล้ว!!  ฉันรับไม่ได้หรอกนะ!!
“รักกับใคร่มันไม่ได้ใกล้กันเลยนะ  อย่าทำเหมือนมันเป็นสิเดียวกันสิ!” ผมบอก
“...Suki…”
โว้ย!!  ไม่ใช่ให้บอก   อย่ามาทำให้เคลิ้มนะ
“คิระ!!”
“....รู้มั้ยฉันชอบเวลานายเรียกชื่อฉัน...”
ผมมองใบหน้าคมที่เผยยิ้มบางๆ   ตัวผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น  มันยิ้มได้!!  คิระยิ้มหรอ!!
“...คะ..คือ  แบบนี้มันไม่ดี  ฉัน..เอ่อ  มีพ่อมีแม่นะ”
ยังไม่อยากโดนเลย  ยังซึ้งไม่เสร็จจะโดน....ไม่เอาอ่ะ   
“...รับผิดชอบ...”
ไม่ละอายบางหรือไง  กำลังทำสิ่งที่ผิดอยู่นะ...การหักหลังแฟนนายไง! 
“..เวลาแบบนี้ยังคิดถึงเรื่องอื่นนอกจากฉัน.....ไม่ให้อภัยเด็ดขาด”
นายโกรธหรอ   อะไรกันเล่าคนที่ผิดมันนายนะ    ลิ้นร้อนละลาบละล้วงเข้ามาพันลิ้นผมยุ่งไปหมด   เหมือนมีแรงดูดระหว่างเราทำให้ผมและเขาสลับกันดูดกลืนลิ้นของกันและกันอย่างบ้าคลั่ง    ผมยกมือจิกโน้มลำคอร่างสูงให้ลงมาหาผมมากขึ้น    เขากำลังทำให้สมองผมเบลอไปหมด   นึกอะไรไม่ค่อยออกเลย   ร้ากาจนัก
“ฮา~”
ผมผ่อนลมหายใจเบาๆระหว่างที่ใบหน้าคมย้ายลงไปซุกข้างคอผม   ปลายลิ้นเปียกชุ่มตวัดเลียแผลที่ยังไม่สนิทดีของผม    ริมฝีปากหนาดูดกินเลือดจากแผลของผมอย่างสนุกปาก   
“ทะ..ทำบ้าอะไร..อื้ม!”
ผมเบี่ยงหน้าหลับตาปี๋เมือเขี้ยวแหลมคมฝังลงงับคอผม   เจ็บครับ...ไม่ทราบว่าจะอะไรๆกันหรือจะแดกตัวผมเข้าไปกันแน่  ดูมันจะหมั่นเขี้ยวผมซะเหลือเกิน
“..จะ..เจ็บ...”
ผมได้แต่ร้องบ่นพลางทุบมือไล่ให้มันไปทำตรงอื่น   มันเลื่อนตัวลงไปข้างล่าง  ผมรีบชันตัวขึ้นเตรียมปิดกั้นปราการส่วนหน้าเอาไว้  แต่ไม่ทัน
..ไอ้บ้าเอ้ย!..
ใบหน้าหล่อฝังลงขยับริมฝีปากปรนเปรอท่อนล่างของผมอย่างใจเย็น   ผมยกมือขึ้นกัดข่มอารมณ์พุ่งพล่านในตัว    มัน...มันรู้สึกแปลกๆ  ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำแต่...คนอื่นมาทำให้มันดีกว่าสินะ
“อา...คิ..ระ  หยุด..”
ผมรู้ว่าทุกคนมีความเป็นเด็ก  และเด็กยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ!  ผมโน้มตัวจิกใต้เรือนผมสีเข้มไว้แน่น   แรงขยับภายในโพรงปากนุ่มลื่นนั่นทำให้ผมเริ่มจะไปเร็วกว่าปกติ    ผมพยายามหายใจให้ได้มากๆแต่ในท้องผมมันหน่วงๆ  มันปั่นป่วน  ปลายเท้าก็เสียวชาวาบเป็นระยะๆผมเลยต้องเกร็งเอาไว้
“อ๊ะ! อื้มมม! จะออกแล้ว!  คิระหยุด!”
บ้าจริงๆ  ผมควบคุมตัวเองไม่ได้  น่าอายที่สุด   ใบหน้าหล่อถอยออกมามือใหญ่ปาดน้ำเหนียวหนืดออกจากมุมปากเล็กน้อย   ผมรีบยื่นกระดาษทิชชู่ให้คายใส่แต่มันก็....
“..หวาน..”
หวานโพร่งงงงง!!
“ทะ..ทำไมทำอย่างนี้  ไอ้บ้า..มันสกปรกนะ!!”
“...ที่ว่าสกปรกเดี๋ยวมันจะเข้าไปอยู่ในตัวนาย...”
อะ...ไอ้บ้านี่  โรคจิตกว่าที่คิด...  คิระเอื้อมมือมาเปิดลิ้นชักข้างเตียงก่อนจะหยิบขวดบางอย่างออกมาเทราดลงตรงหว่างขาผม
“..จะทำ...อะไร”
ผมถามหวาดๆ   ริมฝีปากหนาเม้มริมฝีปากล่างผมเบาๆสลับกับสอดลิ้นเข้าไปแหย่ลิ้นผมข้างในปากผมก็เลยต้องต่อต้านตามปกติ   ผมรู้สึกว่ามือเขาบีบหน้าอกผมอยู่   ทั้งบีบทั้งกดดันไปดันมาจนผมเจ็บ  มืออีกข้างก็ชะโลมครีมเมื่อกี้ไปทั่วขาผม   ปลายนิ้วเรียวยาวขัดถูอยู่ที่ปราการสุ่มเสี่ยง   ผมรีบเลื่อนมือลงไปดึงแขนใหญ่ไว้   
“..ไม่ต้องกลัวนะ..”
ผมคลายมือออก  ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเชื่อเขาอีกแล้ว  ผมเม้มปากข่มใบหน้าแดงร้อนไว้   เมื่อกี้ก็ทำน้ำตาซึมไปรอบแล้วนะ   นิ้วยาวแทรกเข้าไปภายตัวผม  เนื้อรอบๆก็พากันบีบสิ่งแปลกปลอมที่เข้าไปภายใน  ผมเบ้หน้าร้องเบาๆ  มันรู้สึกหยึยๆ  ก็ไม่ได้รังเกรียจแค่...นิ้วมึงทิ่มผนังกู  กูเจ็บ!
“อือ...อย่าย้ำสิ”
พอเข้าไปลึกๆแล้วก้นผมก็ก็ยกขึ้นมาเฉยเลย   ขาผมก็เริ่มจะอ้ากว้างปล่อยให้นิ้วถูกใส่เข้าไปมากขึ้นๆ
      “ใส่มาเลยเถอะ...นะ”
   รู้สึกไม่ค่อยอะไรเท่าไหร่  ผมขยับมือบีบของตัวเองเบาๆ  ถ้าไม่ทำคงไม่มีอารมณ์ร่วมซักเท่าไหร่  คิระชันตัวขึ้นพลางปลดกางเกงลงต่ำ   
   “..ปะ..เปลี่ยนใจละ”
   ผมฝืนร่างกายคลานลงเตียงแต่ถูกมือใหญ่ดึงแขนพับไว้ด้านหลัง   ผมพยายามกระดกหัวขึ้นจากเตียง   มือใหญ่จัดขาผมอ้าออกแล้วดันให้ก้นผมเชิดขึ้น   
   “ไม่เอานะคิระ...ฮือๆ  ไม่เอามันไม่ได้”
   ขนาดมันต่างกันมากเลยนะ  ตอนแรกไม่กลัว  ตอนนี้กลัวแล้วอย่า  ไม่เอา!
   “อ๊า......งือ...คิ!..ระ!”
   ตัวผมกระตุกเกร็งต่อต้านบางส่วนที่รุกล้ำเข้ามา    เข้าในผมมันพยายามจะดันเนื้อร้อนที่เข้าไปออก  แต่คิระก็พยายามฝืนเข้าไป    ผมรู้สึกแสบแปล๊บๆ  เนื้อมันกำลังฉีกออกจากกัน   ไอ้น้ำลื่นๆนั่นอาจจะช่วยให้เข้าไปได้ง่ายเพียงเวลาอันไม่นาน  แต่มันก็เจ็บอยู่ดี
   “เอาออก..ฮือๆ  เอาออกไป..”
   ฆ่ากูเหอะเจ็บแบบนี้  คิระขยับตัวถอนออกไปเล็กน้อย   
   “เอาเข้าๆ  เจ็บๆ”
   คิระทำตามที่บอก  ผมจะทำยังไงดี   ขยับแล้วเนื้อมันเบียดกันไปหมด
   “เอาแบบนี้มั้ย  ค่อยๆทำ  ถ้าไม่ชอบค่อยออก”
   “อ่า..อื้ม”
   คิระขยับเบาๆช่วงสั้นๆ   ผมกัดฟันแน่นไม่ได้รู้สึกดีนะเจ็บ!  มือใหญ่บีบส่วนข้างหน้าผม  เขาขยับมือส่งจังหวะเร่งให้ผมปล่อยอีกรอบ    ผมจิกผ้าปูที่นอนแน่นหัวสั่นคอนไปตามแรงโยกด้านหลังที่เริ่มเพิ่มขึ้น    ริมฝีปากอุ่นจูบซับเหงื่อจากแผ่นหลังผม   ผมรู้สึกหิวน้ำยังไงก็ไม่รู้  มันเหนื่อย..เหนื่อยมาก   คิระควบจังหวะเร็วจนผมหลุดร้องเสียงหลง  ทั้งเจ็บทั้งอาย  ผมไม่รู้ว่าจะเอาอันไหนก่อนดี    ตอนนี้ผมไม่รู้อะไรแล้วผมรู้แค่ว่า  ผมได้ยินเพียงเสียงกระซิบเรียกชื่อผมเบาๆ กับเสียงพร่ำบอกข้างหูว่า “…Suki”
   


   “กินยาแล้วนอนพักเดี๋ยวพากลับบ้าน”
   ร่างสูงบอกพลางลูบเส้นผมละอ่อนเบาๆ   เปลือกตาบางลืมตาขึ้นจากความเหนื่อยล้าก่อนจะทิ้งเปลือกตาหนักอึ้งหลับต่อ
   “อย่าดื้อสิ” 
เสียงทุ้มเอ่ยอีกรอบ  แต่เจ้าร่างบางก็ยังทำเฉยไม่ใส่ใจกับเสียงที่ได้ยิน   คนตัวใหญ่ถอนหอบใจเบาๆ  เขาควรจัดการกับคนดื้อดึงแบบนี้ยังไงดี   ใบหน้าหล่อก้มลงสูดดมกลิ่นกายกรุ่นข้างแก้มเนียน   มือเล็กๆตวัดตบเข้าที่ใบหน้าเขาราวกับตบแมลงวัน
“จะนอนนน....รำคาญ!”
คนตัวเล็กบ่นพลางพลิกตัวหนีไปอีกทาง   ร่างสูงยังไม่ละความพยายาม  มือใหญ่เริ่มรุกล้ำเข้าไปทางช่องว่างเล็กๆที่เพิ่งทำธุระเสร็จมา   ปลายนิ้วยาวดันเข้าไปสุดถึงด้านในก่อนจะแช่นิ้วเอาไว้อย่างนั้น
“คิระ!!!”
คนตัวเล็กลุกขึ้นกระโดดลงจากเตียง   ร่างเล็กล้มลงไปนอนกุมเอวตัวเองที่ปวดร้าวไปยันกระดูก   ใบหน้าหวานเบ้ออกแสดงอากรเจ็บ   พอเงยหน้าสบดวงตาสีนิลที่ดูเป็นกังวลใบหน้าหวานก็แกล้งสะบัดหน้าเมิน
“เพราะนายน่ะแหละ!”
“ขอโทษ  กินยาก่อนสิ”
“ไม่กินแล้ว>O<!!”
“อย่าดื้อสิ”
“ไม่กินๆๆๆๆ”
“...จะลองดีหรือไง...”
น้ำเสียงเรียบเย็นกล่าว  ร่างเล็กถึงกับชะงักมองใบหน้าหล่ออย่างหวาดๆ  ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาหือตอนนี้ร่างกายบอบช้ำนี้ไม่สามารถสู้แรงคนตัวใหญ่ได้
“กินก็ได้  แต่ลุกไม่ไหวอ่ะ  เจ็บชะมัด!!”

วืด!

แทบไม่ต้องร้องขอคนตัวใหญ่ก็อยากจะเข้าไปอุ้มใจจะขาด   แขนใหญ่ปล่อยร่างบอบบางลงบนเตียง   ร่างเล็กกระดอนอยู่บนเตียงไปมาอยู่สองสามทีก่อนจะขดตัวนิ่งส่งเสียงร้องกระซิกๆเบาๆ   ใบหน้าหล่อเริ่มถอดสีสงสัยว่าเขาจะพลั้งมือไปหน่อย  ทำให้คนที่เขารักเจ็บอีกแล้ว
“..เซฟ...”
มือใหญ่พลิกร่างเล็กออกมาดูอย่างเบามือที่สุดเท่าที่เข้าจะทำได้

ผลั๊วะ!

หมอนใบใหญ่ฟาดเข้ากลางหน้า  คนตัวใหญ่ถึงกับผงะเขารีบเอามือดึงหมอนหลบทันที   ใบหน้าหวานเม้มปากแน่นอย่างคนโกรธจัด
“ทำเบาๆไม่เป็นเลยใช่มั้ย!”
“..ขอโทษ...”
“ชิ!”
คนดื้อยอมลุกขึ้นมากินยาแต่โดยดี   ดวงตาสีรัตติกาลทอดสายตามองทุกอิริยาบถของคนตรงหน้า   ในที่สุดก็ได้มาครอบครอง   เขาอยากจะเก็บร่างเล็กนี่ไว้กับตัวไม่ปล่อยไปไหน  ไม่แม้กระทั่งให้ผู้ใดพบเห็นเพราะกลัวจะตกหลุมรักเจ้าตัวเล็กเข้า  เหมือนอย่างเขาที่รักจนแทบคลั่ง...
“ศุกร์หน้าเราจะไปญี่ปุ่นกัน”
“ห๊ะ!  ไปทำไมละ  ฉันไปด้วยหรอ  จริงดิ!!” เสียงเล็กถาม
ร่างสูงไม่ตอบเพียงแต่ประคองแก้วน้ำให้คนตัวเล็กดื่ม 
..ไปทำไมน่ะหรอ...
...เพราะนายไงล่ะ... 



+++คนเขียน+++
บางทีก็เขียนเยอะไปป่าวหว่า  เยอะจริงๆอ่ะ-.-
ว่าจะเอาซักเรปเดียว  ล่อไป2 เรป เฉลยแล้วนะคะ  อิๆ
ขอโรแมนติกนิดนึงนะ>////<

 น้องน้ำๆๆๆ  ตอนหน้าแน่นอนจ้า  ><

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
เหมือนย้อนเวลากลับไปอ่านการ์ตูนตาหวาน รุ่นน้องหน้าสวยตาเท่าไข่ห่านกับรุ่นพี่สุดออตในโรงเรียน วันดีคืนดีไปเจอรุ่นพี่สะเดิ๊บสาวในห้องพยาบาล สาวคนนั้นหนี รุ่นพี่สุดหล่อเลยมาสะเดิ๊บนางเเทน แล้วจากนั้น ก็รักกัน ในที่สุด

                                                                           :m18: :m18:

เซฟคะ คุณนางดิ้นน้อยมากอ้ะ แนะนำให้นอนนิ่งๆ  :katai3:

น้ำหายอีกล้ะ หรือค่าตัวเเพงหว้า โผล่มาเเค่ไม่กี่บรรทัด  :sad3: :sad3:

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-12

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ไมยาวไปเลยยยยย แบบนี้แหละดีแล้ว ดีที่สุด เหอเหอ
ปล.น้ำถูกไอ้ผีชุดดำนั่นจับไปฟัด เอ่ย ฟัยแน่ๆเลยยยยย อร๊ากกกกก อยากอ่านต่ออออ

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
จุใจมาก
หนูเซฟรักษาตัวนะลูกนะ
น้ำหายๆๆๆๆ น้ำไปบแกคิระว่ายังไงน้าาาา

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ได้กันแล้วๆๆๆ เย้ๆๆๆ
แล้วอีกคู่ล่ะ

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
อยากให้จัดการเรื่องนังแฟนสาวคนนั้นให้จบๆโดยไว
ดิฉันไม่อยากซดมาม่า ไม่อยากให้น้องเซฟเป็นน้อย  :katai3:

ออฟไลน์ Satanza321

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 671
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
เซฟโดนจิ้มซะแว้ว :oo1: ทำให้สำเร็จนะคิระ เอาใจช่วย o13
แล้วน้ำโดนผีฉุดไปไหนแล้วเนี้ย หา หา :m7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด