Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด (จบแล้วย้ายได้เลยค่ะ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Pet’ Chain พันธะนาการหัวใจนายจอมโหด (จบแล้วย้ายได้เลยค่ะ)  (อ่าน 275049 ครั้ง)

ออฟไลน์ clock_nuchchee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
 :mew2: :mew2: :mew2: รอตอนต่อปายยยยย

ออฟไลน์ mind223

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
น้องน้ำหายยยยยยย

 :serius2: :serius2: :serius2: :serius2:

ลืมเรื่องนี้ จริงๆ  :sad4:

>o<!!
>o<!!
>o<!!
>o<!!
>o<!!

ออฟไลน์ Red_sister

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
ไม่ลืมมมมมมมม ไม่ลืมเรื่องนี้ รอใจจดใจจ่อ  อยากอ่านต่อ ชอบทั้ง2คู่เลย
คนเขียนสู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เซฟนี้พยศน่าดูเลยนะ นายปลาดิบจะปราบพยศได้รึเปล่าหนอ
ส่วนน้ำคงจะไปติดอยู่กับนายหัวขาวสินะ
รอลุ้นนะคร้าบบ
ปล.สู้ๆนะครับคนเขียน เพราะเราก็เคยผ่านนะจุดนั้นมาแล้วเหมือนกัน(ถึงมันจะไม่ได้ :mew3:มาพร้อมกันก็เหอะ 555)
แต่ก็รู้ว่ามันเหนื่อยโคตร เพราะฉะนั้น ดูแลตัวเองด้วยนะ :mew3:

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่ 3
      
[Namkang’s  Part]
      
   “อันนี้พี่กูเล่าให้ฟังตอนไปค่าย  แถวนั้นมันติดชายแดนเว้ย  ครูฝึกที่เป็นทหารเขาก็เล่าให้ฟังว่า  ตอนไปเดินป่าตอนกลางคืนเขาก็ได้ยินเสียงกระดิ่ง!”
   ผะ...ผี หรอ-o-;;  ผมนั่งกอดเข่าลูบขนบนต้นแขนที่แข็งปัง   ไอ้พวกเพื่อนเลว  มาเล่าเรื่องแบบนี้ตอนกลางคืนเนี่ยนะ   แล้วเข้ามาเล่าในเต็นน์ผมด้วยT^T
   “แล้วพอเขาซุ่มดูก็เห็นพวกกระเหรี่ยงเดินเป็นขบวนยาวเลยเว้ย” เพื่อนผมเล่าต่อ
   “กูก็นึกว่าผี-.-”
   “ฟังก่อนดิวะ  ครูฝึกที่มาเล่าให้พี่กูฟังตอนนี้เขาซุ่มนอนหมอบราบกับพื้น  แล้ว...”
   “แล้ว...”
   แล้วอะรายยยยTOT
   “กระเหรี่ยงพวกนั้น....”
   ผมมองหน้าเพื่อนที่เบิกตากว้าง  มันทำหน้าซีดๆพลางกลืนน้ำลายอย่างหนืดๆ    ผมกระเถิบเข้าไปกระแซะไอ้เซฟมัน   ผมล็อกแขนมันไว้แน่นเลย  ถ้ามึงวิ่งทิ้งกูอีกนะ  หึ!  กูจะร้องไห้T^T
   “...มาเก็บเห็ด-o-”
   “พ่องงงงงงง!!!”  พวกผม
   ไอ้เชี่ยเอ้ย  ลุ้นแทบตาย  ไอ้เซฟหมั่นไส้ปาหมอนใส่ไอ้คนเล่าก่อนจะด่าอีกรอบ
   “เล่าเรื่องเชี่ยไรเนี่ย   แม่ งกูอุส่าห์ลุ้น-*-” 
“ล้อเล่นๆ  จริงๆก็เห็นว่าไม่มีขา  ป่านั้นพวกกระเหรี่ยงโดนยิงตายเยอะตอนกลางคืนเลยออกมาเดินกันเต็มเลย” ไอ้คนเล่าๆต่อ
“ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะT^T” ผมบอก
“กลัวจนฉี่ราดเลยหรอมึง” เพื่อนข้างๆผมถาม
“ป่าวซะหน่อย>///<”
แค่ลุ้นมากเกินไป  กระเพาะปัสสาวะมันเลยบีบตัวแรง><
“รีบกลับมานะเว้ย......ระวังได้ยินเสียงกระดิ่งในห้องน้ำ~” ไอ้เซฟบอกพร้อมทำมือหยึกๆเหมือนผี
“เชี่ยT^T”
ผมรีบมุดออกมาจากเต็นน์แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ   ไอ้เพื่อนปากมอม  ถ้ากูเจอนะกูจะให้เขาไปหามึง!  ผมเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่มีไฟสลัวๆจากบ้านพัก   ห้องน้ำอยู่โคตรไกลเลยอ่ะ  แถมอยู่ในที่มืดๆด้วย   บรรยากาศน่าเจอผีมากเลย   แต่ผมไม่อยากเจอหรอกนะT^T

แกร๊ก!

ผมเปิดประตูห้องน้ำเก่าๆก่อนจะเดินเข้าไปหาโถด้านใน   รีบๆปล่อยรีบๆไปดีกว่า   ผมไม่อยากอยู่นานเท่าไหร่
“แฮ่กๆ”

สะ...เสียงอะไร-o-!!
ผมรีบเก็บอาวุธลับเข้ากางเกง  ผมจ้ำเท้าไปล้างมือแล้วค่อยๆเดินออกไปหาต้นตอเสียงด้านนอก    เสียงหายใจหอบดังออกมาจากข้างกำแพงติดกับพุ่มไม้หนาขนาดใหญ่    ผมมองลอดช่องระหว่างใบไม้เพื่อดูว่าไอ้เสียงแปลกๆนี่มันมาจากอะไร    และผมก็ได้เจอของดีเข้าให้-o-!
“แจ๊บ....อืมๆ”
น่ะ...นี่มัน  หนังสดหรือป่าววะเนี่ยOoO!!
ผมมองผู้หญิงร่างบางที่ถูกจับพิงติดกำแพง   มือใหญ่ของชายร่างสูงโอบกระชับเอวเล็กๆของเธอส่วนอีกมือก็ลูบประโลมอยู่ที่ต้นขาใต้กางเกงขาสั้นตัวจิ๋ว   ผมจ้องริมฝีปากทั้งคู่ที่ขบเม้มดูกลืนกันอย่างหิวกระหาย
ผมหยุดชะงักมองใบหน้ารูปสลักคล้ายรูปปั้นกรีกที่คุ้นเคย   ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อยคงกำลังเคลิบเคลิ้มกับการจูบกับผู้หญิงสวยเซ็กซี่คนนั้น
   ...ไม่ชอบเลย....มะ...มาทำอะไรแบบนี้  ไม่ให้เกียรติสถานที่...
   ผมกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น   แทนที่ผมจะเดินหนีผมกลับยืนมองมันอยู่แบบนั้น    พลันสายดวงตาคมก็ตวัดมาตรงกับตาผม   ผมเลยต้องรีบเดินหนีออกไปจากจุดนั้น
   “พอแค่นี้ก่อน” เสียงทุ้มเอ่ย
   “ทำไมละ....อยากไปทำต่อที่อื่นหรอ” เสียงหวานพูดเย้ายวน
   “มีคนเห็น”
   คนเห็น!  ผมนี่ไง!  รีบจ้ำเท้าอยู่นี่ไงอย่าตามมานะเว้ย  วิ่งไม่ทัน>O<!   ผมเลี้ยวหลบเข้าไปหลังประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่ก่อนจะรีบลงกลอนปิดกั้นคนภายนอกไม่ให้เข้ามา    คงไม่เห็นผมหรอกเพราะประตูรั้วมันเป็นแบบประตูปิดในโรงงาน   มองเห็นแค่เท้า
   “ออกมา!!”
   เสียงตวาดดังออกมาจากประตู   ผมเผลอถอยเท้าไปข้างหลังอย่างตกใจ   เสียงนายนั่นดังมากเลย   ผมวิ่งไปแอบอยู่ตรงกำแพง   

   ปึงๆๆๆ!!

   เสียงทุบประตูรัวๆทำเอาผมใจเต้นรัวสุดๆ   ดูเหมือนเขาอยากจะเข้ามาลากคอผมออกไปฆ่าทิ้งนะ
   “บอกให้เปิด!!  อยากตายใช่มั้ย!!”
   ใครจะไปอยากตายกันเล่า  แล้วเสือ ก มาจูบกกันแถวนี้ทำไมละ!
   “ไม่เปิดใช่มั้ย...”
   เสียงพูดของเขาเริ่มต่ำลง   พร้อมกับเสียงการเคลื่อนไหวที่เงียบลง
   “งั้นอยู่ในนั้นไปแล้วกัน...”
   ผมลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อกกับเสียงเย็นๆของเขา   ผมได้ยินเสียงโลหะกระทบกันก่อนจะตามมาด้วยเสียง

   กึง~

   มะ...มันล็อกกุญแจ!!!   ผมตาเหลือกวิ่งไปที่ประตูแล้วเคาะรัวๆ   ผมก้มลงดูใต้รั้วก็ไม่พบใครแล้ว    บ้าที่สุดเลย!! 

   กริ่ง~  กริ่ง~

   ลมกระโชกแรงพัดผ่านด้านหลังผม   ต้นไม้รอบๆไหวกระเพื่อมแรงคลอไปตามเสียงกระดิ่งที่ดังออกมาจากด้านหลังของผม   ผมค่อยๆหันหลังไปมองด้านหลัง   มันเป็นทางเข้าป่า!!   
   “..ไม่จริงน่า..”
   ผมมองรอบๆหาต้นตอเสียงกระดิ่ง   แต่มันดังออกมาจากป่าข้างใน   เสียงกระดิ่งในป่า..... หรือว่า

   ตึงๆๆๆ!!!

   “เปิดประตูนะ!!  ใครก็ได้เปิดประตูที!!  เปิดๆๆๆ!!”
   
   กริ่ง!!!  กริ่ง!!!

   ฮือๆ  เสียงมันดังขึ้นเรื่อยๆเลยอ่ะ   ผมทุบประตูรัวๆ  หวังว่าจะมีคนมาเปิดให้ผมนะ    ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามีลมเย็นยะเยือกกำลังใกล้เข้ามาทางด้านหลังผม   ผมไม่กล้าที่จะหันไปมองได้แต่ทุบประตูให้ดังยิ่งขึ้น
   “เปิด!!  ช่วยเปิดทีเถอะครับ!!”
   ใครก็ได้ช่วยผมที!!!

   แอ๊ด~

   ตัวผมเซไปตามประตูที่ถูกเปิดออก    ผมรีบโผเข้ากอดคนที่ช่วยเปิดประตูไว้แน่น    ผมซบหน้าซับน้ำตาบนเสื้อยืดสีดำสนิทก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ช่วยผม
   …คนใจร้าย....
   ผมดีดตัวออกแล้วเดินหนี   มือก็ปาดน้ำตาที่ขอบตาร้อนผ่าวของตัวเอง   เล่นบ้าอะไรไม่รู้เรื่อง   ผมกลัวนะ    ตอนนี้ผมยิ่งสติแตกอยู่ด้วย   มาล็อกประตูแบบนั้นผมยิ่งบ้าเข้าไปอีก
   “จะไปไหน!!!”  เสียงใหญ่ตวาดถามผม
   ผมหันหลังกลับไปมองเล็กน้อยแล้วก็หันกลับเดินจ้ำกลับเต็นน์ต่อ

   หมับ!

   มือหนาดึงไหล่ผมให้หันกลับไปหา   ใบหน้ารูปสลักจ้องผมเขม็งเหมือนจะหาเรื่อง   
   “..มีอะไร” ผมถาม
   “ให้ออกมาก็ไม่ออก  ทีนี่มายืนร้องไห้!” หมอนั่นตอบ
   “ออกมาให้นายกระทืบหรือไงละ...”
   ผมตอกกลับ   ผมเม้มปากก้มหน้าไม่สบดวงตารุกกร้าว
   “ขี้แยชะมัด!”
   เออ  ผมมันขี้แย   ขี้กลัวด้วย   ผมพยายามดึงมือใหญ่ที่เกาะกุมไหล่ผมไว้   มือใหญ่เลื่อนมาจับข้อมือผมแน่น   ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างคาดเดาไม่ถูก   จะลากไปกระทืบหรอ!!
   “ไม่ได้พาไปฆ่าซะหน่อยเลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว!!”
   ผมสะดุ้งหดหัวหนักกว่าเก่า   ก็ชอบทำแบบนี้เป็นใครๆก็กลัวสิ    ผมยกมือเปิดปากตัวเองพยายามข่มให้หายใจช้าลง   แต่ให้อยู่ใกล้คนแบบนี้  ผมคงทำใจเย็นไม่ได้หรอก   คนตัวใหญ่เดินจูงผมไปเรื่อยๆ   ผมมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ไม่ไกล   พอมองทางด้านหลังแบบนี้ทำให้ผมรู้ว่าเขาตัวใหญ่กว่าผมมากๆเลย   
   “ไปทางไหนละ!” เขาถามผม
   ทะ...ทางไหน  แล้วพาผมมาทางไหนอ่ะ   ผมก็...จำไม่ได้อ่ะT^T    ถ้าขืนบอกไปว่าจำไม่ได้ละก็!!
   “หูตึงหรือไง!!!”
   “เฮือก! อะ..เอ่อ  คือ  ผมกลับเองดีกว่า..”
   ถึงจะไม่รู้ว่าอยู่ทางไหนก็เถอะ  แต่ก็ดีกว่าเดินกับเขาอ่ะ   
   “เดี๋ยวก็บ้าขึ้นมาอีก!!”
   “ไม่ได้บ้าซะหน่อยนะครับ...”
   “ไม่ได้บ้าอะไรละโวยวายลั่นแบบนั้น!”
   “ก็มัน....”
   ก็กระดิ่งมันดังก็คิดว่าผีมา   มาแน่ๆเลยอ่ะ  ฮือT^T
   “ไปนอนกับฉันแล้วกัน”
   นอนกับ...O////O  เฮ้ยๆ  บ้าๆเขาคงไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอก   
   “ผมจะไปนอนกับเพื่อน...><” ผมบอก
   “กลับไปก็ไม่มีที่นอนหรอก  นอนห้องฉันไปก่อนละกัน”
   เขาบอกพลางเสยผมสีเงินที่ปกหน้าออกอย่างเซ็งๆ   อ่า.... คงจะพาผู้หญิงมานอนสินะ    ผมก้มหน้าดึงแขนออกมา    ก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้วผมไม่จำเป็นต้องพึ่งเขามากนักหรอก...
   “อ่า ว่าจะไปซื้อมาม่า  ผมไปก่อนนะครับ^^”
   ผมพูดพลางยิ้มกลบเกลื่อนสีหน้าตัวเองที่ดูหมองเศร้าซะเหลือเกิน    ผมหันหลังเดินไปเร็วๆ   ผมไม่อยากจะมองต้นหมากรอบๆเลย   เดี๋ยวผมจะจินตนาการเพ้อเจ้อ   ตอนนี้ต้องรีบกลับไปให้เร็วที่สุด   ต้องนึกให้ออกว่าทางไหน   ผมจะไม่หันกลับไปพึ่งเขา!!
   “ฮึก ฮือๆ”
   ผมไม่ชอบความมืด  ไม่ชอบที่จะอยู่คนเดียว...

   หมับ!

   “น่ารำคาญชะมัด!”
   ผมมองมือหนาที่จับตัวผมไว้   เพียงเสี้ยววินาทีตัวผมก็ถูกยกพาดบ่ากว้างทันที    ผมหยุดร้องไห้มองแผ่นหลังกว้างแบบกลับหัว   ผมไม่พูดหรือโต้ตอบอะไร   ผมปล่อยให้เขาเดินแบกผมไป   อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ผมต้องเดินคนเดียวละ   ผมกำลังเห็นแก่ตัวหรือป่าวนะที่ผมไม่คำนึงว่าเขาจะลำบากใจมั้ย   
   ...ผมขอแค่คืนนี้...
   ขอเห็นแก่ตัวหน่อยแล้วกัน



   “นั่งรออยู่นี่  เดี๋ยวมา...เข้าใจมั้ย!”
   ผมพยักหน้าหงึกๆตามคำสั่ง   ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าออกประตูไปเหลือเพียงผมคนเดียวในห้อง   สงสัยจะไปเคลียร์กับแม่สาวโรงเรียนผม   ผมผลุบหมอบลงบนโต๊ะไม้สีอ่อน   แล้วผมจะไปยุ่งเรื่องของเขาทำไมนะ   เขาจะอะไรกับใครก็ช่างเขาสิ
   ..ไม่เกี่ยวกับผม...
   ผมกระดกหัวมองขวดทรงสวยที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ   น้ำสีม่วงๆ น้ำองุ่นหรือป่าวนะ   ผมเดินไปหยิบแก้วในตู้ออกมารินน้ำสีสวยออกจากขวดแล้วก้มลงดมกลิ่นมัน   กลิ่นนี่มันน้ำองุ่น  แต่ฉุนๆแหะ   ผมจุ่มนิ้วลงไปแตะน้ำก่อนจะเอาเข้าปากดูด
   “หวาน~”
   อร่อยอ่ะ><   ผมกระดกกรอกน้ำสีม่วงใส่ปากไปนึงแก้ว   มันอร่อยจริงๆนะหวานอมเปรี้ยวนิดๆ   ผมรินกินอีกแก้วนึงเพราะเริ่มจะติดใจ   แหม  คนอยู่บ้านพักนี่มีของดีๆแบบนี้กินด้วยอ่ะ  อิจฉาจังเลย><




   แกร๊ก

   บานประตูไม้เคลือบเงาถูกเปิดออก   ร่างสูงใหญ่ลอดเข้ามาภายในห้อง   ด้วยตาสีสดเหลือบมองคนตัวเล็กที่นอนผลุบอยู่บนโต๊ะ   ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วนิ่งเขาเดินไปคว้าแก้วออกจากมือเล็กๆแล้วจ้องเขม็ง   ใบหน้าหวานใสที่อาบด้วยสีแดงข้างแก้มเงยหน้ามองคนตัวใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์
   “อาววววว มา!”
คนตัวเล็กขึ้นเสียงทำให้คนฟังถึงกับถอนหายใจแรงอย่างฉุนเฉียว
“ใครให้แด กเนี่ย!!” ร่างสูงตวาดถาม
“แด กเองมีไรป่ะ~  อย่ามา...ขึ้นน  เสียงงง~”
“อยากตายใช่มั้ย!!”
“ไม่อยากกกก-3-”
คนตัวเล็กเบะปากเล็กน้อย
...จะร้องไห้อีกหรือไง...
ร่างสูงคิดในใจ   มือใหญ่ช้อนตัวร่างเล็กที่เบาหวิวเดินตรงไปส่วนด้านในที่เป็นห้องนอนก่อนจะโยนเจ้าตัวเล็กลงอย่างไม่ปราณี   ร่างเล็กเด้งบนเตียงอยู่สองสามทีก่อนจะขยับตัวนอนขดนิ่งเป็นกุ้งย่าง
“เมาแล้วเก่งนักนะ!” คนตัวใหญ่บ่น
ร่างสูงตวัดผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นมาห่อร่างบอบบางเอาไว้แล้วม้วนไปอีกข้าง    คนตัวใหญ่กระตุกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นคนตัวเล็กกลายเป็นแยมโรลไปแล้ว   เขาทิ้งตัวลงนอนด้านข้างอย่างเหนื่อยหน่าย   วันนี้เขาเกือบจะได้ฟันสาวอยู่แล้ว  แต่ดันมีคนเข้ามาขัดจังหวะ
“งือๆ”
ดวงตาคนปาดมองร่างเล็กที่ดิ้นไปมาใต้ผ้าห่มก่อนจะเมินหน้าออกราวกับไม่สนใจ

พรึ่บ!

คนตัวเล็กม้วนตัวคลี่ตัวเองออกจากผ้าห่มไปปะทะกับแผ่นหลังหนา   ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะโดนลงไปนอนข้างล่าง
“คืนนี้จะได้นอนมั้ยวะเนี่ย!” เสียงทุ้มบ่นกับตัวเอง

ตุ้บ!

ร่างเล็กกลิ้งลงมาทับคนตัวใหญ่แล้วนอนนิ่งสนิท   มือเล็กจิกเสื้อตัวใหญ่ไว้แน่นกลัวว่าคนตัวใหญ่จะหนีหายไปอีก   
“นี่! นอนดีๆสิ!”
เสียงใหญ่ดุ   ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมในระยะใกล้ก่อนผลุบลงคาแผงอกกว้างอีกรอบ
..ให้มันได้อย่างนี้...
ร่างสูงคิดพลางกัดฟันกรอดๆ  เขาดันร่างเล็กที่เกาะหนึบเป็นตุ๊กแกออก   แต่ยิ่งดึงออกคนตัวเล็กก็ยิ่งจิกดึงตัวเขาไว้เช่นกัน    ดวงตาคมลอบมองข้างแก้มสีแดงฝาดที่อยู่ใกล้ๆ   แพขนตาหนาที่ยังอาบชุ่มไปด้วยน้ำตาบดบังด้วยตากลมโตเอาไว้ยามหลับ    นิ้วยาวเกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มนวลเบาๆเกรงว่าคนตัวเล็กจะตื่น
   ดวงตากลมใสเริ่มเบิกกว้างกระพริบถี่มองใบหน้ารูปสลัก 
      “...นี่ ชื่ออะไรหรอ...”
 ริมฝีปากบางเอ่ยเสียงแผ่วเบาจนคนฟังแทบไม่ได้ยิน
“บอกไปตอนนี้จำได้หรือไง” คนตัวใหญ่บอก
“จำได้สิ!”
“จำไม่ได้หรอก”
“จำได้-3-”
“เฮ้อ...”
ร่างสูงบ่ายเบี่ยงด้วยการปิดเปลือกตาลง   คนตัวเล็กเริ่มหน้ามุ่ย  มือเล็กทุบแผงอกหนาให้คนแกล้งหลับตื่นมาคุยด้วย
“อะไรวะ!!  จะนอน!!”
ร่างสูงตวาดลั่นทำเอาร่างบางที่ขี้ตกใจถึงกับหงอ   ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากัน   คิ้วโก่งสวยโค้งเข้าชนกัน   เมื่อร่างสูงเห็นดวงตาโตเริ่มมีน้ำใสๆหล่อในดวงตาเขาก็หัวเสียทำอะไรไม่ถูก
“ทะ..ทำไมต้องตวาด..ด้วย”
“อย่าร้องนะ!”
“ฮือๆ”
“โอ้ย!!  บอกว่าอย่าร้องไงวะ!!”
“แงงงงง !!”
...กรรม   ยิ่งห้ามยิ่งยุเหมือนเด็กเลย...
ร่างสูงคิดเงียบๆก่อนจะนึกวิธีจัดการเด็กขี้แย
“..ถ้าร้องแบบนี้จะได้ยินชื่อฉันหรอ  ฉันบอกรอบเดียวนะ...”
ได้ผลแทบทันที   คนตัวเล็กเงียบกริบ   ดวงตากลมแป๋วจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างรอคอยคำตอบ    ดวงตาสีแดงหลบนัยน์ตาโตของเจ้าลูกกวางน้อย   พอถูกจ้องด้วยแววตาแบบนั้นเขาก็ประหม่าอยู่เหมือนกัน
“..เฟียส...”
“โห้  ชื่อเท่จังเลย*o*” คนตัวเล็กทำท่าตื่นเต้น
“หรอ”
“เพี๊ยะ!!”
“-*-”
ร่างสูงถึงกับหน้าเครียด   ชื่อแสนเท่ของเขากลายเป็นตัวเพี๊ยะไปเสียแล้ว
“เฟียส” ร่างสูงบอก
      “เพี๊ยะ!” คนตัวเล็กแย้ง
      “เฟียส!!”
      “เพี๊ยะ>O<!!”
      “-*-”
      “ผมหงอกแบบนี้ต้องชื่อเพี๊ยะสิ>O<”
      “ไปไกลๆตีนเลยไป-*-”
      “ฮึก!”
      “อย่ามาร้องไห้นะเว้ย!!”
   คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนถูกทับ   เสื้อยืดตัวบางที่สวมทับร่างบอบบางร่นขึ้นมาเกือบครึ่งเอว   เรียวขาเนียนบดเบียดท่อนขาใหญ่โล่งๆที่โผล่พ้นกางเกงตัวสั้น
   “...เฟียส” เสียงหวานเรียกคนตรงหน้าเบา
   “จะนอนแล้ว ลงไป!!”
   “....ขอนอนข้างๆเฟียสได้มั้ย..”
   เสียงอ้อนวอนเล็กๆกับร่างบอบบางที่ดูหน้าสงสาร    แววตาที่มักตื่นกลัวเหมือนสัตว์ตัวน้อยๆที่จ้องมองเขากำลังจะทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวเองไป   ถึงจะไม่ใช่คนใจดีอะไร   แต่ก็ไม่กล้าที่จะปล่อยคนอ่อนแอแบบนี้ไว้ลำพัง
   “มานอนบนพื้นดีๆดิ!”
   คนตัวเล็กพลิกตัวลงมานอนหนุนแขนแกร่งโดยไม่ทันที่คนตัวใหญ่จะอ้าปากค้านเจ้าตัวเล็กก็ชิงหลับตาพริ้มเสียแล้ว
   “อะไรของแม่ งวะเนี่ย!” ร่างสูงบ่นอีกรอบ
   ร่างสูงถอนหายใจเบือนหน้าหลบใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้เพียงเสี้ยว   ถึงจะหน้าหวานคล้ายผู้หญิงแต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจเพศเดียวกันหรอก  คนตัวเล็กเบียดกายหนีความหนาวเข้าหาร่างสูงยิ่งขึ้น   ร่างสูงถอนหายใจอย่างรำคาญก่อนจะหันไปด่า   แต่ก็ต้องหยุดไว้เพราะริมฝีปาก...อยู่ใกล้กันจนได้ไอร้อนจากลมหายใจ    ร่างสูงเริ่มหายใจติดขัดสถานการณ์แบบนี้มันยากจะชั่งใจ   ริมฝีปากบางเย้ายวนนั่นเผยอออกเชิญชวนเขาอย่างซึ่งๆหน้า   ใบหน้าหล่อเลื่อนเข้าไปประชิดจนริมฝีปากแตะกัน   แล้วดวงตากลมสวยก็เบิกขึ้น

   พลั่ก!

   ตึง!

   ร่างสูงสอยพระบาทถีบคนตัวเล็กเข้าไปกระแทกเตียงด้วยความตกใจ   ใบหน้าหวานเบ้ออกเพราะความเจ็บปวด   เสียงใสๆร้องสะอื้นอีกรอบ   คนตัวใหญ่ลุกขึ้นช้อนตัวอันตรายโยนบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มมาม้วนร่างเล็กไว้อย่างเก่า
   “เป็นกวางที่อันตรายชะมัด!!”





+++ นักเขียน เอี๊ยนนๆๆ (แอคโค่)+++
กันกระทู้ตก(ไปไกลลล)  เลยลงทีละครึ่งตอนดีกว่า  เป็นพวกชอบพิมพ์เยอะ
ลงตอนนึงใช้2เรปแน่ะ  เลยเปลี่ยนวิธีการลงใหม่น่ะค่ะ^^
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านคะ 
 :mew6:

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ไอ้เพี๊ยะ บังอาจถีบน้ำค้างได้ยังไง :angry2:

อย่างนี้มันต้องให้น้ำค้างยั่วซะให้เข็ด :katai5:

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
อย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมาเลยเพี๊ยะ  เมื่อไรจะชอบกันน๊า  คู่เซฟอ่ะมีแววแล้วนะ  รีบๆชอบน้ำละเฟียส  รู้สึกเฟียสจะหลงใบหน้าอันอ่อนหวานของน้ำและ  คงได้รักกันอีกไม่นานสินะ  รอตอนต่อไปคัฟ^^

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
โอ้ มาย

พระเอกฉัน เขินรุนแรงมาก


 :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ Red_sister

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
55555555555555  สนุกอ้ะ มาต่อเร็วๆนะ เหมือนคนแต่งลงวันที่ผิดรึป่าวง่ะ
30/07/56 ซะงั้น วันนี้ 23/07/56 นะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ จุ๊บๆ +1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ถึงกับถีบเลยหรอ

 :mew5: :mew5:

ออฟไลน์ Damon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
ชอบคู่รองมาก น้ำน่าทะนุถนอมมากเบย แอร๊ยส์

ออฟไลน์ teatimes

  • ไม่อยากให้เปลี่ยน...... เพราะแค่นี้ก็ดีพอแล้ว
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-1
พ่อปลาดิบไม่ได้บังคับหรอกค่ะ

เขาแค่อยากอยู่ใกล้ๆ. ฮิ้วววว :hao6:

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่ 3.2 (จบบท)

“หนาว...”
   ผมกอดผ้ากระชับร่างกายสั่นเทาเอาไว้   ผมเปิดเปลือกตาหนักอึ้งแหงนมองเพดานสีเทาก่อนจะไล่สายตาสำรวจห้อง   
   “อือออ  ห้าววววว>O<”
   ผมอ้าปากกว้างมือก็ดึงผ้าออกเพื่อจะลุกออกจากที่นอน

   -o-!!!

   พรึ่บ!

   ผมตวัดผ้ากลับทับไว้ที่เดิมแล้วก้มมุดลงไปสำรวจใต้ผ้าห่มผืนหนา    ร่างกายผอมแห้งของผมมันว่างเปล่า   ไม่มีเสื้อ!  ไม่มีกางเกง!!  มีแค่กางเกงในตัวเล็กจิ๋วตัวเดียว!!!
   ...นี่มันอะไรกันอ่ะOoO!!...

   แกร๊ก!

   เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก   ผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคออย่างรวดเร็ว   ดวงตาสีแดงเหลือบมองผมเล็กน้อย   ผมพยายามเบี่ยงสายตาหลบร่างสูงใหญ่ในผ้าขนหนูตัวเดียว   ผมไม่อยากจะมองซิกแพ็กน่าอิจฉานั่นซักเท่าไหร่-///-
   “ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำ!”
   เสียงใหญ่ว้ากลั่น  มีสักครั้งมั้ยที่จะพูดดีๆกับผมT^T
   “เอ่อ...คือ..”ผมทำปากขมุบขมิบ  อยากถามว่า...
   “มีไร!” นายหัวเงินถาม
   “..สะ..เสื้อผ้าผม  อยู่ไหนครับ-////-”
   คือแบบว่า  ผมตื่นมาก็ไม่เจอเสื้อผ้าตัวเองที่ตัวก็เลยสงสัย!!  และที่สงสัยกว่านั้นเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น!!   ผมว่าก่อนนอนผมก็ใส่เสื้อผ้าครบนะ   ตอนนี้กิน....ไอ้น้ำม่วงๆ-.-
   “ถอดเองก็หาเองสิ”
   ผะ...ผมถอดเองหรอ   นี่ผมละเมอแก้ผ้าหรอ-o-!!   ผมก้มหน้ารับชะตากรรม   ไม่น่าไปถามเขาเลย   ผมกระดึบตัวไปอยู่ข้างเตียงแล้วก้มหาเสื้อผ้าที่ผมเผลอถอดทิ้งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

   กร๊อบ~

   เสียงกระดูกสะโพกผมลั่นเสียงดัง   ผมชะงักตัวเอื้อมมือมาจับบริเวณเหนือบั้นท้ายที่รู้สึกปวดๆเจ็บๆอย่างบอกไม่ถูก
   ..อาการแบบนี้มัน-o-;;..
   ไม่ใช่หรอกมั้ง!!  ถึงจะเคยได้ยินพวกเพื่อนที่เป็นเกย์มาบ่นให้ฟังหลังมีอะไรกับแฟนว่าเจ็บก้น  ปวดเอว  แต่....  ไม่ใช่หรอกน่า!!  ผมไม่ได้เจ็บขาหนีบซะหน่อย   ผมลุกขึ้นทดสอบกำลังขาตัวเอง   แต่ผมรู้สึกว่าขาตัวเองมันสั่นๆเหมือนไม่ค่อยมีแรง   แล้วร่างผมก็ทรุดลงไปนั่งพับเพียบอยู่บนพื้น

   ฮวบ!

   “เฮ้ย!  เป็นไรอีกละ!”
   เสียงใหญ่ร้องถามผม   นายผมเงินเดินเข้ามาดูผมที่นั่งจ้องพื้นด้วยสายตาว่างเปล่า   ตอนนี้ผมกำลังมึนๆ  กำลังลำดับเหตุการณ์หน้าหลังที่เกิดขึ้น    ผมปาดมองเสื้อผ้าของผมที่กองอยู่ไม่ไกล  และหนึ่งในนั้นก็มีเสื้อของนายตาแดงด้วย
   ..นี่มัน..อะไรกัน...
   ผมเงยหน้ามองใบหน้ารูปสลักที่ตีหน้างง   มึงงงแต่ตอนนี้กูจะช็อกแล้ว!!
   “มะ...เมื่อคืน ..นายทำอะไร...”
   ผมพูดพลางกดมือลงไปที่เอวด้านหลังที่ยังเจ็บๆปวดๆอยู่    นายตาแดงทำหน้านิ่งก่อนจะเอียงหน้าหลบสายตาผม   หวังว่าเราคงไม่ได้....กันใช่มั้ย-o-;;
   “ขอโทษที..ที่เมื่อคืน  ฉันทำรุนแรงไปหน่อย..”
   มือใหญ่ยกมือปิดบังใบหน้าคมไว้ครึ่งหน้า   ผมได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอเบาๆ   แต่นั่นก็ทำให้ผมนั่งช็อกต่ออีก
   ...ทำกันจริงๆใช่มั้ยOoO…
   “ฉันไม่ผิดนะเว้ย!!  นายเริ่มก่อนนี่!!”
   เริ่มก่อนนนนน!!!!!   ผมเบิกตาโตอย่างไม่เชื่อในคำพูด  ผมมองใบหน้าขึ้นสีแดงน้อยๆบนใบหน้าหล่อ   มึงเขินอะไรหรอวะครับ!   เมื่อคืนผม...ทำไปแล้วหรอ   ถะ...แถมเริ่มก่อนด้วย...  ไม่จริงน่าT^T   นั่นมันครั้งแรกของผมเลยนะ   เวอร์จิ้นของผมเชียวนะTOT
      “เลวที่สุดเลยT^T!!”
   ผมยกชายผ้าห่มวิ่งโร่ออกไปนอกห้อง    ผมปาดน้ำตาบนใบหน้าวิ่งไปอย่างไร้ทิศทาง   ทำไมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆแบบนี้ด้วยเนี่ย    ทั้งที่ทำด้วยกันแท้ๆกลับบอกว่าตัวเองไม่ผิด   ผมเป็นคนผิด!  ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย
     ...ผมล่ะ...เกลียดหมอนี่จริงๆเลย  ฮือๆ...
   ผมยกมือปาดน้ำตาที่สร้างความพร่าเลือนทำให้ผมมองทางลำบากออก   ผมฮึดเม้มปากแน่นวิ่งตรงไปที่เต็นน์สีน้ำเงินเข้ม   โชคดีที่เพื่อนๆผมยังไม่ตื่นเลยไม่มีใครออกมาเห็นผมในสภาพแบบนี้   เหมือนคนบ้าเลย
วิ่งเอาผ้าห่มคลุมมาแบบนี้  ฮือๆ  เพราะมันคนเดียว!!   ไอ้คนไร้ความรับผิดชอบ!!   ทำไมไม่ปฏิเสธละหะ!!  เป็นเกย์หรือไง   แล้วทำไมผมถึงทำเรื่องแบบนั้น  ไม่เห็นจำได้เลยว่าทำ!

   วืด~

   ซิปสีขาวถูกเลื่อนลงก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะมุดออกมานอกเต็นน์   ผมเบิกตามองใบหน้าหล่อสไตล์ญี่ปุ่นที่ยังสะลึมสะลืออยู่    ดวงตาสีเข้มจ้องมองผมเล็กน้อย  เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวออกแล้วคลุมไหล่เปลือยเปล่าของผม
   “ระวังเป็นหวัด”
   ชายผมดำพูดเสียงเรียบแล้วเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรแค่จูงหมามาเดินเล่นเท่านั้น   แต่ผมสิช็อกซ้ำสองเลย!!!
   “ไอ้เซฟ!!”
   ผมรีบมุดเข้าไปในเต็นน์มองเพื่อนผมที่หลับเป็นตายอยู่ข้างใน   ไอ้เซฟทำหน้าย่นอ้าปากด่าผมปาวๆที่เสียงดังทำมันตื่น
   “แหกปากหาพ่อ มึง!หรอห๊ะ-o-!!”
   “...มึง...กับ”
   “ไม่ได้มีอะไรกันนะเว้ยมึงอย่าคิดอะไรเชี่ยๆแบบนั้น>///<”
   ไอ้เซฟปัดมือบอกปฏิเสธ   ผมทิ้งตัวโถมกอดร่างเล็กๆของเพื่อนสนิทตัวเองไว้   มึงยังดีนะที่เขายังให้เกียรติมึงขนาดนี้   แต่กูสิ...เขาไมให้เกียรติกูเลย
   “เฮ้ย!  เป็นไรของมึงเนี่ย  แล้วเมื่อคืนไปไหนมา”
   “ฮือๆ ไอ้เซฟT^T”
   “เป็นไรๆ  ร้องไห้หาพี่มึงหรือไงวะ  ไหนเล่ามาเป็นเชี่ยไร”
   มันเป็นเรื่องที่น่าเล่างั้นหรอ  มีอะไรกับผู้ชายที่ไม่รู้จักกระทั่งชื่อเนี่ยนะ!   ผมส่ายหน้าไปมาพลางกอดไอ้เซฟแน่นขึ้น
   “แล้วทำไมสภาพมึงเป็นแบบนี้....อย่าบอกนะว่า..-_-”
   เซฟกัดปากแน่น   มันลูบหัวผมเบาๆปลอบใจผม
   “เลวเอ้ย!  ใครแม่ งทำกับเพื่อนกูแบบนี้วะ!”
   “ฮือๆ ทำไมกูต้องโดนผู้ชายฟันด้วย!”
   ผมไม่อยากจะออกไปไหนเลย   ผมกลัวจะเจอมัน   ผมไม่อยากจะนึกถึงมันแล้ว   ผมนั่งกอดไอ้เซฟอยู่นาน  จนผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมหลับไปตอนไหน   แต่ก็อย่างดีที่การหลับก็ทำให้ผมลืมเรื่องนี้ได้ชั่วคราว....



   
   “ก่อนจะไปเล่นน้ำตกเรามาเล่นเกมล่ารายชื่อกันก่อนดีกว่า”
   ผมอยากจะตะโกนบอกผู้คุมว่า “กูอยากไปเล่นน้ำตกแล้วไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ  เบื่อคนข้างๆ”  ที่ใต้อาคารก็ออกจะกว้างใหญ่ไพศาลประมาณ30ไร่   ทำไมมันต้องนั่งข้างผมด้วย   ผมพยายามเบนความสนใจไปทางอื่นไม่มองเขา   ผมไม่อยากนึกเรื่องนั้นอีก   ผ่านแล้วก็ผ่านไปในเมื่อเขายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนี่
   “น้องๆจะได้รับกระดาษที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนอยู่   พี่จะให้น้องๆล่ารายชื่อเพื่อนต่างโรงเรียนที่มีตัวอักษรขึ้นต้นตามอักษรที่เขียนอยู่ในกระดาษ 20 ชื่อ  พี่ให้เวลา10นาทีนะครับ  เริ่มเลย”
   10 นาที!  ผมยังตำส้มตำไม่เสร็จเลยมั้งน่ะ   แผ่นกระดาษม้วนๆถูกส่งต่อมาจากด้านหน้า   ผมคว้าไว้แผ่นนึงก่อนจะส่งต่อ   ผมคลี่กระดาษออกดู   ผมได้ตัว F ละ-.-   เฟิร์น โฟร์ท เฟีย  ถ้าไอ้ฝั่งนู้นมีผู้หญิงบ้างก็ดี
แต่ผู้ชายชื่อขึ้นด้วยตัว F มันจะมีถึง20คนมั้ยเนี่ย-o-
   “ได้อะไร” นายผมดำเจ้านายไอ้เซฟเอ่ยถาม
   “เสือ ก!” เพื่อนผมตอบกลับไปอย่างชัดเจน
   นายหน้าญี่ปุ่นหรี่ตามองไอ้เซฟอย่างไม่พอใจก่อนจะกระชากกระดาษในมือไอ้เซฟมา   เขามองตัวอักษรบนหัวกระดาษเล็กน้อยแล้วเขียนชื่อเขาลงไป “Kira”   ชื่อญี่ปุ่นสมกับหน้ามากเลย><
   “ใครให้เขียนเนี่ย>O<!”
    ไอ้เซฟถามพร้อมดึงกระดาษกลับมา  คิระดึงกระดาษจากมือไอ้เซฟกลับมาอีกรอบแล้วเขียนคำว่าKiraลงไปอีกจนครบ 20 คำ  เอ่อ...จะคัดอังกฤษหรือไงครับนั่น-o-;
   “ครบแล้ว นั่งเฉยๆ” คิระบอกไอ้เซฟ
   “ครบบ้าอะไรมีแต่ชื่อนายคนเดียวเนี่ย>O<!”
   “แค่นี้พอแล้วจะไปหาใครอีก”
   “อย่าทำตัวเป็นพ่อกูได้มั้ยเนี่ย>O<!”
   “ไม่ใช่พ่อ-_-”
   ผมอยากจะวงเล็บต่อท้ายประโยคที่คิระพูดจังเลย “ไม่ใช่พ่อ(แต่เป็นผัว)” ถ้าพูดออกไปอาจจะโดนไอ้เซฟกระโดดถีบยอดหน้าได้  เพราะงั้น  เงียบไว้ดีกว่า-.-   ผมลุกเดินเข้าไปในดงหมาป่า   ทำใจยากจริงๆ   ผมไม่รู้จะขอให้ใครเขียนชื่อให้เลย   ผมเอียงคอมองปลอกคอ.. เอ่อ  ป้ายชื่อไปเรื่อยแล้วก็ทำใจเดินเข้าไปให้พวกเขาเขียนชื่อให้
   “ชะ..ช่วยเขียนชื่อคุณให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ”
ผมบอกพลางก้าวเท้าถอยหลังไปเรื่อยๆ  เผื่อมันรำคาญจะตื้บผมๆจะได้วิ่งทัน-o-;
“ได้สิ  เค้าชื่อฟลุ๊คนะ  ตัวเองชื่อไรละ^^”
เค้า-o-   เรียกแทนตัวเองได้น่ารักมากเลยอ่ะ   ทั้งที่ออกจะเหมือนไททัน-.-   ขอโทษนะครับที่ผมคิดอย่างนั้น   แต่ผมไม่ได้พูดออกไปเพราะงั้นอย่าเอาฟันเฉาะผมนะT^T
“ระ..เรา ชื่อน้ำค้าง^^;”
“น้ำค้างหรอน่ารักจังเลย>3<”
“^^;”
สะ..สยองจังเลยT^T   ผมยิ้มแห้งๆแล้วปลีกตัวออกมาหารายชื่อต่อ   ผมเดินอยู่นานกว่าจะหารายชื่อได้  ตอนนี้ก็เหลืออีกแค่ชื่อเดียวกับอีก10วินาทีที่ผู้คุมกำลังนับถอยหลัง
“ใครหาได้ครบแล้วนั่งลง!  ใครยังไม่ครบรีบหา  จะนับถอยหลังแล้วนะ  10....9..8..7....3”
โดดมาสามเฉยเลย   ผมวิ่งวนมองป้ายชื่ออีกรอบ    อีกแค่คนเดียวทำไมมันหายากนักวะ!!  ยิ่งคนนั่งลงเยอะผมก็ยิ่งเหงื่อตก   ถ้าหาไม่ครบโดนทำโทษแน่เลย
“2...1 หมดเวลา!!”
กรรม!  ผู้คุมเดินถือไมค์เดินตรงมาหาผมที่ยืนหัวโด่อยู่คนเดียว   ผมมไม่ชอบเป็นจุดเด่นเลยอ่ะ   
“ขาดกี่คนครับ” ผู้คุมถามผมแล้วยื่นไมค์มาจ่อที่ปากผม
“คน..เดียวครับ><” ผมตอบ
“ไหนขอดูรายชื่อหน่อย”
ผู้คุมขอกระดาษไปจากผมแล้วประกาศเรียกชื่อตามที่เขียนไว้ในกระดาษ   ผมก้มหน้านิดๆไม่กล้ามองคน   สายตาผมก็ดันไปหยุดอยู่ที่ผู้ชายที่ตีหน้านิ่วมองผมอย่างเคืองๆ   ผมมองเพ่งไปที่ป้ายชื่อที่ห้อยตัวเด่นหราว่า “เฟียส” 
“หาเจอยังครับ  คนนั้นไงไปขอรายชื่อเขาเลยครับ” พี่ผู้คุมบอกแล้วชี้ไปทางบุรุษผมเงิน
ผมพยักหน้ารับเล็กน้อย    ผมยื่นกระดาษไปตรงหน้าของนายหัวเงิน   เขาจ้องผมเขม็งเหมือนกำลังโกรธผมอยู่    คนที่สมควรโดนโกรธมันคือนายนะไม่ใช่ฉัน!
“..ชะ..ชื่ออะไรครับ..ช่วยเขียนชื่อ..ด้วยครับ”  ผมบอก
“ถ้าคิดว่าจำไม่ได้คราวหน้าก็ไม่ต้องถาม...”
กระดาษถูกส่งกลับมาที่มือผม  นายตาแดงหันหน้าหลบผมเหมือนไม่อยากมอง
...อะไรกันละ  ทำอย่างกับผมทำอะไรผิด...
ผมสะบัดหน้ายื่นกระดาษให้พี่ผู้คุม   เขาไม่อยากมองหน้าผมๆก็ไม่อยากมองหน้าเขาเหมือนกันแหละ   ผมเม้มปากกลั้นความปั่นป่วนข้างในอก   ผมรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้ที่เขามองผมแบบโกรธๆแบบนั้น   ทำไมผมต้องไม่อยากให้เขาโกรธ   ไม่อยากให้เขาเมินผม   ผมสับสนกับตัวเองจังเลย...




ผมกระโดดลงสู่ผิวน้ำเย็นๆ   น้ำตกมันเย็นสะใจดีจริงๆ   เสียงน้ำไหลกระทบหินซ่าๆทำเอาผมรู้สึกอยากหลับอยู่เหมือนกันนะเนี่ย   ผมมองเพื่อนๆที่กำลังเพลิดเพลินกับการเล่นน้ำกันอย่างเมามันส์   เสียดายจังเลยที่ให้พวกผู้หญิงเล่นชั้นบน  ไม่งั้นพวกผมคงมีโอกาสได้เห็นสัดส่วนน่าเขมือบของสาวๆอ่ะนะ
“ทำไมต้องมาเล่นน้ำขี้ตีนผู้หญิงด้วยวะ-*-” เพื่อนในกลุ่มบ่น
“เออ  ข้างบนอ่ะมึงเล่นขี้โคลนกันหรือไงวะน้ำดำชิบ>O<!!”
 ไอ้เซฟตะโกนถาม  คำตอบที่ได้รับก็คือ...

ฟิ้ว~

รองเท้าแตะหนึ่งข้างที่ลอยละลิ่วลงมาเฉียดหน้าผมไป 3 มิลลิเมตร -*-
...เอ่อ  กูไม่ได้ถามปามาให้กูทำไม-*-...
“ไอ้เซฟไม่ไปเล่นกับสามีมึงหรา><” ไอ้เพื่อนตัวแซวถาม
“เดี๋ยวก็หน้ามืดหรอกแสส-*-”  ไอ้เซฟบอก
“ถ้าแม่ งหน้ามืดกว่านี้กูก็หาแม่ งไม่เจอแล้วละ  ฮ่าๆ”
นักแซวถึงกับเงียบเมื่อโดยแซวกลับ   ฮ่าๆ  สมควรโดนซะบ้างชอบแซวคนอื่นดีนัก   ไอ้เซฟว่ายน้ำเข้ามาหาผมที่ยืนนิ่งๆกลัวน้ำซัดอยู่ขอบๆ
“ยังคิดเรื่องนั้นอยู่อีกหรอวะ” ไอ้เซฟถามผม
“ป่าว  กูทำใจแล้ว”  ผมตอบ
“อือ  ว่าแต่เจ็บตูดมั้ยวะ-o-”
“เชี่ย..-.-”
“ล้อเล่นน่าๆ  เล่นน้ำแก้เครียดไป  แต่กูก็ยังอยากรู้นะเว้ยว่าใครมันหน้ามืดมาปล้ำเพื่อนกู”
“.....”
“เอ๊ะ!  หรือมึงไปปล้ำเขา”
“..เขาบอกว่ากูเริ่มก่อน T^T”
“ตอนแรกกูสงสารมึงนะ  ...แต่ตอนนี้  กูสงสารคนที่โดนมึงรุก-.-”
“สงสารกูสิกูเป็นผู้ถูกกระทำนะT^T”
“เอาเป็ดมายั่วยังน่าดูกว่ามึงเลย  คิดแล้วเสียสายตา-.-”
“มึงเห็นเป็ดดีกว่ากูหรอT^T”
“เออ-o-!”
“T3T”
นอกจากไม่ให้กำลังใจกูแล้วยังเอากูไปเปรียบกับเป็ดอีกนะ   ผมสะบัดหน้างอนไอ้เพื่อนปากเสียไปอีกทางก่อนจะหันกลับมามองอีกรอบ   เผื่อมันจะยอมพูดให้กำลังใจผม   แต่ผมก็ไม่เห็นตัวมันแล้วอ่ะ   เห็นแต่ฟอง
      ...อ่า  โดนตัวเห้คาบไปแด กแล้วมั้ง-o-…
   ผมเอียงคอมองคนริมโขดหินที่กวักมือเรียกผม    ผมชี้นิ้วมาที่ตัวเองเป็นเชิงถามว่าเรียกกูหรอ-o-   พวกนั้นก็พยักหน้า    ผมก็เลยว่ายน้ำไปหาพวกนั้น   
   “มีอะไรหรอ”  ผมถาม
   “นายชื่อน้ำค้างใช่ป่ะ^^”
   ผู้ชายหนึ่งในสามคนนั้นถามผม   ผมพยักหน้าตอบรับเด็กเซนต์โฮม่าไป
   “มองไกลๆว่าน่ารักแล้วมองใกล้ๆยิ่งน่ารักเลยอ่ะ” คนที่สองพูด
   “ผิวเนียนจังเลย”
   หลังมือสากๆไล้แก้มผม   ผมสะดุ้งปัดมือออกมองหน้าพวกนั้นอย่างงงๆ   ผมว่าสถานการณ์มันแปลกๆแล้วนะ
   “มีแฟนหรือยังอ่ะ  ถ้ายังจะรับผู้ชายเป็นแฟนได้มั้ย”
   ผมไม่ตอบแต่ว่ายน้ำออกห่าง   มือหยาบกระด้างตะบบเข้าที่ข้อมือผมแล้วลากผมเข้าไปหลังโขดหิน   พวกนั้นยืนเรียกปิดทางออกของผมไว้    เวรจริงๆ 
   “จะไปไหนละ  ยังไม่ตอบพวกเราเลยนะ”
   “คะ..คือ  เราไม่ชอบผู้ชาย..”  ผมตอบ
   “แต่เมื่อเช้าฉันเห็นนายวิ่งแก้ผ้าออกมาจากห้องเฟียสนะ”
   “คือ...เราไม่ได้..แก้ผ้านะ”  เอาผ้าห่มห่อไว้แล้วนะ!
   “จ้าง2พัน  ขอฟันได้มั้ย”
   “พูดบ้าอะไรนะผมไม่ได้ขายตัวนะ!!!”
   จะบ้ากันไปใหญ่แล้วนะ   ถึงผมจะเคยเจอผู้ชายมาจีบอยู่บ้าง   แต่ไอ้มาขออะไรแบบนี้ไม่เคยเจอหรอก!!   
   “แต่งตัวแบบนี้ก็เป็นหนึ่งในกลยุทธ์การค้าสินะ”
   สายตาโรคจิตปาดมองเสื้อยืดสีขาวตัวบางที่ชุ่มน้ำของผม   มันบางจนเห็นข้างในผมชัดเจนเลย   ตอนแรกผมก็นึกว่าจะได้อยู่ที่พักสบายๆก็เลยจัดแต่ชุดสีอ่อนๆมา   
   ...ไม่คิดว่าจะมาเจอพวกโรคจิตด้วย...
   “ขอลองหน่อยได้ป่ะละ”
   “ไม่!  ถอยไปนะ!!” ผมบอก
   “ทีกับเฟียสยังได้เลย  พวกเราเจ๋งกว่าเฟียสอีกนะ^^”
   “ไปให้พ้นนะ!!”   
   พวกนั้นกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์   ผมสะดุ้งเมื่อมีคนโผล่มาล็อกเอวผมไว้ด้านหลัง   มือสกปรกล้วงเข้าไปใต้เสื้อผม   ผมแทบจะร้องกรี๊ดให้แต๋วแตก   แต่ถ้าผมร้องออกไปคนก็จะแห่มาเจอผมในสภาพแบบนี้
   “อยะ..อย่านะ  ขอร้องละ...อย่าทำอะไรเราเลย”  ผมบอกพลางดันมือหยาบๆออกจากเสื้อ
   “หน้าตอนบอกว่าอย่านะโคตรยั่วเลยรู้ป่ะ   แบบนี้ใครจะทนไหวละ”
   “หึ! ขนาดเฟียสที่ว่าแมนยังทนไม่ไหวต้องหิ้วกลับห้องเลย  ฮ่าๆ”
   เลวที่สุดเลย   ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีกแล้ว!!   ผมใช้แรงอันน้อยนิดดันพวกยักษ์สามตัวออกไป    มือผมถูกล็อกให้หยุดนิ่ง     ผมเม้มปากสะอื้นเบาๆในลำคอ   ปลายนิ้วหนาทิ่มลงบนหน้าอกผมจนผมเจ็บไปหมด   ใครก็ได้ช่วยผมที  ฮือๆ   
   “อย่านะ!!  หยุด!!”
   ผมร้องบอกตีนก็พยายามถีบดันคนข้างหน้าออก    ผมรู้สึกขยะแขยง   ไม่ชอบเลย!!   

   ปึง!!

   “พวกมึงทำอะไรกัน!!”
   เสียงตวาดลั่นเรียกกำลังใจผมกลับคืนมา    พวกผู้ชายสามคนยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะค่อยๆถอยออกจากตัวผม    ผมจ้องมองใบหน้ารูปสลักที่ปาดมองผมอย่างเย็นชา   แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ดีใจที่เขามา  ไม่รู้เพราะอะไร   น้ำตาแห่งความสิ้นหวังของผมมันหายไปเพียงแค่เห็นเขา   หลายๆครั้งที่ผมรู้สึกเหมือนได้รับการปกป้องจากเขา   แม้ที่จริงแล้วเขาแค่บังเอิญผ่านมาก็เถอะ
   “ขำๆน่าเฟียส  อย่าทำหน้าดุสิ^^;” ไอ้หน้าปลาดุกพูด
   “..ไปให้พ้นสายตาฉัน..”
   สิ้นเสียงน่ากลัวไอ้สามคนนั้นก็รีบหายตัวไปให้พ้นสายตาแหลมคมนั่น   เฟียสหันกลับมามองหน้าผมอีกครั้งก่อนจะแสยะยิ้ม
   “ยั่วผู้ชายเก่งจังนะ”
   เป็นคนที่ไม่น่ายกย่องเอาซะเลย!!
   “ใส่เสื้อบางแบบนี้จะมาล่อตะเข้หรือไง!!” คนข้างหน้าดุผม
   “กะ...ก็ ผมไม่คิดว่า...จะมีใครคิดไม่ดีแบบนั้น..” ผมบอก
   “สมัยนี้เป็นผู้ชายก็ต้องระวังตัว!!  ไม่มีใครเขาตามมาช่วยนายได้ตลอดนะ!!”
   “ผะ...ผมขอโทษ..”
   “แล้วก็ยืนนิ่งให้มันล้วงอยู่ได้ปากมีไม่ร้องให้คนช่วยละ!!”
   “ก็ผมกลัวคนมาเห็นนี่!”
   “ปล่อยให้เสร็จพวกมันไปเลยดีมั้ย!!”
   “ตามใจเหอะ!  ผมไม่เหลืออะไรแล้วนี่...”
   ร่างกายของฉันมันเป็นของนายไปแล้ว!!   
   “อย่าร้องไห้นะ! หัดระวังตัวซะบ้าง!”
   ไม่ต้องมาห้ามกูจะร้องแล้วมึงอ่ะชอบตวาดกูนัก   พ่อแม่กูยังไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ!
   “อย่ายั่วให้มันมากนัก....”
   ด้วยตาคมไล่มองร่างกายผม    ขอโทษแล้วกันที่กูชอบยั่วให้มึงว้ากใส่กู

   เฮือก!

   “ทะ...ทำอะไรน่ะ..”
   ปลายนิ้วเรียวยาวบดขยี้ยอดอกผมจนเจ็บแปล๊บๆ    ผมยกมือจับมือใหญ่ไว้ให้หยุดการกระทำ   ผมงอตัวลงเพราะรู้สึกหน่วงๆแปลกๆในท้อง   มันรู้สึกแปลกๆ   ตอนที่พวกนั้นทำผมรู้สึกขยะแขยงแต่พอเป็นหมอนี่ร่างกายผมกับร้อนวาบขึ้นมา
   “โดนแค่นี้ก็รู้สึกแล้วหรือไง!!”
   “แค่นี้!?!”
   เป็นใครๆก็ต้องรู้สึกทั้งนั้นแหละ   ปลายนิ้วยาวละออกจากหน้าอกผม   ผมถอนหายใจยาวพลางก้มหน้ามองใต้น้ำใส     อะไรบางอย่างในตัวผมมันกำลังจะลุกขึ้นมา 
   ...เวรกรรม...
   ผมไม่กล้ามองดวงตาคมที่จ้องผมอยู่   ผมว่ายน้ำไปเกาะริมฝั่งดันตัวจะขึ้นไปข้างบนแต่มือใหญ่ก็ดึงผมกลับมาที่เดิม
   “ปะ..ปล่อย”
   “จะไปปล่อยข้างทางหรือไง  หรือจะกลับไปแคมป์!!”
   “.........”
   “มานี่  เงียบๆด้วย”
   มือใหญ่ดึงร่างผมเข้าไปใกล้ๆ    ผมก้มหน้ามองมือใหญ่ที่ละลาบละล้วงเข้าไปในกางเกงผม
   “ผมทำเองได้!!”  ผมบอก
   “อยู่เฉยๆ”
   ผมเม้มปากมองใบหน้าหล่อที่มองเลยหัวผมไป    ผมหลับตาปล่อยให้เข้าสัมผัสส่วนสำคัญของผม   ลมในท้องผมเริ่มตีกันหนักหน่วงเมื่อมือใหญ่เริ่มขยับขึ้นลง    ผมหายใจหอบถี่อย่างเหน็ดเหนื่อยความรู้สึกมันต่างกัน    ระหว่างทำเองกับมีคนทำให้....มันรู้สึกดีเกินไป
   “อ๊ะ...หือ...อื้ม!”
   ผมยกมือปิดปากหลับตาปี๋เอนหัวซบแผงอกกว้างที่เป็นที่ค้ำยันร่างกายผม     ผมจิกมือกับท่อนแขนแกร่งระบายอารมณ์ปั่นป่วนช่วงล่าง
   “อย่าเกร็งเดียวตะคริวกิน”
   ผมทำไม่ได้หรอก    ผมฝังใบหน้าซบแผงอกกว้างพร้อมกับเบียดตัวเข้าหาเขา   แรงขยับเริ่มเพิ่มเร็วขึ้นเพื่อให้ผมปลดปล่อยออกมาโดยเร็วก่อนจะมีคนมาทำให้ผมไม่สามารถกลั้นเสียงไว้ได้
   “อ๊ะ!  เฟียส!...อ๊า...พอแล้วๆ”
   “อย่ามาเรียกชื่อกันตอนนี้สิวะ!!  หุบปากซะ!!”
   “กะ...กลั้นเสียงไม่ได้”
   ผมน้ำตาปริ่มความรู้สึกของผมมันตีกันยุ่งไปหมด   ทั้งอายทั้งรู้สึกดีทั้งตื่นเต้น   ผมเงยหน้าจ้องใบหน้าคมที่เคร่งเครียด   โกรธอยู่สินะ  รำคาญที่ผมเป็นตัวยุ่งสินะ  ชอบสร้างปัญหาอยู่เรื่อย  ชอบทำให้โมโห
   “หลับตาซะ..”
   ผมหลับตาลงก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะทับลงปิดปากผม   ริมฝีปากหน้าดูดกลืนเสียงในลำคอผม   ผมหลับตาแน่นมือก็โอบร่างสูงไว้แน่น   ขาผมมันอ่อนแรงมันเหมือนจะชาวาบๆเป็นระยะๆคล้ายๆจะโดนไฟช็อต
   “ปล่อยมือๆๆ” 
ผมรีบบอกเมื่อรู้ว่ามันเริ่มจะถึงขีดสุดแล้วมันมาแล้ว   แต่เฟียสกลับไม่สนคำพูดผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น
   ผมดึงมือหนาที่มาคราบเมือกใสขึ้นมาดู
      ...ผมเรื่องน่าเกลียดไปแล้ว...
      “มันเรื่องปกติของผู้ชายอย่าคิดมากน่า” เฟียสบอกผม
      “แต่...ให้ผู้ชายมาทำ  มันปกติหรอ..”
   ไม่!  มันไม่ปกติแล้ว   นอกจากจะรู้สึกดีกะอีแค่โดนเฟียสะกดนม   ไหนจะที่เพิ่งทำเสร็จไปอีก   นี่ผม...กำลังจะ.....
   “ขะ...ขอโทษนะ!!”
   ผมรีบขึ้นจากน้ำวิ่งออกไปให้ไกลจากเขา   นี่ผมเป็นบ้าอะไรเนี่ย     ผมหยุดพักหายใจหอบอยู่ข้างต้นไม้
ผมยกฝ่ามือทาบหัวใจที่เต้นรัวหนัก   เหมือนทุกๆครั้งที่อยู่ใกล้เขา   
นี่ผม...กำลังจะเป็นเกย์ใช่มั้ย!?!



+++มุมเล็กๆของคนเขียน+++
มาช้าอีกแล้วกระทู้ตกT^T ตอนนี้มันเรทไปมั้ยหว่า  โอ้วไม่น้าาา
ตกลงน้ำเสร็จเฟียสมั้ย  3.1.1 อยู่ไหน55
ไม่มีนะ O-O  ที่น้ำเจ็บเอวเพราะ...(ย้อนไปอ่าน3.1)
น้ำเจ็บหว่างขาเพราะ..(ย้อนไปอ่านตอนไต่หอ)..
 :mew3:

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
ถ้าโดนเสย มันจะเจ็บตูดร้าวไปถึงกระดูกสันหลังอ้ะ ปากซีดด้วย เสียน้ำ

 :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
หนูน้ำจ้ะ หนูยังไม่โดนหรอกลูก

แต่อีกไม่นาน ก็จะโดนแล้วล่ะป้าว่า


โฮะ โฮะ โฮะ โฮะ 

// ขอบคุณนักเขียนมากค่ะ 

ออฟไลน์ Red_sister

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
สนุกจริงๆ อยากอ่านต่อ ขอบคุณค่ะ เป็นกำลังใจให้นะ  :mew3:

@Lucifer_Prince@

  • บุคคลทั่วไป
Pet' Chain พันธนาการหัวใจนายจอมโหด
«ตอบ #47 เมื่อ28-07-2013 20:45:15 »

555เดี๋ยวก็โดนน้ำค้างอย่ารีบร้อนว่าโดนแล้ว  อิอิ  อยากอ่านเซฟแล้วอ่ะ  ว่าแต่เรื่องนี้แสดงความรักสองคู่สินะ  อยากให้เซฟโดนจิ้มอ่ะ  คัยเป็นคู่ของเซฟรีบรุกหน่อยนะ  55  เฟียสอย่าโมโหบ่อยนักน่ะน้ำค้างกลัว  ขอบคุณคัฟ^^

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
กร้ากกกก 'เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย'
รู้สึกว่าจะไม่หน่อยซะละมั่ง

ออฟไลน์ clock_nuchchee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ akira334

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ทำไมไม่จับกด  :oo1: :oo1: 55555

ออฟไลน์ aiaea83

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +494/-5
เฟียสจูบน้ำแล้ว สัญญาของเพ็ดคือจูบมิใช่???
รอตอนต่อไปค่าาา
 :L2: :L2:

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
มีหวั่นไหวๆ

ลุ้นตัวแทบโก่งงงง


 :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ Ipatza

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 936
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-7
เพิ่งได้มาอ่าน
ชอบมากเลยแนวนี้
เขิน นายเอกเราน่ารักดีนะพระเอกด้วย 555+
แอบน่ารักเบาๆทั้งครุ่เลยอะ

lluvia

  • บุคคลทั่วไป
ห่วงนักก็จับเป็นเพ็ดเลยซิจ้ะ จะได้ไม่มีใครมายุ่งกะน้องน้ำ

ออฟไลน์ enzang2660

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
บทที่ 4.1

[Save’s part]
“เอาเป็ดมายั่วยังน่าดูกว่ามึงเลย  คิดแล้วเสียสายตา-.-”
“มึงเห็นเป็ดดีกว่ากูหรอT^T”
“เออ-o-!”
“T3T”
   ไอ้น้ำเบะปากงอนๆผมพร้อมสะบัดหน้าเชิดหนีผม   หือออ  น่าถีบหว่ะ!    อย่างนี้มันต้องดำลงน้ำไปดึงขามันเล่น   งอนนักใช่มั้ยๆ

   วืด~

   “อ๊ะ! บุ๋มๆ~”
   ตัวผมจมลงไปในน้ำเพราะแรงฉุดดึงที่ขา    ผมเอื้อมมือตะเกียดตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำแต่ยิ่งทำแบบนั้นตัวผมก็ยิ่งจมเข้าไปอีก    ตัวผมลู่ไปกับน้ำด้วยความเร็วตามแรงดึง   ใครวะแม่ งเล่นอะไรแพลงๆ!! (คนเขียน: ได้ข่าวว่าจะแกล้งน้ำแบบนี้ไม่ใช่หรอ-.-)
   
   พรวด!

   “แค่กๆ  อ่อก! แค่กๆ”
   พอตัวผมถูกดึงขึ้นมาผมก็ไออย่างหนัก    ไม่อยากจะบอกเลยว่าซดน้ำตกไปหลายอึกเลยอ่ะ  ใครแอบฉี่ลงไปบ้างก็ไม่รู้   อยากจะอ้วกกกTT
   “นาย...”
   ผมเงยดวงตาแดงกร่ำมองใบหน้าหล่อที่เคลือบด้วยหยาดน้ำ   
   “แค่กๆ  เล่นบ้าอะไรวะ>O<!”
   ผมโวยวายพลางพลักร่างสูงที่ยืนนิ่งมองผม   เล่นอะไรพิเรนทร์ๆ  ผมโก่งคอไอต่อ   ผมไอจนแสบคอไปหมดแล้วไอจนน้ำตาเล็ดเลยน้ำมันเข้าจมูกผมอ่ะ
   “วะ?” ไอ้ปลาดิบเอ่ยทวน
   “เออ! ทำไมล่ะวะ!”
   ผมตะคอกใส่หน้ามันอย่างโมโห   ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆมันยังจ้องผมเหมือนเดิม   กะเอากูท้องเลยป่ะเนี่ยถ้าจะจ้องกันขนาดนี้-*-

   ตุ้ม!

   หัวผมถูกกดลงไปในน้ำ   ไม่ทันที่ผมจะหายใจเอาอากาศเข้าไปผมเลยเกิดอาการสำลักน้ำอีกรอบ    ผมตะกายดึงมือใหญ่ที่กดหัวผมออกแต่แรงมันเยอะกว่าผมเลยกดผมจมเลย   เชี่ยเอ้ย!!  กูหายใจไม่ออก>O<!!

   พรวด!

   “เฮือก!....มึงทำเชี่ยไรวะ!!” 

   ตุ้ม!

   ผมพะงาบปากได้ไม่เกิน 2 วิ มันก็กดหัวผมจุ่มลงน้ำอีกรอบ   ไอ้เลวเอ๊ย!!

   พรวด!

   “เฮือกกก!”
   ตัวผมถูกดึงขึ้นมาอีกรอบ   ผมหายใจเฮือกใหญ่แล้วไอต่ออย่างหยุดไม่ได้  แสบจมูกแสบคอไปหมดเลยน้ำตาผมไหลเลยอ่ะ  แสบจมูกกกกกกก
   “พูดเพราะๆ”
   ผมเงยหน้ามองไอ้ปลาหน้าตายที่สั่งผมอย่างกับเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของผม    ผมจ้องหน้ามันอย่างอาฆาตก่อนปัดมือมันออกจากไหล่ผม   อุส่าห์มาเข้าค่ายได้เล่นกับเพื่อนทั้งทีดันต้องมาเจอมันอีก  เซ็งเว้ย!
ขอกูอยู่ห่างๆจากมึงบ้างเหอะ!
   “เล่นอะไรครับเนี่ยผมจะตายเอานะครับ.... ไพเราะพอมั้ย!” ผมพูดกระแทก

   วืด!

   มือใหญ่กระชากปลอกคอดึงผมเข้าไปกระแทกกับแผงอกกำยำ   มึงจะซาดิสท์ไปมั้ยห๊ะ!  กูไม่ใช่มาโซนะเว้ยไม่ชอบความรุนแรงหยาบคายแบบนี้!
   “ใครให้ใส่เสื้อกล้ามเล่นน้ำ..”
   “ใส่เองจะทำไม!”
ผมถามพลางเชิดหน้าวอนโดนต่อย   ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองผมนิ่งเหมือนด่าอะไรผมอยู่ในใจ   คิ้วคมเข้มโค้งเข้าหากันเล็กน้อยคงไม่พอใจกับท่าทีของผมซักเท่าไหร่
“...งั้นจะช่วยทำให้ใส่ไม่ได้อีกแล้วกัน...” 
   อะไร!  งงไม่เข้าใจพูดอะไรเข้าใจยากหว่ะ   มือใหญ่ฉุดมือผมให้ขึ้นไปบนฝั่งผมเดินโซเซๆสะดุดก้อนหินบ้าง  แต่ก็พยายามพยุงตัวเองไม่ให้ล้ม   ผมมองต้นไม้รอบด้านที่เริ่มเยอะขึ้นๆ   ถ้าพาผมเดินลึกเข้าไปอีกผมว่าเรากลับออกไปไม่ถูกแน่
   “หยุด!”
   ผมบอกพลางสะบัดข้อมือออก   ร่างสูงหันกลับมามองผมเล็กน้อยก่อนจะดึงตัวผมดันกระแทกกับต้นไม้ใหญ่
   “อั่ก!  เจ็บนะ!!”  ผมบอก
   เสียงผมหายลงไปในลำคอ   ผมอ้าปากมองใบหน้าหล่อที่ซุกลงข้างคอผมอย่างตกใจ   ทำบ้าอะไรเนี่ย!!
   “นี่!!  หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”  ผมร้องบอกไปพลักหัวมันออกไป
   “...ในป่าเสียงก้อง...”
   ผมเงียบปากเก็บเสียงไว้ในคอ   ผมยกมือดันหัวไอ้ปลาดิบที่ซุกไซ้ผมไม่เลิก   หือ!!  เพลินมากเลยนะคอกูเนี่ยเป็นเชี่ยไรชอบไซ้นักห๊ะ!!  โรคจิต!!
   “พะ...พอเลย  ไอ้โรคจิต”  ผมด่ามัน
   “ถ้าไม่ทำแบบนี้  นายอาจจะอยู่ในอันตรายก็ได้”
   “อยู่กับมึงสิอันตราย!”
   “พูดไม่เพราะเลย”
   ริมฝีปากเรียวย้ายขึ้นมาดูดกลืนริมฝีปากผม   ไม่ทันที่ผมจะกัดฟันแน่นดีลิ้นร้อนๆก็แทรกเข้ามาภายในซะก่อน    ผมงอตัวหลบมันแต่มันก็ดึงผมข้างหลังไว้ให้ใบหน้าผมเชิดขึ้นรับจูบเร่าร้อน   จูบหน่วงหนักทำเอาเข่าผมเริ่มอ่อน    ผมเริ่มตะกายมือจิกทึ้งเสื้อคนข้างหน้า   เหมือนมันจะรู้ว่าผมตัวโอนเอนเต็มทีเลยสอดมือมาโอบผมจากด้านหลัง   ความนุ่มลื่นในโพรงปากทำให้ผมเผลอปล่อยให้มันเสพความหวานจากปากผมไปมาก   ยิ่งจูบกันนานขึ้นเท่าไหร่อุณหภูมิในร่างกายผมก็ยิ่งสูงขึ้น...สูงขึ้น   พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเพราะสัมผัสจากมือร้อนที่เกาะกุมอยู่ที่สะโพกผม
   “ไอ้โรค..จิต” 
ผมเค้นเสียงด่าหลังจากมันละริมฝีปากลงไปข้างคอผมอีกรอบ    ผมเอียงคอเปิดทางแต่โดยดีเพราะตอนนี้มันมึนหัวมากเลย   ร่างกายผมมันชา  สงสัยน้ำในหูจะไม่เท่ากันผมเริ่มเบลอแล้ว    ลมหายใจร้อนที่รดอยู่ข้างคอ   ฟันแหลมคมที่กัดเนื้อผมทำเอาผมกระตุกตัวเกร็งและหายใจลำบาก

จ๊วบ! จ๊วบ!

ริมฝีปากหนาขบเม้มดูดผิวขาวๆผมเข้าไป   มือใหญ่ที่จับใบหน้าผมไล้ลงมาที่หัวไหล่มนก่อนจะกดสายเสื้อกล้ามผมร่นลงไปเพื่อให้ริมฝีปากร้อนเข้ามาแทนที่
“คะ..คิระ..พอ”  ผมบอกเสียงสั่น
ไม่มีเสียงตอบรับนอกจากการกระชับวงเข้าแนบตัวผมเข้ากับกายใหญ่   ลิ้นเปียกชุ่มลากลงมาที่ไห้ปลาร้าก่อนจะลากยาวมาหยุดที่ช่วงเนินอกผม
....มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว!!...
ผมพยายามเรียกสติพร่าเลือนกับแขนขาอ่อนแรงให้ลุกขึ้นมาต่อต้าน   ผมดันใบหน้าคมออกไปให้พ้นจากตัวผม    แต่มันก็พยามยามเกิน! ดันหัวไม่ไปไหนเลย   ริมฝีปากหนาดูดเนินอกขาวของผมจนขึ้นเป็นสีแดงห่อเลือด    ดวงตาคมจ้องมองยอดอกสีสะดุดตาผมหวังว่ามันคงจะไม่....

วืด~

ผมยกมือเสยหน้ามันแต่ถูกมันคว้าแขนไว้ซะก่อน  ซวบชิบ!

จุ๊บ!

ใบหน้าหล่อฉกริมฝีปากผมไปในเสี้ยววินาที    ผมยืนจ้องหน้ามันอย่างเคืองๆ   โกรธแล้วนะเว้ย!!  ผมยกมืออีกข้างเงื้อเตรียมชกให้หน้ามันยับอีกรอบ   

วืด~

หมับ!

จุ๊บ!

ว้ากกกกกกก!!  มึงจะจูบอะไรนักหนาปากกูเปื่อยหมดแล้ว>/////<
“ไอ้บ้าเอ้ย!!”  ผมด่า
“...ถ้าตบจะจูบ...ถ้าชกจะปะ...”

แกร๊บ!

เสียงใบไม้กรอบดังอยู่ข้างหูผม   ผมหันข้างไปมองบุรุษที่ยิ้มแห้งๆมองพวกผมสลับกันไปมา 
“โทษทีหว่ะคิระ  ไม่ได้อยากจะขัดจังหวะหรอกนะ^^;” ผู้ชายคนนั้นพูด
“มะ...ไม่ได้ขัดอะไรหรอก!”
ผมบอกแล้ววิ่งออกห่างคิระไปอยู่ข้างๆนายหัวน้ำตาลแทน 
“หรอแต่ดูเหมือนฉันจะมาขัดเลยอ่ะ  ขอโทษด้วยนะ...เออ”
ด้วยตาเรียวเหมือนจิ้งจอกมองผมเหมือนอยากจะรู้ชื่อผมก็เลยตอบกลับไปทันที
“..เซฟ  เราชื่อเซฟ”
“เซฟหรอ  ฉันชื่อคาร์ลนะ  ไปละเดี๋ยวโดนเชือด><”
“..อ่า  เดี๋ยว-o-…”
อย่าทิ้งกันไว้แบบนี้สิ   ร่างสูงโปร่งเดินลิ่วๆทิ้งผมให้อยู่กับบุคคลอันตรายอีกแล้ว  ทำไมทำแบบนี้>O<
   ผมยืนไว้อาลัยกับการ(เดิน)จากไปของคาร์ล   ผมจำได้ว่าคนนี้เคยถามกับไอ้ปลาตายว่าผมเป็นเพทมันหรือป่าว
   แบบนี้คำตอบคงชัดแจ้งเลยสินะ  อ๊ากกกก  อายยยย>////<
      “...อย่าเขาใกล้คาร์ล...”
      เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ   ผมหันไปมองไอ้ปลาเน่าอย่างงงๆ
      “คนอย่างนายมากกว่าที่ไม่น่าเข้าใกล้-*-”  ผมบอก
      “....นี่คือคำสั่ง”
      “นายไม่มีสิทธิมาสั่งโน่นนี่นะ!”
      “ฉันเป็นเจ้านายทำไมจะสั่งไม่ได้”
      “นายห้ามฉันได้หรอ   ฉันจะสานต่อความสัมพันธ์กับใครหรือจะอะไรยังไงกับใครแล้วนายห้ามฉันได้หรือไง!”
      “ไม่จำเป็นต้องห้าม...”
      “.............................”
“เพราะตราบใดที่มีรอยนั่นอยู่....ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับนาย”
ดวงตาคมจ้องมาที่เนิ่นอกแดงเถือกเป็นจ้ำๆของผมก่อนจะเดินผ่านผมไป    ผมยืนลูบร่องรอยร้อนผ่าวที่ยังติดอยู่บนผิวตัวเองเบาๆ    ทำไมต้องทำรอยแบบนี้บนตัวด้วย   แถมทำเต็มไปหมดเลย   ทั้งที่คอ  ไหล่   ไม่เว้นแม้กระทั่งอกผม    ผมไม่อยากจะคิดเรื่องนี้เลยเพราะพอคิดแล้วภาพมันวิงเข้ามาในหัวผม
“โอ้ย! กูจะบ้า!”
ผมย่อตัวพลางกอดเข่าตัวเอง   ไอ้หัวใจบ้าจะเต้นอะไรนักหนาวะ!  เต้นแรงแบบนี้หายใจลำบากชะมัด!!   ผมยกมือลูบริมฝีปากที่ถูกจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
...ขนาดจูบยังยอมให้มันจูบเฉยเลย...
แล้วต่อไปจะขนาดไหน   ผมไม่รู้ว่ามันเก็บกดอะไรนักหนา   ถึงโรงเรียนมึงจะขาดแคลนผู้หญิงจนต้องวิ่งมาหาพวกเดียวกัน(อย่างกูเป็นต้น!)    แต่หน้าตาแบบนั้นหาผู้หญิงซักคนสองคนคงจะไม่เกินความสามารถมึงหรอก   
พอเถอะ....อย่าทำแบบนี้กับกูเลย 
ถึงรอยที่มึงทำจะจางหายไปได้    แต่ความรู้สึกที่กูรู้สึกตอนนั้นมันไม่ได้หายไปด้วยนะเว้ย....อย่ามาทำให้กูสับสนกับตัวเองได้มั้ย....   กูไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของเพทกับเจ้านายในหัวมึงเลย   มึงคิดจะทำอะไรกับกูกันแน่....





+++มุมคนเขียนเล็กจิ๊ดเดียว><+++
วันนี้ขอเพิ่งพิมพ์ได้แค่นี้อ่ะค่ะ  พรุ่งนี้ประชุมผู้ปกครอง  จะรีบๆกลับมาปั่นนะคะ><

ในที่สุดก็ผ่านเดือนกรกฎาคมไปแล้ว  งานเสร็จแล้วจ้าTOT
ซึ้งจนน้ำตาแทบกระเด็นเป็นสายเลือดเลย  แบบปั่นวันสุดท้ายยันตี1
2งานรวดเลยสถิติกับใส่ซับหนัง  เพื่อนที่ทำกลุ่มสถิติก็บอกเราว่า
"กูเหนื่อยไปนอนก่อนนะ" แล้วมันก็ไป..เล่นเฟสต่อ...
เราอยากบอกว่าเราเหนื่อยกว่ามากอ่ะง่วงด้วย
แถมทำเยอะกว่าส่วนที่เพื่อนทำอีก  เซ็งจิตมากขอบ่นนิดนึง
อยากจบเร็วๆ  ตั้งแต่ขึ้นมาม.ปลายก็เจอเรื่องเยอะจนไม่อยากสนิท
กับพวกในห้องเลย เลยแค่คบไว้ทำงาน  สนิทกับเพื่อนรุ่นม.ต้นมากกว่า
เลยชอบสิงอยู่กับเพื่อนที่เรียนม.ต้นมาด้วยกัน555
มิตรแท้หายากจริงๆ  มีแต่พวกเกาะทำงาน  เบื่อจุงเลยเฮ้อ
 :mew6:

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เปิดซิงคนแรก

ออฟไลน์ MZter

  • ~ใครหาว่าผมอินดี้...ผมเกรียนจะตาย(•`^`•)~
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ปล.ต่อท้ายนิด :เป็นกำลังใจให้นะครับ อย่าเพิ่งท้อ เพราะตอนเรียนมหาลัยเรื่องมันเยอะกว่านี้แยะ 555  o18
ยังไงก็สู้ๆๆ นะครับ  o13

ออฟไลน์ aiaea83

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +494/-5
คิระยังรุนแรงกับน้องเชฟตลอด แง่วๆ
สู้ๆ ค่า คนเขียนคนสวย อิอิ
 :L2: :L2:

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
หนูงอแงหาย

หนู งอแงล้ะ  :mew2: :mew2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด