ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)  (อ่าน 130010 ครั้ง)

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #60 เมื่อ28-02-2013 23:15:43 »

มีความรู้สึกว่า ทะเลกับบลูชอบกันก็จริง แต่ต่างคนต่างคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยเราไม่รู้ว่าพ่อแม่ทะเลจะว่ายังไง หากสมมติบลู กับ ทะเล คบกันแบบคนรักไม่ใช่แบบพี่น้องอีกต่อไป เพราะบลูก็เป็นคนมีประวัติ หากคบกัน พ่อแม่ทะเลคงจะโทษว่าเป็นความผิดของบลูที่ทำให้ทะเลเปลี่ยนไป คนที่เจ็บปวดไม่สิ้นสุด สุดท้ายก็คือบลู

บลูเปลี่ยนใจไปชอบป๊อบได้คงจะเจ็บปวดน้อยกว่าไหม

ปล / ตอนอ่านตอนแรกๆ คิดว่าบลูเป็นนายเอก และป๊อปเป็นพระเอก เพราะตอนที่ป๊อปเปิดตัวนี่อย่างแมน มีเล่นดนตรงดนตรี แต่ไหงมาโดนบลูกดซะงั้น  :laugh:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #61 เมื่อ28-02-2013 23:38:18 »

ชีวิต อารมณ์ มนุษย์ ซับซ้อนเกินจะทำให้ทุกอย่างแก้ไขได้ง่ายๆ

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #62 เมื่อ01-03-2013 08:01:06 »

เจ็บใทนทุกคนเลย
อ่านแล้วอินมากกกก  สงสารเล ไม่ได้รู้อะไรด้วยเลยแท้ๆ   โฮฮฮฮฮ

ออฟไลน์ chisarachi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1064
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #63 เมื่อ01-03-2013 13:26:06 »

เรื่องนี้ไม่อยากโทษบลูเลย
แต่เธอผิดเต็มนะรู้เปล่า
อยากให้บลูเป็นคนร้าย
เป็นคนใจจืดใจดำ
พอถึงจุดๆหนึ่งเป็นแบบนั้นนะแล้วไปหาน้องเล
แต่ป๊อบจะน่าสงสารมาก
ป๊อบน่าสงสารอ่าาาาาาาา แต่เพราะเขารักเขาถึงยอมไง
ถึงจะอยากให้บลูเป็นคนใจร้ายแค่ไหน
แต่เอาจริงๆก็อยากให้เขาแก้ปมที่ตัวเองสร้าง
ยืดอกแบบแมนๆไปเลย
ชอบผช แบยเล บริสุทธิ์อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

ออฟไลน์ Maprang_W

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #64 เมื่อ01-03-2013 20:46:44 »

จริงค่ะ ถึงเราจะคิดว่าขอใครสักคนก็ได้ แต่ในความเป็นจริงเราย่อมอยากให้เป็นคนที่เราต้องการมากกว่า จะเรียกว่าได้คืบจะเอาศอกได้มั้ยนี่การกระทำของนายบลู ตอนเด็กๆเคยคิดว่าจะเอาเท่านี้ พอได้แล้วก็จะเอาอีก แต่อดีตของบลูน่าสงสารเพราะเติบโตมาในสังคมเกือบไร้ความรัก แถมยังมีเรื่องของโลกีย์ อบายมุขอยู่ตลอด อยู่มาตั้งแต่เด็กนะยังไงก็ซึมซับมาอยู่แล้ว มันไม่ใช่การซึมซับด้วยความนึกคิดแต่มันเป็นการฝังใจ จนบางครั้งมันมาหลบซ่อนในรูปแบบจิตใต้สำนึก เราเองก็เริ่มกลัวบลูอ่ะ เพราะถ้าขาดสติขึ้นมาเมื่อไรสัญชาตญาณดิบในตัวต้องทำงานแน่นอน แต่อย่ามาทำกับน้องทะเลล่ะไม่งั้นเอ็งเจอ  :z6:

ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #65 เมื่อ02-03-2013 01:29:48 »

สงสารทั้งสามคนเลย แต่สงสารป๊อปที่สุดละ รักเขาข้างเดียวมันก็เจ็บอย่างนี้แหละหนา หวังว่าป๊อปคงไม่คิดทำอะไรไม่ดีกับทะเลแล้วกันน้า

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #66 เมื่อ02-03-2013 01:44:31 »

ใครสักคนที่เรารัก  ไม่ใช่  ใครสักคนที่รักเรา

ออฟไลน์ kwangun

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #67 เมื่อ02-03-2013 05:31:04 »

สนุกมากกกกกก ดาร์คแบบสะใจ สงสารบลูสุดๆ
อยากเห็นทะเลในโลกของสีฟ้าจริงๆแล้ว
ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่าน ชอบมากๆ :L2:

ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #68 เมื่อ03-03-2013 10:52:02 »

โอ้ยยยยยยยยยยย อะไรกันเนี่ย
ดราม่าซับซ้อน มองตอนจบไม่ถูก
ชอบเหลือเกินนนนนน คลั่งไคล้เลยยยยยยยยยย
ป๊อบ นาย.. ฮึก เราสงสารนายว่ะ
บลู..ป๊อบก็ดีนะ แต่นายคงฝังใจกับทะเลไว้มาก..
เอาเป็นว่าติดตาม ตามต่อ ตามติดฮะ

ออฟไลน์ Millet

  • `ヅ
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +663/-5
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #69 เมื่อ03-03-2013 15:15:46 »

สงสารใครดี TT

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
« ตอบ #69 เมื่อ: 03-03-2013 15:15:46 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #70 เมื่อ03-03-2013 17:50:39 »

กรีดร้องงงงงง
มันอึนและทะมึนมากๆ
น่าสงสารทุกคนเลย
 :z3:

ออฟไลน์ กุหลาบเดียวดาย

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #71 เมื่อ07-03-2013 16:55:19 »

ชอบมากๆค่ะ

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #72 เมื่อ07-03-2013 18:27:14 »

- 7 -
Love Will Come Through

http://www.youtube.com/v/90Cf3q-IYUQ?version=3&hl=en_US

ผมควงไม้กลองเล่นอยู่ในห้องซ้อม วันนี้ไม่มีใครว่างแต่ผมก็ยังมาเพราะอยากอยู่คนเดียว

ช่วงนี้ดูอะไรๆก็ดูขวางหูขวางตาไปหมด ผมกำลังทำตัวไม่ถูกกับเพื่อน กำลังสับสน และความรู้สึกอีกหลายอย่างที่ประดังประเดเข้ามา

“บลู...กูรักมึง"

คำๆนี้มันก็ยังดังก้องอยู่ในหัว ผมพยายามไม่สนใจ ทำตัวเหมือนกับว่าไม่ได้ยินที่ป็อปพูดแต่ความสับสนในแววตาผมคงบ่งบอกชัดว่ารับรู้มันชัดเจน

รัก...ผมไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้และไม่เคยมีใครพูดกับผมมาก่อน ผมไม่เข้าใจตัวเองว่ากำลังรู้สึกยังไง

ผมได้ความรักที่ผมเคยโหยหา ทำไมผมไม่รู้สึกดีใจ แต่กลับหนักใจ ทันทีที่ป็อปพูดคำนั้นออกมาก็เหมือนก้าวผ่านเส้นบางๆที่ไม่ควรจะข้ามมา

มันทำให้ผมอึดอัด

มันไม่ใช่แค่ความต้องการของร่างกายอีกต่อไป แต่มีส่วนของความรู้สึกมาเกี่ยวข้อง ผมได้คำตอบของน้ำตานั้นแล้ว มันไม่ได้มาจากความเจ็บปวดทางร่ายกายอย่างที่ผมบอกตัวเอง และผมคิดว่าผมควรจะหยุดก่อนจะทำร้ายเพื่อนไปมากกว่านี้

'คืนนี้ที่เดิมนะ'

ผมมองข้อความในโทรศัพท์นิ่งแล้วถอนหายใจ ยังไม่พร้อมที่จะเจอ

'วันนี้ไม่ว่าง ไว้วันหลังค่อยเจอกัน' ผมตอบไปแบบนั้นเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ออกจากห้องซ้อมแล้วตรงกลับบ้าน

“พี่บลู!” ผมอาบน้ำออกมาก็เห็นทะเลมานั่งอยู่บนเตียงแล้ว
“เดือนหน้ามีงานโรงเรียน พี่บลูไปดูวงเลเล่นดนตรีนะ" ทะเลยิ้มบอก ดูก็รู้ว่าตื่นเต้น
“ดูก่อน"
“ดูอะไรล่ะ"
“ไม่รู้ ดูก่อน"
“ยังไงก็ต้องไปนะ"
“ถ้าพี่มีเรียนล่ะ"
“ก็โดดสิ ยากอะไร" ผมฟังยิ้มๆไม่รับปาก แล้วทิ้งตัวลงนอนตัก หลับตาให้ทะเลลูบผมเล่น ลูบไปลูบมาก็มากดที่หว่างคิ้วผม

“เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมช่วงนี้ดูเครียดๆ"
“เปล่านี่"
“แต่หน้าพี่มันบอกนะ"
“คิดมากน่า"

ทะเลไม่ได้ว่าอะไรต่อ ผมจับมือที่กดหว่างคิ้วมาไว้ตรงอก อยากจะหลับไปทั้งอย่างนี้

กับคนๆนี้ทำไมถึงมีผลต่อจิตใจผมนัก ทะเลจะรู้รึเปล่า มือที่ผมจับมาไว้ตรงอกจะรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่แรงผิดปกติไหม ทะเลเป็นคนเดียวที่ผมอยากกระทำรุนแรงอย่างถึงที่สุดและอยากจะอ่อนโยนทะนุถนอมอย่างถึงที่สุดเช่นเดียวกัน ทั้งไม่อยากจะให้ใครมายุ่ง เป็นคนที่ผมคิดว่าหากเสียไปโลกของผมก็คงกลับมามืดมิดอีกครั้ง

ใช่ ผมต้องรักษาไว้ ห้ามทำร้ายเด็ดขาด

“พี่บลู...”
“อืมม...”ทะเลเรียกผมเบาๆ ผมก็ครางในลำคอตอบ แต่เห็นทะเลเงียบไปเลยลืมตามอง
“เรียกทำไม"
“เปล่า...เมื่อยขาแล้ว นอนกันเหอะ" ทะเลตอบแบบไม่สบตา ผมลุกขึ้นไปปิดไฟ คืนนั้นเราก็หลับกันไปทั้งๆที่มือประสานกันอย่างเคย

........

เสียงร้องของตูนทำให้ผมล่องลอยได้ชั่วขณะ

ผมบอกได้เลยว่ามันมีจิตวิญญาณอยู่ในนั้น แต่เจ้าตัวอาจไม่รู้ หลังจากเลิกเรียนวันนี้ผมก็ชวนตูนมาห้องซ้อมพร้อมๆกัน มันบอกว่าไม่เคยร้องจริงจังมาก่อนเลยออกจะกังวลที่ต้องมาร้องกับวง ยิ่งมันเป็นคนเงียบๆด้วยแล้วเลยไม่คิดว่าจะเอนเตอร์เทนใครได้ มันก็อาจจะจริงอย่างที่เจ้าตัวบอก...คนอย่างไอ้ตูนเหมาะกับคำว่าหยิ่งของแท้ ทั้งการปรายตามองคนอื่น หน้าเชิด เวลาพูดด้วยบางทีมันก็ไม่ตอบถ้ามันไม่อยากพูด ถึงอย่างนั้นคนก็ยังชอบเข้าหามันและแกล้งให้มันหงุดหงิดอยู่บ่อยๆ

พอมันร้องไปเพลงนึงเราก็เหมือนติดลม อยากฟังมันร้องอีกเลยเล่นให้มันร้องต่ออีกสองสามเพลง ในใจแต่ละคนคงคิดไปต่างๆนานาว่าต้องให้มันเข้าวงให้ได้เพราะแต่ละเพลงที่มันร้องไม่ได้เหมือนต้นฉบับแต่ก็เพราะในแบบของมัน...แบบที่เราต้องการ

“น้องตูนมาอยู่วงเราเถอะ" ไอ้ร็อคที่ไม่ได้มีศิลปะในการชักชวนก็เอ่ยเอาดื้อๆ ผมแอบยิ้มอย่างที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“อย่าเรียกว่าน้องตูน"
“ก็น้องชื่อตูนไม่ใช่เหรอครับ"
“ก็เรียกตูนเฉยๆสิ"
“ก็เรียกน้องตูนแล้วดูน่ารักเหมาะกับหน้า..."
“บลู กูไปนะ"
“เฮ้ย ล้อเล่น!  เรียกตูนเฉยๆก็ได้ แค่นี้ทำงอน" ตูนปรายตามองนิ่งๆอย่างที่มันชอบทำ ผมรู้ว่ามันเริ่มจะหงุดหงิดมากเลยรีบพูด

“เคยไปดูที่ร้านรึยัง" ผมถาม มันก็ส่ายหน้า
“งั้นวันนี้ไปดูไหมละ จะได้รู้ว่าเป็นไง"
“ก็ได้ แต่มึงต้องไปส่งกูที่หอนะ" ผมพยักหน้าทีนึงเป็นเชิงว่าโอเค พอตกลงกันได้เราก็ไปหาอะไรกินกันแล้วค่อยไปที่ร้าน ไอ้ร็อคดูคึกแปลกๆจากปกติ มันก็ชอบกวนตีนตูนอยู่เรื่อยจนตูนแทบไม่อยากจะมองหน้า ผมว่าถ้าตูนมันจะไม่เข้าวงเราก็เพราะไอ้ร็อคมันนี่แหละ

“มึงอย่าไปกวนตีนไอ้ตูนมันมากสิวะ" ผมบอกไอ้ร็อค เรานั่งสูบบุหรี่หน้าร้านกันสองคนเลยได้โอกาสเตือนมัน
“ก็มันน่าแกล้ง"
“ห่า คิดอะไรกับเพื่อนกู" ไอ้ร็อคมันยิ้มกวนตีน
“ไม่รู้ รู้แต่มันน่ารัก"
“คนคิดอย่างมึงเยอะแยะ"
“จริงเหรอวะ"
“ไม่จริงมั้ง มึงดูหน้ามันเอาเองแล้วกัน"
“กูไม่กวนตีนก็ได้ มึงก็ช่วยพูดให้มันอยู่วงเราให้ได้ละกัน" ผมยิ้มมุมปากกวนตีนยังไม่ตอบมัน

บุหรี่หมดมวนแต่เราก็ยังนั่งอยู่หน้าร้าน ข้างในยังวุ่นวายเตรียมร้านกันอยู่เราเลยยังนั่งตรงนี้ ต่างคนต่างใจลอย เงียบกันอยู่นาน เห็นร็อคมีท่าทีกังวลใจอะไรสักอย่างดูจากสีหน้า ผมเลยตัดสินใจถาม

“มีเรื่องอะไรรึเปล่า" ร็อคจ้องหน้าผมนิ่งเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

“กู...รู้เรื่องมึงกับป็อป..."

ผมไม่ตกใจที่มันบอก ใจจริงก็ไม่อยากปิดบังอะไร แต่เรื่องแบบนี้มันพูดลำบากทั้งยังยากเข้าใจ

“ตั้งแต่เมื่อไหร่"
“วันนั้นที่มึงมานอนบ้านกู" ตั้งแต่ครั้งแรก...แต่ร็อคก็ทำเหมือนกับว่าไม่ได้รู้อะไร
“ป็อปไม่รู้ว่ากูรู้หรอก มันไม่เคยพูด แต่มันหายไปบ่อยๆกูก็เดาได้"
“โกรธกูรึเปล่า"
“โกรธทำไมวะ เรื่องของมึงสองคน"
“..........”
“แต่ใช่ว่ากูจะไม่ห่วง กูรู้ว่าป็อปชอบมึง...มาก"
“........”
“หลังๆมาเห็นมันเครียด บางทีก็ร้องไห้ มันเป็นพวกอ่อนไหวง่ายมึงก็รู้ กูไม่อยากยุ่งแต่ก็ห่วงมัน"
“กูกำลังสับสน อยากจะให้มันจบ แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง"
“มึงเลยหลบหน้ามัน" ผมเงียบไม่ตอบรับอะไรทั้งที่มันคือความจริง
“กูผิดเองที่เป็นคนเริ่มทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับป็อป"
“งั้นมึงก็ควรจะบอกไปให้มันทำใจ ปล่อยค้างคาแบบนี้กูสงสารพี่กู"

ถึงผมจะบอกว่าอยากให้จบแต่มันก็ยังมีบางส่วนที่ไม่สามารถละทิ้งได้โดยสิ้นเชิง ผมกำลังเห็นแก่ตัว เห็นเพื่อนเป็นที่ระบาย ป็อปรับผมได้ทุกอย่างจนผมไม่อาจปล่อยไปอย่างง่ายดาย

ใช่ ผมไม่ใช่คนดี...ไม่ใช่...จนเข้าใกล้คำว่าเลวเต็มที

“พี่บลู" ทะเลลงจากมอเตอร์ไซค์ของก้านเรียกผมให้ตื่นจากความคิด ก้านจอดมอเตอร์ไซค์แล้วก็เดิมตามทะเลเข้ามาหาพวกเรา

คืนนี้วงเราขึ้นเล่นค่อนข้างช้าก็เลยนั่งดื่มกันอยู่หน้าร้าน พอทุกคนในวงมารวมตัวกัน ป็อปก็แนะนำแจ๊สให้รู้จักกับตูนอีกทีแล้วบอกว่าจะมาแทน สองคนนี้เคยเจอกันบ้างที่มหาลัยแต่ก็ไม่เคยคุยกันสักครั้ง แจ๊สก็ดูโอเคที่ได้คนแทนที่ถูกใจพี่ๆสักที ความจริงแจ๊สก็ถือเป็นสัญลักษณ์ของวงเรากลายๆ เพราะความที่ดูแรงและมีเอกลักษณ์ ทำให้ดูเหมาะกับวงแบบนี้ เราเลยคิดกันว่าถ้าได้ตูนมาจะให้แจ๊สมาร้องแจมๆไปก่อนช่วงแรก ถ้าเปลี่ยนคนไปเลยอาจไม่ชินกันทั้งตัวคนดูและตัวนักร้องใหม่ น่าจะปล่อยให้ปรับตัวกันไปก่อน

จนถึงที่สุดแล้วคงทั้งบรรยากาศร้าน คนดู และเพลงที่เล่นทำให้ตูนตัดสินใจตอบตกลงเป็นนักร้องนำของวงเรา หลังจากเราเล่นเสร็จ กว่าจะตกลงให้ใครไปส่งตูนได้ก็เถียงกันอยู่พักใหญ่ เพราะทะเลมาด้วยก็ต้องกลับบ้านพร้อมผมอยู่แล้ว แต่ไอ้ตูนทวงสัญญาที่ผมบอกว่าจะเป็นคนไปส่งมัน ผมเลยบอกให้ทะเลรออยู่นี่ก่อนเดี๋ยวกลับมารับอีกที ก้านก็เสนอตัวขึ้นมาบอกเดี๋ยวไปส่งทะเลเองแต่ผมก็บอกปัด ไอ้ร็อคยืนฟังอยู่ก็อาสาไปส่งตูนให้ผมจะได้ไม่ต้องลำบากไปๆมาๆ ตอนแรกตูนก็ดื้อไม่ยอมไปยืนนิ่งไม่พูดไม่จา แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเพราะพวกเรายืนกดดัน ดูจากสายตาที่ตูนมองร็อค ผมคิดว่าถ้าหากไม่มีป็อปกับแจ๊สนั่งไปด้วยไอ้ตูนคงไม่ยอมให้ไปส่งมันอย่างแน่นอน

ผมมองข้างตัวเหลือแค่ผม ทะเล...และก้าน
ตอนนี้ผมอารมณ์กรุ่นๆ ไม่ว่าพยายามแค่ไหนก็ห้ามอารมณ์แบบนี้ไม่เคยได้ 

แต่จะไม่ให้ผมหงุดหงิดได้ยังไง

ตลอดเวลาที่ผมเล่นอยู่แน่นอนว่าสายตาผมแทบไม่ได้มองที่อื่น ทะเลอยู่ในสายตาผมตลอดแม้กระทั่งตอนที่ก้านจับมือทะเลดึงไปห้องน้ำด้วยกัน ตอนกลับมาจากห้องน้ำก็ยืนซ้อนหลังทะเลคอยกันแขนอยู่ข้างตัวคล้ายจะปกป้อง หรือในอีกแง่ก็เหมือนการแสดงความเป็นเจ้าของ ทำไมทะเลถึงใกล้ชิดกับก้านจนเหมือนเป็นเรื่องเคยชินแบบนั้น ยิ้มนั่นอีก มันทำให้ผมนึกหวั่น...กลัวว่าวันใดวันนึง...ทะเลจะรู้สึกแบบเดียวกับก้าน

เวลาที่ก้านเหลือบมาเห็นผมมองอยู่ก็ยิ้มให้ราวกับจะเยาะเย้ยกัน
ยิ้ม...เหมือนรู้ว่าผมหวั่นใจ

ยิ่งเห็นผมโกรธก้านก็คงจะพอใจ เมื่อรู้แบบนั้นแล้วผมก็ได้แต่ทำตัวปกติด้วยใบหน้านิ่งเฉย

“กลับดีๆ" ทะเลบอกลาก่อนที่ก้านจะกลับบ้านมันไปได้สักที

ผมจับมือของทะเล แล้วจูงมาที่มอเตอร์ไซค์ ทะเลสอดประสานนิ้วเข้ากับมือผม ทะเลชอบทำแบบนี้บ่อยๆระยะหลังมานี้และผมก็ชอบเพราะมันให้ทั้งความอบอุ่นและเป็นดูเป็นการกระทำที่พิเศษกว่าใคร

หวังว่ากับก้านคงไม่เคยทำแบบนี้

ผมคิด และนั่นทำให้ความหงุดหงิดที่มีมาตลอดลดลงจนแทบไม่เหลือ

.......

'ออกมาเจอกันหน่อย ที่เดิม จะรอ'

พอกลับถึงบ้านก็เปิดดูข้อความที่ถูกส่งมา ป็อปส่งมาทุกวัน ผมก็ตอบปฏิเสธไปทุกวัน แต่คำพูดของร็อคที่คุยกันทำให้ผมตัดสินใจจะไปเจอป็อปวันนี้ ยังไงก็คงต้องคุย

ทะเลอาบน้ำเรียบร้อยเข้ามาในห้อง เส้นผมเปียกน้ำหมาดๆทำให้ผมเรียกทะเลมานั่งบนเตียงแล้วเช็ดผมให้  ผมนั่งซ้อนหลัง เช็ดไปสายตาก็จดจ้องอยู่ที่ต้นคอ ลมหายใจติดขัดขึ้นมาเมื่อจิตนาการว่าถ้าได้ขบกัดลงไป...จะได้ยินเสียงร้องแบบไหนกัน...

อีกแล้ว...เผลออีกแล้ว

“แห้งแล้ว" ผมบอกแล้วลุกจากเตียง หยิบกระเป๋าตังค์และกุญแจ
“ไปไหนอะ"ทะเลถามมองผมงงๆ
“ไปเอาของ ลืมไว้ในรถไอ้ร็อค"
“รีบใช้เหรอ"
"อืม คงกลับช้า เลไปนอนห้องเลก็ได้"
“ไม่เอา ขอนอนนี่นะ รอพี่บลูกลับมา" ผมยิ้มให้เป็นคำตอบแล้วออกมา

ผมยืนอยู่หน้าห้องมองแสงไฟในห้องที่ลอดใต้ประตู ป็อปคงจะมารออยู่นานแล้ว ผมยังไม่เปิดประตูเข้าไปเพราะไม่รู้ว่าจะพูดกับป็อปยังไง

แต่เหมือนป็อปจะเห็นเงาเท้าผมที่ยืนอยู่หน้าห้องเลยเปิดประตูออกมา เรายืนจ้องกันนิ่ง แม้จะเจอกันช่วงซ้อมหรือเล่นด้วยกันที่ร้านเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันสักคำ ผมพยายามหลบสายตาที่ป็อปมองมาตลอดเวลา คราวนี้เมื่อผมจ้องมองเต็มตาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมร็อคถึงห่วงพี่มันนัก

สายตาป็อปมันดูเศร้า เหมือนร้องไห้อยู่ข้างใน

ผมดันป็อปเข้าห้องและปิดประตู เรายังคงจ้องกัน ผมยกมือขึ้นลูบหน้าป็อปเบาๆหวังอยากให้คลายความเศร้าลง หากทั้งหมดมันเป็นเพราะผม ผมก็อยากทำให้มันหายไป

“กูไม่น่าพูดออกมา...” ป็อปพูดเสียงสั่น
“ทำเป็นไปได้ยินได้ไหม...แล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม"

“....มัน...คงเป็นเหมือนเดิมไม่ได้" เมื่อผมพูด ป็อปก็โผเข้ากอดผมแน่น

“จะไม่พูดแล้ว ไม่อยากได้ยินก็จะไม่พูดอีก จะนึกถึงใคร พูดชื่อใครก็ได้ ขอแค่มาเจอกันเหมือนเดิม" เสียงสะอื้นดังตามมาหลังจากพูดจบ ผมกอดตอบแล้วลูบหลัง ป็อปก็ยิ่งกอดผมแน่นขึ้น
“กู...ไม่อยากทำมึงเจ็บ"
“ตอนนี้กูก็เจ็บ" น้ำตาที่หยดลงบนไหล่ผมรับรู้คำพูดนั้นของป็อปเป็นอย่างดีจนผมไม่อาจพูดอะไรได้อีก

“บลู...คบกับกูเถอะ ไม่ต้องรักก็ได้ กูจะไม่เรียกร้องอะไร แค่ให้กูจะเป็นตัวแทนของคนที่มึงต้องการ...เหมือนเดิม"
“...นะ" ป็อปละจากอ้อมกอดแล้วจูบผมเบาๆ แววตาร้องขอแวววาวด้วยน้ำตา

ความคิดของผมตีพันกัน ถ้าทำแบบนั้นป็อปจะมีความสุขจริงหรือเปล่า ยอมที่จะมีความสัมพันธ์แบบนี้ ยอมที่จะให้ผมนึกถึงคนอื่น ผมรู้ทั้งรู้ว่าทำแบบนั้นมันผิด ทั้งๆที่ผมไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับป็อป อยากจะจบความสัมพันธ์ที่ก้ำกึ่งเกินเพื่อน แต่ลึกๆในใจผมจริงๆแล้วก็ไม่อาจตัดใจละทิ้งได้

ผมคิดถึงทะเล และก็คิดว่าคงไม่สามารถทำอย่างที่ใจต้องการได้ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ผมจะปกป้องทะเลจนกว่าจะได้สิ่งที่ดีที่สุด ไม่ใช่กับผม คนที่ข้างในไม่ได้ใสสะอาด จิตใจที่แหว่งวิ่นแหลกเหลวจากตอนเด็กเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นแบบนั้น มันแหลกละเอียดเกินไปจนไม่อาจหลอมรวมให้เป็นปกติ

ยังไงก็คงเป็นไปไม่ได้

ถ้าหากว่าเป็นป็อปที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมคนนี้ คนที่เห็นผมสำคัญ คนที่ยอมนอนกับผมโดยไม่ได้ถอยห่างความร้ายกาจที่ผมกระทำ ซ้ำยังพยายามทำให้ผมมีความสุขในทุกๆครั้ง ในความรู้สึกผมก็ไม่อยากปล่อยไปจริงๆ

ผมสงสัย ในอนาคตผมจะรักเขาได้ไหม
มันคงต้องใช้เวลากว่าจะได้คำตอบนั้น

ผมจูบป็อปแล้วกระซิบติดริมฝีปาก "ก็ได้"

น้ำตาหยดลงมาจากตาคู่นั้นอีกครั้งแต่แววตาไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่เคย มันไหวระริกคล้ายดีใจ ผมกระชากเข้ามาบดจูบแล้วผลักลงบนเตียง ความรุนแรงที่ไม่เคยลดลงกลับมีแต่จะเพิ่มขึ้น ร่องรอยขบกัดขึ้นสีจนทั่วตัวและเสียงร้องปานขาดใจ ทำให้รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน

ยิ่งรู้ว่าเจ็บแต่ป็อปก็ไม่ได้ขัดขืนใดๆผมก็ยิ่งได้ใจ ทั้งคิดถึงและเรียกชื่อคนที่ต้องการออกมา

ป็อปเป็นคนเลือกเอง ผมไม่ผิด

มันเป็นข้ออ้างที่ผมใช้ แทนที่จะปล่อยมือผมกลับกระชากป็อปลงมาเจ็บปวดด้วยกัน

คนบางคนรู้ว่าจะต้องเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่ตัดใจ...จนถึงที่สุดกว่าจะรู้ตัวก็ปางตาย

ผมกับป็อป เราก็เป็นหนึ่งในนั้น

เมื่อทุกอย่างสิ้นสุด ทุกอย่างรอบตัวเงียบงัน ป็อปหลับไปโดยที่ยังกอดเอวผมอยู่ เนิ่นนานจนแน่ใจว่าหลับสนิทแล้วผมก็ยกแขนป็อปขึ้นพาตัวเองออกมาและตรงกลับบ้าน

มีคนรอผมอยู่

ผมเข้าไปในห้องตัวเองที่ยังไม่ได้ปิดไฟ ทะเลนอนนิ่งหลับไปแล้ว ผมอาบน้ำก่อนที่จะปิดไฟแล้วค่อยๆก้าวขึ้นเตียงไม่อยากให้ทะเลตื่น

“กลับมาแล้วเหรอ" ทะเลที่รู้สึกตัวจากน้ำหนักผมที่นอนลงข้างๆถามเบาๆอย่างงัวเงีย
“อืม นอนเถอะ" ผมบอก กอดทะเลจากด้านหลังแล้วซบหน้าลงแถวๆต้นคอ ทะเลเกร็งตัวจนรู้สึกได้ ผมเลยชักมือออกแต่ทะเลก็เอื้อมคว้ามือผมไปกระชับรอบเอวเหมือนเดิม

ความอ่อนโยนของทะเลและสัมผัสของร่างกายตอนนี้ให้ความรู้สึกเต็มตื้น

แค่นี้ก็พอแล้ว

ผมมีคนสนองความรู้สึกทางจิตใจคนหนึ่ง
มีคนสนองความต้องการทางร่างกายอีกคนหหนึ่ง

ทั้งสองไม่อาจรวมเป็นหนึ่ง

สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่...มันเป็นการกระทำของคนเลวใช่หรือเปล่า




Song Titles :  Love Will Come Through
Artist :  Travis

 :pig4:

ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #73 เมื่อ07-03-2013 18:39:24 »

เหยดดดด..
ป๊อบเอ้ย.. น่าสงสาร อยากให้นายสมหวังนะ
ชอบคาแรคเตอร์บลู มันดูเป็นมนุษย์ดี มนุษย์ที่เห็นแก่ตัวรักโลภโกรธหลง
ไม่มีใครเพอร์เฟคจริงๆ

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #74 เมื่อ07-03-2013 18:58:37 »

โคตรเลวค่ะ


ไม่อยากจะสงสารแต่ก็สงสารไปแล้ว ใช่ว่าตัวบลูจะมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำ

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #75 เมื่อ07-03-2013 19:00:40 »

 เลือกคนน่าสงสารไม่ถูกกก  ฮืออออออออ
สงสารคนอ่านเองดีกว่า ติดเรื่องนี้งอมม

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #76 เมื่อ07-03-2013 21:24:00 »


ตายดีกว่า

ออฟไลน์ Millet

  • `ヅ
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +663/-5
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #77 เมื่อ07-03-2013 21:51:32 »

อยากเมนท์แบบเดิมมากว่า

สงสารใครดี (นี่ก็เมนท์เหมือนเดิมนี่ยะ)

โอ๊ยยยยย TT

ออฟไลน์ berlyn

  • Put Van The Man on the jukebox then we start to dance
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #78 เมื่อ07-03-2013 22:57:09 »

แค่อ่านตอนแรกน้ำตาก็ไหล ทำไมไม่รู้มันทำให้คิด ถึงเด็กที่เขาไม่มีโอกาศดีๆ เขาจะรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า? เงียบเหงา ว้าเหว่ เด็กที่มีแม่ แต่แม่ไม่สนใจใยดี เขาจะต้องการความรักแบบสีฟ้ารึเปล่า?

ตอนที่สอง เข้าใจสีฟ้าว่าเพราะอดีตจึงไม่กล้าเปิดใจและคิดเสมอว่าต้องการความรักแต่ไม่ได้ ดีใจนะที่ทะเลช่วยให้โลกใบใหม่ของสีฟ้าสว่างสดใสขึ้น

ป๊อปเหมือนจะชอบบลูใช่ไหม ถ้าชอบงั้นมันคงเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดเอามากๆ

โอเค สรุปว่าชอบ ปวดใจจัง แผลที่เจ็บอยู่แล้ว ทำไมต้องเอามีดไปกรีดซ้ำด้วยนะทั้งป๊อปและสีฟ้าเลย

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #79 เมื่อ07-03-2013 23:31:41 »

ถ้าบลูรักป๊อบได้ก็คงดีนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
« ตอบ #79 เมื่อ: 07-03-2013 23:31:41 »





ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #80 เมื่อ08-03-2013 01:08:22 »

คนไม่รักยังไงเขาก็ไม่รักอะป๊อปเอ้ย  :เฮ้อ: หากวันหนึ่งบลูสมหวังกับทะเลขึ้นมา คิดว่าตัวเองทนดูได้ไหม สงสารป๊อบ

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #81 เมื่อ08-03-2013 01:17:17 »

สงสารทุกคน ;______;

เศร้า,,,,

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #82 เมื่อ08-03-2013 07:46:47 »

อ่อดิบลูมันเป็นการกระทำขคนเลวววว . อ๊ากกกให้ป๊อปเป็นนายเอกได้ม๊ายยยย

โอ๊ยยยสงสารอะ บลูก็ไม่ค่อยสำนึกเท่าไหร่ ยังจะเรียกชื่อคนอื่นอยู่อีกฮึ่ยยยยย

ออฟไลน์ pharm

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #83 เมื่อ08-03-2013 07:49:29 »

โอ้
 :sad4:
เศร้าสุดใจ

Tasaitatsu

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #84 เมื่อ08-03-2013 13:13:07 »

เฮ้ออออออออออออออออออออ

ไม่รู้จะสงสารและเห็นใจใครดี
แต่ละคนก็มีปมในใจกันทั้งนั้น ทั้งเรื่องที่เปิดเผยได้ และเรื่องที่ต้องเก็บและกดมันเอาไว้

เรื่องนี้มัน ดาร์คอินโซบลูจริงๆ แต่ก็ชอบ /เอ๊ะยังไง

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #85 เมื่อ08-03-2013 14:57:59 »


คนเราเลือกเกิดไม่ได้

แต่บางครั้งเลือกที่จะทำหรือไม่ทำได้

ใครเลือกทำอะไรก็เตรียมตัวรับผลของการกระทำนั้นด้วย

+ เป็ดค่ะ


ออฟไลน์ Maprang_W

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #86 เมื่อ08-03-2013 20:42:33 »

ก็เลือกจะเจ็บเองนะป๊อบ
แต่บลูก็เห็นแก่ตัว ใช้อารมณ์มากไปหน่อย ไม่ได้นึกถึงผลที่จะตามมาเลย
มองแบบเป็นกลางๆก็น่าสงสารทั้งคู่

ออฟไลน์ soluna

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #87 เมื่อ08-03-2013 23:13:04 »

ควรจะสงสารใครดีน่ะ
 :m15: :monkeysad:
น่าสงสารทั้งนั้น
ทุกคนต่างก็มีปัญหา มีแนวคิดเป็นของตัวเองทั้งนั้น

อยากรู้เกี่ยวกับ ความสัมพันธ์ของ ก้าน - เล
เลดูอ่อนต่อโลกเกินไป   
น่ารักเกิ๊นนนนนนนน

ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 7 ] 07-03-13
«ตอบ #88 เมื่อ12-03-2013 15:14:41 »

ไม่มีใครทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเราได้ไปตลอดชีวิต
บลูเลือกอย่างนี้ ในอนาคตต้องมีปัญหาแน่เลย
แล้วอีกอย่าง เราว่าน้องเลชอบบลูน้า สารภาพไปเห้อ เดี๋ยวก้านคาบไปกินนะ

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #89 เมื่อ14-03-2013 20:33:03 »

- 8 -
Kiss Me

http://www.youtube.com/v/kFfKb_WEkCE?hl=en_US&version=3

ภาพตรงหน้าทำผมใจสั่น

ผมเคยแต่มองทะเลจากบนเวทีลงมาข้างล่างท่ามกลางฝูงชน วันนี้ ที่นี่ เราสลับตำแหน่งกัน ผมมองทะเลที่เล่นกีตาร์อยู่บนเวที ท่ามกลางบรรยากาศสนุกสนานทะเลดูเจิดจ้าโดดเด่นที่สุด คนๆนี้เหมาะที่จะอยู่ตรงนั้น ทะเลมองเห็นผมและเราก็สบตากันบ่อยครั้ง รอยยิ้มสดใสนั่นก็ส่งมาให้ผม 

บางที...ผมก็ไม่อยากให้ใครเห็นรอยยิ้มของทะเลที่เป็นของผม มันน่ารักจนผมเกิดนึกหวง

ผมไม่ฟังเสียงซาวด์แตกๆจากลำโพงหรือเสียงร้องของก้านสักนิด มองอยู่แค่คนๆเดียว

ทะเล

ทะเล...ที่ไม่ได้เป็นผู้ชายตัวเล็ก ส่วนสูงพอๆกับผู้ชายทั่วไป ไหล่ที่สะพายกีตาร์นั่นก็กว้างหากแต่ทั้งร่างผอมบาง ทั้งแสงไฟ ความตื่นเต้น และการกระโดดไปตามจังหวะทำให้ใบหน้าและตามตัวชื้นเหงื่อ เป็นภาพที่น่ามองและน่าจดจำ

แต่ก็มีภาพบางภาพที่บาดตาเหมือนจงใจแกล้งกัน เมื่อนักร้องนำเดินมากอดคอมือกีตาร์ หากจะมองให้ปกติมันก็ปกติเป็นการกระทำทั่วไปของนักดนตรี แต่ผมไม่ได้มองแบบนั้น เพราะแววตาของนักร้องนำที่ส่งตรงมามันมีแววท้าทายเสมอๆ ทันทีที่ก้านเดินมากอดคอทะเลก็ละความสนใจไปจากผม หันไปมองเพื่อนสนิทและยิ้มให้กัน

เห็นแล้วก็ร้อนวูบวาบในอก

“กูไปรอข้างนอกนะ" ป็อปที่ยืนข้างผมบอก ผมพยักหน้าโดยที่ยังไม่ละสายตาจากเวที

“เล่นใช้ได้เลยนะ"ร็อคที่ยังยืนอยู่ข้างๆเอ่ยปากชม
“ดูแล้วคิดถึงตอนอยู่โรงเรียนเลยว่ะ"

ผมได้แต่เงียบเพราะไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ ไม่เคยมีเพื่อนวัยเด็ก ไม่เคยมีช่วงเวลาดีๆหรือใครให้หวนถึง ผมคิดแล้วก็รู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก

“กูว่าเลเล่นเก่งพอๆกับป็อปแล้ว มึงว่าไหม"
“อืม งั้นมั้ง" ผมตอบปัดๆ ไม่อยากจะคิดเปรียบเทียบ...คนทั้งสอง...

เรื่องที่ตกลงว่าคบกันผมกับป็อปไม่ได้บอกใคร แค่รับรู้กันสองคน ถึงป็อปจะหายไปบ่อยๆเหมือนเดิมแต่ก็ไม่ได้เศร้าอย่างเคย ร็อคก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรแค่มองเราอย่างสงสัยในบางครั้ง ทะเลเองก็ถามบางวันที่ผมกลับดึก ผมก็ได้แต่บอกว่าทำงานกับเพื่อนบ้าง ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง

ความจริงก็คือ...ผมไม่อยากให้ทะเลรู้เรื่องของผมกับป็อป

ทะเลเป็นคนสุดท้ายที่ผมอยากให้รู้ ผมไม่รู้หรอกว่าทะเลจะรู้สึกยังไง แต่ผมก็ไม่อยากให้ทะเลคิดว่าผมเห็นใครสำคัญกว่า...
ไม่อยาก...ให้เห็นผมเป็นของใครและเห็นใครที่เป็นของผม

ยิ่งป็อปไม่เคยเรียกร้องอะไรอย่างที่บอกกับผมไว้ผมก็ยิ่งเห็นแก่ตัวขึ้นทุกที แต่ตราบใดที่ป็อปยังคงยินยอมผมก็ยังจะให้มันดำเนินต่อไป หากการร้องขอมากขึ้นจนผมไม่อาจตอบสนองหรือป็อปเป็นฝ่ายอยากหยุดผมก็พร้อมที่จะปล่อยมือ...

“พี่ป็อป เลเล่นเป็นไงบ้าง" ทะเลสะพายกีตาร์วิ่งมาหาพวกผมแล้วถามป็อปก่อนเป็นอย่างแรก
“เก่งแล้ว ซ้อมเยอะสิเรา" ป็อปพูดแล้วก็ยีหัวทะเล นักเรียนคนแรกของมัน ผมมองแล้วก็รู้สึกสงสัยในใจ สงสัย...ว่าในใจนั่นจะรู้สึกยังไง...กับเจ้าของชื่อที่ผมมักจะเรียกอยู่ทุกครั้ง

ป็อปไม่เคยมีท่าทีผิดปกติกับทะเลเลยไม่ว่าตอนนี้หรือก่อนหน้านี้ บางทีผมอาจคิดมากไปเองที่กลัวป็อปจะรู้สึกไม่ดีกับทะเล แต่เมื่อเห็นแบบนี้มันก็ทำให้ผมไม่ติดใจและคิดอะไรอีก

ผมมองข้ามมันไปโดยไม่ได้รู้ว่าข้างในลึกๆแล้วที่ป็อปไม่แสดงออกให้เห็นก็ใช่ว่าจะเจ็บไม่เป็น

“พี่บลูคืนนี้เลไปกินข้าวกับเพื่อนนะ อาจจะกลับดึก ฝากบอกแม่หน่อยสิ"
“ไปที่ไหน"
“ยังไม่รู้เลย ก็ตามๆมันไป บอกแม่ว่าไปกับก้านแหละ ไม่ต้องห่วง"

ผมพยักหน้าทั้งที่ในใจไม่อยากจะให้ไปแต่ก็ไม่มีสิทธิอะไรไปห้าม ยิ่งทะเลโตขึ้นยิ่งจะมีสังคมเป็นของตัวเอง สังคมที่ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องและคงทำได้แค่ดูอยู่ห่างๆ

ถึงรู้ว่าควรปล่อยไปแต่ในใจก็รู้สึกเหงาและนึกกลัว หากวันใดวันนึงความสำคัญของผมลดลงจากชีวิตทะเล ลดลงไปเรื่อยๆจนไม่สามารถอยู่ข้างๆได้อีก...ถ้าถึงตอนนั้นผมจะเป็นยังไง...

....

ผมกลับมามหาลัยที่เพื่อนๆนัดติวตัวที่จะสอบกัน ป็อปกลับไปที่คณะในขณะที่ร็อคติดสอยห้อยตามผมมาที่ตึกด้วย เดาจุดประสงค์มันไม่ยาก เพราะมันดูจะติดใจเพื่อนผมอย่างเห็นได้ชัด ส่วนตัวเพื่อนผมก็ยังไม่มีท่าทีเป็นอื่นนอกจากเย็นชา ซ้ำยังจะดูเย็นชากับไอ้ร็อคเป็นพิเศษอีกด้วย

ตั้งแต่รู้จักกับร็อคมาคนที่มันคบด้วยผมไม่รู้จักแม้แต่ชื่อสักคน ผ่านมาและผ่านไปรวดเร็วไม่จริงจังซึ่งก็เข้ากับนิสัยมันดี ถึงจะทะลึ่งทะเล้น กวนตีนบ้าๆบอๆแต่นี่ก็คือเสน่ห์ของมัน มันเข้ากับคนง่ายและไม่ปฏิเสธคนที่เข้ามาผมก็เลยไม่เคยคิดจะสนใจเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวมันมากเท่าไหร่

ตอนนี้ผมได้เห็นร็อคในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มุมที่เหมือนกำลังจีบใครสักคน เพราะตูนเป็นเพื่อนผม ผมก็เลยได้เห็นด้านนี้ของมัน นิสัยกวนตีนของร็อคกับปฏิกิริยาตอบสนองของตูนทำให้ผมชอบมองอย่างเห็นเป็นเรื่องสนุก เพราะมันดูไม่ซับซ้อน เป็นการกระทำที่แสดงความรู้สึกตรงๆซึ่งตรงข้ามกับผมอย่างสิ้นเชิง

“อ้าว พี่ร็อค หวัดดี!” ไอ้เคนร้องทักเมื่อผมสองคนนั่งลงกับพวกมัน เพราะเคนมันทักเสียงดังตูนเลยต้องเงยหน้ามองพวกเรา ตูนสบตาทั้งผมและร็อคก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือต่อไม่ได้ทักทายอะไรตามสไตล์ของมัน

ในขณะที่พวกผมนั่งติวกันร็อคมันก็นั่งเฉยๆเท้าคางมองตูนเงียบๆ คนอื่นๆก็คงไม่ได้คิดว่าร็อคมันรบกวนอะไรแต่คงไม่ใช่ในความรู้สึกตูน มันเงยหน้ามาทุกครั้งก็จะเจอแต่สายตาของไอ้ร็อคทำให้คิ้วมันเริ่มขมวดเข้าหากันมากขึ้นทุกที 

“กูไปซื้อน้ำนะ เอาไรกันรึเปล่า" ตูนบอกแล้วลุกขึ้น หน้าบ่งบอกอารมณ์หงุดหงิดสุดขีด
“กูเอาเป็ปซี่"
“กูเอาโค้ก"
“กูเอา...”
“ถ้ามึงสั่งเอสก็แดกตีนกู" ไอ้ตูนบอกอย่างรู้ทัน พวกมันก็หัวเราะสะใจก่อนจะสั่งของกินกันไป
“เดี๋ยวไปช่วยถือ" ร็อคบอก รู้ทั้งรู้ว่าที่เขาไปซื้อของเพราะไม่อยากเห็นหน้ามันมันก็ยังเสนอหน้าเข้าไปทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว
“ไม่เป็นไรผมถือได้"
“จะไปซื้อน้ำอยู่พอดี" ถ้อยคำบ่งบอกความตั้งใจว่ายังไงก็จะไปด้วยทำให้ตูนไม่พูดอะไรอีก แล้วเดินออกไปไม่สนใจคนที่บอกจะไปด้วยกัน

ผมนึกหวั่นๆกลัวตูนมันรำคาญไอ้ร็อคมากจนทนไม่ไหวและออกจากวงไปเหมือนกัน แต่ก็อย่างที่ไอ้ร็อคบอกว่ามันเป็นเรื่องของคนสองคน กับพี่มันและผมมันยังไม่ถามทั้งที่เกี่ยวข้องกับตัวมันและวงโดยตรง ต่อเมื่อมันทนไม่ไหวหรือเป็นห่วงจริงๆถึงถาม ผมก็คงได้แต่มองดูเรื่องของมันกับตูนที่จะเป็นไปอยู่ห่างๆเช่นกัน

พวกมันหายไปนานก่อนจะกลับมาพร้อมของที่พวกเราสั่ง ตูนดูเฉยๆไม่ได้ดูหงุดหงิดอะไรมากมายแล้ว ร็อคก็ยิ้มหน้าบานเหมือนคนบ้าอย่างที่มันชอบทำเวลาอารมณ์ดี เราติวกันจนฟ้าเริ่มมืดก็สลายตัวและแยกย้ายกันกลับบ้าน ผมเดินมาที่มอเตอร์ไซค์คิดจะตรงกลับบ้านก็มีข้อความส่งเข้ามาก่อน

ผมเปิดดูข้อความของป็อป

'อยู่ไหน'

'ที่รถกำลังจะกลับ'

'เดี๋ยวไปหา รออยู่นั่นนะ'


ผมรอป็อปอย่างที่มันบอก ในระหว่างนี้ก็โทรหาน้าเพลงแล้วบอกว่าทะเลไปกินข้าวกับเพื่อน คงจะกลับช้าหน่อย ตัวผมตอนแรกที่คิดจะกลับบ้านก็บอกว่าคงกลับช้าด้วยเหมือนกัน

“ไปกินข้าวกัน" พอป็อปมาถึงผมก็ชวนไปกินข้าว ป็อปยิ้มรับคำชวนแล้วก้าวขึ้นมอเตอร์ไซค์ด้วยกัน

ผมขับพาไปกินที่ถนนคนเดินใกล้ๆหาด ไม่บ่อยที่เราจะไปไหนด้วยกันแบบนี้สองคนทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ เรามักจะไปไหนๆกันสามคนโดยที่มีร็อคอยู่ด้วยซึ่งทำให้บรรยากศระหว่างพวกเราไม่มีความเงียบ ขณะที่เราเดินกันสองคนอยู่นี้แม้จะรู้สึกแปลกแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร และดูจากรอยยิ้มบางๆของป็อปก็เหมือนจะคิดแบบนั้นเหมือนกัน

“ยังไม่อยากกลับเลย" ป็อปกระซิบบอกระหว่างที่ผมจะพาไปส่งที่บ้านแล้วกอดเอวผมแน่นขึ้น ความหมายสื่อชัดตามนั้น ผมเลยขับรถไปที่เดิมของเรา

“ขออ่านหนังสือนะ" ผมทิ้งตัวนั่งบนเตียงแล้วบอกป็อป วันนี้ไม่มีอารมณ์ทำแบบนั้นเท่าไหร่ แค่ยังไม่อยากกลับบ้านไปอยู่คนเดียวให้คิดฟุ้งซ่านว่าทะเลกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใคร

“อืม" ป็อปตอบรับ นองลงข้างๆแล้วมองผมอยู่เงียบๆ ผมไม่รู้สึกรำคาญสายตาที่จ้องมองผมตลอดเวลาแต่ก็ใช่จะมีสมาธิมากนัก เกิดจะเข้าใจไอ้ตูนขึ้นมาว่าเวลามีคนจ้องมากๆก็อยากจะรู้ขึ้นมาว่าเขาคิดอะไร ถึงได้จ้องกันแบบนี้

ระหว่างเราความรู้สึกมันซับซ้อนอยู่มาก การที่อยู่ด้วยกันโดยปราศจากการสื่อสารทางคำพูดและทางร่างกายบางทีก็ยากที่จะรู้ได้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร สายตาที่เฝ้ามองผมนั้นผมตีความมันไม่ออก ผมวางหนังสือลงข้างเตียงและนอนลงหันหน้าเข้าหาป็อปที่มองผมอยู่ ผมเลือกที่จะไม่พูดออกมาและจ้องมองกลับคล้ายเป็นการถาม

“ถ้ากูพูดออกมา...มึงจะโกรธไหม" ป็อปเอ่ยถามผมในที่สุด
“พูดอะไร"
“......”
“ไม่โกรธหรอก พูดสิ"

“รัก"

“ป็อปรักบลู"

พอป็อปพูดจบก็จ้องหน้าผมเหมือนดูปฏิกิริยาว่าผมจะโกรธรึเปล่า ผมเลือกที่จะยิ้มให้เพื่อให้ป็อปสบายใจว่าผมไม่โกรธที่พูดคำนั้น จะให้ผมโกรธได้ยังไงในเมื่อเขารักผม แม้หัวใจไม่ได้สั่นไหวจากคำพูดนั่นแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี

เมื่อเห็นผมยิ้มป็อปก็กระเถิบเข้าหาแล้วจูบผมแผ่วเบา ริมฝีปากที่กดลงมานิ่งค้างคล้ายเน้นย้ำคำพูดก่อนหน้า ก่อนจะค่อยๆขยับบดเบียดเปลี่ยนองศา ผมนอนนิ่งและตอบสนอง ไม่ได้รุกเข้าหา มันจึงเป็นจูบที่อ่อนโยนที่สุดของเรา

เพื่อตอบแทนคำว่ารักของป็อป สิ่งที่ผมให้ได้มันก็คงมีแค่นี้

ก่อนหน้าที่จะรู้จักน้าวิทย์กับน้าเพลงผมไม่รู้ความหมายของคำๆนี้ เพราะผมไม่เคยเห็นและรู้จัก
มันเป็นนามธรรมที่ผมสัมผัสไม่ได้

แต่ผมก็เคยอยากได้มันจากแม่...อยากได้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร

ผมรู้สึกถึงมันครั้งแรกจากครอบครัวที่ผมอยู่ ครอบครัวที่ไม่เคยพูดคำว่ารักแก่กันแต่การกระทำทุกๆอย่างบ่งบอกชัด
รอยยิ้ม ความเอาใจใส่ ความห่วงใย ความอบอุ่น ความเข้าใจ มันคือทุกๆสิ่งรวมกัน

น้าวิทย์กับน้าเพลงทำให้ผมซึมซับคำๆนั้นและทำให้เห็นว่ามันมีอยู่จริง
ผมเพิ่งรู้ว่าคนบางคนเกิดจากความรักไม่ใช่เซ็กส์ที่มันฝังหัวผมอยู่ตั้งแต่เกิดต่อเมื่อได้เจอพวกเขา...ได้เจอทะเล

ตอนนี้ผมจึงรู้ว่าผมไม่ได้รักป็อปเพราะผมยังเห็นเป็นแค่เซ็กส์ มันเกิดขึ้นและจบไป ไม่มีความรู้สึกใดมากมายกว่านั้น

มันน่าเศร้าที่ผมรักคนที่รักผมไม่ได้

จูบนั้นสิ้นสุด ผมจ้องป็อปนิ่งนาน
ป็อปยิ้มแต่แววตาเจ็บปวดจนปิดไม่มิดเหมือนรับรู้สิ่งที่ผมคิด แล้วเอ่ยสั้นๆ

“กลับกันเถอะ"

......

ผมได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์เลยลุกขึ้นจากเตียงแล้วมองลงมาทางหน้าต่าง

แม้ว่าผมจะกลับมานานจนเตรียมตัวจะนอนแล้วทะเลก็ยังไม่กลับมา นั่นทำให้ผมว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ผมมองลงไปแล้วเจอทะเลที่กลับมาแล้วก็ทำให้สงบใจได้บ้าง ก้านมาส่งทะเลเหมือนเคย ผมมองทั้งสองยืนคุยกันโดยที่ยังไม่มีทีท่าจะบอกลา ลักษณะของก้านกับทะเลเหมือนกำลังโต้เถียงอะไรกันอยู่

ท่าทีของทั้งสองคนดูรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อก้านเดินเข้าหาและทะเลก็ถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนที่ก้านจะเข้าหามากไปกว่านี้ทะเลก็ผลักก้านจนเซถอยหลังไป ก้านมีท่าทีโมโหก่อนจะกระชากทะเลเข้าไปจับต้นคอแล้วกดจูบ

ใจผมกระตุกวูบ

จูบสั้นเพียงแค่เสี้ยววิทะเลก็พลักก้านออก พูดอะไรบางอย่างแล้วเดินเข้าบ้าน

ผมผละจากหน้าต่าง ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง จิตใจวาบโหวงเหมือนทำอะไรหายไป ผมสับสนและสงสัย นั่นเหมือนไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองคนจูบกัน ผมรู้สึกแบบนั้น

ยิ่งคิด ก็ยิ่งปวดในอก

กำลังมีคนพยายามเอาทะเลไปจากผม เอาไปเป็นของตัวเอง...ต่อหน้าต่อตาผม

ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกัน ทำไมผมถึงเจ็บ...รู้สึกเจ็บ

ก๊อก ก๊อก

ผมตอบรับเสียงเคาะและเห็นทะเลในชุดนอนเดินเข้ามา นั่นทำให้รู้ว่าผมจมอยู่กับความคิดนานแค่ไหน ภาพเมื่อครู่ยังคนติดตาจนผมยังไม่สามารถมองหน้าทะเลตรงๆได้จึงบอกให้ทะเลปิดไฟ

ทะเลก้าวขึ้นเตียงมานอนข้างๆผมเงียบๆและดึงมือผมเข้าไปจับ ผมบีบตอบแน่นเหมือนกลัวใครจะดึงมือทะเลออกไปจากผม

ผมกำลังกลัว

ผมเคยคิดว่าทะเลจะเป็นของผมไม่ได้ เพราะผมไม่อยากจะทำร้ายทะเล
แต่ถ้าการที่ทะเลจะเป็นของใครแล้วผมจะเจ็บปวดขนาดนี้ ผมจะทนได้ยังไง

ในความคิดกับความเป็นจริงมันช่างแตกต่าง
ต่อเมื่อมันมาเกิดขึ้นตรงหน้าผมถึงรู้ว่าผมทนไม่ได้

“พี่บลู เป็นอะไร" เสียงทะเลถามผมให้ตื่นจากความคิด และผ่อนแรงที่บีบมือทะเลอยู่ ทะเลอาจจะเจ็บแต่ก็ถามผมอย่างเป็นห่วง ผมกุมมือทะเลเอามาไว้แนบอก รู้ตัวว่าผมกำลังตัวสั่นก็ตอนที่ทะเลขยับมาใกล้แล้วใช้แขนอีกข้างโอบตัวผมไว้

“เป็นอะไร บอกเลสิ"
“ไม่ได้...เป็นอะไร"
“ตอบแบบนี้ทุกที"
“เล...”
“หืม"
“ทะเล...”

ผมพูดอะไรไม่ออกได้แต่เรียกอยู่แบบนั้น ผมมองตาทะเลที่แวววาวอยู่ในความมืด ทั้งหมดของทะเลที่ผมสัมผัสอยู่ ทั้งมือ สายตาและทุกๆอย่าง ผมอยากให้คนๆนี้เป็นของผม

ถ้าผมจะทำแบบนั้น...มันจะผิดไหม

ถ้าผมทำ...จะผิดต่อน้าวิทย์กับน้าเพลงหรือเปล่า

ผมจ้องริมฝีปากของทะเลที่อยู่ตรงหน้า ภาพนั้นยังคงตามหลอกหลอนจนผมอยากจะลบรอย ผมอยากสัมผัส และก็อยากให้ทะเลรับรู้ถึงสัมผัสของผมเช่นกัน

ลมหายใจขัดเมื่อคิดถึงสิ่งที่คิดจะทำ ถ้าทำไปแล้ว...ทะเลจะโกรธ...จะหนีผมไปหรือเปล่า

สับสนไปหมดแล้ว

ทะเลเลื่อนมือที่กอดผมอยู่ขึ้นมาลูบที่หน้าผม สายตาเป็นกังวล ผมปล่อยมือที่กุมมือของทะเลออกแล้วดึงทะเลเข้ามากอดไว้ทั้งตัว ทะเลก็กอดตอบผมเหมือนทุกครั้ง เรากอดกันอยู่นาน ทะเลที่อยู่ในอ้อมกอดผมตอนนี้ทำให้ผมสงบใจลงได้บ้าง

การกอดเป็นสัมผัสที่ผมชอบเพราะทำให้อุ่นใจ ทะเลขยับตัวเล็กน้อย ผมก็คลายออกเพราะกลัวจะทำให้อึดอัด ทะเลยิ้มให้ผมเมื่อเราสบตากันอีกครั้ง รอยยิ้มนี้ทำให้ผมคิดจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไป

ผมพลิกตัวคร่อมทะเลไว้ จ้องมองสีหน้าตกใจและแววตาสงสัยของทะเล สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่ยิ้มให้ผมเมื่อครู่

เป็นยิ้มที่ผมหวงจริงๆ

ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ใจเต้นกระหน่ำรุนแรง

ทะเลหลับตาลงทันทีที่ผมแนบริมฝีปากลงไป เพียงแค่แตะแผ่วเบาก็ให้ความรู้สึกรุนแรงในใจ
ยิ่งกว่าครั้งนั้น ยิ่งกว่าครั้งไหน

ผมกดลงไปเบาๆ ซ้ำๆ ทะเลยกแขนขึ้นโอบรอบคอผมไว้แล้วกดให้แนบชิดเข้าไปอีก จากเบาๆก็บดเบียดกันแรงขึ้น ผมขบเม้มริมฝีปากจนได้ยินเสียงชัดเจนในความเงียบ

เนิ่นนานจนผละออก แล้วมองตาใสๆที่จ้องผมอยู่ ผมคิดว่าควรจะพอแต่ก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบอีกครั้ง
มันเป็นจูบที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยจูบใคร

อ่อนโยนจนหัวใจผมแทบหยุดเต้น

จูบอย่างทะนุถนอมจากริมฝีปาก แก้ม เปลือกตา และหน้าผาก

มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้เลย รู้แต่ว่าผมไม่คิดว่าจะรู้สึกแบบนี้กับใครหรือเคยรู้สึกกับใครมาก่อน

'รัก'

คำๆนี้ผุดขึ้นในใจ
มันคงจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้อีกแล้ว

นาทีนี้ผมรู้แล้ว...ยอมรับแล้ว...

ผม 'รัก' ทะเล

รัก...จนแทบบ้า



Song Titles :  Kiss Me
Artist :  Ed Sheeran

 :กอด1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด