ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)  (อ่าน 130302 ครั้ง)

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #120 เมื่อ31-03-2013 20:42:51 »

 :hao5: ป๊อปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป....
ขอเจ็บแทนนน~ ดราม่าามมมมมมมมม  :hao3:

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #121 เมื่อ31-03-2013 20:45:03 »

ตอนล่าสุด...  ชอบจริงๆอะ... มันแบบ
ดราม่าลึก เข้าถึงจริงๆ... ชอบแบบนี้ อ่านแล้วหน่วงในใจเลย
... รอตอนต่อไป ป๊อปกับบลูยังร้าวขนาดนี้ บลูกับทะเลนี่ตายอะ...

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #122 เมื่อ04-04-2013 01:26:48 »

- 11-
Tear

http://www.youtube.com/v/dW0JjfqR1-s?hl=en_US&version=3


หลังจากที่ผมตัดสินใจ ทะเลก็หายไปในคืนนั้น
คำที่น้าเพลงบอกว่าไปค้างกับก้านมันก้องอยู่ในหัว ผมรู้สึกเหมือนตัวเองช้าไปก้าวหนึ่ง

ถึงช่วงหลังเราจะห่างกันแต่ก็ไม่มีสักวันที่ทะเลจะไปนอนที่อื่น ผมจึงอดไม่ได้ที่จะนึกกังวลถึงสาเหตุ มันกังวลจนต้องกดโทรหาแม้จะรู้ว่าทะเลอยู่ที่ไหน มันติดแต่ไม่มีคนรับ ครั้งล่าสุดที่ไปค้างกับก้านก็เพราะเรื่องที่ทำให้เกิดปัญหาจนถึงความสัมพันธ์ปัจจุบัน ครั้งนี้ผมก็คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องปกติ พอคิดได้อย่างนั้นก็ไม่อาจข่มตาหลับ คืนนี้ผมอยู่คนเดียวโดยไม่มีใครข้างกายเหมือนหลายๆวันที่ผ่านมา และมันคงจะไม่มีอีกต่อไปเพราะถึงยังไงความรู้สึกก็ไม่ต่างกัน มันก็แค่ชั่วครู่ที่ผมจะลืมไปได้แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย ผมคิดถึงเรื่องทะเลอยู่แบบนั้นจนหลับไป สะดุ้งตื่นอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงประตูห้องของทะเลเปิดและปิดลง ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นกี่โมง แต่แค่รับรู้ว่าทะเลกลับมาแล้ว ผมก็หลับลงอีกครั้งอย่างคลายใจ

ตอนสายๆที่ผมตื่นลงมาข้างล่างน้าเพลงก็บอกว่าตั้งแต่กลับมาตอนเช้าจนถึงตอนนี้ทะเลก็ยังไม่ลงมากินอะไรเลยจึงบอกให้ผมขึ้นมาดู ทะเลล็อคห้องเงียบเชียบ ผมเคาะเรียกแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ บางทีทะเลอาจยังหลับอยู่ ผมลงมาบอกน้าเพลงอย่างนั้น วันนั้นทั้งวันผมอยู่ที่อู่ช่วยงานน้าวิทย์ไม่ได้ออกไปไหน ในใจก็รอเวลาที่ทะเลจะลงมา ผมรู้สึกสังหรณ์ถึงอะไรบางอย่างทำให้อารมณ์ปั่นป่วนไปหมด เมื่อวานมันไม่ปกติ วันนี้ก็ยิ่งผิดปกติ

จนถึงตอนเย็นทะเลก็ยังไม่ออกจากห้อง ผมคิดจะขึ้นไปเรียกแต่ก็เห็นก้านมาซะก่อน ก้านมาถามหาทะเลแต่ผมบอกว่าทะเลหลับอยู่ ท่าทีร้อนรนของก้านทำให้ผมแปลกใจ มันร้อนรนเกินไป และอาจเป็นเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ทะเลเก็บตัวเงียบเชียบไม่ยอมลงมา ก้านบอกว่าจะรอแต่ผมบอกปัดว่าให้ค่อยมาหาพรุ่งนี้ ถึงจะดูลังเลอยู่นานแต่สุดท้ายก้านก็ยอมกลับไป

หลังจากนั้นผมก็ขึ้นไปเรียกทะเลอีกครั้งก็ยังเงียบอยู่เหมือนเดิม ผมบอกน้าเพลงถึงความผิดปกติ บางทีทะเลอาจไม่สบายจนลงมาไม่ไหวก็ได้ น้าเพลงเองก็คิดว่าอาจเป็นอย่างนั้นจึงเอากุญแจห้องทะเลมาให้ผมขึ้นไปดู

ผมเข้าไปในห้องทะเลที่ทั้งมืดและเงียบคล้ายไม่มีสิ่งมีชีวิต ม่านถูกปิดจากหน้าต่างทุกบาน

เห็นเงาทะเลนอนอยู่บนเตียงในห้องที่หม่นมืด

ความกังวลภายในใจค่อยลดลง ผมนั่งลงข้างๆเตียง มองทะเลที่หลับไม่รู้เรื่อง ผ้าห่มถูกถีบร่นอยู่ที่ปลายเตียง บนหน้าซีดๆมีเหงื่อเกาะพราว เป็นจริงดังคาด ทะเลไม่สบาย ผมแตะหน้าผาก ลูบผมชื้นเหงื่อแล้วเรียกเบาๆ ทะเลไม่มีปฎิกิริยาจากเสียงของผม ผมจึงเขย่าตัวให้แรงขึ้นแล้วเรียกอีก แต่ยังไม่มีสัญญาณว่าทะเลจะรู้สึกตัว ผมจึงลงไปบอกน้าเพลง

“บลูไปเช็ดตัวให้น้องหน่อยนะ เดี๋ยวน้าจะทำโจ๊กให้" ผมทำตามที่น้าเพลงบอก เข้ามาในห้องทะเล เปิดม่านพอให้แสงสว่างเข้ามาไม่ให้มืดจนเกินไปแล้วไปรองน้ำในห้องน้ำ

ผมนั่งข้างเตียงแล้วลูบผ้าไปตามใบหน้า ทะเลยังไม่รู้สึกตัวแต่ขมวดคิ้วทันทีที่รู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆของผ้า พอเช็ดไล่มาถึงลำคอก็เห็นรอยบางอย่าง

รอยที่ทำให้ผมนิ่งค้าง

รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง มือจับเสื้อทะเลไว้แน่น นึกภาวนาให้ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิด

และผมก็ตัดสินใจถอดเสื้อทะเลออก

ร่องรอยที่เคยเห็นมันอยู่บนตัวผมเองทำไมมันถึงสร้างความเจ็บปวดมากกว่าเมื่อมันอยู่บนตัวทะเล แค่คิดภาพทะเลเป็นของคนอื่นเพียงแค่นั้นก็คล้ายทุกๆสิ่งที่ผมเฝ้าถนอมมาแหลกสลายหายไปกับตา

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...

ผมเช็ดรอยสีแดงบนตัวซ้ำๆหวังให้มันหายไป...แล้วมันก็พร่าเลือนลงด้วยม่านน้ำตาของตัวผมเอง

น้ำตาที่ผมคิดว่ามันคงไม่ไหลลงมาง่ายๆ...
ตอนนี้...มันไหลลงมาแล้วพร้อมกับแผลในใจครั้งใหม่ของผม

เมื่อยังคงเช็ดอยู่อย่างนั้นก็ทำให้ทะเลรู้สึกตัวขึ้นมา ทะเลมองผมด้วยสีหน้าอ่อนล้าสักพัก และทันทีที่มีสติรับรู้ก็รีบคว้าผ้าห่มที่ปลายเตียงขึ้นมาคลุมตัว

“มันทำอะไร...” ผมถามเสียงสั่นทั้งที่รู้อยู่แล้ว ทะเลไม่ตอบ ตาที่มองผมอยู่รื้นขึ้มมาด้วยน้ำตา ทะเลกัดปากแน่นอย่างข่มกลั้น ผมจับผ้าห่มแล้วดึงออก แรงของทะเลตอนนี้ไม่มีมากพอที่จะยื้อไว้ได้ ทะเลจึงกอดตัวเองไว้แทนพยายามปกปิดร่อยรอยไม่ให้ผมมอง

มันเป็นภาพที่ให้ความรู้สึกหลากหลายจนเกินทน

ผมชุบผ้าลงในอ่างแล้วบิดอีกครั้ง ค่อยๆเช็ดแขนของทะเลที่กอดตัวเองอยู่
ห้องทั้งห้องที่เงียบ ผมได้ยินเสียงร้องไห้ของทะเลชัดเจน

ผมเอาเสื้อตัวใหม่มาให้ทะเลใส่หลังเช็ดตัวเสร็จ ทะเลรับไปสวมแล้วก็พลิกตัวหันหลังให้ผมทันที ผมหยิบผ้าห่มที่กระชากออกไปเมื่อกี้มาห่มให้อีกครั้งแล้วทรุดตัวนั่งลงตรงพื้นข้างๆเตียง มองดูทะเลจากข้างหลัง

“บลู เปิดประตูให้น้าหน่อย" น้าเพลงเรียกผมจากข้างนอก ผมลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ น้าเพลงถือถาดโจ๊กและยาเข้ามาในห้องวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วอ้อมไปดูทะเล

น้าเพลงแตะหน้าผากแล้วลูบหน้าลูบตาทะเลเช็ดเหงื่อให้ ทะเลก็เอื้อมมือมาจับมือน้าเพลงไว้
“กินข้าว กินยานะ แม่เอามาให้แล้ว"
“เลไม่อยากกินอะไรเลย"
“ได้ยังไง ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้ว"
“เดี๋ยวค่อยกิน" น้าเพลงถอนใจ นั่งลูบหัวทะเลสักพักก็ลุกขึ้น
“บลู ช่วยดูน้องให้กินข้าวกินยาหน่อยนะ น้าลงไปข้างล่างก่อน" น้าเพลงบอกแล้วลูบหัวทะเลอีกสองสามทีจากนั้นก็ออกจากห้องไป

ผมลุกขึ้นไปนั่งบนเตียง จับทะเลให้หันมาแล้วฉุดให้ลุกขึ้นจับนั่งพิงหัวเตียง ทะเลสะดุ้งเหมือนข่มกลั้นความเจ็บ ผมยกชามโจ๊กขึ้มมาแล้วตักป้อนให้ แต่ทะเลไม่สนใจ แย่งชามไปถือแล้วกินเองแค่ไม่กี่คำก็วางลง

เมื่อหยิบยายื่นให้ ทะเลก็รับมารีบกินแล้วนอนหันหลังให้ผมเหมือนเดิม   

ผมมองแผ่นหลังนั้นอยู่เนิ่นนานก่อนจะตัดสินใจขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วกอดทะเลไว้ ทะเลพยายามขึืนตัวออก ผมยิ่งกอดแน่นขึ้น

ผมสงสัยว่าในโลกนี้จะมีรูปแบบความเจ็บปวดกี่ร้อยกี่พันอย่าง ผมต้องย้อนไปไกลแค่ไหนไม่ให้รู้สึกเจ็บแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อวาน...หรือตั้งแต่แรก...

เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่าถ้าผมเลือกที่จะอยู่กับแม่ตอนนั้นมันจะดีกว่านี้ไหม...มันจะดีกว่าไหมถ้าผมไม่มาอยู่กับน้าวิทย์

ไม่เจอกับทะเล

ไม่มีความรัก
ไม่มีความต้องการ

ไม่ต้องพบเจอ...ไม่ต้องเจ็บปวด

ผมช้าไปหนึ่งก้าว แค่ก้าวเดียวทะเลก็เป็นของคนอื่นไปแล้ว ผมกำลังยอมรับไม่ได้ว่าทะเลที่ผมเฝ้าทะนุถนอมรักษาเอาไว้ ทะเลที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผม...เป็นของคนอื่น

ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยผ่านมามันเทียบไม่ได้กับตอนนี้เลย
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

ทำไม...ทำไม...

ยิ่งคิดซ้ำไปซ้ำมาก็ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้ ความรู้สึกทั้งหมดเหมือนไปรวมตัวกันที่หัวใจ

เจ็บ

หายใจไม่ออก

ผมหอบหายใจแรงแล้วผละออกมาจากทะเล ทิ้งตัวลงที่พื้นกุมหน้าอกเอาไว้ มองไปที่โต๊ะพยายามหาอะไรก็ได้ที่จะช่วยผมจากความรู้สึกในตอนนี้

และผมก็เห็น...สิ่งที่ผมคิดว่ามันคงจะบรรเทาความเจ็บปวดภายในให้หายไปได้

ใบมีดคัตเตอร์แวววาวกระทบแสงไฟ ผมกรีดลงไปซ้ำๆ หลายๆแผล
ให้มันรู้สึกเจ็บ...เจ็บให้มากๆ

เพื่อที่จะแทนที่ความเจ็บที่อยู่ข้างใน

“พี่บลู ทำอะไร" ทะเลลุกขึ้นมามองผมที่นั่งอยู่ตรงพื้น เมื่อเห็นสิ่งที่ผมกำลังทำทะเลก็รีบเข้ามาหาแล้วจับคัตเตอร์ในมือผมโยนทิ้งไป

“...หายใจไม่ออก..."
“ฮือออ พี่บลู" ทะเลร้องไห้แล้วกอดผมแน่น ไม่ให้ผมทำร้ายตัวเอง ผมหอบจนตัวโยนอยู่ที่อกของทะเล

ดวงตาเริ่มพร่ามัว...พร้อมๆกับสติที่ค่อยๆเลือนลาง

....

บาดแผลทางจิตใจมันมองไม่เห็นก็จริง แต่มันก็ร้ายแรงพอๆกับบาดแผลทางร่างกาย มันอาจทำให้คนๆนึงทำร้ายตัวเองหรือแม้แต่เลือกที่จะจบชีวิตลงทันทีที่คิดว่าไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว

แน่นอนว่าคนที่จิตใจเข้มแข็งย่อมไม่เข้าใจถึงเหตุผล

ผมเคยคิดบ่อยครั้งเมื่อนานมาแล้ว คิดอย่างจนตรอกและไร้ทางออก คิดว่าจะทำอย่างไรได้ถึงจะหลุดพ้น ทำอย่างไรมันถึงจะจบจากนรกที่คนอื่นสร้างให้ผม ผมคิด และได้คำตอบ

แต่ผมก็ไม่ได้ทำ ผมไม่ได้ทำเพราะเริ่มชาชินโดยหารู้ไม่ว่าบาดแผลมันยังคงอยู่ ยิ่งมีบาดแผลผมก็เริ่มอ่อนแอและอ่อนแอลงเรื่อยๆตามร่องรอยที่เพิ่มขึ้น

สำหรับบางคนบาดแผลอาจทำให้จิตใจเข้มแข็งและมีภูมิต้านทานต่อสิ่งเลวร้าย หรืออาจกลายเป็นคนที่ชินชาต่อความเจ็บปวด บางคนเลือกที่จะทำร้ายคนอื่นให้สาสมกับความเจ็บของตัวเอง บางคนเลือกที่จะฝังเรื่องราวเอาไว้และใช้ชีวิตคล้ายคนไร้หัวใจ

สำหรับผม...ในตอนที่บาดแผลมันลึกเข้าไปทุกทีนั้น มีมือๆหนึ่งที่ช่วยกดปากแผลเอาไว้ ผมไม่ได้เยียวยารักษามันด้วยตัวผมเอง เพราะฉะนั้นตอนนี้ หากมีคนดึงมือๆนั้นที่กดแผลผมออก

เลือดของผมก็ยังคงไหล...
พร้อมกับแผลที่ยังคงอยู่...และลึกลงกว่าเดิม

ผมมองผ้าพันแผลสีขาวที่พันขึ้นมาเกือบครึ่งแขนและมองรอบๆห้องในโรงพยาบาล ไม่มีใครอยู่กับผมในห้องเพราะเพิ่งจะออกไปกับหมอหลังจากดูแผลของผมเสร็จ ตอนหมอบอกว่าแผลค่อนข้างลึกและผมเสียเลือดมาก สายตาของทุกคนที่มองผมเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย น้าเพลงนั้นชัดเจนว่าเป็นห่วง น้าวิทย์เต็มไปด้วยคำถาม ส่วนทะเลที่ยังคงหน้าซีดมองผมด้วยสายตารวดร้าว

ผมต้องนอนโรงพยาบาลในคืนนี้เพราะต้องพักฟื้นหลังจากเสียเลือดไปมาก ทะเลบอกว่าจะเฝ้าผมเอง ทั้งๆที่ยังป่วยอยู่แบบนั้น แต่น้าวิทย์และน้าเพลงห้ามยังไงก็ไม่เป็นผล

ทะเลกลับเข้ามาหลังจากกลับบ้าน เสื้อผ้าเปื้อนเลือดก่อนหน้านี้ถูกผลัดเปลี่ยน สีหน้าโดยรวมก็ดีขึ้นแล้วหลังจากนอนซมมาทั้งวัน

ทะเลนั่งลงตรงโซฟาซึ่งห่างจากเตียงผมและเฝ้ามอง

ผมเรียกให้เข้ามาใกล้ๆ อยากให้มานั่งข้างๆเตียงแต่ทะเลก็ส่ายหน้าปฎิเสธ

ในใจผมยังนึกแต่เรื่องเดิมๆ เหมือนติดอยู่ในวังวนไร้ทางออก ยิ่งคิดก็ยิ่งเหมือนจะหายใจไม่ออกอีกครั้ง ผมพยายามหายใจเข้าลึกและเอ่ยปากถามเรื่องที่ค้างคาใจ

“เล...ยอมมันรึเปล่า"
“........” ทะเลไม่ตอบแต่ก็ยังคงจ้องผม ผมเลยตัดสินใจถามคำถามที่ผมอยากรู้...แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะรับได้ไหมกับคำตอบ

“เล...รักมันเหรอ"
“อยากรู้ไปทำไม"  สายตาที่จ้องผมอยู่คล้ายตัดพ้อต่อว่า
“แค่อยากรู้...”
“เลก็อยากรู้เหมือนกัน...ว่าพี่กับพี่ป็อปรักกัน คบกันอยู่ใช่รึเปล่า"
“...พี่กับป็อปไม่ได้มีอะไร...มันจบไปแล้ว"
“ทำไมที่เลเห็นมันไม่ใช่แบบนั้น"
“เห็นอะไร..."
“เลเห็นพี่มีอะไรกัน! เห็นพี่อยู่ด้วยกัน พวกพี่คบกันก็บอกเลสิ ไม่เห็นต้องโกหก ไม่เห็นต้องปิดบัง...”
“เราเคยคบกันก็จริง แต่มันก็แค่นั้น...เราไม่ได้รักกัน พี่ไม่ได้รักป็อป”
“แค่นั้น?...พี่บลูไม่ได้รัก แต่พี่ทำแบบนี้กับทุกคน ให้ความหวังทุกคน!"
“......”
“เลรู้ว่าพี่ป็อปรักพี่บลู เลดูออก แล้วพี่ไปทำแบบนั้นทั้งที่พี่ไม่ได้รัก...เหมือนกับที่พี่จูบเล...ทั้งๆที่พี่ไม่ได้รัก...พี่ให้ความหวัง...ฮึก...แล้วพี่ก็ทิ้งไป"
“.....”
“มันเจ็บ...พี่บลูไม่รู้เหรอ"

ทะเลร้องไห้จนตัวโยนแล้วพยายามพูดต่อ ผมดึงเข็มที่มือออก ลุกขึ้นไปนั่งลงตรงพื้น วางหัวลงบนตักของทะเล แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

“...ไม่รู้...ขอโทษ"
“แล้วที่พี่บลูทำวันนี้มันคืออะไร ทำไมพี่ทำกับตัวเองแบบนี้ ทำให้เลเป็นห่วงแทบบ้า แล้วก็ทำให้เลคิด...คิดเข้าข้างตัวเอง..."

ตอนนี้เองมันทำให้ผมคิดว่าทั้งผมและทะเล เราใกล้กันเกินไป ใกล้จนมองไม่เห็นความรู้สึกอีกฝ่าย เพราะมันพร่าเลือนไม่ชัดเจน
หรือที่จริงเราอาจจะรู้แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะคิด

ทั้งโง่เขลาและขลาดกลัว

“พี่เจ็บ...ที่เห็นเลเป็นของคนอื่น...เจ็บจนทนไม่ไหว"

ผมเงยหน้าขึ้นมาพูดกับทะเลแล้วจ้องตา ทะเลไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองสักนิด ความรู้สึกของผมมันยิ่งกว่าที่ทะเลจะจินตนาการออก มันเก็บกดอัดอั้นอยู่ข้างใน

“พี่รักเล...รัก...มันถึงเจ็บ"

“ฮึก...อึก...” ทะเลสะอื้นหนักขึ้นแล้วโผเข้ากอดผมแน่น ผมใช้มือทั้งสองข้างกอดทะเลเอาไว้ให้แน่นที่สุด ลืมความเจ็บที่แผลไปจนหมดสิ้น

ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยหลังจากที่ห่างหายไป ระยะเวลาที่เราไม่ได้พูดคุยกันนานนับเดือนทำให้ผมโหยหาอ้อมกอดของทะเลจนไม่อยากแยกจาก

“เมื่อคืนเลเมา เลทำใจไม่ได้เรื่องพี่บลู...กับพี่ป็อป เลไม่รู้ตัว...ไม่ได้ตั้งใจ...ฮึก...เลไม่ได้รักก้าน"
“อย่าร้องไห้...ไม่ต้องพูดแล้ว..."
“เลจะพูด! เลรักพี่บลู รักมาตั้งนานแล้ว รักมาก่อนใคร!”

คำนั้นทำให้ผมยิ้มได้ ยิ้มทั้งน้ำตากับคำที่ผมสงสัยมาตลอด

ที่ผมตัดสินใจว่าจะพยายามให้ทะเลกลับมาอยู่ในอ้อมกอด ให้เขาเป็นของผมมันคงยังไม่สายไป สิ่งสำคัญที่ผมได้รู้คือทะเลเต็มใจที่จะอยู่ในอ้อมกอดนี้ของผมพอๆกับที่ผมต้องการ...

ผมดึงทะเลที่กอดผมอยู่ออกมามองหน้ากัน น้ำตายังไม่หยุดไหล

ผมจับหน้าทะเลไว้ แล้วจ้องมองนิ่ง
ในตาใสๆของทะเลผมเห็นแววตาแบบเดียวกันสะท้อนกลับมา เราต่างถูกอีกฝ่ายดึงดูด และทันทีที่ริมฝีปากแตะกันผมก็รับรู้รสชาติของน้ำตาพร้อมๆกับความสุข จนรู้สึกถึงจังหวะของหัวใจที่เต้นแรงอีกครั้ง

รู้สึกเหมือนได้หัวใจตัวเองกลับคืนมา

แม้จะมีแผลใหม่ที่เจ็บกว่าครั้งไหนเพิ่มเข้ามาในใจแต่ผมก็จะพยายามลืมมัน
จะใช้ความสุขที่มีในตอนนี้เพื่อลืมมัน

แม้ว่ามันจะเป็นความสุขที่เจือความขมขื่นก็ตาม...

สิ่งที่ผมสนใจไม่ใช่อดีต ไม่คิดอยากย้อนไปตอนไหนอีกต่อไปแล้ว ทะเลก็ยังคงเป็นทะเล คนที่ผมเห็นว่าบริสุทธิ์สดใสกว่าใคร แค่ได้ยินคำนั้นจากทะเล ถ้ามันต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างเพื่อให้รับรู้ถึงความสุข ณ เวลานี้...ผมยอมทั้งนั้น

เสียงแผ่วเบาที่กระซิบตอนที่เราจูบกันครั้งนี้ คล้ายกับความฝัน
มันดังก้องและทำให้ผมสั่นสะท้านเข้าไปถึงข้างในจิตใจ...










“เลรักพี่บลู...รักที่สุด"





Song Titles : Tear
Artist : Red Hot Chili Peppers


 :katai1: :pig4:

ออฟไลน์ iamew

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #123 เมื่อ04-04-2013 01:55:26 »

ร้องไห้ น้ำตาไหล



..ทุกตอน

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #124 เมื่อ04-04-2013 02:16:07 »

ดีใจด้วยกับบลูและทะเล แต่หนทางข้างหน้ายังอีกยาวสินะ o7

ออฟไลน์ OrangeryLemon

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #125 เมื่อ04-04-2013 09:44:11 »

ชอบเรื่องนี้มาก การบรรยายความรู้สึกในเรื่องนี้ real ดี

ออฟไลน์ mamimew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #126 เมื่อ04-04-2013 16:03:30 »

งืออออออ

ยอมรับว่าอ่านมารวดเดียว แล้วเพิ่งจะมาเม้นเอาตอนนี้

คือมันแบบ อยากร้องไห้อ่ะ

คือทุกตอนเหมือนจะรับรู้ความรู้สึกบลูฝ่ายเดียวมาตลอด

แล้วพอรับรู้ความรู้สึกทะเลมันแบบ ฮื่อออ พูดไม่ออก  :hao5:

เรารู้แต่ว่าไม่ชอบก้านเลย บังคับทะเลใช่มั้ยเนี๊ยะ !!

ออฟไลน์ ka[ze]na

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-6
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #127 เมื่อ04-04-2013 17:08:27 »

อึดอัด......อ่ะ  หลังจากนี้มันคงจะมีอะไรดีขึ้นบ้่างล่ะนะ

papangki

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #128 เมื่อ04-04-2013 19:18:37 »

ซึ้งอ่ะ  :hao5:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #129 เมื่อ04-04-2013 20:47:20 »

แต่เราว่าเลเจอแบบนี้ก็สมควรกับสิ่งที่บลูทำกับป๊อบแล้วล่ะ แต่ดราม่าไม่หมดง่ายๆหรอกนะ ดราม่าที่น่ากลัวสุดก็คงเป็นครอบครัวว่าพ่อจะยอมรับรึเปล่า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
« ตอบ #129 เมื่อ: 04-04-2013 20:47:20 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #130 เมื่อ04-04-2013 21:02:49 »

ปวด ใจ ชิบ หาย .. :katai1:

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #131 เมื่อ05-04-2013 07:54:03 »

เย่ในที่สุดก็พูดกันก็เข้าใจกัน..รึเปล่านะ...อ้ายก้านนนนเด๊ะโดยเตะก้านคอนะเทอทำไรลงไปๆๆห็ะๆ

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #132 เมื่อ05-04-2013 09:22:11 »

กรี๊ดดดด
ช่างมันเถอะทั้งเลทั้งก้าน มาเริ่มกันใหม่เนาะ

ออฟไลน์ Fujoshi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #133 เมื่อ05-04-2013 10:39:45 »

เขียนดีมากๆเลยค่ะ
น่าจะเข้ามาอ่านตั้งนานแล้ว
เป็นนิยายที่หน่วงมาก
แต่ชอบค่ะนี่แหละชีวิตคน :mew4:

สงสารทุกคนในเรื่องมากเลยโดยเฉพาะพี่บลู
เป็นคนที่ชีวิตรันทดมาก ตรงที่เป็นคนที่กลัวจะเสียสิ่งที่รักและพยายามโหยหาความรักนี่แหละค่ะ
แต่มันก็เป็นสิ่งที่ทุกคนกลัวอยู่แล้วนี่เนอะ

ถ้าต่อไปชีวิตมีควาทสุขคงจะดีมากๆเลยนะคะ

ยังไงก็จะติดตามต่อไปค่ะ
ปล.เป็นเม้นท์ที่ยาวที่สุดที่พิมมาเลยนะเนี่ย

ออฟไลน์ Maprang_W

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #134 เมื่อ05-04-2013 13:42:15 »

มันเศร้านะ ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันใกล้กันแต่ก็ไม่ยอมพูดคุยให้เข้าใจกันจนสุดท้ายปัญหามันก็เกิดขึ้นมา ถึงจะคลี่คลายลงไปบ้างแล้วแต่ร่องรอยของมันก็ยังอยู่ ต่อให้พยายามลืมมันไปแต่ก็ยังมีตะกอนที่ตกค้างอยู่ในใจอยู่ดี คนอ่านก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าทะเลเองก็รักพี่บลูมีแต่เจ้าตัวทั้งคู่นั่นแหละที่ไม่รู้ แล้วพอไม่คุยกันมันเลยกลายเป็นแบบนี้ไง เวรที่สุดคือไอ้ก้าน  :z6: ทั้งๆที่ทะเลก็ให้อภัยมันไปแล้วหลายครั้งหลายหน แต่มันก็ยังทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจและมิตรภาพที่ทะเลให้ มันน่าจับถ่วงน้ำจริงๆ :m16:

ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #135 เมื่อ07-04-2013 02:11:21 »



น้ำตาจะไหล แค่ซึมๆ แต่อ่านไปเราหายใจไม่ออกอ่ะฮืออ มันสะเทือนใจมากๆนะ
 
ทั้งเลแล้วก็บลู จากนี้ก็ลืมเรื่องในอดีตนะแล้วลุกขึ้นมาใหม่ ประคับประคองกันและกันจนกว่าท้องฟ้าจะสดใสในวันหนึ่ง(ถึงเราอาจจะคิดอย่างใจร้ายๆว่า สิ่งที่เลโดนนี่เป็นกรรมขอบลูล้วนๆเลย)

เราไฟว่ค่ะคนเขียน จะมาอีกกี่หม้อมาม่า หรือจะเป็นขนาดจัมโบ้90กรัม เราพร้อม!! #ฮึดพร้อมน้ำตา  :katai4:

เป็นกำลังใจให้ค่ะ o13

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #136 เมื่อ07-04-2013 15:27:02 »

ความจริงเห็นเรื่องนี้ผ่านตาไปมาหลายหน แต่ก็ยังไม่ได้เข้ามาอ่านซักที
วันนี้เลยลองเข้ามาอ่านดูซะหน่อย อ่านตอนที่1ยังไม่ถึงครึ่งตอนด้วยซ้ำ  :mew6: ฉันเป็นอะไรไปนี่...
ทำไมมันเกิดอาการจุกแน่นในอก อัดแน่นในลำคอ ขอบตาร้อนผ่าว  :monkeysad: ..ฉันนั่งรองไห้หน้าจอ
อ่านจบตอนที่1 ไม่ไหวแระ ต้องพักยก ออกไปเดินชมนกชมไม้เล่นกับลูกสาวทั้งสองก่อนนะ
ไม่ได้จริงๆนะ เรื่องของเด็กและผู้สูงวัยนี่ มันแบบอารมณ์อ่อนไหวมากเลย


ออฟไลน์ pharm

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 242
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #137 เมื่อ07-04-2013 21:23:23 »

จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป :katai2-1:
อ๊ากๆๆ ขอให้มีแต่เรื่องๆดีดีเถอะกลัวที่เกริ่นไว้ตอนก่อนจิงๆ
ไม่เอามาม่าแล้ว   :hao7:

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #138 เมื่อ07-04-2013 22:55:19 »

อึดอัด สงสาร เศร้า วูบโหวง กังวล คือความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ขณะที่อ่านจากตอนที่2 จนถึง ตอนท้ายสุด

ออฟไลน์ Skell_Xiao

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
«ตอบ #139 เมื่อ09-04-2013 18:33:27 »

รู้สึกอยากให้บลูรักป๊อป ทะเลควรแล้วที่จะปล่อยให้บริสุทธิ์ไม่ต้องรับรู้อะไรที่มืดมิด เข้าใจอารมณ์อยู่นะว่าข้างในที่มันว่างเปล่า เงียบเหงา โหยหามันเป็นแบบไหน ข้างในบลูใช่แบบนี้รึปล่าว ? ถึงจะได้ทะเลมา มันจะเต็มจริงๆเหรอ สงสัยจัง ....

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 11 ] 04-04-13
« ตอบ #139 เมื่อ: 09-04-2013 18:33:27 »





ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #140 เมื่อ11-04-2013 23:45:50 »

-12-
Broken

http://www.youtube.com/v/sSRg8CTc8m0?version=3&hl=en_US


ผมไม่เคยรู้สึกมีความสุขจนถึงขนาดกลัวที่จะสูญเสียไปเหมือนในตอนนี้

มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด ผมมีความสุขก็จริง ในขณะเดียวกันก็เศร้าอย่างอธิบายไม่ได้

ในห้องพักของโรงพยาบางที่มีเพียงแค่แสงสลัวของวันใหม่ รอบด้านเงียบกริบได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ผมมองทะเลที่หลับอยู่บนเตียงโรงพยาบาลด้วยกัน ยังไม่อยากหลับตา เพราะกลัวว่าเมื่อตื่นขึ้นมาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่ความจริง

ผมฝืนทั้งที่ง่วงมองคนๆนี้เอาไว้จนความอ่อนล้าบดบัง...ภาพของทะเลจึงค่อยลางเลือน

...

“ทะเลาะอะไรกัน"
“ไม่มีอะไร แค่ทะเลาะกันแรงไปหน่อย เลขอโทษที่ทำให้พ่อเป็นห่วง"
“มันไม่แค่แรงไปหน่อยแล้วนะเล พ่อถามว่าเรื่องอะไร"
“.......”
“เดี๋ยวพ่อถามบลูเองก็ได้"

ผมได้ยินที่ทั้งสองคุยกันเหมือนมาจากที่ไกลๆ ผมรู้สึกตัว แต่ก็ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมอง ในใจนึกหาเหตุผลที่จะบอกน้าวิทย์ เรื่องของผมกับทะเลเพิ่งจะเริ่มต้น และมันคงจะจบลงได้ง่ายๆหากน้าวิทย์รู้เข้า ผมนึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่ว่ายังไง...ต่อให้ต้องมันจะเลวร้ายแค่ไหน ผมก็จะไม่มีวันปล่อยทะเลไปแน่นอน

ผมคิด...แล้วหลับไปอีกครั้ง

ตื่นขึ้นมาตอนบ่ายๆ สัมผัสแรกที่รู้สึกที่มือทำให้ผมบีบตอบแน่น ผมลืมตาขึ้นช้าๆหมายใจว่าจะได้เจอคนในความคิดแต่ไม่ใช่

สายตาของป็อปยังคงเจ็บปวดเหมือนครั้งล่าสุดที่จากลา ผมดึงมือออกช้าๆแล้วมองรอบๆห้องหาคนที่อยากเจอแต่ไม่อยู่... ทะเลไม่อยู่ในห้อง

“เลไปกินข้าว ตั้งแต่เช้าไม่ยอมกินอะไรเฝ้าแต่มึงจนไข้กลับ น้าวิทย์กับน้าเพลงเพิ่งจะพาออกไป"
“มึงมาได้ยังไง"
“ก็ไปหาที่บ้านแล้วน้าเพลงบอก...ว่ามึงไม่สบาย"
“.......”
“ถามได้ไหมว่าแขนโดนอะไรมา"
“ไม่มีอะไรหรอก..."

ป็อปจ้องผมเพราะรู้ว่ายังไงก็คงไม่ได้คำตอบอะไร เรานั่งกันเงียบๆอยู่อย่างนั้นเหมือนที่เคย จนในที่สุดก็มีคนเปิดประตูเข้ามา ร็อคกับตูนมาด้วยกัน นั่นทำให้ผมนึกแปลกใจและมองอย่างสงสัย

“มาทำไมวะ เดี๋ยวกูก็กลับแล้ว"ผมพูด
“ก็ป็อปโทรบอกกูว่ามึงอยู่โรงพยาบาล กูก็มาเลย ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามึงเป็นอะไร"

ผมมองไอ้ร็อคกับตูนที่มาด้วยกัน ทั้งคู่สีหน้าที่ดูเป็นห่วงผมอยู่ไม่น้อย ผมจึงบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแค่อุบัติเหตุนิดหน่อย หลังจากนั้นพวกมันก็นั่งอยู่เป็นเพื่อนผมระหว่างที่รอครอบครัวผมไปกินข้าว เราคุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อย ป็อปมองแผลผมอย่างสงสัยอยู่ตลอด ถึงพวกมันจะถามผมว่าโดนอะไรมาผมก็ได้แต่ตอบปัดๆ ไม่อยากให้ใครรู้มากเท่าไหร่  เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดจากอารมณ์ภายใน

อารมณ์...ที่ผมไม่หวังจะให้ใครหยั่งถึง

สิ่งที่ผมทำผมควบคุมมันไม่ได้ และยิ่งไม่อยากคิดถึงสาเหตุที่ลงมือทำร้ายตัวเอง
เพราะผมรู้ว่าคงไม่มีใครที่จะเข้าใจมันได้นอกจากตัวผมเอง

หากจะว่าถึงจุดเริ่มต้นผมก็บอกได้เลยว่ามันไม่ได้มาจากตัวผม แต่มาจากผู้คนรอบๆที่พลักผมไปสู่ตรงนั้น...

ในช่วงที่พี่หญิงกับแม่ส่งผมไปกับคนแปลกหน้า ผมไม่รู้ว่าจะทนได้อย่างไรกับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า มันเป็นความเจ็บที่ผมกลัวว่ามันจะไม่มีวันจบสิ้น เป็นความทรมานที่ไร้ทางออก ผมตอบสนองความต้องการของมนุษย์ที่ไม่รู้จักพอ มีแต่ความรุนแรงและการบีบบังคับ ต่อให้ร้องไห้อ้อนวอนอย่างไรก็ไม่เป็นผล คล้ายเป็นสัตว์นรกในคราบมนุษย์ที่ไม่มีจิตใจ บางคนโชคดีที่ทั้งชีวิตไม่เคยพบเจอ แต่กับผมมันตรงกันข้าม

ในทุกๆวันผมได้แต่หวาดกลัวทุกครั้งที่มีคนมารับ
ทุกครั้ง ทุกครั้ง ที่มันดำเนินไปมันค่อยๆกัดกร่อนจิตใจ

ผมเคยร้องไห้ฟูมฟายกับแม่ อ้อนวอนให้เขาหยุดทำกับผมแบบนั้น ผมอยากหนีไปแต่ก็กลัว เพราะผมไม่เคยเห็น...ไปเคยออกไปที่ไหนนอกจากที่นี่ ผมไม่รู้จะหนีไปที่ไหน  ผมไม่รู้ว่าถ้าหากหนีไปแล้วจะต้องเจอกับอะไร มันอาจจะเลวร้ายกว่านี้ หรืออาจจะไม่ ผมได้แต่ขอร้องกับผู้หญิงคนเดียวที่ผมคิดว่าเขาจะช่วยผมได้ แต่ถ้อยคำที่ตะคอกกลับมามันไม่ได้มีความใยดีสักนิด

“หยุดร้อง!”
“มันจะอะไรนักหนา เจ็บแค่นี้มันจะตายรึยังไง"
“เจ็บก็แค่ทน  ทำๆไปเดี๋ยวก็ชิน!"


ไม่มีแม้แต่ความปรานีในน้ำเสียง และผมรู้ตอนนั้นเองว่าผมไม่มีทางหนีมันพ้น

จากวันนั้น ผมเห็นแค่หนทางเดียวคือการเผชิญหน้ากับมัน ผมพยายามที่จะ'ยอมรับ'ความเจ็บปวด เพื่อที่จะได้รู้สึกชินชาอย่างที่แม่บอก ผมหวังให้ตัวเองรู้สึกแบบนั้น รู้สึกชินจนไม่เจ็บปวดอีกต่อไป

และผมก็ทำได้

ทุกครั้งที่ความเจ็บชำแรกผ่านเข้ามา ทุกอณูในตัวผมบอกให้ยอมรับ รอยเขียวช้ำและกลิ่นคาวเลือดไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป  และน่าแปลกตรงที่ทุกๆครั้งเมื่อผมเจ็บปวดทางร่างกาย มันทำให้ผมลืมสิ้นถึงความเจ็บปวดในจิตใจ ผมลืมทุกสิ่งเมื่อมันซึมซาบเข้ามา

เมื่อมันผ่านไปเนิ่นนานเข้าผมถึงกับร้องขอความรุนแรงนั้นด้วยตัวผมเอง มันกลายเป็นความเคยชินอย่างที่แม่ว่าอย่างช่วยไม่ได้ เป็นความเคยชินที่บิดเบี้ยว

และผมก็ค้นพบอะไรบางอย่าง...เมื่อผมปล่อยตัวเองให้กระทำรุงแรงโต้ตอบ มันให้ความรู้สึกแปลกใหม่และหฤหรรษ์อย่างสุดแสน

เป็นความสนุกแรกที่ผมเคยรู้สึก

และผมก็เข้าใจมันเป็นครั้งแรกว่าทำไมพวกเขาถึงทำกับผมแบบนั้น
สีหน้าเจ็บปวด เลือดและน้ำตา
ความทรมานจากน้ำมือของผมเมื่อเห็นแล้วก็ให้รู้สึกสาสมใจ เร้าใจ จนผมมีอารมณ์ร่วมไปกับมัน...ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

แต่เมื่อความสาสมใจผ่านพ้นไป วันแล้ววันเล่า ความคิดผมก็แล่นย้อนกลับมา มันย้อมกลับมาให้ผมได้รู้ว่าส่วนหนึ่งในตัวผมได้ถูกทำลายลงไปแล้ว...ด้วยการกระทำของตัวเอง ผมกลายเป็นหนึ่งในพวกนั้น พวกที่ผมเคยเกลียด พวกที่ทำร้ายร่างกายคนอื่นเพื่อตอบสนองความสุขของตัวเอง

ถึงตอนนั้นมันก็สายไปแล้ว...จิตใจผมที่บิดเบี้ยวไปมันก็ยากที่จะคืนรูปดังเดิม

...

น้าวิทย์ น้าเพลงและทะเลขึ้นมาเพื่อพาผมกลับบ้านหลังจากพาทะเลไปกินข้าวเรียบร้อย ร็อค ป็อปและตูนก็ออกมาพร้อมๆกันก่อนจะค่อยแยกย้าย เมื่อกลับมาถึงบ้านผมก็พาทะเลขึ้นมานอนที่ห้องของตัวเอง ใช้เวลาเพียงไม่นานทะเลก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยาและความอ่อนเพลีย

ก๊อก ก๊อก

“บลู ออกมาคุยกับน้าหน่อย"

น้าวิทย์เรียกผมจากข้างนอกทำให้ต้องปล่อยมือจากทะเลที่ผมจับเอาไว้และพยายามคิดหาคำตอบที่ควรจะบอกกับน้าวิทย์ ผมเปิดประตูออกไปก็เห็นสายตาของน้าวิทย์ที่มองเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นทะเลที่นอนอยู่น้าวิทย์ก็บอกให้ผมปิดประตูแล้วลงไปคุยกันข้างล่าง

“บลูรู้ใช่ไหมว่าน้าจะถามอะไร" เมื่อนั่งลงในสำนักงานน้าวิทย์ก็พูดขึ้นทันที
“ครับ"
“แล้วมันยังไงถึงต้องทำตัวเองแบบนั้น"
“ผม...แค่ประชดทะเล...เราแค่ทะเลาะกัน"
“เรื่องอะไร"
“.....”
“บลู"
“ผมแค่อยากให้ทะเลกลับมาพูดกับผมหลังจากที่ทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่องก็เลยทำแบบนั้น...ผมแค่โมโห...เลยไม่ได้คิด"
“น้าก็รู้ว่าเรามีเรื่องกันอยู่ เห็นไม่ค่อยพูดกันพักหลัง ก็ว่าจะไม่ยุ่ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้"
“เราเคลียร์กันแล้ว ผมขอโทษที่ทำให้น้าวิทย์กับน้าเพลงเป็นห่วง" 
“บลู...มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะที่ทำร้ายตัวเองขนาดนี้ ครั้งนี้ผ่านไปแล้วน้าไม่ถามก็ได้ แต่ห้ามมีเรื่องแบบนี้ให้เห็นอีก...มีอะไรคุยกันดีๆ อย่าให้ถึงขนาดเจ็บตัวกัน หรือถ้าเรื่องมันหนักหนามากก็มาปรึกษาน้า บลูบอกน้าได้ทุกเรื่อง เข้าใจไหม"
“...ครับ..."

น้าวิทย์มองหน้าผมคล้ายยังคลางแคลงใจเหมือนยังสงสัยอยู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ผมมองออกมานอกกระจกก็เห็นก้านอีกครั้ง น้าวิทย์บอกให้ผมไปบอกก้านว่าทะเลป่วยอยู่และคงลงมาหาไม่ได้ ผมมองออกไปแล้วก็รู้สึกถึงความโกรธที่คุกรุ่น

ก้าน

มันเป็นคนที่แย่งทะเลของผมไป...ทำให้ผมรู้สึกเจ็บแสบไปทั้งใจ

ผมออกไปแล้วบอกให้ก้านตามมาที่หาดเพราะมีเรื่องจะคุย ก้านดูจะไม่สนใจในตอนแรกบอกจะขึ้นไปหาทะเล แต่ก็ยอมตามมากับผมในที่สุดเมื่อผมจ้องด้วยสายตาที่บอกถึงอารมณ์ในตอนนี้

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะห้ามตัวเองให้ยืนอยู่ได้ทั้งที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธและเกลียดชัง ผมรู้ว่าก้านรับรู้ถึงอารมณ์นั้นของผมแต่ก็เลือกยิ้มเยาะอย่างเย้ยหยัน

“มึงห้ามไม่ให้กูเจอเลไม่ได้ตลอดหรอกนะ"
“......”
“ยังไงมันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เลเป็นของ..."
“ไม่ต้องพูด!”
“เลเป็นของกู! มึงรับไม่ได้ก็เรื่องของมึง"

สิ้นสุดคำที่ก้านพูดผมก็ไม่สามารถห้ามตัวเองได้อีก ผมปล่อยหมัดออกไปพร้อมๆกับอารมณ์ทั้งหมด ก้านเซจนทรงตัวไม่อยู่ล้มลงไปนั่งบนทรายแล้วมองหน้าผมด้วยสายตาแบบเดียวกัน

“มึงมีสิทธิ์อะไรมาต่อยกู"
“เลไม่ใช่ของมึง...”
“หึ...มึงก็รู้อยู่แก่ใจ"
“มึงจะไม่มีวันได้ทำแบบนั้นอีก"
“ทำไมถึงยังมีหน้ามาพูด ทั้งๆที่เป็นคนทำมันเสียใจ! มึงเป็นคนพลักเลมาหากูเอง รู้ไว้ซะ!" ก้านลุกขึ้นมาพลักอกผม อารมณ์ของก้านที่อัดอั้นเอาไว้เหมือนกับมันได้ทลายลงจนไม่อาจปกปิดไว้ได้อีก
"มึงรู้ไหมเลมันจะเป็นจะตายยังไงที่เห็นมึงกับเพื่อนมึง มันเสียใจแค่ไหนมึงก็ไม่เคยเห็น กูนี่! กับกูนี่มันก็พูดพรำ่เพ้อถึงแต่มึง ทั้งๆที่กูก็รักมัน มันก็ไม่เคยมองกู ไม่เคยจะเห็นกูอยู่ในสายตาสักครั้ง เลคิดถึงแต่มึง มองแต่มึง มึงคนเดียว!"
“........”

“มึง...ได้แต่ทำเลเสียใจ ทำไมกูจะแย่งมาไม่ได้...”

คำพูดนั้นเหมือนก้านพูดกับตัวเอง ผมเห็นทั้งแววตาเจ็บปวดและความรู้สึกผิด มันบ่งบอกชัดจนผมไม่อาจพูดอะไรได้ คนที่เจ็บมันไม่ใช่ผมแค่คนเดียว ไม่ใช่เลย จากคำพูดของก้านมันก็ทำให้ผมได้รู้ว่าผมทำให้ทะเลเสียใจแค่ไหน ผมแค่รับรู้ว่าทะเลเป็นของก้านยังรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ หากว่าทะเลที่เห็นผมกับป็อปด้วยตาตัวเอง...

ไม่ มันผ่านไปแล้ว
ยังไงก็ย้อนกลับไปไม่ได้ มันสำคัญที่ตอนนี้ เวลานี้ กว่าเราจะเข้าใจกันมันไม่ง่าย ไม่ง่ายเลยที่ผมจะยอมรับใจของตัวเองแล้วดึงทะเลเข้ามาหาตัว ผมบอกไม่ได้ว่าจะไม่ทำร้ายหรือจะทำให้ทะเลเจ็บปวดอีกหรือเปล่า แต่ที่ผมแน่ใจคือผมตัดสินใจแล้วว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ทะเลอยู่กับผม...เป็นของผม

“มึงน่าจะรู้ว่าเลไม่ได้รักมึง"
“ยังไงก็ช่าง! จะบอกเอาไว้ กูไม่ปล่อยเลให้มึงไปง่ายๆหรอก"

ก้านบอกทิ้งท้ายด้วยสีหน้าท้าทายแล้วเดินจากไป ทิ้งเรื่องราวมากมายไว้ให้ผมได้คิด คำพูดจากปากก้านทำให้ผมรู้ว่าผมทำให้ทะเลเจ็บมากกว่าที่ตัวเองจะรู้ได้

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นลึกๆแล้วผมก็รู้สึกสุขสมเมื่อรู้ว่าเท่าไหร่ที่ทะเลเจ็บ...เขาก็รักผมมากเท่านั้น

...

“ไปไหนมา" ทะเลถามทันทีที่ผมเข้ามาในห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ"
“ไปไหนมา" คำถามซ้ำคำเดิมทำให้ผมยิ้มแล้วเดินไปนั่งลงตรงพื้นข้างเตียง
“ก้าน...มาหาเล"
“ยังไม่อยากเจอ"
“ไล่กลับไปแล้ว แถมหมัดไปด้วยหมัดนึง"
“พี่ต่อยก้านเหรอ"ทะเลถามผมแล้วขมวดคิ้ว
“ใช่ เป็นห่วงมันเหรอ"
“ใช้มือข้างไหน"

ผมยกมือข้างที่ไม่มีแผลขึ้นให้ทะเลดูแล้วเอื้อมไปจับมือทะเลไว้ ทะเลก็ถอนหายใจ นั่นทำให้รู้ว่าทะเลห่วงผมในเรื่องที่ตัวเองยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ

ทะเล...เป็นแบบนี้เสมอ คอยหยิบยื่นสิ่งที่ผมไม่เคยได้จากใคร

ผมยังจำภาพครั้งแรกที่ทะเลร้องไห้ให้กับผมได้จนถึงตอนนี้และคงไม่มีวันลืม มันเป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆของความรู้สึกผมที่มีให้กับทะเล แม้ตัวผมเองก็ไม่คาดว่ามันจะมาถึงจุดนี้

ผมมองทะเลที่ตอนนี้เหม่อไปคล้ายอยู่ในห้วงความคิด ผมรู้ว่าทะเลยังมีเรื่องคาใจอยู่ระหว่างผมกับป็อป เหมือนกับผมที่ยังมีเรื่องคาใจระหว่างทะเลกับก้าน

เมื่อก่อนเราไม่เคยพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาเพราะไม่รู้ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบไหน เราไม่สามารถรู้ได้เลย แม้กระทั่งตอนนี้ ตอนที่ทะเลอยู่ตรงหน้า ผมก็ยังแอบหวั่นใจ จากคำประกาศของก้านก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่ามันคงไม่ง่าย ผมกำลังอยากได้คำยืนยันให้มั่นใจจากทะเลอีกครั้ง

“เลเคยคิด...ที่จะรักก้านบ้างรึเปล่า"
“เคยสิ" เลพูดแล้วก็จ้องผม จากนั้นก็รีบพูดต่อเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไร "แต่มันเป็นไปไม่ได้ ทั้งๆที่เจ็บแต่เลก็ตัดใจจากพี่บลูไม่ได้..."

ผมยิ้มเมื่อทะเลพูดสิ่งที่ผมอยากได้ยินออกมา

“เลรู้ไหม ทำไมพี่ถึงเคยคบกับป็อป" ทะเลมองผมเหมือนกลัวคำตอบก่อนจะส่ายหน้า
“พี่คบเพื่อลืมเล"
“ทำไมต้องลืม"
“.......”
“พี่บลู ทำไมต้องลืมเล..."
“พี่ไม่แน่ใจว่าจะทำให้เลมีความสุข...ถ้าเกิดวันนึงพี่ทำให้เจ็บหรือทำร้ายเล เลจะหนีพี่ไปรึเปล่า"

ทะเลไม่ได้ตอบแต่เอื้อมมือมาโน้มคอผมเข้าไปจูบเบาๆ แล้วก็ยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนที่ผมรัก...รอยยิ้มที่มีให้ผมแค่คนเดียว

“เจ็บแค่ไหน ถ้าพี่บลูไม่ปล่อย เลก็ไม่ไป"

“พี่บลูอย่าทิ้งเล...อย่าคิดจะลืมเลอีกนะ"

จากคำพูดนั้นทำให้ผมอดไม่ไหวที่จะกดจูบลงไปอย่างร้อนแรงเพื่อตอบสนองอารมณ์ที่เกิดจากคำพูดของทะเล ครั้งนี้ผมพยายามจะไม่ทำให้ทะเลเจ็บและใส่ความรู้สึกทั้งหมดของผมให้ทะเลได้รู้

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผมอยากให้ทะเลรู้ว่าทะเลสำคัญที่สุด
อยากให้รู้ว่า...ผมรักทะเลมากที่สุด

ผมรู้ดีว่าบางทีก็ไม่อาจควบคุมสิ่งที่อยู่ข้างในตัวเองได้ ยิ่งทะเลอ่อนโยนมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งต้องการเขารุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ผมก็ได้แต่หวังว่าสุดท้ายแล้วจะไม่ทำให้ทะเลเจ็บปวดจนอยากที่จะหนีผมไป หรือต่อให้ทะเลหนีไป ผมก็จะไปตามกลับมา

ตอนนี้ผมกอดทะเลไว้แน่นๆ ให้ได้อุ่นใจ

อนาคตผมรู้ว่ามันคงไม่ง่าย กว่าจะมาถึงจุดนี้มันก็ไม่ง่าย ความสุขในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความกังวล พอได้ทะเลมา ผมก็กลัวที่จะสูญเสียอย่างที่ไม่เคยเป็น ผมพยายามที่จะลบความรู้สึกกลัวนี้ออกไปจากใจแต่ก็ไม่สามารถทำได้

ผมก็ได้แต่คิดกับตัวเองเงียบๆว่าต่อให้อนาคตจะเป็นยังไงผมก็จะไม่มีวันคิดปล่อยทะเลไปอีกแล้ว
ผมจะไม่ให้ทะเลไปไหน...ไม่ให้เป็นของใคร

นับจากนี้...ทะเลจะเป็นของผม...ของผมคนเดียวเท่านั้น





Song Titles : Broken
Artist : Lifehouse

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เล่นน้ำสงกรานต์ให้สนุกนะคนอ่านทุกคน ใครอยู่กรุงเทพเราอาจได้เจอกันบ้าง... :hao3:
ส่วนใครที่ไม่เล่นน้ำแล้วนั่งหน้าคอมอ่านนิยายเราก็จะดีใจมากๆ   :katai2-1:

เจอกันอาทิตย์หน้าเหมือนเดิมค่ะ  :pig4:

ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #141 เมื่อ12-04-2013 01:16:35 »

จิ้มค่ะะะะ :z13:
โอยหน่วงอ่ะทั้งๆที่รักกันต่างคนต่างแสดงออกชัดเจนแล้ว

แต่บลูก็ยังระแวงอีก /ทะเลก็คงด้วย

อ่านตอนนี้ไปยิ่งทำให้รู้ว่าบลูนี่แกมัน S จริงๆ #ไม่ใช่อะไรเราชอบ55555555

คนแต่งก็มีความสุขกับวันสงกรานต์นะคะเดินทางปลอดภัยค่ะ   :กอด1:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #142 เมื่อ12-04-2013 01:24:10 »

คนที่ทำให้เลเสียใจที่สุดก็คือบลู แต่คนที่ทำให้เลมีความสุขที่สุดก็คือบลูนะ  รักเลจริงๆก็พอเหอะก้าน
บลูนี่มันคนที่อารมณ์บิดเบี้ยวจริงๆ ชอบจังผชมีปม

ออฟไลน์ iamew

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #143 เมื่อ12-04-2013 01:52:14 »

บลูกลัว เราก็กลัวนะ เห็นสองคนนี้มีความสุขก็นึกกลัวว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง จะมีเรื่องร้ายอะไรตามมาอีก
ไหนจะคุณน้าทั้งสองที่เป็นเหมือนพ่อแม่แท้ๆ ของบลู ถ้าถึงวันนั้น พวกท่านจะมองยังไง จะคิดยังไงกับบลู

มันอินในใจ

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #144 เมื่อ12-04-2013 03:34:03 »

จากตอนก่อน กำลังคิดว่า ที่ให้ทะเลพลาดพลั้งกับก้านก็ดีแล้ว เพราะทะเลเป็นตัวละครที่แบบ ใสๆ บริสุทธิ์มาก ถ้าเทียบกับบลูนี่แตกต่างกันฟ้ากับเหว การที่ก้านทำแบบนั้นเราคิดว่าทำให้ทะเลเข้าถึงโลกที่มันสกปรกได้ดีทีเดียว แล้วคงเข้าใจโลกของบลูที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้ด้วย(หากบลูคิดจะเล่าให้ฟัง)

แบบยังไงดี อดีตของบลูเราคิดว่า หากใครรู้ ก็คงไม่มีใครรับได้ แม้แต่ป๊อปเองก็คงรับไม่ได้ แต่ทะเลที่เจออะไรมาคล้ายกันน่าจะเข้าใจแล้วในจุดนี้

กลัวตรงพ่อแม่ทะเล ไม่รู้จะย้อมรับความสัมพันธ์นี้ได้รึเปล่า ที่บอกเข้าใจบลูมาตลอด เข้าใจจริงๆรึเปล่า  o7

ขอบคุณคุณสักวันมากค่ะ ชอบนิยายมาก แล้วก็ชอบเพลงที่เอามาโพสไว้ด้วย เราฟังเพลงแนวนั้นเหมือนกัน อุอิ

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #145 เมื่อ12-04-2013 12:41:28 »


จับมือไว้---แล้วไปด้วยกัน---เหมือนว่าไม่มีวันจะพรากไป

ถ้ามั่นคงกันจริงๆไม่ว่าจะเจออะไรก็จะฝ่าฟันกันไปได้อย่างแน่นอน

+ เป็ดจ้า


ออฟไลน์ mamimew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #146 เมื่อ12-04-2013 14:09:42 »

ก้าน คงจะรู้สึกแบบเดียวกับป๊อปเลยเนอะ
ยิ่งรักมากแค่ไหน เค้าก็ไม่มีวันรักตอบอยู่ดี
คือบางที อะไรที่อยู่ในบลูมันก็น่ากลัวเกินไป
อาจจะเป็นเพราะสิ่งที่บลูเจอมา มันเลยหลอมรวมให้เป็นแบบนั้น
เราคิดว่าความคิดบลูน่ากลัวตรง ผมก็รู้สึกสุขสมเมื่อรู้ว่าเท่าไหร่ที่ทะเลเจ็บ...เขาก็รักผมมากเท่านั้น
แต่ก็นั่นแหละ แบบนี้แล้ว บลูยิ่งไม่ต้องการแยกจากทะเล
แต่ถ้าน้าวิทย์รู้ ก็ไม่รู้จะรับได้รึเปล่า บลูจะบอกได้ทุกเรื่องแบบที่น้าวิทย์บอกรึเปล่า
อยากให้สองคนจับมือผ่านไปด้วยกันดีๆจัง

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #147 เมื่อ12-04-2013 15:34:49 »

มาเล่นสงกรานต์ แต่อ่านนิยายด้วยก่ะ
สะใจมากตอนนี้ ต่อไปนี้ดูแลน้องดีๆนะ

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #148 เมื่อ12-04-2013 22:09:28 »

ขอให้.... ราบรื่น ทั้งที่คลื่นใหญ่ของจริงยังไม่มาสินะ ฮะฮะฮะ....

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 12 ] 11-04-13
«ตอบ #149 เมื่อ12-04-2013 22:15:30 »

อย่ากังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงเลยบลู //ตบไหล่

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด