ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)  (อ่าน 130011 ครั้ง)

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #90 เมื่อ14-03-2013 20:49:18 »

เลก็รักบลู สิน่ะะะ :กอด1: :กอด1:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #91 เมื่อ14-03-2013 21:38:33 »

โอ้ว ขออีกๆ หน่วงๆขมๆชอบมาก

ออฟไลน์ soluna

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #92 เมื่อ14-03-2013 22:07:42 »

ยิ่งอ่าน น้ำตาก็เหมือนจะไหลไปเอง
TwT
ชอบบลูนะ
แต่อยากให้บอกเรื่องป็อป กับเลอ่ะ  กลัวว่า ยิ่งนานไป มันจะยิ่งมีปัญหาอ่ะ

Mio

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #93 เมื่อ14-03-2013 23:26:09 »

ตับจะระเบิด  :z3:  อัดอึด ฮึดฮัด จะเป็นบ้า
ตายดีกว่า   :z13:
ปล. แต่งดีเกินไปนะคนเขียนนนนน 5555

ออฟไลน์ Blurry

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #94 เมื่อ16-03-2013 17:55:36 »

โอววว ชัดเจนว่าปัญหากำลังจะตามมา อารมณ์ตอนนี้มันหวานๆขมๆดีจริงๆ o18

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #95 เมื่อ16-03-2013 19:44:11 »

กรี๊ดดดเห็นไหมไอ้บลูๆๆๆๆทะเลยอมให้แกจูบแปลว่าเขาก็ชอบแกเพราะฉนั้น....ปล่อยป๊อปไปเหอะนะๆๆๆๆๆๆเราโครตสงสารป๊อปเลยโฮ

ออฟไลน์ Maprang_W

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #96 เมื่อ16-03-2013 21:04:09 »

แต่เป็นรักต้องห้ามน่ะสิ ทะเลมีการโอบรอบคอตอบด้วยอ่ะ

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 8 ] 14-03-13
«ตอบ #97 เมื่อ17-03-2013 23:00:43 »

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด นี่มันเรื่องอะไรกันนนน  :z3: :z3: :z3: ทะเลกับก้านมีเรื่องอะไรลับหลังพี่บลูงั้นเรอะ เด๊่ยวจะโดน!

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #98 เมื่อ21-03-2013 01:44:10 »

- 9 -
Something In The Air

http://www.youtube.com/v/8haH-Z38TcA?version=3&hl=en_US

ผมไม่เคยสงสัยเลยจนกระทั่งตอนนี้ว่าความรู้สึกที่มีต่อทะเลนั้นมันคืออะไร ผมแค่รู้สึกว่าต้องการเขา ต้องการกระทำตามความคิดดำมืดข้างใน ผมไม่รู้จริงๆว่าลึกๆแล้วที่ต้องการมันไม่ใช่แค่นั้น...มันมากมายกว่านั้นและเลยเถิดไปไกล...

ไกลเกินกว่าที่จะถอนตัว

....

ผมไม่พูด ทะเลก็ได้ไม่ถาม

ผมไม่รู้ว่าทะเลคิดยังไง หรือรู้สึกแบบไหนกับการกระทำแบบนั้นของผม การที่ทะเลไม่ปฏิเสธมันหมายความว่าอะไร ผมไม่สามารถตีความอะไรได้ทั้งนั้นกับท่าทีที่เป็นปกติทุกอย่างของทะเล

จูบเมื่อคืนทะเลทำราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้น

ไม่แสดงท่าทีโกรธ รังเกียจ สงสัยหรืออะไรสักนิด มันคงจะดีถ้าทะเลจะแสดงความรู้สึกอะไรออกมาบ้างไม่ให้ผมคิดฟุ้งซ่านแบบนี้

วันนี้ผมมีสอบแต่ดูท่าคงยากที่จะมีสมาธิ ตลอดเวลาตั้งแต่ตื่น อาบน้ำหรือแม้ตอนกินข้าวเช้าด้วยกันผมก็ยังคิดถึงเรื่องเมื่อคืน คิดเรื่องทะเลกับก้าน คิดถึงจูบของเรา มันทำให้สับสนว้าวุ่นใจ

“เดี๋ยววันนี้ไปส่ง" ผมบอกทะเลตอนที่กินข้าวเสร็จ ทะเลพยักหน้ายิ้มให้ผมแล้วเดินขึ้นห้องไปเอากระเป๋า

ผมจะทำยังไงดี
ทะเลก็ยิ้มเหมือนเดิมแต่ผมรู้สึกไม่เหมือนเดิม

ผมเดินตามทะเลขึ้นมาบนห้อง เคาะสองสามครั้งแล้วเดินเข้าไป ทะเลเดินไปเดินมาเอาหนังสือออกจากกระเป๋าและหาเล่มที่ต้องเอาไปอยู่พักหนึ่ง พอจัดกระเป๋าเสร็จก็เปิดชั้นเอาถุงเท้ามาใส่ ผมนั่งบนเตียงมองทะเลอยู่ตลอดระหว่างนั้นโดยที่ทะเลไม่ได้สนใจผม

"ไปกัน" พอเตรียมตัวพร้อมเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงหันมามองผมที่นั่งอยู่

ผมเดินเข้าไปหาแล้วปลดเป้ที่ทะเลสะพายอยู่ลง ทะเลมองผมนิ่งไม่ได้ถอยหนี ทั้งที่รู้ว่าผมกำลังจะทำอะไร
ผมใช้มือนึงรั้งเอวเข้ามา มืออีกข้างจับใบหน้าแล้วก้มลงจูบ

จูบย้ำๆโดยไม่รุกล้ำก้ำเกิน
ผมโหยหาและต้องการมันมากจนไม่สนใจเหตุผลอะไร

ทั้งที่ในใจอยากกระทำมากมายกว่านี้หลายเท่า อยากจะบดขยี้ให้ได้เลือดและลิ้มเลียรสชาติ ตอนนี้ผมยังห้ามตัวเองได้แต่ก็ไม่แน่ใจว่าในอนาคตจะทนได้ไหม

และก็นึกสงสัยว่าถ้าเกิดสักวันหนึ่งผมเอาทะเลมาเป็นของผม ยื้อแย่งมา ผมจะทำให้ทะเลมีความสุข หรือทำให้ทะเลทรมานกันแน่

ผมยังไม่มั่นใจหากจะแย่งมาแต่ก็ขอยื้อเอาไว้กับตัวก่อน

ผมเห็นแก่ตัวใช่ไหม
ตอนนี้ผมทำได้แค่นี้จริงๆ

มือของทะเลที่โอบรอบเอวผมขณะที่เราจูบกันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขในเวลาเดียวกัน

หลังจากที่ผมปล่อยออก ทะเลก็หลบตาและยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปาก ผมยิ้มก่อนจะหยิบเป้ขึ้นมาให้ทะเลสะพายแล้วบอกให้ทะเลไปรอข้างล่างก่อน

ผมเข้ามาหยิบของที่ห้องแล้วรีบลงมาข้างล่างด้วยอารมณ์ปลอดโปร่งอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก็รู้สึกได้แค่ชั่วครู่ ผ่านมาเหมือนความฝันแล้วหายไปทันทีที่เห็นก้าน เห็นแววตาขอโทษที่มองทะเล และเห็นท่าทีอ่อนอกอ่อนใจไม่ถือโทษโกรธเคืองของทะเล พอผมเดินเข้าไปใกล้ทั้งสองก็หันมามอง ทะเลมองผมและหันไปมองก้านเหมือนชั่งใจ

“พี่บลูมีสอบ เลไปกับก้านดีกว่าเดี๋ยวพี่บลูจะไปช้า" 
“ตามใจ"

ผมตอบเหมือนไม่คิดอะไร พยายามทำตัวให้ปกติทั้งที่ในใจแทบคลั่ง อะไรๆก็ดูไม่เหมือนเคยอีกแล้วสำหรับผม ผมหวงทะเลโดยเฉพาะกับเพื่อนคนนี้ เพื่อนที่ไม่ใช่เพื่อนธรรมดา ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดูเกินกว่าคำว่าเพื่อนจากเหตุการณ์ที่เห็นเมื่อคืน ผมไม่อยากคิดเอาตัวเองเปรียบเทียบ แต่หากว่ามันจะเกินเลยเหมือนความสัมพันธ์ของผมกับป็อปขึ้นมาผมคงยอมไม่ได้ 

ใช่ ยอมไม่ได้...แต่ผมก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง
และยิ่งไม่รู้ว่าทะเลรู้สึกหรือคิดอะไรบ้างไหมกับก้าน...หรือแม้แต่กับผม

ผมเดินไปที่มอเตอร์ไซค์ของตัวเองโดยมีสายตาของทะเลมองตาม เมื่อออกรถขับผ่านทั้งสองผมก็เห็นหน้าหงอยๆของทะเลที่มองผมอยู่  โดยไม่สนใจจะหันมองก้านที่กำลังเรียกให้ขึ้นรถสักนิด

...

“ตูนไม่มาด้วยกันเหรอ"
ร็อคถามผมทันทีที่ถึงห้องซ้อม ดูท่าอาการของมันหนักหนาสาหัสขึ้นทุกทีเพราะถามหาแต่ไอ้ตูนทุกครั้งที่เห็นหน้าผม หลังสอบเสร็จวันนี้ผมออกมาเร็วกว่าคนอื่นแล้วก็ตรงมาที่นี่เลย ลืมคิดถึงตูนไปสนิทว่าจะมาซ้อมด้วยกันเพราะมัวแต่คิดเรื่องอื่น

“เปล่า เดี๋ยวคงตามมา ป็อปล่ะ"
“ไม่รู้ไปไหน ไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว"
“อืม" ผมรับสั้นๆ ร็อคเปิดเพลงใหม่ที่คิดว่าเราน่าจะเล่นให้ผมฟัง เราต่างคนต่างฟังต่างซ้อมของตัวเองไปสักพักไอ้ตูนก็มา

“ทิ้งกู" เปิดเข้ามาคำแรกก็ว่าผมก่อนเคืองๆ
“โทษที ลืม"
“เลี้ยงข้าวกูเลย หิว"
“เออๆ ก็ได้" ผมบอกเพราะผิดจริงที่ลืมมันซะสนิท ปล่อยให้มันมาเอง ดูท่าคงจะหงุดหงิดเข้าไปอีกถ้าไม่ได้กินข้าว ผมหันไปชวนร็อคไปด้วยกันเพราะรู้ว่ามันรอให้ชวนอยู่ดูจากหน้าตาระริกระรี้ของมัน

เรากินข้าวเสร็จกลับมาที่ห้องซ้อมก็เห็นป็อปกลับมาแล้ว จากนั้นก็เริ่มซ้อมกัน ผมคิดว่าพวกเราค่อนข้างเข้ากันได้ดีกับนักร้องใหม่อย่างเป็นธรรมชาติ นอกจากฝีมือแล้ว การเล่นให้เข้ากันจนผสมกลมกลืนก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เสียงเพลงฟังแล้วมีพลังดึงดูดผู้คน

เมื่อผมจดจ่อสมาธิอยู่ที่จังหวะของเพลงก็สามารถทำให้สมองปลอดโปร่ง ลืมความรู้สึกนึกคิดก่อนหน้า ปล่อยใจดำดิ่งลงไปกับดนตรีและล่องลอยไปกับมัน เสียงของตูนมีพัฒนาการอย่างเห็นได้ชัด เสียงแหบๆที่กำลังโหยหวนอยู่เหมือนกับร้องออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ มันสามารถเข้าถึงบางสิ่งในตัวผม ถึงจะฟังแล้วเศร้าแต่ผมก็ชอบ มันเป็นเสียงที่เหมือนคว้าจับบางสิ่งในใจผมได้

และก็คงไม่แปลกที่มันคงคว้าจับสิ่งใดสิ่งหนึ่งในใจของร็อคได้เช่นกัน

ผมเห็นสายตาที่ร็อคมองตูน มันเป็นสายตาจริงจังยากจะเห็น อะไรบางอย่างสื่อออกมาให้รับรู้เด่นชัด แค่มองตาผมก็รู้ได้

ร็อค...กำลังตกหลุมรักเพื่อนของผม
ผมรู้

เพราะผมเคยเห็นสายตาแบบนี้ที่มองผม...จากป็อป

ทั้งความรู้สึกของผม ความรู้สึกของป็อป ความรู้สึกของร็อค และเสียงร้องของตูน ทำให้เพลงที่เรากำลังเล่นคล้ายมีอะไรบางอย่างลอยอยู่ในอากาศ มันไม่เป็นรูปเป็นร่าง หากแต่มันมีความหมายและสามารถกระทบกระเทือนเข้ามาในจิตใจ

คล้ายความสุข คล้ายความเศร้า คล้ายความเหงา
คล้ายความรัก

ผมคิดว่าเราทุกคนในห้องนี้สัมผัสและรับรู้ได้



หลังเลิกซ้อมร็อคชวนเราทั้งหมดกลับด้วยกัน แต่ผมบอกให้กลับกันไปก่อนเพราะอยากอยู่ต่ออีกสักพัก ป็อปก็บอกว่าจะอยู่ด้วยเหมือนกัน ร็อคมองพวกผมเหมือนเข้าใจเงียบๆและออกไปพร้อมกับตูนที่ดูจะไม่ชอบสถานการณ์ที่ต้องอยู่กับร็อคสองคนเท่าไหร่ แต่ก็ต้องจำใจไปด้วยกัน

ป็อปยังนั่งเล่นกีตาร์อยู่ ผมหลับตาฟังแล้วปล่อยความคิดดำเนินไปอีกครั้ง ใจล่องลอยไปถึงคนที่ทำผมสับสนว้าวุ่นใจทั้งวันเพราะความสัมพันธ์ซับซ้อนที่ตัวเองเป็นคนก่อเมื่อคืนนี้

ผมถอยกลับไม่ได้และยิ่งไม่อยากถอย แต่ก็เดินหน้าไม่ได้เช่นกัน มันก่ำกึ่งขัดแย้ง ท่าทีของทะเลก็ทำให้ผมหลากใจ อยากคิดเข้าข้างตัวเอง แต่คิดไปมันก็อาจเป็นแค่ความใจดีของทะเล...หรืออาจจะแค่ทำไปเพราะไม่กล้าปฎิเสธ ผมไม่สามารถรู้ได้เลยจริงๆ

“คิดอะไร" ผมลืมตามองป็อปที่หยุดเล่นกีตาร์และมาอยู่ตรงหน้าโดยที่ผมไม่รู้ตัว
“คิด...ไปเรื่อย" เกือบจะบอกว่าคิดเรื่องทะเลไปแต่ก็เปลี่ยนใจ
“พรุ่งนี้มีสอบไหม"
“ไม่"
“งั้น อยู่กับกูก่อนนะ" ป็อปพูด นั่งคร่อมตักผม แล้วยื่นซองถุงยางให้ ไม่มีบทสนทนาใดๆต่อจากนี้นอกจากการกระทำ ผมเอื้อมมือไปกดรีโมทเปิดเครื่องเสียง ปรับระดับให้ดังมากพอที่จะสามารถกลบเสียงที่จะเกิดขึ้น

เพลงเมทัลหนักๆสามารถปลุกเร้าอารมณ์ผมได้ดี มันสั่นสะเทือนถึงใจ อารมณ์ที่ถูกกระตุ้นเต็มที่ช่วยไม่ได้เลยที่ผมจะระบายความอึดอัดออกมาในรูปแบบที่คุ้นเคย ผมดึงสายแจ็คที่ต่อเข้ากับกีตาร์และแอมป์ออก เอามามัดมือของป็อปไว้ข้างหลัง จับป็อปคุกเข่ากับพืื้นปลดกางเกงออก

ไม่มีการจูบ ไม่มีการเล้าโลม

ผมจับสายไฟที่พันมือป็อปยึดเอาไว้แล้วสอดตัวกระแทกเข้าไปคล้ายการขับควบ เสียงร้องของป็อปดังห้ามปรามให้ผมผ่อนแรงลงบ้าง มันคงจะเจ็บเหมือนทุกครั้ง แต่ผมก็ไม่เคยผ่อนแรงและกระทำตรงกันข้ามกับคำร้องขอ

“ร้องสิ ร้องออกมาดังๆ" ผมจิกดึงเส้นผมสีดำให้เงยขึ้นมาแล้วกระซิบบอก จากนั้นก็กระแทกตัวรุนแรง ป็อปร้องออกมาเสียงดังตามที่ผมบอกพร้อมๆกับหยดน้ำตา ผมจับเปลี่ยนท่าทางโดยที่ยังไม่ปล่อยพันธนาการที่มือ มันคงทรมาน ผมรู้ดี

บางทีผมก็อยากให้ป็อปบอกให้หยุด อยากให้ห้ามผม อยากให้ทนไม่ไหว อยากให้เขาหนีจากผมไป เลือกที่จะไปจากผมเอง แต่จนถึงตอนนี้ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนเขาก็ยังไม่ทิ้งผมไป

เพราะอะไร...รักงั้นเหรอ
ใช่ มันคงเป็นคำๆนั้น คำที่ใช้แทนเหตุผลของการกระทำที่ดูงี่เง่าทั้งหมด

ผมจับป็อปให้คร่อมตัก ป็อปเองก็พยายามขยับเคลื่อนอยู่บนตัวผมอย่างเอาใจขณะที่มือทั้งสองยังอยู่ข้างหลังและไม่นานก็ซบลงตรงบ่าผมอย่างหมดแรง

ผมเร่งตัวเองด้วยอารมณ์ใกล้ถึงจุดสิ้นสุด ป็อปหอบหายใจหนักตัวโยกคลอนไปตามแรง แล้วกัดลงไปที่บ่าผมเพื่อระบายอารมณ์ ผมกดหน้าป็อปเข้าให้กัดแรงขึ้นอีก มันให้ความเสียวซ่านจนถึงจุด เมื่อทุกอย่างถึงที่สุดแล้ว ผมก็ปล่อยตัวนิ่งสนิทปรับอารมณ์ สักพักป็อปก็เงยหน้าขึ้นมองผมและขยับเข้าใกล้

ผมหันหน้าหนีคล้ายเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ
คิดยังไม่อยากให้ใครมาซ้ำรอย

ป็อปมองผมด้วยแววตาผิดหวัง ผมแก้มัดที่มือ ดึงเสื้อป็อปขึ้นมาแล้วติดกระดุมให้

“โดนอะไร" ผมถามถึงผ้าพันแผลที่แปะไว้ที่หลังด้านซ้ายของป็อป
“เพิ่งสักมา"
“เจ็บไหม"
“ไม่หรอก อย่างอื่นเจ็บกว่า"ผมรู้ความหมายที่ป็อปกำลังบอกจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ

เราออกห้องซ้อมกันก็ดึกมากแล้ว ครั้งแรกที่นั่นมันเร้าอารมณ์ผมยิ่งกกว่าในห้องพักจืดชืด มันทำให้ผมรู้ว่าผมชอบฟังเพลงเสียงดังๆแล้วทำกิจกรรมอย่างนั้น เราจึงใช้ที่นั่นอีกบ่อยครั้ง...

บ่อย..จนไม่ได้ระวังตัว

...

ผมกลับไปถึงบ้านทะเลก็นอนอยู่ที่เตียงผมแล้ว

สายตาที่ทอดมองผมเหมือนสายตาเมื่อเช้าไม่มีผิด มันเป็นสีหน้าที่ทะเลชอบทำเวลาน้อยใจผม ทั้งๆที่ผมควรจะเป็นคนรู้สึกแบบนั้นเพราะทะเลเลือกที่จะไปกับก้านแทนที่จะไปกับผม

“กลับช้า" ผมยิ้มให้กับคำพูดที่เหมือนกับว่ารอผมอยู่ ทำให้ผมลืมความรู้สึกน้อยใจเมื่อเช้าไปจนหมดสิ้น
“ไปซ้อมมา"
“รอจนง่วง"
“ง่วงก็นอน พี่ไปอาบน้ำก่อน" ผมบอกแล้วเข้ามาอาบน้ำให้เร็วที่สุดเพราะใจมันอยากจะไปนอนเต็มที

ทะเลนอนหันหลังให้ผมอยู่ เมื่อผมก้าวขึ้นไปนอนด้วยทะเลก็พลิกตัวกลับมาแล้วกอดผมไว้ ผมเห็นรอยยิ้มน้อยๆของทะเล ไม่ว่าจะจงใจหรือไม่จงใจแต่ผมกลับคิดไปแล้วว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ยั่วกัน ผมเขยิบเข้าไปใกล้แล้วจูบเบาๆเหมือนเคย

ผมจูบแม้ว่าตัวผมเองจะสับสน...หรือแม้จะทำให้ทะเลสับสน
เราสับสน เราหวั่นไหว เราทำ...แต่เราก็ไม่ได้พูดถึงมัน ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไป

ลุ่มหลง มัวเมา พร้อมๆกับความคลุมเครือ

.... 

การสอบของพวกเราทุกคนเสร็จสิ้น ผมจบปีหนึ่งในขณะที่ป็อปกับร็อคเรียนจบแล้ว เรายังคงเล่นที่ร้านพี่ตินเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทั้งป็อปและร็อคหลังจากเรียนจบก็รับสอนดนตรีและรับงานไปเล่นตามที่ต่างๆ ทั้งสองคิดจะเปิดโรงเรียนสอนดนตรีและสตูดิโออัดเสียงซึ่งก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไปตามสไตล์เรื่อยๆของมัน

ปิดเทอมนอกจากเล่นดนตรีส่วนใหญ่ผมก็อยู่ที่อู่ช่วยงานน้าวิทย์ไม่ค่อยได้ไปไหน ทะเลก็อยู่กับผมแทบตลอดเวลาเหมือนทุกๆปิดเทอม จะมีบ้างที่ออกไปซ้อมดนตรีกับเพื่อนซึ่งไม่บ่อยนัก

ทะเลกลับมาตัวติดผมเหมือนเดิมทำให้ผมลืมสิ้นสิ่งอื่นใด การเปลี่ยงแปลงของเราเป็นไปอย่างช้าๆ เราจูบกันบ่อยแทบจะทุกเวลาที่มีโอกาส บางทีผมก็ทรมานที่ทำได้เพียงแค่จูบแต่ถึงจะแค่นั้นผมก็มีความสุข มันเป็นแค่จูบที่ไม่ได้ดูดดื่มถึงขนาดใช้ลิ้น เพราะผมรู้ว่าหากถึงขั้นนั้นคงยากที่จะหยุดและเลยเถิดไปไกลยากกู่กลับ

ผมชอบตาใสๆของทะเลเวลาปรือตามองขณะที่เราจูบกัน ชอบรอยยิ้มที่ยิ้มออกมาเมื่อผมกดจมูกลงบนแก้ม ชอบนิ้วเรียวๆที่จับใบหน้าผมในบางครั้ง

การกระทำของทะเลผมจะตีความมันว่าอะไรดี ผมจะเข้าข้างตัวเองไปไหมถ้าจะคิดว่าทะเลก็รักผมเหมือนกัน
ผมอยากคิดให้เป็นแบบนั้นเลยปล่อยไป ไม่ได้ถามหรือบอกอะไร เพราะกลัวว่าสิ่งที่คิดไว้จะไม่ใช่ความจริง

ก้านดูจะหายหน้าไปไม่ได้เห็นหน้าบ่อยๆเหมือนทุกทีซึ่งมันก็ทำให้ผมพอใจและไม่รู้สึกขัดตาบ่อยๆอีกแล้ว ความสัมพันธ์ของผมกับป็อปก็เป็นไปเรื่อยๆอย่างที่เคย ป็อปไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมายไปกว่านั้น

แต่ในบางครั้ง...บางครั้งที่ผมเห็นแววตาของป็อปเปลี่ยนไป...มันดูเลื่อนลอยไม่สะท้อนเงาของผมเหมือนที่เคยเป็น

เราเหมือนทำความต้องการของร่างกายและปล่อยให้มันเป็นไป ผมไม่สามารถตัดขาดได้แม้ใจจะอยาก...แต่ร่างกายมันยังต้องการ ส่วนลึกที่ต้องการปลดปล่อยมันรุนแรงส่วนหนึ่งก็เพราะทะเลด้วย ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าทดแทนยังไงมันก็ไม่สามารถเติมเต็มแต่ก็ยังทำ ความสัมพันธ์ของเรามันเรียงร้อยเกี่ยวเนื่องกันจนตัดไม่ขาด


วันนี้มันก็คล้ายกับหลายๆวัน

ผมนอนอ่านหนังสืออยู่เพราะยังไม่ง่วง เรานอนกันบนฟูกที่ปูกับพื้นในห้องผม ไม่ได้นอนบนเตียงอีกแล้ว เพราะเตียงมันเริ่มเล็กไปจริงๆสำหรับพวกเรา ผมตัดสินใจย้ายลงมานอนกันข้างล่างก็ตอนที่ตื่นมาเห็นทะเลนอนดิ้นออกจากกอดผมไปจนเกือบตกเตียง หลังจากวันนั้นผมก็เลยเอาที่นอนของทะเลที่มีอยู่มาปูและลงมานอนด้วยกัน

ทะเลนอนอยู่ข้างๆผมเลิกเล่นมือถือในมือและชะโงกหน้ามาใกล้ๆดูหนังสือที่ผมอ่านอยู่แล้วถาม

“สนุกเหรอ อ่านนานแล้วนะ"
“อืม เดี๋ยวก็จบแล้ว"
“เลนอนก่อนนะ ง่วงแล้ว"
“รอก่อนสิ"
“รอทำไม พี่ก็อ่านไปสิ เลจะนอนแล้ว"

ผมวางหนังสือทันทีแล้วเดินไปปิดไฟ ดึงทะเลเข้ามากอดไว้แล้วสูดกลิ่นหอมๆของแชมพู ก่อนจะจูบไปทั่วๆใบหน้า ทะเลมองหน้าผมจะยิ้มก็ไม่ยิ้มจะบึ้งก็ไม่บึ้ง ผมเลยหัวเราะออกมา

“หัวเราะอะไร" ผมส่ายหัวไม่ตอบแล้วกดจูบลงไปไม่ให้ทะเลได้ตั้งตัว ผมเท้าตัวคร่อมทะเลไว้แล้วทั้งจูบ ทั้งขบเม้ม ทะเลก็เริ่มทำตามแบบผมบ้างซึ่งมันทำให้อารมณ์ของเราร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมเริ่มใช้ลิ้นเลียที่ริมฝีปากลิ้มเลียรสชาติ  ทะเลเปิดปากคิดจะทำแบบผมบ้างแต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเมื่อปลายลิ้นเราแตะกับแผ่วเบา

เพียงแค่นั้นก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่าง

ผมสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดไม่อาจยั้งตัวเองต่อไป ทะเลส่งเสียงอืออาในลำคอเมื่อผมจูบอย่างโหยหาเต็มไปด้วยอารมณ์ มือผมสอดเข้าไปในเสื้อแล้วบีบเฟ้นหนักๆไปตามตัว แต่แล้วมันก็สิ้นสุดลงในเวลาอันสั้นเมื่อผมได้ยินคำนั้นจากทะเล

“เจ็บ"

ทะเลบอกเพราะผมขบกัดไปที่ปลายลิ้นและดูดเลียอย่างกระหายในความหวานที่ได้ลิ้มรสเป็นครั้งแรก ทะเลเจ็บจนผละออกจากผม แม้จะรู้สึกเสียดายแต่เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดเข้าหากันและสายตาที่มองผมก็ทำให้รู้ตัวว่าผมพลาดไป

เผลอรุนแรงกับทะเลไป...เผลอจนเกือบจะเลยเถิดไปไกล

“ขอโทษ"

ผมบอกแล้วดึงทะเลเข้ามากอด ทะเลก็ส่ายหน้าไม่พูดอะไร แม้จะเต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการแต่ผมก็กอดทะเลไว้ไม่ได้ทำอะไรมากมายไปกว่านี้แล้วบังคับให้ตัวเองหลับไป...พร้อมๆกับความทรมาน

...

แม้รู้ว่าไม่ถูกต้องที่ต้องระบายความอัดอั้นที่บ้าคลั่งกับใครสักคนแต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ผมเคยตัวที่มีคนคอยสนองตอบตลอดเวลาโดยไม่ปริปากบ่น แม้รู้อยู่เต็มอกว่าผิด แต่ก็ใช่ว่าจะหยุดได้ง่ายๆ
เพราะคนเราใช่จะหยุดทำเรื่องชั่วๆเพราะรู้ว่าชั่ว แต่คนเราจะหยุดก็ต่อเมื่อสำนึกเท่านั้น

หากยังไม่สำนึก เราก็ยังคงทำต่อไป


เสียงเพลงยังคงดังจนสั่นสะเทือนพร้อมๆกับจังหวะการเคลื่อนตัว วันนี้เมื่อซ้อมกันเสร็จแล้วผมก็ไม่รีรอและเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเพราะความต้องการจากเมื่อคืน การตอบสนองโดยไม่ปริปากห้ามปรามของป็อปทำให้เป็นไปอย่างถึงใจอย่างที่ผมอยากให้เป็น

ป็อปจิกมือตะกายฝาผนังแล้วร้องออกมาเสียงดัง ผมขยับตัวเร่งเร้าพลางมองรอยสักรูปดอกกุหลาบที่ปีกหลังด้านซ้าย

มันเป็นดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่เต็มไปด้วยคมหนาม

ผมมองดูแล้วอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปไล้เลียช้าๆ แค่นั้นป็อปก็เกร็งตัวเหมือนรู้สึกอะไรบางอย่าง ผมทั้งขบกัด และจูบซ้ำๆอยู่ที่รอยสักนั้น

และนั่นก็เป็นครั้งแรก...ที่ผมได้ยินเสียงร้องครวญครางคล้ายสุขสมของป็อป

ผมไม่รู้ว่าความสุขสมครั้งนั้นมันให้ภาพออกมาเป็นแบบไหนสำหรับคนมอง
ประตูที่แง้มอยู่บ่งบอกว่าใครสักคนเป็นคนเห็นมัน

ใครสักคนที่ไม่ควรเห็น
เป็นคนสุดท้ายที่ควรเห็น

ใช่ มันเป็นความสุขสมครั้งแรกของป็อป
ความสุข...ที่มาพร้อมกับความทุกข์ของเราทุกคน




Song Titles :  Something In The Air
Artist :  David Bowie


โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #99 เมื่อ21-03-2013 02:23:32 »

ทะเลมาเห็นแน่ๆเลย ดราม่าเอยจงซับซ้อนยิ่งขึ้น
ปกติไม่ชอบเรื่องดราม่านะ แต่เรื่องนี้ทำให้เราชอบอ่ะ รอคอยตอนต่อไปอิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
« ตอบ #99 เมื่อ: 21-03-2013 02:23:32 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #100 เมื่อ21-03-2013 02:31:43 »

ทะเลเป็นคนเห็นเหรอ  :monkeysad:

ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #101 เมื่อ21-03-2013 02:55:37 »

เอาล่ะเว้ย!! #ตบเข่าฉาด

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #102 เมื่อ21-03-2013 15:26:08 »

ทะเลเหรอ??

โอ้ยๆ ไม่ยากจะคิดถึงตอนต่อไป :'(

Mio

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #103 เมื่อ21-03-2013 20:01:47 »

ดราม่าโชย  :m31:  โอ้ยยยย  (วิ่งชนกำแพงตายดีกว่า ) :z13:

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #104 เมื่อ21-03-2013 21:21:27 »

กรี๊ดดดดดทะเลมาเห็นแน่ๆเลยๅทำไมมันหน่วงอย่างเง้ๆๆๆๆ
มันแบบโอ๊ยยังไงเราก็ยืนยันคำเดิมว่า"สงสารป๊อป" "บลูมันเลวววววว"บลูมันนี่จะให้พูดไงอะมันดูเหมือน2มาตราฐานที่ป๊อปบอกเจ็บแต่บลูก็ไม่ได้หยุดแถมเป็นซาดิสม์ไรไม่รู้สงสัยจะชอบ
 ผิดกับทะเลที่บอกว่าเจ็บก็หยุด(ก็คนเขารักของเขาอะเนอะ
เรื่องมันจะดูสับสนกับตัวเองไปอีกนานไหมคะ(ความสนุกมันอยู่ตรงนี้แหละ)

ยังไงคนแต่งก็สู้ๆนะคะรออยูค้าาา
ปล.กุหลาบฟ้านั่นสีฟ้านี่หมายถึงบลูใช่ไหมจ๊ะ
ปล2.อย่าโกรธเรานะถ้าเราจะชอบป๊อปมากกกก...แต่ใครได้คู่กับบลู(เอ๊ะหรือจะไม่มีห้าๆ)เราก็โอเคหมดแต่ๆก็ชอบทะเลนะแต่น้อยกว่าป๊อปนิดนึง...ไม่ใช่ว่าหลังๆป๊อปจะนิสัยไม่ดีนะโฮ
ปล3.เพ้อเยอะไปหน่อย...ก็เราอินอะเราชอบเรื่องนี้มากเลยนะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-03-2013 21:35:12 โดย ammamooty »

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #105 เมื่อ22-03-2013 14:52:06 »


ทำอะไรไว้ก็ต้องพร้อมรับผลของการกระทำนั้นด้วย

ในเมื่อคุณเลือกที่จะทำเองก็คงต้องโทษตัวเอง

+ เป็ด


ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #106 เมื่อ24-03-2013 00:49:59 »

กรี๊ดด ใครถ้ำมอง ทะเล? ไม่นะ ตายแล้วพี่บลู!!

ออฟไลน์ pharm

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #107 เมื่อ24-03-2013 02:00:41 »

 :z3: วันนี้ก็มาถึง

ป๊อปก็ร้ายนะนี่  เต็มที่กับชีวิตเชียว

โอ๊ย อยากอ่านๆ  มาต่อเร็วๆนะค้า

ออฟไลน์ kwangun

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #108 เมื่อ27-03-2013 22:29:22 »

ทะเลเห็นแน่เลยยยยยย :ling3: ดราม่าสุดติ่ง เมื่อไหร่ฟ้าจะสดใส

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
«ตอบ #109 เมื่อ28-03-2013 01:15:39 »

- 10 -
Cold Water

http://www.youtube.com/v/_rPeRkVmCtg?version=3&hl=en_US

ผมไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ทำๆอยู่นั้นมันผิดหรือถูก กับความรู้สึกต่างๆที่เป็นอยู่ ผมเหมือนพยายามหาทางออกในความมืด คลำหาอะไรที่จะสามารถช่วยได้ในเวลานั้นผมก็คว้าเอาไว้ โดยหวังว่าท้ายที่สุดแล้วจะเจอทางออก

ทั้งที่จริงๆมันไม่มีทางเจอหรอก...ทางออกที่ว่านั่น...จะมีก็แต่ถลำลึกเข้าไปเรื่อยๆ...เรื่อยๆก็เท่านั้น

...

ผมกลับมาถึงบ้านก็ไม่เห็นเงาของคนที่ควรอยู่ในห้องของผม เดินมาหาที่ห้องของทะเลแล้วเคาะเรียกแต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับ

ทะเลไปไหน

ผมกลับมาก็ดึกแล้วทะเลไม่น่าจะไปไหนในเวลาแบบนี้ ผมกดโทรหาก็เป็นสัญญาณปิดเครื่องเลยตัดสินใจมาหาน้าเพลงที่ห้องแล้วถามหา

"น้องไปค้างกับเพื่อน เพิ่งจะโทรมาบอกน้า"
“เพื่อนคนไหน ก้านรึเปล่าครับ"
“ไม่ได้บอกนะ แต่คิดว่าน่าจะเป็นก้านนั่นแหละ"

ไปไหนทำไมไม่บอก ผมเกิดลางสังหรณ์แปลกๆ ไม่อยากให้เป็นอย่างที่ใจคิด
ไม่ ขออย่าให้เป็น

ตอนผมเห็นประตูห้องซ้อมที่ไม่ได้ปิดสนิทผมตกใจ คิดว่าตัวเองประมาทไปถึงไม่ได้ล็อคไว้ ผมสงสัยว่ามันปิดไม่สนิทเองหรือมีคนเปิดเข้ามา และถ้าหากมีคนเปิดเข้ามา...คนๆนั้นจะเป็นใคร

ผมคิดมากทั้งคืนจนกว่าจะหลับก็เกือบรุ่งสางและตื่นมาช่วงบ่ายๆของวัน เมื่อลงมาข้างล่างผมก็ถามหาทะเลกับน้าวิทย์ก่อนเป็นอย่างแรก

ทะเลก็ยังคงไม่กลับมา

ผมเอาเจ็ทสกีออกไปขี่เพื่อดับอารมณ์ร้อนของตัวเอง วันนี้ฟ้าครึ้มบ่งบอกว่าอีกไม่นานฝนคงจะตก และทันทีที่ผมออกตัวมันก็เป็นไปตามคาด บนท้องทะเลที่คลื่นลมบ้าคลั่งซัดสาดมันเหมือนอารมณ์ของผมตอนนี้ มันบ้าคลั่งเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและเป็นกังวล

หากว่ามันเป็นอย่างที่ผมกลัว หากว่าทะเลเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น เห็นสิ่งที่ผมเคยเห็น เห็นตัวตนของผมผ่านใครอีกคน เห็นด้านที่ผมพยายามปกปิดเอาไว้

ทะเลจะกลัวผมไหม จะรังเกียจผมหรือเปล่า หรือจะหนีผมไปอย่างที่ทำอยู่

ตอนนี้ผมได้แต่ขอให้มันเป็นเรื่องที่ผมคิดไปเอง เป็นความบังเอิญที่ทะเลแค่ไปค้างกับเพื่อนก็แค่นั้น

...

ทะเลกลับมาตอนเย็นๆโดยมีก้านมาส่งเหมือนที่คิดไว้ ทันทีที่เห็นหน้าผมทะเลก็สะดุ้งสุดตัว วันนี้เป็นวันที่ต้องเล่นที่ร้าน ทะเลคงจะคิดว่าผมไปแล้ว ถึงจะแปลกใจแต่ทะเลก็ไม่ได้พูดอะไร หลบสายตาแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เพียงเสี้ยววิที่เราสบตากัน ผมเห็นสีหน้าที่มีแต่ความอ่อนล้า สายตานั่นก็เหมือนผ่านการร้องไห้มา ทำให้ผมทั้งอยากรู้และไม่อยากรู้ว่าอะไรทำให้เป็นแบบนั้น

ทะเลเดินขึ้นข้างบนโดยที่มีผมเดินตาม เมื่อทะเลมาถึงหน้าห้องของตัวเองก็เปิดประตูแล้วปิดลงโดยไม่สนใจผมที่ตามมาสักนิดและนั่นมันก็ทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมกลัว...ได้กลายเป็นความจริงแล้ว

ผมบิดลูกบิดและพบว่าประตูมันล็อค ผมเขย่ามันอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

"เล เปิดประตูหน่อย"
“......”
"ทะเลครับ...เปิดประตูให้พี่หน่อย"

บานประตูไม่ได้เปิดออก...ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับอะไรทั้งนั้น

ผมนั่งรอหน้าประตูอยู่นานจนจวนเจียนจะไปร้านไม่ทันแล้วก็ต้องออกมา บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรในตอนนี้ ผมไม่มีใจจะคิดทำอย่างอื่นเลยนอกจากคิดเรื่องของทะเล ตลอดเวลาที่อยู่ที่ร้านผมไม่สนใจอะไรและไม่คุยกับใคร ผู้คนโดยรอบได้แต่มองดูอยู่ห่างๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร หลังจากเล่นเสร็จผมก็รีบกลับบ้านทันทีทั้งที่ในใจก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับทะเล ตอนนี้ผมเพียงแค่อยากเห็นหน้า อยากกอดให้รู้ว่าทะเลจะไม่หนีผมไป

พอกลับถึงบ้าน ผมก็ได้แต่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ห้องที่ไม่มีแสงไฟลอดผ่านประตู ลูกบิดยังคงล็อคอยู่แสดงว่าทะเลอยู่ในนั้น ในเมื่อยังไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้ก็ได้แต่เดินกลับมาที่ห้องพยายามข่มตาให้หลับเพื่อรอเวลา คิดว่ายังไงทะเลก็ไม่สามารถหลบผมไปได้ตลอด ผมหลับๆตื่นๆจนถึงวันรุ่งขึ้นและลุกขึ้นแต่เช้าเพื่อไปรอทะเลออกมาจากห้อง หมุนลูกบิดอีกครั้ง ห้องยังคงล็อค ทะเลยังไม่ได้ออกมา ผมทิ้งตัวลงหน้าห้อง นั่งลงกอดเข่าและซบหน้าลงไปอย่างที่ชอบทำตอนเด็กๆ มันเป็นการกอดตัวเองไว้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด...

กริ๊ก

ผมเงยหน้ามองทะเลที่มีสีหน้าตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นผมหน้าห้อง ทะเลพยายามปิดประตูกลับไปแต่ผมดันมันไว้ได้ทันแล้วแทรกตัวเข้าไปก่อนปิดประตู

ทะเลขมวดคิ้วมองผมด้วยสายตาหม่นหมอง ผมบอกได้เลยว่าในนั้นมันมีความเจ็บปวด แววตาสดใสของทะเลมันหายไปไหน ทำไมทะเลถึงมองผมแบบนี้ ผมก้าวเข้าไปหาอยากจะดึงเข้ามากอดแต่ทะเลก็ถอยหนี

แค่นั้นผมก็เจ็บร้าวในใจ ทะเลไม่เคยหนีสัมผัสผมแบบนี้มาก่อน ผมรู้ ผมจำได้

จำได้แม้แต่ตอนเด็กๆที่มีทะเลคอยตามต้อยๆแม้ผมจะเป็นฝ่ายเดินหนี จำเด็กตัวน้อยๆที่ยิ้มให้ผมแม้ผมจะนึกเกลียด ทะเลจะยิ้มให้ผมเสมอ จับมือผมเสมอ กอดผมเสมอ แล้วตอนนี้ทำไมทะเลถึงทำแบบนี้ ทำเหมือนรังเกียจกัน

"พี่บลูมีอะไร" ผมจ้องทะเลอยู่นาน ในที่สุดทะเลก็ทนไม่ไหวแล้วเป็นฝ่ายพูดออกมา
“หลบหน้าพี่ทำไม"
“....ไม่ได้หลบ"
“แล้วทำไมไม่ไปนอนที่ห้อง...แล้วล็อคห้องตัวเองทำไม"
“อยากนอนคนเดียว"
“โกรธอะไรรึเปล่า"
“ไม่"

ทะเลบอกแต่ก็ถอยหนีผมอีกเมื่อผมเดินเข้าหา ทะเลไม่ได้พูดเรื่องของผมกับป็อปขึ้นมาผมก็ยังไม่ปักใจว่าทะเลเห็นและจะไม่เป็นฝ่ายพูดมันออกมาเช่นกัน

"มีอะไรจะพูด...จะถามพี่รึเปล่า"
“เลไม่มี...แต่พี่บลู...มีอะไรจะบอกเลบ้างไหม"

“...ไม่มี...”

ไม่ ผมจะไม่พูด มันอาจไม่ใช่เรื่องที่ทะเลอยากจะฟัง บางทีเราอาจพูดถึงคนละเรื่องกัน ผมเดินเข้าไปจับแขนไม่ให้ทะเลถอยหนีอีก เมื่อผมจับทะเลไว้ถึงรู้ว่าทะเลกำลังตัวสั่น ทะเลก้มหน้าไม่มองผม

"เล...เป็นอะไร"
“.....” ผมจับหน้าทะเลให้เงยขึ้นมามองกัน

มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

ทำไมทะเลถึงมองผมแบบนี้ ในความเงียบมันคงมีคำนับร้อยนับพันอยู่ในความคิดของเรา แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ผมมองอย่างค้นหาคำตอบ อยากรู้ว่าตอนนี้ทะเลรู้สึกอย่างไรกับผม จากสายตาไม่มีทางรู้ได้ผมจึงเลือกทางที่จะพิสูจน์

ผมก้มลงช้าๆแล้วกดจูบลงไป ทะเลไม่ได้หันหน้าหนีอย่างที่กลัวแต่ผมรู้สึกถึงความสั่นของมือทะเลที่กำเสื้อผมอยู่ตรงอก มันสั่นไหวรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่ผมจูบซ้ำลงไป ผมพยายามขบเม้มเพื่อให้ทะเลเปิดทางให้ผมได้เข้าไป แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างนั้นเมื่อครั้งนี้ทะเลไม่ได้ตอบสนองใดๆต่อจูบผมทั้งสิ้น

ผมไม่ลดละความพยายาม ใช้มือกดท้ายทอยให้เข้ามาแนบชิด ถึงตอนนี้ทะเลเริ่มดิ้นรนขัดขืนแต่ผมก็ไม่ปล่อยซ้ำยังบดเบีดรุนแรงจนทะเลต้องเปิดปากเพื่อหายใจ ผมสอดลิ้นเข้าไปทันทีเมื่อได้โอกาส เสียงร้องในลำคอของทะเลและการขืนตัวออกจากอ้อมกอดทำให้ผมเกิดความต้องการขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

มันเป็นจูบที่ผมจาบจ้วงแต่เพียงผู้เดียว ทะเลที่ดิ้นรนไม่เป็นผลก็กัดเข้าที่ลิ้นผม ความเจ็บแปลบที่ปลายลิ้นทำให้ต้องปล่อยออกในที่สุด เมื่อผมเห็นใบหน้าพร้อมคราบน้ำตาของทะเลก็ให้รู้สึกเสียใจ ทะเลยืนปล่อยให้น้ำตาไหลและจ้องมองผมด้วยสายตาผิดหวัง

“พี่บลูเลิกทำแบบนี้สักทีเถอะ...อย่าทำแบบนี้อีกเลย...”

ภาพที่ทะเลยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาทั้งที่มันยังคงไหลลงมาเรื่อยๆ เป็นภาพที่ทำให้ผมปวดใจ ผมจับมือสองข้างของทะเลเอามาไว้รอบเอวผมแล้วกดหน้าทะเลให้ซบลงตรงไหล่

"...ที่ผ่านมาเลน่าจะบอก ถ้ารู้ว่าเลรังเกียจมันขนาดนี้ พี่จะไม่ทำอีกแล้ว..." ผมกระซิบบอกข้างหู

ทะเลเพียงส่ายหน้า แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักคล้ายไม่อาจกลั้น



ผมรู้สึกถึงรอยร้าวในหัวใจ


.....

ผมกำลังไม่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่

สิ่งต่างๆเปลี่ยนไปแต่ไม่ใช่ที่ตาเห็น ความรู้สึกเหงาก็ไม่ใช่สิ่งที่ตาเห็น ผมและทะเลกลับมาห่างกันอีกครั้งด้วยความเต็มใจอย่างเงียบๆทั้งสองฝ่าย เราไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้โกรธกันแต่ก็ยิ้มให้กันด้วยดวงตาที่หมองเศร้าในทุกครั้งที่สบตา

มันเป็นแบบนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว หนึ่งเดือนที่ผมไม่ได้สัมผัสทะเลอย่างที่เคยชิน ไม่ได้กอดหรือแม้แต่จับมือ แต่ความเหงาทางร่างกายมันเทียบไม่ได้เลยกับข้างในจิตใจ มันไม่ใช่ความเหงาเหมือนตอนเด็กๆ ผมบอกไม่ถูกว่ามันเป็นแบบไหนรู้แต่ว่ามันเจือปนด้วยความเจ็บปวดในอก

ความอบอุ่นคุ้ยเคยที่มีทะเลคอยอยู่ข้างๆค่อยๆหายไป ความเย็นเยียบเข้าแทนที่ ความเศร้า ความอ้างว้างถาโถมเข้ามาโดยที่ใครก็ช่วยไม่ได้ แม้ผมไม่ได้นอนเดียวดายแต่ก็ยังรู้สึกว่างเปล่า การที่ผมกอดใครสักคนก็ไม่ได้ทำให้ผมอบอุ่น

โลกเหมือนกลับมาเป็นสีเทา...

รู้สึกอ้างว้าง เหมือนกับว่าไม่มีใครทั้งๆที่มี มันไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่ผมไม่มีใครจริงๆ

ที่ผมถอยออกมา บ่อยครั้งที่ผมคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นี่มันดีไหม แม้มันไม่ได้ดีกับผมแต่ผมก็อยากรู้ว่ามันดีแล้วสำหรับทะเลใช่ไหม ผมคิดว่าที่ทะเลพูดแบบนั้นเพราะทะเลรังเกียจสิ่งที่ผมทำ...รังเกียจกับสิ่งที่เห็น ผมเข้าใจแบบนั้นมันถูกแล้วใช่หรือเปล่า...

...

ชายหายที่เต็มไปด้วยผู้คนพวกเรารวมตัวอยู่ที่ตรงนี้ เหมือนอย่างที่เคย เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

เพื่อนผมอยู่ตรงนี้ เพื่อนทะเลอยู่ตรงนี้

ทะเลก็อยู่ตรงนี้

ผมมองดูก้านที่กลับเข้ามาในชีวิตทะเลอีกครั้งในช่วงที่เราห่างกันไป ภายนอกตัวผมคงไม่มีสิ่งใดผิดปกติทั้งที่ภายในใจไม่ได้เป็นแบบนั้น ผมรู้สึกถึงความร้อนรุ่มรุนแรงที่ยังคงแผดเผาจิตใจเวลาเห็นทะเลอยู่กับก้าน เพราะผมยังจำภาพที่ก้านจูบทะเลได้ติดตาอย่างไม่มีทางลืมได้ลง

ผมลุกขึ้นปลีกตัวเงียบเชียบแทนที่จะนั่งทนมองทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ทิ้งกลุ่มเพื่อนเอาไว้ข้างหลัง เดินเลียบชายหาดไปเรื่อยๆและหยุดมองเมื่อเห็นพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า

ไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับความรู้สึกบ้าๆนี่
ใช่ ต้องเรียกว่าความรู้สึกบ้าๆ ความรู้สึกที่มันสลัดยังไงก็ไม่หลุด คล้ายหยั่งรากลึกลงไปในตัวผม หากต้องการกำจัดมันออกไป ผมก็คงต้องเจ็บเจียนตาย

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่ผมยืนนิ่งมองดูทะเลอยู่ห่างๆ ผมกลับไม่เคยคิดถึงคำว่าตัดใจ สำหรับผมมันไม่ใช่ความรักแบบนั้น มันไม่ใช่รักที่เกิดขึ้นเพียงแค่สบตา ไม่ใช่รักที่เกิดเพราะความเสน่หา เพราะผมไม่เคยคิดอยากให้เป็นแบบนั้น ผมไม่เคยคิดว่าผมรักทะเลในแบบที่อยากครอบครอง ไม่เคยคิดจนกระทั่งมันเกิดขึ้นมาแล้ว

มันเกิดขึ้นมาเอง

เมื่อเป็นแบบนั้นแล้วผมก็พยายามคิดย้อนไปว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มจากตรงไหน
คำตอบมันก็เริ่มจากมือเล็กๆคู่นั้น มือที่ดึงผมออกมาจากอีกโลก นั่นคือสิ่งแรกที่ทะเลทำกับผม ทำกับความรู้สึกของผม ทีละเล็กทีละน้อยทะเลทำให้ผมรับรู้ว่าความอบอุ่นนั้นเป็นอย่างไรเพียงแค่จับมือกัน เป็นคนๆแรกที่คอยอยู่ข้างๆและคอยวนเวียนอยู่รอบๆตัว เป็นคนแรกที่ผมยึดเหนี่ยวเอาไว้ เป็นคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกสำคัญ

รู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนขาดทะเลไปไม่ได้แล้ว...

ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ต้องการคิดสกปรกชั่วช้าแบบนั้นกับคนที่ผมคิดว่าเป็นน้อง ไม่เลย แม้ตอนที่มันเกิดขึ้นผมก็พยายามควบคุมตัวเอง แม้เกิดความต้องการผมก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของความรัก คิดว่ามันเป็นแค่ความต้องการที่ไม่เหมาะไม่ควร

การกระทำของผมทั้งหมด ยิ่งผมพยายายามควบคุมมันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งผิดพลาดมากขึ้นเท่านั้น ในช่วงเวลาที่สับสน ป็อปได้เข้ามา หยิบยื่นความรักในรูปแบบที่ผมไม่เคยได้ และผมก็คว้าเอาไว้ ผมใช้ความรักของคนๆหนึ่งที่มีให้กับผมทำร้ายเขากลับไป

ยิ่งทำร้าย ความรู้สึกผมยิ่งกระจ่างชัด

ความรู้สึกกับทะเลกระจ่างชัด
ความรู้สึกกับป็อปยิ่งกระจ่างชัด

การที่พยายามรักใครคนนึงโดยที่ให้ใจกับอีกคนไปแล้วมันมีแต่ความสูญเปล่า ไร้ค่า และเจ็บปวด

ยิ่งพยายามเท่าไหร่ก็ยิ่งทำร้ายให้เจ็บปวดมากขึ้นทุกที
ผมรักป็อปไม่ได้ ผมพยายามแล้วแต่ก็รักไม่มากพอที่จะถนอมเอาไว้เหมือนทะเล...

ในเมื่อความรู้สึกมันชัดเจนถึงขนาดนี้แล้วผมก็ได้แต่ถามตัวเองว่า...ผมจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน...


รอบด้านที่มืดสนิท มีคนนั่งลงข้างๆผม
ไม่ต้องมองผมก็รู้ว่าเป็นใคร พระอาทิตย์ตกไปแล้วรอบด้านจึงเริ่มมืดไม่ค่อยมีคน มีเพียงเสียงคลื่นสัดสาดและสายลมที่อยู่รอบๆตัว

ป็อปนั่งอยู่เงียบๆสักพักแล้วก็พูดกับผม

"ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น"
“.......”
"มีคนเคยบอกไหมว่ามึงตาเศร้า"
“.......”
"ทำหน้าแบบนี้ร้องไห้ออกมาเลยยังดีกว่า"

ผมไม่ได้หันไปมองป็อปที่อยู่ข้างๆแต่ยิ้มออกมาแทนที่จะร้องไห้อย่างที่ป็อปบอก น้ำตาของผมมันเหือดแห้งไปแล้ว ผมไม่คิดว่ามันจะไหลออกมาได้ง่ายๆถึงขนาดนั้นแม้จะเจ็บแค่ไหนก็ตาม

"ป็อป...ได้อยู่กับกูแบบนี้...มึงมีความสุขแน่เหรอ"
“ความสุข...มันไม่สำคัญเท่าได้อยู่กับมึง"
“...เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่าไหม..."
“ไม่"  ป็อปตอบคำเดียวแล้วลุกขึ้นจะเดินหนีไปแต่ผมก็ลุกไปคว้าแขนไว้
“คุยกันก่อน"
"ไม่คุย จะให้บอกกี่ครั้งว่ากูรักมึง!”
“แต่กูรักคนอื่น...”
“คิดว่ากูไม่รู้หรือไง"
“กูไม่มีทางรักใครเท่าเขา...ไม่มีใครแทนที่ได้เลย...สักคนเดียว" ป็อปยืนนิ่งไป ไม่ต่อต้านหรือคิดเดินหนีอีกผมจึงฉุดให้นั่งลงด้วยกันเหมือนเดิม

“กูรู้...แต่ก็ยังหวัง" จากที่เงียบไปนานป็อปก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"กูทำมึงเจ็บ อยู่แบบนี้มึงก็ไม่มีความสุข" ผมบอกและจ้องเข้าไปในดวงตาให้รู้ว่าคราวนี้ผมจริงจังแค่ไหน

เวลาที่ผ่านมาพิสูจน์แล้วว่าผมไม่มีทางรักเพื่อนคนนี้ได้เหมือนกับทะเล
ไม่...ไม่มีทางเลย

"ยังไงก็เป็นกูไม่ได้ใช่ไหม...”ผมยิ้มเป็นคำตอบ...คำตอบที่ป็อปรู้อยู่แล้วตลอดมา
“ป็อป มึงเป็นคนสำคัญสำหรับกู เป็นเพื่อนที่กูรัก มันต้องมีสักวันที่มึงจะเจอคนที่เขารักมึงมากเท่าๆกับที่มึงรักเขา"

“กูอยากให้คนนั้นเป็นมึง...”

ผมส่ายหน้า ในใจก็รู้สึกเจ็บจากคำพูดนั่น

ป็อปแสดงความเจ็บปวดผ่านแววตาแต่ครั้งนี้ไม่ได้ร้องไห้ให้เห็น ไม่เหมือนครั้งก่อนที่ยื้อยุดอ้อนวอนด้วยน้ำตา ป็อปเอนหัวลงซบตรงไหล่ผม ไม่ได้เอ่ยใดๆอีก มันคงจะดีถ้าเราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ตลอดระยะเวลาที่เรามีความสัมพันธ์กัน ผมรู้ว่ามันมีแต่ความเจ็บปวด เราใช้เวลาด้วยกันมากเท่าไหร่ ป็อปก็เจ็บมากเท่านั้น ป็อปเจ็บทั้งร่างกายและจิตใจแต่ผมก็เลือกที่จะเพิกเฉยมันและบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่ความผิดของผม ทั้งที่ลึกๆก็รู้แต่ก็หลอกตัวเอง

ผมหลอกตัวเอง...
ป็อป...ก็หลอกตัวเอง

จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมป็อปถึงรักผม รักทั้งๆที่เห็นตัวตนลึกๆ ตัวตนที่สะท้อนจิตใจที่แตกหักบิดเบี้ยวแม้แต่ตัวผมเองยังเกลียด
ถึงที่สุด...ผมก็เป็นฝ่ายปล่อยมือจากป็อป และป็อปก็ยอมปล่อยมือจากผม
ผมรู้ว่าจริงๆป็อปก็เหนื่อยกับที่เป็นอยู่แต่ก็ยังยื้อเอาไว้

ครั้งนี้เมื่อผมจริงจัง ป็อปก็ต้องยอมปล่อยเพราะรู้ว่าผมได้เลือกแล้ว

ระยะเวลาที่ห่างกันผมคิดแล้ว ทบทวนแล้ว ผมตัดสินใจแล้ว...

ผมจะลองดูสักครั้งเหมือนที่ป็อปเคยทำเพื่อความรักของตัวเอง

หากว่าทะเลเป็นคนที่ผมรัก เป็นคนเพียงคนเดียวที่ผมรัก ผมก็จะลองทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับมาอยู่ในอ้อมกอด
จะผิดหรือถูก...จะเจ็บปวดหรือไม่ ผมไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

ผมไม่อยากเสียใจที่ไม่ได้พยายาม ไม่อยากเสียใจที่เห็นทะเลไปกับใครโดยที่ผมได้แต่ยืนมอง ทะเลยังไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไง ยังไม่รู้ว่าเขาสำคัญกับผมแค่ไหน...และผมก็จะบอกให้ทะเลรับรู้...จะพยายามทำให้ทะเลรักผมเหมือนที่ผมรักเขา...จะทำให้ทะเลกลับมาอยู่ข้างๆกัน...



ในตอนนั้นผมคิดแบบนั้น...
คิด...โดยที่ไม่รู้ว่าอนาคตที่กำลังมาถึง...มันไม่ง่ายอย่างที่อยากให้เป็น

สิ่งที่ผมไม่รู้ก็คือการที่คนเรารักกันใช่จะมีความสุขเสมอไป...
บางทียิ่งรักมากเท่าไหร่...มันก็ทำให้เราห่างไกลคำว่าความสุขมากเช่นกัน




Song Titles : Cold Water
Artist : Damien Rice

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ทักทายคนอ่านเรื่องนี้สักหน่อย
นี่ก็ผ่านมาครึ่งเรื่องแล้ว คิดไว้ว่าเรื่องนี้น่าจะอยู่ที่ 20 ตอน แต่ตอนนี้ยังเขียนไม่จบ อาจมากกว่าหรือน้อยกว่านี้ก็ได้ตามเนื้อเรื่องที่วางเอาไว้ บางช่วงคิดไม่ออกได้เห็นคนอ่านหน้าเดิมคอมเมนท์กันตลอดเกือบทุกตอนยังไม่ทิ้งกันไปก็พอมีกำลังใจอยู่ วันนี้เลยขอตอบคอมเมนท์คุยกับคนอ่านบ้างสักเล็กน้อย...
 
Sofa   ดีใจที่ชอบอ่านเรื่องนี้ค่ะ  :hao5:  เห็นติดตามตั้งแต่ตอนแรกๆเรื่อยมา จนคอมเมนท์ให้ถึงตอนล่าสุด หวังว่าจะคิดตามกันไปถึงตอนจบนะคะ   

403  แม่นแล้ว เป็นทะเลนั่นแล เห็นเม้นตอนก่อนๆดูจะเข้าใจบลูอยู่ไม่น้อย วิเคราะห์ออกมาจนอ่านแล้วรู้สึกว่า เออเข้าใจบลูมันดีจังเลย  :impress:

Candynosugar+  อีกคนที่เห็นเม้นให้ตลอด มีอยู่ตอนนึงที่บอกว่าบลูมันดูเป็นมนุษย์ คำนี้อ่านแล้วมันดีใจจริงๆเพราะตั้งใจอยากให้บลูเป็นแบบนั้น อารมณ์ที่เหมือนเรามองเพื่อนคนนึงแล้วคิดว่า 'มันทำบ้าอะไรของมันอยู่วะเนี่ย ตูไม่เข้าใจ'

aloney  คงได้คำตอบแล้วว่าเป็นทะเลจากตอนล่าสุด อ่านแล้วอยู่ในสภาวะไหนบอกกันบ้าง  :a5:

นางฟ้า  อย่าเพิ่งชนกำแพงตายไปซะก่อน ดราม่ายังไม่หมด 555 (ล้อเล่น)

ammamooty  เพ้อเยอะๆเราก็ชอบอ่าน  :man1: จะชอบตัวละครตัวไหนของเรา เราก็รู้สึกดีทั้งนั้น  จริงๆเราก็ชอบป็อปไม่แพ้กันอย่าว่างั้นงี้ ตอนนี้บลูปล่อยป็อปไปแล้วนะ (ดีใจหรือเสียใจดี) อนาคตของป็อปเราวางแผนไว้ให้เรียบร้อย ถูกใจหรือไม่ติดตามกันต่อไปนะจ๊ะ (กุหลาบสีฟ้าหมายถึงบลูแน่นอน)

AGALIGO  กรรมของบลูก็คือดราม่าของเรื่อง  :katai1:

-west-  พี่บลูมันก็จะเป็นจะตายอย่างที่เห็น  แอบดีใจที่เห็นคุณ west มาเม้นนิยายให้เกือบทุกตอน เป็นแฟนนิยายอยู่เหมือนกัน  :mew1:

pharm  มาต่อแล้วนะคะ อ่านแล้วเป็นไงมั่งอย่าลืมบอกกัน  :katai4:

kwangun ดราม่าไม่เยอะหรอก วันฟ้าสดใสมีแน่นอน ต้องรอหน่อยแค่นั้นเอ๊งงง (ยิ้มชั่วร้าย)

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ในตอนก่อนๆของทุกคนด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ

 :pig4:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 9 ] 21-03-13
« ตอบ #109 เมื่อ: 28-03-2013 01:15:39 »





ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #110 เมื่อ28-03-2013 01:58:21 »

เรื่องนี้ไม่เชิงมาม่านะ แต่ให้อารมณ์สะท้านๆในอกตลอดเวลาเลย ฮืออออ ผ่านพ้นช่วงวิกฤตไปแล้ว ขอหวานๆบ้างนะค้า

ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #111 เมื่อ28-03-2013 02:18:33 »

มาต่อล้าวววววววววววว
บลูเอ๋ย.. :z3: เลิกกับป๊อบก็ดีแล้ว..แต่ชีวิตของนายมันยากเนอะ
ไม่รู้ว่ามันผิดไปตั้งแต่ตรงไหนนะ อ่านเรื่องนี้แล้วอินจับจิตดีจริงๆ

ดีใจที่คนแต่งตอมเม้นท์ด้วย ฮิ้ว ชมเลยนะคะว่าแต่งดีจริงๆ
เรื่องนี้เอาไปแนะนำ(กึ่งบังคับ)ให้หลายคนลองอ่านนะ
ทุกคนหลงรักบลูกันหมดเลย ทั้งๆที่มันไม่ใช่คาแรคเตอร์พระเอกแสนดีนะ
แต่โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าบลูมีเสน่ห์ อ่านแล้วมันดึงดูดอยากติดตาม :heaven

ชอบคาแรคเตอร์ที่ดู..สกปรกหน่อยๆ 555 ถ่ายทอดหลายๆมุมของจิตใจ ก็ใจคนมันไม่ได้ขาวสะอาดนักหรอกนี่ :m15:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #112 เมื่อ28-03-2013 02:30:04 »

ในที่สุดบลูก็เลิกเห็นแแก่ตัวเสียทีนะ แต่คราวนี้จะกลับตัวทันไหม ความรู้สึกทะเลเสียไปแล้วจะคืนมารึเปล่า

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #113 เมื่อ28-03-2013 06:29:35 »

เย่//วิ่งรอบบ้าน// บลูเอ๋ยเจ้าทำถูกแล้วแหละ(ฮา)

รอคู่ป๊อป..ห้าๆ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #114 เมื่อ28-03-2013 14:46:26 »

มาจองไว้

ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #115 เมื่อ28-03-2013 18:34:59 »

เพิ่งได้อ่านเรื่องนี้ค่ะ ติดมากกกกกกก สนุกสุดๆ 
จริงๆแอบเชียร์บลูป้อป แต่เป็นอะไรที่เหนื่อยแน่ๆถ้าป้อปตะดื้อและรั้ง
บลูต่อไป อ่านไปยิ่งรู้สึกว่าป้อปนี่Mสุดๆ(หรือนี่คือสาเหตุที่ทำให้เราชอบป้อปอ่ะ55)

ป.ล.จะมีมาม่าอะไรหนักอีกมั้ย เรื่องครอบครับทะเลรึเปล่า ลุ้น :katai1:

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #116 เมื่อ28-03-2013 20:03:02 »

อยากอ่านฉากดราม่า สุดติ่ง ของบลูลลลล จังงงง เอาให้สุดๆ หน่วง บีบคั้นอ่ะะ :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #117 เมื่อ29-03-2013 16:36:40 »

ตายดีกว่า

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #118 เมื่อ29-03-2013 18:36:59 »

ติดเรื่องนี้มากๆ
อ่านแล้วหน่วง ฮืออออ
คือไม่มีใครไม่น่าสงสารในเรื่องนี้ แต่ตัดสินใจสักทีก็ดีนะบลู อ่านแล้วบีบหัวใจ บรรยายได้ดีมาก จี๊ดไปด้วยเลยคับ TT_TT

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 10 ] 28-03-13
«ตอบ #119 เมื่อ31-03-2013 20:01:48 »

โอ้ยยย เค้าสงสารป๊อปปป จะบ้าาา บลูใจร้ายจริงเหอะ tt'

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด