ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 20 ] แจ้งข่าวหน้า 11 (11/11/13)  (อ่าน 130013 ครั้ง)

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #30 เมื่อ14-02-2013 16:15:50 »

ฝนตกเปียกทุกหย่อมหญ้า

ยัยแจ๊สดูท่าจะคิดไม่ซื่อแล้วแหละ

และเรื่องระหว่างทะเลกับก้าน....

ออฟไลน์ Maprang_W

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #31 เมื่อ14-02-2013 19:08:52 »

พี่ชาย~ฉันกำลังจะติดนิยายอีกแล้วล่ะ  :-[
ว้าก :z3: ห้ามๆ จะสอบอยู่แล้ว :o12:
ม่ายน้าาาา
แต่มันสนุกมากจริงๆ  o13เค้าจะรอนะเรื่องนี้ อย่าหนีไปไหนนะ ไม่งั้นเคือง :m16:

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #32 เมื่อ15-02-2013 10:16:51 »

สัปดาห์ละตอน มันไม่อิ่มเลย

อัพวันเว้นวันได้ไหม??

หลงรักเรื่องนี้เข้าซะแล้ว

------------------------


ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #33 เมื่อ15-02-2013 11:47:35 »

สงสัย ทะเล ก้าน ป๊อป แจ๊สด้วย อยากรู้ว่าคิดอะไร มารอติดตามอ่านนะคะ  :m13: 

ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #34 เมื่อ15-02-2013 16:02:54 »

im now falling heavy in love with this story.  :กอด1:
next chapter soon please..

Syntyche

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #35 เมื่อ15-02-2013 17:40:55 »

เรื่องแอบเศร้าแต่ก็สนุกมากค่ะ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6843
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #36 เมื่อ16-02-2013 00:10:56 »

ชอบจังเลยค่ะ  มาติดตามด้วยคน

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #37 เมื่อ16-02-2013 01:07:07 »

ติดใจ  ติดตาม  ตามติด

ออฟไลน์ indy❣zaka

  • กระซิกๆ เบื่อดราม่า...
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +625/-26
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #38 เมื่อ16-02-2013 08:25:24 »

ดราม่ามาทั้งคันรถเลยทีเดียว  :a5:
แต่น่าติดตามมาก ว่าทะเลกับบลู จะเป็นอะไร ยังไงต่อไป  :กอด1:

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #39 เมื่อ16-02-2013 21:38:49 »

อ๊ายยอยากอ่านต่อ
มันดูมืดๆดาร์กๆอร๊ายยยชอบค้าาา><

บลูกับทะเล..รอลุ้นๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
« ตอบ #39 เมื่อ: 16-02-2013 21:38:49 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #40 เมื่อ17-02-2013 13:25:14 »

ลุ้นมากค่ะ
เป็นรักที่หวานๆปนอึมครึม
ติดตาม ตามติด รีบๆมาต่อนะจ๊ะตัว

ออฟไลน์ sin

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #41 เมื่อ17-02-2013 17:28:16 »

เรื่องนี้สนุกมากเลย ทั้งเศร้าทั้งหวาน
น่าติดตามมาก

ออฟไลน์ irksome

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 4 ] 14-02-13
«ตอบ #42 เมื่อ20-02-2013 23:01:24 »

ตอนแรกมานี่บีบน้ำตามาก  :sad4:
หลังๆมาเริ่มจะหน่วงๆ
ทะเลกะบลูนี่ใครเคะใครเมะ-.-
อยากให้บลูเคะ แต่จากตอนที่4 ทำไมเหมือนทะเลจะเคะ
เสียใจจจจจจ อยากให้ทะเลเมะ  :z3:
เรื่องนี้จะดราม่า แต่จะแฮปปี้เอนด์ดิ้งใช่มั้ยยยย  :z2: พลีสสสสส
 

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #43 เมื่อ21-02-2013 01:00:50 »

-5-
Cannonball

http://www.youtube.com/v/aZX7LzwyJ9w?hl=en_US&amp;version=3

เจ็ทสกี หรือ ดนตรี
ผมบอกไม่ได้ว่าชอบอะไรมากไปกว่ากัน เพราะทั้งสองสิ่งต่างก็ให้ความสุขกับผมทั้งนั้น

เทอมสองของปีหนึ่งเป็นช่วงที่ไม่ยุ่งมากเท่าไหร่ ไม่มีช่วงกิจกรรมให้นึกรำคาญใจอีกต่อไปแล้ว ผมพยายามแบ่งเวลาซ้อมเจ็ทสกี ซ้อมดนตรี และเรียนหนังสือให้เท่าๆกัน ซึ่งมันก็ดีที่ทำให้ผมไม่มีเวลาฟุ้งซ่านมากนัก...

เจ็ทสกีที่ผมขี่อยู่เป็นลำใหม่ที่น้าวิทย์ซื้อให้เพราะผมชนะการแข่งปีที่แล้ว
ปีนี้แม้เวลาที่ได้เล่นจะน้อยกว่าเดิมแต่ผมก็ยังหวังว่าจะทำได้ไม่แย่นัก อย่างน้อยๆก็ไม่ได้อยู่ที่ท้ายๆก็ยังดี

ผมเอาเจ็ทสกีเข้าฝั่งหลังจากซ้อมเสร็จ เดินขึ้นมาที่หาดที่ทะเลนั่งอยู่กับเพื่อนๆ สายตาผมที่มองหาทะเลก่อนอย่างอื่นก็เห็นกำลังเล่นกีตาร์และร้องเพลงอยู่กับก้านโดยที่คนอื่นๆไม่ได้มีส่วนร่วม...

กับภาพตรงหน้าผมได้แต่ถามตัวเองว่าเมื่อไหร่ผมจะชินและปล่อยความรู้สึกนี้ไปได้ซักที

ผมเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกัน สนิทกัน ผมก็นึกถึงคำพูดที่ทะเลเคยพูดถึงก้านขึ้นมา

'ก้านมันก็เหมือนพี่นั่นแหละ ชอบทำหน้านิ่งคนอื่นก็เลยกลัว แต่เลไม่กลัว เลชินมาจากพี่'

เหมือนผมอย่างนั้นเหรอ
ทันทีที่ได้ยินมันผมแทบอยากตะโกนเถียงกลับไปว่าไม่เหมือน!

ผมไม่อยากให้ทะเลคิดว่าผมเหมือนก้าน
เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น...ทั้งรอยยิ้มและทั้งหมดที่แสดงออกกับผม...ก็จะต้องทำแบบนั้นกับก้านด้วย
แค่นึกถึงก็ทำให้ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาได้เฉยๆ

แต่ถึงผมไม่อยากให้ทะเลทำอย่างนั้น...ตอนนี้ผมก็ทำอะไรไม่ได้...

ผมเดินเข้าไปหาทะเลและเพื่อนๆ ไม่ได้ยิ้มหรืออะไรทั้งนั้น ทะเลเปิดกระป๋องน้ำแล้วยื่นให้ผมอย่างเคย ผมรับมายกดื่มแล้วถามถึงป็อปกับร็อคว่ามาหรือยัง ผมนัดให้มันมารับหลังจากซ้อมเจ็ทสกีเสร็จจะได้ไปร้านพี่ตินด้วยกัน ทะเลบอกว่าพวกมันยังไม่มาผมก็เลยกลับเข้ามาอาบน้ำรอ

ผมอาบน้ำเสร็จเตรียมตัวเรียบร้อย พวกมันก็ยังไม่มาเลยออกมานั่งอ่านหนังสือรออยู่หน้าอู่ เห็นทะเลเพิ่งจะกลับเข้ามา เพื่อนคนอื่นๆของทะเลกลับไปแล้วเหลือแค่ทะเลกับก้าน ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะม้าหินกับผมหลังจากนั้นทะเลก็ถามผมว่า

“พี่บลูจะไปร้านเลยใช่ไหม เดี๋ยววันนี้เลกับก้านไปดูด้วยนะ"ผมพยักหน้าตอบไม่ได้พูดอะไร
“เลกับก้านกำลังจะเข้าวงดนตรีของโรงเรียนเหมือนกัน อาทิตย์หน้ามีออดิชั่นเลยอยากให้พี่ป็อปสอนเพลงให้..."
ผมฟังแต่ก็ก้มหน้าอ่านหนังสือไปด้วย ยังไม่อยากจะเงยหน้ามอง 'เลกับก้าน' สักเท่าไหร่

แต่เสียงทะเลก็เว้นช่วงไปนาน...ผมได้ยินเสียงก้านพูดเบาๆว่า 'อย่าขยี้' เลยต้องเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมองแล้วก็ให้รู้สึกบาดตากับภาพที่เห็น

ก้านยกมือนึงจับหน้าทะเลเงยขึ้นเพื่อดู อีกมือก็จับข้อมือทะเลไว้ไม่ให้ขยี้ตา
ความอดทนของผมเริ่มจะลดต่ำลงทุกที ผมกระชากข้อมือทะเลอีกข้างให้ลุกขึ้นก่อนจะไล่ให้ไปบอกน้าเพลงว่าเดี๋ยวจะออกไปห้องซ้อมด้วยกัน

ทะเลเดินหายเข้าไปในบ้านเหลือเพียงแค่ผมกับก้าน...ซึ่งมีแต่ความเงียบ
เราจ้องหน้ากันอย่างไม่ละสายตา ในใจก็รู้ว่าต่างคนต่างคิดยังไง ก้านแสดงความรู้สึกคุกคามเด่นชัดทางสายตา ผมเองก็เช่นกัน

นาทีนี้เองผมตัดสินใจได้ว่า...จะไม่มีทางให้ก้านได้สมหวังกับทะเลอย่างแน่นอน

เพราะผมไม่ใช่คนดี
ผมไม่อยากให้ทะเลเป็นของใคร...แม้จะรวมผมด้วยก็ตาม

ทะเลกลับมาพร้อมตาแดงๆ ผมเลยจับหน้าทะเลจ้องตาดูอีกครั้ง ทะเลก็จ้องตาผมตอบและยิ้มให้บอกว่าไม่เป็นไรแล้ว

ผมรู้ว่าก้านดูอยู่และก็อยากให้ก้านดูเอาไว้ให้ชัดๆ ว่าไม่ว่ายังไง...คนที่ทะเลจะยิ้มให้แบบนี้...จะมีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น

....
......

วันนี้ผมมีแข่ง

ท้องฟ้าดูไม่ได้ใสไปกว่าวันไหนๆแต่บรรยากาศคึกคักขึ้นหลายเท่าจากคนที่เดินทางมาดูการแข่งขัน เพื่อนๆผมรวมตัวกันตั้งแต่เช้าที่หาด ทั้งป็อปกับร็อคและพวกเพื่อนที่มหาลัย แม้แรกๆเพื่อนที่คณะจะยังเกรงๆรุ่นพี่อย่างร็อคกับป็อปอยู่ แต่คุยกันได้ไม่นานผมก็เห็นรวมกลุ่มเฮฮากันดีเหมือนรู้จักกันมานาน โดยเฉพาะไอ้ร็อคที่ทำตัวบ้าบอไม่ได้ดูเป็นรุ่นพี่ที่น่ายำเกรงสักนิด

จริิงๆแล้วพวกเราค่อนข้างเป็นที่รู้จักของคนในมหาลัยเพราะมีนักศึกษาไม่น้อยที่มาดูพวกเราเล่นที่ร้านพี่ติน คนมาเชียร์ผมเลยเยอะเป็นพิเศษ ทั้งรู้จักและไม่รู้จักจนผมไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง หากมองย้อนกลับไปในวัยเด็กที่มีแค่ผมเพียงคนเดียวเดินโดดเดี่ยวบนผืนทราย ผมคงจินตนาการถึงอนาคตแบบนี้ไม่ออก ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนมากมายขนาดนี้เข้ามาในชีวิตผม  ผมมองคนสำคัญทั้งน้าวิทย์ น้าเพลง และทะเล รู้แน่ว่าแม้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไรมันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่สำหรับพวกเขา แต่ถึงอย่างนั้นผมก็จะทำมันอย่างเต็มที่อยู่ดี

คนที่มาให้กำลังใจผมรวมตัวกันที่สแตนฝั่งหนึ่งกว่าครึ่งแถบ ผมมองพวกเขาก่อนจะหยุดที่ทะเลและหันกลับมาเตรียมออกตัว ผมชอบความรู้สึกของการแข่งขันไม่น้อยเพราะมันให้ความรู้สึกตื่นเต้น...มีชีวิตชีวา

นาทีที่ออกตัว...ผมโฟกัสเฉพาะ 'ทะเล' ข้างหน้าก่อนจะพุ่งตัวออกไปรับคลื่นลม อาบแสงแดด เร่งความเร็ว
สนใจเพียงแค่ทุ่นตรงหน้า...ตั้งใจคว้าชัยชนะมาให้ได้

..........

รางวัลอยู่ในมือผม ถึงจะไม่ชนะเลิศแต่อย่างน้อยๆก็ไม่ได้กลับมามือเปล่า

น้าวิทย์เป็นเจ้ามือเลี้ยงฉลองที่ร้านอาหารทะเลของเพื่อนน้าวิทย์ จากนั้นเราก็มาต่อกันที่ร้านพี่ติน วันนี้วงพวกเราไม่ได้เล่นก็เลยกินกันเต็มที่ พวกมันชนเอาชนเอาบังคับผมดื่มเข้าไปจนแทบประคองสติไว้ไม่อยู่ เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ผมคิดว่าต้องหยุดผมก็ไม่แตะต้องมันอีก เพราะการไม่มีสติหลงเหลืออยู่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมอยากให้เกิด เสียงเพลงสนั่นหวั่นไหวประกอบกับการปล่อยอารมณ์เต็มที่ของเพื่อนๆทำให้ผมต้องดึงทะเลมายืนใกล้ๆ และคอยสังเกตอยู่ตลอดเวลา

ทะเลตอนนี้ที่ดูแทบจะไม่เหลือสติซบลงตรงบ่าผม ผมจึงต้องประคองตัวทะเลไว้ไม่ให้ล้ม พวกเรากินกันจนแทบจะดูแลกันไม่ไหวแล้วก็เลยชวนกันกลับ ผมบอกกับร็อคว่าคืนนี้ขอค้างกับพวกมัน เพราะคิดว่าคงขับกลับบ้านไม่ไหวแล้วจริงๆ

พวกเราแยกย้ายกับเพื่อนที่มหาลัย ผมโทรไปบอกน้าเพลงเรียบร้อยแล้วพาทะเลมาที่รถ
ผม ป็อป ร็อค แจ๊สและทะเลกลับด้วยกันโดยมีร็อคเป็นคนขับลูกรักสีม่วงเปลือกมังคุดของมัน

ร็อคเป็นคนเดียวที่ดูเป็นปกติเหมือนไม่ได้กินเหล้าเข้าไปทั้งๆที่แทบกรอก ส่วนผมถึงแม้จะมีสติเหลืออยู่แต่ก็น้อยเต็มที คนอื่นไม่มีทางรู้ว่าผมเมาหรือเปล่าเพราะว่าผมนิ่งยังไงก็ยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น

มาถึงบ้านแจ๊สก็แยกตัวเข้าห้องตัวเองก่อนใคร ทั้งสามคนพี่น้องมีห้องของใครของมัน ร็อคให้ผมและทะเลนอนห้องตัวเอง ส่วนตัวมันก็นอนที่ห้องป็อป ทะเลที่ตาแทบลืมไม่ขึ้นก็เดินตามแรงลากของผมมาที่ห้อง พอมาถึงก็ทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตัวผมเองก็คร้านจะใส่ใจสิ่งใดๆก็ทิ้งตัวลงบนเตียงเช่นเดียวกัน

ผมนอนปรือตามองทะเลหมายใจว่าในไม่ช้าจะปิดตาลงแต่ก็ยังไม่สามารถละสายตาได้

เรานอนหันหน้าเข้าหากัน ทะเลหมดสติหลับไหลไปแล้ว แม้จะนอนห้องเดียวกันทุกวันแต่ก็ไม่เคยได้นอนบนเตียงเดียวกันอย่างนี้ ได้เห็นทะเลหลับใกล้ๆขนาดนี้ เพราะผมพยายามรักษาระยะห่างทางกายของตัวเองกับทะเลมาตลอด เพื่อที่จะรักษาระยะห่างทางใจด้วย ตั้งแต่รู้สึกตัวผมต้องต่อสู้กับตัวเองภายในใจอย่างเงียบงัน

ผมเป็นคนเกลียดการสัมผัสจากคนอื่นที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้น...แต่ผมชอบสัมผัสของน้าเพลงเพราะผมโหยหามันจากแม่ ชอบสัมผัสของเพื่อนที่ทำให้รู้ว่าเรามีคนที่คอยอยู่ข้างๆ นอกเหนือจากนั้นแล้วเป็นไปได้ผมก็ไม่ชอบที่จะให้ใครมาแตะต้องตัวผม ซึ่งมันคงเป็นหนึ่งในหลายๆอย่างที่หลงเหลือมาจากวัยเด็ก

กับทะเล...ผมรับรู้ความรู้สึกอบอุ่นแม้เพียงได้อยู่ใกล้ๆ แค่มือเล็กๆในตอนเด็กที่ผมได้สัมผัสก็รู้สึกเหมือนได้เติมเต็มทางด้านความรู้สึก เราจับมือและกอดกันจนเคยชิน แต่เมื่อไหร่ผมก็จำไม่ได้แล้วว่าสัมผัสของทะเลนั้นให้ความรู้สึกที่แปลกไปสำหรับผม มันแปลกไปด้านอารมณ์...

เมื่อรู้สึกตัวครั้งแรกผมรังเกียจตัวเองจนไม่สามารถมองหน้าทะเลได้ หากแต่ทะเลไม่ได้รับรู้ ผมจึงต้องพยายามกลบเกลื่อนและแสดงออกให้ปกติที่สุด

ณ ขณะที่ผมได้นอนกับทะเลแบบนี้มันก็ยากที่จะกักเก็บอารมณ์ไว้ได้ แต่ตอนนี้ผมไม่จำเป็นต้องเก็บมันเอาไว้อีกแล้ว...เพราะลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเหมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าทะเลจะไม่สามารถรับรู้...

ผมขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นลูบผมและเขี่ยไปด้านข้างเพื่อที่จะได้มองชัดๆ จากนั้นก็ลูบตาที่ปิดสนิท นึกถึงแววตาสดใสผมก็ต้องยิ้มออกมา ผมชอบที่จะมองตาใสๆของทะเลเพราะมันใสและบริสุทธิ์กว่าใครที่ผมเคยเห็น...นิ้วของผมไล้เรื่อยลงมาจนถึงข้างแก้มที่มีลักยิ้มเล็กๆทุกครั้งที่ทะเลยิ้ม...รอยยิ้มที่ทำให้ผมต้องยิ้มตาม

ผมขยับไปใกล้ทะเลอีกนิดแล้วกอดทะเลเอาไว้ ทะเลขยับตัวเล็กน้อยแล้วส่งเสียงครางออกมา...

เพียงแค่เสียงครางเบาๆก็ทำให้สติที่ผมพยายามประคองอยู่แทบกระเจิง ฤทธิ์แอลกอฮอล์มีส่วนทำให้ผมคุมอารมณ์ไม่ได้ จากแค่กอดผมกลับมีความต้องการมากมายกว่านั้น ผมกอดทะเลแน่นขึ้น...หวังอยากจะแนบชิดอีกแค่สักนิด

ทะเลก็ครางออกมาอีกแผ่วเบา...หน้าของเราใกล้กันจนผมได้ยินเสียงนั้นชัดเจน

เกินควบคุมแล้ว...

ผมค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จดจ้อง ก่อนจะแนบริมฝีปากลงไปแตะเบาๆอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่ผมจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนทำใจสั่นจนรู้สึกปวด สำนึกต่างๆตีพันกันยุ่งเหยิง อยากจะทำตามสัญชาตญาณดิบเถื่อนสนองตัณหาภายในใจ ผมเบี่ยงหน้าออกมาเล็กน้อยก่อนจะกดจมูกลงไปตรงแก้มตำแหน่งที่มีลักยิ้มอยู่ สูดหายใจลึก แล้วเลื่อนลงมาที่ซอกคอ ก่อนจะกลับขึ้นไปจูบซ้ำๆที่ริมฝีปาก

ทะเลครางอือและพยายามพลิกตัวหนีอย่างรำคาญ

ความต้องการทางร่างกายของผมเลยเถิดไปไกลเสียแล้ว มันปวดหนึบจนต้องถอยออกห่าง ผมนอนมองทะเลอย่างหักห้ามใจ ก่อนที่อะไรจะครอบงำผมไปมากกว่านี้ผมก็ลุกขึ้นจากเตียง

ต้องออกไปจากตรงนี้...ผมท่องเอาไว้

ผมออกมาเข้าห้องน้ำข้างนอก มองตัวเองในกระจกเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์แล้วนึกเกลียดสีหน้าแบบนี้สิ้นดี ผมวักน้ำล้างหน้าหวังจะดับอารมณ์ให้เย็นลง แต่สัมผัสของทะเลก็ยังติดตรึง ผมทั้งรู้สึกดีใจและเสียใจ

ดีใจ...ที่ในที่สุดก็ได้...จูบ...ได้สัมผัสกับริมฝีปากที่คอยแต่จะยิ้มให้ผม
และเสียใจที่รู้สึกไม่เพียงพอ มันยิ่งกระหายมากกว่าเดิมหลายร้อยเท่า

ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอันตรายเข้าไปทุกที

“บลู...เป็นอะไร" ผมหันไปมอง พอเห็นเป็นป็อปผมก็ถอนหายใจ หลับตาแล้วนั่งลงพิงผนังห้องน้ำ

ความรู้สึกของฝ่ามือที่แตะใบหน้าทำให้ผมต้องปรือตามอง ป็อปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าและมองผมด้วยสายตาที่แปลกไป

ป็อปไม่ควร...จะมองผมแบบนี้

ไม่ควรเลย

สายตาของความต้องการแบบเดียวกันฉายชัดอยู่ มันอาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่ทำให้แสดงความต้องการส่วนลึกออกมา...

ไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว

ผมคว้าคอป็อปเข้ามาบดจูบรุนแรง ป็อปก็ตอบสนองอย่างร้อนแรงเพียงกัน เป็นจูบที่ดับสิ้นสติทุกอย่างและจุดไฟอารมณ์ดิบให้ลุกขึ้นมาแทนที่

เราจูบกันอย่างกระหายอยากจนได้รสฝาดของเลือด ผมฉุดป็อปลุกขึ้น ปิดประตู ดันตัวป็อปติดประตูห้องน้ำและถอดเสื้อตัวเองออก ป็อปดึงผมเข้าไปจูบอีกครั้งมือก็ปลดกางเกงผมไปด้วย ในขณะที่มือผมก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของป็อปเช่นเดียวกัน

ไม่นานเราก็บดเบียดแนบชิดกันด้วยร่างบนที่เปลือยเปล่า กางเกงของเราเลื่อนลงแค่ต่ำกว่าสะโพกเท่านั้น ผมจับป็อปหันหลัง เอื้อมมือไปด้านหน้าปลุกเร้าอารมณ์ให้ ก่อนจะไล้มือมาด้านหลังแล้วกดนิ้วลงไป ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็วเร่งร้อน

ผมดึงดันเข้าไปทั้งที่รู้ว่าป็อปยังไม่พร้อมและไม่สามารถเข้าไปได้ลึกไปกว่านั้น ป็อปเอื้อมไปหยิบบางอย่างตรงอ่างล้างหน้าเพื่อที่จะช่วยให้ผมสามารถเข้าไปได้ง่ายขึ้น เมื่อทุกอย่างเข้าที่ผมก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงหนักหน่วง

ผมหลับตา...จินตนาการถึงคนในห้องที่เพิ่งจากมา

อารมณ์มากมายหลั่งไหลเข้ามาจนไม่อาจได้ยินแม้แต่เสียงร้องเจ็บปวด

หลังจากปลดปล่อยครั้งแรกผมก็พลิกตัวป็อปให้หันมา กดจูบ มือก็ถอดกางเกงป็อปออกไม่ให้เกะกะอีกต่อไปและสอดส่วนนั้นกลับเข้าไปอีกครั้ง เราจ้องตากัน ผมเห็นร่อยรอยของน้ำตาขณะที่ป็อปจ้องมองผมด้วยสายตายากอธิบาย แต่ผมก็ไม่อาจหยุดอะไรได้อีกแล้ว

“กัด...อึก...กัดที่ไหล่กูที" ผมบอกเพราะอยากรู้สึกถึงความเจ็บปวด

เพราะหากไม่เจ็บปวด...มันก็ไม่อาจเติมเต็ม

ป็อปกัดที่ไหล่ตามที่ผมร้องขอ ทันทีที่รู้สึกเจ็บแปลบ ผมจับขาป็อปทั้งสองข้างเกี่ยวรอบเอวและขยับกระแทกตัวลึกเป็นจังหวะ

ผมหลับตาอีกครั้ง...ไม่มีใครอื่นเลยในจินตนาการ ผมนึกถึงคนเดียว ซ้ำๆ...ซ้ำๆ...นึกถึงจูบที่ได้สัมผัส..มันยังสดใหม่ นุ่มนวลและติดตรึง

“ทะ...เล" ผมแทบไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำเมื่อครางออกมาแผ่วเบา

รับรู้ถึงแรงกัดที่กดย้ำให้เจ็บกว่าเดิมเป็นเท่าตัว...

และผมก็ปลดปล่อยออกมาในที่สุด


ผมทิ้งตัวลงกับพื้นโดยที่ป็อปก็ยังนั่งคร่อมอยู่ด้านหน้า หอบหายใจหนักหน่วง

ความคิดต่างๆหลั่งไหลเข้ามา
ผมทำสิ่งนี้ลงไปแล้ว...กับเพื่อน

ป็อปเงยหน้าขึ้นมาสบตา...คราบน้ำตายังคงอยู่ชัดเจน ผมยกมือขึ้นเช็ดให้ ป็อปจ้องหน้าผมโดยไม่พูดอะไรมีแต่น้ำตาที่ไหลลงมาอีก

“ขอโทษ...” พอผมบอกป็อปก็ส่ายหัว แล้วมองรอยแผลบนไหล่ของผม

“เจ็บไหม" ผมส่ายหน้านิดหน่อยให้รับรู้ว่าไม่เจ็บ ป็อปก้มลงช้าๆและเลียเบาๆที่แผล ผมสูดหายใจเข้าลึกเพราะรู้สึกแสบ

ป็อปผละออกมาจ้องตากับผมนาน ก่อนจะโอบแขนกอดคอผมแล้วซุกหน้าลงตรงซอกคอ

“เหนื่อย...ขออยู่แบบนี้ก่อนนะ" ผมไม่ตอบอะไร นั่งนิ่งกอดป็อปเอาไว้พร้อมความรู้สึกผิดในใจ

“บลู...กู...” ป็อปบอกเบาๆ ผมพยายามฟังแต่ก็จับใจความอะไรไม่ได้

ผมไม่รู้ว่าป็อปพยายามจะบอกอะไร ซ้ำยังไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรกับป็อป
การแสดงออกของเพื่อนคนนี้ไม่เคยเหมือนคนอื่นๆ

เราสนิทกันก็จริง แต่ก็น้อยครั้งที่จะพูดคุยกัน
เหมือนเราพูดกันผ่านความเงียบ

ผมคิดว่าเรามีบางอย่างคล้ายๆกันในแง่ของความรู้สึก
อะไรบางอย่างทำให้รู้สึกว่าเราเปราะบางเหมือนๆกัน

เวลาที่อยู่กับป็อปสองคนผมไม่ได้อึดอัด ทั้งยังสบายใจ

ป็อปเป็นเพื่อนของผม...เพื่อนที่ไม่อยากเสียไป

วันนั้นผมสำนึกเสียใจ
หากเป็นไปได้ผมคงไม่ทำ...

ผมจะไม่ทำ...

ถ้าผมรู้ว่าความอยากที่เกิดขึ้นครั้งแรก...มันจะจบลงพร้อมความเจ็บปวด





Song Titles : Cannonball
Artist : Damien Rice

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #44 เมื่อ21-02-2013 01:10:08 »

บลู นายทำอะไรลงไปเนี่ยยยย  :z3: :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ soluna

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #45 เมื่อ21-02-2013 05:12:05 »

บลู นั่นน่ะ ป๊อปน่ะ
ควบคุมตัวเองหน่อยสิ
ไม่อยากให้มีอะไรแบบนี้เลย
นั่นน่ะ เพื่อนน่ะ

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #46 เมื่อ21-02-2013 08:45:09 »

ชิบหานละบลู  ยุ่งแร่ๆ

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #47 เมื่อ21-02-2013 09:01:11 »

อ่านตอนนี้แล้วไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงได้รู้สึกสงสารบลูมากก
   Y_____Y

ก็ได้แต่หวังให้บลูได้พบความสุขจริงๆสักที

ออฟไลน์ Maprang_W

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 652
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #48 เมื่อ21-02-2013 13:54:30 »

ป๊อบคิดอะไรกับบลูอยู่แล้วรึเปล่า ถึงเมาทั้งคู่ก็ไม่น่าออกมาเป็นแบบนี้

ออฟไลน์ candynosugar+

  • กลัวแล้ว
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • CDNSG+
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #49 เมื่อ21-02-2013 15:56:15 »

ชอบ ชอบนิยายแบบนี้ ชอบเรื่องแบบนี้
ติดตามมากๆนะคะ  :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
« ตอบ #49 เมื่อ: 21-02-2013 15:56:15 »





โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #50 เมื่อ21-02-2013 17:29:39 »

ที่ว่าเหมือนไม่ใช่ว่าป๊อบก็ชอบพี่น้องตัวเองนะ เอร๊ย ฝาแฝดมันยิ่งใกล้ชิดกันด้วยดิเนี่ย
แต่ก็นะจะให้บลูทำยังไงอ่ะทะเลก็น้องนะ คงสับสนมากแหละ ทะเลก็เถอะแสดงออกอะไรมากกว่านี้หน่อยได้ป่ะ

Syntyche

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #51 เมื่อ21-02-2013 17:39:30 »

บลู โอ้วววม่าย  :z3: :z3:

Alyssa

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #52 เมื่อ23-02-2013 11:27:47 »

ระดับความน่าติดตามมัน

พลัส ๆๆๆๆๆ +++++  ขึ้นเรื่อยๆ

แทบจะรอตอนต่อไปไม่ไหว

ไม่เร่งให้มาต่อนะ  เขียนไป แก้ไขไป ให้มันตกตะกอนแล้วค่อยมาโพสต์  พอได้อ่านแล้วมันเปรมสุดๆ   :L2:

mujika_keita

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #53 เมื่อ23-02-2013 11:56:33 »

ติดเรื่องนี้ซะแล้วสิ

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #54 เมื่อ24-02-2013 09:49:53 »

ป๊อปปปปสงสารอะแง้สงสารทั้งสองคนเลยอะเฮ้ออออ

ออฟไลน์ chisarachi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1064
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #55 เมื่อ26-02-2013 21:07:23 »

จะเลิกอ่านเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
เพราะรู้สึกถึงความไม่สมจริงของตัวละคร
ติโน้นนี่ไปเยอะ แต่ก็ห้ามใจไม่ได้ อ่านต่อ...
เพราะรู้สึกถูกใจกับบรรยากาศมืดๆ เทาๆ ดาร์กๆ
พอมาถึงฉากที่น้องบลูโดนนี่แทบกดปิด
รับไม่ได้ แต่...ก็อ่านต่อ เพราะรู้สึกว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้นซิ
แต่มาอ่านต่อเพราะสะดุดความน่ารัก ใสซื่อของทะเล
ชอบมากกกก และพอนึกๆเรื่องราวว่าจะดราม่าไปทางไหนก็อ่านต่อ
แต่ตอนล่าสุดนี่บลูพลาดมากนะ พลาดแรงๆ นี่ประเด็นดราม่าใหญ่เลย
ยอมให้บลูพลาดได้ แต่น้องเทของจองให้พี่บลูคนเดียวนะ อย่าพลาดเลย ฮ่าๆๆ<<<<เอียงเอนมาก
ประเด็นสงสารป็อบที่สุด ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย บลูทำตัวเองนะคราวนี้
แต่ชอบความคิดบลูที่ว่า ไม่ใช่คนดี...และไม่ยอมให้เลเป็นของใคร ฮ่าๆๆ
ทำให้ได้จริงๆเหอะที่ไม่ยอมให้น้องเป็นของใครน่ะ


ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 5 ] 21-02-13
«ตอบ #56 เมื่อ26-02-2013 23:17:35 »

โอ้ เรื่องมัีนซับซ้อนเนอะ ในแง่ของความรู้สึก

ออฟไลน์ สักวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #57 เมื่อ28-02-2013 02:04:55 »

- 6 -
Fake Plastic Trees

http://www.youtube.com/v/NUJP0BwWB5Q?hl=en_US&amp;version=3

บางครั้งความต้องการภายในจิตใจก็มากมายเกินกว่าจะต้านทานด้วยเหตุผล

ผมและป็อป บ่อยครั้งที่ผมรู้ว่าเรารู้สึกตัวแต่ก็เลือกที่จะเพิกเฉยมัน ผมมีอารมณ์ที่อัดแน่นเปี่ยมล้นอยู่ในใจ ป็อปก็ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างที่นำพา

เราต้องการเติมเต็มไม่ให้ความรู้สึกภายในมันว่างเปล่า แต่ไม่ว่าเราจะพยายามกันมากแค่ไหนก็เหมือนจะยิ่งห่างไกลกับคำๆนั้น

และเราก็รู้ดี

...

ช่วงนี้ทะเลบ้าซ้อมดนตรีอย่างหนักกับเพื่อนในวงที่โรงเรียนหลังเลิกเรียน ผมไม่ได้ไปรับไปส่งอย่างเคยแต่ก็มีก้านมาคอยทำหน้าที่นี้แทน

หลังจากวันนั้นที่ผมเกือบจะห้ามตัวเองไม่อยู่ผมก็ต้องตีตัวออกห่างจากทะเลเพราะกลัวใจตัวเองขึ้นทุกที ทุกๆการกระทำของทะเล ทั้งรอยยิ้ม น้ำเสียง หรือแค่การจ้องมอง มันมีผลต่อจิตใจของผมโดยที่ทะเลไม่รู้ตัว

ผมคอยแต่จะจ้องริมฝีปากนั่นทุกทีที่เผลอตัว แค่นึกถึงสัมผัสร่างกายมันก็ร่ำร้องอย่างน่าไม่อาย

หากอยู่ใกล้ผมไม่สามารถจะห้ามใจไม่ให้คิดได้ ผมเลยเลือกที่จะถอยห่างออกมา
บางทีผมก็ห่างเหิน
บางทีผมก็หมางเมิน

ทะเลไม่เข้าใจเหตุผลของผมเพราะผมไม่ต้องการให้เข้าใจ
และอะไรๆก็ดูเหมือนจะเลวร้ายลงเรื่อยๆ

ผมจะแสร้งลุกขึ้นไปทำอย่างอื่นทุกครั้งที่ทะเลเข้ามาซบไหล่ ไม่ได้ลูบผมปลอบเมื่อทะเลทำหน้าหงอยเหงาเศร้าสร้อย ไม่ได้ไปรับบ่อยๆเพื่อให้ทะเลเอาแขนเกี่ยวกอดเอวผมไว้ ผมทำทุกๆอย่างตรงข้ามกับความรู้สึก

จากสายตาที่มีแต่ความสงสัยค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นตัดพ้อ

ไม่ใช่แค่ผมที่เมินเฉยทะเลฝ่ายเดียว ทะเลก็เลือกที่จะเมินเฉยผมบ้างเหมือนกัน ผมรู้ว่าผมเป็นคนเริ่มแต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้เมื่อทะเลทำแบบนั้น

ระยะห่างที่ผมอยากได้มันมาพร้อมความร้อนรุมสุมไฟ ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยของผมนั้นอัดแน่นไปด้วยอารมณ์มากมายแค่ไหน

แต่หากจะเป็นใครที่สามารถเข้าใจมันได้ดี...ก็คงจะเป็นป็อป ผมเห็นเววตาของการยอมรับบางอย่างในตัวผมจากสายตาของเพื่อนคนนี้ การกระทำที่ผ่านมาเหมือนจะเปิดเผยส่วนลึกในจิตใจผมโดยที่ป็อปไม่ได้ถอยห่างอย่างรังเกียจ  และทันทีที่ผมเห็นคนที่สามารถจะแสดงมันออกมาได้ผมก็ไม่ลังเลที่จะเปิดเผยมัน

ผมออกห่างจากทะเลทั้งที่คิดว่ามันสมควรแต่จิตใจกลับต้องการและโหยหามากกว่าเดิม และผมก็ระบายทุกอย่างลงกับป็อปทั้งหมดทั้งสิ้น

ในห้องเช่าชั่วคราวที่ไม่มีอะไรไปมากกว่าเตียง ห้องน้ำและทีวีเครื่องหนึ่ง สถานที่ๆหาได้เกลื่อนกลาดตลอดเลียบทางชายหาดแห่งนี้ ผมปล่อยตัวเองและความรู้สึกออกมาอย่างไม่อาจเก็บกลั้น ด้านมืดมันเหมือนจะงอกเงยได้ดีในใจผม ผมบ่มเพาะมันมานานโดยที่ไม่รู้ตัว พอถึงจุดๆหนึ่งผมก็ไม่สามารถปฏิเสธการมีอยู่ของมันอีกต่อไป

ผมครางชื่อทะเลครั้งแล้วครั้งเล่า ดึงรั้งผมสีดำให้แหงนเงยมาด้านหลัง น้ำตาบนใบหน้าก็เป็นส่วนหนึ่งให้อารมณ์กระชั้นจนต้องเคลื่อนตัวเร่งจังหวะ

ทุกอย่างพร่างพรายชั่วขณะ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเคียงกันปรับลมหายใจ ผมคว้าบุหรี่มาจุด สูดเข้าและปล่อยควันออกมาล่องลอยเป็นเพื่อนกับความเงียบ

ผมไม่เคยถามว่าทำไมป็อปถึงมีน้ำตาทุกครั้ง ส่วนหนึ่งเพราะกลัวคำตอบจึงคิดเอาว่าเป็นเพราะความเจ็บ ผมหันไปหาป็อปและทำอย่างเดิมที่ทำทุกครั้ง ใช้นิ้วโป้งข้างที่คีบบุหรี่อยู่ปาดน้ำตาให้ ป็อปก็คีบบุหรี่ต่อจากผมไปสูบ

เราสองคนกับบุหรี่หนึ่งมวน บนเตียง ความเงียบที่เคยคุ้นทำให้เราไม่อยากจะเอ่ยอะไรเพื่อทำลายมัน ป็อปเลื่อนหัวมาวางบนตักผม ผมลูบเส้นผมยาวคลอเคลียที่ยุ่งเหยิงจากการกิจกรรมเมื่อครู่ไปเรื่อยๆให้มันเข้าที่เข้าทาง

“บลู ถามอะไรหน่อยสิ"
“อืม"
“มาอยู่กับเลได้ยังไง"
“รู้จักกับพี่ชายน้าวิทย์"
“ตั้งแต่เมื่อไหร่"
“ตอนนั้น...อายุ 11”
“แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ"

ก่อนหน้านั้น...

ผมเงียบ ใจล่องลอยไปในช่วงนั้น เห็นเด็กคนหนึ่งนั่งก่อกองทรายอยู่คนเดียว เป็นภาพที่ให้ความรู้สึกอ้างว้าง เด็กคนนั้นตัวเล็กมาก เหมือนผมยืนมองดูจากที่ไกลๆ ไม่อยากจะก้าวขาเดินไปใกล้ ไม่อยากเห็นชัดมากไปกว่านี้ ผมยิ้มมุมปากเยาะเย้ยความขลาดของตัวเอง ก่อนจะตอบ

“อย่ารู้เลย..."

ผมไม่รู้ว่าแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่ ป็อปลุกขึ้นมา จ้องมองผม  จ้องด้วยแววตาที่บอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเล่าก็ได้ และยกมือขึ้นแตะหน้าผมแผ่วเบา ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้ามาช้าๆ...ผมหลับตา

...

ทะเลกลับไปนอนที่ห้องตัวเองได้อาทิตย์นึงแล้ว
การกระทำของผมมันก็คล้ายกับการเอ่ยปากไล่โดยไม่ได้ให้ทางเลือกกับทะเลเลย แต่ผมเชื่อว่ามันจะดีสำหรับตัวทะเลเองจึงจงใจทำมันแม้ว่าตัวผมเองจะรู้สึกเหงาและเจ็บปวดก็ตาม

แน่นอนว่าทั้งน้าวิทย์และน้าเพลงสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่ทั้งคู่ก็ได้แต่มองห่างๆเพราะเราก็โตกันเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้ามาร่วมรับรู้ด้วย

เสียงเคาะห้องผมดังขึ้นสองสามครั้ง ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงขานรับเป็นเชิงอนุญาต ทะเลแง้มประตูช้าๆแล้วบอกว่าขอยืมหนังสือเพลงเล่มไหนซักเล่มที่ผมจำไม่ได้แล้วว่ามีอยู่

“เข้ามาหาดูสิ ไม่รู้อยู่ไหน" ผมบอกแค่นั้นแล้วก้มอ่านหนังสือต่อทำทีไม่สนใจ ทะเลหันหลังรื้อหาอยู่ตรงชั้นสักพัก ผมก็ละสายตาขึ้นลอบมอง ผมทะเลยาวกว่าปกติคงเพราะไม่ได้ตัดมาสักพัก ผมเส้นเล็กๆที่เมื่อยาวขึ้นมันก็ยิ่งน่าสัมผัส มันคงจะดีไม่น้อยถ้าได้กอบกุมผ่านง่ามนิ้วและดึงรั้ง..

“หาไม่เจอ" ทะเลทิ้งตัวหน้ามุ่ยอยู่ตรงพื้น ผมตื่นจากภวังค์ความคิดตัวเองลุกขึ้นไปหาให้ หาจากชั้นบนไล่ลงมานั่งยองๆหาที่ชั้นล่างก็ไม่เจอเหมือนกัน ผมถอนใจหันไปหาทะเลก็เจอสายตาที่มองผมอยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาตัดพ้ออย่างเคย

ทะเลลุกขึ้นหลบสายตาเมื่อผมจ้องตอบแล้วเดินไปหยิบกีตาร์ตรงมุมห้องขึ้นมาเล่น ทะเลบรรเลงทำนองเพลงช้าๆเพลงหนึ่ง มีผมนั่งฟังอยู่อีกมุมของห้อง ระยะห่างมันมากพอที่จะให้ผมได้เฝ้ามอง ทะเลเล่นไปเรื่อยๆและผมก็ยังไม่อยากให้หยุด

“ทำไมพี่บลูชอบทำหน้าแบบนี้"
“แบบไหน"
“แบบที่ทำอยู่เนี่ย"
“แล้วมันเป็นยังไง"
“บอกไม่ถูก มันดูเหงาๆ"
“ยังไงที่ดูเหงา"
“ก็พี่บลูทำตาเศร้า"
“ไม่ได้ทำสักหน่อย"
“ทำ ไปส่องกระจกดู"
“มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว"
“มันดูเศร้า...จนบางทีเลก็อยากร้องไห้"
“ขนาดนั้นเลย"
“แล้วพี่บลูเหงาไหม"
“ไม่...”
“พี่บลูมีเลอยู่เป็นเพื่อน เลจะอยู่กับพี่ไปตลอดให้พี่ไม่เหงา จะได้เลิกทำตาแบบนี้สักที"


ตาแบบนี้...

ใช่ที่ทะเลกำลังทำอยู่หรือเปล่า ทำไมมันถึงได้ดูเศร้าจนผมอยากจะร้องไห้ ทะเลเหงาเหรอ เหงาใช่หรือเปล่า เพราะผมใช่ไหม ไม่อยากเห็นทะเลเป็นแบบนี้เลยจริงๆ

ผมลุกขึ้นไปแล้วนั่งลงข้างๆทะเลที่ยังคงเล่นกีตาร์อยู่

“เลทำอะไรผิดเหรอ" ทะเลถามขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าผม
“เลไม่ได้ทำอะไรผิด"
“แล้วทำไม"
“ทำไม อะไร"
“ทำไม...” ทะเลน้ำตาไหลลงมาเงียบๆ และหยุดเล่นกีตาร์ ผมดึงเอากีตาร์ออกจากตัวทะเลวางตรงที่เดิมของมันแล้วเขยิบเข้าไปใกล้ๆทะเลมากขึ้น ผมไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาที่มันไหลลงมาเพราะผมเป็นคนทำ หากผมจะพ่ายแพ้กับสิ่งใดแล้วก็คงจะเป็นน้ำตาของทะเลเป็นสิ่งแรก

“ทำไม...” คำถามย้ำอยู่อย่างนั้น ผมเข้าใจที่ทะเลถามหากแต่ไม่อาจตอบ
“อย่า...รู้เลย...”ผมกำมือแน่นอย่างห้ามใจ

ใจที่ตอนนี้มันอยากจะกอดปลอบ...ในขณะเดียวกันถึงผมจะไม่ชอบที่จะเห็นทะเลเสียใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตื่นเต้นเมื่อเห็นน้ำตา

“ไม่เข้าใจเลย เลต้องเป็นแบบนี้ทุกที...ฮึก...พอพี่บลูไม่สนใจ...มันทรมาน...”
“......”
"เลไม่รู้ก็ได้...แต่อย่าทำแบบนี้เลยนะ"

ทะเลมองผมอย่างอ้อนวอน ผมพ่ายแพ้หมดรูปกับสายตานั่น ทำไมผมจะไม่รู้ว่าทะเลรู้สึกยังไงในเมื่อผมก็ทรมานไม่ต่างกัน ผมดึงทะเลมากอด ทะเลก็กอดตอบผมแน่นเหมือนระบายความอึดอัดทั้งหมด กอดแน่น...เหมือนกลัวผมจะผลักไส

มือผมลูบผ่านผมนิ่มๆของทะเล คิดว่าสิ่งที่เลือกทำไป เลือกที่จะถอยห่างออกไปมันดีหรือร้ายกันแน่ สำหรับตัวผมเองก็ยังบอกไม่ได้ ผมควบคุมตัวเองลำบากจึงคิดไปว่ามันคงจะดี ส่วนสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นผมก็เพิ่งรู้ว่ามันไม่ได้ส่งผมดีต่อใครทั้งนั้น ทั้งผมหรือทะเล

ผมทรมาน ทะเลก็ทรมานเพราะความไม่รู้ ทะเลไม่ได้ผิดอะไร มีแต่ตัวผมเองทั้งนั้น คิดแล้วก็ช่างเป็นการกระทำที่โง่เขลา หากมันเป็นเพราะความรู้สึกของผม ผมก็ต้องเป็นคนห้ามมันไว้ถึงจะถูก แม้มันจะยากขึ้นทุกทีตาม

การเก็บกด ไม่แสดงความรู้สึกมันก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวผม เป็นหน้าที่ๆผมต้องกระทำมันอยู่เสมอ หากจะต้องทำต่อไปก็คงจะไม่เป็นไร

คงจะ...ไม่เป็นไร...ถ้าผมจะแค่คิด

ผมโอบแขนกระชับอ้อมกอดทะเล สูดกลิ่นอายคนตรงหน้า...แล้วจดจำ
เมื่อเราผละออกจากกัน ผมก็ยิ้มเพื่อให้ทะเลคลายกังวล
แม้จะมีน้ำตาอยู่แต่ทะเลก็ยิ้มตอบ ผมเช็ดน้ำตาให้ก่อนจะลูบข้างแก้มตรงลักยิ้มอยู่อย่างนั้น

ใช่ มันยากขึ้นทุกที

หากทะเลรู้ความคิดของผมตอนนี้ไม่แน่ว่าอาจหนีหายไปจากผมตลอดชีวิต

“คืนนี้นอนกับพี่บลูนะ" ผมพยักหน้า ฉุดทะเลขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันแล้วเดินไปปิดไฟ

เตียงเล็กๆสำหรับคนตัวใหญ่อย่างผมนอนคนเดียวก็เกือบเต็มแต่ก็ไม่มีใครบ่นอะไรเมื่อต้องนอนเบียดกัน ทะเลความหามือผมในความมืดแล้วสอดประสานนิ้วทั้งห้าเข้ามาจากนั้นก็นิ่งไปคล้ายได้ที่ๆพอใจ

ผมต้องข่มใจให้สงบในความเงียบ ต้องอดทนให้คุ้นชิน มันคงจะไม่ยากเท่าไหร่เพราะจนถึงตอนนี้ผมยังสามารถนอนนิ่งอยู่ได้ก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี

น่าแปลกที่แม้ว่าจะมีความต้องการมากมายแค่ไหนผมก็สามารถหลับลงได้ในคืนนี้

ผมอบอุ่นใจจนเคลิ้มหลับ

ในความฝัน...ผมรับรู้สัมผัสที่ริมฝีปากแผ่วเบา

........

ช่วงใกล้สอบผมคงไม่ได้ขี่เจ็ทสกีบ่อยๆ วันนี้มีเวลาว่างผมเลยปักหลักอยู่ที่หาดเล่นมันทั้งวัน มีทะเล ป็อป ร็อค และเพื่อนที่มหาลัยผมอีกสองคนคือเคนกับตูนมาด้วย ผมจะมีเพื่อนมาหาที่นี่เป็นประจำโดยที่พวกมันไม่ได้นัดคล้ายรู้ว่าผมคงจะอยู่ แต่หากผมไม่อยู่มันก็คงคิดซะว่ามานั่งเล่นริมหาดไปแทน

เราอยู่กันเยอะก็ย่อมเฮฮาเป็นธรรมดา ทั้งร้องเพลง เล่นกีตาร์เสียงดังจนเหมือนจะรบกวนคนรอบข้างให้หันมามองค้อนพวกเราบ่อยๆ เคนเป็นเพื่อนที่มหาลัยที่สนิทกับผมมากที่สุดเพราะความบ้าๆบอๆของมันคล้ายกับร็อคก็เลยเข้ากันได้ดี กับตูนผมก็ค่อนข้างสนิทในระดับนึงเพราะเรามีคำครหาจากคนอื่นว่า 'หยิ่ง' เหมือนๆกัน

เพราะคณะของเราคือวิศวะไม่ใช่ดนตรี แม้ว่าจะอยู่กลุ่มเดียวกันกับตูนแต่ผมก็ไม่เคยได้ยินมันร้องเพลงมาก่อน มันน่าแปลกที่ว่าพอเด็กวิศวะคนนี้ร้องเพลงขึ้นมา ทั้ง ผม ป็อปและร็อคถึงกับมองตากันโดยไม่ได้นัดหมาย เป็นการสื่อว่านี่คือคนที่พวกเรากำลังตามหา เสียงแหบๆแต่ก็มีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์ทำให้ป็อปเอ่ยปากชวนเข้าวงอย่างไม่รีรอ ตูนมองพวกผมงงๆเหมือนไม่แน่ใจและไม่ทันได้ตั้งตัว เราเลยบอกว่าตูนว่าอย่าเพิ่งคิดมากไว้วันว่างๆค่อยมาลองเทสดูก่อนก็ได้

เรานั่งคุยกันเรื่องวงสักพักทะเลที่เพิ่งเล่นเจ็ทสกีเสร็จก็เดินตัวเปียกมานั่งข้างๆผม ผมหยิบผ้าขนหนูของทะเลมาคลุมให้อย่างเคยชิน ทะเลยิ้มและพูดคุยกับเพื่อนๆผมได้อย่างสนิทสนมด้วยนิสัยเข้ากับคนง่าย ผมนั่งมองรอยยิ้มที่มีลักยิ้มเล็กๆไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วถอนสายตาออกมา ก่อนจะสบสายตากับป็อปจากฝั่งตรงข้ามที่มองการกระทำของผมอยู่ ในสายตานิ่งๆนั่นผมไม่รู้ว่าป็อปคิดอะไร

ป็อปรู้ว่าผมคิดยังไงกับทะเล รู้...แต่คงไม่เข้าใจ

ในสายตานิ่งๆที่จับจ้องผสมปนเประหว่างความสงสัยกับความไม่พอใจ หรืออาจไม่ใช่ ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ ผมเสมองไปทางอื่นอย่างบ่ายเบี่ยงไม่อยากจะคิดอะไรมากจากแววตาคู่นั้น

...

คืนนี้เราก็นัดกันในห้องเดิมๆ หลังจากแยกย้ายกันที่หาดเราก็มาเจอกันที่นี่

อะไรๆก็ดูเหมือนเดิมๆแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ผมโหมกระหน่ำบ้าคลั่ง เพราะสัมผัสของทะเลที่ผมจดจำมันแจ่มชัดในความรู้สึก การที่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าเดิม นอนเตียงเดียวกันทุกคืนทำให้การกระทำครั้งนี้มันรุนแรงไม่แพ้ครั้งไหนๆ ทุกสิ่งที่เก็บกลั้นถาโถมเข้าไปที่ป็อปอย่างไร้ความปราณี แรงจิกที่แผ่นหลังสร้างความเสียวซ่านจนไม่อาจผ่อนแรง

ผมปล่อยเสียงครางออกมา และก่อนที่จะหลุดชื่อทะเลออกมาอีกครั้งป็อปก็คว้าคอผมไปจูบและขบกัดที่ริมฝีปากจนได้เลือด ผมผละออกจับสะโพกและกระแทกตัวเข้าลึก

“บลู...มองกู" เสียงป็อปเรียกผมจากจินตนาการ ผมยังคงไม่สนใจและหลับตาอยู่อย่างนั้น

จนรู้สึกได้ถึงแรงตบที่ใบหน้า
“ลืมตา มองกูสิ!”

ผมลืมตามองป็อปที่น้ำตากบตา

“อึก กูเจ็บ"
“.......”
“อย่าคิดถึงคนอื่นได้ไหม"
“.......”
“มองกูบ้าง"

ขณะที่ป็อปพร่ำพูดผมยังคงไม่หยุดการกระทำ แต่สายตาจ้องมองคนตรงหน้า

“เรียกชื่อกูสิ"

ผมก้มหน้าลงซบซอกคอ ป็อปโอบกอดตัวผม เราแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง ช่วงเวลานี้ผมเลือกที่จะหลบตา

“ป็อป...” ผมเอ่ยเรียกตามที่อีกฝ่ายร้องขอ

ทะเล ทะเล

ได้แต่เรียกชื่อนี้อยู่ในใจ

“บลู...รัก...”

ทะเล

“อึก...บลู...กูรักมึง..."
.
.
.
.
.
.
.
.
ตลอดมา...ผมรู้ว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน
เป็นสัตว์สังคมที่ไม่อาจอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย
หากอยู่อย่างโดดเดี่ยวจะมีความรู้สึกที่เรียกว่า 'ความเหงา'

เมื่อก่อนผมคิดแค่ว่าขอใครสักคน ใครก็ได้ที่เห็นผมมีตัวตน เพื่อที่จะให้เขากำจัดความเหงาที่ผมมี
มาวันนี้...เมื่อมีคนๆนึงที่พร้อมจะรับทุกอย่างที่เป็นผม แต่ไม่ใช่คนที่ผมต้องการ
ผมถึงเข้าใจ...

บางทีความรู้สึกเหงาก็ไม่ได้เกิดจากการไม่มีใคร
เพียงแค่คนๆนั้นไม่ใช่...จิตใจผมก็ยังคงว่างเปล่าและโดดเดี่ยวอย่างที่เคย



Song Titles :  Fake Plastic Trees
Artist : Radiohead

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะคะ มันทำให้รู้ว่ามีคนอ่าน คนชอบ ไม่ชอบ หรือติดตามอยู่บ้าง  o18
เจอกันพฤหัสหน้าค่ะ   :pig4:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #58 เมื่อ28-02-2013 03:05:38 »

ป๊อบชอบบลู คงจะทำให้ทะเลเข้าใจผิดแน่ๆเลย แต่บลูก็เป็นคนเริ่มเองนะ ดูว่าจะหาทางแก้ยังไง

ออฟไลน์ ammamooty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
Re: ทะเลในโลกสีฟ้า [ 6 ] 28-02-13
«ตอบ #59 เมื่อ28-02-2013 07:52:45 »

โอ๊ยยยสงสารป๊อปปปปปล่อยป๊อปไปน้าบลู

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด