มหาหงส์ บทที่ ๓๗ : คอย (ครึ่งหลัง๒๐%) [๒๔ ก.ย. ๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: มหาหงส์ บทที่ ๓๗ : คอย (ครึ่งหลัง๒๐%) [๒๔ ก.ย. ๒๕๖๒]  (อ่าน 646721 ครั้ง)

ออฟไลน์ popuri

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ดีใจมากที่มาต่อค่ะเพราะช็อคค้างเรื่องจ้อยมาครึ่งปีแล้ว
สงสารมากจริงๆ เหมือนทุกอย่างถาโถมใส่จ้อย สู้นะลูก

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-0
ยังเศร้าต่อไป ยังคงมองไม่เห็นทางออก ชอกช้ำใจกันทุกคน ปลิ่มมากค่ะที่มาต่อ รอคัมแบ๊คตลอด อ่านมานี่ยังไม่(น่าจะ)เคยเม้นต์ อยากจะบอกเหลือเกินว่านิยายเรื่องนี้มันดีจริงๆ ควรค่าแก่การเก็บเป็นเล่มไว้มาก กว่าจะจบก็คงเก็บเงินไว้เปย์ได้แล้ว 55555 รอมาต่ออีกครึ่งหลังนะคะ ถ้าอัพบ่อยไม่ได้ นานๆอัพทีก็โอเค ไม่เท,พอค่ะ อิอิ ^^ ขอบคุณนะคะที่มาอัพ คิดถึงมาก

ออฟไลน์ R.michi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ตอนเห็นว่าอัพเดท นึกว่าฝันไป

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
อ่านถึงตอนสิงห์ป่วยตอนไปฉายหนัง มีคนเห็นใจสิงห์ อันนี้เราก็เข้าใจ แต่คนที่รำคาญจ้อยหรือไม่ชอบจ้อยเพราะไม่ยอมให้อภัยสักทีนี่เราว่า “การโดนข่มขืนมันเป็นเรื่องที่หนักหนามากนะ” ถ้าเกิดในชีวิตจริง ซึ่งนิยายก็สมมติให้ตัวละครเป็นชีวิตจริงในเรื่องเรื่องนั้น ถ้าสิงห์ไม่ใช่พระเอกทุกคนอาจจะมองเปลี่ยนไปก็ได้ เอ้า อินเกิน ขออภัยด้วย55555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-07-2019 21:30:13 โดย Bb nale »

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 566
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ขอบคุณคนเขียนมาก เป็นเรื่องที่เล่าออกมาทางภาษาเขียนได้ดี เราชอบความสวยงามของกลอนที่ใส่มาในเรื่องมาก ทั้งต้นเรื่องและระหว่างการพูดคุยกันของตัวละคร เราจะรอตอนต่อไป อยากอ่านไปถึงคู่ของลอยเลย อยากรู้ว่าหนีไปไหน เหมือนตอนเด็กๆหน่อยจินดากับลอยก็มีใจให้กันรึเปล่าแล้วลอยทำอะไรจินดาถึงถอยห่างเพราะอันธพาลหรือเปล่าหรือไปมีใคร มีความสงสัยและอยากอ่านต่อมากเราเข้าใจจ้อยนะว่าความรู้สึกสูญเสียคนที่รักทั้งที่ไม่ได้พูดดีส่งท้ายมันทรมาน แต่เวลาจะช่วยทำให้ดีขึ้นเอง สุดท้ายนี้ คุณดอกไม้สู้ๆนะ มาต่อนะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-07-2019 21:31:30 โดย Bb nale »

ออฟไลน์ FrozenSnow2019

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
บีบหัวใจจริงๆ เสียน้ำตาไปเท่าไหร่แล้วสำหรับเรื่องนี้ ฮือๆ รอไรท์ มาต่อครึ่งหลังไวๆน้า

ออฟไลน์ Warapich

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่านครั้งแรกรู้สึกว่า เราเพิ่งมาค้นพบนิยายดีๆแบบนี้ได้ไงเนี่ยยยย สนุกมากกกก คุณดอกไม้ทำให้เรารู้สึกอินกับตัวละครแต่ละตัวมากๆ ไม่ใช่เฉพาะคู่พระนาย แต่ตัวละครอื่นๆที่ขับเคลื่อนเรื่องนี้เราก็อิน ตัวละครทุกตัวมีปมของตัวเองอ่ะ ไม่ใช่อยู่ๆก็ร้ายใส่ ชอบค่ะ เราร้องไห้ตามหลายบทเลย แต่เวลาตัวละครมีความสุขเราก็อ่านไปยิ้มไป ภาษาสวยมากกกกก(กอไก่ล้านตัว)  อ่านแล้วชอบอ่ะเหมือนเห็นภาพบรรยากาศเก่าๆ กลอนทั้งหลายเพราะมาก มันทำให้เนื้อเรื่องมีเสน่ห์ ไม่ง่ายเลยที่จะเขียนแต่ละบทออกมาได้ดีแบบนี้แน่ๆ ติดตามนะคะ ยังคงรอคอย ให้กำลังใจเสมอ

ออฟไลน์ four4

  • รักนี้ชั่วนิรันด์
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
คิดถึงมาก มาตามอ่านอยู่ตลอด ให้กำลังใจนักเขียนนะครับ

ออฟไลน์ four4

  • รักนี้ชั่วนิรันด์
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
มารอนักเขียน นะครับ อยากรู้บทสรุปของเรื่องนี้ #คิดถึงพี่สิงห์&จ้อย #คิดถึงอาจารย์คนึง&คุณชายเล็ก

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
นิยายเรื่องนี้อายุเกือบแปดปีแล้ว แม่เจ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
มาต่อเถอะค่ะ
ได้โปรด

ออฟไลน์ ดอกไม้

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +325/-1
บทที่ ๓๗

คอย

(ครึ่งหลัง ๒๐% จ้า :L2:)


“ถ้าไปกับผมคงไม่เป็นไรมังครับหม่อมย่า”

เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากหน้าประตู หม่อมดาราชะงักมือที่เงื้อขึ้นเตรียมฟาดหลานรัก เลอมานหันไปตามต้นเสียง

“ท่านพ่อ!”

เมื่อสองเดือนก่อนการมาเยือนของหม่อมเจ้าอาทิตย์ธวัชยังความอื้ออึงไปทั่วท้องทุ่ง แต่หากหนนี้ ทรงเสด็จมาเป็นการส่วนพระองค์ เงียบเชียบไร้พิธีรีตองวุ่นวาย ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าแม้กระทั่งหม่อมดาราหรือตัวเลอมานเอง

ไม่รู้เพราะต้องการความเป็นส่วนพระองค์ หรือเพราะไม่อยากโหมไฟข่าวคาวของบุตรอันเป็นที่รักไปมากกว่านี้ มิมีผู้ใดหยั่งรู้ได้

“ผมมารับชายเล็ก” พระองค์ตรัสเรียบง่าย ถอดหมวกวินสันออกวางบนโต๊ะเล็กข้างเตียง “เตรียมตัวเรียบร้อยหรือยังล่ะเรา พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้วนะ”

“เตรียมตัวอะไรกัน!” หม่อมดาราพ่นลมออกจมูก ถือโอกาสฟ้อง “ร่ำๆ จะออกไปหาครูจัญไรนั่นท่าเดียว!” 

“เล็กแค่อยากไปงานศพยายของเพื่อน!”

“อาจารย์ปรีชาเล่าให้ฟังหมดแล้วล่ะ” ทรงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ นวดหว่างขนงขมวดมุ่น “ก็ไปสิ เอ.. เขาเผากี่โมง” ประโยคหลังนี่ทรงหันไปถามอาจารย์ปรีชาที่ยืนเยื้องออกไป

“สี่โมงเย็นพะย่ะ..”

“ไม่ได้นะ!” เสียงแหวแทรกขึ้น “ถ้าไปเจอครูเลวนั่นจะทำอย่างไร ไหนจะขี้ปากชาวบ้านอีก”

พระพักตร์เปี่ยมล้นด้วยเมตตาทอดเนตรบุตรชายเพียงคนเดียว ดวงตาสีน้ำตาลรื้นน้ำมองสบมา เจ้าตัวดี.. ทำให้พ่อเครียดแสนเครียด แต่ก็แสนสงสารจับพระหทัย

“ผมอยู่ทั้งคน ใครกล้าก็ลอง” ท่านชายตรัสเด็ดเดี่ยวพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนหันหาผู้เป็นมารดา “ห้ามคนไม่ให้ไปงานศพบาปกรรมนะครับหม่อมย่า”

ได้ยินดังนั้น เลอมานก้มลงกราบแทบบาทผู้เป็นบิดา ทิ้งหยดน้ำตาไว้ที่รองบาทท่าน

ยายจ๋า.. ในที่สุดเล็กก็ได้ไปกราบลายาย..

***************************

สายน้ำเย็นฉ่ำขันหนึ่งราดรดลงมา จ้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนาวจนสั่น สายน้ำชะล้างเอาเส้นผมที่เพิ่งโกนออกลงไปกองรวมกันที่ฝ่าตีน ผ่านไปห้าหกขัน เส้นโลมาบนหัวจ้อยก็ไม่เหลือสักเส้นไม่ว่าจะผมหรือคิ้ว

กำนันเสริมยื่นผ้าขนหนูมาให้เช็ดหน้าเช็ดตา จ้อยหันมองพี่สิงห์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกัน ผมพี่คงหนากว่าจึงเสร็จช้ากว่า เสียงเข้มร้องโวยวายเมื่อปอยผมที่ถูกโกนร่วงเข้าตา จนถูกพ่อแพ่นกบาลเข้าให้ โทษฐานที่จะเป็นเณรอยู่รอมร่อแล้วยังไม่รู้จักสำรวมกายวาจา

ใช่แล้ว.. พี่สิงห์บอกว่าจะบวชหน้าไฟเป็นเพื่อนจ้อย

ตอนพี่มาบอก จ้อยไม่ได้ว่าอะไร ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าพี่จะบวชหรือไม่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงใจจ้อยได้

กำนันเตรียมจีวรไว้ให้เสร็จสรรพ จ้อยกับพี่สิงห์ที่หัวโล่งเตียนทั้งคู่ประนมมือประคองผ้าไตรเข้าไปหาพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อให้กราบ อัญชลี วันทา อภิวาทแล้วกล่าวเป็นภาษาบาลีให้จ้อยกับพี่ว่าตาม พี่อุกอักขลุกขลักนิดหน่อยตามประสาคนห่างวัดห่างเจ้า
ทว่าจนถึงขั้นตอนใกล้บวชเสร็จ ครองผ้าเหลืองกันเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ หลวงพ่อถามว่ายินดีบวชใช่ไหม พี่ตอบยินดีบวชครับเสียงดังฉะฉาน

จ้อยกลับนิ่งไป ไอ้สิงห์..เอ๊ย เณรสิงห์ถึงกับก้มลงดูหน้าน้องว่าหลับในไปแล้วหรือไร สักอึดใจ.. เสียงยินดีครับ ก็เปล่งออกมาจากริมฝีปากแผ่วหวิว

เณรจ้อยก้าวออกจากโบสถ์ จีวรสีส้มตัดกับผิวขาวจัด ตรงข้ามกับเณรพี่ ผิวคล้ำล่ำสันเป็นมัดกล้ามใหญ่บึกเหมือนใครจับวัวเปลี่ยวมานุ่งผ้าเหลือง ถึงจะออกจากงานกุลีมาช่วยแม่ดูแลโรงสีแล้วแต่ร่องรอยกรากกรำก็ยังเลือนรางบนหลังไหล่ เสร็จพิธีพอดีได้เวลาฉันเพล พระและเณรศีลไม่เท่ากัน จึงไม่ได้นั่งฉันอาหารร่วมกัน เณรสิงห์กับเณรจ้อยถูกจัดให้แยกวงออกมานั่งฉันกันเพียงสองรูป

ท่ามกลางวงภัตตาหารคาวหวาน จ้อยอดคิดถึงยายอีกไม่ได้จริงๆ พูดให้ถูกคือไม่มีวินาทีไหนเลยที่จ้อยไม่คิดถึงยาย จ้อยนึกอยากบวชให้ยายมาตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าต้องมาบวชจูงราชรถเข็นโลงศพยายอย่างนี้

เณรจ้อยหันมองโลงศพยาย อีกสักครู่จะมีพิธีเคลื่อนศพไปตั้งที่เมรุ จะมีการจัดพิธีให้ลูกหลานขอขมาศพ จ้อยยอมขึ้นไปก็ได้ แต่จ้อยจะไม่กล่าวคำขอขมา กายะกัมมัง วะจีกัมมัง มะโนกัมมัง อะโหสิกัมมังโหตุ จ้อยจะไม่ขออโหสิกรรมต่อยาย จ้อยไม่อยากให้ยายยกโทษให้จ้อยเช่นเดียวกับที่จ้อยไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองชั่วชีวิต จ้อยจะขอชดใช้หนี้กรรมนี้ทั้งในชาตินี้และทุกภพทุกชาติไป

อาจารย์ประพนธ์กระหืดกระหอบมาบอกกำนันเสริมว่าเดี๋ยวหม่อมเจ้าอาทิตย์ธวัชกับคุณชายเลอมานจะมา เล่นเอากำนันตาเหลือก เจ้าเสด็จมากะทันหันไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้จะเตรียมต้อนรับทันรึ อาจารย์ประพนธ์บอกว่าท่านมารับลูกชายกลับพรุ่งนี้ เห็นยายช้อยมีพระคุณต่อเลอมานจึงประสงค์ให้เกียรติมา เป็นการเสด็จส่วนพระองค์ ไม่ต้องมากพิธีรีตอง

ถ้อยสนทนาลอยมาเข้าหู เณรสิงห์ตักขนมจีนแกงไก่เข้าปากแล้วถอนใจพรู “เพื่อนเราจะจากไปเสียแล้ว นึกแล้วก็ใจหาย”

จ้อยรับรู้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ใครจะมา..ใครจะไป..ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของจ้อยอีกต่อไป

เณรตัวโตมองน้องเห็นนั่งเหม่อนิ่ง ถ้าไม่ติดว่าครองผ้าเหลืองอยู่ก็จะแกะปลาทูในวงภัตตาหารวางลงจานข้าวให้อยู่หรอก ได้แต่กระซิบบอกเณรน้องให้ฉันข้าวเสียบ้าง วันนี้ต้องร่วมพิธีอีกมากมายกว่าจะได้กินข้าวอีกทีก็ตอนสึกหลังเสร็จพิธีเผานู่น เดี๋ยวจะพาลเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อน

จ้อยกลับมองจานข้าวตรงหน้านิ่งงัน ราวกับตัดขาดจากทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ไปแล้ว

****************************

หม่อมเจ้าอาทิตย์ธวัชเสด็จมาเป็นการส่วนพระองค์ ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า กำนันและภรรยาไม่ได้เตรียมตัวถึงกับเลิ่กลั่ก แต่ทรงไม่ถือพระองค์แม้สักน้อย นั่งเก้าอี้ไม้สักตัวเดียวกันกับผู้ว่าฯอย่างเป็นกันเอง

ใครมันจะไปคิดว่างานประชุมเพลิงยายแก่ชาวนาคนหนึ่ง จะมีเชื้อพระวงศ์ยศหม่อมเจ้าเสด็จมาเป็นองค์ประธานในงาน อย่าว่าแต่กำนันเสริมกับคุณนายพูนทรัพย์เล้ย พวกชาวบ้านที่เหลือก็พากันเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกเลยสักคน พวกอ้ายอีที่จ้องชะเง้อคอยาวเฝ้าดูหน้าประตูวัดว่าคุณชายเลอมานจะเสด็จมาร่ำลาครูคนึงผัวเขาหรือเปล่าก็พากันคอหดเป็นแถบๆ

เลอมานกับท่านพ่อมาถึงตอนหนังหน้าไฟเล่นแล้ว ตกสี่โมงเย็นราวๆนั้น บรรดาแขกเหรื่อเตรียมจะขึ้นวางดอกไม้จันทน์เผาหลอก ท่านตั้งใจมาแค่ทันเวลาเผาเพราะไม่อยากให้เลอมานนั่งเป็นขี้ปากชาวบ้านนานนัก
   
มโหรีปี่พาทย์ประโคมขลัง หนังสดหน้าเมรุเล่นบทเบญจกายแปลง เรื่องราวของหนุมานกับนางเบญจกาย ตอนคู่รักพลัดพรากจากกัน เสียงซอ เสียงปี่ โทนรำมะนา เคล้าเสียงหญิงสาวขับร้องเอื้อนเป็นทำนองโหยไห้วังเวงจับใจ
   
เมื่อไรจะได้มาเยือน เมื่อไรจะได้มาเยือน ดั่งดวงเดือนขาดดารา..
ขาดเจ้าดังพี่ขาดจิต ขาดเจ้าดังพี่ขาดจิต ขาดชีวิต ขาดชีวา..
เหมือนฝันเพียงชั่วคืน ตกใจตื่นนองน้ำตา เอย..

   
หม่อมราชวงศ์เลอมานดูสง่างามนักโดยเฉพาะเมื่ออยู่เคียงข้างหม่อมเจ้าอาทิตย์ธวัชผู้เป็นบิดา เมื่อมาอยู่ในชุดสูทกางเกงสแล็คสีดำ ผิวที่ขาวอยู่แล้วของคุณชายเล็กยิ่งขาวผ่องขึ้นไปอีกราวจะเรืองแสง ผมสีน้ำตาลอ่อนหวีเสยลงน้ำมันเรียบร้อย บนตักมีช่อดอกไม้จันทน์วางไว้
   
ทว่า.. โดยไม่มีใครเห็น โดยไม่มีใครรู้.. เสี้ยวหน้าคมคายพยายามมองหาชายคนรัก ในวันนี้อาจารย์น่าจะอยู่ในชุดขาวปกติ เครื่องแบบสีขาวที่ข้าราชการต้องใส่เมื่อร่วมพิธีการสำคัญ ชุดสีขาวในงานสีดำ โดดเด่นมองหาง่ายอยู่แล้ว แต่เลอมานเห็นเพียงอาจารย์ปรีชาวิ่งวุ่นทั่วงาน เห็นเพียงอาจารย์ประพนธ์ อาจารย์วิรัชยืนจับกลุ่มอยู่หน้าเมรุ
   
ไร้วี่แววอาจารย์คนึง
   
อาจารย์ของเล็ก.. อาจารย์อยู่ไหน..

เขาไม่อาจลุกจากที่นั่งเพื่อไปเดินหา แม้ท่าทางเหลียวซ้ายแลขวาก็มิสมควรทำอย่างยิ่ง เล็กไม่อยากให้ใครตำหนิถึงพ่อ ไม่อยากให้ใครหมิ่นพระเกียรติ แค่ท่านพามาก็ถือว่าเมตตาอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว

ได้เวลาประชุมเพลิง หม่อมราชวงศ์หนุ่มขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์ตามหลังท่านพ่อ มือขาวกราบลงตรงโลงยายช้อย แสนรักแสนอาลัย ขอบพระคุณในทุกอย่างที่ยายเคยมอบให้ และขอให้ดวงวิญญาณของยายเดินทางไปสู่สุคติ เล็กจะไม่มีวันลืมมืออบอุ่นที่วางลงบนหัวในคืนนั้นชั่วชีวิต ร่างโปร่งบางก้าวลงจากเมรุ เห็นสันติ สง่า ยืนแจกของชำร่วยอยู่ตีนบันได ไม่มีคำทักทายใดนอกจากรอยยิ้มเฉกเช่นเพื่อนมีให้กันแต่ครั้งก่อน

ของชำร่วยเป็นยาดมหลอดขาวห่ออยู่ในถุงตาข่ายมัดเชือกดำแสนเรียบง่าย เลอมานอาสาช่วยเพื่อนแจก และพยายามมองหาอาจารย์คนึงในเวลาเดียวกัน

เหล่าคณาจารย์ ข้าราชการ กำนันผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านร้านตลาด พ่อค้าแม่ขาย คนคุ้นหน้าคุ้นตาทยอยขึ้นไปจนหมด จนท้ายขบวนคนเริ่มซา จึงเห็นอาจารย์คนึงเดินลงบันไดมา ไม่ใช่ชุดขาวปกติ แต่เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสีดำ

อาจารย์เดินตรงมาหาเหมือนเห็นเขาอยู่ก่อนแล้ว เลอมานเสียอีกที่มองใบหน้าที่แสนคิดถึงอย่างเพริดไป สายตาใครต่อใครมองมาอย่างจ้องจับผิด ราวกับรอคอยฉากเด็ดนี้มานานแล้ว หม่อมราชวงศ์หนุ่มน้อยพยายามรักษากริยาสุดระงับ มีคำพูดในอกมากมายอยากเอื้อนเอ่ยออกไป เล็กคิดถึงอาจารย์เหลือเกิน อาจารย์สบายดีไหม ทำไมดูวูบไป กินข้าวบ้างหรือเปล่า ทำไมไม่ใส่ชุดข้าราชการสีขาวเหมือนคนอื่น พรุ่งนี้เล็กจะจากไปแล้ว ถ้าเล็กจะเขียนจดหมายถึงอาจารย์ต้องจ่าหน้าซองที่อยู่โรงเรียนฝึกหัดครูหรือที่ไหน และ.. ชั่วชีวิตนี้เราจะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือไม่

แต่ไม่มีคำใดเลยหลุดจากปาก มีเพียงสายตาที่จ้องมองกัน เลอมานน้ำตาคลอเอ่อ หัวใจสั่นไหว เพียงเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าคนหนึ่งส่งของให้คนหนึ่ง อาจารย์รับยาดมของชำร่วยแล้วหันหลังจากไปเงียบๆ
   
หนุ่มน้อยใจเต้นระส่ำ ไม่ใช่เพียงอาจารย์ที่ได้รับของไป ในอุ้งมือที่กำแน่นจนสั่นสะท้าน เขาได้รับกระดาษพับเล็กๆ กลับคืนมาจากมือใหญ่นั้นด้วย
   
เหมือนมีใครจุดเทียนขึ้นในคืนมืดมน หนุ่มน้อยเก็บกระดาษพับทบไม่ใหญ่เกินเหรียญสลึงนั้นใส่กระเป๋ากางเกง ไม่มีแก่ใจยื่นของชำร่วยให้ใครอีกเลย

**********************

(แค่เนี้ยะ! :a5:)

แค่นี้ก่อนนะคะ แห่ะๆ บอกตามตรงว่าอัพเอาตัวรอด แก้ขัดไปก่อนนิยายจะปลิว โอ๊ยยยย ใครถีบพี่  :z6:
จะพยายามหาเวลามาอัพต่อในเร็ววันค่ะ
ขอบคุณมากๆ ที่ยังติดตามกันอยู่น๊า แหม..พอมีข่าวเล้าจะลบนิยายดอง กล่องข้อความดอกไม้แทบระเบิดเลยค่ะ
ขอบคุณทุกแรงกดดัน..เอ๊ย ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ

รักคนอ่าน

ดอกไม้
๒๔ มี.ค. ๖๒

ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
รักคนเขียนเช่นกันค่ะ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
เอาใจช่วยชายเล็กกับอาจารย์คนึง

ออฟไลน์ Panza

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เศร้าแสนเศร้า รอต่อไปค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาต่อให้ เข็นให้เป็นรูปเล่มให้ได้นะคะจะรอค่ะ


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +198/-0

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
สงสารทั้งเล็กของกบ และอาจารย์เลย
เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ

ออฟไลน์ aisen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
กลัวใจจ้อยจะบวช ทิ้งพี่สิงห์เหลือเกิน ไม่เอาแบบนี้นะคุณดอกไม้

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
ฮืออออออออออ
แอบส่งจดหมายให้กันแบบนี้
จะนัดแนะพากันหนีใช่ไหมคะ
หนีเลยๆๆๆ หนีไปให้ไกลๆ

ดีใจมากๆเลยนะคะที่คุณดอกไม้มาอัพ
นึกว่าจะโดนลบไปซะแล้ว

ออฟไลน์ angelninae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เศร้าเลยค่ะ สงสารจ้อยมาก แบบโลกของจ้อยถล่มลงมาแล้วอ่ะ ต่อจากนี้จ้อยจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
ยังดีนะที่อาจารย์ยังส่งจดหมายให้น้องเล็ก ขอให้ได้พบกันเร็วๆนี้นะคะ  :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-5
ร้องไห้หนักมาก สูญเสียยายช้อย

ออฟไลน์ ดาวลูกไก่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เหมือนเฉือนใจเราออกทีละหน่อยตามเปอร์เซ็นที่มาเลยล่ะค่ะ ตอนนี้พายุหนักเหลือเกิน ฟ้าหลังฝนจะสดใสจริงๆใช่ไหมคะ ตอนนี้ไม่มีใครมีความสุขสักคน ฮืออ สงสารไปหมด

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
พอคุณดอกไม้อัพที ก็กลับไปอ่านย้อนเริ่มต้นใหม่อีกที ปวดหัวใจมากเรื่องนี้ แต่ยอมรับว่าพออ่านต่อเนื่องใหม่มันอินจริงๆ ร้องไห้หลายตอนมาก อ่านอีกก็ร้องไห้อีก รักยายช้อยที่สุด รักมือของยายที่คอยลูบหัวเล็กและจ้อยทุกครั้งที่ทุกข์ ไม่มีมือคู่นั้นแล้ว  :o12:

ดูจ้อยยังปล่อยวางไม่ได้ ยังโทษตัวเอง  กลัวเหลือเกินว่าจ้อยจะบวชต่อไม่ยอมสึก

ส่วนอาจารย์กับคุณชาย ดูไม่เห็นวี่แววที่จะสมหวังเลย ยิ่งจากคุณดอกไม้แจ้งไว้ว่าอีก แค่ 1-2 ตอนก็จบ ยิ่งดูมืดมนที่จะให้หม่อมย่าหยุดขวาง

 มีเพียงความหวังเล็กๆ ที่เรารู้สึกว่ายังแอบเห็นปมที่ถูกคุณดอกไม้วางไว้ คืดที่ครูปรีชาพูดว่า “จากรุ่นลูกแล้วยังมารุ่นหลาน ความรักมันไม่เข้าใครออกใคร” ใช่ไหมนะ??

ไม่ว่าจะออกมารูปแบบใด? จบแบบไหน?  สำหรับนิยายเรื่องนี้เรารับได้หมดค่ะ สวยงาม สมค่าการติดตามและรอคอยเสมอมา

รอคอยตอนต่อไปอย่างมีความหวังนะคะ รักคุณดอกไม้ค่ะ

ปล. อยากให้เล้ากดดันคุณดอกไม้ บ่อยๆจัง จะได้มาต่อเร็วๆ แบบตอนนี้อีก 55555

ออฟไลน์ Boonrang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เเง่น้องจ้อยของพี่

ออฟไลน์ mildmildss

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
จบดีมั้ยคะคนเขียน ใจไม่ค่อยจะดีเลยค่ะ

ออฟไลน์ Sailordews

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คุณดอกไม้มาต่อทุกครั้ง เราก็ต้องตามกลับไปอ่านเสียตั้งแต่ตอนแรกทุกครั้งเลยค่ะ ไม่งั้นมันไม่ได้ฟีล แล้วก็เป็นเหมือนเดิมทุกครั้งคือเราก็ร้องไห้เป็นเผาเต่าไปซะทุกรอบ 555555555555 แงงงงงงงงงง ขอความกรุณาความอนุเคราะห์ อย่าจบเศร้าเลยนะคะ เห็นแก่ความพยายามลุ้นเอาใจช่วยทั้งครูคนึง คุณเล็ก น้องจ้อยพี่สิงห์มาหลายปีตั้งแต่ลงเล้าใหม่ๆ จบดีๆให้กันเถิดนะคะ เป็นกำลังใจให้และเฝ้ารอเหมือนเดิมค่ะะ  :L2: :sad11:

ออฟไลน์ four4

  • รักนี้ชั่วนิรันด์
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด ลุ้นมากจะเป็นยังไงต่อไปนะ

ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
สงสารคุณชายจังเลยค่ะ

ออฟไลน์ four4

  • รักนี้ชั่วนิรันด์
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 409
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ยังมารอนักเขียนอยู่นะครับ ช่วงนี้ โควิด19 ระบาด รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับทุกคน

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
 :mew6: :mew6: รออ่านนะค่ะ


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด