มหาหงส์ บทที่ ๓๗ : คอย (ครึ่งแรกจ้า^^) [๑๑ มี.ค. ๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: มหาหงส์ บทที่ ๓๗ : คอย (ครึ่งแรกจ้า^^) [๑๑ มี.ค. ๒๕๖๒]  (อ่าน 561781 ครั้ง)

ออฟไลน์ fox

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านแล้วประทับใจที่สุดในชีวิต
จากหนังสือท้งวายและไม่วายที่ถ้านับจำนวนแล้วคงเอามาตั้งห้องสมุดประชาชนได้แน่ๆ ^__^
อ่านที่บอร์ดโน้น แล้วก็มาอ่านที่บอร์ดนี้ จนจำรอบไม่ได้แล้วว่าอ่านไปทั้งหมดกี่รอบ
แต่เชื่อได้ว่าจำได้ทุกประโยคในเรื่อง เรียกว่าถ้าออกข้อสอบคงได้คะแนนเต็มแหง
แต่แปลกนะ ทั้งที่อ่านบ่อยจนจำได้ขึ้นใจขนาดนั้น แต่กลับไม่เคยเม้นท์เลย
เพราะว่าไม่รู้จะเม้นท์ยังไง ให้มันถ่ายทอดความรู้สึกประทับใจของตัวเองลงไปได้
ที่แน่ๆ ถ้ามีการรวมเล่มเมื่อไร ราคาเล่มละสามพันก็จะซื้้อ..จริงๆ นะ

ออฟไลน์ hongzaa

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 504
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-2
ไม่ต้อบขอบคุณหนูหรอกจ้า ดีใจที่นิยายดีๆที่หนูชอบ จะได้ผ่านสายตานักอ่านมากขึ้นคร้า
(เป็นโรคจิตมากเลยแบบถ้าชอบนิยายเรื่องนี้ ก็อยากให้คนอื่นชอบด้วยอะ แลมีความสุขดีไม่รู้ทำไม55+)
แค่พี่สัญญาว่าจะมาอัพบ่อยๆหนูก็แทบจะเต้นบันเล่ย์ได้แล้วจร้าาาา 555+

ไม่แช่งให้ชายเล็กเป็นฝีก็ได้.......หนูไม่ได้หวังผลอะไรเลยนะ=,.=55
ยังไง ก็รอๆๆๆ พี่สาวมาอัพนะครับ ตอนที่7แล้ว อีกนิดดดดดด เดียว~ เอิ้ก ก  กๆ

tanuki

  • บุคคลทั่วไป
ชอบมากๆเลยครับ
ภาษาสวยดี
จะรอติดตามต่อไปนะครับ  o13

ออฟไลน์ thearboo

  • อยากให้ชีวิตมีปุ่มSkip...!
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-1
    • thearbooเพจจ๊า
รักคนแต่งที่สุดในโลกกกกก :man1:
สงสารเลอมาน น้ำตาไหลพรากกกก :m15:

ออฟไลน์ iamew

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
หลงรักคนหยิ่ง
หลงรักเรื่องนี้
หลงรัก..ทุกสิ่งอย่างที่เป็นมหาหงส์ (เอ๊ะ เค้าไม่ได้หลงรักลอยนะ ครึครึ)


"มหาหงส์" คุณค่าที่นักอ่านคู่ควร

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้ในวันนี้ รวดเดียวบทที่1-7เลย
เข้ามาอ่านเรื่องนี้เพราะชื่อเรื่องเป็นอันดับแรก ด้วยเป็นชื่อดอกไม้ที่ชอบเป็นพิเศษ
มหาหงส์(เจ้าดอกสะเลเต) เมื่อเข้ามาแล้วก็ไม่ผิดหวัง ด้วยชอบเรื่องราวย้อนยุคอยู่แล้ว
เนื้อเรื่องน่าสนใจชวนติดตาม เพราะสมัยโน้น สมัยยังเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูอยู่ คงซัก50-60ปีได้เนาะ
เรื่องความรักชาย-ชายในสังคมยุคนั้นนี่ จะเป็นอย่างไร ใคร่รู้จัก
แต่ว่าตอนนี้คุณชายน้อยใจครูคนึงซะแล้ว ดูเหมือนครูจะลังเลสับสนที่จะเข้าไปปลอบหรือขอโทษ
ที่เข้าใจคุณชายผิดซะด้วยซี แล้วแบบนี้จะญาติดีกันได้เมื่อไหร่หนอ

ออฟไลน์ ดอกไม้

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +321/-1


บทที่ ๘

เสน่หา


 

ความรักเอย
เจ้าลอยลมมาหรือไร
มาดลจิต มาดลใจ เสน่หา
รักนี้จริงจากใจหรือเปล่า
หรือเย้าเราให้เฝ้าร่ำหา*




เมฆดำครึ้มทะมึนมาแต่ไกล  ยินเสียงไผ่เสียดกอเมื่อพบลมรวนอยู่ลิบๆ  ณ แปลงผักหลังโรงเรียน  ปรากฏร่างหนุ่มน้อยมาเดินท่อมๆรดน้ำอยู่เพียงลำพัง 

จ้อยแหงนหน้ามองท้องฟ้าดำมืดแล้วถอนใจเฮือก  มือเล็กยกขึ้นปาดเม็ดเหงื่อที่เกาะพราวบนใบหน้าอ่อนใส  มือหนึ่งยังหิ้วถังสังกะสีเปี่ยมน้ำ  หากรู้ว่าฝนตั้งเค้ามาขนาดนี้  เขาตรงดิ่งไปอาบน้ำนอนเลยก็ดี  จะได้ไม่ต้องลำบากลำบนมารดน้ำค่ำๆมืดๆ
   
มือที่กำลังหิ้วถังน้ำชะงักกึก  เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าสวบสาบมาทางด้านหลัง  ไม่ใช่แค่คนสองคนเสียด้วย!

จ้อยหันขวับไปมองทันทีตามสัญชาติญาณ  ใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม จนเผลอทำถังน้ำหลุดมือ 

ไอ้ลอย!

“ขยันจริงน้า..” ร่างสูงใหญ่เดินย่างสามขุมเข้าหา  ไม่สนใจว่าย่ำลงไปบนแปลงผักของใครบ้าง “ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน  มาให้ท่าพวกพี่หรือไงจ๊ะ”
   
ไอ้เลิศ ไอ้หมานประสานเสียงหัวเราะเสียดแทงแก้วหู  ปนเปกับเสียงฟ้าลั่นคำรามไกลๆ  แสงตะเกียงสลัวรางส่องให้เห็นแววตาประสงค์ร้าย

“พะ..พวกเอ็งมาทำไม!” จ้อยทำเป็นเสียงดังข่ม  ทว่าเสียงสั่นเทาฟ้องความหวาดกลัวในหัวใจหมดสิ้น  สองขาถอยหลังกรูด  ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆที่พวกนักเลงที่เพิ่งมีเรื่องกันมาแอบซุ่มรอเขาอยู่ค่ำๆมืดๆ  สัญชาติญาณสั่งให้เขารีบหนี  หนีไปให้เร็วที่สุด

หันหลังวิ่งได้แค่สองก้าว คนตัวโตกว่า ขายาวกว่าก็โจนพรวดเดียวถึงตัว  แขนเล็กโดนกระชากจนเจ็บ

“เฮ่ย! จะหนีไปไหน” ไอ้ลอยคำรามเหี้ยม อุ้งมือใหญ่กำรอบต้นแขนเล็ก บีบแน่นแทบหักคามือ “คิดว่าพวกกูจะปล่อยมึงง่ายๆหรือวะ” 

ผลั่วะ!!

ไม่พูดพล่ามทำเพลง  กำปั้นลุ่นๆซัดเข้าที่ใบหน้าเล็กจนหน้าหงาย  ร่างบอบบางปลิวหวือไปหาไอ้เลิศ

ปึ้ก!!

โดนไอ้เลิศสอยเข้าให้อีกหมัดที่ท้องจนลงไปนอนจุกตัวงอ  จ้อยโก่งคอไอโขลก  เลือดแดงฉานไหลโกรกออกจมูก  ซ้ำยังจุกจนแทบหายใจไม่ออก

ฝนเริ่มทิ้งเม็ด  แรกเพียงเปาะแปะ  ก่อนค่อยๆตกแรงขึ้น  คล้ายฟ้ากลั่นแกล้ง  กลบเสียงใดๆได้สนิทนัก 

“ต้องการอะไร” คนตัวเล็กเค้นเสียงถามอย่างเคืองแค้นทั้งที่ยังนอนคลุกดินเปียก  เงยใบหน้าสะบักสะบอมขึ้นถามไอ้พวกหมาหมู่

“คราวก่อนมึงทำพวกกูอับอายขายขี้หน้าชาวบ้าน  กูแค่มาเอาคืน” ไอ้ลอยชี้หน้าอาฆาต  ก่อนวาดเท้าเตะเปรี้ยงเข้าให้ที่ชายโครง 

เปรี้ยง!!

จ้อยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด  งอร่างขดคุดคู้เหมือนสัตว์บาดเจ็บ  เนื้อตัวเปียกโชกมอมแมม  และขณะที่ร่างผอมเกร็งของไอ้หมานกระชากผมเขาขึ้นเพื่อหมายชกอีกหมัด  ไอ้ลอยก็ปรามขึ้นเสียก่อน

“เฮ้ย! พอๆ อย่าให้ช้ำมาก” ร่างสูงตระหง่านยืนค้ำหัวร่างเหยื่อที่ยับเยิน  พลางสั่ง “ไอ้หมาน  เอ็งไปตามพี่สิงห์มา  บอกว่าข้ายิงนกได้ตัวนึง  หักปีกหักหางไว้รอลูกพี่มาเชือด”

ชื่อใครอีกคนที่ได้ยินทำให้จ้อยหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ  พยายามดิ้นรนขัดขืนยามทั้งร่างถูกไอ้ลอยไอ้เลิศหิ้วหัวท้ายลากไปยังโรงเก็บอุปกรณ์ชมรม  ทว่าเป็นการดิ้นรนที่สูญเปล่า  สายตาพร่าเลือนได้แต่มองร่างผอมๆของไอ้หมานวิ่งไป..

ร่างเล็กบางถูกโยนโครมลงพื้นอย่างไร้ความปรานี  ไอ้ลอยยืนจังก้า  นิ่งมองเหยื่อตัวน้อยกระเสือกกระสนคลานหนี  สายตาหยาบโลนเพ่งพินิศเสื้อตัวบางที่เปียกแนบเนื้อ  ผิวขาวที่ต้องน้ำจนยิ่งขาวจัด  ดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นกลัวเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ  ทั้งที่เมื่อครู่ดวงตาคู่นั้นยังจองหองอวดดีอยู่แท้ๆ 

ไวเท่าความคิด  ร่างใหญ่หนาตรงเข้าขึ้นคร่อมเอวบาง  ปัดมือไม้ที่ดิ้นรนขัดขืนได้ง่ายดายเหมือนปัดแมงหวี่แมงวัน 

ฉาด!!

และเมื่อพอรำคาญมากๆเข้าก็ตบฉาดใหญ่เข้าให้ที่ใบหน้าเล็กจนหน้าหัน  แก้มขาวซีดขึ้นเป็นรอยแดงชัดเจน  จ้อยหอบหนัก  เจ็บปวดและหมดแรงเกินกว่าจะต่อสู้ขัดขืน  ได้แต่นอนหอบระทวยอยู่ใต้ร่างคนสารเลว     

นักเลงหนุ่มลงมือฉีกเสื้อตัวบางออกทันทีดังแคว่ก  แผ่นอกขาวจัดกระจ่างชัดเต็มสองตา  ดวงตาคู่ใสเบิกโพลงยิ่งทำให้ไอ้ลอยยิ้มสะใจ

“พี่ลอยจะทำอะไร” ไอ้เลิศถามงงๆ 
“เออน่ะ  เดี๋ยวสนุกแน่”

“ปล่อยกู!” จ้อยรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายดิ้นรน  ทว่ากลับคนตัวโตชกเข้าให้ที่ท้องน้อยจนไอโขลก คุดคู้กุมท้องตัวงอ  หากแต่ยังครวญครางซ้ำๆ..

“ปล่อยกู.. ปล่อยกู”     

มือสากลูบไล้หน้าท้องขาวเนียนอย่างหยาบโลน  จ้อยสะดุ้งหวาดผวา  หยาดน้ำตาแห่งความกลัวเริ่มรินไหล  เมื่อมือคู่นั้นลัดเลาะลงต่ำ ปลดตะขอรูดซิปกางเกงขาสั้นแล้วดึงออกเหวี่ยงไว้ตรงมุมห้อง  เสียงห้าวหัวเราะกึกก้องแข่งกับเสียงฟ้าฝนคำราม
   
...................................

“อะไรของพวกเอ็งวะ!” สิงห์บ่นอย่างหัวเสีย  ทั้งที่บ่นมาตลอดทางแล้วขณะอยู่บนเรือ  หัวเสียที่โดนปลุกดึกๆดื่นๆ  หงุดหงิดที่ไอ้หมานพูดจาอมพะนำ ยื้อยุดให้ตามมันมาทั้งที่ฝนกำลังตก  ได้แต่สาวเท้าก้าวยาวๆตามลูกน้องตัวดี  “ถ้าไม่มีอะไรน่าสนใจล่ะก็  ข้าจะถีบตกน้ำให้หมดทุกคนเลย”

ร่างผอมสูงเดินนำมาถึงโรงเก็บอุปกรณ์หลังโรงเรียน  เสียงร้องไห้ เสียงครวญคราง เสียงหัวเราะของใครต่อใครดังเคล้ากันไปในเสียงฝน 

เสียงร้องไห้ที่บางเบาจนน่าจะเลือนหายไปในเสียงฝนกระหน่ำ  กลับชำแรกรุกรานถึงขั้วหัวใจ  เสียงของใครคนหนึ่งที่มันจำได้ขึ้นใจตั้งแต่เล็กจนโต

จ้อย!

เสียงนั้นหอบครางถี่กระชั้น  ก่อนหวีดสูงเสียดแทงหัวใจคนได้ยินจนมือไม้อ่อนยวบ  เมื่อไอ้หมานเปิดประตูไม้เก่าคร่ำคร่า  เสียงสะอื้นไห้ยิ่งได้ยินชัดถนัดหู  ร่างสูงใหญ่สาวเท้าตามเสียง  และที่มุมห้องนั่น  ภาพที่เห็นทำให้หัวหน้าอันธพาลผู้ไม่กลัวใครถึงกับตัวชาวาบ

ร่างเปลือยเปล่าขาวโพลนต้องแสงตะเกียงนวลดูราวกับจะส่องประกาย  ตัวสั่นเทาราวลูกนกปีกหักกลางพายุ  ผมเผ้าเปียกปอนยุ่งเหยิงเบือนหลบคล้ายไม่อยากมองสภาพร่างกายตน  สองมือถูกร่างอ้วนใหญ่ของไอ้เลิศรวบไว้เหนือหัว  ตรงหว่างขาขาวที่กางแยกคือร่างกำยำของไอ้ลอยที่กำลังยกมือเปื้อนคราบขาวขุ่นขึ้นเลียไล้ราวกับน้ำหวานรสเลิศ 

“มาแล้วหรือพี่สิงห์” ใบหน้าคมสันหันมายิ้มยียวน  ปลายลิ้นยังแลบเลียตรงหว่างนิ้ว  เหยื่อตัวน้อยจึงค่อยหันหน้ามา

ใบหน้าที่เคยนวลใสบอบช้ำยับเยิน  รอยเลือดแดงจากจมูก  มุมปากแตก โหนกแก้ม เบ้าตาเขียวช้ำ  ดวงตาที่สดใสแวววามอยู่เสมอคู่นั้นบัดนี้แดงช้ำ มีน้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัว 

เหมือนอะไรบางอย่างในหัวใจไอ้สิงห์ถูกเฉือนขาดสะบั้น!   

“ไอ้ลอย มึง!”

เปรี้ยง!!

ร่างสูงใหญ่โจนพรวดเข้าซัดกำปั้นใส่ใบหน้าลูกน้องคนสนิทอย่างแรงจนหน้าหงาย  ก่อนหันไปเตะไอ้เลิศที่ยังงงไม่หายจนหัวซุกหัวซุน  ไอ้หมานที่ยืนที่ออยู่หน้าประตูก็โดนหมัดตะบันหน้าด้วยอีกคน  ลูกชายกำนันอาละวาดไล่ชกลูกน้องอย่างบ้าคลั่ง 
ปราดเข้าโจนเข้าชกไอ้ลอยอีกครั้งจนแม้อีกฝ่ายหงายหลังผึ่ง  สิงห์ก็ยังรัวหมัดใส่อีกหลายครั้งติดๆกัน 

ผั่วะ!! ๆ ๆ ๆ

“ไอ้ลอย!  มึงทำมันทำไม  ทำมันทำไม!” ลูกพี่กระชากคอเสื้อถาม “มึงยังเป็นลูกน้องกูอยู่หรือเปล่า” 

“ฉันต่างหากที่ต้องถามพี่ พี่สิงห์” ไอ้ลอยยังยิ้มหยันได้ทั้งที่หน้ายับเยิน  ปากโกรกเลือดถามกลับเสียดแทงใจ “พี่ยังเป็นลูกพี่เราอยู่หรือเปล่า”

“ใช่ๆๆ” ไอ้เลิศลุกขึ้น สนับสนุนไอ้ลอยเต็มที่   

“วันก่อนมันทำให้เราถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะ พี่ลืมไปแล้วเรอะ” ไอ้หมานผสมโรงอีกเสียง 

เมื่อเห็นใบหน้าคมสันของลูกพี่นิ่งงันไป  ลอยจึงค่อยเถิบตัวหนีออกมา ลุกขึ้นยืน ใช้คมปากแทนอาวุธ “ทำไมพี่ต้องโกรธมากขนาดนี้  กะอีแค่ลูกหนี้คนเดียว  จะห่วงอะไรมันนักหนา  หรือว่า..”

“หรือว่าอะไรเรอะ” ไอ้หมาน ไอ้เลิศ ถามอย่าสอดรู้เต็มที่

“เฮ่ย..ดูท่าที่พวกเราล้อกันตอนเด็กๆจะจริงซะละมั้ง” ลอยพูดยียวนก่อนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น  สิงห์เม้มปากแน่น  ความทรงจำไหลบ่าราวน้ำเชี่ยว

‘ไอ้สิงห์ชอบไอ้กะเทย  ไอ้สิงห์ชอบไอ้กะเทย’
‘เปล่านะ!  กูไม่ได้ชอบมัน  กูเกลียดมันจะตายไป!’


“มึงจะให้กูทำยังไง” ถ้อยคำสบประมาทนั้นทำให้ลูกชายกำนันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  กัดฟันถาม 

ไอ้ลอยตาวาววับ  หันมองเหยื่อตัวน้อยที่นอนคุดคู้  ก่อนหันมาสบตาลูกพี่  พูดไม่กระพริบตา “ล่อแม่งเลยพี่  สั่งสอนมันให้หลาบจำไปเลย” 

“พี่สิงห์  ถ้าพี่แน่จริง  พี่จัดการมันเลย” ไอ้หมานผสมโรงอีกเสียง 

สิงห์ปิดตา คิ้วขมวดคล้ายชั่งใจ  ก่อนลืมตาขึ้นเผยให้เห็นความหวาดหวั่น  “แต่มันเป็นผู้ชาย..”

“ผู้ชายสิดี  เอาเท่าไรก็ไม่ท้อง” ลูกน้องคนสนิทเอ่ย  ก่อนกระซิบเหี้ยมข้างหู “แถมเด็ดกว่าผู้หญิงซะอีก”

ความลังเลละล้าละลังยังปรากฏชัดในแววตา  ไอ้ลอยรีบยุ เร่งเร้า “เอาเลยพี่  ต่อไปมันจะได้เข็ดหลาบ  ไม่กล้าหือกับพวกเราอีกแล้ว”

ดวงตาบวมปูดปรือขึ้นอย่างยากลำบาก  แต่เมื่อเห็นชายฉกรรจ์ ๔ คนยืนตระหง่านห้อมล้อมเหนือร่าง จ้อยก็ตัวสั่นหวาดผวา 

“ฮือ..ปล่อย..” น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งเมื่อร่างคุดคู้ถูกมือหยาบกระชากพลิกหงาย  ก่อนที่มือใครอีกคนจับขาขาวแยกออกกว้าง  เพื่อให้ ‘ใครอีกคน’ แทรกตัวเข้ามา

พยายามดิ้นรน  หากแขนขาถูกตรึงไว้  มือใครเป็นมือใครบ้างก็ไม่รู้ 
   
“ฮือๆ.. ช่วยด้วย..” ใบหน้าบอบช้ำสะบัดส่ายหน้าหนี  ร่ำไห้น่าเวทนา  แต่ไม่ได้ทำให้พวกคนถ่อยนึกสงสารสักนิด

“มึงอยากร้องมึงร้องไปเลยไอ้จ้อย” ไอ้ลอยเข่นเขี้ยวเหี้ยมเกรียม “ร้องให้คนมาเห็นเลยว่านักเรียนครูอย่างมึงโดนนักเลงอย่างพวกกูจับทำเมีย”

“ไม่ใช่พวกมึง!  กูคนเดียว!” สิงห์ประท้วงลั่นหน้าตาตื่นทันที “กูคนเดียวก็พอ” 

ไอ้ลอยลอบยิ้มหยัน  ชิชะ ไอ้สิงห์ ทำเป็นหวงเรอะวะ  แต่อย่างน้อยไอ้จ้อยของเอ็งก็ถึงสวรรค์คามือข้าไปแล้ว

คิดพลาง แยกขาเรียวข้างที่ยึดอยู่ให้กว้างขึ้นอีก  ดูคล้ายอำนวยความสะดวกให้  แต่จุดประสงค์แท้จริงนั้น  คือมุ่งหมายจะลองเชิงคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกพี่

ตลอดเวลาที่ผ่านมา  ไม่มีแม้สักวินาทีที่มันจะนับถือลูกชายกำนันเป็น ‘ลูกพี่’ ถ้าไม่เพราะบารมีกำนันผู้เป็นพ่อ  และเพราะเงินที่เจ้าแม่เงินกู้อย่างคุณนายพูนทรัพย์ผู้เป็นแม่เคยช่วยครอบครัวของมันไว้  ไม่มีวันเสียล่ะที่มันจะยกย่องไอ้เด็กอ่อนหัด และใจอ่อนเกินไปอย่างไอ้สิงห์มาเป็นลูกพี่

ความจริงลอยไม่ได้โกรธแค้นอะไรจ้อยนักหนา  เหตุที่ตลาดเมื่อวันก่อนคนเสียหน้าที่สุดไม่ใช่มัน แต่เป็นไอ้สิงห์ต่างหาก  ทว่าสาเหตุที่มันทำแบบนี้  เพราะอยากดัดหลัง ‘ลูกพี่’ บ้างก็เท่านั้น     

ลอยคว้ามือใหญ่ของลูกพี่วางลงบนเรือนกายเหยื่อ  สิงห์ชะงัก  มือสั่นจนรู้สึกได้  ลอยอยากหัวร่อให้ฟันร่วงนัก 

ถุย! ไอ้ไก่อ่อน   


สิงห์มองทัศนียภาพตรงหน้านิ่งคล้ายคนตกอยู่ในความฝัน 

ทว่าเป็นฝันร้าย! 

คนที่อยู่ในความคิด คนที่อยู่ในหัวใจมาตลอด  บัดนี้นอนเปลือยเปล่า แยกขาให้อยู่ตรงหน้า  เปิดเผยทุกส่วนในร่างกายกระจ่างชัดเต็มสองตา  หากช่างน่าอัศจรรย์ที่เขาไม่เกิดอารมณ์เสน่หาแม้แต่น้อย

ผิวเนื้อขาวเนียนละเอียดมีรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำ  ดูก็รู้ว่าถูกทำร้าย  ไหนจะใบหน้าบวมช้ำ ไหนจะน้ำตาที่ไหลพรากนั่นอีก 

มีแต่ความเวทนาสงสารโอบพันรอบหัวใจ

แล้วทำไมเขาต้องมาอยู่ตรงนี้  อยู่กลางหว่างขาขาวที่กางแยก  เพื่อทำให้ร่างน้อยๆนี้บอบช้ำลงไปอีก  ทำไมไม่ลุกหนีไปซะ!

ลุกไม่ได้!  เขาจะไปไหนไม่ได้!  ถ้าลุกหนีไป  ต่อหน้าลูกน้อง  ต่อหน้าคนกลุ่มเดียวที่ยัง ‘ยอมรับ’ ในตัวเขา  ความ ‘ยอมรับ’ นั้นอาจจะหายไป  แล้วคนอย่างเขาจะมีที่ไหนให้ยืนอีก

สองความคิดตีกันชุลมุน  ว้าวุ่น..สับสน..

บัดนี้ไอ้สิงห์จำต้องเลือก  ระหว่างศักดิ์ศรีแห่งตน  และ  ดวงใจที่เฝ้าถนอม


จะเลือกอะไรดี?!

silent_loner

  • บุคคลทั่วไป
ค้างง!!! จ้อยอย่าเป็นอะไรนะ  :serius2:
สิงห์อย่าทำอะไรจ้อยนะเฟ้ย แกต้องทะนุถนอมคนที่แกรักซิ
ต้องฮึดขึ้นมาแล้วจัดการพวกลูกน้องของแกซะ
หนอยลอยแกเลวมากกกกกกกกก  :m31:

Edit : อ้าวคั่นเหรอเนี่ย :a5: เค้าขอโทษนะ อ่านแล้วอินมากเลยรีบเม้น 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-01-2012 12:23:22 โดย silent_loner »

ออฟไลน์ ดอกไม้

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +321/-1
สิงห์รีบร้อนถอดเสื้อที่ตนใส่อยู่  เผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่งล่ำสัน  เรียกเสียงเฮลั่นจากพวกลูกน้อง.. ที่หุบปากกริบกันแทบไม่ทัน..
   
เมื่อมือใหญ่วางเสื้อตัวนั้นคลุมร่างบอบช้ำของเหยื่อตรงหน้า
   
“กูทำไม่ได้..” เสียงนั้นไม่ดังไปกว่ากระซิบ แต่หนักแน่นนัก “กูทำไม่ลง” 
   
ไอ้ลอยตาค้าง 

“ผู้ชายเหมือนกัน  กูเอาไม่ลง!  ถ้านมไม่โตกูไม่แตะให้เสียมือหรอกโว้ย!” ร่างสูงลุกขึ้นยืนพรวด ปัดเนื้อปัดตัวเหมือนรังเกียจ  หันไปเห็นลูกน้องนั่งหน้าเหวอจึงรีบสั่ง  “มัวเซ่ออะไรกันอยู่  กลับสิวะ!”

ไอ้หมาน ไอ้เลิศยอมปล่อยเหยื่อแต่โดยดี  พากันเดินงงๆออกไป  ไอ้ลอยเดินผ่านพลางแค่นหัวเราะ  สิงห์รีบกระชากคอเสื้อกลับมา กระซิบเหี้ยมเกรียมเอาเรื่อง

“ถ้ามึงมายุ่งกับไอ้จ้อยอีก  กูฆ่ามึงแน่ไอ้ลอย” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนหันหลังเดินจากไป

ทั้งสี่ฝ่าความมืดมาเกือบถึงเรืออยู่แล้ว

“กูลืมของ” ลูกพี่บอกเสียงเรียบ  ไม่เหมือนคนตกใจที่ลืมของสักนิด “พวกมึงกลับไปก่อน ไม่ต้องรอ” 

ไม่รอให้มีใครรับคำ  ร่างสูงใหญ่ก็หันหลังวิ่งกลับไปทันที  มีเพียงสายตาไอ้เลิศไอ้หมานมองตามอย่างไม่เข้าใจ  และรอยยิ้มหยันปิดไม่มิดของไอ้ลอยส่งท้าย   
   

สิงห์วิ่งฝ่าสายฝนมาถึงโรงเก็บอุปกรณ์  ใจเต้นรัวเร็วราวกับคนบ้า  ร่างน้อยๆนั้นยังนอนคุดคู้อยู่ที่เดิม  ประกายฟ้าแลบปลาบส่องลอดช่องว่างข้างฝาให้เห็นผิวเนื้อขาวเป็นระยะ  ร่างกำยำค่อยๆสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆ เงียบๆ ย่อตัวลงวางมือบนต้นแขนเล็ก  ปวดแปลบในใจเมื่อร่างนั้นสะดุ้งเฮือก  กระเถิบหนีหวาดกลัว ลนลาน

“จ้อย.. จ้อยของพี่..” หัวหน้าอันธพาลกระชับร่างสั่นเทาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง  กอดแน่นแนบอก  พึมพำข้างหูซ้ำๆ.. “ไม่ต้องกลัว พี่เอง.. พี่ไม่ทำอะไร  ไม่ต้องกลัว”

สิงห์กระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อมือบางพยายามผลักไส  ดวงตาเขียวช้ำดูหวาดผวา จงเกลียดจงชัง  บีบเค้นหัวใจคนเก่งกล้าให้เหลือไม่ถึงเสี้ยว  จึงค่อยวางร่างในอ้อมกอดลงอย่างทะนุถนอม

“พี่ขอโทษ.. จ้อย พี่ขอโทษ” มือใหญ่เทอะทะประคองใบหน้าเล็กไว้  ค่อยๆเกลี่ยไล้รอยน้ำตา  ก่อนหันหาเสื้อผ้าของอีกฝ่าย  เจอกางเกงขาสั้นสีกากีกองเขละอยู่ด้านหนึ่ง  จึงรีบลุกไปหยิบมาสวมให้อย่างเบามือ 

ร่างบอบบางไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน  ตัวสั่นสะท้าน  สิงห์วางมือลงบนหน้าผาก  ใจหายวาบเมื่อพบว่ามันร้อนผ่าว 


“จ้อย!  จ้อยอยู่ไหน!”
“จ้อย!  วู้!  หายไปไหนของมันนะ”

ได้ยินเสียงคนร้องเรียกอยู่ข้างนอก  เพื่อนคงมาตามหาแน่แล้ว  ไวเท่าความคิด  สิงห์รีบช้อนอุ้มร่างเล็กแนบอก  เปิดประตูผางออกมาพบสง่ากับสันติยืนกางร่มร้องเรียกเพื่อนกลางสายฝน

“เฮ้ย!” เสียงทุ้มห้าวเรียก  สองสหายหันมอง  อึ้งกันไปชั่วขณะ ก่อนทิ้งร่มวิ่งกรูกันมาหา  อารามตกใจเมื่อเห็นสภาพเพื่อนรัก คิดแต่จะช่วยเพื่อนให้รอดเป็นอันดับแรก  สันติจึงพาดจ้อยขึ้นหลังสง่า ก่อนพากันวิ่งปุเลงๆไปยังบ้านพักอาจารย์ 

ทิ้งบุรุษผู้ต้องสงสัยไว้เพียงลำพังกลางสายฝนกรรโชกแรง 

************************

ข่าวนักเรียนถูกคนบุกเข้ามาทำร้ายถึงในโรงเรียนแพร่กระจายไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง  ชาวบ้านร้านตลาดต่างก็พากันโจษจัน  หากเรื่องใหญ่ขนาดนี้  กลับยังหาตัวคนผิดมาลงโทษไม่ได้ 
   
เพราะนักเรียนฝึกหัดครูผู้เป็นเจ้าทุกข์  ไม่ปริปากพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นแม้แต่คำเดียว 

ตอนแรกอาจารย์ใหญ่ดูกระวนกระวายร้อนรนกว่าใคร  ชื่อเสียงโรงเรียนสำคัญก็จริงแต่ความปลอดภัยของนักเรียนสำคัญกว่า  ท่านจึงเสนอแนะให้แจ้งตำรวจ  แต่เจ้าทุกข์กลับยืนกรานไม่เอาความ  ครั้นพอสอบถามว่าตัวการเป็นใคร  จ้อยก็พูดแค่คืนนั้นมันมืด มองอะไรไม่เห็น  ถามว่าพวกมันมีกี่คนก็ไม่รู้  ถามอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง  แถมสง่ากับสันติก็ดันจำไม่ได้เสียอีกว่าผู้ชายที่อุ้มเพื่อนรักของตนไว้ในคืนนั้นเป็นใคร   

‘พวกผมมัวแต่ตกใจ ก็เลยไม่ทันสังเกต’

สง่าแก้ตัวเช่นนั้น 

เลอมานก็เป็นห่วงจ้อยไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าใคร  เด็กหนุ่มเพียรแวะเวียนไปเยี่ยมคนเจ็บที่หอพักบ่อยครั้ง  แม้ตอนแรกจะกระอักกระอ่วนใจ และสง่ากับสันติจะมองหน้าเขาได้ไม่สนิทใจนัก  แต่เมื่อฝ่ายนั้นเอ่ยปากขอโทษ  เขาก็พร้อมจะยกโทษให้  ยิ่งรู้ว่าสองคนนั้นทำไปเพราะแก้แค้นให้จ้อยยิ่งโกรธไม่ลง

เขาเองก็อยากมีเพื่อนที่เป็นห่วงเป็นใย เป็นเดือดเป็นแค้นแทนตัวเองแบบนี้บ้าง

จ้อยมาเจ็บไปคนแบบนี้  คุณชายยิ่งเงื่องหงอยเศร้าซึมเข้าไปใหญ่  จ้อยนอนซมอยู่กับเตียง  มาหา มาชวนคุยไม่ได้เหมือนเก่า  ครั้นพอเขาเป็นฝ่ายไปหา จะอยู่นานๆก็เท่ากับรบกวนคนป่วย 

ส่วนคนร่วมห้องของเขาน่ะหรือ  แค่หน้า เขายังไม่อยากจะมองด้วยซ้ำ

เหตุการณ์คืนก่อนเหมือนเศษเสี้ยนที่ตำคาอยู่ในใจ  มองแทบไม่เห็น  แต่แตะต้องคราใดปวดแปลบทุกที 

คุณชายเลอมานจึงสนทนากับอาจารย์คนึงเท่าที่จำเป็น  เมื่อเจอกันข้างนอกบางครั้งถึงกับเดินผ่านเลยไปด้วยซ้ำ  ยิ่งอยู่กันลำพังในห้องยิ่งไม่ต้องพูดถึง  ทั้งสองพูดคุยกันแค่ตอนเรียนหนังสือ  นอกเหนือจากนั้นก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม  หรือไม่เลอมานก็จะเปิดแผ่นเสียงเพลงฝรั่งทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด  แม้บ่อยครั้งที่หันไป  จะสบตากับฝ่ายนั้นที่เหมือนมองเขาก่อนอยู่นานแล้วก็ตามที 

พออยู่กับตัวเองบ่อยเข้า  คุณชายก็พาความคิดก้าวไปไกลตามประสาเด็กหนุ่มซึ่งอยู่ในวัยใฝ่รู้ 

“ไม่มีวิธีส่งน้ำขึ้นมาบนฝั่งหรือ” เขาเอ่ยปากถามอาจารย์ปรีชาในเช้าวันหนึ่ง  หลังจากคิดเรื่องจ้อยมาหลายวัน  “พวกนักเรียนชมรมกสิกรรมจะได้ไม่ต้องลำบากเวลารดน้ำผัก  ทั้งๆที่เราอยู่ริมคลองแท้ๆ”

“ไอ้มีน่ะมีครับ” อาจารย์วัยกลางคนทำท่านิ่งคิด “ระหัดเอย กังหันน้ำเอย เครื่องตะบันน้ำเอย ใช้ได้ทั้งนั้น  ผมเองก็อยากได้มาไว้ในโรงเรียนเหมือนกัน”

พูดถึงตรงนี้สีหน้าทดท้อลงทันควัน “เสียแต่ว่าเราไม่มีงบ  ทำเรื่องขอไปตั้งนานแล้วยังไม่มีวี่แวว  ระหัดตัวนึงราคาตั้งหลายร้อย” 

‘หลายร้อย?’ คุณชายนิ่งคิด  ราคาถูกกว่ารองเท้าที่เขากำลังใส่อยู่เสียอีก

ใบหน้าผู้อ่อนวัยกว่ายิ้มกระจ่าง  เอ่ยหนักแน่น  “เรื่องเงินไม่มีปัญหา  ผมออกให้เอง”

***********************

เลอมานเคยค่อนขอดตั้งแต่ครั้งแรกที่มาเหยียบโรงเรียนนี้  ว่าอาจารย์ใหญ่เป็นคนทำอะไรเล็กๆเงียบๆไม่เป็น  ทุกอย่างต้องเอิกเกริกใหญ่โตไว้ก่อน  ดูจากงานต้อนรับเขานั่นปะไร 

วันนี้จึงรู้ว่าตนคิดผิดมาตลอด 

ชาวบ้านมากมายไม่รู้แห่กันมาจากไหนเต็มท่าน้ำหลังโรงเรียน  ทุกคนต่างพร้อมใจกันมาดูการติดตั้งระหัด 

ทั้งที่ไม่มีโทรศัพท์แท้ๆ  แต่ทำไมแค่ข่าวเล็กๆว่าเขาซื้อระหัดวิดน้ำให้โรงเรียนถึงแพร่กระจายไปเร็วและกว้างนัก  เด็กหนุ่มผู้มาจากสังคมที่ปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้คนค่อนข้างเฉยชาไม่สนใจกัน  เมื่อมาเจอความสมัครสมานสามัคคี ร่วมแรงร่วมใจกันแบบนี้ถึงกับตั้งตัวรับแทบไม่ทัน 

แต่ก็อุ่นใจดีพิลึก  เมื่อผู้เฒ่าผู้แก่หลายคนตรงเข้ามาลูบหลังลูบไหล่  ยกย่องว่าเขานำความเจริญมาสู่  เด็กๆเนื้อตัวมอมแมมใส่เสื้อบ้างไม่ใส่บ้างเดินตามเขาห่างๆ  และกลุ่มที่ดีใจมากที่สุดคงไม่พ้นพวกนักเรียนชมรมกสิกรรม

เหล่าคณาจารย์มากันพร้อมหน้า  รวมทั้งอาจารย์ผู้ดูแลเขาด้วย 

อยู่กันสองคนก็ว่าอึดอัดใจแล้ว  การต้องมามองหน้ากันท่ามกลางสายตาคนมากมายยิ่งน่าอึดอัดกว่า  เด็กหนุ่มสูงศักดิ์จึงพยายามหลบหน้าอีกฝ่ายอย่างแนบเนียนพลิ้วไหว  เมื่อคนึงเดินมาขณะเขากำลังคุยกับอาจารย์ใหญ่อยู่  เลอมานก็หลบฉากไปคุยกับช่างแทน 

แต่ดูเหมือนอะไรๆจะไม่ง่ายนัก

“พ่อเล็ก!” หญิงชราในโจงกระเบนสีเหล็กท่าทางทะมัดทะแมงเดินตรงเข้ามาหา  ยายช้อยไม่ได้มาดูการติดตั้งระหัด แต่แกมาเยี่ยมหลานชายที่นอนป่วยอยู่ในหอพักทุกเช้า  ใบหน้าเหี่ยวย่นยิ้มแย้มแจ่มใสทันทีที่เห็นเขา 

“อ้าว ยาย” ใบหน้างามหวานยิ้มกว้าง  ก่อนนึกขึ้นได้ว่าคนึงเคยสอนไว้ว่าเมื่อเจอผู้ใหญ่ให้ยกมือไหว้  มือเรียวจึงกระพุ่มไหว้นอบน้อม  “สวัสดีครับ”

“ไหว้พระเถอะลูก”

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น  หันซ้ายหันขวาเลิกลั่กทั้งที่ยังพนมมือ “ไหน พระอยู่ไหน  ไม่เห็นมีเลยยาย” 

หญิงชราหัวเราะลั่นจนเห็นฟันดำ  พลางลูบแขนเขาด้วยความเอ็นดู  เสียงหัวเราะแกคงดังพอตัว จึงเรียกสายตาหลายคู่ให้หันมอง  ทว่ามีคนหนึ่งไม่มองเปล่า  สาวเท้าเข้ามาหาเสียด้วย 

คนที่เขาไม่อยากเจอหน้าที่สุด!
   

อาจารย์หนุ่มเดินตรงเข้ามาใกล้  มือยกไหว้ผู้อาวุโสแต่สายตาคมจับจ้องที่ใบหน้าละมุนของลูกศิษย์ตัวดีไม่วางตา  กี่วันแล้วที่แชเชือน  กี่วันแล้วที่มองตาแล้วเบือนหลบ   
   
ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง  เลอมานหลบหน้าหลบตาเขาอย่างเห็นได้ชัด  จะว่าไปก็น่าจะดีต่อทั้งสองฝ่าย  จะได้ไม่ต้องเสวนา ไม่ต้องใกล้ชิดกันมากนัก  แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอีกฝ่ายยิ่งหลบ เขายิ่งอยากมองหา 

และเรื่องหนึ่งที่ใคร่รู้นัก  เจ้าเด็กดื้อหลบหน้าเขาด้วยเหตุผลใด

เพราะโกรธเคืองที่เขาพูดจาไม่ถนอมน้ำใจ  หรือเพราะ..

‘ชอบผู้ชายเหมือนกัน  น่าขยะแขยง’

ร่างบางที่ยืนตัวเกร็งอยู่ข้างหญิงชรา  คล้ายจะสู้สายตา แต่ก็ไม่กล้า  ยิ่งมองยิ่งเพลินตาไม่รู้ตัว 

“พ่อเล็กหลอกยาย  จ้อยมันบอกว่ามันไม่ได้ซื้อข้าวให้ยายเสียหน่อย” คนแก่ว่าพลางตีมือเข้าที่ต้นแขนขาว  คำพูดนั้นทำให้คนึงชะงัก

“เรื่องอะไรหรือครับ”

“ก็วันนั้น พ่อเล็กปั่นรถถีบไปบ้านยาย  ไปเป็นลมเป็นแล้งหน้าแดงก่ำ  พอฟื้นขึ้นมาก็บอกว่าเอาข้าวที่จ้อยซื้อมาให้  ยายยังแปลกใจว่าจ้อยมันเอาเงินที่ไหนมาซื้อ” ยายช้อยพูดเจื้อย  แต่สีหน้าเด็กหนุ่มที่ถูกจับแขนไว้หน้าเจื่อนลงๆ  ในขณะที่หัวใจ

อาจารย์หนุ่มอ่อนยวบลงเมื่อได้รู้ความจริง

ดอกเอ๋ย..เจ้าดอกจิก  หัวใจแทบจะพลิกเสียแล้วเอย

“วันนั้นที่เราไปหายาย  ซื้อข้าวเอาไปให้แกหรอกหรือ” ทอดเสียงถามอ่อนเอื้อ  หากคนถูกถามกลับทำสีหน้ากระอักกระอ่วน  หันซ้ายหันขวาคล้ายอึดอัดเสียเต็มประดา 

“แล้วต้องขอบใจพ่อเล็กมากนะที่ซื้อเสื้อผ้า ซื้อรองเท้าใหม่ให้จ้อยมัน” หญิงชราเปลี่ยนเรื่อง  คนึงยิ่งชะงัก  ดวงตาสีเข้มมองมือเหี่ยวย่นลูบไล้ท่อนแขนขาวนิ่งงัน “เห็นจ้อยมันบอกว่าอุตส่าห์หอบหิ้วมาให้จากบางกอก  ขอบใจนะลูกนะ”

เลอมานทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  มองอาจารย์ทีมองยายช้อยที  ก่อนดวงตาสุกใสคู่นั้นจะเบิกกว้างอย่างยินดี  เมื่อเห็นใครคนหนึ่งเข้ามาในคลองจักษุ

“สิงห์!” ตะโกนเรียกพลางโบกไม้โบกมือ  “ผมขอตัวก่อนนะยาย”

แล้วก็เดินแทบวิ่งไปหาลูกชายกำนันที่เดินเตร่อยู่ไม่ไกล  ทิ้งให้อาจารย์หนุ่มมองตาม..

ด้วยสายตาลึกล้ำเกินคาดเดา

“คุณชาย!” ร่างสูงใหญ่เรียกลั่นมาแต่ไกล  วันนี้มาคนเดียวไม่มีลูกน้องล้อมหน้าล้อมหลังมาด้วย  ใบหน้าคมสันหันซ้ายขวาคล้ายมองหาใคร  พอเข้าใกล้แล้วค่อยก้มหน้าถามกระซิบเสียประชิด  “เอ่อ.. ไอ้จ้อยล่ะ”

“จ้อยหรือ” เด็กหนุ่มสูงศักดิ์ทำหน้าฉงน  “จ้อยไม่สบาย  นายสิงห์ไม่รู้ข่าวหรือ”

“รู้สิ” ในดวงตาคมกล้านั้นแสดงความห่วงหาอย่างเห็นได้ชัด  แม้ในน้ำเสียงยังทอดนุ่มอ่อนโยน “แต่ยังไม่หายอีกหรือ”

“ยังมีไข้อยู่  แผลตามตัวก็ยังระบม  หยุดเรียนไปหลายวันแล้ว”

สิงห์ทำท่าเหมือนจะซักถามต่อ  แต่การสนทนามีอันต้องยุติลงเท่านั้น  เมื่ออาจารย์คนึงเดินหน้าตึงเข้ามาแจ้งเสียงเรียบว่ารางน้ำและระหัดได้ถูกขนส่งมาพร้อมติดตั้งแล้ว  หม่อมราชวงศ์เลอมานควรเข้าไปดูอย่างใกล้ชิด  ในฐานะเป็นผู้ริเริ่มโครงการ

ระหัดน้ำขนาดใหญ่ที่เลอมานเป็นคนออกเงินซื้อมาทำด้วยไม้ไผ่  เฉพาะกงล้อก็มีเส้นผ่านศูนย์กลางราว ๓ เมตรเข้าไปแล้ว  ซี่กงล้อแต่ละซี่ห่างกันราวครึ่งเมตร  ติดเสื่อลำแพนกับซี่กงล้อ  กลุ่มช่างวางระหัดลงตำแหน่งในน้ำครึ่งหนึ่ง  เพื่อรับกระแสน้ำทำหน้าที่เป็นกังหันหมุนรอบแกน  โดยมีกระบอกตักน้ำทำด้วยไม้ไผ่ผูกติดกับกงล้อด้านกว้าง  เอียงทำมุมให้ตักและเทน้ำขณะกงล้อหมุน  เมื่อกระบอกน้ำอยู่ตำแหน่งสูงที่สุดจะเทน้ำลงมายังรางน้ำที่รองรับและส่งน้ำเข้าสู่แปลงเพาะปลูกได้ตามต้องการ 

คนึงลอบมองเด็กหนุ่มตัวขาวที่เฝ้าดูการติดตั้งอย่างสนอกสนใจ  ลอบมองคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นยามไม่เข้าใจกลไก  ลอบมองริมฝีปากแดงสวยที่คลี่ยิ้มยามเห็นระหัดเคลื่อนไหว  ลอบมองอยู่เช่นนั้นนานเท่าไรไม่รู้   

มารู้ตัวอีกที  ก็เมื่อดวงตาเฉิดฉายคู่นั้นหันมาสบประสาน  อาจารย์หนุ่มจึงรีบเบือนสายตาหลบทันควัน  กระแอมไอขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน 

ก็แค่น่ามอง..

ดอกเอ๋ย..เจ้าดอกโกมุท   เจ้าแสนสวยสุดของเรียมนี่เอย

ระหัดตัวใหม่ทำท่าจะไปได้ราบรื่นจนกระทั่ง..

จู่ๆ ซี่กงล้อที่หมุนตามกระแสน้ำอยู่ก็หยุดกึก  กระบอกน้ำหยุดนิ่งไม่ทำงาน  เลอมานดูอยากรู้อยากเห็นกว่าใคร  ถึงขั้นลุยน้ำลงไปดูใกล้ๆ  อาจารย์ผู้ดูแลลงน้ำตามไปทันที 

เสียงช่างหนุ่มตะโกนบอกว่าระหัดคงติดอะไรสักอย่าง  ใบหน้าสวยหวานเคร่งเครียด  ลุยน้ำลึกจนถึงระดับอก  มือบางเอื้อมไปเขย่ากระบอกน้ำกุกกัก  คนึงสาวเท้าตามติด  เตือนก็แล้ว ห้ามก็แล้ว ไล่ให้ขึ้นจากน้ำก็แล้ว แต่เด็กดื้อก็ไม่ยอมฟัง รั้นจะเขย่าให้ระหัดทำงานท่าเดียว 
   
ร่างสูงใหญ่ลุยน้ำไปอีกด้าน  พยายามช่วย  มือใหญ่กระชากซี่กงล้อทีเดียว ระหัดก็หมุนคล่อง  กระแสน้ำหนุนรวดเร็วจนคนตัวเล็กกว่าที่อยู่อีกด้านไม่ทันระวัง

กระบอกน้ำไม้ไผ่เสยเข้าให้เต็มหน้า!  แรงปะทะทำให้ร่างโปร่งบางหงายหลังจมลงไปในน้ำระดับอกได้ง่ายดาย

สีเลือดแดงจางกระจายฟุ้งในน้ำคลองสีขุ่น      

อาจารย์หนุ่มตาเบิกกว้างก่อนดำตามไปดึงตัวขึ้นมา  คุณชายไอโขลกเมื่อโผล่พ้นน้ำ ไอจนหน้าแดงตาแดงจัด ยามร่างสูงใหญ่อุ้มขึ้นจากน้ำ  วางลงบนท่า 

กลุ่มอาจารย์และชาวบ้านรายล้อมพากันฮือฮา  ใบหน้างดงามเฉิดฉันท์ถูกกระแทกจนเขียวช้ำทั้งซีกหน้า  เลือดกำเดาแดงฉานไหลโกรกจากจมูกหยดแหมะลงบนเสื้อขาว  คนึงปวดอกหนึบเมื่อคนในอ้อมแขนใช้มือรองเลือดไว้แล้วเงยดวงตาหวาดหวั่นขึ้นสบตา

โกรธ? กลัว? หรือไร? หัวใจจึงบงการให้ปากตะคอกลั่น

“จะทำอะไรหัดระวังหน่อย!  ถ้าเราเป็นอะไรไปรู้ไหมว่าใครจะเดือดร้อนบ้าง!”

ดวงตาตัดพ้อที่มองสบมา  ทำให้อาจารย์หนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น  ก่อนช้อนร่างคนเจ็บขึ้นไว้ในอ้อมแขน มุ่งตรงไปยังห้องพยาบาล   

“ทำไมถึงช่างขยันหาเรื่องให้คนอื่นปวดหัวนัก!”

หากอ้อมกอดอุ่นล้ำที่รัดแน่นนั้นตรงข้ามกันเหลือเกินกับถ้อยคำผรุสวาทที่พร่ำพ่น 


ดอกเอ๋ย..เจ้าดอกสวาท  หัวใจแทบจะขาดเสียแล้วเอย

   
โปรดติดตามตอนต่อไป

------------------------------------------------------------------------------------
* เสน่หา, มนัส ปิติสานต์ คำร้อง-ทำนอง, ศรีไศล สุชาติวุฒิ ขับร้อง
ขอบคุณภาพประกอบจากสาขาเทคโนโลยีทางการศึกษาสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) กระทรวงศึกษาธิการค่ะ



ตอบเม้นกัน  :L2:


Artemis
ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่รักคุณชาย  ตอนแรกคิดว่านายเอกเรื่องนี้จะมีแต่คนเกลียดซะแล้วซี  เปิดตัวมาก็น่าหมั่นไส้ขนาดนั้น  อาจารย์ทนใจแข็งได้ไม่นานหรอกค่ะ  ก็เด็กมันยั่ว..เอ๊ย ก็เด็กมันน่ารักนี่นา

WinterRose
โอ้..เข้าใจเรื่องทำลิ้งค์แจ่มแจ้งแดงแจ๋แล้วค่ะ  ขอบคุณคุณ WinterRose มากๆเลยเน้อ  เรื่องอาจารย์กับคุณชาย  เดี๋ยวอาจารย์จะได้เห็นจิตใจด้านดีของคุณชายมากขึ้นน่ะค่ะ  คาดว่าไม่นานคงใจอ่อน (นี่ก็นิดๆแล้ว) ส่วนน้องจ้อย น้องเกลียดใครไม่เป็นอยู่แล้ว ยกเว้นไอ้สิงห์กับพรรคพวก ฮ่าๆ

tonkhaw
อาจจะยังเรียกว่ารักได้ไม่เต็มปากค่ะ  อาจเป็นความรู้สึกดีๆที่เริ่มผุดขึ้น  เหมือนต้นกล้าอ่อนๆน่ะเน้อ  วันนี้ยังเล็ก แต่รดน้ำเข้าไม่นานมันก็งอกงาม  ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ

ordkrub
ขอบคุณที่สงสารคุณชายนะคะ  แต่เราว่ายังไม่พอ เด็กเกรียนๆแบบนี้ ต้องโดนสั่งสอนให้แสบถึงทรวง (รังแกคนน่ารักเป็นงานอดิเรกของเราค่ะ ฮ่าๆ)

หัวแม่เท้า
ขอบคุณที่ติดตามจ้า ^^

vk_iupk
ใช่ๆ ถ้าไม่แคร์เขาก็คงไม่น้อยอกน้อยใจเขาน่ะเนอะ^^ จะว่าไปสันติกับสง่าน่าโบกให้สลบจริงๆค่ะตอนนี้ เล่นอะไรแผลงๆ

aisen
ตอนเขียนคนเขียนก็เพลินและมีความสุขมากๆเหมือนกันค่ะ ยินดีมากๆที่ความรู้สึกนั้นถูกถ่ายทอดไปถึงคนอ่าน ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ^^

ken_krub
ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า  อ้าแขนรับเลย

roseen
๕๕๕+ โธ่..ไอ้ลอยเอ๊ย ชาวบ้านเขาเกลียดแกกันหมดแล้วนะเนี่ย

silent_loner
ขอบคุณมากค่ะ ส่วนตัวเป็นคนชอบเพลงเก่าอยู่แล้ว แม่ชอบเปิดให้ฟังบ่อยๆน่ะค่ะ เรารู้สึกว่าเพลงไทยสมัยก่อนนี่ใช้ภาษาได้สวยงามมากๆเลย

silverspoon
มีแต่คนสงสารพี่สิงห์แฮะ  ว้าว..เรตติ้งดีเกินคาดนะเนี่ย^^

nataxiah
ไม่เป็นไรจ้า บอกตรงๆว่าแค่แวะเข้ามาอ่านก็รู้สึกขอบคุณมากๆแล้ว  ยิ่งถ้าอ่านแล้วชอบ คนเขียนยิ่งดีใจเลยค่ะ

miya_pp
ดอกไม้เยอะแยะเลย ขอบคุณนะคะ^^

Phantom
ยังต้องลุ้นคุณชายอีกนานค่ะ ไอ้คนที่จ้องจะงาบก็มีอยู่คนเดียวนี่แหละ คุณชายก็ไม่ได้รู้ตัวเล้ย..เอ๋อซะ  ขอบคุณสำหรับกำลังใจเช่นกันนะคะ^^

silverphoenix
มามะขอกอดทีค่ะ  :กอด1: ขอบคุณมากๆเลยที่เข้าใจคุณชาย  เด็กที่ถูกสปอยล์ตั้งแต่เล็กๆ แถมไปอยู่รร.ประจำห่างพ่อห่างแม่อีก นิสัยก็เลยเป็นแบบนี้  พอถูกขัดเกลาก็ปรับปรุงตัวได้  เป็นกำลังใจให้ชายเล็กนะคะ

Jploiiz
ติดสี่แผ่นดิน? หมายถึงนิยายหรือละครเวทีคะ  ถ้าเป็นละครเวทีละก็มากอดคอกันกรี๊ดเร้ว  เราไปดูมาแล้วชอบมากๆเลยล่ะค่ะ  อาจารย์ตอนนี้ก็เริ่มหวั่นไหวนิดๆแล้วล่ะ  ส่วนที่จ้อยเกลียดสิงห์  น้องมีที่มา มีเหตุผลว่าทำไมถึงเกลียด เดี๋ยวจะค่อยๆเล่าให้ฟังนะคะ^^

mini_bilieber
ขอบคุณมากๆเลยค่ะที่แวะเข้ามาอ่าน และขอบคุณไปถึงทุกคนที่นำเรื่องนี้ไปแนะนำด้วยนะคะ  จะว่าไปชื่อเรื่องก็ดูเศร้าๆละเนอะ  ดอกมหาหงส์เขาเป็นดอกไม้เศร้าๆนะเราว่า  หอมอ่อนโยน เหมือนผู้หญิงสวยๆ เรียบง่าย ใจดี แต่เข้มแข็งลึกๆ

pooinfinity
อย่างสิงห์นี่ต้องเรียกคบคนพาลพาลพาไปหาผิดค่ะ คนดีๆแต่เสียเพราะเพื่อนเลว  ส่วนเรื่องชายเล็ก  ความจริงต้องขอบคุณท่านพ่อนะคะที่ส่งมา ไม่งั้นคุณชายก็ไม่ได้เจออาจารย์น่ะซี

namngern
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ  แค่แวะเข้ามาอ่านก็ดีใจแล้ว ยิ่งอ่านแล้วชอบยิ่งดีใจใหญ่ ยินดีที่ตัวหนังสือของเราสามารถทำให้คนอ่านมีความสุข  ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

My_Rain
ว้าว..ยินดีที่เขียนแล้วทำให้คนอ่านรู้สึกได้แบบนั้นนะคะ  เรื่องความหลังของจ้อยกับพี่สิงห์ เดี๋ยวจะค่อยๆเล่าย้อนให้อ่านเรื่อยๆเน้อ  ส่วนไอ้ลอยนี่เลวขนานแท้ค่ะ (นึกถึงตัวโกงหนังไทยสมัยก่อนไว้ ประมาณนั้นเลย^^) อยากอัพให้อ่านทุกวันเหมือนกันค่ะ  แต่เขียนช้าน่ะเน้อ ได้วันละหน้าสองหน้าเอง T^T

fox
โอ๊ย..ยิ้มแก้มปริเลยค่ะ.. ลอยแล้วๆๆ ตัวลอยไปติดตอม่อรถไฟฟ้าที่กำลังสร้างอยู่หน้าปากซอยแล้ว..โอ้ววว
(แอบกระซิบว่าเราไม่เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ ยังห่างไกลจากคำว่านักเขียนมืออาชีพเยอะ แต่ที่กล้ายืนยันเลยก็คือเรื่องนี้เราเขียนด้วยความรักจริงๆ  ยินดีมากที่ความรู้สึกนั้นส่งผ่านไปถึงคนอ่าน ขอบคุณมากๆเลยค่ะ^^)

hongzaa
เพราะน้องหงส์แนะนำไว้ คนอ่านเลยมากันเยอะเลยจ้ะ ขอบคุณมากๆเน้อ  :กอด1: พี่จะพยายามอัพให้ได้อาทิตย์ละตอนนะคะ  ตอนนี้กำลังปั่นตอน ๑๐ อยู่จ้า คาดว่าคงลงได้ตามที่ตั้งใจไว้  ส่วนเรื่องนั้น.. เรามาลุ้นกันเนอะ ว่าคู่ไหนจะได้กันก่อน  แอร๊

Takamine
ขอบคุณที่ติดตามและยินดีที่ชอบจ้า^^

thearboo
รักคนอ่านเหมือนกันจ้า  อย่าเพิ่งร้องไห้น๊าอย่าเพิ่งร้อง โอ๋ๆ(ซับน้ำตาให้) เพราะเดี๋ยวคุณชายจะโดนหนักยิ่งกว่านี้อีกจ้า ^^ (รังแกคนน่ารักเป็นงานอดิเรกของเรา ฮุฮุ)

iamew
๕๕๕+ ลอยเอ๊ย เกิดมามีแต่คนเกลียด สม!  ว่าแต่ขำสโลแกนจังค่ะ^^ ลองอ่านตามแล้วลงไปนอนกลิ้งขลุกๆๆๆ (เขิลล์) 

yayee2
ชอบดอกมหาหงส์เหมือนกันเลยค่ะ  จำได้ตอนเด็กๆชอบไปยืนดมดอกมหาหงส์แล้วโดนยายเอ็ดว่าอย่าดมดอกไม้จากต้น เดี๋ยวได้ผัวแก่  เราเลยยิ่งดมใหญ่เลย  อย่างน้อยยังได้ผัวเน้อยาย ถึงจะแก่หนูก็เอา (แล้วสากตำหมากก็ลอยมา T^T)  เรื่องนี้ย้อนยุคไปเมื่อประมาณ ๕๐ ปีก่อนค่ะ  เรื่องชายรักชายในสมัยนั้น.. โอย..ยากค่ะ หนักใจแทนอาจารย์และชายเล็กเลย
   

รักคนอ่านค่ะ

ดอกไม้
๒๐ มกราคม ๒๕๕๕

tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
สามคำ เหี้ยที่สุด
เลวจนไม่รู้จะบรรยายยังไง
ทำได้เเม้กระทั่งคนไม่มีทางสู้
สิงห์ก็เหมือนกันห่วงแต่ศักดิ์ศรี
ไม่ห่วงคนตรงหน้ามั้งหรอไง
ปัดโถ่ๆๆๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: มหาหงส์ บทที่ ๘ : เสน่หา [๒๐/๑/๕๕]
« ตอบ #129 เมื่อ: 20-01-2012 11:46:36 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






tonkhaw

  • บุคคลทั่วไป
อ้าวมีอีกตอนนี่น่า

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
อยากให้ไอ้ลอยโดนจัดหนักสักทีจริงๆ....  เกลียดมันอ้ะ!

หนูจ้อยนี่ก็ชะตากรรมน่าสงสารยิ่งนัก

เป็นห่วงคุณชายจัง...จะโดนไอ้ลอยทำอะไรมั้ยเนี่ย  ขอให้เรื่องอะไรๆก็เป็นไปด้วยดีเท้ออออ

+1  ให้จ้าา

ออฟไลน์ ดอกไม้

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +321/-1
คุณ silent_loner คุณ tonkhaw

ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร เราก็ต้องขอโทษด้วยค่ะที่กว่าจะอัพได้แต่ละทีช๊าาาา..ช้าาา  :sad4:

หรือจะแก่แล้ว งุ่มง่ามต้วมเตี้ยม โอไม่นะ  :o12:

silent_loner

  • บุคคลทั่วไป
เฮ้อ ค่อยยังชั่ว ดีนะที่ไม่ทำอะไร :เฮ้อ:
แต่จ้อยจะหายโกรธสิงห์รึเปล่า เหมือนว่าสองคนนี้เคยมีความหลังกันอยู่
ส่วนคุณชายนี่น่ารัก ดูไร้เดียงสามากอ่ะ ชอบตอนที่ถามว่าพระอยู่ไหนเนี่ยแหละ :m20:
ครูคนึงพอรู้ความจริงก็เลิกมองคุณชายในแง่ร้าย
และเลิกปากไม่ตรงกับใจได้แล้วนะ ทำอย่างนี่คุณชายน้อยใจแย่
ปล.คนเขียนเค้าชอบเพลงนี้มากๆๆเลย ขอบคุณที่ตอบเม้นนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-12
ทำไมลอยถึงเลวอย่างนี้  :z6: :m31:

สิงห์ต้องสู้บ้างนะ เพื่อความรักไง  :sad11:

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
อยากให้สิงห์กล้าพอที่จะไปเยี่ยมจ้อย และกล้าพอที่จะแสดงความในใจให้จ้อยรู้ว่า สิงห์รู้สึกดีๆและเป็นห่วงจ้อย
ครูคนึงคะเข้าใจนะคะว่าที่บ่นและทำเสียงเข้มเหมือนดุคุณชายไปน่ะ ความจริงในใจเป็นห่วงคุณชายแทบขาดใจ
แต่ครูกลับไปแสดงออกตรงกันข้ามกับหัวใจ ใครเขา(คุณชาย)จะรู้ไหมล่ะ
ดอกเอ๋ย..เจ้าดอกขจร ใจพี่รอนๆ..แทบจะขาดแล้วเอย
(ใจครูคนึงห่วงคุณชาย ใจพี่สิงห์ห่วงจ้อย  )

ป.ล. อ่านไปมีแอบจิ้นไปด้วยแหละว่า ทั้งจินดากับจ้อย มีความเกี่ยวข้องกับคุณชายทางสายเลือดด้วย
      ไม่เป็นพี่น้องกัน ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน อิ อิ (ฝันเฟื่องไปแหละแก)
   

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8859
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +946/-15
น่าจะเปลื่ยนชื่อ.....นะไอ้เลว :z6:

tanuki

  • บุคคลทั่วไป
 :jul1:เลือดท่วมจอกันเลยทีเดียว

สงสารจ้อยจริงๆ เจ็บหนักกว่าใครเพื่อน


Mio

  • บุคคลทั่วไป
สามคำให้ไอ้ลอย>>>มึง เจอ กู  :z6:
ชายเล็กกับคุณครูเริ่มหวานปะแล่มๆ  :-[
นางฟ้าชอบเรื่องนี้มากเลยยยยยยยยยยยย 

ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-3
ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาด่าไอ่ลอย มันรู้สึกว่าไม่มีอะไรเทียบเท่าตัวมันได้เลย

ถ้าสิงห์จะตัดใจไม่คบพวกมันก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แล้วต่อไปจ้อยจะเป็นยังไง

ต่อมาที่คุณชาย โถ พ่อคุณเอ้ยยย จะเป็นไงบ้างน่ะลูก เกิดมาจะเคยเจ็บแบบนี้มั้ยน้อลูก

แล้วคุณครูล่ะ น่าจะเป็นบทเรียนบ้างนะว่า ควรจะคิดใึีคร่ครวญอะไรดูก่อน ตัวเองก็เป็นถึงครูบาอาจารย์

เริ่มอินมาก คิดว่าคุณชายเป็นลูกตัวเอง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: มหาหงส์ บทที่ ๘ : เสน่หา [๒๐/๑/๕๕]
« ตอบ #139 เมื่อ: 20-01-2012 20:52:36 »





ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ @BUA@

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +427/-7
รู้สึกกดดันกันถ้วนหน้า
ความน้อยใจในตอนที่แล้ว ยังคงตามมาถึงตอนนี้
แถมท่าทางจะมีมากกว่าเดิมซะอีก   :z3:

ออฟไลน์ Jploiiz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-2
เวอร์ชั่นหนังสือกับละครน่ะค่ะ
ส่วนละครเวทีนี่ยังไม่มีโอกาสได้ไปดูเลย ไม่มีงบ  :z3:

อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกสงสารสิงห์กับจ้อยมากๆ
สิงห์เองตอนนี้เหมือนลูกน้องคนสนิทก็ไม่เหมือนก่อนแล้ว
เหมือนที่ตามกันแรกๆ เพียงเพราะบารมีลูกชายกำนันอย่างที่ลอยว่า
แล้วตัวสิงห์เองก็ไม่อยากให้ใครว่าตัวเองได้เหมือนกัน
แต่ห่วงจ้อยก็ห่วง แต่จะทำอะไรต่อหน้าลูกน้องมันก็ไม่ได้
เลยได้แค่เก็บๆ ความรู้สึกตัวเองไว้
ส่วนจ้อยเองก็เหมือนจะเข้าใจสิงห์เข้าบ้างแล้วเพราะไม่ยอมบอกใครว่าใครเป็นคนทำ
เพราะตอนที่สิงห์วิ่งฝ่าฝนไปหาจ้อยตอนนั้นล่ะมั้ง


Zymphoniz

  • บุคคลทั่วไป
ไอ้ลอยยยยย ขอถีบทีดิ๊  :z6:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2121/-586
 แม้ตอนแรกๆ ดูจะยัดเยียด ความงาม ของคุณชายมากไปหน่อย  แต่หลังๆ มาก็ดูเรียบเนียนขึ้นเยอะเลย

ออฟไลน์ MIkz_hotaru

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-4
เรื่องนี้ทำเราติดงอมแงม อ่านไม่หยุดตั้งแต่เมื่อคืน
จนตอนนี้หกโมงเช้า  :really2:

ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นพล๊อตเรื่อง ภาษา ตัวละคร
มันละมุนละไม กลมกล่อม เหมือนได้ดื่มชาอุ่นๆในตอนเช้า
แต่ก็บีบหัวใจเหมือนกันนะ
แค่อาจารย์ตะคอกคุณชาย เราก็น้ำตาคลอแล้วอ่ะ  :sad4:

เมื่อไหร่จะรักกันน้อ แต่เริ่มๆแล้วสินะ คุณชายน่ารักขึ้นกว่าตอนแรกๆเยอะเลย
อาจารย์อย่าดุนักสิ
รออ่านตอนต่อไปนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
เรื่องนี้เป็นอะไรที่ลงตัวมาก ไม่รู้จะเม้นท์อะไรเลย
คือมันใช่อ่ะกิ๊บ 555
นิดนึงเนาะ ไอ้ เหี้-ย ลอยแมร่งเลว

รักเลอมานมากมาย  นายเอกในดวงจวย เอ๊ย ~ ใจ
รักคุณดอกไม้ด้วยฮะ จุ๊บ ๆ

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
สงสารจ้อย  ถูกนำมาเป็นเครื่องมือ  แล้วสิงห์ก็ยังไม่รู้ตัวอีกว่าถูกลูกน้องบ่อนทำลาย  สงสัยงานนี้หนักแน่
อาจารย์คนึงก็ช่างกระไร  เมื่อไหร่ปากจะตรงกับใจเสียที

ออฟไลน์ Phantom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0

ฉึก ฉึก ฉึก
ไอ้เราก็ลุ้นกลัวคุณชายโดนทำร้าย
กลายเป็นจ้อยโดนซะนั่น
คุณดอกไม้ใจร้ายยยยย  :z3:

แต่ยังดีที่ไม่โดนมากไปกว่านี้
สงสารจ้อยจัง  :monkeysad:

รอลุ้นเรื่องราวในตอนต่อไป
ขอบคุณที่มาอัพเรื่อย ๆ นะคะ


oattie

  • บุคคลทั่วไป
อ่านแล้วชอบมากเลยค่ะ

 :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด