[Story] คนแรกของหัวใจฯ (สิ่งสุดท้ายของมิตรภาพ กับการยุติบทบาทของนายเต้)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [Story] คนแรกของหัวใจฯ (สิ่งสุดท้ายของมิตรภาพ กับการยุติบทบาทของนายเต้)  (อ่าน 53083 ครั้ง)

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
ทำมัยพี่เต้ ต้องเปลี่ยนชื่อเรื่องอ้ะ
ผมชอบชื่อเรื่องเก่าง่ะ ๆ :m17:
แหะ ๆ ชอบ The Classic มากมาย

"คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต"

ปล. ง้านก้อไม่แอบชอบล่ะนะ หุหุ  :m11:

หึหึ... ก็มาบอร์ดใหม่อะครับ ก็เลยเปลี่ยนชื่อนิดหน่อยนะครับ แต่เนื้อหาเหมือนเดิม เปลี่ยนแค่ชื่อตัวละครหนึ่งตัวเท่านั้นครับ อิอิ ไม่ต้องแอบหรอกคร้าบบบบ  :m1:



ง่า...ชอบเรื่องนี้จังเลยอ่ะ  :m3:  อ่านต่อมาจากเรื่องสะดุดรักฯ

อ่านไปถึงบทที่ 10 แล้วร้องไห้เลย :m15:

หวังว่าคนที่เกมชนด้วยคนเป็นนายเต๊บน๊า   เกมจะได้หายเศร้าซะที

รีบมาต่อเร็วๆนะอยากอ่านจะแย่แล้ว :a9: :a9:

รออ่านดูแล้วกันครับ อิอิ ที่นายเกมหายเศร้านะ มีหลายเหตุผลคร้าบบบบ


            กะจะเชียร์ให้ return    :seng2ped:      แต่ถ้าเป็นนายคนนี้ ยอมละ ลุ้นให้ด้วยคนก็ได้  :laugh:

            นับ 1 ได้แล้ว go go go go     :a2: :a2:

                                                         CargO CargO (รักวุ่นวายนายขี้เหร่ :a5:)

55+ ตกใจอะไรกับ รักวุ่นวายนายขี้เหร่หละครับ อิอิ แต่ก็ขอบคุณที่เชียร์นะครับ

อ๊ากสสสสสสสสสส
รอคอยการกลับมาของเต๊ป
 :m3: :m3: :m3: :m3:


ว่าแต่เต๊ปเปลี่ยนชื่อเป็นเอกหรือ :m28: :m28: :m28: :m28:

ชอบเรื่องนี้จริงๆ วางพล็อตและเขียนได้สมจริง
 :m1:
ต้องอ่านสองเรื่องควบคู่กันไปเลยนะนี่

อ่านอีกเรื่อง สงสัยไปถึงอีกเรื่อง

กลุ่มของเต้ กับ กลุ่มของเกม

 :m11: :m11: :m11: :m11:

คนที่ชื่อเอกเป็นรุ่นพี่ครับผม ส่วนที่ว่าวางพล็อตเรื่องได้สมจริงนั้น ก็เพราะว่ามันมาจากชีวิตจริงของผู้แต่งเองไงหละครับ และเรื่องนี้กับสะดุดรักฯ มันเป็นเรื่องที่เชื่อมต่อกันครับ เพราะเกมกับเต้ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยประถมนะครับ

ถ้าเป็นเต๊บจริงก็ดีนะซี  :m1:  :m1:  :m1: จะได้เชียร์  :m3:  :m3: (ยังไงก็ไม่เชียร์กุ๊นหรอก  :a14:)

55+ ยังไม่รู้เลยนะครับว่าเป็นใคร ทำไมเลิกเชียร์กุ๊นซะหละครับ มันน้อยใจนา...



ผมขอบคุณสำหรับทุกๆ กำลังใจและความคิดเห็นนะครับ

นายเต้เองครับผม  o1

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
บทที่ 13 การพบกันอีกครั้งของคนสองคน

..........
“กุ๊นรักเกมจังเลยครับ” กุ๊นพูดพลางกอดกระชับผม

“ทานอะไรยัง เดี๋ยวกุ๊นเลี้ยงเอง”

“ไม่เป็นไร กุ๊นทานเถอะ เกมไม่หิวนะ” ผมพูดพลางเกาหัวตัวเอง กุ๊นมาอยู่นี่ได้ยังงัย ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ แถมแต่ชุดนิสิตเหมือนผมอีก งงจัง

“งั้นไม่ต้องทานไปกันเลยดีกว่า เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน” กุ๊นพูด

“อืม”

แล้วผมกับกุ๊นก็เข้าเรียนวิชาแรกของวันนั้นพร้อมกัน แต่ทำไมไม่เห็นเพื่อนๆ ผมเลย มีแต่คนที่ผมไม่รู้จักทั้งนั้น แถมห้องก็ดูเหมือนไม่ใช่ห้องเรียนซะอย่างนั้น

“เป็นอะไรเกม ตั้งใจเรียนหนอยดิ” กุ๊นสะกิดผม

“อือ....”

“โชกุน” ผมพูดขึ้นเบาๆ เมื่อสายตาผมหันไปมองเห็นร่างๆ หนึ่งที่นั่งเยื้องๆ ผม ทั้งรูปร่างและทรงผม นายโชกุนชัดๆ แต่ทำไมมันไม่หันมามองผมนะ

“โชกุน” ผมเร่งเสียงเรียกให้แรงขึ้นกว่าเดิม...

“จะเรียกทำไมเสียงดังจัง อยู่แค่นี้เอง...” ผมกันไปมองที่ต้นเสียง นายโชกุนยื่นหน้ามาใกล้ๆ ผม แถมเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ

“นี่นายฝันเหรอ” ผมหันมองรอบๆ นี่มันห้องพักผมนี่นา นี่ผมฝันไปหรอกเหรอ แต่ทำไมหน้าของกุ๊นมันถึงชัดเจนขนาดนั้น ใบหน้าที่ผมอยากเห็นมานาน...

“เฮ้ย... เราไม่ได้ว่าอะไรนายซักหน่อย” โชกุนพูดพลางเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าแล้วยื่นให้ผม นี่น้ำตาผมไหลด้วยเหรอ

“ขอบใจ เราฝันไม่ค่อยดีนะ” ผมปดนายโชกุนไปจนได้

ผมมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ 1 เทอมแล้ว เทอมที่ 2 นี้รูมเมทผมอีกสองคนได้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ทำให้เหลือแค่ผมกับนายโชกุนที่ยังพักห้องนี้โดยไม่มีใครย้ายเข้า เมื่ออยู่กันสองคนทำให้ผมกับนายโชกุนสนิทกันมากขึ้น

“งั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัวเหอะ นี่เช้าแล้ว”

“อืมมมม” ผมลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ

“ลงไปกินข้าวด้วยกัน” นายโชกุนชวนผมลงไปทานข้าว วันนี้เป็นวันหยุด ผมจึงลงไปด้วย โชกุนเลิกกับแฟนตั้งแต่เทอมที่แล้ว ผมก็เคยถามเหตุผลเขาเหมือน (ไม่รู้จะไปยุ่งทำไม) นายโชกุนก็ได้แต่มองหน้าผมและก็ไม่พูดอะไร ผมก็เลยไม่ถามมันอีกเลย…

“นั่งด้วยคนได้มั้ย” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น นายคนที่ผมเดินชนเมื่อหลายเดือนก่อนนี่เอง

“เอ่อ... เอ้อ... เชิญครับ”

“มาคนเดียวเหรอครับ”

“เปล่าครับ มากับเพื่อนนะครับ” ผมตอบนายคนนั้นไป

“อืมมมม”

“นายชื่ออะไรเหรอ”

“เดี๋ยวนายก็รู้เอง” นายคนนั้นพูด ก่อนที่โชกุนจะถือของกินมาให้ผม

“เอ่อ...”

“นี่โชกุน รูมเมทเรา... ส่วนนี่เอ่อ...”

“ไม่เป็นไรครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” สองคนนั้นทำความรู้จักกัน โดยที่ผมและโชกุนก็ไม่รู้ชื่อเขา ผมเลยเรียกเขาว่า “นายคนนั้น”

“ขอนะ” นายโชกุนพูดพลางตักเอาชิ้นหมูจากจานผม

“เฮ้ย... เร็วเป็นบ้า”

“นายเอานี่ไปกิน จะได้โตไวไว 55+”

“อะนะ” ผมและนายโชกุนกินข้าวด้วยความสนุก นายคนนั้นเลยขอตัวลุกไปนั่งกับคนอื่น ผมสังเกตดูว่าหน้าเขาจะเศร้าๆ ผมก็ไม่คิดอะไร

“โชกุน!!!”

“555+” โชกุนได้แต่หัวเราะ จะอะไรอีกหล่ะครับ มันเล่นหยิบชิ้นหมูไปจากจานผมไปเกือบหมดแล้ว มันก็ได้แต่หัวเราะ...

“นายกินผักนั่นแหล่ะดีแล้ว” ดูมันพูด

“อะนะ... ขืนกินแต่ผัก เขาก็งอกนะซี”

“555+” มันพูดพลางยื่นผักในจานมันให้ผม

ผมและโชกุนนั่งกินนู่นกินนี่อยู่ตรงนั่นกว่าชั่วโมงครึ่ง โดยที่ผมไม่ทันได้สังเกตว่า มีสายตาของผู้คนมองมาทางเราสองคน....

“ดีจังน้า... มีหนุ่มสถาปัตหล่อๆ นั่งกินกินข้าวเป็นเพื่อน แถมกระหนุงกระหนิงกันอย่างกับแฟน” เพื่อนๆ ในกลุ่มผมพูดขึ้นในเช้าวันจันทร์อันแสนเย็นสบาย

“อะไรนะ” ผมพูดขึ้นเพื่อความแน่ใจว่า สิ่งที่ผมได้ยินไม่ผิด

“ก็เมื่อวันวันเสาร์ตอนสายๆ นายกับเมทไปทำอะไรไว้หล่ะ” โก๋พูดขึ้นด้วยสีหน้าแปลกๆ

“...” ผมเริ่มทำสีหน้าเบื่อๆ แล้วครับ นิสัยผมเปลี่ยนไปเยอะตั้งแต่เลิกกับกุ๊น หนึ่งในนิสัยที่เปลี่ยนไปนั่นก็คือ -ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับชีวิตผมให้มากนัก-

“เกมนะตกเป็นขี้ปากคนอื่นๆ ใน ม.นะ โดยเฉพาะจากคณะวิทยาการฯ” ยุพูดขึ้น และกล่าวถึงคณะของแฟนเก่าโชกุนด้วย

“พวกนั้นหาว่านายแย่งโชกุนจากเพื่อนเขา นายเป็นผู้ชายนะ มีเรื่องแบบนี้สนุกนักหรือไง”

“แกก็พูดเกินไป เกมมันยังไม่พูดอะไรเลยนะ มีแต่เราที่ว่า ว่าและก็ว่ามันนะ” โตโต้พูดขึ้น

“เรากับโชกุน เป็นเพื่อนกัน เราคบกันแบบเพื่อนด้วยความบริสุทธิ์ใจ มีแต่คนที่จิตใจสกปรกเท่านั้นแหล่ะที่จะคิดแบบนั้น... โทษทีนะเราขอตัวหล่ะ” ผมพูดขึ้น ก่อนที่จะเดินออกจากตรงนั้นแล้วตรงเข้าไปยังห้องสมุดทันที ผมอยู่ที่ห้องสมุดประมาณ 1 ชั่วโมงจึงเดินไปเรียน โดยที่หลีกลี่ยงที่จะนั่งใกล้ๆ เพื่อนๆ ในกลุ่ม

“เกม... พวกเราขอโทษนะที่พูดไปแบบนั้น” ยุพูดขึ้นหลังจากเลิกเรียน

“...” ผมส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เราไม่สามารถห้ามความคิดของใครได้ และเราก็ไม่สามารถทำให้ใครทำให้ใครคิดดีๆ กับเราได้หรอก” ผมพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้องพร้อมๆ กับเพื่อนๆ

“เรา... ขอโทษนะ” โก๋พูดขึ้น

“ไม่เป็นไร”

“งั้นเราไปทานข้าวกัน”

จากนั้นกลุ่มเราและเพื่อนๆ ในห้องก็พากันไปทานข้าวกัน ระหว่างทางนั้นผมก็เจอกับวุ้น (แฟนเก่านายโชกุน) ผมจึงเข้าไปคุยกับเธอเพื่อคุยให้เข้าใจว่าเรื่องมันเป็นยังงัย ดูวุ้นจะเข้าใจ แต่เธอก็ไม่คิดจะกลับไปคืนดีกับโชกุนแน่นอน ผมก็ไม่พูดอะไร เพราะคิดว่าไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรมากกว่า...

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมกับโชกุนก็ยังคงไปทานข้าวกันเหมือนเดิม แต่ไม่บ่อยมากนัก เพราะต่างคนต่างก็มีงานสุมหัว นานๆ ผมกับโชกุนจึงจะมีโอกาสได้ไปทานข้าวด้วยกัน...

“วันนี้มาทานข้าวคนเดียวเหรอครับ” นายคนนั้นพูดขึ้นและขอนั่งกับผม หลังจากที่ผมลงมาทานข้าวที่โรงอาหารคนเดียว

“ครับ”

“นี่ตกลงนายชื่ออะไรกันแน่” ผมถามนายคนนั้น

“อืมมม... ยังไม่บอกนะครับ เอาเป็นว่าอีกไม่นานเราจะบอกให้นายรู้ล่ะกัน”

“ตามใจ” ผมพูดพลางทานข้าวตัวเองไป

“นายพักหอไหนเหรอ”

“หอยางสีสุราช ห้อง 302”

“เราพักอยู่อีกหอนะ”

“เอาเป็นว่า วันลอยกระทงเราจะบอกนายเองว่าเราชื่ออะไร” นายคนนั้นพูดก่อนที่จะเดินออกจากตรงนั้นไป ทำไมจะต้องทำตัวลึกลับด้วยวะ อย่างกับเราอยากรู้จักซะ...

“นี่เกม วันลอยกระทงได้เพื่อนไปลอยด้วยยัง”

“ยังอะ... แต่ก็คงเป็นเพื่อนๆ ในคณะนั่นแหล่ะมั้ง”

“ให้เราไปลอยเป็นเพื่อนเอาเปล่า”

“อย่าเลยโชกุน เดี๋ยวเราโดยแฟนคลับนายแหกอกกันพอดี เหตุการณ์ตอนนั้นยังเข็ดไม่หาย”

“55+” นายโชกุนหัวเราะก่อนที่จะออกจากห้องไป

“อยู่คนเดียวเหรอ” โก๋นั่นเองครับ

“แล้วเห็นว่าเราอยู่กี่คนหล่ะ”

“เอ่อ... นายยังโกรธเราอยู่อีกเหรอ”

“เปล่า”

“งั้นเราขอโทษอีกครั้งแล้วกัน” ว่าแล้วนายนั้นก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับนั่งลงตรงปลายเตียงผม

“วันลอยกระทงนี้นายจะไปลอยกับใครเหรอ”

“ไม่รู้ ก็คงจะเป็นเพื่อนๆ นั่นแหล่ะ...”

“อืมมม...” ผมกับโก๋คุยกันอยู่นานพอควร ก่อนที่นายคนนี้จะขอตัวกลับไปที่ห้อง ไม่บ่อยครั้งนักที่ผมจะได้มีโอกาสอยู่คนเดียวในห้องกว้างๆ นี้ ทุกครั้งที่ผมอยู่คนเดียวก็มักจะนั่งคิดเรื่องเก่าๆ มันคงเป็นนิสัยอีกอย่างหนึ่งที่ผมมักทำเวลาอยู่คนเดียว ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ครั้งนี้ผมนั่งคิดเรื่องเก่าๆ สมัยมัธยม สมัยที่ผมและกุ๊นคบกัน...

----“เกมเขียนบันทึกอะไรอะ”

“ก็บันทึกเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวันไง ส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับกุ๊นและเกมแหล่ะ” ผมพูดพลางเงยหน้าขึ้นมามองกุ๊น “เผื่อวันหนึ่งกุ๊นทิ้งเกมไปจะได้เก็บไว้เป็นความทรงจำ”

“ไม่มีวัน กุ๊นไม่มีทางทิ้งเกมเด็ดขาด ยังงัยกุ๊นก็จะรักเกมตลอดไป... แม้เกมจะไม่รักกุ๊นแล้วก็ตาม” กุ๊นพูดพลางมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“เกมก็เหมือนกัน” -------

พอคิดเรื่องนี้ทีไร ผมเป็นต้องนั่งร้องไห้ทุกที ผมพยายามไม่คิดแล้วนะ แต่พออยู่คนเดียว สมองมันก็คิดเรื่องอะไรไปเรื่อย และสุดท้ายก็คิดเรื่องเก่าๆ นี้จนได้...

.............

วันลอยกระทง

“หวัดดี หาตัวพบจนได้” นายคนนั้นทักผมขึ้น

“นี่เกม นายไปรู้จักเด็กวิศวะได้ไงนะ” แอร์พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“ไม่รู้เหมือนกัน”

“ผมขอลอยกระทงด้วยคนนะครับ” นายคนนั้นพูดขึ้น ทำให้ทุกคนในกลุ่มผมหันไปมอง และทำหน้าประหลาดใจ ประมาณว่า -ฉันไปรู้จักนายตั้งแต่เมื่อไหร่- แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร แต่ดูเหมือนพวกเพื่อนๆ จะปล่อยให้นายคนนั้นมาลอยกระทงกับผมซะมากกว่า อะไรกันว่ะ...

“นายอธิษฐานว่าอะไร”

“ถ้าบอกนายจะเรียกว่าอธิ....” ผมไม่อยากพูดต่อเลย ทำไมบทสนทนานี้มันเหมือนตอนนั้นจัง...

------“เกมอธิษฐานว่าอะไรเหรอ”

“ถ้าบอกเขาจะเรียกว่าอธิษฐานเหรอ”

“อ่ะนะ... ส่วนกุ๊นอธิษฐานว่า ขอให้เราสองคนอยู่ด้วยกันนานๆ และขอให้เกมรักกุ๊นมากๆ”

“เกมก็อธิษฐานแบบนั้นเหมือนกัน” --------

เฮ้อ.... อดทนเกม เดี๋ยวคนอื่นได้แตกตื่นกันพอดี มาลอยกระทงแล้วกลับจะร้องไห้เนี่ยะ อดทนๆๆๆๆๆๆ

“ไม่สบายหรือเปล่า ดูหน้านายซีดๆ นะ”

“ไม่เป็นไร สงสัยจะแพ้ควันธูปมั้ง”

ผมหันไปมองหาคนอื่นก็ไม่มีแล้ว เพื่อนๆ คนไม่รู้ไปไหน ตกลงคืนนี้ผมต้องเดินกับนายคนนี้เหรอ แปลกๆ แฮะ...

“เกม นายกินขนมนี่มั้ย” นายคนนั้นพูดขึนพลางยื่นขนมให้ผม

“ไม่เอานะ ไม่ชอบ... เดี๋ยว นายรู้จักชื่อเราด้วยเหรอ”

“เอ่อ... ก็... เราได้ยินเพื่อนนายเรียกแบบนี้อะ” นายคนนั้นพูดเหมือนจะแก้ตัว

“ถามจริงๆ เหอะ นายชื่ออะไรอะ”

“อยากรู้จริงๆ เหรอ”

“ไม่แล้วหล่ะ” ผมพูดจริงๆ ครับ ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ไอ้บทสนทนาแบบนี้

“อ๊ะ... ขอโทษๆๆๆๆ เราลืมไปว่าเกมไม่ชอบบทสนทนาแบบนี้”

“นี่... นายเป็นใครกันแน่ ทำไมรู้อะไรเกี่ยวกับเราเยอะจัง”

“เดี๋ยวเราไปนั่งคุยกันตรงนั้นดีกว่านะ” ว่าแล้วนายคนนั้นก็จูงมือผมไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆ คณะวิทยาศาสตร์

“เอ้า... เราตามนายมาแล้ว ที่นี้บอกได้ยังว่าชื่ออะไร”

“...” นายคนนั้นเดินเข้ามากอดผม

“เฮ้ย... ทำไรว่ะ จะมากไปแล้วนะ” ผมเริ่มโวยวาย นี่ไม่รู้จักกันแล้วมาทำแบบนี้ ขนาดคนที่รู้จักกันยังไม่กล้าทำแบบนี้เลยอะ

“เกม”

“...” ผมไม่รู้จะพูดอะไรครับ (ดิ้นไม่หลุดจากอ้อมกอดของมัน แหะๆ)

“จำเราได้เปล่า”

“จำไม่ได้ เราเคยรู้จักกันเหรอ” ผมพูด ก่อนที่นายคนนั้นจะเลิกกอดผม แล้วพูดขึ้นว่า...

“สวัสดีครับ ผมชื่อ เด็กชายเศรษฐ์พล ครับ ชื่อเล่น เต๊บ ครับ” พอนายคนนั้นเอ่ยจบ เหมือนเรื่องราวต่างๆ เหตุการณ์ต่างๆ ไหลเวียนเข้ามาในความทรงจำผม รอบๆ ข้างเงียบลง ในสมองมีเรื่องราวต่างๆ ชัดเจนมากขึ้น ก่อนที่ผมจะกระโดดกอดนายคนนั้นอย่างดีใจ...

..........

มีคนทายถูกด้วย 55+  :m14:

ออฟไลน์ Ex'ecuzě

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-1
หุหุ
มาจิ้มพี่เต้คนแรก  :laugh: :laugh:
จารอตอนต่อไปนางับตะเอง  :give2:

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ cargo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

         อีกแหละ อ้ายเต้มานหลอกให้กรูค้างอีกแหละ   ต้องจิ้นต่อเองอยู่เรื่อย  :undecided: o9 o12

        ร อ ก๊ า น ต่ อ ไ ป นะ น า ย เ ต้    :o11: :m21: :m23:

                                     
      CargO CargO (ปกติพูดเพราะ แต่กรุณาพูดตามดังให้ได้ความรู้สึกคนอ่าน ฮิอิ  :laugh: :m11: :m23:)
         
        PS พูดมะเพาะรับได้ปะ

jammy

  • บุคคลทั่วไป

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
บทที่ 14 คนแรกของหัวใจ (อีกครั้ง)

.........

“สวัสดีครับ ผมชื่อ เด็กชายเศรษฐ์พล ครับ ชื่อเล่น เต๊บ ครับ”

“เต๊บ!!!”

“ใช่ครับ เต๊บเอง”

“จริงนะ” ผมพูดเสียงสั่นๆ เพราะยังไม่เชื่อสักเท่าไหร่ มันอำเราเล่นหรือเปล่าว่ะ แต่มันไม่น่ารู้จักเต๊บเลยนี่นา ดูๆ ไปหน้ามันก็เข้าเค้าอยู่นะ

“ตัวจริงเสียงจริงเลยครับ” เต๊บพูดพลางดึงมือผมไปแตะที่ตัวมัน

“...”

“เงียบไมอะ... ไม่ดีใจเหรอที่เจอเราอะ”

“...” ผมส่ายหน้า ผมยังตั้งตัวไม่ติดต่างหาก เกือบ 10 ปีที่เราทั้งสองไม่ได้ติดต่อกัน ผมคิดว่ามันลืมผมไปแล้วด้วยซ้ำ
“เราฝันอยู่ใช่เปล่า”

“ไม่ได้ฝัน นี่ความจริง เต๊บรู้ว่าเป็นเกมตั้งแต่วันที่เราเดินชนกันแล้ว เพราะรูปที่อยู่ในกระเป๋าตังค์เกมนั่นแหล่ะ แต่ไม่คิดว่าเกมจะลืมเรา”

“เกือบ 10 ปีเชียวนะ จะให้เราจำหน้านายได้ไง แถมตอนนั้นนายก็สูงไม่ต่างจากเราเท่าไหร่ แต่นี่อะไร” ก็จะไม่ให้พูดแบบนี้ได้ไงครับ ผมแค่ 175 แต่มันคง 180 กว่าๆ นู่นแหล่ะมั้ง

“สูงกว่ากุ๊...” ผมแทบจะหยุดพูดไม่ทัน ไม่คิดว่าปากจะเร็วเอ่ยชื่อคนนั้นอีก

“ไอ้กุ๊นมาเรียนนี่ด้วยเหรอ”

“เปล่า”

“อ้าว... แล้วนี่...”

“หยุดพูดเรื่องคนอื่นเหอะ ว่าแต่นายเหอะ รู้ว่าเป็นเราตั้งนานไหงปิดเงียบอะ”

“ก็เพื่อให้มั่นใจว่าเกมจำเราไม่ได้จริงๆ นะสิ”

“อย่างที่บอกนั่นแหล่ะ 10 ปีมันทำให้นายเปลี่ยนไปขนาดนี้ ใครจะจำได้” ผมและเต๊บจึงเดินคุยกันออกไปจากงาน เต๊บเล่าให้ฟังว่า เขาย้ายที่อยู่กะทันหัน ทำให้ไม่สามารถติดต่อผมได้ แต่เขายังเก็บจดหมายทุกฉบับของผมไว้ เขายังจำผมได้ดีทุกอย่าง แม้จะผ่านมานานแค่ไหน เขาย้ายที่อยู่ประมาณ 5 ครั้ง จนจบม.ปลายเขาจึงตัดสินใจเรียนต่อที่นี่เพื่อที่จะไม่ต้องย้ายตามครอบครัวไปเรื่อยๆ และไม่คิดว่าผมจะเรียนต่อที่นี่ด้วย

“ตอนแรกเราก็ไม่คิดจะมาต่อที่นี่หรอก กะว่าจะต่อที่ ม.อุบล นะ แต่เกิดปัญหานิดหน่อย เลยตัดสินใจมาเรียนที่นี่ เพื่อ...” ผมเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสมัยมัธยมให้เต๊บฟัง แต่บิดเบือนความจริงตรงที่ผมคบกับกุ๊น ผมยังไม่อยากให้เพื่อนเก่าคนนี้ของผมรู้ว่าผมเป็นอะไร...

“เกมยังติดต่อกับไอ้กุ๊นอยู่มั้ย เราจะไปทวงคำสัญญากับมัน”

“...” ผมส่ายหน้า ผมไม่อยากให้สองคนนี้เจอกัน ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องเก่าอีกครั้งเหนื่อย

“ถามจริงๆ นะเกม... เกมกับกุ๊นเป็นแฟนกันใช่มั้ย”

“...” ผมสะดุ้งกับคำถามนี้ ผมว่าผมปิดมิดแล้วนะ ทำไมนายคนนี้มันเก่งจังว่ะ

“ทำไมถามอย่างนั้นหล่ะ”

“ก็... เต๊บฟังที่เกมเล่า มันเหมือนว่าเกมกับกุ๊นเป็นแฟนกัน มันเหมือนมีเส้นบางๆ ระหว่างกุ๊นกับเกมเกิดขึ้นระหว่างที่เกมเล่า แต่ถ้าไม่ใช่ เต๊บก็ขอโทษที่เข้าใจผิดแล้วกัน”

“มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ เป็นเพราะคำพูดเล่นๆ ของเด็กผู้ชายสองคน ทำให้มันเกิดเรื่องราวต่างๆ ขึ้น... ใช่ เรากับกุ๊นเป็นแฟนกัน แต่... มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว...” ผมพูดได้แค่นั้นจริงๆ ครับ ผมไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว เพราะมันเจ็บจี๊ดๆ ที่หน้าอกข้างซ้าย

“เพราะคำสัญญาที่เต๊บให้มันดูแลเกมดีๆ ใช่มั้ย”

“ไม่ใช่หรอก เรารักกุ๊นจากใจจริง ไม่ใช่เพราะคำสัญญา ส่วนกุ๊นจะคิดแบบเราหรือเปล่า เราไม่แน่ใจ เพราะสุดท้ายเขาก็ไปรักกับ ผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขา...”

“...” เต๊บเงียบไปทันที ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ณ ขณะนั้นผมยังรักกุ๊นอยู่ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าผม คือเพื่อนเก่าที่ผมรักที่สุด รักในแบบเพื่อน ไม่ใช่ในแบบคนรัก

“นายรังเกียจเหรอ เราไม่ว่าหรอก เพื่อนกันไม่น่าที่จะพัฒนาไปเป็นแบบนั้นได้ อย่างที่เราบอก มันเหมือนเป็นความหลงของคนสองคนเท่านั้น ตอนนี้เราไม่มีเรื่องแบบนั้นแล้ว เราเหนื่อยกับเรื่องนี้ พอแล้ว” ผมพูดพลางทิ้งตัวลงบนม้าหินอ่อนหน้าหอ

“เปล่านะ... ไม่ใช่แบบนั้น เพียงแต่เรา... เต๊บไม่รู้จะพูดยังงัย แต่ไม่ได้รังเกียจแน่นอน เกมเป็นเพื่อนคนแรกที่เรารักมากที่สุด เราจะคิดแบบนั้นได้ยังงัยหล่ะ”

“อืม... ขอบใจนะ”

“งั้นเรากับห้องก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เรามารับไปทานข้าว นะ” เต๊บพูดก่อนที่จะเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อกลับหอ ส่วนผมก็นั่งเล่นอยู่บริเวณนั้นเพื่อคิดอะไรเรื่อยๆ ทำไมผมถึงได้รักกุ๊นขนาดนั้นโดยไม่เผื่อความเจ็บปวดไว้บ้างเลยนะ คงเป็นเพราะความไว้ใจมั้ง

“ใช่ เพราะความไว้ใจ ต่อไปนี้เราจะไม่ไว้ใจใครง่ายๆ อีกแล้ว” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ

“ไว้ใจใครเหรอ...”

“เฮ้ย... โชกุน มาตอนไหนเนี่ยะตกใจหมดเลย”

“โทดทีๆ”

“แล้วนี่งานเลิกแล้วเหรอ”

“เปล่า เป็นห่วงเกมอะ เดี๋ยวฝันร้ายอีก เลยกลับมาดู ไม่คิดว่าจะมานั่งรอเราข้างล่างแบบนี่ หุหุ”

“ใครมานั่งรอ เหอๆ เรามานั่งคิดอะไรเล่นๆ มากกว่า” ระยะนี้โชกุนพูดกับผมแปลกขึ้นทุกวัน สาธุอย่าเป็นไปอย่างที่เรากลัวเลย...

“เหรอ งั้นขึ้นห้องเหอะ”

“อ้าว ไม่กลับไปอีกเหรอ”

“ไม่แล้ว ขี้เกียจ นอนดีกว่า ไปเหอะ” ผมและโชกุนจึงขึ้นห้อง ผลัดกันเข้าใช้ห้องน้ำ ก่อนที่ต่างคนต่างหลบเข้ามุมตัวเอง เพื่อที่จะทำงานของตัวเอง...

“เกมทำไรอะ”

“เขียนบันทึกนะ นายจะนอนเหรอ ปิดไฟได้นะ”

“เปล่าๆ แค่ถามนะ เห็นเงียบๆ ไป”

“ขอบคุณคร้าบบบบ... ว่าแต่นายทำงานเสร็จแล้วเหรอ”

“ยังเลย... เอ่อ... เกม ช่วยเราอย่างดิ”

“อะ...อะไร” มันขอให้เราช่วยมันอย่างหนึ่ง อะไรว่ะ ระแวงไว้ก่อนหล่ะ

“ช่วยทำอันนี้ให้หน่อยนะ นะๆๆๆๆ เดี๋ยวเลี้ยงข้าวมื้อนึง” โล่งอกไปที มันให้ผมช่วยกรีดกระดาษเพื่อทำโมเดลให้ ตกใจหมดเลย นึกว่ามันจะให้ช่วย.... (ลามก)

“ได้ๆ”

“ขอบคุณคร้าบบบบ” ผมจึงนั่งช่วยมันทำงานอยู่เสร็จ แล้วจึงพากันหลับกันนอนซะที

“เกม ช่วยปลุกเราด้วยนะ เราตั้งนาฬิกาไว้แล้ว ราตรีสวัสดิ์ครับ” ว่าแล้วมันก็ล้มตัวลงนอน ส่วนผมก็ยังลืมตาในความมืดเช่นเคยเหมือนทุกวัน ก่อนที่จะหลับ ผมมักที่จะนอนคิดอะไรเล่นๆ ก่อน ส่วนใหญ่ก็เรื่องเก่าๆ หรือไม่ก็เรื่องที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน...

“ก๊อกๆๆๆๆ”

“คร้าบบบบ” ผมลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง ดึกแล้วนะ ใครมาเคาะว่ะ จะหลับจะนอนเนี่ยะ

“กุ๊น”

“เกม ตื่นสายจังนะ”

“มาได้ไงเนี่ยะ”

“อ้าว ถามแปลกๆ ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสายหรอก” ผมงงกับเรื่องนี้มาก ฝันเหรอว่ะ ผมจึงหันไปมองในห้อง ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปหมด นี่มันห้องนอนเราที่บ้านนี่นา

“หรือจะให้กุ๊นอุ้มไปอาบหา”

“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวไปอาบแล้ว” แม้เป็นความฝัน แต่ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดใจ ทำไมช่วงนี้ผมถึงฝันบ่อยจังวะ

“กุ๊นรักเกมนะ”

“เกมก็รักกุ๊น ว่าแต่วันนี้โดดเรียนมั้ย กุ๊นพาเกมไปเที่ยวในตัวเมืองหน่อยดิ นะๆๆๆ”

“ได้คร้าบบบบ” กุ๊นตามใจผมอีกเช่นเคย ขนาดในความฝัน งั้นขอตามใจตัวเองหน่อยแล้วกันวะ

“กุ๊น เกมรักกุ๊นนะ”

“เป็นอะไรอีกเนี่ยะ เกม ร้องไห้ทำไม” ผมกอดกุ๊นไว้แน่นๆ แม้เป็นเพียงความฝัน ผมก็อยากกอดเขาให้หายคิดถึง ความรักมันลืมยากจริงๆ

“ตื๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“เฮ้ย....” ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาที่โต๊ะหนังสือผม

“เฮ้อ...... ฝันอีกแล้วสินะ ทำยังไงเราถึงจะลืมนายได้นะกุ๊น” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะปลุกโชกุนให้ตื่น

“ขออีกห้านาที นะๆๆๆ”

“ไม่ได้ 6 โมงเช้าแล้ว เดี๋ยวก็เก็บงานไม่เสร็จหรอก ตื่นๆๆๆๆ”

“อืมมม” มันยังนอนเหมือนเดิม

“ไม่ตื่นใช่มั้ย”

“เฮ้ย... จะทำไรเนี่ยะ”

“555+” ผมก้มหน้าลงไปทำท่าจะหอมแก้มมันนะครับ ผมแค่แกล้งมันเท่านั้นแหล่ะ ไม่คิดจะทำจริงหรอก ได้ผลครับ มันตื่นทันที แถมทำท่าทางเหมือนรักนวลสงวนตัว

“เวอร์ๆๆๆ เราแค่แกล้งนิดหน่อย ไม่คิดจะทำจริงซักหน่อย”

“...”

“เฮ้ย... ถ้าทำให้โกรธก็ขอโทษนะ เราแค่แกล้งเล่นๆ เท่านั้นอะ” เหอๆ ใจเสียแล้วครับ แค่คิดจะแกล้งมันเล่น หวังว่ามันจะไม่โกรธนะ

“...” ผมไม่ทันตั้งตัว มันดึงผมลงไปกอด แล้วขึ้นคร่อมผมทันที

“เฮ้ๆๆๆ...” ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไร มันก็ก้มลงมาจูบผมทันที ผมก็ได้แต่ดิ้น แต่ดิ้นยังงัยก็ไม่หลุด ก็ผมตัวบางกว่ามันนี่หน่า นายโชกุนจูบผมอยู่นานพอควร จนมันถอนปากออก…

“ระ... เราขอโทษ”

“ไม่เป็นไร” ผมพูดพลางเดินกลับไปนอนที่เตียงตัวเอง ส่วนโชกุนก็นั่งเก็บงานอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะอาบน้ำแต่งตัวออกไปตึกคณะ

“เมื่อกี๊เกิดอะไรขึ้นวะ เราฝันหรือเปล่า โชกุนจูบเราเหรอ บ้าๆๆๆๆ เป็นไปไม่ได้” ผมเหมือนคนโรคจิตเข้าทุกที เอาเหอะ ถือว่าเหตุการณ์เมื่อกี๊เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบแล้วกันว่ะ

..........

“เกมจะกินอะไร เดี๋ยวเราไปสั่งให้”

“อืมม... อะไรก็ได้ที่อร่อย” ผมบอกเต๊บไป ก่อนที่เต๊บจะเดินไปซื้อข้าวมาให้ ผมนั่งคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าอยู่จนไม่ทันสังเกตว่ามีคนมานั่งลงข้างๆ

“เราขอโทษเรื่องเมื่อเช้านะ”

“เฮ้ย... มาตอนไหนเนี่ยะ”

“เราขอโทษจริงๆนะ อย่าโกรธนะ”

“ไม่เป็นไร แต่ทีหลังอย่าทำอีก ยังงัยเราก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน” ผมคุยกับโชกุนอยู่ซักพัก ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับขึ้นหอ

“อ้าว... ทำไมไม่ชวนเพื่อนกินข้าวด้วยกันหล่ะ”

“โชกุนเขาง่วงนอนนะ” ผมพูด แล้วเราทั้งสองก็กินข้าวกัน

“จำวันที่เกมลงมากินข้าวกับเพื่อนคนนั้นได้เปล่า ตอนแรกเต๊บคิดว่าเกมเป็นแฟนกับคนๆ นั้นซะอีก เล่นหยอกล้อกันซะสนุก”

“รูมเมทนะ”

“อืมมม... แล้วตอนนี้เกมมีแฟนยัง”

“ไม่อะ ยังเหนื่อยอยู่ ยังไม่อยากคิดอะไร”

“เกมยังคิดถึงกุ๊นอยู่ใช่เปล่า”

“ก็ไม่เชิงนะ เต๊บอย่าลืมสิ เกมกับกุ๊นเป็นเพื่อนกันตั้ง 10 ปี ความสัมพันธ์มันแนบแน่นจนแทบจะตัดไม่ขาด ถ้าจะลืมเรื่องต่างๆ คงต้องใช้เวลานาน”

“เกมก็ลองเปิดใจรับใครซักคนมาดูแลสิ เผื่อจะลืมกุ๊นได้”

“ใครหล่ะจะมาสนใจเรา”

“เราไง...” ผมได้แต่มองหน้าเต๊บด้วยความสงสัย ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้ากำลังสารภาพรักกับผมงั้นเหรอ เฮ้อ.... อย่าเพิ่งเลย เรายังเข็ดกับเรื่องกุ๊นไม่หาย รอก่อนนะ......

..........

เอ้า... ดูสิ ตานี้จะเชียร์ใคร 55+
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-10-2007 01:39:26 โดย naitae.ks »

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
หุหุ
มาจิ้มพี่เต้คนแรก  :laugh: :laugh:
จารอตอนต่อไปนางับตะเอง  :give2:

ชะอุ้ย... อย่าจิ้มแรงสิครับพี่ไม่เคย  :m14:


         อีกแหละ อ้ายเต้มานหลอกให้กรูค้างอีกแหละ   ต้องจิ้นต่อเองอยู่เรื่อย  :undecided: o9 o12

        ร อ ก๊ า น ต่ อ ไ ป นะ น า ย เ ต้    :o11: :m21: :m23:

                                    
      CargO CargO (ปกติพูดเพราะ แต่กรุณาพูดตามดังให้ได้ความรู้สึกคนอ่าน ฮิอิ  :laugh: :m11: :m23:)
        
        PS พูดมะเพาะรับได้ปะ

พูดไม่เพราะ เด๋วจับตีก้นให้ลายเลยนิ (แต่รับได้ครับ) มาลงให้แล้วนะครับ ไม่ค้างแล้วนะครับ อิอิ

เป็นเเต๊บจริงๆด้วย :m20:

อ๊ะ... แหม ทายถูกหละถูกใจเชียว ต่อไปทายให้ถูกแล้วกันว่าเกมจะเลือกใคร หึหึ

ไว้คุยกันใหม่นะครับ บายๆ

ifwedo

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Ex'ecuzě

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-1
 :m4: :m4: :m4:

ป๋มเชียร์โชกุนด้ายป้ะ
เอ๊ะ รึว่าจะ เต๊บ ดีนะ
ไม่เปนไร ๆ ควบสองเรยละกัน  :m3: :m3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cargo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
         ผู้ชาย 1 คน กับทางสามแพร่ง แล้วใครจะไปรู้ละว่าทางไหนมันตัน ทางไหนมันขรุขระ
      
         ทางไหนมันอ้างหว้าง ใครจะชี้นำเราได้  เราทำได้ก็แค่ทำตามที่หัวใจมันเลือกมันเชื่อว่า
      
        ทางนี้มันคงสบายและราบรื่น ทำให้เรามีความสุขได้  แม้เราจะพลาดมานั่งเสียใจก็ตาม

        มันก็เป็นสิ่งที่เราเลือกถึงแม้ว่า เราจะไม่อยากได้มัน (แอบปรัชญาซะง๊าน)

        เออ เจ้าของกระทู้ ชื่ออะรายนะ  ช่วยนำทางให้หน่อยดิ  กำลังหลงอยู่  :o11: :o11:

                                                               Cargo cargO  (นอนได้แล้วอ้าย ปอ :a6:)                            

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2926
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +272/-4
 :m11:จะกลายเป็นมะรุ่มมะตุ้มรุมรักนายเกมรึป่าว??


ขอยกมือเชียร์ :a1:เต๊บให้พิชิตใจเกมได้แล้วกันน๊า 

ชอบอ่ะให้อีก +1แล้วกันเนอะ :m3:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2402/-22
เชียร์ใครดีหว่า  :m21: :m21:  รอลุ้นต่อดีกว่า

FOAM

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องราวกำลังน่าติดตามครับ

ขอบคุณครับ

icezanesta

  • บุคคลทั่วไป
มาช่วยดันคับ   o1

อยากรุจัง   :m28:  ว่าเกมจะเลือกใคร

ยังไงก็มาต่อเร็ว ๆ นะค้าบ   :m18:
 
อ่อ   อย่าหักโหมทำงานมากนะ  เด๋วไม่สบาย

 :m22:  แวบมาดูแล้วก็ย่องไป   :m7:

++FutOi++

  • บุคคลทั่วไป
เอา 2 คนเลย
ชอบทั้งคู่เลยยยยยยยยยย
3 คนชู้ชื่นไปเลยก็ดีค่ะ  :m3:
อิอิ

สนุกมากกก  :m11:
อ่านรวดเดียวจบเลยยยยยยยยยย

จะรอตอนต่อไปนะค่ะ

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1319/-21
เหวอ เต๊บสารภาพรักแล้ว
 :m11: :m11: :m11: :m11: :m11:

แต่เสียจูบให้โชกุนแล้วด้วยสิ
จะเลือกใครดีหนอ
 :m3: :m3: :m3: :m3: :m3:

ปล.ทำไมเต้เสน่ห์แรงงี้อ่ะ โดยเฉพาะกับพวกเดียวกัน
 :m20: :m20: :m20:

jammy

  • บุคคลทั่วไป
ไม่ใช่จีบกันไปจีบกันมาเเห้วทั้งคู่นา ดูจากชื่อเรื่องเเล้วมันสังหรไงชอบกล หึๆ :m26:

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป

๐๐๐Robin๐๐

  • บุคคลทั่วไป
ว้ายยยยยยยย กริ๊ดดดดดดดดดดดดดด เชียคายดีน้ออออ ควบ 2 ก้อดีนะคับ  :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ cargo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

      เขา done มา เราก็ done ไป เห้อ...    o16 o16 o16

                                                          เต้ (CargO CargO อ้าวนึกว่าคนเดียวกัน :try2:)

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2926
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +272/-4

ออฟไลน์ cargo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

      พี่เต้ตตตตตตตตตตตตตต          กลับมาเร็วนะ คิดถึงมาก ๆ อะ :m8: :o8: :m25:

      ไม่เจอซักนาที เหมือน 10 ชาติเลย (เว่อป่าววะ)   :m28: :m23:

      หัวใจมันทำได้แค่รอร้อรอ                 cargo 

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
มาช่วยดันคับ   o1

อยากรุจัง   :m28:  ว่าเกมจะเลือกใคร

ยังไงก็มาต่อเร็ว ๆ นะค้าบ   :m18:
 
อ่อ   อย่าหักโหมทำงานมากนะ  เด๋วไม่สบาย

 :m22:  แวบมาดูแล้วก็ย่องไป   :m7:

อยากรู้ก็ติดตามละกันนะครับผม พี่ขอบคุณมากๆ ครับที่เป็นห่วงเรื่องงานพี่เต้นะครับ

เอา 2 คนเลย
ชอบทั้งคู่เลยยยยยยยยยย
3 คนชู้ชื่นไปเลยก็ดีค่ะ  :m3:
อิอิ

สนุกมากกก  :m11:
อ่านรวดเดียวจบเลยยยยยยยยยย

จะรอตอนต่อไปนะค่ะ


ชะอุ้ย... พอดีไม่ชอบกินแซนวิชอะครับ  :laugh:

เหวอ เต๊บสารภาพรักแล้ว
 :m11: :m11: :m11: :m11: :m11:

แต่เสียจูบให้โชกุนแล้วด้วยสิ
จะเลือกใครดีหนอ
 :m3: :m3: :m3: :m3: :m3:

ปล.ทำไมเต้เสน่ห์แรงงี้อ่ะ โดยเฉพาะกับพวกเดียวกัน
 :m20: :m20: :m20:

อุ้ย... ผมว่า ผมมีสเน่ห์กับพวกที่ชอบของแปลกมากกว่านะครับ แฮ่ๆ :m14:

ไม่ใช่จีบกันไปจีบกันมาเเห้วทั้งคู่นา ดูจากชื่อเรื่องเเล้วมันสังหรไงชอบกล หึๆ :m26:

อือ... ผมก็ว่างั้นแหละครับ งั้น...... เขียนให้ชวดทั้งสองคนดีไหมครับ อิอิ

ว้ายยยยยยยย กริ๊ดดดดดดดดดดดดดด เชียคายดีน้ออออ ควบ 2 ก้อดีนะคับ  :laugh:

ผมก็ว่าอย่าสงนั้นแหละครับ เห็นด้วยๆๆๆ (นายวันทอง 555+)


      เขา done มา เราก็ done ไป เห้อ...    o16 o16 o16

                                                          เต้ (CargO CargO อ้าวนึกว่าคนเดียวกัน :try2:)

ผมก็เพิ่งรู้นะครับว่าเรา... เป็นคนคนเดียวกันแล้ว เมื่อไหร่เหรอครับ?  :m28:


      พี่เต้ตตตตตตตตตตตตตต          กลับมาเร็วนะ คิดถึงมาก ๆ อะ :m8: :o8: :m25:

      ไม่เจอซักนาที เหมือน 10 ชาติเลย (เว่อป่าววะ)   :m28: :m23:

      หัวใจมันทำได้แค่รอร้อรอ                 cargo 

 :o8: (บ่มีอีหยังเว่าครับ)

:m4: :m4: :m4:

ป๋มเชียร์โชกุนด้ายป้ะ
เอ๊ะ รึว่าจะ เต๊บ ดีนะ
ไม่เปนไร ๆ ควบสองเรยละกัน  :m3: :m3:


เชียร์ใครก็ได้ครับ น้องพลับขอสองครับ  :m14:

         ผู้ชาย 1 คน กับทางสามแพร่ง แล้วใครจะไปรู้ละว่าทางไหนมันตัน ทางไหนมันขรุขระ
       
         ทางไหนมันอ้างหว้าง ใครจะชี้นำเราได้  เราทำได้ก็แค่ทำตามที่หัวใจมันเลือกมันเชื่อว่า
     
        ทางนี้มันคงสบายและราบรื่น ทำให้เรามีความสุขได้  แม้เราจะพลาดมานั่งเสียใจก็ตาม

        มันก็เป็นสิ่งที่เราเลือกถึงแม้ว่า เราจะไม่อยากได้มัน (แอบปรัชญาซะง๊าน)

        เออ เจ้าของกระทู้ ชื่ออะรายนะ  ช่วยนำทางให้หน่อยดิ  กำลังหลงอยู่  :o11: :o11:

                                                               Cargo cargO  (นอนได้แล้วอ้าย ปอ :a6:)                             

สาธู้......................  o2



ขอขอบคุณสำหรับทุกๆ กำลังใจนะครับ

กระผม น้องพลับของฉอง เอ๊ยยยยย ไม่ช่ายยยยย นายเต้ขี้เหร่ต่างหากหละครับ  :m23:

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
บทที่ 15 Winter season

..........

ผ่านวันลอยกระทงมาเกือบเดือนแล้ว นี่ก็ใกล้ปีใหม่เข้ามาทุกที เต๊บเข้ามาอยู่ข้างๆ ผมมากขึ้น แต่ผมยังไม่ได้ตอบรับให้เต๊บมาเป็นอะไรที่มากกว่าเพื่อน ผมยังคงเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้อยู่ ขอแค่เป็นเพื่อนก่อนแล้วกัน เต๊บเขาก็เข้าใจ เราจึงอยู่ในฐานะเพื่อนกันเท่านั้นเอง...

“โชกุน... ตื่นได้แล้ววววว นี่สายแล้วนะ” เช้าตรู่ที่อากาศสดใสในเหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บ ผมก็ยังคงเป็นนาฬิกาปลุกให้เมทคนนี้อยู่ไม่เปลี่ยน เมทผมก็ยังคงตื่นยาก ไม่มีเปลี่ยนเช่นกัน...

“ขอ 10 นาที นะเกมมมมม”

“ไม่เอา เดี๋ยวไปเรียนสายจะมาว่าเราไม่ปลุกนะ... ตื่น!!!!!”

“คร้าบบบบบ แม่...” มันประชดผมด้วยการเรียกผมว่าแม่ (ทูนหัวได้เปล่า อิอิ) แล้วก็ลุกขึ้นงัวเงียเข้าห้องน้ำไป ส่วนผมก็... นอนต่อดิครับ จะลุกทำไมหล่ะ ก็วันนี้มีเรียนบ่ายนี่หน่า หุหุ...

“อ่า... เกม อย่ามานอนให้เราเห็นดิ เดี๋ยวเราก็อยากกลับไปนอนต่ออีกหรอก” อ่าว... ไอ้นี่ ซวยกูอีก

“โชกุน... นายให้เราปลุกนายเองนะ แถมนาฬิกาปลุกนาย เสียงดังปวดหูจะตาย และนี่เพิ่งตี 5 เอง จะให้เรารีบตื่นไปไหน นายต้องไปทัศนศึกษาไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวไปไม่ทันไม่รู้ด้วยนะ”

“ครับๆๆๆๆๆๆ” มันพูดแล้วก็เดินไปล้างหน้าแปรงฟัน บ่นพึมพัมคงเดียว แล้วก็แต่งตัว ส่วนผมก็กำลังเข้าเฝ้าพระอินทร์อีกครั้งครับ อิอิ...

“เกม...” อะไรอีกว่ะไอ้นี่ กรูจะนอน....

“ไปนะ เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก” ว่าแล้วมันก็ก้มลงมาหอมแก้มผม... เฉยเลยอะ ไอ้นี่ เล่นทีเผลอ แน่จริงบอกก่อนดิ (เหอๆ)

“...” ผมไม่ทันจะด่ามัน มันก็วิ่งออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว ไอ้ลิงเอ๊ย...

“ไปนะ...” มันโผล่หน้าเข้ามาอีก ผมตกใจจนสะดุ้งเลยครับ ก็คิดว่ามันไปแล้วนี่

“เออ... ปิดประตูให้ด้วย” ผมพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง...

พักนี้นายโชกุนทำตัวแปลกๆ เวลาที่มันอยู่ในห้องมันมักจะร้องเพลงรักๆ ให้ผมฟัง บางครั้งก็จับกีตาร์ขึ้นมาดีด และก็ร้องเพลง ซะงั้น ปกติมันก็ทำอยู่หรอก แต่มันจะร้องพวก พาราดอกซ์เอย ซิลลี่ฟูลเอย ประเภทร็อกหนักๆ นะครับ แต่มาช่วงนี้ ผมมักจะได้ยินมันร้องเพลงของ นพ พรชำนิ, บอย โกศยพงษ์ อะไรประมาณนี้ หรือว่า.... มันจะมีความรักหว่า... แต่ที่ทำให้ผมแปลกใจมากกว่าเดิม ก็ไอ้พฤติกรรมห่ามๆ ที่มันทำนี่แหล่ะ อย่างเช่น ผมเป็นคนที่นอนเร็ว ส่วนมันจะนอนดึกๆ และมักเปิดประตูห้องเพื่อให้อากาศถ่ายเท และข้างนอกมักจะมีพวกคุณๆ สาวกล้ามโตร้องตะโกน แหกปากหาผู้ชายมาสังเวย นายโชกุนก็จะเดินออกไปยืนหน้าห้อง แล้วก็พูดว่า...

“อีกะเ_ย เลิกแหกตู_ ร้องหาส_มีได้แล้ว เด็กกูกำลังนอน รำคาญโว้ย”

พอสิ้นเสียงนายโชกุน ก็มักจะมีเสียงตอบกลับจากเหล่าสาวกล้ามกลับมาว่า

“เพค้า... ” แล้วทุกอย่างก็เงียบลง ผมก็หลับตาลงอย่างสบายใจ... ฉะนี้แล... (ผมหล่ะกลัวซักวันจะโดนเหล่าแม่สาวกล้ามโตพวกนี้ดักตบจริงๆ)

เหอๆ ไอ้พฤติกรรมห่ามๆ ของนายโชกุนมีอีกเยอะ แต่ที่ทำให้ผมแปลกใจมากที่สุด ก็ไอ้ที่มันเล่นทีเผลอนี่แหละ (หอมแก้ม) หรือเวลาที่ผมเขียนบันทึกอยู่เงียบๆ อยู่ที่โต๊ะตัวเอง และโชกุนนั่งทำงานตัวเองอยู่ที่โต๊ะของมัน บางครั้งมันก็จะเดินมายืนข้างหลังผมเงียบๆ เอาหน้ามาชะโงกดูผมเขียนบันทึก แล้วเรียกให้ผมหันกลับไปดูมัน แน่นอนครับ จมูกผมวางพอดีเป๊ะที่แก้มมัน มันก็จะยิ้มและพูดขึ้นว่า...

“ฮั่นแน่... แอบหอมแก้มเขาดั๊วะ” แล้วมันก็หัวเราะและเดินกลับไปนั่งโต๊ะทำงานของมัน ไอ้ผมเหรอครับ นั่งหน้าแดงเป็นตูดลิงอยู่ที่โต๊ะตัวเองเหมือนเดิม พูดไม่ออกครับ ไม่รู้มันหมายความว่าไง... (คิดดิเกม คิดๆๆๆ)

หลังจากโชกุนออกไปผมก็นอนต่ออย่างมีความสุข จนเวลา 9 โมงเช้าก็มีคนมาเคาะประตูห้องผม โอยๆๆๆๆ ยังไม่อยากตื่นเลย ใครมันช่างบังอาจมาเคาะว่ะ...

“ใครว่ะ...” ผมพูดและงัวเงียลุกขึ้นไปเปิดประตู

“ตื่นได้แล้วคนขี้เซา”

“โอย.... เรียนตอนบ่ายนู่นแน่ะ จะรีบไปไหน” ผมพูดกับแขกที่มาเยือน โก๋นั่นเองครับ ผมเดินกลับไปนอน โดยที่โก๋เดินมานั่งปลายเตียงผม...

“นั่งตรงนั้นอย่าอำกันนะ”

“อะนะ... เราไม่ใช่ผีซักหน่อย... ว่าแต่... ตื่นได้แล้ว นี่ 9 โมงแล้ว เข้าเมืองไปซื้อเครื่องเขียนเป็นเพื่อนหน่อยนะ”

“โอย.... ไปซื้อที่ศูนย์หนังสือก็ได้นี่ จะถ่อเข้าไปทำไม” ผมปฏิเสธมันทันทีครับ ไอ้ผมมันขี้เกียจนี่หน่า หน้าหนาวแบบนี้อยากนอนตื่นสายๆ หน่อย แถมยังมีเรียนบ่ายอีกด้วย จะมากวนทำไมเนี่ยะ

“นะๆๆๆๆ เราอยากไปซื้อในเมืองอะ มันถึงมีของที่เราอยากได้ นะๆๆ”

“เออๆๆๆ” ผมตาสว่างแล้วครับ ถึงตาไม่สว่าง ผมก็คงนอนฟังมันบ่นๆๆๆๆๆ แน่ ไม่รู้กูไปทำกรรมอะไรกับใครไว้ ถึงได้เจอแต่พวกพิลึกๆ แบบนี้ฟ่ะ

ผมใช้เวลาในการอาบน้ำไม่ถึง 5 นาทีครับ ทำไงได้หล่ะ ก็นำมันเย็นซะขนาดนั้นอะ...

“ไหงอาบเร็วขนาดนั้นอะ วิ่งผ่านน้ำรึเปล่าเนี่ยะ”

“ช่างเหอะ เราไม่เหม็นหรอก ไม่เชื่อดมดูดิ” ผมพูดไปงั้นแหล่ะ แต่ที่ไหนได้ มันเดินเข้ามาดมผมจริงๆ อะครับ ตรงซอกคอพอดี ขนผมลุกทั่วทั้งตัวเลยครับ (เสียวสันหลังวาบ)...

“เย้ยยยย... เอาจริงดิ ไอ้นี่ ลามปาม”

“555+ อย่าท้านะเว้ย รีบๆ แต่งตัวได้แล้ว หนาวไม่ใช่เหรอ” มันพูดเสร็จผมก็หันหน้าเข้าตู้เสื้อผ้า ชักหวั่นๆ แล้วดิครับ ไอ้ผมมันความรู้สึกไวซะด้วย (อย่าคิดลามกนา) ก็ผมรู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองผมทางข้างหลัง มีอยู่ 2 คน จะใครซะอีกหล่ะครับ ว่าแล้วก็เสียวๆ สันหลังยังไงไม่รู้ครับ เหอๆ

“นายนี่ขาวจังเลยนะเกม”

“อืม... ขอบใจ” ผมพูด แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามองมัน (อย่าหันหลังให้มันดิเกม หันหน้าสู้เลย 55+)

“เทียบกับเราแล้ว คนหล่ะสีเลย” พอมันพูดเสร็จผมหัวเราะเลยครับ

“55+ โทดทีที่ขาวนะ หุหุ” ผมได้ทีประชดมันเลยครับ ใครใช้ให้มันดำกว่าผมหล่ะ ช่วยไม่ได้ เหอๆ แต่ก่อนที่จะโดนสายตาแทะไปมากกว่านี้ กระผมต้องปกป้องอิสรภาพของตัวเองไว้ก่อน เลยถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ แต่งตัวในห้องน้ำนี่แหล่ะ

“ให้ตายสิ ตอนที่โชกุนอยู่ เราไม่ยักกะรู้สึกเหมือนมีใครมองเราขนาดนี้เลย” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ ในห้องน้ำขณะแต่งตัวอยู่...

“เสร็จยัง รอนานแล้วนะ อาบน้ำแป๊บเดียว แต่งตัวซะนานนะ”

“คร้าบบบบ เสร็จหลายรอบแล้วครับ”

“เสร็จอะไรหล่ะครับ”

“...” ขี้เกียจพูดกับมันแล้ว แต่งตัวเสร็จแล้วนี่ ไปเลยดีกว่า

“นายออกค่ารถให้เรานะ โทษฐานปลุกเราแต่เช้า”

“อะนะ” มันบ่นไปงั้นแหล่ะครับ สุดท้ายก็มันนั่นแหล่ะจ่าย ให้มันรู้ว่าร่างกายผมที่มันมองก็มีราคา (หรือเปล่าหว่า....)
กว่าจะซื้อของเสร็จมันพาผมเดินไปนู่นมานี่ที ชักเหนื่อยแล้วครับ ไอ้นี่ ผมไม่น่าหลงมากับมันเลย ให้ตายสิ...

“เหนื่อยแล้วเหรอเกม... ก็ได้ๆ งั้นเรากลับกัน” แล้วมันก็พาผมขึ้นสองแถวกลับเข้า ม. เวลาก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงแล้ว จะมีเวลากินข้าวไหมเนี่ยะ...

“แหม... ไปออกเดทกันมาก็ไม่บอก” โตโต้เริ่มแซวผมแล้ว

“เดท เดิทที่ไหน พูดบ้าๆ”

“จ้า......” ก่อนที่มันจะพูดไปมากกว่านี้ ผมก็เดินเข้าห้องเรียนไปทันทีครับ ขี้เกียจฟังมันพูด

“นี่... พวกเธอ ปีใหม่นี่จะพากันไปไหนดีจ๊ะ” โตโต้พูดขึ้นหลังจากเรียนเสร็จ ขณะที่เรากำลังเดินไปยังโรงอาหาร

“เราว่าจะกลับบ้าน” ยุพูดขึ้น ทุกคนก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกัน คือจะกลับบ้าน

“แล้วเกมหล่ะ กลับมั้ย เราจะได้มีเพื่อนกลับด้วย”

“ไม่รู้เหมือนกัน เรา... ไม่อยากกลับนะ” ผมพูดไป ยุอยู่จังหวัดเดียวกันกับผม เพียงแต่อยู่คนละอำเภอเท่านั้น ผมไม่อยากกลับบ้านเลย ไม่อยากกลับไปเจอหน้า... อีก เฮ้อ.... กลุ้มใจ

“ทำหน้ากลุ้มใจอีกแล้วนะเกม” แอร์พูดขึ้นบ้าง ทุกครั้งที่ผมทำหน้ากลุ้มใจ ก็ได้สาวสวยคนนี้และพูดทักผมตลอด

“เปล่าๆ เราเพียงแค่คิดว่า จะกินอะไรดี แฮ่ๆ” แล้วพวกเราทั้ง 5 ก็เดินเข้าโรงอาหารไป หลังจากนั้นก็พากันกินข้าว ก่อนที่จะแยกย้ายกันขึ้นห้องใคร ห้องมัน...

“ทำไมเวลาพูดถึงบ้าน นายมักจะมีสีหน้าไม่ค่อยดีทุกทีหล่ะเกม”

“ไม่มีอะไรนี่ แค่คิดอะไรเล่นๆ เท่านั้น” ผมตอบคำถามของโก๋ ที่ถูกถามระหว่างการเดินขึ้นหอ ผมไม่รู้จะตอบมันยังงัยดี จะให้บอกว่า -ผมมีความหลังอันแสนเจ็บปวดรวดร้าว- งั้นเหรอ เหอๆ ผมเดินเข้าห้องตัวเองที่แค่เลี้ยวก็ถึงแล้ว แต่โก๋ต้องเดินไปอีกกว่า 10 ห้องถึงจะถึง ผมเข้ามาในห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

“ทุกครั้งที่พูดถึงบ้าน เรามักมีสีหน้าไม่ค่อยดี... งั้นเหรอ” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ

“เฮ้อ.... ลืมๆ ซักทีเถอะเกม มันผ่านไปตั้งนานแล้ว...” ว่าแล้วก็อาบน้ำดีกว่า แม้จะหน้าหนาว แต่เมื่อเช้าอาบน้ำแป๊บเดียวเอง รู้สึกมีกลิ่นตุๆ แล้ว (เน่าแล้ว เหอๆ)...

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ ได้เวลาที่ผมจะจัดการกับความรกรุงรังของห้องนี้แล้วสินะ เฮ้อ รกเป็นบ้า ส่วนใหญ่ก็มีแต่ของนายโชกุนทั้งนั้น ส่วนของผมก็รกเฉพาะในส่วนของตัวเองเท่านั้น กว่าจะเสร็จ เล่นเอาเหนื่อยครับ เสร็จจากปัดกวาดห้องแล้ว ก็ถึงคิวเสื้อผ้า ยังไม่ซักหรอกครับ แช่ไว้ก่อน (พ่อสอนไว้ 55+) แล้วค่อยซักตอนดึกๆ ดีกว่า จะได้บรรยากาศอันแสนเหน็บหนาว (สุดท้ายก็ต้องแช่ไว้จนวันรุ่งขึ้นค่อยซัก ก็ลมหนาวมันพัดผ่านมาซะไม่อยากแตะน้ำเลยนี่หน่า)...

“ว้าว.... Home sweet Home สะอาดขึ้นเป็นกองเลยแฮะ เมทเราน่ารักจริงๆ” นายโชกุนพูดขึ้นทันทีที่เดินเข้าห้อง

“อย่างนี้ต้องมีรางวัล หึหึ...” ไอ้นี่ชักน่ากลัวขึ้นทุกวันแฮะ

“แต่น แตน แต๊น...... นี่ครับของฝาก” ว่าแล้วมันก็ยื่นถุงกระดาษให้ผมถุงหนึ่ง แต่ข้างในบรรจุสิ่งของมากมาย ทั้งผ้าพันคอ ขนม (มันยัดใส่ด้วยกันครับ) และอะไรต่อมิอะไรมากมาย...

“ขอบคุณครับ”

“แค่ขอบคุณเองเหรอ”

“จะเอาอะไรอีกเล่า” ผมพูด แต่สายตายังคนมองที่ขนมมากกว่า

“ก็... แบบที่เราทำเมื่อเช้าไง”

“ทะลึ่งๆ เดี๋ยวเหอะ”

“แหะๆ” แล้วมันก็เดินเข้าห้องน้ำ แค่ล้างหน้าครับ มันไม่ยอมอาบน้ำ ซกมกมากๆไอ้นี่

“ก็มันหนาวอะ เอาไว้อาบทีเดียวพรุ่งนี้ดีกว่า...” แล้วมันก็นั่งทำงานตัวเองต่อไป ส่วนผมนะเหรอครับ ขอไปเข้าเฝ้าพระอินทร์ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวถ้าได้เลขเด็ดๆ จะมาบอกน่ะ หุหุ.......

..........

jammy

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ cargo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

       เอ้ย เต้  งัย มะ มี ของ ฝาก  ซะ ง๊าน  มา ตัว เปล่า เด๋ว โดน ลง โทษ ให้ มา วิ่ง ใน หัวใจ ซะ

        เ ห้าย ตาย คา อก ซะ   (โหดไปอะป่าว ว่า  ทำม่ะลงแน่ ๆ) :undecided: :o11: o12

=================================================================

          ดีนะ ที่แอบเห็นว่าเต้ โพสแล้ว      แต่ยังอยากลงโทษ อยู่ดี   จะแสกให้เต้เป็นเกม  ก๋าผมเป็น โชกุน

          จะได้แอบหอมแก้ม ซะ   :m14: :m11: :m11: 
 
         แต่เอ้ เกมมานจะเลือกใคร (เบื่อจิง multiple choice  ขอ only one best answer ได้ปะ )  :เฮ้อ: :เฮ้อ:

                                                                   Cargo CargO (<-- อ้ายนี่มันไม่ทำมาหากินหรืวะ)

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
บทที่ 16 คนแรกของหัวใจ (ได้หรือยัง)

..........

มีคนบอกไว้ว่า “ฤดูหนาวเป็นฤดูกาลของคนรัก” ผมก็เห็นด้วยนะ ดูจากแถวๆ บ้านผม มักจะมีคู่แต่งงานหลายคู่ที่แต่งงานกันในฤดูหนาว แต่มันจะเป็น “ฤดูแห่งความรัก” หรือเปล่านี่สิ ผมชักไม่แน่ใจซะแล้ว เพราะรักแรกของผมก็จบลงในฤดูนี่นะสิครับ...

“ตื่นเช้าจังเกม...” เสียงยานคางของนายโชกุนที่พูดขึ้นขณะที่ตัวมันเองยังคงนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม ตอนนี้ก็เกือบจะ 7 โมงเช้าแล้วนี่นะ

“อือ... เราจะไปตักบาตรที่วัดนะ นายนอนต่อเถอะ”

“อือ...” แล้วผมก็เดินลงจากห้องมารอคนที่จะพาผมไปตักบาตรที่วัดป่า ข้างๆ มหาวิทยาลัย ใกล้จะ 7 โมงแล้ว พระคงใกล้กลับจากบิณฑบาตแล้วมั้ง

“รอนานมั้ยครับ”

“ไม่นาน เพิ่งลงมานี่แหล่ะ” ผมพูดตอบไป เต๊บคุยกับผมว่าจะชวนผมไปตักบาตรที่วัดแห่งนี้หลายครั้ง แต่ติดตรงที่ผมขี้เกียจตื่น พอดีวันนี้วันหยุดก็เลยตอบตกลงเต๊บไป

เต๊บขับมอเตอร์ไซค์ไปจนถึงวัด ที่จริงวัดแห่งนี้อยู่ติดกับมหาลัย ถ้าจะเดินก็แป๊บเดียว แต่นี่มันใกล้จะ 7 โมงแล้ว เต๊บก็เลยชวนนั่งมอเตอร์ไซค์จะเร็วกว่า...

“ถึงแล้ว...” ผมและเต๊บช่วยกันนำกับข้าวไปจัดเตรียมกับพวกนิสิตที่มาทำบุญทุกๆ วัน พอจัดเสร็จก็พากันยกสำรับไปถวายพระภิกษุที่ประจำวัดนี้ ผมและเต๊บนั่งฟังเทศน์จนจบ มีกรวดน้ำด้วย พอพระท่านเริ่มฉัน ก็พากันเอาอาหารที่เหลือมาร่วมวงรับประทานกัน ผมและเต๊บขอตัว แต่ก็ขอขนมนิดๆ หน่อยๆ ไปฝากเมทผมหน่อยดีกว่า เหอๆ...

“วัดนี่ร่มรื่นดีจังนะ” ผมพูดขณะเดินดูบริเวณโดยรอบวัดกับเต๊บ

“อื้อ... เทอมที่แล้วเต๊บก็มานั่งสมาธิกับชมรมพุทธศาสนา บรรยากาศตอนกลางคืนนี่วังเวงมากๆ”

“เหรอ... เหอๆ เกมขอบายนะ ไม่ไหว ให้นั่งนะนั่งได้ แต่ต้องไม่ใช่ในวัดนะ”

“เกมกลัวผีนี่หน่า...”

“ยังอุตส่าห์จำได้อีกนะ”

“ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเกม... เต๊บจำได้หมดแหล่ะครับ”

“...” ผมไม่รู้จะพูดอะไร ก็มันเล่นจีบซึ่งๆ หน้าแบบนี้ แต่ก็เอาเถอะ ไม่ถือสามันหรอก ผมหล่ะสงสารมันมากกว่า ก็เล่นจีบผมตั้งแต่ลอยกระทงแล้ว ผมยังไม่ใจอ่อนเลย คงเพราะผมยังรัก.... มั้ง

“เกมว่าเรากลับกันดีกว่านะ”

“ครับ” แล้วผมกับเต๊บก็พากันออกจากวัดไป 8 โมงกว่าแล้วนิ

“เดี๋ยว 10 โมงมารับไปกินข้าวนะครับ”

“อืม... ได้” ผมพูดแล้วก็เดินขึ้นหอไป

‘ทำไมเราไม่รับรักเต๊บนะ’ ผมคิดระหว่างที่เดินขึ้นหอไป คำตอบที่ได้มันก็อยู่ในใจผมแล้ว อาจเพราะผมยังเข็ดเรื่องนี้อยู่ หรือไม่อาจจะเพราะ...

“เรายังรักกุ๊นอยู่...” ไม่ว่าเมื่อไหร่ กุ๊นก็ยังคงเป็นคนที่ผมลืมไม่ลงอยู่ดี

‘งั้นก็ไม่ต้องลืมสิ’ เสียงหนึ่งในสมองผมดังขึ้น

“ทำไมหล่ะ” ผมตั้งคำถามกับตัวเอง

‘เก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่ดี เก็บมันไว้เพื่อคอยเตือนตัวเองไม่ให้ถลำลึกกับเรื่องนี้ไง’ ในที่สุดผมก็ได้คำตอบของหัวใจจนได้

“ใช่ ไม่ต้องลืม เก็บไว้เตือนตัวเองดีกว่า” ผมเดินบ่นพึมพำกับตัวเองจนลืมดูว่าเดินถึงไหนแล้ว ตาย... ชั้น 5 เหอๆ... ผมต้องรีบเดินลงจากชั้น 5 ซะงั้น จะบ้าตาย เดินคิดซะเพลิน เฮ้อ...

“กลับมาแล้ว...” ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง นายโชกุนยังนอนอยู่ ผมก็ไม่ได้ปลุกมันหรอกครับ นานๆ มันจะได้พักผ่อนบ้าง ปล่อยมันนอนดีกว่า...

“กลับมาแล้วเหรอ...” มันงัวเงียลุกขึ้นนั่ง ดูเหมือนหน้ามันจะซีดๆ นะ

“เป็นอะไรหรือเปล่าโชกุน... ไมตัวร้อนอย่างนี้หน่ะ” ผมยื่นมือไปแตะหน้าผากมันตัวมันร้อนจี๋เลยครับ สงสัยมันจะเป็นไข้ซะแล้ว อากาศเปลี่ยนแปลงก็งี้ แถมมันไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนเท่าไหร่

“เดี๋ยวเราไปขอยาพี่หอให้นะ รอแป๊บ” ผมเดินลงไปขอยากับพี่หอมาให้มันกิน ที่จริงผมมักจะซื้อยาพาราติดห้องไว้ พอดีมันหมดในวันนี้ซะด้วย เฮ้อ...

“อ๊ะ... กินแล้วก็นอนซะ เดี๋ยวเราไปซื้อโจ๊กมาให้” ก่อนที่ผมจะลงไปซื้อโจ๊กให้มัน ผมก็ต้องเช็ดตัวให้มันก่อน ตัวมันร้อนจี๋ขนาดนั้น ถ้าไม่เช็ดให้มันเย็นลง มีหวังมันช็อคแน่....

หลังจากที่ซื้อโจ๊กมาให้มันกิน และให้มันนอนพักผ่อนต่อ มันหลับสนิทแล้ว มีเสียงกรนเบาๆ ด้วย สงสัยจะเพราะทั้งฤทธิ์ยาและฤทธิ์ไข้มั้ง ก่อนจะเช็ดตัวให้มันอีกรอบเพื่อให้ไข้ลดลง พอทำเสร็จก็อาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปรอเต๊บมารับไปทานข้าว....

“เกมจะทานอะไร เดี๋ยวเราไปสั่ง”

“อะไรก็ได้เต๊บ” ผมพูดพลางมองออกไปยังลานกว้างหน้าโรงอาหาร

“นั่งเหม่อรอใครครับ”

“พี่เอก… รอเพื่อนอยู่ครับ เขากำลังไปสั่งข้าวให้” ผมพูดกับพี่เอก ก่อนที่พี่เอกจะนั่งลง พี่เอกคนนี้เป็นพี่รหัสปี 3 ของผม หน้าตาจัดว่าดี สูงกว่าผมพอควร ผมกับพี่เอกไม่ค่อยสนิทกัน แม้จะเป็นสายรหัสเดียวกันก็ตาม อาจเพราะผมไม่ใช่คนกิจกรรมเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยสนิทกับรุ่นพี่เท่าไร

“เพื่อนจริงเหรอครับ”

“ก็เพื่อนจริงๆ ครับ พี่เอกคิดว่าเป็นใครหล่ะครับ”

“เปล่าครับ... งั้นเดี๋ยวพี่ไม่กวนหล่ะครับ ทานให้อร่อยนะครับ” พี่เอกพูดพลางลุกออกจากโต๊ะไป

“ใครเหรอเกม” เสียงเต๊บดังขึ้น พร้อมกับถือจานข้าวมาด้วย

“พี่รหัสนะ แกเข้ามาทัก ไม่รู้แกมาทำอะไรเหมือนกัน” ก่อนที่เต๊บมันจะถามมากไปกว่านี้ ผมก็รีบทานทันที...

“เกม... ปีใหม่นี้เกมจะกลับบ้านเปล่า”

“ไม่หล่ะ ขี้เกียจ มันไกลนะนั้งรถตั้งหลายชั่วโมง”

“อืม... ไม่กลับไปคุยกับ... เอ่อ.... กุ๊น ให้รู้เรื่องเหรอ”

“ไม่หล่ะ... ทุกอย่างมันจบลงไปแล้ว คุยอีกก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” ผมพูดพลางก้มกินข้าวต่อ

“...หยุดพูดถึงคนอื่นได้แล้ว นายอยากให้เรากลับไปคบกับกุ๊นอีกเหรอ”

“เปล่าๆ... ไม่พูดแล้ว กินข้าว...”

“แล้วเต๊บจะกลับบ้านหรือเปล่า” ผมพูดขึ้นหลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อย

“ถ้าเกมไม่กลับเราก็ไม่กลับ อยู่เป็นเพื่อนเกมดีกว่า”

“อะนะ จะเอาชีวิตตัวเองผูกติดกับคนอื่นทำไมเนี่ยะ”

“... เกมไม่รู้จริงๆ เหรอ…”

“...” มันเล่นถามแบบนี้ ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรสิครับ

“10 กว่าปีที่เราไม่ได้ติดต่อเกม เรายังคิดถึงเกมเสมอ คิดถึงเด็กตัวเล็กๆ ที่ร่าเริงสดใสคนนั้นเสมอ ความรู้สึกเราไม่เคยลดลง มีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรายังจำความรู้สึกตัวเองได้ดีว่าเรารู้สึกยังงัย ตอนที่เกมเดินเข้ามาทักเต๊บตอนเข้าประถมใหม่ๆ ความรู้สึกแรก เรารู้สึกว่าตื่นเต้นจังที่เด็กผู้ชายคนนี้เข้ามาทัก เพราะถ้าเกมไม่เข้ามาทำความรู้จักกับเต๊บ เต๊บก็ไม่รู้จะกล้าพอที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับเกมหรือเปล่า... แค่นี้ เกมยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”

“เต๊บ... ขอเวลาเกมหน่อยแล้วกันนะ เราเริ่มจากคำว่าเพื่อน เราไม่อยากเสียเพื่อนดีๆ อย่างนายไป เราอยากให้เวลามันเป็นตัวพิสูจน์มากกว่า... เรารู้ว่านายรู้สึกยังงัยกับเรา ความรู้สึกของนายมันแรงจนคนรอบๆ ข้างเขารู้ แต่เรายังสับสนอยู่...”

“... เต๊บเป็นรักแรกของเรา แต่กุ๊นคือคนแรกของหัวใจเรา นายสองคนมีสิ่งที่เหมือนและแตกต่างกัน สิ่งที่เหมือนคือนายทั้งสองคือเพื่อนที่เรารักที่สุด ส่วนสิ่งที่แตกต่างกันคือ ความผูกพัน ขอเวลาเราหน่อยแล้วกันนะ...”

“ได้เกม... เต๊บจะรอจนกว่าวันที่เกมพร้อมที่จะรักเต๊บ วันที่เกมลืมกุ๊นได้จริงๆ เต๊บจะรอ” เต๊บพูดแล้วก็มองหน้าผม เราสองคนนั่งอยู่ตรงนั้นจนเกือบเที่ยง ผมจึงขอตัวขึ้นไปทำการบ้านให้เสร็จ ส่วนเต๊บก็กลับหอของเขาเช่นกัน…

“เป็นไงโชกุน...” ผมถามอาการเมทของผมทันทีที่เข้ามาในห้อง นายโชกุนยังคงนอนอยู่บนเตียง

“อืม... ค่อยยังชั่วแล้วหล่ะ... ได้เมี... เอ่อ... เมทดีแบบนี้”

“ก็ดี ต่อไปก็รักษาสุขภาพหน่อยแล้วกัน พักผ่อนหน่อยก็ดี อย่าโหมทำงานให้มากนัก” ผมพูดพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากมัน

“อือ... ตัวไม่ร้อนเท่าเมื่อเช้าแล้ว หิวมั้ยเดี๋ยวไปซื้อมาให้”

“อื้อ...”

“เอาอะไร”

“อะไรก็ได้” มันพูดเสร็จผมก็เดินลงไปโรงอาหารเพื่อซื้อโจ๊กมาให้มันกินหน่อย เฮ้อ.... เหนื่อยกับเมทจังว่ะ แต่ก็มีความสุขดี เหมือนอยู่กับเด็กน้อยยังงัยไม่รู้ 55+

“อิ่มแล้ว....” นายโชกุนพูดขึ้นหลังจากทานโจ๊กพร่องไปเกือบหมดถ้วย

“กินได้เยอะดีนี่ อะนี่ ยา” ผมพูดพลางยื่นยาและน้ำให้โชกุน

“ขอบใจนะเกม... ถ้าไม่ได้เกม เราแย่แน่ๆ”

“ไม่เป็นไร เพื่อนกัน นายนอนพักผ่อนเถอะ” ผมพูดพลางผลักให้มันนอนแล้วเลื่อยผ้าห่มห่มให้มัน

“ขอบคุณครับ... แม่” ดูมัน ดูแลให้แล้วยังมาแซวกันอีก

“ไม่เป็นไรครับพ่อลูกชายหัวฟู” ผมเลยแซวมันคืนซะ เราทั้งสองหัวเราะด้วยกัน ก่อนที่ผมจะกลับไปนอนเล่นที่เตียงตัวเอง หยิบหนังสือมาอ่าน แล้วก็เผลอหลับจนได้...

‘เราชอบนาย’ เสียงแผ่วเบาเหมือนลอยมาตามลมมากกว่า ใครมาพูดบอกรักกันแถวนี้นะ แล้วทำไมมันมืดจังเลย มองไปทางไหนก็มืดไปหมด......

“...”

“ตื่นแล้วเหรอ” เป็นนายโชกุนที่มายืนจ้องหน้าผมอยู่ที่เตียง ดูทำท่าเลิ่กลั่กพิกล... นี่ผมหลับไปนานแค่ไหนเนี่ยะ

“ตอนนี้ 6 โมงเย็นนะ... เกมไม่สบายหรือเปล่า เหงื่อเต็มเลย”

“เปล่า... คงร้อนมั้ง เดี๋ยวเราอาบน้ำก่อนแล้วกัน” ผมพูดพลางลุกขึ้น แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

‘เสียงนั่น มันพูดเปล่าหว่า’ ผมคิดในใจระหว่างที่อาบน้ำถึงถ้อยคำที่ผมได้ยินเหมือนในฝันก่อนที่จะตื่น...

‘คงไม่ใช่หรอกมั้ง...’

“อาบนานจัง นึกว่าเป็นอะไรไปแล้ว... มาเดี๋ยวเช็ดหัวให้... ไม่ต้องเกรงใจ” ผมต้องยอมให้มันเช็ดผมให้ ขัดมันไม่ได้เพราะมันแรงเยอะกว่าผมอีก

“ขอบใจ”

“ไม่เป็นไร นายดูแลเราเมื่อเช้า ลำบากกว่านี้อีก”

“อืม...” ผมยิ้มให้มันก่อนจะเดินไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“เกม... พรุ่งนี้ว่างมั้ย”

“อืม... ทำไมเหรอ”

“ว่าชวนไปขอนแก่นนะ ไปมั้ย”

“เอ่อ...”

“ไปนะ เราอยากให้เกมไปเป็นเพื่อนนะ แม่เราอยากเห็นนายด้วย นะๆๆๆๆ”

“ก็ได้...”

“ขอบใจนะ” แล้วมันก็ยิ้มซะหวาน ทำท่าดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ซะงั้น

“แล้วไปตอนไหนหล่ะ”

“10 โมงเช้า... งั้นตอนนี้ไปทานข้าวเถอะ เราหิวแล้ว” ผมและนายโชกุนก็ออกไปทานข้าวข้างนอก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจับปลาสองมือยังงัยไม่รู้ ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้รู้สึกเกินคำว่าเพื่อนกับทั้งเต๊บและโชกุน แต่มันก็มีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนมันไม่กระจ่าง แต่เอาเหอะ... ยังงัยทั้งสองก็เป็นเพื่อน เพื่อนคือเพื่อน เพื่อนกับแฟนมันแทนที่กันไม่ได้อยู่แล้ว......

..........

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1319/-21
คนใจร้าย
 :m19: :m19: :m19:
ดูจิเต๊ปก็ออกดี โชกุนก็ออกจะน่ารัก
 :a14: :a14: :a14:

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด