[Story] คนแรกของหัวใจฯ (สิ่งสุดท้ายของมิตรภาพ กับการยุติบทบาทของนายเต้)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [Story] คนแรกของหัวใจฯ (สิ่งสุดท้ายของมิตรภาพ กับการยุติบทบาทของนายเต้)  (อ่าน 52942 ครั้ง)

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :m23: :m23: มารออ่านด้วยคนครับ   :impress: :impress:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2402/-22
 :m12: ค้างพอรู้ว่าไม่ใช่วันสอบแล้วจะทำไนกานต่อมั้ย  :o8:

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
ความเดิมตอนที่แล้ว

-----------------------

ดลครางดังขึ้นกว่าเดิม เมื่อปากผมไซ้ลงมาสัมผัสกับยอดหน้าอก หน้าอกแข็งเป็นไต ก่อนที่ผมจะเลื่อนขึ้นไปแลกจูบกับดล มือทั้งสองกำลังปลดเข็มขัดเด็กหนุ่ม ในที่สุดกางเกงของดลก็หลุดพ้นปลายเท้า เหลือเพียงอาภรณ์เพียงผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกาย ชั้นในสีขาวสะอาดตาที่กำลังทำหน้าที่ห่อหุ้มสัญลักษณ์แห่งเพศชาย แต่หน้าที่ของมันแทบจะไม่เห็นผล เพราะสัญลักษณ์แห่งความเป็นชายนั้น แทบจะดันชั้นในนั้นจนเกือบจะปริแตก

ผมเอื้อมมือไปสัมผัสสิ่งนั้นภายนอกชั้นในอย่างแผ่วเบา ดลครางหนักกว่าเก่า แต่ปากผมยังปิดปากนั้นเอาไว้ ถ้าปากนั้นเป็นอิสระ คงส่งเสียงออกมาดังน่าดู ในที่สุดชั้นในสีขาวสะอาดตาก็หมดหน้าที่ของมัน เมื่อผมดึงมันออกจากร่างกายของดลอย่างแผ่วเบา สัญลักษณ์นั้นตั้งตรงแข็งขัน ชูชันท้าสายตา แต่มีเพียงมือผมเท่านั้นที่สัมผัสมันอย่างแผ่วเบา

“พี่เกม...” ดลครางเรียกชื่อผมอย่างกระสัน แต่กระนั้นเด็กหนุ่มก็ยังคงหลับตาอยู่ ก่อนที่ผมจะละออกจากตัวดลอย่างเสียดาย เด็กหนุ่มลืมตาขึ้น พร้อมกับแสดงสีหน้าอย่างนึกเสียดายสัมผัส ผมถอดอาภรณ์ในร่างกายออกจะหมดทุกชิ้น เพื่อไม่เป็นการเอาเปรียบเด็กหนุ่มข้างหน้า เด็กหนุ่มหลบสายตาด้วยความอายเมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากปลายเท้าผม ผมล้มลงคร่อมเด็กหนุ่มเอาไว้ ก่อนที่จะก้มลงจูบปากนุ่มนั้นอีกครั้ง...


---------------------------



บทที่ ๒๔ เมื่อไอ้เกมกลับบ้าน จบ

---------------------------

“วากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

“เย่ยยยย พี่เกม ร้องทำไมอ่า” นั่นสิผมร้องทำไม เหงื่อเต็มหน้าผมไปหมดทั้งๆ ที่อากาศเย็นสบาย

“โอ๊ยยยย” ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมหยิกแก้มตัวเอง ผมฝันหรอกเหรอครับเนี่ย ผมฝันว่าผมกับไอ้ดลกำลังมีอะไรกันอย่างนั้นเหรอ คิดแล้วขนลุกว้อย

“พี่เกมเป็นอะไรครับ ร้องซะผมตกใจ... เฮ้ย พี่เกม” ผมต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเสียงไอ้ดลดังขึ้น แต่คงสะดุ้งแรงเกินไป สะดุ้งจนตกเตียง

“เป็นไรเนียะเฮีย ไหวไหม ลุกๆๆๆ”

“ขอบใจ ไหวๆ” ผมค่อยๆ ลุกครับ เพราะไอ้เกมน้อยกำลังผงาดค้ำกางเกงอยู่

“โหยพี่กู ใหญ่ใช้ได้นี่หว่า...”

“ทะลึ่งไอ้ดล ...”

“แล้วพี่เกมฝันอะไรอะครับ ถึงแข็งปั๊กขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าฝันว่ากำลังจึ๊กกะดื๋ยผม ไม่ยอมน้าพี่เกม ผมเสียตัวให้พี่เกมในความฝันแล้วเหรอ” แล้วมันก็ทำท่าร้องไห้ น่าถีบฉิบหาย

“ดล...” ผมจ้องหน้ามันครับ ไม่รู้สิ จะเรียกได้ว่าผมชักสนใจมันแล้วสิ

“อะ... อะไรครับพี่เกม” มันตอบผม แต่ลบตา แล้วก้มหน้า องศาที่มันมอง ไม่พ้นไอ้เกมน้อย หะหะ

“พี่จูบดลได้ไหม” หึหึ หน้าด้านฉิบ ขอจูบคนอื่น ดลมันก้มหน้าอีกครั้ง สังเกตว่าหน้ามันจะแดงๆ นะ ก่อนที่จะจบหน้าดลให้แหงนขึ้นมา พร้อมกับที่ผมก้มลงไปลิ้มรสปากของน้องดลอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เพราะครั้งนี้ผมใส่ความอ่อนโยนลงไปด้วย ไม่วายที่ดลมันจะตัวสั่น ก่อนที่ผมจะผละออกด้วยความเสียดาย ผมไม่อยากทำลายชีวิตเด็กคนนี้

“ขอโทษนะดลที่พี่ทำแบบนี้” ก่อนที่ผมจะดึงมันเข้ามากอด

“พี่เกมครับ พี่เกมรักผมไหมครับ” มันพูดพร้อมกับทำหน้าตาน่ารัก บ้องแบ๊วจริงมึง

“รักดิหวะ แต่ไม่ได้รักแบบแฟนนะเว้ย พี่รักเราเหมือนพี่น้อง”

“โห่... พี่เกม ไม่โรแมนติกเลย ผมก็รักพี่แบบพี่คนหนึ่ง ผมไม่ได้เป็นเกย์ซักหน่อยนิครับ” แล้วมันก็ทำหน้ากวนตีน ได้ใจผมจริงๆ 55+

“ตกลงพี่ฝันอะไร ทำไมถึงได้ตุงกางเกงอย่างงั้นอะ” มันทำหน้าตาสงสัย พร้อมกับชี้มาที่เป้าผม ไอ้นี่นิ

“เออ... กูฝันว่าได้ฟัดมึงไง ไม่งั้นกูจะตกใจขนาดนั้นเหรอว่ะ”

“แหง่ะ ผมไม่เร้าใจพอ ทำให้พี่เกมร้องขนาดนั้นเชียว” แล้วมันก็ก้มหน้าเหมือนกำลังน้อยใจ

“ที่พี่ตกใจ ไม่ใช่เพราะดลไม่น่าเอาหรอก (แอบหื่น) แต่เพราะพี่รู้สึกว่าไม่น่าทำแบบนั้นต่างหากหละ พี่ไม่อยากทำลายชีวิตบริสุทธิ์แบบเราหรอกนะ” แล้วก็ยิ้มให้มันทีหนึ่ง

“ผมรู้ พี่เกมมีแฟนแล้ว เลยไม่อยากนอกใจแฟนใช่เปล่า”

“ถ้ากูอยากมีชู้นะ ก็ไม่สะทกสะท้านหรอกไอ้ดล เข้าใจพี่เปล่าเนี่ย เองชักเหมือนเกย์แล้วนะ มาทำงอนๆ เดี๋ยวได้เป็นเมียพี่จริงๆ หรอก” แอบหื่นอีกแล้วกู -*-

“เง้อ... ไม่เอาอะพี่เกม ไม่ต้องมาแอบหื่นกับผมนะ ขนลุกเลย” แล้วมันก็โชว์ขนแขนที่กำลังลุกชัน

--------------------------

วันนี้ทั้งวัน ไอ้น้องดลมาขลุกอยู่กับผม ถามโน่นถามนี้ เหมือนเด็กคนหนึ่งที่ติดพี่ ทำให้รู้สึกว่ามันน่ารักดีจัง ผมต้องใช้หิริ โอตตัปปะ กับขันติ โสรจจะ เป็นอย่างมากในการสู้รบปรบมือกับไอ้น้องดล ถ้าผมเผลอ มันก็จะมาเป่าลมใสหูผม อดทนและก็อดทน ครับ แต่มันสิ หัวเราะชอบใจมาก

“มึงไม่คิดถึงวันแรกเลยนะไอ้น้องดล”

“ไม่ต้องไปคิดถึงพี่เกม ก็ตอนนั้นไม่ได้มองเลยนี่หน่า ว่าพี่เกมน่ารักแค่ไหน” แล้วมันก็ทำตากรุ้มกริ่ม เฮ้อ ไอ้ดลนะไอ้ดล จะอดทนไหวไหมนะ

“พรุ่งนี้พี่เกมก็จะกลับแล้วสินะ เฮ้อ ... ต้องคิดถึงพี่เกมแน่ๆ”

“16 จะ 17 แล้วนะมึงนะ ไปหาแฟนเป็นตัวเป็นตนเหอะ”

“เฮ้อ... ชาตินี้จะหาคนแบบพี่เกมได้ไหมน้า” ดูมันพูด

“พี่ก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรมากหรอกนะดล ถ้าแกอยากลองก็ได้นะ” เป็นครั้งแรกที่ผมชนะมัน มันหัวเราะแล้วก็ก็ส่ายหน้าไปมาอย่างจนมุมครับ

----------------------------

เช้าวันสุดท้ายของการอยู่บ้านของผม เป็นเช้าอีกหนึ่งวันที่อาการสดใส เย็นสบาย และยังเป็นอีกหนึ่งวันที่ผมกับดล ‘ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตรร่วมชัน’

“สาธุ เกิดชาติหน้า ให้พี่เกมเป็นผู้หญิงทีเถอะ เพี้ยง” ดูมัน กวนตีนฉิบ

“สาธุ เกิดชาติหน้าขอเป็นเกย์ และให้ไอ้ดลเกิดเป็นเกย์ แล้วให้มันมาเป็นเมียผมทีเถอะ เพี้ยง” 55+ ดอกนี้กูขอคืนนะไอ้ดล

“กรรม พี่เกมอะ เดี๋ยวผมเอาจริงเลย” ก่อนที่ผมและดลจะเดินกลับเข้าบ้าน พร้อมกับอาหารเช้าที่อร่อยอีกวันหนึ่ง พร้อมอาการกวนตีนของมันตลอดเช้า

“พี่เกม เดี๋ยวผมไปแต่งตัวก่อนนะ ครึ่งชั่วโมงเจอกันครับ” แล้วผมและดลก็แยกกัน ผมจัดกระเป๋า พร้อมกับเตรียมตัวอาบน้ำ 

ครึ่งชั่วโมงถัดจากนั้น ดลเตรียมพร้อมกับชุดนักศึกษา ดูหล่อไปอีกแบบ พร้อมมอเตอร์ไซค์คู่ชีพ ส่วนผม เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ไม่อะไรมากมายครับ

“โห่พี่เกม เท่หวะ...”

“ดลก็หล่อนะ น่ารักไปอีกแบบ ดูไม่มีพิษสงเหมือนใส่ช็อป” พร้อมกันนั้นผมก็ล่ำลา ย่า พ่อ แม่และญาติๆ ของผม แล้วเดินก้าวขาขึ้นรถไอ้ดล แล้วออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยัง บ.ข.ส.

-------------------------------------

ประมาณครึ่งชั่วโมง ดลก็พาผมมาถึง บขส. พร้อมอวัยวะทั้ง 32 ของผม ที่ยังอยู่ครบ

“ไอ้ดล แม่ง ขับน่าหวาดเสียว” ผมบ่นทันทีที่ก้าวขาลงจากมอเตอร์ไซค์ของมัน

“เอาน่าพี่เกม มันเร็วดี แล้วนี่พี่เกมขึ้นรถกี่โมงครับ”

“ประมาณเที่ยงครึ่งอะ เหลือ ชั่วโมงหนึ่ง ไปหาไรกินก่อนเหอะ” แล้วผมกับไอ้ดลก็ไปหาข้าวกินแถวๆ ขนส่ง ก่อนที่ผมจะกลับมาขึ้นรถที่เดิม

“พี่เกมจะกลับมาอีกเมื่อไหร่อะครับ”

“ก็คงซักปีใหม่นะ ทำไม คิดถึงพี่ขนาดนั้นเชียว”

“คิดถึงดิครับ ว่าแต่ก่อนไป ขออะไรหน่อยได้เปล่าครับ”

“อะไร...” ไม่ทันที่ผมจะพูดหรือเอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น ไอ้ดลก็แอบหอมแก้มผมฟอดใหญ่ๆ ช่างกล้าจริงๆ แม่ง

“ยังหอมเหมือนเดิม โชคดีนะครับ”

“อือ โชคดี รักษาตัวดีๆ นะมึง อย่าเสือกไปหาเรื่องใครอีกหละ” แล้วผมก็หันหลังกลับ ตรงไปยังรถที่จอดรอ

“อ้าวไอ้ดล มาทำอะไรแถวนี้วะ” เสียงใครซักคนกำลังคุณกับดลแว่วหลังมา

“มาส่งแฟนอะพี่กุ๊น” ก่อนที่ผมจะตกใจไปมากกว่านั้น พนักงานก็ผลักผมขึ้นบนรถ พร้อมกันกับพนักงานขับรถก็เคลื่อนรถออกไป สิ่งที่ผมมองเห็น ก็แค่...

-ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมายังจุดที่รถเคลื่อนตัวออก พร้อมกับมองเข้าในรถอย่างโหยหา-

‘และผู้ชายอีกคนหนึ่งอยู่ในรถ ที่มองออกไปยังผู้ชายคนนั้น อย่างโหยหาเช่นกัน...’

.....................................

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
ต้องขอโษที่ผมหายไปนาน วุ่นวายกับการทำวิทยานิพนธ์ ตอนนี้เริ่มโอเคแล้ว และใกล้จะสำเร็จแล้ว

จากนี้ไป อาจจะลงมากขึ้น แล้วแต่โอกาสและสถานที่ครับ

เพราะผมจะหางานทำอะครับ

ถ้าหายไปซัก อาทิตย์ อย่าว่านะครับ

แหะๆ

แวะมาทักทายครับผม

จาก

นายเต้ คนเดิมครับ

ออฟไลน์ M@nfaNG

  • ชีวิตคือการตรวจสอบ...
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +847/-18
 :a6: หลงคิดว่าในฝันเป็นเรื่องจริง
 ลุ้นมานานหลายเดือน แล้วก็ฝันสลาย o7

หางานได้แล้วรีบมาเลยนะค่ะ คนอ่านลงแดงไปหลายรายแล้ว :oni2:


แต่น้องดลรอดมาได้ไงเนี่ย :laugh:

ออฟไลน์ ~NeMeSiS_PURE~

  • 행 복 하 길 바 래 ...
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2009
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +196/-2
มาอ่านแระพี่เต้

ชอบดองจิง ๆ

เด๋วจะให้ไปดองผักขายที่ตลาด  :angry2:

สงสัยจะขายดี 5555+

ไปแระ ๆๆๆ

ร.ศ.เต้

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :serius2: :serius2: ได้ไงอ่ะ  เด็กรถนี่ทำขัดใจมากๆเลยนะครับ  :angry2: :angry2:

samuchii

  • บุคคลทั่วไป
 :o  เด็กรถนี่มันน่านัก หุหุ  :angry2:

รอๆๆๆ อ่ะฮับ  :oni2: :oni2: :oni2:

madamkung

  • บุคคลทั่วไป
ฝากข่าวประชาสัมพันธ์ ล่วงหน้า
เซ็งเป็ดอวอร์ดครั้งที่สอง
เริ่มให้โหวตกันเดือนสิงหาคมนี้
ยังไงช่วยกันเข้าไปดูรายละเอียดกันหน่อยค่ะ ตาม linkนี้เลยนะคะ


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






marchmenlo

  • บุคคลทั่วไป

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
บทสรุปของ

คนแรกของหัวใจ... คนสุดท้ายของชีวิต

โดย นายเต้

เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงกับผม ผมกับเพื่อนสนิทสองคน คือ ติม และ เต๊บ ผมกับติมเรียนด้วยกันตั้งแต่ ป.1 จนถึง ม.6 แต่กับเต๊บ มีเวลาด้วยกันแค่ 3 ปี คือ ป.1 ถึง ป.3 ด้วยเหตุผลทางราชการที่คุณพ่อของเต๊บต้องย้ายไปประจำการที่ สระบุรี ผมกับติมรักกันมากกว่าคำว่าเพื่อนจนที่สุดกลายเป็นแฟน และสุดท้ายไม่เหลือมิตรภาพ เหลือเพียงเยื่อใยเส้นบางๆ เท่านั้น

เต๊บ คือคนแรกของหัวใจผม แต่ ติม หรือ กุ๊น ที่ทุกคนรู้จัก คือคนสุดท้ายของชีวิต จริงหรือ?

ตอนที่ผมเริ่มต้นเขียนเรื่องนี้เมื่อสายๆ ของวันที่มีฝนตกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ให้ความรู้สึกเหมือนรถไฟสายด่วนฮอกวอตท์กับลังแล่นไปยังสถานที่ๆ ผมไม่รู้จัก ผมไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อเรื่องนี้ว่าอย่างไร เผอิญเรื่องแรกที่ผมเขียนและลงไปก่อนหน้านี้คือ “สะดุดรัก... ที่พักใจ” ผมก็มาสะดุดตรงที่ว่า เป็นการเลียนชื่อจากซีรีย์เกลาหลียอดฮิต ความคิดเลยมาติดอยู่ที่ที่เรื่อง “คนแรกของหัวใจ... คนสุดท้ายของชีวิต” ภาพยนตร์เกาหลีที่เรียกน้ำตาผมเป็นกะละมังมาแล้ว มาใช้เป็นชื่อเรื่องๆ นี้ แรกเริ่มเดิมที เต๊บจะเป็นทั้ง คนแรก และคนสุดท้าย เพราะเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะ เต๊บ เพียงคนเดียว แต่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อ ติม หรือกุ๊น เข้ามาในชีวิตผมอีกครั้งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2550 ซึ่งเป็นช่วงรับปริญญา ไม่มาเปล่า มาพร้อมกับเพลง “ทุกครั้งที่หลับตา ทุกเวลาที่หายใจ” แล้วคนสุดท้ายของชีวิตของผม ก็เปลี่ยนจากเต๊บมาเป็น ติม พระเอกของโครงเรื่องจึงถูกโฟกัสมาที่ติมคนเดียว (เต๊บตกกระป๋อง) แต่ตอนนี้ผมไม่มี ติม แล้วครับ จึงเป็นอะไรที่เหมาะเจาะ (เกินไป) กับคำที่ว่า “คนแรกของหัวใจ... คนสุดท้ายของชีวิต”

เต๊บกับผม เราเลิกรากันด้วยดีเมื่อปลายปีการศึกษา 2546 ด้วยเหตุผลของเรื่องอนาคตของชีวิต เต๊บต้องไปเรียนต่อด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่อเมริกา มหาวิทยาลัยที่เป็นข่าวเมื่อปีสองปี ที่นักศึกษาเกาหลีฆ่าเพื่อนนักศึกษาในสถาบันนั่นแหล่ะครับ ตอนนี้เต๊บปักหลักอยู่ที่อเมริกาแล้วกับครอบครัวที่อบอุ่น ภรรยาที่แสนดีกับลูกชายตัวน้อยๆ น่ารักๆ ที่ชื่อว่า จิม (แต่ไม่น่ารักเท่าน้องโชกุนลูกผมแน่นอน หุหุ) เต๊บมันสอนให้ น้องจิม เรียกผมว่า “แด๊ดเต้” จนติดปากครับ

เพราะฉะนั้น ตอนพิเศษคั่นเวลาในนิยายเรื่องนี้ เป็นเรื่องจริง เป็นช่วงที่ผมกับ ติม เริ่มคบกันอีกครั้งในฐานะ “แฟนใหม่” แต่ที่ผมต้องเขียนไว้ว่า “เป็นแฟนฟิก” เพียงเพราะอยากให้เซอร์ไพรส์มากกว่าครับ

พี่ตง พี่ชายที่แสนดีของผม คนหน้าตาดีมักไม่โชคดีเสมอไป ชีวิตครอบครัวล้มเหลว ผู้ชายที่ได้ชื่อว่า “หวังดีกับผมเสมอมา” ผมรักพี่ตงในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง พี่ชายที่แสนดีของไอ้เต้ พี่ชายที่ผมจะไม่มีวันลืม ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ไต้หวัน ลูกชาย (น้องฮ่องเต้ ชื่อนี้ผมเป็นคนเรียกเอง) วัยกำลังซน เวลาเจอผมมักจะเรียก “พ่อเต้” เสมอ ผมมีลูกชายถึง 3 คนแล้วนะครับ อิอิ

ยุทธ ผู้ชายบ้านๆ ที่ไม่มีบทบาทกับนิยาย แต่ชีวิตจริงกับมีบทบาทอย่างมากมาย จะเรียกได้ว่าเป็นคนคั่นเวลาระหว่างติมกับเต๊บเลยก็ว่าได้ ถ้าเรียกให้ดูดี ก็ “คนพิเศษที่ทำหน้าทีเวลาที่ไอ้เต้ไม่มีใคร” (ยกเว้นพี่ตง) แต่ถ้าเรียกอย่างดูหมิ่นดูแคลนก็ “ตัวฆ่าเวลา” ดีๆ นี่เอง แต่เขาคือเพื่อนรู้ใจมากที่สุดอีกคนหนึ่ง มีครอบครัวที่อบอุ่นแล้วเช่นกัน แต่ยังไม่มีเจ้าตัวน้อยเท่านั้นเอง

ฮ่องเต้ หรือ โชกุน ที่เพื่อนๆ รู้จัก คืออีกหนึ่งคนที่มีบทบาทอย่างมากในชีวิตผม หนุ่มสถาปัตยกรรมสุดเซอร์ แต่ไม่เซ่อ แฝงเสน่ห์ไว้รอบกาย ใครจะคิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิต จะมีคนอย่างนายคนนี้มาอยู่ข้างๆ เป็นที่อิจฉาของใครหลายๆ คน หนุ่มที่ฮอตที่สุดในเวลานั้น แต่สุดท้ายก็ได้รับเพียงคำว่า “เพื่อน” เพียงเพราะเขามาทีหลังเต๊บ เท่านั้นเอง

น้องดล “หนุ่มช่าง ตูดเล็ก เสป๊กไอ้เต้” เป็นเด็กช่างที่เข้ามาสร้างสีสันให้กับชีวิตผมได้ดีพอควร ไม่ได้เป็นของเล่นยามแก้เหงา แต่เป็นน้องสุดที่รักที่ผมรักมากคนหนึ่ง แม้จะเคยๆ กันมาบ้าง แต่ความรู้สึกมันเป็นคนพิเศษที่ไม่มีทางพัฒนาเป็นแฟนได้ (มันบอกผมเอง) ตอนนี้มันเป็นวิศวกรที่บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง ติดต่อกันบ้าง แต่ไม่มากนัก เพราะมันมีคนรู้ใจเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

นี่เป็นส่วนหนึ่งของตัวละครที่มีอยู่จริง และเป็นจริงตามนิยายผม (บ้าง) ยังมีหนุ่มๆ อีกมากมายที่ยังไม่ได้เขียน และไม่มีโอกาสได้เขียนอีกแล้ว เอาเป็นว่าจะเล่าให้ฟังคร่าวๆ ก่อนสรุปหละกันนะครับ

พี่อาร์ม รุ่นพี่สุดหล่อสุดเท่ห์ของผม ผมคบกับพี่อาร์มตอนอยู่ปีสาม (หลังเลิกรากับเต๊บ) คบกันอยู่ช่วงระยะสั้นๆ ก็มีคนมาสะกิดว่า “เป็นชู้กับเมียกู” แต่เป็นระยะสั้นๆ ที่ประทับใจ ไม่มีใครเอาใจผมได้เท่าพี่อาร์มอีกแล้วครับ

นายเก่ง เอกประวัติศาสตร์ คบกันอยู่ระยะหนึ่งเท่านั้น เหตุเพราะไม่ได้อยู่ใกล้กัน เป็นคนขี้หึง เอาแต่ใจเป็นที่สุด แต่ผมก็ยอมบ้างหละ ก็คบกันแล้ว แต่เพราะอย่างว่า อยู่ห่างกัน เขาอยู่ ม.ใหม่ ผมอยู่ ม.เก่า เวลาเราไม่เท่ากัน สุดท้ายก็เลิกกันครับ

นายนัท เอกอังกฤษ หนุ่มนัยน์ตาชวนฝัน จะบอกว่าเป็นเพื่อนคนแรกในมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้ นุ่มๆ ไม่ใจร้อน สอนผมตลอด สมแล้วกับการเป็นอาจารย์ในปัจจุบันนี้ จะบอกว่าคบกับนัทก็ไม่เชิง เพราะเราไม่ได้คุยกันเรื่องนี้เลย แต่ไปดูหนัง กินข้าว กอดกัน หอมกันเป็นธรรมดา ก็นานหน่อยเพราะต่างกันต่างให้เกียรติกัน ห่างกันไปเพราะต่างคนต่างมีอนาคตที่แตกต่างกัน

นายเอ็ม เพื่อนโชกุน นายนี่เข้ามาเพียงหวังแก้แค้นให้เพื่อน (ให้นายโชกุนนั่นแหล่ะ) แต่ไปๆ มาๆ กลับโงหัวไม่ขึ้นเอง คบกับเอ็มแล้วผมสบายใจ เพราะไม่มีเรื่องให้ปวดหัว ตามประสาผู้ชายกวนตีนๆ เหมือนกัน เพียงแต่เอ็มมันยอมนิดหนึ่งตรงที่เป็นคนซักเสื้อผ้าให้เท่านั้น ก็รักมันนะ แต่มันถอนตัวออกไปเอง เพียงเพราะมีคนขอมา...

หมดแล้วสำหรับคนที่เอ่ยถึงในเรื่องราวนิยายทั้งหมด แต่ยังเหลืออีก 2 คน ที่ไม่ได้ปรากฏ ในหน้ากระดาษ หน้าไหนเลย เพียงเพราะไม่มีโอกาสมาโลดแล่นเท่านั้นเอง...

น้องหนึ่ง สิ่งแวดล้อม เป็นน้องที่รู้จักกันโดยบังเอิญ ผ่านน้องในเอกคนหนึ่งที่ไปกินเลี้ยงช่วงนับปริญญา เป็นเด็กน่ารักครับ แม้จะขัดกับหน้าตาเถื่อนๆ มันบ้าง แต่มันชอบผมมากเอาการ เพียงเพราะผมสอนอะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับการใช้ชีวิตกับมัน ก็เป็นช่วงที่ผมสนุกดี เพราะมันพาผมเที่ยว เลี้ยงหนัง เลี้ยงข้าว เลี้ยงเหล้า แม้มันจะไม่ได้ดูดีมากมาย แต่มันที่โรแมนติกมากๆ มีอะไรเซอรไพร์สผมตลอดเวลา

สุดท้าย น้องโต้ง น้องในเอก (สมภารกินไก่วัด) การได้รู้จักน้องคนนี้เป็นอะไรที่เสี่ยงมากๆ เพราะผมจะพยายามเลี่ยงที่จะรู้จัก หรือสนิทแน่นแฟ้น ท้องชนหลังกับใครในสาขาตัวเอง เพราะภาพลักษณ์ที่ดีที่น้องๆ ยกให้ มันค้ำคอ แต่กับโต้ง ซึ่งเป็นเพื่อนกับน้องสาวผม (น้องสาวแท้ๆ ครับ) ห่างจากผม 3 ปี มาสนิทกับน้องเขาเมื่อปีสุดท้ายที่ผมเรียนปริญญาตรี เพราะต้องทำงานสาขาด้วยกัน ได้มันไปรับไปส่ง แม้ภายนอกจะดูหยิ่งๆ นิ่งๆ ขรึมๆ แต่เป็นคนขี้อายมาก หน้าตี๋ ขาว สูง (ตูดเล็กสเป๊กไอ้เต้) ก็คบกับน้องเขาแบบซ่อนๆ หน่อย เพราะน้องสาวผมก็คุมผมเหมือนกัน ดูพฤติกรรมผมไปด้วย แต่น้องสาวผมบอกว่ารู้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะโต้งมันบอก เพื่อนๆ ผมก็คอยๆ แซวเหมือนกัน แต่คงไม่เอะใจมาก ยกเว้นที่สนิทๆ กัน แต่สุดท้ายก็เลิกกันหลังจากคบกันได้เกือบๆ 10 เดือน เพราะคุณแม่ของน้องขอร้องครับ ว่าอย่าเกินเลยไปกว่านี้ (เมื่อสายไปนะครับคุณแม่) สุดท้ายเลยกันเป็น พี่สนิทน้องสนิทกันครับ

มันอาจจะรู้สึกใจหายซักหน่อย ที่ผมจะไม่เขียนเรื่องนี้อีกแล้ว เพียงเพราะผมอยากให้เรื่องราวดีๆ มันจบที่ผมกับติมได้กลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง ผมไม่อยากเขียนถึงตัวเองในช่วงที่ไปคบกับคนนั้นทีคนนี้ที เพราะมันทำให้คนที่จากไปเป็นห่วงเปล่าๆ อีกอย่าง เพื่อให้เกียรติติม ในฐานะ “คนแรกของหัวใจ... คนสุดท้ายของชีวิต” ตัวจริง แม้จะมีเรื่องราวอีกมากมายที่น่าสนใจก็เถอะ แต่ผมจะคงเขียนต่อไม่ได้ เพราะสุดท้ายแล้ว ผมก็ไม่มีกุ๊นให้เขียนถึงในฐานะ “คนสุดท้ายของชีวิต” อีกต่อไปอยู่ดี

หวังว่าเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ จะไม่ว่าผมนะครับ ที่อยู่ๆ ก็มายุติบทบาทตัวเองในนิยายเรื่องนี้ อาจจะเรียกได้ว่า กับบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เพราะต่อไปผมอาจจะให้น้องที่รู้จักกันมาสานต่อผมต่อไปสำหรับเรื่อง “สะดุดรัก... ที่พักใจ” ในช่วงที่ผมจะหายไปจากบอร์ดนี้ อาจจะมีเรื่องราวดีๆ อีกหลายบทความออกมา แต่ก็ไม่สัญญาครับ เพราะจิตใจด้านโรแมนติก ลึกซึ้ง ทะเล้น เฮฮา คงปลุกปั้นได้ยากสักหน่อย เพราะมันด้านชาเต็มทน ผมกลายเป็นคนเงียบๆ หลังจาก ติม จากผมไปนั่นแหล่ะ...

ด้วยรัก

นายเต้

ป.ล. ใครที่อยากจะคุยกับผม แอดมาที่ tae.normalอย่าแสดงเมลบนบอร์ด.com นะครับ ผมยินดีเสมอครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-08-2008 15:27:03 โดย นายเต้ »

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
สิ่งสุดท้ายของมิตรภาพ กับการยุติบทบาทของนายเต้

18 สิงหาคม 2551 คิดถึงติมที่สุด

เพิ่งลาสิกขาบทเมื่อเช้านี่เอง ผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วกับการที่ไม่มีติมอยู่ข้างๆ ถามว่าทำใจได้หรือยัง ตอบได้เลยว่าไม่ การได้อยู่ภายใต้ผ้าเหลือง ทำให้สงบลงบ้าง แต่ร้องไห้ทุกคืน

นี่คงเป็นครั้งแรกหลังจากที่ติมจากไป ที่ผมได้ปรากฏตัว ภายใต้หน้าตาเรียบเฉย แฝงไปด้วยความเศร้าและเหงาหงอย

วันนั้นตรวจเลือดเสร็จ เดินออกมาก็ไม่เจอติมแล้ว คิดว่าคงไปห้องน้ำ แต่รอเป็นชั่วโมงก็ไม่กลับมา ชักเป็นห่วง แต่หมอเรียกเข้าไปพบก่อน ออกมาก็ยังไม่เจอ จนประชาสัมพันธ์ประกาศตามเรา เลยรู้ว่าติมอยู่ไอซียู ตกใจมากว่าติมเป็นไร คุณแม่กับพี่ๆ ของติมอยู่ครบ ติมอยู่บนเตียงกำลังเขียนอะไรไม่รู้ สายอะไรต่อมิอะไรระโยงรยางค์ไปหมด รอยยิ้มเดิมๆ ปรากฏขึ้น แต่ดูอ่อนล้า ติมเป็นเนื้องอกในสมอง คุณแม่บอกเองกับปาก ผมคงร้องไห้แน่ถ้าเป็นคนอื่น แต่ต่อหน้าติมผมจะไม่ร้อง ผมรู้ว่าไม่นานติมต้องจากไปแน่ๆ ผมไม่อยากให้ติมเป็นห่วง เลยไม่ร้อง แต่พยายามแล้วนะ ไม่วายน้ำตามันไหลเหมือนเดิม ยิ่งพอได้กอดติมเท่านั้นแหล่ะ ต่างคนต่างร้องไห้ แล้วติมก็จากไป จากไปในอ้อมกอดของผม ผมคงช็อกมากๆ เลยทำให้ สติสัมปชัญญะ ดับลงทันที

ตื่นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ห้องๆ หนึ่ง เพดานสีขาว สายน้ำเกลือเต็มไปหมด พ่อ แม่ พี่สาว น้องชาย พี่เขย ยืนล้อมเตียง ผมหลับไป 4 วันเต็มๆ กับการช็อก คำแรกที่ผมพูดคือคือถามหาติม ทุกคนเงียบ ผมอยากให้ใครก็ได้บอกว่าติมยังไม่ตาย แต่พี่สาวบอกว่าติมตายแล้ว ตอนนี้ตั้งศพที่บ้าน ยังไม่ได้เผา เพราะติมไม่ยอมให้ใครยกโลงเขาไปเผา คงรอผม
ผมออกจากโรงพยาบาลตอนเย็นถึงบ้านก็เกือบเช้า ตรงไปที่บ้านติมทันที ศพติมตั้งมาวันนี้เป็นวันที่5 แล้ว ซึ่งปกติแค่สามวันก็เผา แต่ไม่มีใครยกโลงบรรจุศพของติมได้ เลยตัดสินใจรอผม ให้ผมเป็นคนมาบอกติมให้ไปสู่สุขคติ ผมเดินเข้าบริเวณงานก็มีฝนตกลงมาปรอยๆ ลมพัดแรง เพียงสักพักก็หยุด ผมไม่อยากร้องไห้ แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง วันนี้จึงได้เผาศพติม ทุกคนสามารถยกโลงติมลงมาเพื่อเคลื่อนไปยังวัดประกอบพิธีฌาปนกิจได้ ผมตัดสินใจบวชหน้าไฟให้ติมทันที เพิ่งลาสิกขาบทเมื่อสายๆ ของวันนี้ครับ หัวยังเหม่งอยู่เลย

ติม คนที่รักผมไม่อยู่แล้ว

ติม คนที่ผมรักไม่อยู่แล้ว

ติม คนที่ทั้งรักผมและผมรักเขาไม่อยู่แล้ว

ติม หรือกุ๊น ที่เพื่อนๆ รู้จัก วันนี้ไม่มีเขาอยู่อีกแล้วบนโลกนี้ ผมคงไม่มีความสามารถมากพอที่จะเขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบลงได้ ในเมื่อไม่มี กุ๊น ให้ผมเขียนถึงอีกต่อไป ผมคงต้องยุติบทบาทตัวเองลงเพียงเท่านี้ ที่เหลือคงต้องให้น้องคนหนึ่งจัดการให้ต่อไป

ลาก่อน ติมที่รัก เต้จะไปเจอติมเร็วๆ นี้แน่นอน

เต้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-08-2008 15:46:56 โดย นายเต้ »

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
บันทึกสองหน้าสุดท้าย จากบันทึกส่วนตัวของติม

6 สิงหาคม 2551 : 22.30 น.

วันนี้เป็นอีกวันที่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะปวดหัว ปวดจนอยากที่จะร้องออกมาดังๆ แต่ทำไม่ได้ เพราะมีเต้นอนอยู่ข้างๆ เห็นเต้นอนหลับ น่ารักจริงๆ อยากฟัดอีกรอบ แต่ทำไม่ได้ พรุ่งนี้เต้ต้องไปตรวจเลือดต้องพักผ่อนเยอะๆ

มองดูเต้แล้วอยากร้องไห้จัง ทำไมเราต้องเป็นโรคนี้ด้วยนะ อยากอยู่กับเต้นานๆ นานกว่านี้ ไม่อยากลุ้นวันต่อวันแบบนี้ว่าจะมีโอกาสตื่นขึ้นมาเห็นท้องฟ้าหรือเปล่า ไม่อยากลุ้นว่าตื่นขึ้นมาพบตัวเองไม่หายใจแล้ว

กว่า 6 เดือนแล้วที่แม่ พี่ชาย และพี่สาวร้องไห้ทุกวัน เราสงสารแม่และพี่ๆ อยากให้คิดว่าคนเรามีชีวิตเพื่อความตายเท่านั้น แต่สุดท้ายเราก็แอบไปร้องไห้คนเดียวเหมือนเดิม อยากร้องไห้ดังๆ สักครั้ง เผื่ออะไรมันจะดีขึ้น มารู้ตัวเมื่อสายว่าเป็น เนื้องอกในสมอง ผ่าตัดกับอยู่เฉยๆ โอกาสเป็นตายเท่ากัน งั้นขออยู่รอวันตายแบบไม่ผ่าตัดดีกว่า ผ่าตัดแล้วตายไม่ได้เห็นหน้าเต้ แต่ถ้าอยู่อย่างนี้ อย่างน้อยก็ได้กอด จูบ หอมแก้ม คนที่เรารักนานๆๆๆๆๆๆ เท่าที่เราอยากทำ
เจ็บอีกแล้ว เจ็บมากกว่าเดิมด้วย มันอาจจะเป็นสัญญาณเตือนแล้วหละว่าร่างกายไม่ไหวแล้ว ไม่อยากตายเลย อยากอยู่กะเต้นานๆ ขอได้ไหมสวรรค์ อยากอยู่กับเต้นานๆ

ไม่อยากให้เต้รู้เลย ไม่อยากให้เต้ร้องไห้ ไม่อยากให้เต้เป็นกังวล ไม่อยากให้เต้เสียใจ ไม่รู้จะอยู่ถึงวันพรุ่งนี้หรือเปล่า ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่มีลมหายใจแล้ว เต้จะอยู่ยังไง เต้จะยังรักเราไหม

ถ้าเผื่อตายจริงอยากให้เต้คิดถึงติมบ้าง แต่ไม่อยากให้เต้เศร้าจนไม่เปิดใจกับคนอื่น อยากให้เต้ความสุขกับคนอื่นบ้าง ไม่อยากให้เต้ยึดติดกับเรา ที่ตายไปแล้ว

อีกแล้ว วันนี้มันจี๊ดแบบนี้หลายครั้งมาก มากกว่าทุกวัน มากกว่าตั้งแต่รู้ตัวเมื่อ 6 เดือนก่อน เราคงทำกรรมไว้มากสินะ
ตลอดหกเดือนนี้ เต้ถามอยู่เสมอว่าทำไมกินยาเยอะจัง เราก็ตอบผ่านๆ ไปว่ายาบำรุง รู้ว่าเต้ไม่เชื่อ แต่เต้ไม่ก็อยากเซ้าซี้เรา น่ารักแบบนี้ไงถึงได้รักหมดใจ ไม่นานเต้คงรู้ว่าเราเป็นอะไร...

เต้ ติมรักเต้นะ ติมรักเต้มากที่สุด ไม่เคยมีใครที่ติมรักเท่าเต้ รักมากๆ รักจนไม่อยากที่จะตาย อาจเพราะรักเต้ก็ได้ ทำให้ติมอยู่มาได้เกือบ 2 เดือน ทั้งๆ ที่อาการน่าจะทรุดและตายไปตั้งแต่เดือนมิถุนาแล้ว เต้ ติมอยากอยู่กับเต้นานๆ นะ แต่คนบนฟ้าเขาไม่เห็นใจติมเลย ติมคงทำไม่ดีกับเต้ตอน ม.5 ทำให้คนบนฟ้าลงโทษติม ให้ติมต้องจากเต้ไปอีกครั้งด้วยการตาย มันทรมานนะถ้ารู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ ทั้งๆ ที่เพิ่งทำดีแก้ไขตัวเอง กลับมารักกับเต้ใหม่ไม่กี่ปีเอง
โอ๊ย เจ็บอีกแล้ว สงสัยต้องนอนแล้ว ได้แต่ภาวนาให้มีวันพรุ่งนี้เท่านั้น

ติมรักเต้ครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-08-2008 20:59:44 โดย นายเต้ »

naitae.ks

  • บุคคลทั่วไป
7 สิงหาคม 2551

ตอนนี้เต้คงรอผลเลือดแล้วก็รอติมด้วย เต้คงสงสัยว่าติมอยู่ไหน ตอนนี้ติมอยู่ในห้องไอซียู วาระสุดท้ายคงจะมาถึงแล้ว แม่ พี่สาว และพี่ชายก็ร้องไห้ หมอให้เตรียมใจไว้ว่าคงไม่รอด ไม่เอา ติมไม่อยากจากเต้ไป ติมอยากอยู่กับเต้ ติมขอพยาบาลเขียนบันทึกหน้าสุดท้ายนี้เอง หมอเขาให้ติมขอได้หมดว่าอยากเอาอะไร ติมอยากเขียนบันทึกความรู้สึกนี้มากที่สุด อยากขอโทษแม่กับพี่ ที่แต่ก่อนทำตัวไม่ดี อยากขอบคุณเต้ที่ให้โอกาส จนติมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ตอนนี้ติมบอกให้พยาบาลเรียกเต้ให้แล้ว ติมรู้ว่าคงอยู่ได้ไม่นาน ติมอยากเจอเต้ก่อนที่จะหลับตาลงพร้อมกับหมดลมหายใจ...






ติมอยู่บนเตียงกำลังเขียนอะไรไม่รู้ สายอะไรต่อมิอะไรระโยงรยางค์ไปหมด รอยยิ้มเดิมๆ ปรากฏขึ้น แต่ดูอ่อนล้า ติมเป็นเนื้องอกในสมอง คุณแม่บอกเองกับปาก ผมคงร้องไห้แน่ถ้าเป็นคนอื่น แต่ต่อหน้าติมผมจะไม่ร้อง ผมรู้ว่าไม่นานติมต้องจากไปแน่ๆ ผมไม่อยากให้ติมเป็นห่วง เลยไม่ร้อง แต่พยายามแล้วนะ ไม่วายน้ำตามันไหลเหมือนเดิม ยิ่งพอได้กอดติมเท่านั้นแหล่ะ ต่างคนต่างร้องไห้ แล้วติมก็จากไป จากไปในอ้อมกอดของผม ผมคงช็อกมากๆ เลยทำให้ สติสัมปชัญญะ ดับลงทันที
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-08-2008 21:04:36 โดย นายเต้ »

marchmenlo

  • บุคคลทั่วไป
ตลอดเวลาที่อ่านเรื่องนี้มา ยอมรับได้เลยว่าทึ่งในจิตใจของผู้ชายชื่อกุ๊นมาตลอด ผมอ่านเรื่องนี้หลังจากที่อ่าน สะดุดรัก...ที่พักใจ vertion ของ เต้ & กฎ ซึ่งจะมีชื่อของ กุ๊นโผล่มากระชากอารมณ์ผมไปด้วย สงสารน่ะ
ความรักที่ผู้ชายคนนี้มีให้มัน......ไม่รู้ซิ แต่โดนใจอ่ะ ซึ้ง

หลังจากติดตามเรื่องราวทั้ง 2 เรื่องมา ตอนที่ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน กะลังอินเชียว แต่วันนี้ เล่นซ่ะกระชากอารมณ์อีกรอบ ไม่คาดว่าเรื่องราวของ กุ๊น (ติม) จะมาจบแบบนี้ เศร้าจัง............

เก็บความรู้สึกดี ๆ ความรักดี ๆ ผู้ชายดี ๆ คนนี้ไว้ในความทรงจำน่ะครับ  ไม่นาน....เวลาจะทำให้คุณเข้มแข็ง


ออฟไลน์ M@nfaNG

  • ชีวิตคือการตรวจสอบ...
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +847/-18
ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะเต้ ขอให้เต้เข้มแข็งนะค่ะ
ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-5
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะจ้ะ

เก็บเรื่องราวความทรงจำดีๆ ไว้เป็นแรงใจในวันหน้านะจ้ะ

พี่เชื่อว่าติมคงมองลงมาจากฟ้า และอยากให้เต้มีความสุขและดำเนินชีวิตต่อไป

เป็นกำลังใจให้จ้ะ รักษาสุขภาพด้วย  :กอด1:


madamkung

  • บุคคลทั่วไป
อืมม เสียใจด้วยค่ะเต้ เหมือนอย่างที่ฟางบอก ขอให้เข้มแข็ง แล้วก็ที่สำคัญ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ  

Givesza

  • บุคคลทั่วไป
 :กอด1:

พี่เ้ต้ครับ น้องกิฟ๊คนนี้ขอเป็นกำลังใจให้พี่เต้ หอยท่กของกิฟ๊นะงับ

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้คุยกานเลย แต่อยากจะขอให้พี่เต้เข็มแข็ง กิฟ๊และทุกๆคนเป็นกำลังใจให้พี่เต้ตลอดน๊างับ

พี่หอยทากของกิฟ๊ ว่างๆมาปล่อยลูกปล่อยหลาน มาวิ่งเล่นก็ได้นะงับ

และน้องคนนี้ขอเป็นเพื่อนที่อยู่ข้างๆพี่เต้ตลอดปรายงับ  :m13:

สู้ๆคัฟ พี่เต้  o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






subaru

  • บุคคลทั่วไป
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ เข้มแข็งไว้คะ :L2: :L2:

ThyRist

  • บุคคลทั่วไป
อ่านจบแล้วอึ้งครับ T-T

ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย T-T

..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-08-2008 09:35:01 โดย ThyRist »

ออฟไลน์ slmzaa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
เสียใจด้วยนะครับ       ขอให้คุณพระคุ้มครองครับ

pop_pukluk

  • บุคคลทั่วไป
ดีคับ พี่เต้

ป๊อกเองนะคับ หายไปนานม่ะได้คุยกันเลยนะคับ

ป๊อกเข้ามาเป็นกำลังใจให้พี่เต้นะคับ ยังไงก้อสู้ๆนะคับ

ป๊อกจะให้กำลังใจพี่เต้เสมอนะคับ

ออฟไลน์ nana

  • 아주마 애기 두명 ㅋㅋ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2

koihime

  • บุคคลทั่วไป
เสียใจด้วยนะครับ...  :monkeysad:

แต่ก็ขอให้พี่เต้สู้ๆ นะ...  :mc4:

wava

  • บุคคลทั่วไป
ได้อ่านมานานแล้ว มาเจออีกครั้งก็ยังตรึงใจอยู่

ออฟไลน์ GeTOuTNoW

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
เสียใจด้วยครับ ขอให้รักจงเจริญ :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด