OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 2071485 ครั้ง)

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ ronlbb

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
โค ตะ ระ โคตรๆๆ แมนเลยอ่ะพี่

สมแล้วที่เนมบอก

พี่กันย์  แกอยู่ผิดที่

กันย์วิทย์ รักจังเลยคู่นี้ หมั่นไส้พี่โตอ่ะ เหอะๆๆ

ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
สงสารเนม กาซิก กาซิก

everytime

  • บุคคลทั่วไป
 :angry2:พี่โตไปแอบไหนมา ไม่ยอมโผล่หัวมาดูเมียน้อย เฮ้ย!!! น้องเนมเลยย  :z6:

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
กันย์วิทย์ ชอบคู่นี้อ่ะ :impress2:

รอตอนต่อไปค่ะ o13

ออฟไลน์ ChiOln

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-3
สนุกอ่าาาาาา  o13

ชอบจังเลย อิอิ

เนมกลัวเลือดด้วยนิ

morrian

  • บุคคลทั่วไป
 “..บีบขากูหาพ่อมึงสิ ไอ้หมอเก๊ !!จะทำไรก็ทำดิว่ะ !!..” เมฆว่าพลางซัดแขนใส่หลังกันย์ผลั่วๆ เอาแบบที่เขาเจ็บแค่ไหนอีกคนก็เจ็บเท่านั้น..


ผมว่าไม่ใช่เมฆ แต่เป็นวิทย์รึเปล่าคับ ที่พูดประโยคนี้กะคุงพี่กันย์ ^^

รออ่านตอนต่อไปนะค้าบบ ว่าโล้นซ่าส์น่ารัก เป็นลมเพราะเห็นเลือดเนี่ย

จะเป็นยังไงต่อปาย  :z2:

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +397/-1

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
น้องเนม กลัวเลือดเสียขนาดนี้ มีแรงไปปาดคอ พ่อเลี้ยงได้ไงนี่  สุดๆยอด  o13
 
 
แต่คุณพี่กันย์เท่ห์ ที่สุดๆ    รออ่านตอนต่อไปค่ะ อิอิ

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-5
ตามทันแย้ว เนื้อเรื่องแหวกแนวดีจ้า แนวคุกนี่อ่านเป็นการ์ตูนมันก็ได้ฟิลแบบนึง แต่เป็นนิยายเพิ่งเคยเจอ

มาต่อไวๆน้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-0

Imprison 10: ความคิด..




ผลั่ว !!!








   เสียงวัตถุแข็งๆกระแทกหนังศรีษะอันอ่อนนุ่มของผมดังผลั่วใหญ่ ทำให้ไอ้เนมลืมตาพรึ่บ พบกับสายตาชองนช.นักโทษชายนับสิบคนที่ยืนมองผมอยู่ ผมลุกขึ้นมาแบบเบลอๆขณะคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองอันกระจิ๊ดชองตัวเอง ภาพสุดท้ายที่เห็นคือคุณพี่กันย์อุ้มเจ้าสาว เอ๊ย ! อุ้มคุณพี่วิทย์ที่เลือดอาบขาพลั่กๆเข้ามาโดยไว ก่อนที่สติจะดับวูบลง...


    ผมขยับบิดตัวเบาๆแล้วก็ต้องครางซี้ดเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบตรงท้ายทอย..ซวยชิบจริงๆ..



     “..เฮ้ย..ไอ้หน้าใหม่ มึงเป็นไงบ้าง กุเผลอถีบหัวมึง โทษทีว่ะ..” ใครสักคนในกลุ่มนั้นบอกผมพลางยื่นมือมาฉุดผมที่นั่งมึนบนพื้นให้ลุกขึ้น ไอ้เนมพยักหน้ารับเบลอๆ..แล้วรับเอากระดาษเอกสารที่ตกกระจายเรี่ยราดพื้นมาเก็บรวบรวมไว้ บางอันก็มีรอยฝ่าตรีนประทับชวนอดสูดีไปอีกแบบ..


     “..เจ็บมากมั้ยล่ะ...” เสียงคุณพี่กันย์ที่ยืนอยู่บนเตียงคนป่วยทักขึ้น พลางหัวเราะเบาๆ


     “..เอ่อ..ไม่เป็นไรมากครับ..” ผมรับ พลางส่งยิ้มใสๆไม่เอาความให้กับคุณพี่ที่ถีบกระหม่อมอันสวยคงามของผมเมื่อกี้ ทั้งที่ความจริงอยากบอกว่า เจ็บชิบหายเลยว้อยยยยย..


   คิดพลางเอื้อมมือลูบหัวตัวเอง..อ่า..กุนิซวยชิบ..


     “..นึกว่าเป็นอะไรมากซะอีก เห็นโดนถีบแล้วล้มตึงไปเลย..” พี่กันย์ว่า ขณะที่มือก็พันผ้าก๊อซที่ขาของคุณพี่วิทย์ที่มีเลือดแดงๆติดอยู่เล็กน้อย..อ่า..ดูแล้วอยากกินลาบน้ำตกซกเล็กจิ๊บเป๋ง



ที่ผมมองเลือดนั่นไม่ใช่เพราะอะไรหรอก..แค่ติดนิสัยเดิม ชอบแดรกของสีแดง..แค่นั้น..
แล้วก็เกิดเคราะหามยามซวย ไอ้พรรคพวกคุณพี่วิทย์ที่ตามมาจะประทุษร้ายคุณพี่กันย์ ที่พาลูกพี่ตัวเองมาโดยไม่บอกกล่าว กะจะยำตีนคุณพี่กันย์ ผมดันซวยโดนก่อน เลยน๊อกรอบ สลบเหมือดซะงั้น..



..ประทานโทษ..คิดว่าผมเป็นอะไรไปครับ..


ผมขอบอกทุกคนไว้ณ ที่นี้เลย ว่ากรุณาอย่าไปเชื้อคำพูดเจ้ไรท์เตอร์ไม่เต็มบาทนี่ หล่อนว่าผมกลัวเลือด ..จะบ้าเรอะ เลือดน่ะสิจะกลัวผม เพราะไอ้เนมชอบแดรกครับ เผอิญเป็นญาติกับเอ็ดเวิร์ด คึ คึ (//แฟนๆ แวมไพร์ทไวไลท์ซัดกระหม่อมซ้ำแผลเดิมอีกป้าบโทษฐานล่วงเกิน)



    “..โว้ยยยยยยยยยยย..ไอ้ห่านี่ มึงจะพันขากูให้เลือดทะลักอีกรอบใช่มั้ย !!!!!!!! “ ผมสะดุ้งเฮือกกับเสียงของคุณพี่วิทย์ที่ร้องโวยลั่นห้อง พลางส่งฝ่าเท้าอันงดงาม(ข้างที่ไม่เจ็บ)ของตัวเองไปให้คุณพี่กันย์ที่พันขาให้ โดยที่คุณพี่เทวดาของผมพลิ้วตัวหลบไปอย่างรวดเร็วพลางใช้มือข้างที่กำลังพันแผลให้พี่วิทย์กระชากขาคนเจ็บให้หลุดพรืดซะงั้น
อ้าวๆ นี่เขาเรียกรังแกคนไข้รึเปล่าเนี่ย..



แต่พี่กันย์นี่แกแอบร้ายแฮะ..



   “...ไอ้ส้นตีนนนนนนน มึงงงงงงงง “ คุณพี่วิทย์ว้ากลั่นท่าทางโกรธจัดจนหูเหอหน้าแดงก่ำไปหมดสะบัดปลายเท้าข้างที่ถูกแกล้งปัดๆ ทำท่าจะถีบคุณพากันย์ซะให้ได้แบบทุลักทุเล โดยที่มีผมและลูกน้องยืนมองอย่างขบขัน..



   “..พอได้แล้ว..อย่าดิ้นสิครับเดี๋ยวแผลฉีกอีก คราวนี้ต้องได้เย็บล่ะน่ะ.”พี่กันย์ว่าพลางบีบผ้าพันแผลในมือเบาๆ ทว่าส่งสายตาเอ็นดู(?)ปนเอ็นสะท้านไปให้พี่วิทย์แกนิ่งไป



   “..แล้วหมอเค้าไม่อยู่ตอนบ่าย..ท่าจะต้องเย็บเอง..บางที..ผมอาจจะถนัดหั่น..เหมือนหมอบางคนก็ได้..” ชะอุ้ย !!  ผมแอบสะดุ้งกับคำเปรยของพี่แก ที่พอพุดเสร็จก็เดินเอาของไปเก็บในกระเป๋าพยาบาลขณะที่ผมเริ่มคิด รึพี่จะติดคุกฐานฆ่าหั่นศพเมียเหมือนหมอบางคนที่เจอข้อหาอยู่น่ะ (แค่กๆ // ไรท์เตอร์ไออีกรอบ เนม ทำไมแกชอบลากชั้นไปแค้มป์ปิ้งเป็นเพื่อนนัก )



    “..นั่งพักในนี้ก่อนแล้วกันน่ะครับ..” พี่กันย์ว่าด้วยรอยยิ้มอบอุ่น (ที่ผมมองแล้วขนลุกพรึ่บพิกล)ก่อนจะหันมาทางผมที่แอบสะดุ้งเล็กๆไม่ได้ ฉีกรอยยิ้มเทพบุตรแต่ว่า..ทำไมผมเริ่มคิดว่าพี่แกอาจจะไม่ธรรมดาหว่า..




    “..เนม..เลือกได้รึยัง..ว่าจะเรียนคณะไหน?..”


    “..อะ...ครับ...ผมจะเรียน..” ผมรับคำพี่กันย์พลางคิดไปถึงตอนที่กำลังเลือดเรียนอยู่นั่น..
กริ๊ก..


     เสียงปิดประตูเบาๆ จากภายนอกทำให้ผมกลับมาอยู่ในวังวนของตัวเองอีกครั้ง ไอ้เนมเริ่มทำการพิจารณาแผ่นโบชัวร์และเอกสารข้อมูลต่างๆที่ได้รับมา..


 ในโพลบอกว่า..นักโทษในคุกเลือกเรียน นิติศาสตร์มากที่สุด..



กรมราชทัณฑ์ได้ทำการสำรวจพบว่า
*...มีผู้ต้องขังที่ใช้เวลาในเรือนจำศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี
ซึ่งเป็นโครงการร่วมระหว่างมหาวิทยาลัยXXXX และกรมราชทัณฑ์ จำนวน
7,495 คน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีแล้วจำนวน 1,188 คน    
โดยสาขาวิชาที่เลือกเรียนมากที่สุด คือ นิติศาสตร์ ซึ่งเรียนจบแล้ว 425 คน
รองลงมาเป็นสาขาบริหารการจัดการ 207 คน สาขาส่งเสริมการเกษตร 186 คน นอกจากนั้น เป็นผู้ต้องขังที่เรียนจบนิเทศศาสตร์ รัฐศาสตร์ ศิลปศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และคหกรรม ..


     ผมอ่านจบแล้วลอบถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง ไอ้ความคิดที่ว่าอยากเรียนดนตรีต่อนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว ก็อย่างที่พี่กันย์บอก มันเป็นการเรียนที่ต้องมีภาคปฏิบัติ ต้องมีผู้สอนและทดลองโดยตรง ..ไม่ใช่วิชาที่จะนำมาสอน ‘ คนคุก ‘ อย่างผม..


   ไอ้เนมเลยต้องพยายามเฟ้นหาคณะที่คิดว่าตัวเองทำได้ดีที่สุด แต่จะบอกอะไรให้น่ะครับ ผมไม่เคยคิดจะเรียนอะไรเลยนอกจากดนตรี ไม่เคยสนใจจะมีอาชีพอื่นใดนอกจากนักไวโอลิน ที่เป็นความฝันของผมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร การเรียนในห้องเรียนก็สักๆแต่เรียนและสอบเพื่อให้ได้คะแนนดีๆในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ตนต้องการ แต่ผมก็ไม่ได้คิดเผื่อทางเลือกอื่นไว้ให้ตัวเองเดินเลย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไอ้ความฝันจะเป็นนักไวโอลิน เป็นนักดนตรีไส้แห้งนี่..มันใช่จะประสบความสำเร็จง่ายๆ..


..เฮ้อ..จะว่าผมมุ่งมั่น รึ หัวแข็งดีล่ะ..


    ผมพลิกกระดาษหน้าแรก ดูคระที่จ่าบนหัวกระดาษ..
สาขานิติศาสตร์..


   ..ผมพลิกผ่านไปทันที ถึงจะมีคนเรียนมาก แต่ผมก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ หัวสมองผมมันไม่ค่อยไปกับไอ้ของแบบนี้หรอกครับ แล้วอีกอย่าง ได้ข่าวว่าคนแถวๆนี้เค้าเรียนแล้วจะบ้าตายกัน ผมไม่เอาหรอกครับ หึหึ(กรุณาอย่ากระทบค่ะ-=-//ไรท์เตอร์)


   สาขาบริหารการจัดการ..


  เป็นอีกอันที่ผมพลิกผ่านไปทันที กับแค่ชีวิตตัวเองยังจัดการไม่ได้ แล้วยังคิดจะมาบริหารจัดการคนอื่นอีกเรอะ..ขอผ่านครับ..



สาขาส่งเสริมการเกษตร สาขานิเทศศาสตร์ ศิลปศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และคหกรรม ^^$TU*&*())””...



ผมอ่านไปพลิกไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดกับสาขาหนึ่ง..
**            ระดับปริญญาตรี
            หลักสูตรเศรษฐศาสตรบัณฑิต แขนงวิชาเศรษฐศาสตร์   วิชาเอกเศรษฐศาสตร์
            (Bachelor of Economics Program)
             อักษรย่อ ศ.บ. (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ )
             ชื่อเต็มภาษาอังกฤษ Bachelor of Economics (Business Economics)
             อักษรย่อภาษาอังกฤษ B.Econ. (Business Economics)
             
           
 คุณสมบัติของผู้สมัคร


             1.สำเร็จการศึกษาประโยคมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3)
            หรือเทียบเท่าตามที่กระทรวงศึกษาธิการรับรองและประกอบอาชีพมาแล้วไม่น้อยกว่า
            5 ปี หลังสำเร็จการศึกษา นับถึงวันเปิดภาคการศึกษา หรือ

             2.สำเร็จการศึกษาประโยคมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3)
            หรือเทียบเท่าตามที่กระทรวงศึกษาธิการรับรอง โดยมีอายุไม่ต่ำกว่า 25
            ปีบริบูรณ์ นับถึงวันเปิดภาคการศึกษา หรือ
             3.สำเร็จการศึกษาประโยคมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3)
            หรือเทียบเท่าตามที่กระทรวงศึกษาธิการรับรอง
            และผ่านการอบรมหลักสูตรระดับประกาศนียบัตรที่สภามหาวิทยาลัยรับรอง หรือ ##%ER&^*(J-&&%%^*()....


  ...ผมขมวดคิ้วจางๆ.เศรษฐศาสตร์เหรอ?..
ผมขยับเปิดดูรายละเอียดอีกหน้าอย่างเริ่มสนใจ..





            คำอธิบายชุดวิชา
      สาขาวิชาเศรษฐสาสตร์

                    ให้การศึกษาทางด้านทฤษฎี หลักการและเทคนิค  การวิเคราะห์เชิงเศรษฐศาสตร์ทั้งระดับจุลภาคและมหภาค เพื่อให้สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับปัญหาในภาคเศรษฐกิจต่าง ๆ เช่น อุตสาหกรรม เกษตรกรรม การค้าการเงินระหว่างประเทศ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ทรัพยากรมนุษย์ การพัฒนาเศรษฐกิจ  เป็นต้น


         ผู้ที่จะศึกษาในสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์  ควรเป็นผู้ที่มีความสนใจและต้องการเรียนรู้ความเป็นไปทางเศรษฐกิจ  นโยบายทางเศรษฐกิจในสาขาต่าง ๆ ทั้งในระดับประเทศและระหว่างประเทศ อนึ่ง ผู้มีความสามารถพื้นฐานทางคณิตศาสตร์ และสถิติ  จะเป็นประโยชน์ต่อการเรียนในสาขาวิชานี้


ไอ้เนมอ่านแล้วขมวดคิ้วยุ่งกว่าเดิมพลางคิดถึงตัวเอง..สนใจทางเศรษฐกิจ..
..ถ้าหมายถึงค่าเงินดอลที่จะเอาแลกไปต่างประเทศได้ ผมว่าตัวเองก็สนอยู่น่ะ..
นโยบายทางต่างประเทศ..



  ถ้ามันหมายถึงเรื่องนักเรียนทุนของมหาลัยโน้นมหาลัยนี้ในต่างประเทศ..
  ความรู้พื้นฐานทางคณิตศาสตร์ และสถิติ..


..อืม..ถ้าการได้เกรดสองครึ่งมาสามเทอมจะรอดล่ะก็...



     หลังจากตัวเองคิดสะระตะทบทวนไปมาประมาณสามสิบรอบ ผมก็ตัดสินใจ..จะเข้าเรียนสาขานี้ครับ..ถึงจะไม่สามารถเอาวุฒิการศึกษานี้ไปสมัครกระทรวงทบวงกรมไหนได้ แต่อย่างน้อยๆขอแค่เอาไปสมัครเป็นพนักงานเซเว่นหน้าปากซอยแล้วไม่โดนเขาตะเพิดออกมาก็พอ..



“..ผมอยากลงเรียนเศรษฐศาสตร์ครับ...”


 พี่กันย์ฟังผมพูดแล้วพยักหน้ารับเบาๆด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปหยิบเอกสารหลายๆอย่างให้ผม..


“..เอาไปนั่งกรอกสิ..”

    ผมรับคำ พลางเดินออกมาจากห้องพยาบาล ว่าจะไปหาที่ดีๆนั่งเขียนซักหน่อย ลำพังโต๊ะในนั้นก็มีอยู่หรอก แต่ถ้าคิดว่าจะปอยู่ท่ามกลางสมรภูมิอิรัก ที่มีทั้งอาวุธชีว(ชวน)จิต(ตก)(ส่งผลต่อประสาทโดยตรง คึคึ) และอาวุธหนัก ประเภทฝ่าตรีน และกำปั้น อยู่นานๆไปอาจเจอเขวี้ยงรองเท้าใส่แบบอดีตผู้นำบางประเทศได้ (แค่กๆ//มึงอย่าหาคุกให้กรู้ววววว ) ผมเลยดอลลี่จากมาด้วยความรวดเร็ว...


     ผมเลยเดินออกมาจากห้องพยาบาลที่แสนจะอึกทึกเฮฮา ปล่อยให้พวกพี่ๆคุณๆทั้งหลายเขาเก็บศพ เอ๊ย ! พูดคุยกันต่อไป  พลางส่งสายตาหาที่ว่างๆมานั่งเขียนเอกสารขอเรียนต่อของตัวเอง..



     แต่หลายคนคงอยากจะรู้สิน่ะ ว่าสถานที่อยู่อาศัยชั่วคราวแต่กินระยะเวลานอนพอดูของผมเป็นยังไง จะบอกให้ก็ได้ครับ ว่า ใน คุก น่ะมันเป็นอย่างไร



                   ที่นี่คือสถานที่ที่มีรั้วหรือกำแพงไม่น้อยกว่า 7 ชั้น เป็นพื้นที่ซึ่งล้อมรอบด้วยกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กสูงไม่น้อยกว่า   6-7 เมตร และยังมีลวดหนามหนาแน่นอีกชั้นหนึ่ง ข้างในยังมีการแบ่งเป็นแดนต่างๆ และในแดนนั้น ๆ   ก็ยังมีโรงเรือนที่มีมุ้งสายบัว (กรงเหล็ก) ที่แข็งแกร่งอีกชั้นหนึ่ง



                ในฐานะที่มาใหม่ๆ ผมเลยลองสะแหลนนับแก้ว่างหลังจากเดินผ่านมาอย่างโชกชุ่มด้วยน้ำและรอยตีน(คงจำตอนแรกๆกันได้น่ะครับ)ลองนับชั้นประตูจากประตูนอกมาจนถึงประตูสุดท้ายของแดน  2 อันเป็นแดนคุมขังผู้ต้องขังระดับลหุโทษ และเป็นผู้ประพฤติตนดีแล้ว (จริงๆน่ะ) นับได้ไม่น้อยกว่า 7 ชั้น แต่ละจุดก็จะมีเจ้าหน้าที่คอยเฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลา 24 ชั่วโมง เมื่อเข้าไปถึงในแดนคุมขัง ก็ยังมีเจ้าหน้าที่คอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน  มีการเปลี่ยนเวรยามกัน 24 ชั่วโมง



                หลายคนคงคิดว่าแค่นั้นน่าจะพอแล้ว แต่..ที่ผมบอกมานั่นคือนักโทษขั้น ลหุโทษครับ สำหรับไอ้พวกคดีหนักๆอย่างผมนี่หนักกว่าอีก ไอ้คุณพี่โวยเคยเล่าว่านักโทษบางคนที่ต้องโทษนานๆอาจจะถูกล่ามโซ่ด้วยซ้ำ ขนาดแค่เดิทเท้าเปล่าๆได้ผมยังทรมารขนาดนี้..ถ้าโดนล่ามโซ่ด้วย งานนี้คงบ้ากันไปข้างนึงเลยล่ะ..   



               ส่วนที่หลับนอน  ของผมนั้นมีอยู่ 2 หลังๆ ละ 2 ชั้น (โชคดีครับ ที่ผมอยู่ชั้นสอง ไม่ได้เจอกลิ่นรึเจอน้ำซึมน่าสยองขวัญให้ใจฝ่อไปมากกว่านี้) แถมยังมีผู้คุมๆประตูล่ะคนสองคน นี่ขนาดมีคนคุมประตูใหญ่น่ะ ไอ้ผมยังถูกเลื้อยเลยว้อยยยยย เคือง เคืองจริงๆ แง่ง...



          และขณะนี้ มัคคุเทศก์น้อยก็กำลังเดินผ่านศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนของกรมศึกษานอกโรงเรียน ครับผม เหอะๆ อยากเปลี่ยนอาชีพจังแฮะ เพราะอย่างน้อยเป็นมัคคุเทศก์นำเที่ยวคุก คงดีกว่าเป็นนักโทษซะเอง..



    ผมมองเห็นม้าหินอ่อนที่ว่างอยู่ใต้ร่มไม้ก็เลยตัดสินใจลงไปนั่ง หลังจากกินลมชมวิวมาพอสมควรแล้วเลยตัดสินใจนั่งเขียนซักที เพราะลุงผู้คุมแกจ้องหน้าผมเขม็ง ประมาณว่า เมิงจะลีลาทำเพื่อ?



   แต่ขณะที่ผมกำลังจะนั่งลงไปนั้น เสียงเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งที่แสนคุ้นหูก็ดังแว่ว...หัวใจผมกระตุกวูบ ฟังเสียงสายเอ็นเสียดสีกันเป็นท่วงทำนองไพเราะ ทั้งสี่สายส่งเสียงออกมาพร้อมกับการโยงโบว์ที่เริ่มเร็วขึ้นเป็นเพลงๆหนึ่งที่ผมชอบ Itsumo nando demo...



     ราวกับต้องอยู่ในภวังค์ ขาของผมพาตัวเองมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ บานประตูของโรงฝึกอาชีพเก่าๆ มีเครื่องสายวงออเคสตร้าวงเล็กสภาพกลางเก่ากลางใหม่พิงอยู่โดยรอบ นักโทษบางคนนั่งขัดเครื่องดนตรีอยู่ บ้างก็นั่งมองโน้ตในมือ แต่นั่นมันไม่ได้ทำให้ผมสนใจเท่ากับเครื่องดนตรีที่มีลักษณะเหมือนกล่องไม้สีมะฮอกกานี..มีสายเอ็นสีขาวสี่สายและคันชักโค้งงอน..เจ้าเครื่องดนตรีที่ผมหลงรัก..

ไวโอลิน....



   ผมจ้องมองชายคนหนึ่งที่กำลังเล่นเพลงที่คุ้นหูด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง..อยากจะโผเข้าไปสัมผัสเจ้ากล่องไม้สีสวยแทบขาดใจ..ผมนึกว่าพอเข้ามาในนี้แล้วจะไม่ได้จับต้องมันอีก..แต่สิ่งนี้..ตรงหน้านี้... แสดงว่าผมยังสามารถแตะต้องมันได้ใช่ไหม?...



   ..ผมจะเล่นมันได้..จับต้องมันได้อีกครั้งใช่ไหม?..



   เมื่อโน้ตซอสูงตัวสุดท้ายบรรยายจบลง และผู้ชายคนนั้นพักไวโอลินลงบนแขน เสียงปรมมือก็ดังขึ้นทำให้ผมชะงัก ผู้ชายตัวสูง คิ้วเข้มหนา ผิวขาวจัดหน้าตาจัดว่าดีคนหนึ่งก็เดินออกมา เขายิ้มพรายน้อยๆพลางพยักหน้ารับ..



  “..ฝึกมาปีกว่าเล่นเพลงนี้คล่อง ก็ถือว่าก้าวหน้ามากแล้วล่ะ..ดีมากครับ..”  ว่าพลางรับไวโอลินมาจากนักโทษคนนั้น เขาหันมาทำท่าจะเก็บ ทำให้ผมเดินพรวดเข้าไปด้วยอารามตกใจ..



    “..เอ่อ....คือ....”


     “..หือ?..สวัสดีครับ...มีธุระอะไรเหรอ?..” ชายคนนั้นหันมายิ้มพลางเลิกคิ้วให้ผม มือดึงปกเสื้อเชิ๊ตสีเหลืองของตัวเองให้เข้าที่..



     “...” ผมอึกๆอักๆ มองท่าทีค่อนข้างไว้ตัวของเขาแล้วไม่รู้จะพูดยังไง..



    “....ผมเป็นครูสอนไวโอลิน ชื่อ ธีระครับ...” ผู้ชายคนนั้นแนะนำตัวพลางยิ้มน้อยๆ..
    “..เอ่อ..ครับ..คือ..ไวโอลิน...ผม...ผม...” ผมกุกกัน เม้มปากเครียดๆ ไม่ค่อยกล้าออกปากเพราะผมซึ้งกับน้ำใจของคนในคุกมากพอดู..


     “..เป็นนักโทษชั้นไหนครับ..ถ้าไม่ใช่นักโทษชั้นดี..ก็ให้เข้าร่วมไม่ได้..แล้วอีกอย่าง.... “ อาจารย์ธีระว่าพลางก้มมองมือของผมที่ถือกระดาษไว้..สายตาจับจ้องนิ้วชี้ข้างขวาของผม..ทำเอาผมใจหายวูบ..



   “..นิ้วแบบนั้น..คงเล่นไวโอลินอีกไม่ได้แล้วครับ..”

    ...คำพูดนั้นทำเอาผมแปลบใจวูบ รีบชักเท้าออกมาจากห้องฝึกซ้อมนั้นทันควัน เผลอเอามือกำบาดแผลที่ปลายนิ้วตัวเองแบบคนละเมอ แผลที่ยาวจากข้อนิ้วแรกมาจรดปลายเล็บมือ..แผลที่ทำให้การขยับนิ้วติดขัดและเส้นเอ็นที่ตึงแน่น..

   ..ผมก็รู้ตัวเองดี..ว่าความฝันไม่อาจสานต่อ..
..ผมก็รู้ตัวดี...ว่ามันเป็นผลกรรม..จากการกระทำของตัวเอง..
...นิ้วมือของผม ไม่อาจจะแล่นบนสายเอ็นได้อีกแล้ว..



      น้ำตาร้อนๆไหลอาบแก้ม หยดลงบนนิ้วมือที่สั่นระริกของผมจนรู้สึกถึงความร้อนผะผ่าว.. ถูกด่าว่า ถูกทำร้าย ถูกย่ำยีศักดิ์ศรี ยังไม่เจ็บปวดเท่ากับถูกตอกย้ำ..ในเรื่องที่ผมรู้ดี.. ถูกกีดกันในเรื่องที่ผมไม่มีคุณสมบัติ..ทั้งๆที่มันก็ถูกต้องแล้ว แต่ก็ยังทำใจไม่ได้..


...เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมรักเหลือเกิน..


    ฝ่ามืออุ่นของใครบางคนวางลงบนกระหม่อมของผม และกึ่งลูบกึ่งขยี้ไม่เบานัก ทว่าหัวใจผมกลับสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนวูบหนึ่ง..วูบเดียวที่ผมต้องทะลักน้ำตามาอีกรอบ..ไม่ใช่ด้วยความเสียใจ..แต่ด้วยความยินดี..

...ที่อย่างน้อย ผมก็ไม่ได้อยู่คนเดียว..










 “..เป็นอะไรไป ?..”





.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......





•   ข้อมูลจากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน
**       หลักสูตรเรียนทางไกล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช



.................................

ขอบคุณสำหรับการติดตามก้าบบบ :pig4:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

everytime

  • บุคคลทั่วไป
 :z3:   ใครหว่า????? ค้างอย่างแรงงงพี่โตป่าวว  :z10:

ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1451
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
เนมอย่าเพิ่งท้อใจไปนะครับ  เป็นกำลังใจให้เจ้าของเรื่องนะครับ

JENA

  • บุคคลทั่วไป
ปลื้มพี่กันย์
รักกันย์วิทย์
แล้วพี่โตไปไหนเนี่ย ปล่อยให้เมียน้อยโดนรังแกอยู่ได้ งุงิ  :angry2:

ว่าแต่อ่านตอนล่าสุด สงสารเนมอ่า เรื่องไวโอลิน
ยังไงก็สู้ๆเน้อเนม
^^

ออฟไลน์ ronlbb

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
ง่าๆๆๆๆๆๆๆ

จะร้องไห้ตาม ถ้านั้นมันเป็นสิ่งที่เรารัก ยังไงซะก็ต้องเสียใจมาก
ถ้าหากจะไม่ได้ทำมันอีก

และเขาเป็นใครหละนั่น

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-5
อะไรมันจะประจวบเหมาะไปหมด จะเล่นไวโอลินอีกไม่ได้แล้วจิงๆนะเหรอ  :sad4:

ออฟไลน์ จุ๊บจิ๊บจ๊ะจ๋า

  • I LOVE MY SMILE
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-4
เป็นกำลังใจให้หนาเนม

อย่าเพิ่งท้อน้า

ไอ้พี่โตไปไหนเนี่ยะ

ไม่ดูภรรเมียเลย

 :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






morrian

  • บุคคลทั่วไป
 :m15: น่าสงสารเนม ที่อาจจะไม่ได้ทำในสิ่งที่รักให้ได้ดีที่สุด

แต่ก็ยังคงมีโอกาสอย่างอื่นในชีวิต อย่างที่ว่าไว้นะคับ

เป็นกำลังให้ให้ด้วยคนค้าบผม  :L2:

mecon

  • บุคคลทั่วไป
 :sad12:  :m15: สงสารน้องเนม ฮือออออ :o12: :o12:
ได้เห็นสิ่งที่รักยังไม่พอแต่มีคนซ้ำเติมอีก ย้ำแผลเดิมให้เจ็บอีกกรี๊ดดดดดสงสาร
โหยยยยยยยยยพี่กันย์ช่วยปลอบแล้วอ่ะ...แต่ไอ่คำถามล่าสุดอ่ะใครกัน :o12: พี่โตมาปลอบน้องเนมหน่อย สะอื้นนน

Monkizzz

  • บุคคลทั่วไป
โตมันหายหัวไปไหนเนี่ย
ดูน้องมั้งสิ

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
แอบน้ำตาซึม  :m15:

รอตอนต่อไปค่ะ o13

baszoozoo

  • บุคคลทั่วไป
 :sad11: :sad11: :sad11: :sad11:

ไม่เป็นไรๆๆๆ   

สู้ๆๆ


หุหุ


แค่นี้เองเดี๋ยวก็หาย

ว่าแต่ทำไมบทพูดพี่โตน้อยจัง

สงสัยไม่จ่ายค่าตัวแหงเลย



ออฟไลน์ Ak@tsuKII

  • Honeymoon
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-3
โหหหหห เศร้าไปกะน้องเนม สงสาร อ่ะ

พี่โต หายหัวไปไหนเคอะ แอร๊ยยยยยย 

มาปลอบเมียด่วน

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
 :monkeysad: น่าสงสาร น้องเนมจริงๆ
แต่มือใครมาลูบ หวังว่าคงจะเป็นคุณพี่ธีระ แล้วทำให้น้องได้ สีๆ ไวโอลิน

ออฟไลน์ หนุ่มร้ายนายหรู

  • ตกลงคบกันในฐานะไรวะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-1
เขาเป็นใครหนอ เขามาจากไหน :really2: :really2:
แล้วอ้ายพี่โต ไปอยู่ไหนของมานฟ่ะ :เฮ้อ: :เฮ้อ:
สงสารเนมจังไม่สามารถ
ทำในสิ่งที่รักได้แล้ว :m15: :m15: :monkeysad: :monkeysad: :sad11:

Sakana2yunjae

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ว ตอนสิบแล้ว น่าสงสารเนมจัง เหอๆๆ อยากทำไรแล้วไม่ได้ทำ ต้องทนต่อไป

แอบเชียวพี่กันย์แอนพี่ไรหว่า ฮ่าๆๆ จำไมได้กวนอีกฉาน

อิอิ

มาต่ออีกนะ เพิ่งรู้นะเนี้ยว่าในคุกมีการเรียนการสอน ก็ดีเหมือนกัน พอคนทำผิด แล้วกลับตัวกลับใจ สังคมก็ยอม

อืมเค้าคิดดีกันจิงๆๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด