OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 1727524 ครั้ง)

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
รออ่านนะครับ

ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68
บรรยากาศแบบนี้จะรักกันได้จริงหรือ เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะครับ

ออฟไลน์ tianqin

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 269
มารออ่านเรื่องนี้ด้วยคนคะ

 :really2:

ออฟไลน์ ChiOln

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 164
โอะ ๆ สนุกมาก ๆ ครับ มารอตอนต่อไปนะ  o13

ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 146

ถูกใจให้เป็ด +52
สวัสดีทุกคนฮ่า~~~

ขอบคุณสำหรับรีพลายที่ทำให้ป้าคนเขียนเป็นปลื้มขนาดหนัก(....ป้าเเกฝากบอกมา)
 :impress2:


ขอบคุณสำหรับ +1 ให้อิชั้น  :impress2:


เป็นการตอบเเทนเอา ตอน4กับตอน5 ไปอ่านกัน  คิคิ


.

.




 :bye2:

.


.


.



.

.




Imprison 4: ข้างหลังประตูบานนั้น




ปัง !!!



      เสียงปิดประตูรถขนย้ายผู้ต้องหาดังสะเทือนในหูจนยอกมาถึงอก ร่างของหญิงวัยกลางคนค่อยๆทรุดลงตรงพื้นซีเมนต์ช้าๆ...นัยน์ตาเอ่อคลอด้วยน้ำใสๆที่รินไหลอาบแก้ม...


ในอกมันปวดยอก..เจ็บจนร้าวรานไปทั้งกาย


   ..ลูก...ลูกรักของแม่ บุตรในอุทรที่อุตส่าห์เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดู..เหตุไฉนต้องห่างไกลจากอกแม่ด้วยเหตุเช่นนี้...
  ภาพของบุตรชายก้มลงกราบลงบนฝ่าเท้าด้วยความรักและเทิดทูนอย่างสุดแสนยิ่งนำพาน้ำตามาให้..หากจะร้องไห้สาสมกับความเจ็บปวดในจิตใจ..คงต้องรอจนน้ำตากลายเป็นสีเลือด..


   ฝ่ามือขาวซีดเซียวยกขึ้นกุมอกที่ปวดแปลบดั่งถูกกระชากก้อนเนื้อหัวใจด้วยความรวดร้าว ก้อนสะอื้นแล่นจุกคอหอย ความทรมารอันไม่มีทางออกราวกับจะมารวมกันตรงทรวงอกที่เต้นตุบดังสะท้อนความเจ็บปวดอย่างเงียบงัน..
....กระทั่งทุกสิ่งเลือนหายไปในที่สุด...


 “...แม่....” เสียงใสๆของแก้วตาอีกดวงดังแว่วเข้ามาในสติอันเลือนราง แพขนตาเปิดออกช้าๆรับภาพของเด็กสาววัยแรกรุ่นผู้มีดวงตาใสบริสุทธ์งดงาม..ที่ซุกซ่อนความเจ็บปวดไว้...

 “...น้ำ...”เธออุทานในลำคอเสียงแผ่วหวิว ยกมืออันเย็นเฉียบของตนมาคว้าร่างลูกสาวกอดแนบอก กอด..รัดเด็กน้อยผู้เป็นแก้วตาด้วยหัวใจระส่ำ..รู้สึกราวกับดวงใจจะแตกสลาย...

“...ลูกแม่..ลูกแม่...” เปล่งเสียงออกมาได้เพียงนั้น หญิงวัยกลางคนก็สะอื้นในลำคอจนตัวสั่น

 “...มีอะไรเหรอค่ะแม่..พี่เนมล่ะ..ไปไหน??...” น้ำเสียงอันใสบริสุทธิ์และประโยคคำถามอันซื่อตรงสะท้อนใจให้เธอรวดร้าวยิ่งกว่าตอนไหนๆ เมื่อนึกถึงบุตรชายอีกคน...ลูกรักของหล่อนทำไมกันน่ะ เหตุการ์ณถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ ครอบครัวที่ควรจะสงบและสุขสันต์เหตุใดจึงได้พบเจอเคราะห์กรรมอันหนักหนาปานนี้..

....สิ่งศักดิ์สิทธ์ทั้งหลายเจ้าขา..ลูกช้างทำกรรมอันใดใหญ่หลวงไว้หรือ มันจึงได้ตามมาย้อนคืนสนอง...
...หากลูกช้างมีกรรมอันใด ก็ขอรับไว้แก่ตนเอง ..ไม่อยากให้ลูกรักต้องมาเจ็บปวดด้วยเลยแม้นสักนิด...
...แล้วเพราะสาเหตุอันใด..ผลกรรมถึงต้องไปตกอยู่กับลูกน้อยของหล่อนด้วยเล่า...?


“...แม่ขา...พี่เนม....” เสียงเรียกของแก้วตาทำให้ผู้เป็นแม่ชะงักไป..หญิงสาวลูบหัวลูกน้อย เอ่ยถามแผ่วเบา

 “...แล้วใครพาแม่กลับบ้านล่ะลูก...”

“..ลุงศักด์สิทธิค่ะ..คุณลุงบอกว่าแม่ไม่สบายเป็นอะไรไปค่ะ...” เด็กสาวออกปากถามมารดาด้วยแววตาสดใส

“......” ผู้เป็นแม่ได้ฟังก็ได้แต่นึกสะท้อนสะท้านใจ..หล่อนถอนหายใจแผ่วเบาเอื้อมมืออันสั่นระริกลูบศรีษะกลมๆที่มีเส้นผมนุ่มงามปกคลุมอยู่อย่างอาดูร..

“...ไม่เป็นอะไรมากหรอกลูก...แม่...ไปส่งพี่เนมมา..”

“...พี่เนมไปไหนเหรอค่ะ?..เอ๋?..รึพี่เขาสอบชิงทุนไปเรียนที่เมืองนอกได้แล้ว...” เด็กสาวถามเสียงแจ๋ว..ด้วยแววตาปรีเปรมนัก..

   “...น้ำ...พี่เนม...เขา....” ผู้เป็นแม่นิ่ง...อึกอักในลำคอ

   “..อ๊ะ !!!..เมื่อกี้หนูยังเห็นกล่องไวโอลินของพี่เนมอยู่เลย ไม่เอาไปด้วยเดี๋ยวคุณพ่อโกรธตายเลย..เดี๋ยวน้ำไปเอามาให้คุณแม่ดีกว่าน่ะ...” ว่าพลางวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ผู้เป็นแม่ที่กำลังนิ่งงันสะดุ้งผวา หน้าตาซีดเซียว..


“..น้ำ..ลูก..ไม่ต้องเอา...”



เพล้ง !!!



 “...อ่ะ....ฮึก !!..ฮือ....ม่ายยยยยยยยยยยยยยย....”  เสียงกรีดร้องของเด็กสาวทพเอาหัวอกปวดแปลบยอกแสยง ร่างผอมสะดุ้งเฮือกวิ่งถลาไปหาเด็กสาวภายในบ้าน และภาพที่เธอเห็นคือร่างของลูกสาวนั่งร้องไห้อย่างหวาดผวา..สายตามองกล่องไวโอลินที่ว่างเปล่าด้วยสายตาหวั่นผวา..


  “...ฮือ..อย่า....อย่า...ฮือๆๆๆๆๆ..” เด็กสาวร้องไห้ลั่น มือไม้สั่นไหว พยายามปัดบางสิ่งให้พ้นไปจากร่างกายตอนอย่างหวาดผวา ทั้งที่เบื้องหน้ามีเพียงความว่างเปล่า..ราวกับหวาดกลัวบางสิ่ง..บางสิ่งที่มองไม่เห็น...


   “..น้ำ...น้ำ...หนูเป็นอะไรไปลูก...ไม่ต้องกลัวน่ะ..แม่อยู่ที่นี่แล้ว...” หล่อนถลาไปกอดรัดร่างของลูกสาวเอาไว้แน่น..กอดแน่นๆราวกับจะขจัดความหวาดกลัวที่เกาะกินใจร่างน้อยๆนี้ให้หมดไป...


...แต่ทว่ารอยแผลที่ถูกกรีดลึกคงไม่ลบเลือนอย่างง่ายดาย...
....เช่นเดียวกับตราบาปในชีวิตที่ไม่มีวันเลือนหาย...


   “..อย่า....ไม่น่ะ....ไม่น่ะ...อย่าเข้ามา...อย่าเข้ามา !!!!!!!...”  เด็กสาวบิดตัวหนีอ้อมกอดของมารดาอย่างหวาดผวา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเงาสะท้อนของผู้เป็นแม่ที่โอบกอด หากแต่ว่างเปล่าและเหม่อลอยราวกับตกอยู่ในภวังค์ที่ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือ..ร่างทั้งร่างของเธอสั่นกระตุกรุนแรง ริมฝีปากยังคงร่ำร้องอย่างหวาดผวา ผลักไสอ้อมกอดผู้เป็นมารดาอย่างสุดความสามารถ..


    “...น้ำ....ลูกแม่..ลูกแม่...ไม่เป็นไรน่ะลูก..แม่อยู่ตรงนี้แล้ว..แม่อยู่ตรงนี้แล้ว....” เสียงร้องร่ำจนปากคอสั่นของมารดาพร้อมกับอ้อมกอดที่ปลอบประโลมเป็นไปอย่างรวดร้าว นัยน์ตาของผู้เป็นมารดาสั่นไหวคล้ายจะร้องไห้ หากแต่กระบอกตาที่ร้อนผ่าวไม่ยอมให้รินไหลต่อหน้าบุตรสาว..หล่อนยังคงกอดร่างเล็กๆนั้นไว้ แม้จะเจ็บปวดจากเล็บคมๆที่จิกลงบนแขนเสื้อจนมีรอยชื้นของเลือดซึมออกมา แม้จะต้องเบ้หน้าด้วยความรวดร้าวยามที่มือเล็กนั้นออกแรงดิ้นรนทุบตี..ยังคงอดทน กอดไว้..กอดให้แน่น...แน่นที่สุดพร้อมกับพร่ำถ้อยคำอ่อนโยน...


...แม่อยู่ตรงนี้...จะไม่มีใครทำร้ายลูกรักได้อีกแล้ว...


   สักพักร่างเล็กๆที่ดิ้นรนหวาดผวาจึงค่อยคลายฤทธิ์และสลบไปด้วยความเหนื่อยอ่อนทั้งกายและใจ ผู้เป็นมารดาหอบฮั่ก คลายอ้อมกอดลงช้าๆ หากแต่แววตาที่มองบุตรสาวเต็มไปด้วยความรวดร้าว...ทรมาร..

...นัยน์ตาของเธอหยุดลงที่รูปถ่ายสีจางที่มีครอบครัวหนึ่งอยู่พร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก...
...ลูกเอ๋ย...เพราะแม่เอง...เจ้าถึงต้องเจ็บปวดรวดร้าวถึงเพียงนี้...


      ร่างของเด็กสาวนอนหลับตาพริ้มบนเตียงนอนนุ่ม ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูผ่อนคลายอยู่ในนิทราอันแสนสุข มีผ้าชุบน้ำเช็ดรอบวงหน้าเล็กๆนั้นอย่างอาดูร..และแววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักและหวังดีทอดมองตรงมา..

“......เจ้ากาเหว่าเอย       ไข่ไว้ให้แม่กาฟัก
แม่กาก็หลงรัก                       คิดว่าลูกในอุทร....”

         
     น้ำเสียงสั่นไหวหากกลั่นออกมาจากลำคอด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง มือผอมบางของหญิงสาววัยกลางคนผู้เรียกตัวเองว่าแม่...ค่อยๆยกขึ้นลูบเส้นผมนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีนิลสั่นไหวระริกอย่างรวดร้าว..หล่อนกล้ำกลืนกล้อนสะอื้นไว้ในลำคอ ด้วยกลัวว่าลูกรักจะตื่นจากนิทรา ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคต่อไปช้าๆ แม้สั่นไหวหากแต่มั่นคง..ด้วยความรัก..และอาดูร..



“....คาบข้าวมาเผื่อ      คาบเอาเหยื่อมาป้อน
ถนอมไว้ในรังนอน      ซ่อนเหยื่อมาให้กินเอย....”



  บทเพลงกล่อมนิทราบทต่อไปไม่สามารถออกมาจากเรียวปากซีดขาวนั้นได้อีกต่อไปแล้ว ผู้เป็นแม่ปิดปากทรุดตัวลงสะอื้นไห้กับพื้นไม้อย่างอดรนทนไม่ไหว
“...เนม....น้ำ...แม่ขอโทษ...”


     หยดน้ำไหลลงบนพื้นไม้สีน้ำตาลเข้มจนเป็นดวงด่าง แทรกผ่านฝ่ามือสองข้างที่ปิดบังไว้ราวกับจะทะลายทะลัก..ดวงตาที่พรายพร่างด้วยหยาดน้ำหวั่นไหววาววามอย่างรวดร้าว..เมื่อมองไปยังกล่องไวโอลินสีน้ำตาลเข้มบุด้วยกำมะหยี่อย่างดี...ที่เหลือเพียงเศษซากของวัตถุ..มีเพียงกล่องเปล่าๆไร้เครื่องดนตรีสีน้ำตาลเข้มกับคันชักที่มักทำให้เกิดเสียงสดใสเคล้าคลอเสียงหัวเราะ..


....ไม่มีอีกแล้ว...
....นัยน์ตาคู่นั้นปิดลงช้าๆ..เมื่อภาพของอดีตผุดวาบขึ้นในสมอง..
อดีตอันแสนสุข..ช่างต่างกับปัจจุบันอันแสนเศร้าเหลือเกิน..


...เด็กน้อยในชุดหมีสีน้ำตาลสวมทับเสื้อแขนสั้นสีขาวยืนยิ้มแป้นแร้นอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นแม่ มือข้างหนึ่งของเขาถือไวโอลินสีน้ำตาลที่ดูจะใหญ่กว่าตัวไว้ อีกข้างก็จูงมือเด็กน้อยวัยอ่อนกว่ากำมือเล็กๆไว้แน่น ขณะที่มือน้อยของเด็กหญิงก็กำคันชักสีน้ำตาลไว้ในมือด้วยท่าทีอ่อนเดียงสา...


    เป็นภาพที่ผู้เป็นแม่มองดูด้วยความปลาบปลื้ม ขณะที่ผู้เป็นบิดาหัวเราะลั่นอย่างเปรมปรีดิ์ถลาเข้าหอมแก้มเด็กชายและอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยไว้ มือใหญ่จูงมือเล็กๆที่เฝ้าถือไวโอลินอันใหญ่ไว้จนกำรอบ ขณะที่ผู้เป็นมารดาเอื้อมหยิบคันชักจากมือเด็กหญิงมาถือไว้ แต่ก็ยอมปล่อยให้เจ้าตัวน้อยเดินถือไวโอลินคันใหญ่เคียงข้างผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มอันแสนสุข...



     ผู้เป็นพ่อจะคอยสอนเด็กน้อยจับไวโอลินคันงามอย่างใจเย็น ขยับช่วยจับนิ้ว สอนไล่อักษรโน้ตดนตรีอย่างตั้งใจ โดยมีเด็กหญิงเกาะขามองดูอยู่ไม่ห่าง..กระทั่งเติบใหญ่..เด็กน้อยกลายเป็นหนุ่มน้อยน่ารักผู้มีพรสวรรค์ทางด้านดนตรีอย่างเหลือล้น หากแต่ผู้เป็นพ่อกลับต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ...
   ....หญิงสาวรู้สึกว่าเท้าสองข้างของเธอไม่มั่งคงพอจะยืนหยัดโอบอุ้มเด็กน้อยทั้งสองได้อย่างเต็มที่ เธอจึงยอมจับมืออีกข้างของชายหนุ่มอีกคนที่เอื้อมมาหา โดยหารู้ไม่ว่า นั่นคือหนทางพาชีวิตน้อยๆที่เธอรักไปสู่นรกภูมิ...



เพล้ง !!!



โครม !!!





    “...ไอ้เด็กเหลือขอ !!!..ตัวผอมขี้ก้างทำอะไรไม่เป็นอย่างแกน่ะเหรอจะทำอะไรได้...จะไปเรียนต่างประเทศ... เหอะ !!!!...นึกว่าฉันเป็นเศรษฐีรึไง..ไอ้นักดนตรีไส้แห้ง !!!...” เสียงด่าทอดังลั่นบ้านทำเอาร่างของเธอสะดุ้งเฮือก ผละจากการทำงานครัวไปเมียงมองด้านบนบ้านที่ยังคงมีเสียงดังตึงตัง แล้วร่างของบุตรชายคนโตก็ถลาลงมาจากบันได เขากอดกระเป๋าไวโอลินไว้แน่นสีหน้าไม่ย่อท้อ แม้ใบหน้าจะมีร่องรอยของการถูกทำร้าย เด็กหนุ่มก็ทำเพียงปาดเช็ดของเหลวบนใบหน้าตนเงียบๆ แล้วเดินดุ่มออกไปเท่านั้น




   “...เนม!!!...เป็นอะไรไปลูก....คุณค่ะ...คุณ..หยุดก่อน..ทำไมทำลูกแบบนั้น..” เธอเอ่ยปากรั้งชายผู้เดินลงบันใดมา เขาทำท่าจะเดินตามไปแต่เมื่อถูกเธอรั้งก็ถอนหายใจฟึดฟัดอย่างไม่พอใจ




    “...พอกันที !!...ดูลูกชายคุณสิ..บอกอยากไปเรียนต่างประเทศ คิดว่าค่าเล่าเรียนมันถูกนักรึไง..แล้วยังจะไปเรียนดนตรี..ไอ้ผัวเก่าเธอมันยัดความคิดบ้าบออะไรให้ไอ้เด็กนี่ห๊ะ..ถึงไม่คิดจะทำการทำงานอย่างอื่น..คิดจะช่วยพ่อแม่มันเลย..ไอ้เด็กเนรคุณเอ้ย !!!...”
     เสียงก่นด่ายังดังลั่นบ้านขณะที่เธอได้แต่กล้ำกลืนความขื่นขมไว้ในหัวอก ด้วยไม่อยากให้เกิดความแตกแยก แต่ใครจะรู้เล่าว่าเวลานั้นจะมาเร็วกว่าที่คิด..



ผลั่ว !!!



   เสียงไม้ราคาแพงที่ใช้สร้างเสียงเพลงอันหรรษากระทบกับวัตถุช่างบาดหูนัก เส้นสายขาดกระจายลงบนพื้นชิ้นส่วนตัวเครื่องตกกระจายไม่เป็นท่า แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้ เมื่อแทบเท้าลูกชายของเธอ มีร่างของชายหนุ่มที่เธอร่วมชีวิต และลูกสาวที่เธอรักในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเนื้อตัวสั่นไหว..


      แววตาไหววะวูบด้วยแรงโทสะของลูกชายถูกบดบังด้วยเสียงกรีดร้องของลูกสาวในอ้อมกอด ในวินาทีที่เลือดสีเข้มสาดกระจาย..สติรับรู้ของเธอก็เหมือนจะขาดหายไป..เหลือเพียงห้วงคิดคำนึงอันทุกข์ระทมเท่านั้น...


...เป็นเพราะแม่ ที่ผิด ที่พลาดพลั้ง..ลูกถึงต้องทำผิด...
...เพราะแม่ไม่เข้มแข็ง..ไม่สามารถเลี้ยงลูกให้ดี..ลูกถึงต้องถูกบีบคั้นจนต้องกระทำสิ่งนั้นลงไป...
....แววตารวดร้าวของลูกชายที่เธอรักดั่งแก้วตาทำให้หัวอกปวดแปลบ...
...ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอกลูกเอ๋ย..มันเป็นเพราะแม่ที่เลี้ยงเจ้ามาไม่ดีเอง...
...มันคือความผิดของแม่เพียงผู้เดียว...




     ร่างบอบบางที่ดูราวกับแก่ขึ้นอีกสิบปีในชั่วพริบตาโงนเงนลุกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เท้าทั้งสองข้างพาตัวเองมาอยู่ในห้องอย่างเลื่อนลอย ปิดประตูลงเงียบๆ..แล้วทรุดกายลงอย่างสิ้นหวัง.,สายตาของเธอจับจ้องบานประตูไม้ข้างหลังอย่างเลื่อยลอย..




...หลังประตูบานนั้น..ลูกรักจะเป็นอย่างไร
....หลังประตูบานนั้น...เจ้าจะหลับสบายไหม
...หลังประตูบานนั้น...เจ้าจะต้องทนทุกข์ระทมอีกนานเท่าใด..
....หลังประตูบานนั้นที่ขวางกั้นแม่และเจ้าเอาไว้จะมีสิ่งใดคอยดูแลลูกยา..




     เชือกไนล่อนสีเขียวเข้มในมือดูคล้ายงูตัวเล็กๆที่เกาะเกี่ยวเรียวแขนไว้ แขนขาวบางสั่นระริกยามนึกถึงสิ่งที่ตนจะทำลงไปหากแต่เมื่อมนุษย์สูญสิ้นซึ่งความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่แล้วไซร้ คนสิ้นหวัง...กระทั่งหวังในการมีชีวิตอยู่อย่างเธอ..คงคิดออกแต่เพียงอยากเข้าไปดูแลปกป้องลูกรักที่ถูกพรากจากอกด้วยตนเองเท่านั้น..


...ม่านน้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาไหลระรินอีกคราราวกับไม่มีวันหมด..
...เสียงสะอื้นสั่นไหวในลำคอผสมปนเประหว่างความทรมารและความสิ้นหวัง..
....ลูกเอ๋ย..แม่จะไปหาเจ้า...และดูแลเจ้า..
...ลูกรัก...แม่จะคอยเฝ้าดู..และปลอบประโลม...
....ลูกแม่...แม่ขอโทษที่ไม่อาจมีชีวิตอยู่บนโลกที่แสนโหดร้ายนี้ได้อีกแล้ว...


หยดน้ำตารินไหลลงอาบแก้มหยาดแล้ว หยดเล่า..
เรียวขาวอ่อนแรงพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายโยนเชือกให้เข้าไปในขื่อ..



ก๊อกๆๆๆ



“...แม่ค่ะ...วันนี้เราไม่ขายของเหรอ?..น้ำหิวข้าวแล้วน้า ~~” เสียงใสๆของลูกสาวทำให้ร่างของเธอสะดุ้งเฮือก..ราวกับคนที่หลุดออกจากภวังค์ เธอมองสิ่งของในมืออย่างไม่เชื่อสายตา..อยากตบหน้าตัวเองซ้ำๆที่คิดจะทำแบบนี้  




  “..แม่...แม่ค่ะ...ทำอะไรอยู่น่ะ...” เสียงใสๆตะโกนถามอีกรอบทำให้เธอไม่อาจลงโทษตัวเองด้วยการตบหน้าแรงๆซักที รีบโยนเชือกสีเขียวออกจากหน้าต่างอย่างไม่แยแส พลันเอื้อมมือเช็ดน้ำตาลวกๆ ร้องตอบบุตรสาวเสียงใส


   “..แม่เก็บห้องอยู่น่ะ ลงไปรอก่อนเลยลูกเดี๋ยวแม่อุ่นข้าวให้กินกัน..”


   “..ค่าๆ...เร็วๆน้า..อ๊ะ..วันนี้หนูทำเองดีกว่า..อิอิ..” ลูกน้อยหัวเราะคิดคักจากไป เสียงหัวเราะใสๆทว่าชวนโล่งใจอย่างประหลาด  นัยน์ตาสีนิลหันไปมองรูปถ่ายครอบครัวที่หัวเตียงอีกครั้งด้วยสายตาอาวรณ์..แต่ก็พลันเปลี่ยนเป็นเข้มแข็งได้ไม่นานนัก...


....ไม่ว่าหลังประตูบานนั้นจะมีอะไร..เธอเชื่อว่าลูกรักของตนจะผ่านมันมาได้..
..แล้วแม่จะรอ...รอวันที่เจ้าจะคืนมาสู่อก...





...หลังประตูบานนั้นคือการรอคอย..
....หลังประตูบานนั้นคือความอาทรห่วงใย..
....หลังประตูบานนั้นคือความรัก..ที่ไม่หวังผลตอบแทน...






กริ๊งงงงงงงงง...






“..อ่ะ...” ผมโงหัวขึ้นมาจากซอกเข่าตัวเองแบบมึนๆเมื่อได้ยินเสียงกริ่งยาวโหยหวนชวนสยองขวัญไม่น้อย พลันก็ต้องสะดุ้งเมื่อประตูห้องขังถูกเปิดแรงๆผลั่วใหญ่ ตามมาด้วยร่างของนักโทษนับสิบที่กรูกันเข้ามา หลายคนชะงักเมื่อเห็นผมนิดหน่อยก่อนจะเดินผ่านไปทางข้าวของตัวเอง ยกผ้าขาวม้า ไม่ก็ผ้าขนหนูมาพาดไหล่ แล้วถือขันน้ำ สบู่ น้ำยาสระผมเดินตัวปลิวไป..




  “..เอ๊ะ....” ผมอุทานงงๆ ก่อนจะพยายามเค้นสมองถามตัวเองว่าผู้คุมบอกถึงกิจกรรมอะไรไว้มั่ง อยากจะอ้าปากถามเสียแต่ไม่ทันเปล่งเสียง ในห้องขังก็กลับไปโล้นเปล่าไร้ผู้คนอีกรอบซะแล้ว..



“.......” เรียกว่าไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆให้ลึกซึ้งเลยทีเดียว..



“..เห้ย !!..ไอ้เด็กใหม่ ไม่อาบน้ำเหรอมึง เดี๋ยวคืนนี้จะได้โดนถีบให้ไปนอนเฝ้าส้วมหรอก..” เสียงที่ผมจำได้ว่าเป็นไอ้คุณพี่โวยดังมาจากทางเดินช่วยชีวิตทำเอาผมต้องรีบความหาอุปกรณ์ของตัวเองมั่ง แม้จะไม่รู้ว่าที่นี่เขาอาบน้ำกันยังไงก็เถอะ..



“....” ผมมองบานประตูเหล็กดัดของห้องขังแล้วสูดหายใจลึกๆเข้าปอดอย่างเรียกกำลังใจตัวเอง..ไม่ว่าข้างหน้ามันจะมีอะไร ผมก็ต้องฝ่าไปให้ได้
...เพราะผมรู้..ว่าหลังประตูบานนั้น..มีใครรอคอยอยู่...





...


สักนิดจาก ไรท์เตอร์....................





อัพแล้วเจ้าค่ะตอนนี้เรามาไขอดีตของนายเอกกัน

เรื่องความรู้สึกของคนที่อยู่ข้างหลังนี่มันน่าเศร้าจริงๆน่ะค่ะ ไม่ว่าคนในคุกเขาจะอยู่กันอย่างไร คนที่เฝ้ารอเฝ้าห่วงอยู่ภายนอกก็ไม่อาจรู้ได้เลย มีแต่ความเศร้าสร้อยเหว่าว้าเท่านั้น หลังประตูบานนั้นมีแต่ความห่วงหาอาทรที่ส่งไปไม่ถึง...

..ตอนนี้เหมือนจะมีสาระน่ะ แต่สังเกตมั้ยว่าคนเขียนเริ่มรั่วอีกแล้ว...

 :z1:



ตอนต่อไปนะจ๊ะ ...........





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-11-2009 13:42:34 โดย katte »

ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 146
Imprison 5: อาบน้ำ??





       ทุกคนครับ..ไม่ทราบว่ามีคนเคยเจออะไรอย่างที่ผมเจอบ้างมั้ย?
ทุกคนครับ...เคยเป็นมั้ยกับไอ้เหตุการ์ณที่ผมประสบอยู่..




     ..ไอ้เหตุการ์ณแบบที่ว่าคนอื่นเขากำลังทำอะไรกันอยู่แล้วไอ้เราดันโผล่เข้าไป แล้วเขาก็มองเหมือนเมิงเป็นมนุษย์ต่างดาวมาจากดาว M57 เป็นญาติห่างๆของสไปเดอร์แมนซะงั้น...



....นี่ล่ะครับสิ่งที่ผมกำลังได้พบเจอ...




โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จะบ้าตายยยยยยยยยยยยยยยยยยย





        ขอผมกรี้ดซักครั้งในชีวิตได้ไหมเนี่ย ก็ลองคิดดูสิครับ หลังจากผมเดินออกมาจากห้องขังพร้อมสบู่ แปรงฟัน ยาสีฟัน ขันน้ำ แชมพู และผ้าเช็ดตัว แล้วเดินโทงๆเข้ามาในห้องอาบน้ำตามมวลชน(นี่คือคติของผมครับ..คือ..อะไรที่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน ขอให้ตามคนหมู่มากไว้ครับ จะดีเอง) เสียงโหวกเหวกผสมเฮฮาที่มักจะดังขึ้นยามผู้ชายมารวมตัวกันเยอะๆก็ดังแว่วๆ บรรยากาศเหมือนค่ายรด. ที่เขาชนไก่ชวนให้คิดถึงชอบกล (ใช่เวลาคิดมั้ย??) แต่พอผมเดินเข้าไปในคอสตูมปกติของคนจะอาบน้ำนั่นแหละ ทุกสิ่งก็ราวกับถูกกดปุ่ม STOP เสียงที่เคยดังลั่นห้องเมื่อครู่เงียบกริบไม่มีแม้กระทั่งเสียงน้ำไหล ทุกสายตาของผู้ชายทุกคนมองตรงมายัง ‘ผม’ เป็นจุดเดียว




....บอกผมที ว่าผมทำอะไรผิดคร้าบบบบบ....





        อยากจะวิ่งหนีแต่วิ่งไม่ออก อยากจะก้มมองสภาพตัวเองแต่ก็ไม่กล้า เลยได้แต่ยืนอึ้ง ทึ่ง เสียว อยู่ตรงนี้ ณ หน้าประตูห้องอาบน้ำ ของเรือนจำ XX แดนสิบสอง นักโทษ กันตธร จิรารักษ์ กำลังใช้สมองอันชาญฉลาดคิดว่าเพราะอะไรกันหนอถึงได้เป็นแบบนี้ ผมทำอะไรผิดล่ะครับ แต่งตัวก็เหมือนชาวบ้าน ใส่กางเกงในตัวเดียวแล้วมัดเอวด้วยผ้าขนหนู ถือขันน้ำสบู่แปรงฟันอะไรเทือกนี้มาเหมือนกัน...แล้วมันต่างกับชาวบ้านเขาตรงไหน ถึงได้จ้องมองผมแบบนี้ล่ะคร้าบบบบบบบ





      “...โห่.....ฮิ้วววววววว...วิ้ววิด.....” หลังจากผ่านวินาทีอันสยดสยองแล้ว  เสียงที่เคยหายไปกลับดังกว่าเดิม มีเสียงโห่ฮาป่าของนักโทษนับร้อยในห้องน้ำของเรือนจำเป็นซาวด์ประกอบดังกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทุกสายตาที่เคยอึ้งทึ่งให้ผมงง บัดนี้กำลังฉายแววหื่นกระหายอย่างเห็นได้ชัด ใช่แล้วครับ ‘หื่น’ ครับ หื่น !!!





     “...โห...ไอ้โต...เด็กมึงนี่แจ่มว่ะ...กุก็ว่าแล้ว...สัดนี่จะเลี้ยงน้องทั้งทีจะเอาแบบธรรมดาๆได้ที่ไหน...” ใครสักคนพูดพร้อมกับมองหน้าจนลามไปถึงหุ่นเท่ห์ๆของผมด้วย
     “...น้องคร้าบบบบ สนใจมาอยู่คอนโดกับพี่ซักคืนมั้ย?? “ เสียงแซวดังมาอีกพร้อมกับเสียงหัวเราะลั่นและเสียงน้ำแตกกระจายเป็นพักๆ




  ..ไอ้นั่นผมก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่หรอก..ว่าแต่ในคุกมีคอนโด...???




    “...ฝันเหอะมึง...คอนโดเฮียโตของเราก็มีนี่หว่า ใหญ่กว่าของมึงด้วย ฮ่าๆๆๆ ใช่มั้ยมึง...”




ชัดเลย...ชัดเลย...ชัด...




ก็ว่าแล้วว่าจะเงียบกันทำไม..ที่แท้..มันก็อีหรอบเดียวกันกับเมื่อเช้านี่เองสิน่ะ



ยังจำกันได้มั้ย?..กับไอ้เสียงแซวว่าผมสวยอย่างนั้นอย่างนี้..



ตอนแรกผมก็ไม่สนใจปากหมานๆแบบนั้น คิดว่าแค่แซว แต่ที่ไหนได้...



.....มันคิดจริงๆน่ะเฟ้ยยยยยย





..อ้ากกกกกกกกกก ไอ้เนมจะบ้าตายยยย




              เสียงร้องนั้นยังดังอยู่ขณะที่ผมก็ขยับตัวเข้ามาอย่างผวาๆ พยายามหาที่ว่างๆจะแทรกตัวไป แต่ก็ถูกมือของใครสัดคนบีบแขนแล้วลากไปประชิดอย่างรวดเร็ว.. ท่ามกลางเสียงโห่ฮาที่ดังลั่นกว่าเดิม..




     เจ้าของมือคือผู้ชายตัวสูงโย่งหุ่นล่ำหน้าตาดีนามว่าพี่โตที่จิกหนังหัวผมเหมือนนางร้ายช่องเจ็ดเมื่อตอนเช้า บัดนี้กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าในชุด..เอ่อ...นายแบบกางเกงในรอสโซ่..ประมาณนั้นได้มั้ง..คือใส่กางเกงในตัวเดียวแบบเปียกๆหัวชุ่มโชก กล้ามบึ้กมีน้ำหยดติ๋งๆ แบบที่สาวไหนมาเห็นเป็นต้องระทวย ปล่อยฟีโรโมนซะคลุ้ง แต่จะดีกว่านี้มากเลยล่ะ ถ้าพี่ท่านจะไม่ทำหน้าเหมือนกำลังก่อคดีฆาตกรรมเสร็จใหม่ๆน่ะ





    “...ใส่มาล่อพ่_ มึงรึไง..” เสียงกระซิบเข้มๆแบบนี้ทำเอาผมสะดุ้งวาบ ไอ้คำด่าก็ว่าชวนขนลุกแล้ว แต่กลับไม่เท่าสายตาที่จ้องผมในระยะใกล้ กับมือที่บีบแขนผมแน่นซะจนเนื้อแทบหลุด..ทำเอาผมเบ้หน้า...





     “...อะ...ผม....” ผมลนลานพยายามขยับตัวหนีหวาดๆ


    “...ไม่ต้องดิ้น !!!...มานี่ซิ !!!... “ ไอ้คุณพี่โหดที่ชื่อโตจู่ๆโผล่มากระชากแขน ทำทารุณแล้วด่าถึงบุพการีคนอื่นไม่พอยังลากผมออกจากแทงก์น้ำซะอีก รู้จักกันใช่มั้ยครับห้องน้ำแบบนี้ ถ้าใครเคยไปฝึกรด.ก็คงรู้กันน่ะครับ กับห้องน้ำอาคารยาวๆ ที่จะมีแทงก์บรรจุน้ำขนาดใหญ่ทำจากปูน ที่เปิดน้ำจากก๊อกตลอดเวลาที่ผมเห็นนี่ยาวขนาดหลายเมตรอยู่ แล้วจะมีห้องน้ำส่วนตัวสำหรับทำธุระอีกไม่กี่ห้องด้านหลัง เวลาจะมาอาบก็เอาอุปกรณ์ของตัวเองมาแล้วก็เรียงกันอาบยาวล่ะครับ แต่ล่ะคนก็ใส่แต่กางเกงในอาบกันทั้งนั้นและทีผมแต่งแบบนั้นบ้าง..จะมาด่าว่าผมใส่ไปล่อใครงั้นเหรอ ยุติธรรมโคตร !!!




    “...โห...แม่งทนไม้ได้ลากกันเข้าห้องน้ำแล้วโว้ย..ไอ้โต !!!..เด็กมันใหม่ยังไม่รู้เรื่อง ให้มันล้างตู้เย็นก่อนน่ะมึง เดี๋ยวแมร่งก็แถมทองให้หรอก ฮ่าๆๆๆ “ เสียงคนข้างนอกยังออกปากแซวไม่หยุดทำเอาผมแอบเบ้หน้า ใช่ครับ เสียงคนข้างนอก...ข้างนอก...



..แล้วตอนนี้ผมอยู่ไหนงั้นเหรอ...ก็ข้างใน...ข้างในห้องน้ำน่ะสิ !!!!...




      ไอ้คุณพี่โตที่ลากแขนผมมาโดยไม่พูดไม่จา ปิดประตูห้องน้ำเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แล้วดันผมขยับเข้าไปอีก..ทำเอาผมเริ่มกลืนน้ำลายเอื้อก เสียงแซวยังดังชวนสยองอยู่ข้างหู..นี่ผมจะมาเสียตัวโดนผู้ชายปล้ำที่ห้องน้ำในคุกเนี่ยน่ะ ไอ้เนมเอ้ย...ซวยสุดกู่จริงๆ




      “...พะ...พี่....เอ่อ...คือ....เอ่อ.....คะ..คือ.....” ผมร้องตะกุกตะกักมือไม่สั่น พยายามยกมือกั้นตัวโตๆที่แนบชิดอย่างสุดความสามารถ ก็คงเข้าใจน่ะครับว่าห้องน้ำน่ะ ไม่ใช่สถานที่ๆออกแบบมาเพื่อทำกิจกกรมอะไรเป็นคู่หรือหมู่คณะ แล้วยิ่งห้องน้ำเรือนจำที่ทั้งแคบทั้งอับแบบนี้เนี่ย..มันไม่ใช่ที่ๆจะมาอยู่แนบชิดกันสองคนน่ะคร้าบ




       “....หุบปาก ....” เสียงกระซิบสยองชวนเลือดในกายเย็นยะเยือกดังอยู่ข้างหู พร้อมกับมือหนาปิดปากผมไว้แน่น ทำเอาไอ้เนมตาค้างตัวแข็งทื่อ มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่กลอกไปมาอย่างร้องขอชีวิต..




      ใบหน้าหล่อๆขยับเข้าใกล้ทำเอาผมยิ่งช็อค ยิ่งเมื่อเลื่อนไปข้างหูยิ่งทำให้ผมหลับตาปี๋ อ้ากกก พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกช้างด้วย ผมไม่อยากได้ผัว ไม่อยากเสียตัวในคุก ไม่อยากโดนผู้ชายข่มขืน ไม่อยากโดนอัดถั่วดำ...ไม่อยาก....





        “...มึงอาบในห้องนี้ซะ อย่าสะเออะ แก้ผ้าล่อนจ้อนมาอาบน้ำแบบนี้อีกถ้าไม่อยากโดนตุ่ย เข้าใจมั้ย !!! “ เสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างหูผมที่ตัวแข็งทื่อ ขณะที่ใบหน้าหล่อๆนั่นผละออกมามองหน้าผมที่ยังอึ้งไม่หายจวบจนผมพยักหน้าแรงๆนั่นล่ะ ถึงได้มีท่าทีผ่อนคลายแล้วละมือลง




    “...มึงเป็นเด็กของกูแล้ว...จำไว้ให้ดี...ถ้าไม่อยากโดนแกล้งโดนซ้อมก็ตามตูดกูเอาไว้..แล้วคราวหลังอย่าเซ่อใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวมาอาบน้ำอีกถ้าไม่อยากได้ผัวทีเดียวหลายๆคน..เข้าใจมั้ย??.. “ เสียงเข้มๆนั้นกระซิบเคร่งเครียด



    “..ครับพี่..ครับๆ....”ผมพยักหน้าหงึกๆแบบลืมตายเมื่อได้ฟังคำพูดนั้น ที่สรุปง่ายๆได้ว่าเดินตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด..




      ไอ้คุณพี่โตฟังคำตอบผมแล้วก็ขยับตัวออกแล้วชี้ไปยังถังน้ำขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ในห้องซะแทบไม่มีที่ขยับตัวเป็นเชิงให้ผมอาบน้ำซะ ก่อนจะยื่นขวดแชมพูกับสบู่ที่ผมทำตกไปตอนไหนไม่รู้มาให้ แล้วกำชับ





    “..รีบๆอาบล่ะ..จะรออยู่ข้างนอก..” ผมพยักหน้าหงึก ขณะที่ไอ้คุณพี่โตทำท่าจะเปิดประตูห้องน้ำออกไป แล้วก็ชะงัก หันกลับมามองหน้า


     “..อ้อ...ถ้าออกไปแล้วจะช่วยทำเป็นหมดแรงหน้าแดงๆหน่อยก็ดี...ใครถามอะไรก็เออๆออๆตามเขาไปซะล่ะ “



      “..หา?....” ผมทำหน้าตาไม่เข้าใจ




      “...จะให้พวกมันเข้าใจว่ามึงเป็นเมียกุคนเดียว..รึว่าอยากได้ผัวหลายคนก็เลือกเอา..”ข้อเสนอเฉียบขาดจนคนฟังอย่างผมยังอดขนลุกวาบไม่ได้



   “..เอ่อ..แหะๆ...” ผมได้แต่ทำหน้าเจื่อนแบบที่มองก็คงรู้ว่าอยากให้มันเป็นยังไง เป็นเมีย..แค่กๆ...เป็นแฟนไอ้คุณพี่โตหน้าหล่อแต่โหดแบบปลอมๆ คงดีกว่าต้องมีสามีเป็นหมู่คณะแน่นอน



    “..เข้าใจแล้วก็ดี...” ไอ้คุณพี่โตรับคำ พลางปลดล๊อกประตูทำท่าจะเปิดออกไป แต่ผมนึกอะไรบางอย่างออก จึงเอื้อมมือดึง..เอ่อ...จะดึงเสื้อก็ไม่มี ดึงผมก็ไม่ควร ดึงกางเกง(ใน) ก็ไม่กล้ามองต่ำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาของตัวเอง เลยได้แต่เอามือสะกิดแขนพี่เขาแบบเบาๆ แอบเห็นร่างสูงๆสูดหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันมามองหน้าแบบเข้มๆ..หวา...ท่าทางผมไปทำให้เขาไม่พอใจอีกแล้วสิเนี่ย...

  

 “..อะไร...”


   “..เอ่อ...ขอบคุณน่ะครับ...พี่โต...” ผมบอกแล้วยิ้มน้อยๆให้ ไอ้คุณพี่โตเหมือนจะชะงักไปกับรอยยิ้มของผม ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

   “เออ..ไม่เป็นไร..”




.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......






        หลังจากผมอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณจนตัวหอมฟุ้งแบบที่โดนเคาะประตูเรียกไปนับสิบรอบเสร็จแล้ว ก็ออกมาในชุดใหม่ มือก็เช็ดผมจนหมาดๆมาด้วย พอปลดล็อกแล้วดันตัวออกเท่านั้นแหละ ไอ้คุณพี่โตก็หันมามองทันควัน อ้าปากเหมือนจะด่าอะไรสักอย่าง แต่ก็เงียบไปแล้วถอนหายใจเฮือกเอื้อมมือมาลากแขนผมที่กำลังสางผมตัวเองลากให้เดินลิ่วๆตัวปลิวตามพี่เขาแทบไม่ทัน





    “...ไอ้นี่มึงอาบน้ำนานเชี่ย ผู้หญิง....” เสียงไอ้คุณพี่โวยไง จำได้มั้ยครับไอ้พี่โวยที่ชื่อทิน ผู้ซึ่งลูบหนังหัวและลวนลามผมอย่างโจ่งแจ้งเมื่อตอนเช้าทำท่าจะโวยใส่ผม แต่พอเห็นผมช้อนตาขึ้นมองพร้อมสภาพหัวเปียกกลับนิ่งเงียบ พูดไม่ออกซะงั้น..



      “...” ผมเงียบแล้วทำหน้างงใส่ เป็นอะไรของเขากัน??



     “...แล้วที่เหลือไปไหนกันหมด ไอ้ทิน...” ไอ้คุณพี่โตถอนใจพลางออกปากถามลูกน้องที่เงียบไป




    “...พวกมันไปจองที่ดูวิดีโอที่ห้องกลางโน่นพี่...” ไอ้คุณพี่ทินตอบแบบเบลอๆแถมยังจ้องหน้าผมแบบมึนๆไม่เลิก




    “..เออ..มึงเอาของไอ้นี่ไปเก็บในห้อง แล้วตามมาแล้วกัน “ ไอ้คุณพี่โตว่าพลางเอาของในมือผมยัดใส่มือไอ้คุณพี่โวย แล้วลากผมให้ปลิวไปตามแรงอีกรอบ เอ่อ..ปล่อยให้เดินเองก็ไม่ว่าน่ะครับ..ถ้าจะลากกันจนตัวแทบปลิวขนาดนี้..




      “....ผมทำให้ทุกคนรองั้นเหรอ?..” ผมออกปากถามไอ้คุณพี่โตที่เดินลิ่วๆอยู่..




     “..เออ...รู้ไว้ซะ...” รับแบบไม่กลัวคนถามเสียน้ำใจเลยน่ะพ่อคุณ..




    “...ผมขอโทษ....” ผมบอกงึมงำ แต่ทำให้ความเร็วในการลากตัวผมลดลงนิดหน่อย (ขอย้ำว่า นิดหน่อย จริงๆ) นัยน์ตาคู่เข้มหันมามองแว่บนึงก่อนจะมองไปด้านหน้าอีกครั้ง




    “..แค่คราวหลังอย่าทำอีกก็พอ...”




        ฮ่าๆ น่ารักดีแฮะ



      ห้องดูวิดิโอที่ว่าเป็นห้องอเนกประสงค์โล่งๆขนาดใหญ่ที่มีไว้ให้ผ่อนคลายกันน่ะครับ มีโทรทัศน์หลายเครื่องตั้งไว้กระจายทั่วห้อง เปิดทั้งช่องนั้นช่องนี้ บางอันก็เปิดวีซีดีภาพยนตร์เรื่องต่างๆ มีนักโทษนับร้อยคนนั่งดูส่งเสียงจ้อกแจ้กทั้งห้องดูแล้วครึกครื้นไม่น้อย ผู้คุมในชุดสีกากีก็ยืนประจำทุกประตูไอ้คุณพี่โตลากผมไปที่มุมหนึ่งแล้วเตะขาให้นั่งลงอย่างรวดเร็ว เตะจริงๆน่ะครับ ไม่ใช่เบาด้วยเจ็บจนต้องร้องซี้ดเลยเหอะ ซาดิสต์รึไงเนี่ย..




    “..ไอ้ทินล่ะเฮีย...” เสียงใครคนนึงถาม



    “..เอาของไปเก็บ...” ไอ้คุณพี่โตบอกขรึมๆ เมื่อมองเห็นสายตาของคนรอบกายมองมายังผมที่นั่งเอ๋อก็ตบไหล่ผมป้าบใหญ่ แล้วสั่งทันที



    “..มึงแนะนำตัวซิ...”




     “  ..ผมชื่อเนมครับ...” ผมมีปัญญาบอกได้แค่นี้ล่ะ..



    “..สวยว่ะเฮีย..มิน่า....” ใครสักคนร้องพลางหัวเราะ อย่างมีเลศนัยไอ้ผมก็ทำท่าจะเถียงแต่พอนึกถึงความปลอดภัยของตัวเองขึ้นมาได้ เลยได้แต่นิ่งโดยที่หน้ายังแดงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เขินหรอกครับ แต่อาย..อายน่ะสิที่ถูกคิดว่าเป็นแบบนี้..

 

   “...น่ารักแบบนี้ไอ้เมฆตกกระป๋องไปเลย  ฮ่าๆ..”




เอ้า..เอาเข้าไป...



    ผมคิดในใจขณะที่ก้มหน้านิ่งทั้งโกรธทั้งอายทั้งโมโห แต่เพื่อสถานะอันปลอดภัยของตัวเองเลยต้องทำนิ่งพร้อมกับยอมรับตำแหน่งภรรเมียตามพฤตินัยที่ทุกคนเข้าใจกันเองมาโดยปริยาย


   และจวบกระทั่งสองทุ่มที่คงจะรู้เรื่องที่ผมโดนตุ่ยกันไปทั้งคุกนั่นแหละ ผมจึงจะสามารถลากสังขารตัวเองไปชิมลางนอนในมุ้งสายบัวเป็นครั้งแรกในชีวิตด้วยความละเหี่ยใจได้..



..เฮ้อ...ชีวิตนี่มันไม่ง่ายเลยน่ะ...



...โดยเฉพาะชีวิตของคนทำผิดอย่างผม ที่ไม่รู้จะเจออะไรอีก...



...



...


อ่านเพื่อความเข้าใจค่ะ






ภาษาไทยในเรือนจำวันนี้ขอเสนอ..

มีน้อง เลี้ยงน้อง หมายถึง  หาเลี้ยงผู้ต้องขังชายที่อยู่กันฉันสามีภรรยา

ขาใหญ่ - ผู้ต้องขังที่ได้รับอภิสิทธิ์เหนือผู้ต้องขังอื่น

ตึก/คอนโด/บ้านเดี่ยว - ที่นอนที่นำผ้ามาเย็บติดกันเป็นฟูกสูง




      อ้างอิง นายวิชาติ บูรณะประเสริฐสุข มหาบัณฑิตจากคณะศิลปศาสตร์ สาขาวิชาภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วิทยานิพนธ์ เรื่อง "ลักษณะภาษาสแลงของผู้ต้องขังและความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพและสติปัญญาของผู้ต้องขังกับพฤติกรรมทางภาษา ศึกษากรณีเรือนจำกลางคลองเปรม"





จบตอนนี้เเล้ว คงจะไม่คอ่ยมีเวลาโพสเเล้วล่ะค่ะ

อาจโพสช้านิด....

เเฮ่ๆ

ขอโทษทุกคนไว้ด้วยจ้า


ขอบคุณสำหรับการติดตาม :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-11-2009 13:53:58 โดย katte »

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
รออ่านนะครับ

JENA

  • บุคคลทั่วไป
ความรักของผู้เป็นแม่ยิ่งใหญ่นัก
ยังไงคุณแม่ ก็เข้มแข็งไว้นะคะ รอเนมกลับไปสู้อ้อมอกนะคะ

ว่าแต่ เด็กพี่โตเนี่ยรั่วได้อีกเน้อ
น่ารัก ^^


ออฟไลน์ SweetSacrifice

  • I always get,what I aim for
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 478
สนุกมากเลยค่ะ นึกถึงในเรื่อง prison break มากแต่ดูท่าพี่โตกับทีแบ็กใน prison break น่าจะไม่เหมือนกัน

ออฟไลน์ ┗◎┗◎

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 727
อ้อเข้าใจละ เลี้ยงน้องกันนี่เอง
พี่โต เลี้ยงน้องดีๆน้า
เลี้ยงน้องทั้งทีเอาแบบธรรมดาได้ที่ไหน  :laugh:

ส่วนคอนโด นึกไม่ถึงอ่ะ คิดว่าเป็นเบาะหนาๆไรงี้ซะอีก

เป็นเรื่องที่มีคิดศัพท์เฉพาะ แปลกแหวกแนวดีนะ o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






Sakana2yunjae

  • บุคคลทั่วไป
ว้าวพี่โต เราโหดแต่ก็ดูหวงไงชอบกล อิอิ ชอบ

มาตอนต่อไปค้า

mecon

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดพี่โตปกป้องเมีย
ถึงจะแค่ในนามแต่พี่โตขาหญ่ายยยยยยยยยยยก็กางปีกปกป้อง :-[ :o8:
เท่แสดคะพี่ขา.........เอิ่มแต่เมฆเมียเอกตัวจริงของพี่อ่ะเค้าจะไม่เขม่นน้องเนมรึเนี่ย
แหมพอเช้าเข้าห้องขังปุ๊บ..เย็นก็นะมีคนคุ้มหัวปั๊บ  :impress2: โล่งอก

ส่วนเรื่องแม่  :เฮ้อ: ดีนะแม่ยังพอคิดอะไรได้บ้างถ้าแม่เสียไปอีกคน
น้องสาวของเนมจะทำยังไงเนี่ย  :เฮ้อ: หลังประตูบานนั้นไม่ว่าจะเจออะไร
แต่แม่ก็ต้องเข้มแข็งรอลูกชายสุดที่รักออกมานะคะ  :เฮ้อ:

+1 สุดยอดดดดดดดดดดดดด บวกให้ทั้งคุณคนแต่งและคนโพสนะคะ o13 o13

ออฟไลน์ Natavishi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 30
เรื่อง แนว  อ่ะ


อ่านแล้ว ชอบ

หนุกดีคับ

 o13 o13

ออฟไลน์ ronlbb

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27
ได้อีก

น่าจะกดจริงๆไปเลยเนาะ

เนมจะได้ ประสบการณ์ 55+

zeazaiz

  • บุคคลทั่วไป
 o13
มาบ่อยๆนะจ๊ะ
ชอบ 

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องกฎหมายไม่ค่อยเข้าหัวเลย...แต่อ่านเรื่องนี้แล้วอยากติดตาม...
น่าสงสารเนมและครอบครัว...กรณีแบบนี้ถือเป็นจุดบอดของกฎหมายได้ไม๊
ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ทำพฤติกรรมเลวร้าย...เนมก็คงไม่ต้องติดคุก...ใครผิด???
 :เฮ้อ:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 188
เนมเกือบไปแล้วสินะเนี่ย

อนึ่งอดีตชอกช้ำอีกแล้ว

อสองเป็นกำลังใจนะครับ

sinelent

  • บุคคลทั่วไป
อยากอ่านต่ออ่ะ

มาต่อเร็วๆ  น๊าๆๆๆๆๆๆ


ออฟไลน์ kitty

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 251
ชอบๆๆเรื่องตื่นเต้นดี   แต่น่าสงสารอะๆๆๆๆ o13

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 42
เข้ามาอ่านรวดเดียวเลยค่ะ ~~*  แต่พี่โต เป็นคนดีในคาบโจรรึนี่  *0* โอ้ มาย ก๊อดดด

รึว่าจะมีอะไรแอบแฝง ติดตามกันต่อไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 396


ขอกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หน่อยเหอะ


แปลกดี แล้วก็ที่สำคัญ ท่าจะมันส์นะเนี๊ยะ


ลุ้นตอนต่อไปค่ะ


 :pig4:


ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68
เนื้อเรื่องน่าสนใจนะครับ เนมคงต้องผจญกับอะไรอีกเยอะแต่มีพี่โตช่วยอย่างนี้คงพอไปได้นะหรือว่าไม่แน่  เป็นกำลังใจให้ครับ

CYPINUS

  • บุคคลทั่วไป
เนมเหมือนลูกแกะที่อยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าเลย จะรอดมั้ย?  :sad4:  :z10:

ออฟไลน์ tagloveX-Mark

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 987
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 76
เนื้อเรื่องแปลกใหม่ดี อิอิ ติดตามค้าบ ^^

ออฟไลน์ yunchun

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
อ๊ากกกกตอนแรกนึกว่าจะโหดๆ
แต่ว่าน่ารักมากๆเล้ยยยชอบคร่า
พี่โตตอนแรกนึกว่าโหดมากความจริงใจดีอ่า 555+
กะนู๋เนมคนเดียวรึป่าวเนี่ย 555+ ปกป้องซะขนานนั้น
ท่าทางสนุกมากๆเลยอ่า  o13

ออฟไลน์ nidnoi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 53
ชอบค่ะ

มานั่งรอตอนต่อไป

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
ตามๆเรื่องนี้ในเด็กดีเหมือนกันค่ะ
เพิ่งเห็นว่ามีในเล้าด้วย  :o8:

 o13

ออฟไลน์ หนุ่มร้ายนายหรู

  • ตกลงคบกันในฐานะไรวะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 93
 ชอบๆๆๆ:o8: :o8:
รออยู่นะคับ รีบมาต่อเร็วๆ
ชักจะชอบพี่โตซะแล้วซิ

ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 108
เนื้อเรื่องแปลกใหม่ น่าสนใจ น่าติดตามดีครับ

sinelent

  • บุคคลทั่วไป
+ 1  ให้เน้อ

เข้ามารอ  มาร๊อ  มารอ

อยากอ่านต่ออ่ะ 

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด