Love you รักอยู่รู้ยัง {Up:รักอยู่รู้ยัง 5ตอนพิเศษ 010922} [ยังไม่จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Love you รักอยู่รู้ยัง {Up:รักอยู่รู้ยัง 5ตอนพิเศษ 010922} [ยังไม่จบ]  (อ่าน 14038 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
    • แฟนเพจ
“พี่ไม่ได้ลืมอะไรใช่ไหม พาสปอร์ตเอามาแล้วนะ”



“ถืออยู่นี่”



“กระเป๋าตังค์ มือถือ ดูแล้วใช่ไหม”



“อืม...กูเอามาหมดแล้ว”



“งั้นโอเค”



ณ ตอนนี้เรามาอยู่กันที่สถามบินฝูโจว เป็นรู้สึกเป็นความวูบโหวงอย่างประหลาด เมื่อตอนนั้นพี่พระจันทร์ยังเป็นคนยืนส่งผมจากสนามบินสุวรรณภูมิเพื่อให้มาอยู่ที่นี่ แต่ถัดมาในตอนนี้ ดันเป็นตัวผมซะเองที่กำลังจะเป็นคนยืนส่งเขาจากสนามบินฝูโจวให้เขาไปที่สุวรรณภูมิ



“ไม่น่าออกมาเร็วเลย” เค้าบ่นออกมาแบบนั้น เพราะในตอนนี้เราดันมาถึงสนามบินไวกว่าที่คิด เพราะถนนในประเทศนี้ไม่ได้รถติด และจากมหาลัยที่ผมอยู่ เดินทางมาถึงที่นี่ใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึงก็ถึงแล้ว



“อยากมีเวลาอยู่กับมึงให้นานกว่านี้หน่อย”



“ต่อให้นานแค่ไหน ก็ต้องไปอยู่ดี ... อย่ารั้งเลยครับ ผมจะยิ่งคิดถึงพี่มากกว่าเดิม” บอกออกไปแบบนั้น และทุกอย่างก็เงียบลง พี่พระจันทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่สุดท้ายเค้าก็พยักหน้ายอมรับได้ในที่สุด เค้าที่ยกมือลูบหัวของผมเบาๆ



“โตขึ้นเยอะเลยนะสมุทร”



“ก็โตพอจะเป็นแฟนพี่ได้นั่นล่ะนะ”



“ดูคำพูดคำจาของมึงนะ กูไม่อยากกลับละแม่ง” พี่พระจันทร์ทำหน้าหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพยายามดึงกระเป๋าเดินทางออกไปจากสนามบิน ลำบากน้องสมุทรต้องดึงแขนคนคิดไวทำไวไว้อีกครั้ง...จะบ้าหรือไงเล่า



“ได้ที่ไหนเล่า” ตีแขนแกร่งอีกคนเบาๆ อย่างหมั่นไส้ และในตอนนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พี่ยอร์ชและไอ้มาร์ชเดินเข้ามาพอดี



“คืนรถเรียบร้อยแล้วหรอ”



“อืม” ไอ้มาร์ชพยักหน้าบอก



“มึงเช็คอินยัง”



“ยัง รอคนหน้าเหี้ยแบบมึงอยู่”



“กล้าที่จะ มึงก็หน้าเหี้ย”



ผมกับไอ้มาร์ชหันมองกันในทันที สองคนนี้ที่กลับมาเป็นเพื่อนกันอย่างไม่เป็นทางการ เหมือนจะสนิทกันดี แต่ถึงแบบนั้นก็ชอบกวนตีนกันแบบนี้ตลอด ก็หวังว่าไฟท์ขากลับนี้จะไม่ไปตีกันบนเครื่องให้เป็นข่าวดังหรอกนะ



“พอๆ ผมว่าเชิญไอ้หน้าเหี้ยทั้งสองไปเช็คอินเถอะครับ”



“อ้าว มึงต้องเข้าข้างกูสิมาร์ช”



“ไปๆ พี่ยอร์ช มึงรีบไปเลย ไอ้พี่พระจันทร์นำมึงไปแล้ว” ไอ้ยอร์ชบอกแบบนั้นแล้วพยักเพยิกให้หันไปมอง พอพี่ยอร์ชเห็นแบบนั้นก็กระชากกระเป๋าตัวเองแล้ววิ่งตามไปทันที



“ไอ้ห่าพระจันทร์รอกูด้วยโว้ย”



“เฮ้อ กูล่ะระอาจริงๆ”



“เงียบๆ มึง อย่าทำเหมือนเรามากับสองคนนั้นสิวะ”



“ถูกของมึง” ผมตอบรับไอ้มาร์ชแล้วหันหน้าหนีทันที อายครับ คนหันมาทั้งสนามบินแล้ว



การเช็คอินใช้เวลาไม่นาน เพราะพวกเรามาถึงไว พอเช็คอินเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำอีก เราทั้งคู่ไม่มีอะไรให้ทำมากกว่านั่งจับมือกันเงียบๆ กอบกุมมือกันเอาไว้ รับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายที่ยังมีกันอยู่ในตอนนี้ ส่วนไอ้มาร์ชกับพี่ยอร์ชผละตัวออกไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ที่ห่างออกไป ... เราต่างเข้าใจกันดีว่าในเวลานี้ทุกคนอยากใช้เวลาของตัวเอง



“ถอนหายใจทำไม” เขาถามผมออกมาแบบนั้นในตอนที่หันมามองกันก็ยื่นมือยกขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ อีกครั้ง สายตาคมที่กำลังจ้องมองผมทำให้ไม่กล้าเงยหน้าไปมอง พอใกล้เวลาเข้ามามันก็รู้สึกวูบโหวงไปหมด



“ดูแลตัวเองดีๆ อย่าไปไหนกับใครมั่วซั่ว ที่ตรงซอยข้างๆ หอไอ้เขียนฟ้าห่านั่น ดึกๆ มันเปลี่ยว มึงอย่าไปคนเดียว กูไม่อยู่ด้วยแล้ว ถ้าอยากไปไหนก็ชวนไอ้มาร์ชไปด้วยเข้าใจไหม และที่สำคัญอย่าลืมเปิดvpnก็จะได้คอลหามึงได้ ตั้งใจเรียน เก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่นี่ให้มาก เวลาอีกหนึ่งเดือนมันเหมือนจะไม่นาน แต่มันก็มากพอให้มึงได้รู้จักรสชาติของการเติบโต ... แล้วก็...รีบกลับมาหากูนะ เข้าใจไหม กูจะรอ” ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดเขาไว้แน่นๆ ความรู้สึกที่เหมือนกำลังอยากจะร้องไห้ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง พี่พระจันทร์ดึงตัวผมเข้าไปกอดแน่นๆ แล้วจูบเบาๆ ลงบนหัว



“อย่าร้อง เดี๋ยวก็เจอกันแล้ว”



“น้องสมุทรไม่ได้จะร้อง”



“แต่ตาแดงไปหมดแล้ว...กูไม่อยากเห็นน้ำตามึงแล้วสมุทร ไม่ร้องนะครับ” ว่าแบบนั้นแล้วกอดกระชับผมเข้าไปหาตัวแน่นมากขึ้นอีกครั้ง ก่อนเค้าจะหันไปหาไอ้มาร์ชที่พึ่งดันตัวพี่ยอร์ชที่กอดและขยี้ผมมันแรงๆ ให้ออกห่างจากตัวเอง



“ไอ้มาร์ช กูฝากสมุทรมันด้วย”



“ครับพี่ ไม่ต้องห่วงหรอก”



“ส่วนกูไม่ฝากไอ้มาร์ชกับมึงหรอกนะ เพราะนี่มันของกู” พี่ยอร์ชพูดขึ้นมาแบบนั้นตอนหันมาหาผม เห็นแบบนั้นแล้วก็เผลอหลุดหัวเราะออกมา พี่พระจันทร์ส่ายหน้ากับคำพูดนั้นพร้อมทำสีหน้าระอาออกมาแบบไม่ปิดบัง ส่วนไอ้มาร์ชแค่หันไปต่อยท้องอีกฝ่ายแรงๆ ... แต่ผมรู้ดีว่าไอ้ท่าทางแบบนั้น แม่มาร์ชของผมกำลังเขินล่ะครับ



“อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เจอกันนะ”



“ครับ...เจอกันในอีก1เดือนข้างหน้านะ”



“กูรักมึง” พี่พระจันทร์พูดออกมาแบบนั้นพร้อมๆ กับก้มลงมาจูบผม ท่ามกลางผู้คนมากมายของสนามบิน ไม่มีใครสนใจเรา เช่นเดียวกับที่เราในตอนนี้ไม่ได้สนใจใครเช่นกัน น้ำตาของผมไหลลงมาในตอนที่ริมฝีปากอีกคนเม้มลงเบาๆ ไม่ใช่จูบที่ดูดดื่มลึกซึ้ง แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึก



เขาว่ากันว่าจูบที่สนามบิน เป็นจูบที่คนเราจะได้เห็นถึงความจริงใจมากที่สุด เพราะมันอาจจะเป็นจูบลา หรืออาจจะเป็นจูบที่โหยหากันมากที่สุด



“พี่ไปแล้วนะ” เค้าว่าแบบนั้นในตอนที่เราผละออกจากกัน ผมยกมือขึ้นโบกลา สายตาของเราที่มองสบกัน และได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังกว้างๆ นั่นก้าวเดินผ่านผู้คนมากมายและค่อยๆ หายไปในที่สุด นึกย้อนไปถึงวันที่ผมจากเขามา ในวันนั้นพี่พระจันทร์ก็คงรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้เหมือนกันสินะ



ผมหันไปมองหน้าไอ้มาร์ช มองเห็นน้ำตาของมันที่คลออยู่ที่หางตานิดๆ มันที่ทำเป็นเข้มแข็งที่บอกว่าต่อให้พี่ยอร์ชกลับไปก็ไม่รู้สึกอะไร คือคนที่กำลังเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมองหาคนที่เดินเข้าเกตไปแล้วในตอนนี้



“ไม่เป็นไรนะมึง ก็แค่เดือนเดียว”



“มึงบอกตัวเองหรอ กู...กูไม่รู้สึกอะไรหรอก”



“อยากจะถ่ายหน้าคนตอแหลส่งไปให้พี่ยอร์ชดูเลยล่ะ”



“อย่ามาร้ายกับกูครับไอ้ลูกเหี้ย”



ก็นะ...คิดซะว่าฝึกความอดทน ความสัมพันธ์ที่เริ่มขึ้นของการเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ได้ง่ายเหมือนตอนพวกเราเป็นเด็กหรอก ถือซะว่าเป็นก้าวแรกของการเรียนรู้ จนกว่าจะพบกันใหม่อีกครั้ง

...



2ปีต่อมา



“ไปรายงานตัวหรือยังวะ มึงมัวแต่ชะเง้อชะแง้คอมองเหี้ยอะไรนักหนาวะไอ้พระจันทร์”



“แล้วมึงไปเสือกอะไรกับเค้าก่อนเอ่ย มึงอ่ะพี่ยอร์ช รีบๆ ไปรายงานตัว มึงจะช้ากว่าคนทั้งคณะมึงแล้วนะเว้ย”



“อะไรวะ นี่งานรับปริญญากูนะมาร์ช พูดหวานๆ ให้พี่ชื่นใจหน่อยไม่ได้หรอครับ มึงรักกูบ้างไหมเนี่ย”



“หวานที่ตีนกูนี่ กูแหกขี้ตาตื่นมาจัดเตรียมทุกอย่างให้มึงตั้งแต่ตี3ครับพี่ยอร์ช ไม่รักเหี้ยไรล่ะ ตอนนั้นมึงยังนอนดูดน้ำลายจุ๊บๆ อยู่เลย”



“โอเคพี่จะไม่ว่าแล้ว มาร์ชอย่าเสียงดังพี่อายเค้า”



“เออ ให้มันรู้บ้างนะ อย่ามาหือกับกูครับ” ไอ้มาร์ชถลึงตาใส่แฟนมัน แต่ถึงแบบนั้นก็ยังเอื้อมมือขึ้นไปเซ็ตผมให้ไอ้ยอร์ชอยู่ดี ...เห็นแบบนี้ ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกมันครบกันมาได้สองปีแล้ว



“โหดฉิบหาย” ได้ยินเสียงไอ้ยอร์ชบ่นงึมงำเบาๆ ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากแซวก็ได้ยินเสียงโห่ฮาดังตามมาจากกลุ่มเพื่อนของมันแทน



“ว๊ายยย ไอ้ยอร์ชกลัวเมียว่ะมึง ออกจากแก๊งเราไปเลย” ไอ้วินไอ้ทอยกับไอ้นิวที่เดินเข้ามาสบทบพูดล้อไอ้ยอร์ช ผมที่หันไปพยักหน้าให้พวกมันนิดหน่อย เวลาที่ผ่านมา ทำให้อะไรหลายๆ อย่างคลี่คลายลง เลยทำให้ทั้งเพื่อนกลุ่มผมกับเพื่อนกลุ่มของไอ้ยอร์ชสนิทกันไปโดยปริยาย เรียกได้ว่าชวนกันมากินเหล้าด้วยกันบ่อยเลยล่ะ



“ฮัลโหลซิส มาเทคอะโฟโต้วิทน้องชายสุดหล่อแบบกูหน่อยสิวะครับ มาเร็วมึง” ไอ้อาทิตย์ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แล้วกอดคอผม



“พี่ทิตย์ พี่จันทร์ เดี๋ยวผมถ่ายให้ครับ” เป็นไอ้เฮงเพื่อนของไอ้มาร์ชที่วันนี้รับหน้าที่ตากล้องของไอ้ยอร์ชเป็นฝ่ายอาสาขึ้นมา



“ดีน้อง พี่ขอหล่อกว่าไอ้หน้าเหี้ยนี่นะคะ” ไอ้อาทิตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวผมว่าออกมาแบบนั้นพร้อมขยิบตาให้ไอ้เฮงทีนึง น้องจิมที่นั่งอยู่ข้างๆ ไอ้เฮงถึงกับหลุดขำกับท่าทางของไอ้น้องชายตัวดีของผมออกมาทั้งแบบนั้น แต่มันเหมือนจะไม่สนใจอะไรกับนิสัยชอบแหย่ไปเรื่อยของมันเนี่ย



“มึงสิหน้าเหี้ย” ผมหันไปถลึงตาด่า แต่ถึงแบบนั้นมันก็ยังคงฉีกยิ้มกว้างๆ ให้กล้องแบบไม่เสียด่าของผมสักนิด แถมยังเอามือมาดันหน้าผมให้หันไปหากล้องอีกต่างหาก มันกวนตีนได้ใครวะ...ผมที่หันไปถ่ายภาพแค่ยกยิ้มมุมปากนิดๆ เท่านั้น ใครมันจะยิ้มกว้างโชว์ฟันครบทุกซี่แบบไอ้อาทิตย์วะ น่ากลัว



“แล้วนี่แฟนซิสยังไม่มาหรอวะ”



“อืม กูห่วงอยู่เนี่ย ทำไมป่านนี้มันยังมาไม่ถึงวะ” ผมว่าออกไปแบบนั้นแล้วก้มลงมองโทรศัพท์มือถือ ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องเข้ารับปริญญา แต่ช่วงเวลาแบบนี้เค้าก็มาถ่ายรูปกันทั้งนั้น



“เสียใจว่ะ อยากเห็นหน้าตาน่ารักของพี่สะไภ้”



“เสือก” หันไปถลึงตาใส่ ไอ้อาทิตย์ก็แค่หัวเราะคิกคักชอบใจตามสไตล์ของมัน ในตอนที่ยังไม่ทันจะได้ด่าหรืออะไร โทรศัพท์มือถือที่ผมถืออยู่สั่นขึ้นมา พอยกขึ้นมาดูก็เป็นชื่อของคนที่กำลังคิดถึงอยู่ในตอนนี้



[[พี่พระจันทร์ น้องสมุทรอยู่ตรงนี้] ]



เสียงใสๆ ปลายสายว่าออกมาแบบนั้น มันทำให้ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ หันซ้ายหันขวามองแต่ก็ไม่เจอคนที่อยู่ปลายสาย อยากจะถามไอ้น้องสมุทรเหลือเกินว่า ไอ้ที่พูดว่าอยู่ตรงนี้มันคือตรงไหนงั้นหรอ



“อยู่ตรงไหน ทำไมมึงช้าจัง”



[[พี่พระจันทร์มารับน้องสมุทรหน่อยสิ] ]



“อย่าบอกว่าหลงจริงๆ นะสมุทร”



[[อ่า ก็ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย] ] ปลายสายตอบกลับมาอย่างอึกอัก ท่าทางที่ต่อให้ไม่เห็นก็รู้ดีว่ามันคงเลิ่กลั่กเพราะเดินหลงทางแบบที่คิดจริงๆ นั่นล่ะ เฮ้อ...ทำให้ห่วงแม่งได้ตลอด



“รออยู่นั้นเลย เดี๋ยวกูเดินออกไปรับ”



[[โอเคเล้ย] ] ตอบรับออกมาด้วยเสียงร่าเริงสดใสแบบสุดๆ ดูไม่ออกเลยว่าดีใจที่จะไปรับ นี่หรอวะคนที่บอกว่าไม่หลงทาง ผมกดวางสายจากเจ้าตัวดื้อของผม ก่อนจะหันไปหาพวกเพื่อนของผม



“เดี๋ยวกูมานะมึง” บอกออกไปแบบนั้น ไอ้ปุ่นที่นั่งพักเล่นมือถืออยู่ที่ม้านั่งก็เงยหน้าขึ้นมามอง



“ไปรับน้องสมุทรหรอวะ” มันถาม ซึ่งผมก็แค่พยักหน้าตอบรับกลับไปแค่นั้น



“เออ แม่งหลงอยู่ตรงลานจอดรถ”



“น้องสมุทรเนี่ยนะ”



“เออ ดีใจใหญ่ที่กูจะไปรับ”



“งั้นพี่พระจันทร์รีบไปรับมันมาเหอะพี่ เดี๋ยวแม่งเดินหลงไปที่อื่นแย่เลย ลำบากตามหาอีกนะพี่” ไอ้น้องจิมว่าออกมาแบบนั้น ผมเลยพยักหน้า สวนกลับไอ้มีนที่พึ่งเดินกลับมาหลังจากออกไปซื้อน้ำดื่มกับญาติๆ ของมัน งานรับปริญญามักจะเป็นแบบนี้เสมอ ถือเป็นงานที่ทำให้คนในครอบครัวภูมิใจมากกว่าคนที่เรียนจบเองซะอีก ใจจริงไม่ได้สนใจจะมารับ เพราะงานรับปริญญานอกจากจะมีค่าใช้จ่ายเยอะแล้ว มันยังเหนื่อยมากๆอีกด้วย



แบบผมกับไอ้อาทิตย์ที่เป็นผู้ชายแท้ๆ ก็ยังโดนอาเมลปลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวตั้งแต่ตี4เลย ใจอยากจะไม่รับแต่พอมองสีหน้าของผู้ส่งเสียผมมาตั้งแต่เด็กๆ มันเหมือนกับเป็นวันนึงที่พวกท่านรู้สึกว่าส่งเราถึงฝั่ง เพราะแบบนั้นผมเลยมารับปริญญาเพื่อพวกท่าน ทั้งอาเมลและป๊าทัพ



ผมเดินออกจากลานที่นั่งหน้าหอประชุมใหญ่ ตัดผ่านรั้วคณะออกมาที่หน้าถนนก็มอง ท่ามกลางผู้คนมากมายผมกลับมองเห็นคนๆ นึงที่ยืนอยู่บนฟุตบาตธของถนนฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน ใบหน้าเรียวภายใต้กรอบแว่นตาทรงกลม ในอ้อมกอดถือช่อดอกกุหลาบสีขาวขนาดใหญ่ไว้เต็มอ้อมแขนจนแทบจะบังตัวของมันจนมิด มันที่ก้มหน้าลงไปดมดอกไม้ในอ้อมกอดของตัวเองก่อนจะผละหน้าขึ้นมาพร้อมๆ กับรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ผมมองเห็นแล้วต้องยิ้มตามไปด้วย



            เหมือนความทรงจำในอดีตหมุนวนกลับมาอีกครั้ง ในตอนที่สมุทรมันเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากันพร้อมรอยยิ้ม คนที่ยืนอยู่อีกฝั่งถนนกำลังส่งยิ้มกว้างๆ มาให้ผม มันที่โบกมือให้กันท่ามกลางผู้คนมากมาย สายตาภายใต้กรอบแว่นนั่นยังคงเอาแต่มองมาทางผม ไม่ต่างจากวันแรกที่เราได้เจอกันที่หน้าโรงเรียน บรรยากาศไม่ต่างจากในวันนั้น แต่ทว่าสิ่งที่แตกต่างออกไปคงเป็นในวันนี้ไม่มีเด็กอ้วนที่วิ่งลงไปบนถนนให้ผมไปช่วย มีแต่สมุทรที่ก้าวขาเดินข้ามทางม้าลายตรงมา และตัวของผมเองที่ก็ก้าวข้ามถนนเพื่อเดินไปรับมัน



            วินาทีนี้ พื้นที่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเร่งรีบ เสียงดังๆ และความวุ่นวายรอบตัวเหมือนทุกอย่างหยุดลงอย่างกระทันหัน มีเพียงเสียงจังหวะการการเต้นของหัวใจของผมที่มากขึ้น ในตอนที่สบตากับอีกคน สมุทรมันยิ้มกว้างก้าวขาไวๆ เพื่อเดินมาให้ถึงผมที่หยุดยืนอยู่ที่กลางถนน และเพราะความเร่งรีบของมัน เลยทำให้จังหวะก้าวเดินเผลอสะดุดเข้า เป็นเหมือนภาพสโลวโมชั่นที่เห็นได้ชัดเจน ตัวผมที่ตรงไปโอบรับตัวของมันเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะมีคนลงไปนอนวัดพื้น



“เหวอ! ก...เกือบไปแล้วเชียว” มันที่ว่าออกมาแบบนั้น มือข้างนึงที่กอดตัวของผมเอาไว้แน่น ส่วนวงแขนอีกฝั่งก็ยังคงกอดช่อดอกไม้ใหญ่นี้เอาไว้ไม่ยอมปล่อย



“ห่วงอะไรกับแค่ดอกไม้ ทำไมไม่ห่วงตัวเองก่อน” จ้องหน้าดุคนตรงหน้า แต่สมุทรมันแค่ยิ้มร่าส่งกลับมาให้กัน



“จะห่วงไปทำไม เพราะสุดท้ายก็เป็นพี่พระจันทร์ที่มารับน้องสมุทรไว้ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือไง” มันที่บอกออกมาแบบนั้น แล้วเอื้อมมืออีกข้างเข้ามากอบกุมฝ่ามือของผมเอาไว้ สอดนิ้วเข้าไปแล้วกระชับฝ่ามือกับมันแน่นๆ ก่อนที่เราทั้งคู่จะพากันออกเดิน ก้าวผ่านทางม้าลายข้ามไปอีกฝั่งของถนนพร้อมๆกัน



          ในตอนนี้ที่มาหยุดยืนอยู่ข้างฟุตบาต ก้มลงมองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า กลัวว่าจะเจ็บที่ตรงไหน หรือขาแพลงไปหรือเปล่า แต่ถึงแบบนั้นสมุทรมันก็เอาแต่อมยิ้มและส่ายหน้า ฝ่ามือเรียวที่เอื้อมขึ้นมาจับที่ใบหน้าของผม สายตากลมโตภายใต้กรอบแว่นนั่นจ้องมองกันในตอนนี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะยื่นดอกไม้ช่อโตที่อุ้มมาส่งมาให้ผม



“ยินดีด้วยนะครับกับบัณฑิตใหม่”



“ขอบคุณครับ ไม่เห็นต้องลำบากหอบมาเลย เห็นไหมว่าเกือบจะสะดุดล้มลงไปเพราะถือมันมาเนี่ย” ผมต่อว่าออกไป แต่อีกฝ่ายก็ยังคงส่งยิ้มให้กัน ใบหน้าน่ารักพยักเพยิกไปทางอีกฝั่งของถนน ให้ผมได้หันมองตามไป



“คิดๆ ไปแล้ว วันนี้มันก็เหมือนกับวันนั้นเลยนะครับ” คนตรงหน้าว่าออกมาแบบนั้น ทำให้ผมนึกย้อนไปเห็นภาพของเด็กนักเรียนม.4คนนึงที่ยืนรอข้ามถนนอยู่หน้าโรงเรียน ตั้งใจจะทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยเด็ก แต่สุดท้ายกลับสะดุดล้มลงไปนอนวัดกับพื้นถนน แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังไม่ลืมสายตาที่อีกฝ่ายมองกันที่เต็มไปด้วยความประทับใจ ... และนั่นก็เหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของเราสองคน



“แต่ไม่รู้ว่าวันนี้พี่จะรู้หรือยังนะ”



“รู้อะไรงั้นหรอ”



“รู้ว่าในตอนนี้ผมก็รักพี่อยู่ พี่รู้หรือยังครับ” ดวงตากลมโตภายใต้แว่นกรอบกลมช้อนตาขึ้นมาสบตากับผมพร้อมๆ รอยยิ้มน่ารักที่ส่งมาให้กัน ผมเอื้อมมือไปกอบกุมฝ่ามือของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มไม่ต่างกัน



“ครับ รู้แล้วครับ...พี่ก็รักอยู่เหมือนกัน”



และนั่นก็คือคำตอบสุดท้าย ที่กลั่นกรองมาจากความรู้สึกที่ผ่านวันเวลาดีร้าย ถ่ายทอดออกมาด้วยหัวใจ ส่งผ่านไปบอกให้เค้าได้รู้ว่าวันนี้ ผมเองก็รักเค้าอยู่เหมือนกัน...



-THE END-



#รักอยู่รู้ยัง

-------------------------------------

ในที่สุด เราก็เดินทางมาจนถึงตอนสุดท้ายของเรื่องราวนี้แล้ว เย้!!
แคทขอบคุณคนอ่านทุกท่านที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วันแรก คนอ่านใหม่ๆที่พึ่งได้รู้จักและเปิดอ่านเรื่องราวนี้
หรือแม้กระทั่งบางท่านที่ได้เดินจากกันไป แต่ไม่ว่าจะเป็นใครที่แวะมาเปิดอ่าน หรืออยู่ด้วยกันมาตลอด
แคทขอขอบคุณอย่างจริงจังและจริงใจจริงๆค่ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ การโดเนทสนับสนุนนิยายเรื่องนี้
ขอบคุณคำแนะนำบอกกล่าวให้แคทพัฒนาขึ้นไปอีก ... แคทรู้ดีว่า มันอาจยังมีเรื่องราวที่ผิดพลาด หรือไม่สนุกอยู่บ้าง
แคทจะนำทุกคำติชม ไปพัฒนาให้มากยิ่งขึ้นนะคะ ...

ขอบคุณทุกคนจริงๆที่ร่วมเดินทางกับพี่พระจันทร์และน้องสมุทร
วันเวลาเลื่อนผ่าน แต่พวกเค้าจะก้าวเดินต่อไป เติบโต เติมเต็มความรู้สึกซึ่งกันและกัน ในจิตนาการของทุกคนไม่มีวันหมดไป
ตราบใดที่ยังคิดถึง แค่ย้อนกลับมาเปิดอ่าน และเดินไปด้วยกันอีกนะคะ

 :mew1: :-[  :L2: :pig4:

ปล. นิยายเรื่องนี้เปิดจองพรุ่งนี้น้าาา หวังว่าทุกท่านจะสนับสนุนนิยายทำมือของนักเขียนตัวเล็กๆคนนี้อยู่นะคะ (ไหว้ย่อ)




ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0

ออฟไลน์ Koyokid16

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :L1: :L1: :pig4:
ประทับใจตั้งแต่ เริ่มจนจบถึงบทนี้ แต่ความรักของพี่พระจันทร์กับน้องสมุทร์จะยังคงเดินต่อไป...

ขอบคุณมากๆนะคุณแคท คือประทับใจมากค่ะ
อ่านมาจนถึงบทส่งท้าย ตอนที่ต้องแยกกันที่สนามบิน และรอเวลามาเจอกันใหม่
เพลงนี้ลอยขึ้นมาเลยทีเดียว

"ขอบคุณ..ระยะทางที่ทำให้เราต้องห่างไกล
 ขอบใจ..เธอเหมือนกัน ทีเธอเลือกจากฉันไปแสนไกล"
 
"เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่
 ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ"

 :กอด1: #รักอยู่รู้ยัง


ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
    • แฟนเพจ
เปิดพรีออเดอร์รอบแรกจ้า









กดสั่งซื้อหนังสือได้ที่นี่เลยจ้า >> สั่งซื้อหนังสือ

 

รายละเอียดของหนังสือ :: Love You รักอยู่รู้ยัง

หนังสือ1ชุด ประกอบไปด้วย :

 

♥ หนังสือจำนวน1เล่มจบ จำนวนหน้าประมาณ570-600หน้า (ตามคำบอกเล่าของคนจัดเล่ม)

♥ ตอนหลักจำนวน 33 ตอน

 

♥ ตอนพิเศษในเล่มไม่ลงเว็บไซต์ จำนวน 5 ตอน

ประกอบไปด้วย ตอนพิเศษของจันทร์สมุทร 2ตอน:

- รื้อฟื้นกันหน่อยไหม เรื่องวันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน (18+)

                            - วิดีโอคอล ... พาใครเสียว? (18+)

                       ตอนพิเศษของยอร์ชมาร์ช 2ตอน:

                            - นับหนึ่ง ถึงมาร์ช (18+)

                             - ขออ้อนหน่อย

                     ตอนพิเศษ บทสรุปสุดท้ายของไอสวรรค์ (อัยย์) 1 ตอน

รวมทั้งหมด38ตอน

 

♥ ของแถม :

1.ที่คั่นหนังสือลายปก 1ชิ้น

2.โปสการ์ดลายพิเศษ (น้องสมุทรver. ถอดแว่น) 1ชิ้น

3. โฟโตการ์ดจิบิคาแรคเตอร์ตัวละครคู่ เคลือบดาว 1 ชิ้น

♥ ♥ พิเศษสำหรับ30ท่านแรกที่สั่งซื้อกับนักเขียนโดยตรงรับฟรีพวงกุญแจอะคลีลิคจิบิคู่ 1 ชิ้น

 

♥ ราคา 600บาท ส่ง ลงทะเบียน = 60บาท EMS=90บาท

 

♥กรณี (บางท่าน) ต้องการผ่อนชำระ สามารถแบ่งจ่ายเป็น3งวด ดังนี้

-หากสั่งซื้อ1ชุด จัดส่งแบบลงทะเบียนและต้องการผ่อนชำระ จะแบ่งชำระเป็น

เดือนสิงหาคม=220บาท เดือนกันยายน=220บาท เดือนตุลาคม (ก่อนวันปิดพรี) =220บาท

-หากสั่งซื้อ1ชุด จัดส่งแบบEMS และต้องการผ่อนชำระ จะแบ่งชำระเป็น

เดือนสิงหาคม=230บาท เดือนกันยายน=230บาท เดือนตุลาคม (ก่อนวันปิดพรี) =230บาท

 


ขอขอบคุณสำหรับการติดตาม และสนับสนุนแคทมาโดยตลอดนะคะ
สำหรับท่านที่สั่งซื้อหนังสือเข้ามา แคทขออวยพรให้ทุกท่านมีความสุขความเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป
และสำหรับในตอนพิเศษในเล่มทุกตอน แคทจะมาลงตัวอย่างให้นะคะ รับรองว่าแซ่บแน่ๆ

หวังว่าคนอ่านจะยังคงสนับสนุนหนังสือเล่มนี้นะคะ งื้อออ

 

** สำหรับหนังสือทำมือรอบนี้ แคทพยายามมากๆ ที่จะบีบราคาให้ถูกที่สุด เพื่อคนอ่านจะได้สามารถสั่งซื้อหนังสือในราคาที่ถูกที่สุดได้ แต่ด้วยราคาการผลิตทุกอย่างรวมทั้งราคากระดาษก็ขึ้นราคาทั้งหมด แคทเลยสามารถดึงราคาให้ถูกที่สุดได้เท่านี้ แคทหวังว่าคนอ่านจะเข้าใจ และช่วยสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ของแคทด้วยนะคะ

 

ปล. หากท่านใดไม่สามรถกดจองในฟอร์มนี้ได้ สามารถทักทายเข้ามาหาแคทที่แฟนเพจในYoghurt Cattyเพื่อสั่งซื้อกับแคทโดยตรงได้เลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ สามารถทักทายเข้ามาสอบถามแคทได้เลยค่ะ แคทไม่ดื้อ ไม่กัดด้วยค่ะ ทักทายเข้ามาได้นะคะ ^^

 

❤YOGHURT CATTY -แคท- ❤

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
    • แฟนเพจ

5ตอนพิเศษ

กับ5ตอนพิเศษในเล่ม ที่จะทำให้คุณยิ้ม หัวเราะ และหืดหาดไปด้วยกัน

 

 
ตอนพิเศษ1 รื้อฟื้นกันหน่อยไหม เรื่องวันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน NC18+ (จันทร์สมุทร)

 

เรื่องราวที่เคยถูกเอ่ยถึงระหว่างพระจันทร์และสมุทร แต่ไม่ถูกเฉลยในเนื้อเรื่องหลัก มันยังคงเป็นปริศนาตลอดมา ในตอนพิเศษตอนนี้ เราจะย้อนกลับไปในอดีต ในวันสุดท้ายก่อนพี่พระจันทร์เรียนจบชั้นม.6 ครั้งแรกที่พี่พระจันทร์เคยบอกว่าเป็นคนสอนน้องมา สอนอะไร สอนยังไง สอนที่ไหน และจะเสียวจนซี๊ดปากมากไหม จะถูกเฉลยและเปิดเผยทั้งหมดในตอนนี้

 

Ex.

 

“พ...พี่พระจั....”

 

“ชู่ว...มึงแข็งแล้ว” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดออกมา ทำเอาผมต้องสะดุ้ง คนพูดที่ทำแค่เลื่อนสายตาลงมามองที่เป้ากางเกงของผม วันนี้ที่ใส่กางเกงพละยิ่งทำให้มองเห็นอะไรๆ ของผมที่ดุนดันออกมาชัดเจนขึ้นยิ่งกว่าเก่า

 

“เอ่อมะ... ไม่...ไม่เป็นไรครับ คือน้อง เอ้ย ผม...”

 

“วิชาเพศศึกษาสำคัญนะ ช่วยตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด อดทนไปไม่ช่วยอะไร ถอดกางเกงมึงเถอะ”

 

“ผม..”

 

“ทำสิ” สะดุ้งออกมานิดๆ ตอนที่ได้ยินเสียงแหบพร่า ก้มหน้าลงนิดๆ พอให้ได้หลบสายตา... พ..พี่พระจันทร์

 

“อยากรู้ไหม ว่าถ้าจะให้เก่งต้องทำยังไง...ถ้าอยากรู้กูจะสอนให้...”

 

 

ตอนพิเศษ2 นับหนึ่ง ถึงมาร์ช NC18+ (ยอร์ชมาร์ช)

 

ยอร์ชกับมาร์ชที่คบกันมาได้เป็นปี แต่เพราะความรักที่คนทั้งคู่มีให้กันเหมือนกับว่ามันรวดเร็วไปซะทุกอย่าง เร็วจนทำให้มาร์ชเกิดความไม่มั่นใจ ว่าคนแบบตัวเขาเอง จะมัดใจคนแบบพี่ยอร์ชได้อยู่ไหม และยิ่งมีอีกหนึ่งตัวแปร เพื่อนสนิทสาวสวยดาวคณะวิศวะที่อดีตเคยเป็นเพื่อนร่วมเตียงกับพี่ยอร์ชเข้ามาใกล้ งานนี้จะออกหมู่หรือจ่า ... พี่ยอร์ชอดีตคนง่ายๆ (กับเรื่องอย่างว่า) จะยอมเริ่มนับหนึ่งกับมาร์ชจริงไหม

 

Ex.

 

“ยอร์ช คิดถึงจัง”

 

“คิดถึงแล้วหนีไปเมาทำไม”

 

“มาร์ชไม่ได้หนี แค่ไปเฉยๆ” เจ้าตัวว่าออกมาแบบนั้นแล้วดีดตัวขึ้นมานั่ง ก่อนจะดึงเสื้อของผมเอาไว้ให้โน้มเข้าไปหา ผมมองภาพตรงหน้าแบบสงสัย แต่ถึงแบบนั้นก็เอนกายตามลงไป ใช้แขนทั้งสองข้างยันเอาไว้กับเตียงในขณะที่จ้องตาอีกฝ่ายนิ่งๆ

 

“จะทำอะไรไอ้เด็กดื้อ” ผมถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

“มาร์ชดื้อหรอ...แล้วถ้าดื้อจะรักไหม ถ้ามาร์ชตามใจ พี่ยอร์ชจะรักมากขึ้นหรือเปล่า”

 

“..ส..เสียว อ๊ะ..ยอร์ช”

 

“เรียกพี่ยอร์ชก่อนมาร์ช”

 

“อ๊ะ...อื้ออ พ...พี่ยอร์ช อ๊า”

 

น้องมาร์ชสายอ้อน ที่น้อยครั้งจะอ้อนพี่ยอร์ช อยากเห็นต้องมาตำในตอนนี้เลยจ้า~~~

 

 

ตอนพิเศษ3 ขออ้อนหน่อย (ยอร์ชมาร์ช)

 

พี่ยอร์ชคนเท่ เป็นยอร์ชคนแมน พี่ยอร์ชที่ถึงทนเหมือนควายในสายตาน้องมาร์ช วันนึงดันป่วยขึ้นมา จากผู้ชายใจหมา เอ้ย ใจใหญ่ กลับอ่อนปวดเปียกเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ... ป่วยแล้วไม่ไหว มาร์ชครับ ขอพี่อ้อนหน่อย~~

 

Ex.

 

“หนาว”

 

“โอเคงั้นเดี๋ยวกูไปปิดแอร์” ในตอนที่จะลุกก็ถูกฝ่ามือใหญ่ที่ตอนนี้ร้อนผ่าวกำเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

 

“จะไปไหน” พี่มันถามผมตอนที่กำลังจะก้าวลงจากเตียง

 

“จะไปปิดแอร์ แล้วเอาข้าวมาให้พี่มึงกินไง"

 

“ทำไมต้องดุ”

 

“ห๊ะ”

 

“โอเคๆ ไม่ได้ดุ แต่พี่ยอร์ชจะเอาอะไร”

 

“เอามาร์ช”

 

“เอากูไม่ได้ มึงไม่สบาย ห่านี่!”

 

ตอนพิเศษ4 วิดีโอคอล ... พาใครเสียว? NC18+ (จันทร์สมุทร)

 

เรื่องราวในตอนนี้ เป็นช่วงหลังจากที่พี่พระจันทร์กลับไทยไปแล้ว แต่น้องสมุทรยังคงต้องอยู่ที่จีนเพื่อเรียนต่อ ในช่วงเวลาที่ห่างไกลจากทั้งระยะทาง และความโหยหาทางกาย ทำยังไงถึงจะใกล้ชิดกันมากกว่าเก่า ไม่รู้แล้วว่าเรื่องที่กำลังจะเกิด เป็นเพราะน้ำเมาของเขียนฟ้า หรือเพราะความโหยหาพี่พระจันทร์กันแน่ ...ใครบอกน้องสมุทรใสๆ ก็ขอให้คิดใหม่เพราะต้องซี๊ดปากกับน้องสมุทรสุดแซ่บในเวอร์ชั่นนี้แน่ๆ ค่ะ

 

Ex.

 

ภาพตรงหน้าที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์คือพี่พระจันทร์ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะหนังสีดำในห้องนอนที่คอนโดของเขา

 

“พึ่งอาบน้ำ?”

 

“งื้ม น้องสมุทรพึ่งอาบน้ำ ตัวหอมมากเลยบอกตรงๆ”

 

((ไปไหนมา ทำไมถึงพึ่งอาบน้ำ) )

 

“วันนี้พวกเขียนฟ้าชวน”

 

.

.

.

"ตั้งใจยั่วกันหรอสมุทร"

 

"น้องสมุทรเปล่า"

 

((เปล่าแล้วกัดปากทำไม...อย่าทำหน้าแบบนั้น) )

 

“ทำไม ถ้าน้องสมุทรทำแล้วมันจะทำไมหรอ”

 

((มันจะทำให้กูอยาก) )

 

“อ่อ...อยากก็ทำสิครับ” ผมพูดออกไปแบบนั้น พอพี่พระจันทร์ได้ฟังก็เลิกคิ้วขึ้นมานิดๆ สีหน้าและสายตานิ่งๆ ก่อนหน้านี้ที่มองมาเปลี่ยนเป็นดูเจ้าเล่ห์และร้ายกาจแทน

 

“ถ้าน้องสมุทรยั่ว แล้วพี่พระจันทร์จะไม่ทำหรอ” ผมกัดริมฝีปากอีกหน ในตอนที่อีกคนขยับตัวปรับมุมกล้องให้ได้องศามากยิ่งขึ้น มองเห็นทั้งตัวทั้งหน้า รวมถึงส่วนแข็งขืนที่ขึ้นลำตั้งแต่เมื่อไหร่ของอีกฝ่ายก็ไม่รู้

 

ผมเอื้อมมือไปถอดแว่นออกแล้วโยนไปไหวที่โต๊ะข้างหัวเตียงพร้อมๆ กระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ ตอนที่ใช้สายตาปรายไปมองหน้าคนที่ยังทำเป็นนิ่งสวนทางกับแกนกายของตัวเองอยู่ในจอ ผมเลื่อนมือลงไปปลดสายเสื้อคลุมออกนิดๆ ทำให้สาบเสื้อถูกทิ้งลงมาจนมองเห็นหัวไหล่ ไล้มือไปตามอกและสะกิดเขี่ยยอดอกของตัวเองนิดๆ รู้สึกอายแต่ในอีกทางก็รู้สึกชอบใจที่เห็นสายตาวาววับของพี่พระจันทร์

 

“น้องสมุทรอยากแกล้ง”

 

...แซ่บขนาดนี้ พี่พระจันทร์ไหวหรอ??

 

 

ตอนพิเศษ5 บทสรุปสุดท้ายของไอสวรรค์ (อัยย์)

 

เรื่องราวสุดท้ายที่ควรกล่าวถึง อัยย์ ... บทสรุปสุดท้ายที่จะบอกเล่าถึงเรื่องราวของเขา ว่าจะก้าวเดินต่อไปได้หรือไม่ หรือสุดท้ายเจ้าตัวจะยังจมปลักอยู่กับความรักที่ไม่มีจริง บทสุดท้ายนี้จะบอกเล่าเรื่องราวของอัยย์ให้ทุกคนได้รับทราบ เข้าใจ เห็นใจ และคิดถึง กับความรักที่มีอยู่ของแต่ละคน

 

Ex.

 

“ที่ผ่านมาขอโทษนะ” ผมบอกออกไปแบบนั้น

 

“เหมือนว่าครั้งก่อนคำขอโทษของเรา มันยังเป็นคำขอโทษที่แค่พูดส่งๆ ไป แต่วันนี้เราอยากมาขอโทษจันทร์ ขอโทษสมุทรจากใจ ...เรา...มันเป็นคนเห็นแก่ตัวที่เกือบจะทำลายความรักของเธอสองคนอย่างเห็นแก่ตัว เรามันทำลายหลายๆ อย่างเลย” ผมพูดออกไปแบบนั้น และได้รับเพียงความนิ่งเงียบกลับมา ...

 

บทสรุปสุดท้ายของทุกเรื่องราว ที่จะแต่งแต้มให้ทุกคนมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความคิดถึง และความรักอีกหลายหลายรูปแบบ เชิญทุกท่านมาสัมผัสไปด้วยกันกับพวกเค้า จนถึงอักษรตัวสุดท้ายไปด้วยกัน

 



 

หนังสือยังสั่งจองและโอนเงินได้ถึงเดือนตุลาคมเลยนะคะ

ท่านใดต้องการสั่งซื้อสามารถกดสั่งได้ที่ >> สั่งซื้อ
หรือสามารถทักทายมาหาแคทได้เลยที่แฟนเพจนิยายในFacebook >> YoghurtCattyค่ะ

ส่วนE-BOOK ออกพร้อมกับวันจัดส่งตัวเล่มนะคะ

ไม่อยากให้ทุกท่านพลาดบทสรุปของเรื่องราวในครั้งนี้ค่ะ

ขอบคุณและคิดถึงคนอ่านทุกท่านที่อยู่ด้วยกันมาเสมอจริงๆ ค่ะ

แคทขอฝากหนังสือเรื่องนี้ ไว้กับทุกท่านอีก1เรื่องนะคะ ^^


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด