Unfaithful เกมนอกใจ (Mpreg) // บทที่ 21 เพราะอดีต 100% (10/07/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Unfaithful เกมนอกใจ (Mpreg) // บทที่ 21 เพราะอดีต 100% (10/07/2020)  (อ่าน 9620 ครั้ง)

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ตอแหลล่ะซิ อย่างมันเนี่ยนะจะคิดฆ่าตัวตาย อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อหรอก

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ขอให้มึงตายจริงๆๆอีเขม//อิน555

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
เขมลงทุนผูกคอตายเรียกร้องความสนใจแต่สุดท้ายคนเขาก็มองว่ามันคือการแสดงไม่ตายแน่ๆ

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +841/-16
ไหนๆชู้รักก็อุตส่าห์ผูกคอหนีตายไปแล้ว
ถ้ายังรักมากอยู่ก็น่าจะตายตกตามกันไปเลย
ประกาศให้โลกรู้ว่า กูนี่แหล่ะรักแท้ของ "ชายชู้"

ผู้คนจะได้ซาบซึ้งตรึงใจ เสมือนหนึ่ง "โกโบริ อังศุมาลิน"
เป็นรักแท้บนทางช้างเผือก หุหุ

ดีนะ กุสนับสนุน ตายตามกันไปเลย
จะทำป้ายไวนิลขึ้นคัทเอาท์ใหญ่ๆ หน้าขึ้นทางด่วน

"รักแท้ไปจนตาย ชู้ชาย เรน&เขม"
ฮ่าฮ่า

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
ไม่รู้ว่าเขมจะแสดงละครหรือว่าเอาจริง แต่ยังไงมันก็ได้ผลเขากลับมาแล้ว และบอกไว้ก่อนเลยว่ามุกนี้ไม่ควรใช้บ่อยเพราะมันจะไม่ขลัง 55555 เลิกเป็นคนเราะแระโลเลได้แล้วเรน รู้ผิดชอบชั่วดีสำนึกได้เท่านี้ก็ดีแล้ว ก็ไม่หวังอะไรมากไปกว่านี้จากแก อ๋อ มีอีกเรื่องที่หวังคือหวังว่าแกจะยอมหย่าให้พัดนะ ก็รู้ก็เห็นแล้วนี่ครอบครัวตัวเองเป็นยังไง อภัยให้ได้แต่มันก็คนละเรื่องกับหย่านะ หย่าแล้วก็ยังเป็นพ่อคนได้ไปแก้ตัวตอนนั้นไป อย่ามาคร่ำครวญมากไปกว่านี้มันจะเป็นคนไม่เอาไหน คึคึ ฉันเข้าใจแกอยู่นะเรน เขมด้วย 555 สนุกค่า รอตอนต่อไป ขอบคุณนะคะที่มาต่อ  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +258/-4
ไม่น่าใช่ เพราะเขมไม่ได้รักเรวัตรแค่คนเดียว ยังมีป้องเกียรติอีกคน

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
ไม่ตายอะ ตั้งนาน น่าจะตายนะ

ออฟไลน์ NongJesZa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว สนุกมาก เป็นกำลังใจให้นักเขียนค้าบผม

ออฟไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0

บทที่ 19 ทางเดินที่เลือกเอง 100%


"เล่าตามที่เขมบอกหรือเปล่า" ดาราหนุ่มชื่อดังในชุดของผู้ป่วยโรงพยาบาลนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงอยู่ในห้องพิเศษ เขานั่งกดโทรศัพท์เล่นฆ่าเวลาระหว่างรอผู้จัดการของตนจัดการในสิ่งที่เขาเพิ่งจะมอบหมายให้ทำ

"ตามที่น้องเขมเล่าทุกอย่าง...ไม่มีตกหล่นสักคำจ้ะ" ปุยเดินนั่งลงที่โซฟารับรองแขกภายในห้องพลางวางมือถือลงที่โต๊ะ ก่อนจะยกขาขึ้นมานั่งไขว่ห้างรอเรวัตเดินทางมายังโรงพยาบาลแห่งนี้

"พี่ถามอะไรหน่อยสิ...น้องเขม" เสียงเรียกของผู้จัดการเรียกความสนใจจากเขมินทร์ได้เป็นอย่างดี มือเรียววางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะหัวเตียงก่อนจะหันกลับมาสนใจผู้จัดการของตน

"เราต้องทำขนาดนี้เลยหรอลูก...ผิวสวยๆ เป็นรอยหมด" เสียงทุ้มเอ่ยพลางปรายสายตาไปยังลำคอขาวระหงของอีกคนที่มีรอยช้ำสีม่วงเป็นทางยาวจากเชือกเส้นใหญ่ หล่อนยอมรับว่าแอบกลัวเขมินทร์ขึ้นมานิดหน่อยตอนที่อีกฝ่ายโทรมาหาแล้วบอกให้มาเจอกันที่คอนโด ปุยมาตามนัดที่คนตัวเล็กนัดมา เขมินทร์ออกมาเปิดประตูต้อนรับเขาตามปกติและเดินนำเข้าไปภายในห้อง ที่ข้าวของกระจัดกระจายไปคนละทิศทาง ก่อนที่คนตัวเล็กจะบอกในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมา

'เขมให้พี่ปุยช่วยอะไรเขมหน่อย'

'ช่วยอะไร'

'บอกพี่เรนให้ทีว่าเขมฆ่าตัวตาย' คนตัวเล็กคิดมาดีแล้วว่าจะต้องทำยังไงถึงจะสามารถดึงเรวัตกลับไปหาตนเองได้ ตลอดเวลาที่เขาอยู่กับอีกคนมามันทำให้เขารู้ว่า อีกฝ่ายขี้สงสารมากขนาดไหน ดังนั้นสิ่งที่เขมินทร์ทำคือไม่ใช่การนั่งร้องไห้เพื่อรอเรวัตเดินกลับมา แต่เป็นการไปหยิบเชือกเส้นใหญ่มารัดรอบคอตัวเองให้เกิดรอยเพื่อสร้างสถานการณ์เรียกร้องความสนใจจากเรวัต

"เขมไม่ปล่อยพี่เรนไปง่ายๆ หรอก เขมรอมาเป็นปีๆ มันควรเป็นที่ของเขม"

"เขมว่าแบบนั้นพี่ก็ว่าตามนั้น...แต่พี่มีอีกเรื่อง"

"เรื่องอะไรครับ"

"เรื่องสัญญา" ปุยเอ่ยถึงสัญญาการเป็นนักแสดงในสังกัดของตัวเองกับเขมินทร์ ในเมื่อเขมินทร์ไม่ยอมเสียเรวัตไปง่ายๆ เขาเองก็ไม่ยอมปล่อยบ่อเงินบ่อทองอย่างเขมินทร์ไปง่ายๆ เช่นกัน

"ค่อยคุยกันวันหลังนะครับพี่ปุย ยังไงก็เหลืออีกตั้งเดือน" คนตัวเล็กเอ่ยก่อนจะขยับตัวลงนอนและหันหลังให้กับผู้จัดการของตัวเอง เขมยอมรับว่าเขาไม่ได้มีความคิดที่จะต่อสัญญากับปุยอยู่ในหัวเลยสักนิดเดียว ตั้งแต่รู้ว่าอีกคนโกงค่าตัวเขาไปยังไง ไม่ทันที่ปุยจะได้เอ่ยตื๊อเขมินทร์ต่อ ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกด้วยมือของเรวัต ร่างสูงก้าวยาวๆ อย่างเร่งรีบพุ่งไปที่เตียงในทันที พลางวางมือลงบนไหล่มนและเอ่ยเรียกชื่ออีกคนเบาๆ

"เขมๆ เขมเป็นยังไงบ้างเขม"

"เขมเพิ่งฟื้นเมื่อกี้เองค่ะคุณเรน อยู่คุยกับน้องไปก่อนนะคะ ยังไงปุยขอตัวก่อน" ปุยเอ่ยแทรกเสียงเรียกของเรวัตก่อนที่จะแสดงตามบทบาทที่เขมินทร์มอบไว้ให้กับเขา และเอ่ยลาจากไป

 "เขม...หันมาคุยกับพี่ก่อน เขม"

"ฮึก...พี่เรนไม่ต้องมายุ่งกับเขมหรอก ฮึก เขมไม่อยากให้พี่เรนต้องมาเดือดร้อน" ทันทีที่เรวัตจับเข้าที่ไหล่มนของเขา วิญญาณนักแสดงมือรางวัลก็เข้าสิงคนตัวเล็กในทันที วินาทีนั้นเขมินทร์ก็เริ่มที่จะบีบน้ำตาเรียกความเห็นใจ ทำตัวน่าสงสาร

"เขมฟังพี่ก่อน หันมาให้พี่ดูเขมเจ็บตรงไหนไหม"

"ไม่ต้องมายุ่งกับเขม!" คนตัวเล็กพลิกตัวกลับมาผลักร่างสูงให้กระเด็นออกไป ก่อนจะแสร้งร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เรวัตที่หลงกลกับดักน้ำตาของอีกคนจึงรีบพุ่งเข้าไปกอดปลอบร่างเล็กซุกไว้ในอ้อมกอด ให้บ่ากว้างคอยซับน้ำตา

"ฮึก...ออกไป ออกไปนะ ฮือ" เขมินทร์ขัดขืนอ้อมกอดอุ่นนั้นเบาๆ ก่อนจะยอมสงบลงในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

"เขม...พี่ขอโทษ ขอโทษที่ทิ้งเขมไป ขอโทษที่ทำให้เขมต้องเสียใจ" เรวัตกอดคนตัวเล็กแน่นมากยิ่งขึ้น เขาลูบหลังอีกฝ่ายไปมาและโยกตัวไปพลางราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่ตื่นจากฝันร้าย

"ไม่ต้องมาขอโทษเขม ฮึก เพราะสุดท้ายพี่ก็จะทิ้งเขมไปอยู่ดี ฮึก ยังไงพี่ก็เลือกครอบครัวพี่มากกว่าเขมอยู่แล้ว" เขมินทร์ยังคงใช้มารยาเรียกร้องความสงสารและเห็นใจกลับอีกฝ่าย แต่เรวัตกลับไม่ตอบกลับอะไรมีเพียงแค่อ้อมกอดที่คอยประคองเท่านั้น

"ทำไมเขมต้องทำอย่างนี้...เขมจะฆ่าตัวตายเพราะพี่ทำไม" เรวัตเอ่ยถามคนในอ้อมกอด

"เขมไม่รู้...ฮึก ไม่รู้ว่าถ้าไม่มีพี่ ฮึก เขมจะอยู่ยังไง ฮือ"

"ที่พี่กลับมาตอนนี้ คือพี่อยากจะมารับผิดชอบกับสิ่งที่พี่เคยทำ" เรวัตดึงเขมินทร์ออกมาจากอก เขาใช้มือไปประคองดวงหน้าของอีกฝ่ายและจ้องมองลึกเข้าไปยังดวงตากลมโตที่สะท้อนภาพของเขาตอบกลับมา

"พี่เรนมะ...หมายความว่ายังไง ฮึก"

"พี่ตัดสินใจแล้ว...ว่าพี่จะยอมหย่า" เขาคิดมาตลอดทั้งคืน เขารู้ว่าเขาทำร้ายพัดกับลูกมากขนาดไหน และพัดกับลูกต้องทนทุกข์ทรมานเพราะเขามากขนาดไหนเช่นกัน ถึงแม้จะไม่อยากปล่อยไป แต่ถ้ามันจะเป็นไถ่บาปกับสิ่งที่เขาทำผิดต่ออีกฝ่ายมาโดยตลอด เขาก็จะหย่าให้อีกคนไปมีชีวิตที่ดีกว่าตอนนี้ และอีกทางคือคนตรงหน้าที่เขาก็ทำร้ายอีกคนมาหนึ่งปีเต็มๆ เหมือนกัน การที่หย่าเพื่อกลับมาดูแลเขมินทร์มันอาจจะดีทั้งกับเขาและทุกคนในวังวนของความสัมพันธ์น่ารังเกียจนี้

"พะ...พี่เรน"

"พี่จะหย่ากับพัด ให้สิทธิพัดดูแลภีมและภา ให้สินสมรสตามกฎหมายที่เขาควรได้รับและพี่จะมาอยู่กับเขม พี่จะดูแลเขมให้ดีมากกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา"

"..."

"พี่ขอโทษ...ที่ดึงเขมเข้ามา ขอโทษจริงๆ"

"พี่เรน...ฮึก ขะ...ขอบคุณ ขอบคุณครับ ฮือ" ทั้งสองคนโอบกอดกันอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล เรวัตเชื่อว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจในตอนนี้ มันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนแล้วแต่เขาไม่ทันสังเกตเห็นใบหน้ายิ้มเยาะของใครอีกคนในห้องเช่นกัน

วันรุ่งขึ้นเขมินทร์ก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ เนื่องจากอีกคนไม่ได้เป็นอะไรมากมีรอยแผลที่คอและอ่อนเพลียเล็กน้อยเท่านั้น เรวัตพาคนตัวเล็กกลับมายังคอนโดของตัวเอง ก่อนที่จะเข้าครัวไปทำอาหารให้เขมทานเพราะเจ้าตัวบ่นหิวและตั้งแต่อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ในระหว่างที่เรวัตกำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำอาหารอยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็ขึ้นแจ้งเตือนข้อความจากใครบางคน

Pat : ผมรู้ว่าคุณกลับมาแล้ว

Pat : อีก 3 วันเจอกันที่สนง.เขต

Pat : เตรียมเอกสารมาให้เรียบร้อย

Pat : ผมอยากให้มันจบจริงๆ สักที

เรวัตอ่านข้อความนั้นเงียบๆ ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์เดินออกไปที่ระเบียงเพื่อกดโทรหาอีกคน รอสายเพียงไม่นานพลลภัตม์ก็กดตอบรับ

"พัด...คะ"

"ผมเตรียมเอกสารพร้อมแล้ว ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะต้องเตรียมอะไรยังไงบ้าง เดี๋ยวผมจะส่งไลน์ไปให้" เสียงของพัดเอ่ยสวนเขาทันทีที่กดรับสาย อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแทบจะจับอารมณ์ในเสียงนั้นไม่ได้เลย

"พี่..."

"หรือคุณไม่ว่าง ผมจะได้เปลี่ยนวันนัดใหม่"

"..."

"ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะนานไหม แต่ถ้าคุณไม่สะดวกเราเปลี่ยนวันนัดได้นะครับ"

"สะดวก...พี่สะดวก" พัดอยากให้มันจบ เขาก็ควรทำให้มันจบเช่นเดียวกัน เขาไม่ควรรั้งให้อีกคนต้องเจ็บไปมากกว่านี้

"พาพยานบุคคลมาด้วยนะครับ 1 คน ผมเองก็จะพาไปเหมือนกัน"

"อือ...ตกลง"

"เจอกันครับ" สายถูกตัดไปหลังสิ้นสุดคำบอกลาของอีกฝ่าย เรวัตไม่ได้กลับเข้าไปภายในห้องแต่เขากลับเลือกที่จะยืนพิงระเบียบและปล่อยให้ความคิดไหลวนไปพร้อมกับกาลเวลาอย่างเงียบๆ



รถยนต์หรูขับเข้ามาจอดในที่จอดรถของทางส่วนราชการ ขายาวก้าวลงจากรถพร้อมกับใครอีกคนก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดของสำนักงานเขตเพื่อไปหาคนที่กำลังรอเขาอยู่

"พัด..." เรวัตเอ่ยเรียกชื่อของคนรักที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้รับรองกับนิมานลดา พลลภัตม์ปรายตามามองเขาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนและเอ่ยทักทาย

"สวัสดีครับพี่เพชร" ทักทายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน

"สวัสดีครับน้องพัด ไม่ได้เจอนานเลยนะ น้องพัดสบายดีนะครับ" เพชรพิรุณเอ่ยถามหนุ่มรุ่นน้องที่เคยสนิทสนมกันแต่ต้องห่างหายกันไป เนื่องจากเขาต้องกลับไปช่วยที่บ้านของเขาทำธุรกิจรีสอร์ต

"สบายดีครับ พี่เพชรก็เหมือนกันใช่ไหม"

"พี่ก็สบายดีครับ" เพชรพิรุณตอบพลางส่งยิ้มไปให้คนตัวเล็กตรงหน้า

"พัด...พะ"

"งั้นเราเข้าไปเลยดีกว่านะครับ" พลลภัตม์เมินเฉยกับคำเรียกของอีกคนก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในห้องของสำนักงานเขต พัดเดินนำเข้าไปก่อนจึงตามด้วยร่างสูงของเรวัต ทั้งสองคนนั่งลงที่เก้าอี้ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ของสำนักงานเขต ก่อนจะเอ่ยถึงความประสงค์ในการมาที่สำนักงานเขตในวันนี้ พลลภัตม์และเขายื่นเอกสารให้กับเจ้าหน้าที่พร้อมกันเพื่อให้เขาตรวจดูความถูกต้องของเอกสารที่เตรียมมา

"สัญญากรอกรายละเอียดมาแล้วนะครับ จะร่างต่อเลยไหมครับ"

"ต่อเลยครับ" เสียงทุ้มของพลลภัตม์เอ่ยตอบเจ้าหน้าที่

"คุณสองคนเป็นพยานบุคคลนะครับ" เจ้าหน้าที่หันไปเอ่ยบอกเพชรพิรุณและนิมานลดาให้รับทราบ ก่อนจะเริ่มเอ่ยร่างสัญญาต่อ

"..."

"แต่งงานมา 15 ปีมีบุตร 2 คน อำนาจในการดูแลบุตรตกเป็นของใครครับ"

"ของแม่ครับ"

"คุณพ่อยินยอมนะครับ" เรวัตปรายตามองไปยังพลลภัตม์อยู่ตลอดเวลา แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้มองเขากลับมาเลยแม้แต่น้อย เรวัตวางสายตาของตัวเองกลับมาที่เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตตรงหน้า ก่อนที่จะเอ่ยตอบออกไป

"ยินยอมครับ"

"โอเคครับ...ถัดไปเป็นเรื่องของค่าเลี้ยงดูบุตร"

"ร่วมกันครับ"

"โอเคครับ...เก็บร่างสัญญาไว้ด้วยนะครับ มันสำคัญมาก" เจ้าหน้าที่เอ่ยบอกพลางยื่นกระดาษมาตรงหน้าของคนทั้งสอง

"เซ็นตรงนี้กับตรงนี้นะครับ คุณด้วยนะครับ" นิ้วหยาบชี้ลงไปบนจุดๆหนึ่งในกระดาษที่ทั้งสองได้รับมา พลางเอ่ยบอกให้ลงลายมือชื่อให้ครบถ้วน การจดทะเบียนหย่าจึงจะเสร็จสมบูรณ์

มือเรียวของพลลภัตม์เอื้อมไปคว้าเอาปากกามาถือไว้ก่อนที่จะลงลายมือชื่อลงไปในสัญญา เสียงของปากกาที่วาดลวดลายลงไปบนกระดาษขาว มันเหมือนเสียงของมีดที่กรีดลงบนใจของเรวัตและมันก็เหมือนกรรไกรคมที่ตัดขาดเส้นสายความสัมพันธ์ของทั้งเขาและพลลภัตม์ให้ขาดออกจากกัน เมื่อพัดลงลายมือชื่อเรียบร้อยแล้วเรวัตเองก็หยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนลงไปตาม ต่อด้วยพยานบุคคลที่มานั่งรออยู่ทางด้านหลังอย่างเพชรพิรุณและนิมานลดา

"เรียบร้อยนะครับ เป็นอันว่าความสัมพันธ์ของบุคคลทั้งสองยุติลงทุกประการนะครับ" เจ้าหน้าที่เอ่ยพลางยื่นใบสำคัญการหย่าให้กับคนทั้งสอง ต่อแต่นี้ไปสถานะสามีภรรยาของเขาและพลลภัตม์

มันคงกลายเป็นอดีตเรียบร้อยแล้ว



"พัด...พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อย" เรวัตเอ่ยรั้งอีกคนเอาไว้ก่อนที่จะแยกจากกันหน้าสำนักงานเขต เขาแค่อยากขอเวลาบอกลาและเอ่ยขอโทษกลับอีกฝ่ายอีกสักครั้ง

"ฉันไปรอที่รถนะแก" นิมานลดากระซิบบอกพัด ก่อนที่เธอจะก้าวเดินไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ปล่อยให้อดีตสามีภรรยา เขาได้คุยอะไรกันเป็นการส่วนตัว เช่นเดียวกับเพชรพิรุณที่เดินแยกไปอีกทาง

"ครับพี่เรน..." เรวัตเดินเข้าไปใกล้อีกคนในตอนที่อีกคนเอ่ยตอบกลับมา ร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายพร้อมทั้งหยิบยื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้กับอดีตภรรยาของตนเอง มันคือแหวนแต่งงานของเขาทั้งสองคน

"พัดเก็บเอาไว้ไหน...พี่ยกให้...มีปัญหาอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลา ดูแลภีมกับภาให้ดีนะ อย่าลืมดูแลตัวเองด้วย" เสียงสั่นๆ ของเรวัตเอ่ยบอกอีกคน เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองเท่าที่จะสามารถทำได้ เขากอบกุมมือของอีกคนไว้ อาจเป็นเพราะนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้กุมมือของพลลภัตม์

"พี่ขะ...ฮึก ขอโทษ พี่ขอโทษที่ทำให้มันจบแบบนี้" ภาพตรงหน้าของเรวัตพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตาไม่ต่างจากของพลลภัตม์มากเท่าไหร่ ดวงตากลมของพัดก็มีน้ำเอ่อล้นจนบดบังทัศนียภาพไปหมด เขาไม่ได้เสียใจที่ตัดสินใจหย่าแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำตามันต้องไหล

อาจจะเป็นเพราะความผูกพันที่มันเกิดขึ้นตลอดระยะเวลา 15 ปี

ถึงปากจะบอกว่าหมดรักอีกคนเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าผูกพันกับอีกคนมากแค่ไหนเช่นกัน

"พี่มันแย่...มันเป็นพ่อที่ไม่ดี ฮึก เป็นสามีที่ไม่ได้เรื่อง ฮึก แต่พี่ยังรักพัดนะ รักเสมอ"

"ฮึก...ฮึก"

"ขอบคุณ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างตลอดระยะเวลา 15 ปี พี่มีความสุขมาก...มากจริงๆ ฮึก" เรวัตปล่อยให้น้ำตาหยดลงมากระทบที่มือที่กอบกุมกันไว้แน่น เขาไม่สามารถสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป

"พัดยังคงเป็นแสงสว่างสำหรับพี่เสมอนะ ฮึก...เป็นมาตลอด ฮือ"

"ฮึก...ฮึก"

"พี่ไม่เคยไม่รักพัดนะ ฮึก...ฮือ" เรวัตก้มหน้าลงปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลออกมาเรื่อยๆ ต่างกันกลับพลลภัตม์ที่ยืนนิ่งแต่ข่มอารมณ์ของตัวเองได้มากกว่าคนตัวโต มันเป็นเพราะว่าต่อจากนี้ไปเขาจะต้องเข้มแข็งให้มากกว่าที่เป็นอยู่เพื่อดูแลลูกๆ ของเขาให้ดี พลลภัตม์พยักหน้าตอบกลับอีกคนก่อนจะถอนมือออกมาจากการกอบกุม

"โชคดีนะครับ...พี่เรน" เขาเอ่ยเพียงแค่ไม่กี่พยางค์ก่อนที่จะหมุนตัวเดินจากไปที่รถของยนต์ของตัวเองที่มีนิมานลดานั่งรออยู่ข้างในนั้น ทิ้งคนตัวโตไว้ด้านหลัง ทิ้งอดีตเอาไว้ในที่ของมัน ทิ้งความเสียใจต่างๆ ไว้กับคำว่าความทรงจำ เขาเคยบอกแล้วว่าคนเรามันลืมไม่ได้หรอก แต่เราไม่รู้สึกกับมันได้

พัดเดินจากไปในทางของตัวเองแล้ว เขาเองก็เหมือนกัน

เรวัตเดินกลับมาที่รถของเขาที่มีเพชรพิรุณยืนรออยู่พร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลเปรอะบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่จะยืนร้องไห้สะอื้นต่อหน้าคนตัวสูงพอๆ กัน

"กูทำถูกแล้วใช่ไหมวะ ฮึก...กูทำถูกแล้วจริงๆ ใช่ไหมเพชร" เสียงสั่นๆ เอ่ยถามอีกคน

"มึงทำถูกแล้ว...ปล่อยพัดไปน่ะถูกแล้ว"

"ฮึก...ฮือ" ร่างหนาสั่นไปทั้งตัวด้วยแรงอารมณ์ก่อนที่จะถูกดึงเพชรพิรุณเข้าไปโอบกอดและปลอบประโลม

ชีวิตของคนเรามันต้องก้าวหน้าไปบนเส้นทางที่ตัวเราเองเป็นคนขีดเขียน จะเขียนให้ตรง

ให้มันคดเคี้ยวยากลำบากก็อยู่ที่มือของเราที่เป็นคนจับปากกา

สุดท้ายปลายทางมันก็คือความสำเร็จที่คุณเลือกเอง



...

- TBC -

หย่าแล้วจุดพลุฉลองงงง ปังๆๆๆๆ ตอนนี้เขียนยากมาก ติชมได้ค้าบ

พูดคุยใน #เกมนอกใจ ในทวิตเตอร์ได้นะค้าบ

ทวิตเค้าเอง >> https://twitter.com/lopittupp

ออฟไลน์ weedear

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1170
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
 แต่ไม่จบง่ายๆแน่

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
หย่าไปหาสิ่งที่แย่กว่ามากๆๆๆๆ

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
แกทำดีแล้วเรน ไม่ต้องทำให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่านี้ จบกันดีๆตรงนี้ ฉันเห็นใจแกขึ้นมาเลย 15ปี เหมือนอยู่สวรรค์ อยู่กับพัดเป็นแสงสว่าง ต่อไปนับจากวินาทีนี้แกจะได้รู้ว่านรกและความมืดมันเป็นยังไง ไปสัมผัสมันซะ 5555555 เขมแกก็ฉลาดนะ ดัดหลังผู้จัดการตัวเองที่รู้ว่าโกง แต่กับเรนแกจะรู้ค่าเมื่อสายไปรึป่าวนะในวันข้างหน้า เขากลับมาหาและจะดีกับแกแล้ว ตัวแกเองรึป่าวจะเป็นคนพังมันลงมาเองสักวันนึง หรือเรนก็ยังคงเป็นเรน ไม่รู้จักพอ รอตามดูก่อนนะ 5555 สนุกกก ขอบคุณนะคะที่มาต่อ ตอนหน้าจะเป็นยังไงบ้าง  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
นรกกำลังมาแล้วเรน แกเลือกเองก็ต้องยอมรับเวรกรรมที่กำลังตามมานะ

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +841/-16
 :mc3:
ปิดตลาด เลี้ยงฉลอง
หมดเรื่องราวแย่ๆ ในชีวิตซะที
แม่พัด ลูกภีมและภา
ขอแถมน้านนท์ไปด้วยอีกคน ได้มั้ยอ่ะ อิอิ

ส่วนเรนกับเขม เรามาติดตามกันต่อดีกว่า
ว่าใครกันแน่ที่จะทนอีกคนไม่ไหว แล้วขอจบ บอกลาไปก่อนกัน ฮ่าฮ่า
แต่สองคนนี้ดูๆแล้ว กินกันลงยาก เพราะสันดานเหี้ย พอๆกันทั้งคู่
แต่น่าจะไม่มีใครยอมใคร กว่าจะจบเกม อาจจะบาดเจ็บปางตาย แสนสาหัสด้วยกัน
ก็เหี้ยตัวผู้ มาอยู่กับเหี้ยตัวเมีย อาจจะแย่งกันลากเหยื่อลงไปกินในน้ำ ต่างก็ไม่ยอมกันและกัน

น่าสนุกอ่ะ ดีดี ฟัดกันให้เละเลย แต่จะอยู่เชียร์ให้ทั้งสองข้างรุย
เสียงฉิ่งฉาบ ปี่แตร กลองตะโพน....(เอฟเฟค) มาาาา 
ยกที่ 1 ต่อยได้  กร๊ากกกกกกกกก

+1 คร้าบบบบบบ



ออฟไลน์ angelninae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ในที่สุเก็ยอมหย่าซักที เรนก็ไปสบายเลยนะ แต่พัดเนี่ยยังต้องปวดหัวกับเรื่องลูกอยู่เนี่ยสิ  :hao5: :katai1:

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ทีมพัด สู้ๆ น๊าาาาาา

พี่เรนขอให้โชคดีกับสิ่งที่เลือกนะ55555

ออฟไลน์ Ritawongishere

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ก็ขอให้เธอโชคดี ~~~ /ยิ้มเยาะในใจ.   พัดดีกว่าเป็นล้านเท่า เค้ายังทิ้งเลย คิดเหรอว่าผู้ชายอย่างเรนจะหยุดที่หล่อน.   /อินไปมั้ย555555

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
อ่านอีกรอบแล้วมาต่อ  เหมือนกับว่าถ้าเรนผ่านด่านเขมไปได้ อาจจะนะอาจจะได้เพชรมาเป็นคู่ก็ได้ ดูรู้ใจไปซะหมดแถมเวลามีปัญหาอะไรเหมือนเรนจะนึกถึงเพชรก่อนตลอดเลย 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
บทที่ 20 ขอไข่แลกงาน 100%


หลังจากวันที่เราตัดสินใจยุติบทบาทของการเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ตอนนี้มันก็ผ่านมาได้ประมาณเดือนกว่าๆ เกือบจะสองเดือนเข้าไปแล้ว พัดเองก็กลับมาเริ่มที่จะกลับเข้ามารับงานในวงการบันเทิงบ้าง มีงานอีเวนท์ พรีเซนเตอร์หรือละครติดต่อมาประปราย เขาก็ไม่ได้รับมันไปหมดทุกงานเพราะยังคงไม่อยากห่างจากลูกไปมากกว่านี้ แต่มันก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ในเมื่อวันพรุ่งนี้เป็นคิวเปิดกล้องถ่ายทำของละครเพลิงพรรณ ที่เรวัตเป็นผู้กำกับ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาภีมพลและภาณินรู้ว่าเขากับเรวัตตัดสินใจหย่ากันแล้วเรียบร้อย การแสดงปฏิกิริยากับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มันต่างกันออกไป ภีมพลนิ่งเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติไม่ได้ร้ายแรงอะไร ตรงกันข้ามกับภาณินที่ดูซึมลงไปอย่างเห็นได้ชัดแต่เพียงไม่นานภาก็กลับมาร่าเริงตามเดิมอาจจะเป็นเพราะหนูเพนนีที่คอยเป็นเพื่อนเล่นกับเจ้าตัวทุกสุดสัปดาห์ หญิงสาวจะขอคุณแม่มาค้างบ้านคุณลุงชานนท์ตลอดเสาร์อาทิตย์ ด้วยบรรยากาศที่โอบล้อมและบุคคลข้างกายของภาณินก็สามารถช่วยดึงเขาขึ้นมาจากความเศร้าได้ไม่ยาก

เรวัตเองก็มีติดต่อกลับมาหาลูกๆ บ้าง แม้จะมีเพียงภาณินที่ยอมพูดคุยด้วย ส่วนภีมพลนั้นเมินเฉยแต่เขาก็ติดต่อมาตลอด อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์พ่อลูกมันตัดยาก ในช่วงเดือนแรกที่เราเลิกรากันไป ก็เกิดเป็นกระแสคู่รักในตำนานของวงการขาเตียงหักจนออกข่าวกันไม่เว้นวัน หลายคนให้กำลังใจและคอยสนับสนุนการตัดสินใจของเรา บางคนก็สืบเสาะหาเบาะแสในการเลิกราครั้งนี้

#เรนพัด

ขึ้นเทรนด์ทวิตในช่วงนั้นเกือบตลอด แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าสาเหตุที่เลิกกันนั้นเป็นเพราะอะไร พัดเองก็โดนสื่อสัมภาษณ์ในตอนที่ไปออกงานอีเวนท์ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เขาก็มักจะตอบเลี่ยงๆ ว่าไม่อยากพูดถึงและขอเก็บมันไว้เป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ต่างกันกับที่เรวัตให้สัมภาษณ์เวลาเจอสื่อเช่นเดียวกัน

ชีวิตของพวกเราทุกคนตอนนี้กำลังก้าวเดินไปในทางที่ตัวเองได้ขีดเขียนเอาไว้ หลายๆ คนอาจจะมองว่ามันถึงจุดจบเมื่อเราต้องเลิกรากันไป มันถึงจุดสิ้นสุดและควรปิดม่านละครฉากนี้ลงได้แล้ว แต่จะมีใครรู้ว่าเส้นทางที่เราต่างขีดกันไว้มันกลับยาวไกลมากกว่าที่กำลังเผชิญ ชีวิตกำลังเดินไปข้างหน้าได้ตลอดเวลา แม้ว่านาฬิกาจะหยุดเดินแต่กาลเวลาไม่ได้หยุดหมุน หากคุณยังตื่นมาพบกับแสงตะวันในเช้าวันใหม่ ในหมายความว่า

ชีวิตคุณมันยังไม่จบเสมอไป



ในเช้าวันใหม่ที่เขากำลังเตรียมอาหารเช้าให้กับลูกชายทั้งสองคนที่กำลังต้องเดินทางไปโรงเรียน เสียงข่าวในทีวีก็ดังเข้าหูของเขาบ้างเป็นระยะๆ ไม่ว่าจะเป็นข่าวราคาน้ำมันเพิ่ม หรือข่าวการเมืองประจำวันที่ส.ส.หญิงท่านหนึ่งโพสต์เฟซบุ็กส่วนตัวตอบโต้กับดาราสาวในประเด็นกฎหมายข่มขืน หรือข่าวซุบซิบดารา แต่เขาเองก็ไม่ได้สนใจข่าวไหนไปมากกว่าข่าวของอรรถจิรานันท์ที่กำลังโด่งดังและเป็นกระแสอยู่ตอนนี้

'มาที่ข่าวนี้ดีกว่าครับคุณผู้ชมครับ ข่าวที่เป็นกระแสกันมาสักระยะแล้วนั้นก็คือข่าวของอรรถจิรานันท์กรุ๊ปครับคุณ เกิดเป็นแฮชแท็กติดเทรนด์ทวิตกันตลอดเวลาสำหรับ #BoycottATJ ว่ากันด้วยเรื่องราวการฟ้องร้องของลูกบ้านหมู่บ้านจัดสรรในนามของบริษัทอรรถจิรานันท์ที่ฟ้องกันมาเรื่องของการก่อสร้างที่ล่าช้าไม่เป็นไปตามสัญญา และไม่มีการคืนเงินให้กับผู้ที่ขอยกเลิกสัญญา อีกทั้งยังมีการขุดเอาเรื่องต่างๆ ขึ้นมาพูดคุยและถกเถียงกันในแฮชแท็กเนี่ยนะครับ ไม่ว่าจะเป็นทางบริษัทใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐานไม่คุ้มค่ากับราคา เรื่องของการเพิกเฉยต่อปัญหาของลูกบ้าน หรือแม้กระทั่งเรื่องเมื่อหลายปีก่อนที่ทางบริษัทมีประเด็นในเรื่องของการโกงเงินกับบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ยังไงก็ตามผลการตัดสินของศาลก็จะประกาศในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้แล้วนะครับ ทางกระแสข่าวก็จะเกาะติดกันต่อไป'

ดวงตากลมมองภาพข่าวที่กำลังฉายชัดอยู่บนจอโทรทัศน์พร้อมกับถอนหายใจ ก่อนจะละความสนใจมายังแกงจืดตรงหน้าที่ต้มจนเสร็จพอดี พัดตักมันใส่ถ้วยขาวก่อนจะยกไปตั้งไว้ที่โต๊ะอาหารกลางบ้านและเดินขึ้นไปเรียกลูกชายทั้งสองให้ลงมาทานข้าว

"ภาลงไปทานข้าวลูก" เขาเดินขึ้นมาพอดีกับลูกชายคนเล็กที่กำลังจะเดินลงไปข้างล่าง ก่อนที่จะเดินขึ้นไปตามคนโตที่ยังคงอยู่ในห้องของตัวเอง มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูสองสามครั้งก็เอ่ยเรียกอีกฝ่าย

"ภีม...เสร็จหรือยังลูก ไปทานข้าวกันเดี๋ยวสาย" รอไม่นานอีกคนก็เดินมาเปิดประตูพอดี ร่างสูงในชุดนักเรียนเดินออกมาจากห้อง ก่อนที่จะเดินลงไปข้างล่าง โต๊ะอาหารรายล้อมไปด้วยคุณแม่และลูกๆอีกสองคนที่กำลังทานอาหารเช้าอย่างรีบเร่ง

"ภา ภีม เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะให้คุณนนท์ไปส่งนะที่โรงเรียนนะลูก" พัดเอ่ยบอกเด็กๆ ที่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวอยู่

"คุณแม่ไม่ไปส่งภากับพี่ภีมหรอครับ ทำไมละ" เสียงของภาณินเอ่ยถามขึ้นมา

"แม่ต้องไปถ่ายละคร แม่ต้องออกบ้านตั้งแต่เช้าเลยวานให้คุณนนท์เขาไปส่งแทน"

"..." ทั่วทั้งโต๊ะอาหารถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงใดเอื้อนเอ่ยออกมาอีก จนกระทั่ง

"ภีม...ใกล้จะปิดเทอมแล้ว แปบๆ ก็จะขึ้นเทอมสองแล้วนะ คิดหรือยังลูกว่าอยากเรียนสายไหน" พลลภัตม์เอ่ยถึงการเลือกแผนการเรียนของภีมพลที่กำลังใกล้เข้ามาถึง ถ้าเราวางแผนอนาคตไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ทุกอย่างมันก็จะเรียบง่าย

"ภีม...อยากเรียนภาษาครับแม่" ภีมเอ่ยเสียงเบาตอบมารดา

"ไม่ลองศึกษาสายวิทย์ดูเหรอลูก แม่ว่าโอเคนะ เรียนสายวิทย์ครอบคลุมมากกว่า อีกอย่างแม่อยากให้ภีมเป็นหมอด้วย" ภีมพลไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงเงียบฟังสิ่งที่พลลภัตม์พูดเท่านั้น

"ลองๆ ดูสายวิทย์ก็ดีนะลูก" สุดท้ายแม่ก็ไม่เคยฟังความคิดเห็นเขาจริงๆ หรอก ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องไหน

แม่ก็ไม่เคยสนใจ



ร่างสูงยืนรอคนที่บอกเขาว่าวันนี้จะกลับมาจากต่างประเทศที่สนามบิน เขามารออีกฝ่ายได้เกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่เห็นวี่แววว่าคนๆ นั้นกำลังมาถึง ไฟล์ทที่อีกคนนั่งมาก็ลงจอดได้สิบนาทีแล้ว

"เพื่อนพี่เขากลับไฟล์ทนี้จริงๆ เหรอพี่เรน" เขมินทร์ที่ใส่แว่นตาดำอำพรางใบหน้าเอ่ยถามอีกคน

"มันบอกกลับมาวันนี้นะ" เรวัตก้มลงไปพูดกับอีกคนก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างสูงเดินตรงมายังจุดที่พวกเขารออยู่

"Hey! Bro" ผู้ชายตัวสูงเดินเข้ามากอดคอทักทายเรวัตอย่าสนิทสนมก่อนที่จะถอดแว่นกันแดดสีดำออกเผยให้เห็นดวงตาดุดันน่ามอง มันดึงดูดสายตาของเขมินทร์ไปจดจ้องที่ลูกแก้วสีน้ำตาลทรงเสน่ห์นั้น

อยากได้...นั้นคือสิ่งที่เขมินทร์คิด

"ไม่เจอกันนานสบายดีนะมึง"

"กูสบายมึงอะเป็นไง ไม่พาหลานกูมาด้วยวะ" ดวงตาดุดันมองซ้ายมองขวาหาเด็กๆ ที่น่าจะเป็นลูกของเพื่อนเขาแต่ก็ไม่เจอ

"ภีมกับภาไปเรียน" เรวัตเอ่ยตอบเพื่อนให้หายสงสัย

"โอเคๆ...ว่าแต่ น้องพัดเปลี่ยนไปนะครับเนี่ย น่ารักขึ้นหรือเปล่า So Cute" คนตัวโตละความสนใจจากหลานชายหันมาให้ความสนใจกับภรรยาของเพื่อนแทน ไม่เจอกันนานแต่อีกคนเปลี่ยนไปเยอะเลย

"มึงนี่..."

"ผมไม่ใช่พี่พัดหรอกครับ" เขมินทร์ถอดแว่นของตัวเองออกและสบตากับแววตาดุดันนั้น

"อ้าวไม่ใช่น้องพัดแล้วใครวะ" ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววฉงน

"นี้เขมแฟนกู...เขมนี้ไอ้นัทเพื่อนพี่"

"สวัสดีครับพี่นัท" เขมินทร์ฉีกยิ้มก่อนที่จะยกมือไหว้ ณัฐพงศ์ เพื่อนของเรวัต ลูกคนเล็กของเจ้าของบริษัทนำเข้ารถชื่อดังของประเทศนี้

"สวัสดีครับน้องเขม" ณัฐพงศ์รับไหว้อีกคนพลางส่งสายตาต้องการคำตอบไปให้กับเรวัตถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาไปอยู่ต่างประเทศแค่ไม่กี่ปี ทำไมอะไรๆ มันถึงเปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้ แต่เขาก็ต้องสะดุดกับสายตาที่คนตัวเล็กส่งมาให้กับเขา มันดูร้อนแรง



"What! มึงเลิกกับพัดแล้วหรอวะ" นัทร้องตกใจเสียงดังหลังจากที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดที่เรวัตเล่าให้เขาฟังที่ร้านอาหารประจำของกลุ่มเพื่อนที่มีเขา เรวัต และเพชร ในระหว่างที่เขมินทร์กำลังไปเข้าห้องน้ำ

"มึงอย่าเสียงดังดิ"

"นานยัง"

"เกือบสองเดือนแล้ว" นัทถอนหายใจก่อนที่จะวางมือบนไหล่ของอีกคนและตบเบาๆเหมือนให้กำลังใจ

"ช่วยไม่ได้ว่ะ มึงนอกใจเขาเอง ริอาจเป็นเสืออย่าให้โดนจับได้ดิวะ"

"กูรู้ว่ากูผิด กูถึงยอมถอยออกมานี้ไง"

"เออๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปมึงความรักก็งี้แหละ มีแล้วเจ็บปวดๆ สนุกๆ ไม่ผูกมัดแบบกูดีกว่าเยอะ" เรวัตไม่ได้พูดอะไรตอบโต้ เขาปล่อยให้ความเงียบเข้าแทรกซึม ทำเพียงแค่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ ก่อนที่นัทจะลุกขึ้นยืนและก้าวเดินออกมาจากโต๊ะ

"มึงจะไปไหนวะ" เรวัตเอ่ยถามอีกฝ่ายก่อนที่คนตัวโตจะเดินผ่านไป

"ไปสูบบุหรี่ เดี๋ยวมา" ร่างสูงกำยำพร้อมแววตาดุดันเดินจากไป เขาเดินไปยังพื้นที่ๆจัดไว้ให้สำหรับสูบบุหรี่โดยเฉพาะ มันเป็นห้องๆ หนึ่งที่กว้างขวางมากพอ สำหรับหลายคนแต่ตอนนี้มันกลับมีเพียงแค่เขา ณัฐพงศ์เปิดประตูเข้ามาภายในห้องก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวยาว พร้อมทั้งหยิบม้วนบุหรี่ออกมาจุดเพื่ออัดนิโคตินเข้าปอด

แกร๊ก

ในระหว่างที่ณัฐพงศ์กำลังสูบเอานิโคตินเข้าปอดอยู่นั้น เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีใครอีกคนที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนี้ด้วย

"มีเรื่องเครียดอะไรหรอครับ" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว

"น้องเขม"

"ครับ...เขมเอง เห็นพี่นัทเดินมาคนเดียวเลยตามมาด้วย" ร่างบางนั่งลงข้างกับณัฐพงศ์พลางเอามือเรียววางลงบนหน้าขาของอีกคน

"เปล่าหรอก พี่แค่ดื่มไวน์เยอะไปหน่อย มันมึนๆ"

"เหรอครับ...ว่าแต่บุหรี่กลิ่นนี้หอมจังเลยนะครับ"

"..."

"เขมชอบ" เขมินทร์ยื่นหน้าไปสูดดมกลิ่นบุหรี่บริเวณปลายคางของอีกคน ก่อนจะช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาสีน้ำตาลแววดุดันนั้น มือหนาเอื้อมมาจับต้นแขนของอีกคนเอาไว้ก่อนที่จะผลักออกและเป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าหาแทน

"ชอบเหรอ...อยากลองสูบดูไหมละ"

"ได้เหรอครับ" นิ้วเรียวไล้ปลายคางอีกคนไปมาก่อนจะเคลื่อนลงมาบริเวณหน้าอกแกร่ง

"ได้สิ...แต่ต้องมีกฎนะ"

"กฎว่ายังไงครับ"

"อย่าบอกใคร...แค่นั้น"

"เขมไม่บอกใครหรอกครับ...ถ้าพูดก็ไม่ได้สูบนะ...อื้อ" ปากเล็กถูกปิดด้วยปากของอีกคนที่โน้มลงมาประกบอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีก ภายในห้องนั้นกลับมีเพียงเสียงแลกเปลี่ยนความหวานดังเฉอะแฉะก้องไปทั่ว



"ฉากนี้เป็นฉากที่กวีโดนเฆี่ยนเพราะว่าถูกพวกแม่ใหญ่ใส่ร้ายว่าไปแอบได้เสียกับบ่าว พัดจะถูกมัดแขนติดกับเสาไว้ ส่วนคนที่เฆี่ยนน้องพัดก็คือเขม ฉากนี้สำคัญมากเลยนะมันจะเล่าว่าทำไมกวีต้องแค้นตระกูลนี้ ผมขอเต็มที่เลยนะ พัดต้องแสดงอารมณ์โกรธมากๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ เราจะแค้นมากๆ เลยช่วงแรกจะเสียใจก่อนพอโดนพูดถากถางเราก็เริ่มโกรธโอเคนะ"

"อืม" พลลภัตม์พยักหน้าตอบผู้กำกับมือรางวัลอย่างเรวัตที่กำลังบรีฟเขากับเขมินทร์อยู่ที่หน้าฉาก ท่ามกลางแดดที่ร้อนระอุเหมือนกำลังโดนแผดเผาด้วยไฟนรกแบบนั้นเลย

"โอเค พัดไม่ต้องกลัวเจ็บนะทีมงานเซฟเต็มทีแล้ว ลองฟาดดูก่อนนะ" เรวัตหันไปสั่งเขมินทร์ที่ยืนถือหวายรออยู่ก่อนแล้ว

เพี๊ยะ

"โอ้ย" เสียงพัดร้องออกมาด้วยความตกใจที่หลังถูกกระทบด้วยหวายเรียวยาว

"อุ๊ย...ขอโทษครับ เขมฟาดสูงเกินไป" เขมินทร์เอ่ยขอโทษเสียงอ่อนเสียงหวานกับพลลภัตม์ก่อนที่จะลงหวายอีกครั้งที่ตรงกลางหลังให้โดนบล็อกหลังที่ทีมงานใส่ซ้อนไว้ให้กันเจ็บ

"โอเค...เดี๋ยวจะเริ่มถ่ายแล้วนะ" เรวัตวิ่งกลับเข้าไปนั่งที่หน้ามอนิเตอร์ก่อนจะสั่งเริ่มการถ่ายทำ

5 4 3 2 1

"แอ็คชั่น"

"ไอ้ลูกไพร่อย่างมึงมาทำงามหน้าในเรือนนี้ ให้มันเป็นเสนียดก็ต้องถูกโบยสั่งสอนให้รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว ระงับสันดานเดรัจฉานของมึงเอาไว้เสียบ้าง"

"ลงหวายมันเสียทีเถอะพ่อภุชงค์ ไอ้กวีมันจะได้หลาบจำว่าอย่ามาทำเรื่องต่ำในเรือนนี้"

"ขอรับ แม่ใหญ่" มือขาวง้างออกสุดแรงก่อนที่จะฟาดหวายเรียวลงไปบนหลังของพลลภัตม์ที่นั่งอยู่ข้างล่าง

เพี๊ยะ

แต่มันกลับไม่เหมือนที่ซ้อมไว้ เมื่อเขมินทร์ฟาดมันลงไปไม่โดนเซฟตี้ที่กันเอาไว้แต่โดนเนื้อจริงๆ ของพลลภัตม์

"โอ้ย...อึก"

เพี๊ยะ

แม้จะเจ็บจริงแต่พลลภัตม์ก็ยังแสดงต่อไปเหมือนกับว่าไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเขาไม่อยากที่จะเล่นฉากนี้หลายๆ รอบ

เพี๊ยะ

"จำเอาไว้ว่าสันดานไพร่ชั้นต่ำแบบมึงและแม่มึงไม่เหมาะสมกับเรือนนี้"

เพี๊ยะ

"อย่าเอาสันดานต่ำมาใช้ที่นี่!"

เพี๊ยะ

เพี๊ยะ

"ฮึก...ฮึก..." พัดพยายามกลั้นเสียงร้องของตัวเองเอาไว้และส่งสายตาเจ็บปวดรวดร้าวแกมเคืองแค้นไปให้กับนักแสดงที่อยู่ในฉาก

"คัท!...โอเค เล่นดีมาก" ทันทีที่เสียงของเรวัตสั่งคัท เขมินทร์ก็รีบก้มลงไปขอโทษพลลภัตม์ทันที

และใช่เขากำลังเสแสร้ง

"ขอโทษนะครับพี่พัด เขมกะพลาดขอโทษจริงๆ" เขาวางไว้บนไหล่ของอีกคนพลางเอ่ยเสียงขอโทษแบบเบาๆ คนที่ได้ยินคงจะคิดว่าเขาสำนึกผิดจริงๆ แต่ความจริงคือเขาไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด

"ไม่เป็นไร มือใหม่ก็อย่างนี้พี่เข้าใจ พยายามฝึกซ้อมบ่อยๆ นะเขม จะได้ไม่พลาดอีก" ทันทีที่ทีมงานเข้ามาแกะเชือกที่มัดมือของพัดออก เขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินจากไปในทันที พัดยอมรับว่ารำคาญ เขาไม่เคยรำคาญใครเท่ากับผู้ชายคนนี้มาก่อน

น่ารำคาญ



ในช่วงพักกองตอนที่ตะวันตั้งตรงอยู่กลางศีรษะในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่บนโต๊ะอาหาร ซึ่งพัดเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขานั่งทานข้าวกับเหล่าทีมงานและนักแสดงคนอื่นๆ ตามปกติ ในช่วงเวลาแบบนี้คงไม่มีอะไรทำให้กับข้าวอร่อยยิ่งขึ้นไปอีกนอกจากการพูดคุยในเรื่องที่ไม่ใช่ของตนเอง

"ข่าวว่ากันว่าพระเอกต.แอบกิ๊กกับนางร้ายม. แก แซ่บมาก"

"พริกสิบมากแม่ ข่าวจริงข่าวเต้า"

"ข่าวจริงสิยะ" การพูดคุยยิ่งออกรสชาติมากยิ่งขึ้น ถ้าข่าวนั้นเป็นเรื่องราวรักๆ ใคร่ๆ ของคนที่มีชื่อเสียง หรือเป็นข่าวฉาวๆ คาวๆ

"ว่าแต่คุณพัดกลับมาทำงานแบบนี้แล้วใครดูลูกอะคะ" และประเด็นข่าวมันก็วกกลับมาหาเขาอีกครั้ง

"พัดให้เพื่อนช่วยดูน่ะครับ แล้วก็พยายามแบ่งเวลาให้ดีที่สุด" เขาเอ่ยตอบอ้อมๆ เพราะไม่อยากลงรายละเอียดมากนักในเรื่องส่วนตัว

"พูดถึงเรื่องเวลา กูนี้ขึ้นเลย" หญิงสาวที่เป็นผู้จัดการกองถ่ายเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดูเคืองๆ

"ยังไง"

"เมื่อเช้ากูนัด 7 โมง พ่อดาราหนุ่มขอไข่แลกงาน มาให้กู 8 โมงกว่า"

"ว้าย แรงมากพี่สาว" ช่างหน้าช่างผมที่เป็นสาวประเภทสองร้องกรี๊ดออกมาทันทีที่ได้ยิน

"วุ่นวายกูต้องสลับฉากอีก พูดแล้วปวดหัว"

"ขอไข่แลกงานนี้ใครหรอคะ" น้องนักศึกษาฝึกงานในกองถ่ายเอ่ยถามขึ้นมาถึงเรื่องราวการมาสายของดาราหนุ่มท่านหนึ่ง

"ก็อีเขม พ่อสุดหล่อหนุ่มหน้าหวานน่าเอ็นดูไงลูก" ช่างแต่งหน้าสาวสองเป็นคนตอบคำถามคลายสงสัยให้

"ทำไมถึงเรียกแบบนั้นอะคะ"

"นี้เพิ่งมาใหม่ยังไม่รู้สินะ วงการมายาก็เป็นงี้แหละ จะเอาไข่ไปแลกงูแลกนมที่ไหน ถ้ามันพาไต่เต้าให้ขึ้นมายืนกลางแสงสปอตไลต์ได้ มันก็ทำกันทั้งนั้นและอีกอย่างแบ็คนางดีด้วยแต่นี่ไม่รู้สักทีว่าเป็นใคร รู้แต่ว่าแลกไข่จนได้ดี" คนทั้งกองถ่ายรู้หมดว่าอะไรเป็นอะไร แต่ไม่มีใครพูดถึงหรือออกสื่อ ไม่ว่าจะเป็นการขอไข่แลกรางวัลให้ตัวเองชนะการประกวดซุปตาร์หน้าใหม่ในรายการๆ หนึ่งของเขมินทร์ หรือการขอไข่ไปแลกกระแสกับพระเอกหนุ่มคู่จิ้นจนทำให้มีกระแสถึงทุกวันนี้ พวกเขาล้วนรู้หมดทุกอย่าง

"จริง แรกๆ นางก็น่ารักหรอกนะ หลังๆ เริ่มออกลาย พอหุงขึ้นหม้อเป็นดาราซุปตาร์นะ ก็เรื่องเยอะเรื่องแยะจนน่ารำคาญ ฉันคนหนึ่งแหละที่รอดูวันที่มันตกลงมา มันจะเอาไข่ไปแลกอะไร ฮ่ะๆๆๆ" เสียงหัวเราะดังก้องๆ ไปทั่วบริเวณที่นั่งทานข้าว พลลภัตม์ไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรในวงสนทนาแค่มานั่งฟังเฉยๆ ก่อนที่จะลุกออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่จะเดินเอาจานไปให้กับฝ่ายสวัสดิการ



เขมินทร์กำลังนั่งเขี่ยโทรศัพท์อยู่ในรถตู้ของตัวเองหลังจากทานข้าวเสร็จ เขาเข้ามานั่งหลบแดดตากแอร์ให้หายร้อนก่อนที่จะออกไปลุยงานต่อ แต่เขาก็ต้องถูกขัดจังหวะการพักผ่อนเนื่องจากมีคนมาเคาะกระจกรถของเขา ภาพในกระจกรถผ่านฟิล์มดำออกไปทำให้เห็นว่าเป็นปุย อดีตผู้จัดการของเขาที่มายืนเคาะกระจกอยู่แบบนี้

ก๊อกๆๆๆ

"เขมมาคุยกันให้รู้เรื่อง เขม!" เขมินทร์ไม่ได้สนใจชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่จะใช้นิ้วเขี่ยโทรศัพท์ต่อ

"เขม! ถ้ามึงไม่เปิดประตู มึงเป็นข่าวแน่" แต่สุดท้ายเขมินทร์ก็ทนรำคาญไม่ไหวจึงยอมเปิดประตูรถให้อีกคนขึ้นมา

"มีอะไร" เขมินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะติดรำคาญอยู่หน่อยๆ

"มึงบอกว่ายังไม่ให้กูคุยเรื่องสัญญา แต่ที่มึงไปต่อสัญญากับอีจุ๊บจิ๊บคืออะไร กูปั้นมึงมานะ กว่ามึงจะมีทุกวันนี้ได้มันเป็นเพราะกู" ปุยตะคอกใส่ร่างเล็กอย่างเหลืออดที่อีกคนอิดออดไม่ยอมต่อสัญญากับเขาสักที ที่แท้ก็เพราะว่าอีกคนไปต่อสัญญากับคนอื่น

"มึงปั้นกูมา แล้วกูสร้างเงินให้มึงไปเท่าไหร่แล้ว มึงไม่พอใจหรือไง!"

"เขม!"

"มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะอีปุย ว่ามึงโกงค่าตัวกูไปเท่าไหร่ กูไม่แจ้งความเอาผิดมึงทั้งๆ ที่หลักฐานกูก็มี ก็เป็นบุญกับตุ๊ดอ้วนๆ แบบมึงแค่ไหนแล้ว" เขมินทร์ตะคอกกลับใส่ปุยบ้างก่อนที่จะเปิดประตูรถและผลักอีกคนออกไป

"มึงไม่ต้องกลับมาวอแวกูอีกนะ ถ้ามึงไม่ทำเหี้ยใส่กู มีเหรอที่กูจะไม่ต่อสัญญากับมึง"

"..."

"ทุกอย่างมันพังเพราะมึง!" เขมินทร์ปิดประตูรถต่อหน้าต่อตาปุย คำพูดและการกระทำของอีกฝ่ายเหมือนไม้หน้าสามที่ตีแสกหน้าของชายหนุ่มร่างท้วมเข้าอย่างจัง ปุยเดินฟึดฟัดออกมาจากตรงนั้น ร่างท้วมก้าวขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถูกใครบางคนดึงแขนเอาไว้และลากเข้าไปในมุมอับสายตา

"ปล่อย! ปล่อยฉันนะ" ปุยพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการกอบกุมในทันทีที่เห็นว่าเป็นใครที่ลากตัวเองมาตรงนี้

"ไงล่ะ โดนอีเขมมันเล่นแล้วสิ" เทียน ธีรณีเอ่ยเยาะเย้ยก่อนที่จะยอมปล่อยแขนอวบของปุย

"แกต้องการอะไร" ปุยเอ่ยถามความต้องการของอีกคน

"ก็ไม่ยังไง เจ๊เองก็แค่มันไม่ใช่หรอ"

"..."

"ฉันก็ไม่ได้ชอบมันเหมือนกัน ถ้าเรามาจับมือกัน มันก็ดีไม่ใช่หรอ"



"คัท! เลิกกอง" เสียงของเรวัตสั่งเลิกกองในเวลาเกือบจะสี่ทุ่ม ทีมงานทุกคนแยกย้ายกันเก็บของนักแสดงแยกย้ายกันไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เรวัตที่กำลังเก็บของๆ ตัวเองหน้ามอนิเตอร์ก็ถูกดึงความสนใจด้วยโทรศัพท์ที่สั่น เนื่องจากมีสายโทรเข้ามา

'แม่'

ชื่อที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาไม่อยากที่จะกดรับสาย เรวัตจึงเลือกที่จะเมินสายโทรเข้าของผู้เป็นมารดา แต่มันก็ไม่หยุดแค่นั้น เมื่อผู้เป็นแม่กระหน่ำโทรเข้ามาเรื่อยๆ จนเขาต้องกดรับ

"ฮัลโหล พะ..."

"เรน! เรนลูก"

"ครับ?" เสียงของปลายสายดูร้อนลนและสั่นแปลกๆ จนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"เรน...คุณพ่อ"

"..."

"คุณพ่อล้ม ตอนนี้อยู่ในไอซียู"



...

- TBC -

ขอไข่แลกอะไรกันบ้างคะ ขอไข่แลกหนังสือเรียน เอาไปขายแลกไข่หมดแล้ววว

ฝากกดไลก์กดแชร์กดสับตะไคร้ด้วยนะค้าบ ติชมได้น้า

พูดคุยใน #เกมนอกใจ ในทวิตเตอร์ได้นะค้าบ

ทวิตเค้าเอง >> https://twitter.com/lopittupp




ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
รุ้สึกไม่ชอบพัดเลย ตั้งแต่ที่เพื่อนภีมมาส่งแหละ เข้าใจความห่วง ความหวังดีของคนเป็นแม่ แต่ดูไม่ใส่ใจลูกเลย ห่วงแต่ไม่ใส่ใจ เหมือนปากบอกจะดูแล จะทำเพื่อลูก แต่มันดูยังไงไม่รุ้

ภีมก็อย่าน้อยใจแม่นักเลย แค่ปันหาของแม่ของผู้ใหญ่ก็ยังคาราคาซัง เจอลูกขี้น้อยใจเข้าไปอีก มันล้าเด้อ

#.ทั้งหมอทั้งมวนนี่คืออิน ฮือออ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
โหห อีเขมร่านมากๆๆๆ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
พัดไม่พยามยามเข้าใจลูกเลย ลูกบอกว่าอยากเรียนภาษาแต่ทำไมบอกลูกว่าอยากให้เรียนสายวิทย์ อยากให้เป็นหมอ ถามลูกยังว่าอยากเป็นอะไร แล้วอีกนานไหมกว่าที่อีเขมมันจะได้รับกรรม อยากให้ถึงเร็ว ๆ จัง อยากรู้ว่ามันจะสมกับที่ทำกับคนอื่นไว้หรือเปล่าจริง ๆ แล้วส่วนเรนเราจะรอดูว่าทุกอย่างของอีเขมมันเปิดเผยออกมาจะรู้สึกยังไงกับการที่ต้องทิ้งสิ่งดี ๆ มาเกลือกกลั้วกับโคลนตมแบบนี้

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
นัทมาได้จังหวะมาก คราวนี้ละเรนจะได้ลิ้มรสการถูกนอกใจมันเป็นยังไง รสชาตินี้ นัวดีม่ะ 5555 สุดท้ายก็คงเป็นอย่างที่คิดคือสินะว่าเขมจะไม่เหลือใครเลย ไปเรื่อยๆเหมือนรถขายโอ่ง 555 ทั้งพ่อล้ม เมียนอกใจ ปัญหารุมเร้า เรนคงคิดถึงพัดก็นาทีนี้แหละ ถถถถ ทำตัวเองเองนะ รับให้ได้ละ หึ มันก็นะที่พัดจะอยากให้ลูกเรียนไปตามที่ตัวเองต้องการ แต่สุดท้ายแล้วหวังว่าพัดจะคิดได้ว่าไม่ควรทำ ต้องทำความเข้าใจหลายอย่างนะกับลูกๆ สนุก รอตอนหน้าจ้า ขอบคุณนะคะที่มาอัพต่อ :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +841/-16
เหมือนมวลน้ำ หลายกระแส แห่หลากไหล
ต่างพุ่งใส่ พื้นเบื้องล่าง มากมหาศาล
แรงกระแทก แตกเป็นเสี่ยง เหวี่ยงแหลกลาญ
เข้าคืบคลาน ทำลายล้าง อย่างเหี้ยนเตียน

รับไปซะ..เรน&เขม
ปรมาณูเริ่มกดปุ่มพร้อมระเบิดชีวิต(พวกเมิง) หุหุ

ขออนุญาตไม่สงสาร ไม่เห็นใจ นะจ๊ะ
ฮ่าฮ่า

ออฟไลน์ SeaBreeze

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
  :m31: เครียดจริงอะไรจริง 

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
วุ่นวายแท้เนาะ

ออฟไลน์ lopittup

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0

บทที่ 21 เพราะอดีต 100%


2 เดือนก่อน

ร่างของชายชรานั่งลงที่โซฟาตัวยาวในบ้านของเขา ก่อนที่พลลภัตม์จะปลีกตัวเดินไปทางห้องครัวเพื่อไปหยิบน้ำและของว่างมาบริการให้กับแขกที่มาเยือนในวันนี้

วิวิทย์สอดส่องสายตาไปรอบบ้านก่อนที่จะวางสายตาไว้กับเด็กชายตรงหน้าที่มีศักดิ์เป็นหลานชายคนโตของตน ชายชราส่งยิ้มใจดีให้กับภีมพลก่อนที่จะเอ่ยทักทายออกไป

"น้องภีม ปู่ไม่ได้เจอหน้านานเลยโตขึ้นเยอะเลยนะ"

"ครับ" ภีมพลพยักหน้าตอบรับก่อนที่จะยกมือไหว้และเดินแยกตัวหนีกลับขึ้นไปบนห้อง เขาไม่พร้อมและไม่ได้อยากจะเจอกับครอบครัวของฝั่งบิดาในตอนนี้ ในหัวของเขามันยังคงมีแต่เรื่องเลวร้ายเกี่ยวกับคนพวกนั้นวิ่งวนไปมาอยู่ตลอด แค่เห็นหน้าเขาก็อยากจะเดินหนีไปให้ไกล

พัดที่เดินออกมาจากครัวก็ทันทีจะเห็นภาพตรงหน้าที่ลูกชายของตนเสียมารยาทกับคุณปู่ ก็รีบเร่งเดินกำลังจะเข้าไปดุลูกแต่คุณพ่อก็ห้ามไว้ก่อน แล้วเอ่ยให้อีกฝ่ายมานั่งลงใกล้ๆ กันเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวที่เขาเพิ่งไปรับรู้มา

"พัด...พ่อรู้เรื่องหมดแล้วนะ"

"เรื่องที่พี่เรนนอกใจพัดใช่ไหมครับ คะ..."

"เรื่องที่แม่เขาบังคับไม่ให้พัดหย่า" หลังจากที่สิ้นเสียงแหบทุ้มของชายชรา พลลภัตม์ก็ชะงักไปก่อนที่จะพยักหน้ายอมรับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความจริงและเอ่ยเล่าเรื่องที่ตนต้องพบเจอ

"คุณแม่ท่านไม่หย่าให้พัดหย่า...ท่านต้องการให้พัดปกป้องครอบครัวเหมือนที่ท่านทำ ท่านขู่ว่าถ้าพัดหย่า ท่านจะเอาภีมและภาไปดูแล พัดยอมไม่ได้ พัดไม่เหลือใครแล้วนอกจากลูก พัด..."

"พ่อเข้าใจ" ชายชราเอ่ยขัดพัดอีกครั้ง

"..."

"พัดอยากหย่ากับลูกพ่อไหม" เขาเอ่ยถามลูกสะใภ้ของตัวเองที่เห็นหน้าค่าตากันมาแล้วสิบกว่าปี ตั้งแต่ก่อนแต่งงานที่เรวัตมายอมรับกับเขาและริณีว่าตัวเองทำพลลภัตม์ท้อง เขานึกเอ็นดูเด็กคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเจอ พลลภัตม์เป็นคนน่ารักนิสัยดี อยู่ด้วยแล้วเย็นกายสบายใจไม่อยากห่างไปไหน รู้จักเอาอกเอาใจคนแก่เป็นและเก่งรอบด้าน เพียบพร้อมกับการเป็นสะใภ้ของอรรถจิรานันท์ เขารู้ดีว่าลูกชายของเขามันได้คนที่เหมาะสมที่จะดูแลและเป็นหน้าเป็นตาให้กับมันได้

แต่สุดท้าย...

มันก็ทำร้ายคนที่รักมันและมันรักด้วยตัวของมันเอง

เหมือนกับเขา...เหมือนกับเขาในอดีต

"พัด...พัด อยากออกไปจากตรงนี้ ฮึก"

"..."

"พัดอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว ฮึก มันไม่มีความสุขเลย ไม่มีเลย ฮึก" เสียงสั่นๆ ของพลลภัตม์ที่เอ่ยออกมาช่างดูน่าสงสาร พลลภัตม์ไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เขาไม่เคยมีความสุขเลยสักวันตั้งแต่วันนั้นที่รู้ความจริงจนมาถึงวันนี้ ชีวิตของเขาที่ใครๆ เคยอิจฉาว่าได้แต่งงานกับคนที่ดีพร้อมและรักเขามาก เหมือนเริ่มเดินทางไปบนถนนที่โรยด้วยกลีบกุหลาบแต่พอนานวันเข้า กลีบกุหลาบบนถนนเส้นนั้นมันก็ลดน้อยลง เหลือเพียงแต่พื้นลาดยางที่กักเก็บความร้อนจะลวกไปทั้งฝ่าเท้า

เหมือนกับว่าวิมานที่เขาวาดฝันไว้ จริงๆ มันก็คือทางเดินไปสู่นรก

ที่ทรมานเจียนจะขาดใจ

ชายชรามองภาพที่ลูกสะใภ้ของตนนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้า หยาดน้ำตาทุกหยุด ความเจ็บปวดที่ผู้ชายคนนี้กำลังได้รับมันเหมือนดึงเขากลับเข้าไปสู่อดีต ลึกลงไปในความทรงจำที่เขาไม่สามารถลืมมันได้ อาจเป็นเพราะเขาไม่อยากลืมและกำลังรอคอย

รอคอยใครบางคน

ที่เขาเคยทำร้ายให้ต้องเจ็บเจียนตายเหมือนพลลภัตม์

"พ่อเคารพการตัดสินใจของพัดนะลูก...ไม่ว่าพัดจะตัดสินใจยังไง พ่อก็ยอมรับมัน"

"ขะ...ขอบคุณครับ ฮึก" ชายชราหยิบผ้าเช็ดหน้าจากในกระเป๋าเสื้อก่อนที่จะส่งให้กลับพลลภัตม์

"พัด...เรื่องที่เรนเป็นแบบนี้ พ่อเองก็มีส่วนผิดอยู่บ้างแต่พัดต้องเป็นคนที่มารับกรรมที่พ่อเคยก่อ พ่ออยากจะชดใช้ให้พัด เท่าที่พ่อจะทำได้"

"ส่วนผิด? ฮึก" พลลภัตม์เอ่ยถามด้วยแววตาสงสัย เสียงแหบทุ้มของชายชราจึงเริ่มที่จะบอกเล่าเรื่องราวในอดีต ที่ส่งผลให้เรวัตกลายเป็นคนแบบนี้

เพราะอดีต...เพราะเขา





"วิทย์...วิทย์รักจิตมากขนาดไหน" เสียงหวานของหญิงสาวที่นอนซบอกเปลือยของเขา ภายในห้องห้องหนึ่งของโรงแรมเอ่ยถาม วิวิทย์ในวัยเบญจเพสก้มลงไปจุมพิตที่กระหม่อมของสาวสวย ก่อนที่จะกระชับกอดให้แน่นมากยิ่งขึ้นและเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของอีกคน

"วิทย์รักจิตมาก...ทั้งดวงใจของวิทย์ให้จิตคนเดียว" คำบอกรักหวานล้ำถูกเอื้อนเอ่ยออกจากปากกระจับได้รูปทรงสวย ก่อนที่คนทั้งคู่จะจุมพิตกันและกันด้วยความรักและเสน่หา ร่างบางของหญิงสาวถูกคร่อมด้วยแขนแกร่งก่อนที่จมูกโด่งเป็นสันจะก้มลงไปสูดกลิ่นหอมที่ลำคอขาว ความรักเกิดขึ้นใต้แสงจันทร์และดับลงก่อนจะอรุณรุ่ง

เขาในวัย 27 ปีที่เป็นผู้บริหารหนุ่มของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ภายในประเทศเป็นทายาทเพียงคนเดียวของอรรถจิรานันท์ จึงไม่แปลกที่จะมีคนมากมายต่างอยากจับจองหัวใจของชายหนุ่มไปครอบครอง แต่เขาเองไม่ได้สนใจใครไปมากกว่า

'พิจิตรา'

เลขาสาวหน้าห้องของเขาเองที่ควบตำแหน่งเจ้าของหัวใจของผู้บริหารหนุ่มโสดอย่างเขาไปด้วย

เขาและพิจิตราคบหาดูใจกันมาได้เกือบจะสองปีแล้วตั้งแต่เขาเข้ามารับตำแหน่งแทนพ่อของเขาทันทีที่เรียนจบ แต่ความรักของเขามันไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่เขาคิด เมื่อที่บ้านของเขาไม่ยอมรับและต้องการให้เขาสมรสกับผู้หญิงอีกคนที่พ่อและแม่ของเขาคิดว่าเหมาะสมนั้นก็คือ

ริณี ธาดาวรวงศ์

สาวสวยที่มีหน้ามีตาในสังคมเนื่องจากตระกูลของหล่อนเป็นตระกูลผู้ดีเก่าที่มียศศักดิ์เหมาะที่จะเพิ่มบารมีให้กับอรรถจิรานันท์ไม่เหมือนกันกับพิจิตรา ที่เธอเป็นคนธรรมดามาจากครอบครัวที่ฐานะปานกลางและไม่ได้มียศศักดิ์แต่อย่างใด

ทั้งยังมีแฟนเก่าของพิจิตราอย่างพงศ์เผ่าที่ทำงานอยู่ในบริษัทของเขาเข้ามาเป็นปัญหาในความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสองคน และเรื่องมันก็เริ่มที่จะบานปลายมากขึ้นไปอีกเมื่อในวันหนึ่งที่เขาและพิจิตราทะเลาะกันในเรื่องหึงหวง ทำให้เขาโกรธเธอมากจึงหนีออกไปยังไนต์คลับเพื่อดื่มให้ลืมความทุกข์ แต่มันช่างโชคร้ายเมื่อในคืนนั้นเขาเจอเข้ากับริณีคู่หมายที่ทางพ่อแม่ของเขาเห็นว่าเหมาะสมกัน จนเผลอไปมีสัมพันธ์สวาทกับเธอเข้า

และมันเริ่มที่จะยุ่งยากขึ้นไปอีกเมื่อริณีตั้งครรภ์ลูกของเขา

และนั้นทำให้เขาต้องแต่งงานกับริณีเพื่อรับผิดชอบความผิดพลาดที่เกิดขึ้น พิจิตราหนีออกไปจากชีวิตเขาทันทีหลังจากที่เขาแต่งงานกับริณี เธอทิ้งใบลาออกเอาไว้และหายตัวไป

ผมเสียใจมากที่ทำร้ายคนที่ตัวเองรักได้มากถึงขนาดนี้ ในตอนนั้นชีวิตของผมแทบจะไม่มีความสุขเลยสักนิด ผมตามหาเธอมาตลอดหลังจากที่แต่งงาน ทุกวันผมนั่งรอคอยและเฝ้าคิดถึงแต่เธอจนในที่สุดผมก็ตามตัวเธอเจอที่ต่างจังหวัดพร้อมกับข่าวดีที่ว่า

เธอกำลังอุ้มท้องลูกของผมเช่นกัน

ผมรับเธอกลับเข้ามาดูแล ผมตัดสินใจของริณีหย่าแต่เธอไม่ยอมและเลือกที่จะรั้งผมไว้กับสถานะปลอมๆ ที่เราต่างก็รู้ว่ามันไม่เคยมีความรักหรือความผูกพันเป็นตัวเชื่อมเลย ผมจึงพาพิจิตราเข้ามาดูแลในบ้านอีกหลังที่ห่างออกไปจากบ้านใหญ่ ดูแลเธออย่างใกล้ชิดจนกระทั่งเธอคลอดลูกชายให้ผมเหมือนกันกับริณีที่คลอดไปก่อนหน้าเธอเมื่อประมาณ 3 วันก่อน ผมก็ยังไม่ทิ้งเธอไปไหนยังคงดูแลสุดรักสุดดวงใจของผมจนกระทั่งเขาเติบโตขึ้นมา จึงพาเธอและชานนท์เข้าไปอยู่อาศัยในบ้านใหญ่ แรกๆ ริณีไม่พอใจเป็นอย่างมาก เราทะเลาะกันทุกวันและทุกครั้งที่เราพูดคุยกันในเรื่องนี้ มันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ผมจับได้ว่าพิจิตราแอบลอบคบชู้กับคนขับรถของเขา ในคืนนั้นเขาโกรธมาก เขาเหมือนหัวใจแตกสลายเราทะเลาะกันใหญ่โตจนผมพลาดพลั้งไปทำร้ายเธอเข้า

เธอจึงหอบลูกของผมหนีหายไป

ผมที่รู้สึกผิดก็เริ่มที่ดื่มสุราในทุกวันจนขาดสติ เมามายงานการไม่ทำ เทเงินลงไปในขวดแก้วอบายมุข จนกระทั่งผมมารู้ความจริงว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะริณีเป็นคนจัดฉาก สิ่งนั้นจึงทำให้ผมเกลียดเธอมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่เมามายไม่ได้สติผมจะทำร้ายร่างกายของผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาและลูกชายของผม และผมก็พยายามตามหาพิจิตราอีกครั้งแต่น่าเสียดาย

ที่ครั้งนี้เธอหนีผมไปไกลเหลือเกิน



"พ่อ...พ่อเป็นต้นเหตุที่ทำให้เรวัตเติบโตมาอย่างนี้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะพ่อเอง พ่อทำร้ายเขาทำร้ายมาตลอด และก็รวมถึง...ลูกชายอีกคนของพ่อด้วย พ่อทำร้ายทุกคนที่อยู่รอบตัวพ่อ พ่อมันเห็นแก่ตัว" ชายชราปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้มโดยไม่คิดที่จะเช็ด เขาหวังให้ความเจ็บปวดนี้ช่วยทดแทนกับความเจ็บปวดในอดีตที่ลูกของเขาเคยได้รับ

แต่เขารู้ว่ามันแทนกันไม่ได้

มือเรียวยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้กับชายชราก่อนที่จะปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมในพื้นที่ เราต่างปล่อยให้ความเงียบช่วยเยียวยาบาดแผลที่เกิดขึ้น ก่อนที่เสียงทุ้มของคนเด็กกว่าจะเอ่ยออกมา

"ถ้าคุณพ่อเจอกับลูกอีกคนของคุณพ่ออีกครั้ง...คุณพ่อจะทำอะไรครับ"

"พ่ออยากขอโทษเขา...และจะชดเชย ในสิ่งที่พ่อเคยทำ" เสียงแหบทุ้มสั่นๆ เอ่ยตอบคำถามที่อีกคนถามถึง

"คุณชานนท์...เข้ามาสิครับ" สิ้นเสียงของพลลภัตม์ ชายชราก็ชะงักก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปตามดวงตากลมที่มองออกไปนังนอกประตูกระจกหน้าบ้าน ปรากฏเป็นร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขามากเสียเหลือเกิน วิวิทย์ค่อยๆ ลุกขึ้นและก้าวขาสั่นๆ เดินตรงไปที่ประตูอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าอาจจะพร่าเลือนไปสักเล็กน้อยเนื่องจากมีม่านน้ำตามาบดบังอยู่ มือเหี่ยวย่นเอื้อมไปแตะบานประตูเพื่อเลื่อนเปิดออก ก่อนที่จะไม่มีอะไรขวางกั้นเขาและคนตรงหน้า

ลูกชาย...ลูกชายอีกคนขอเขา

วิวิทย์ปล่อยเสียงสะอื้นให้ดังมากยิ่งขึ้นเมื่อเขาเอื้อมมือไปจับแขนของร่างสูง หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยพูดอะไรออกไปแต่ชายหนุ่มตรงหน้าก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

"ปล่อยผม" เสียงเข้มของอีกคนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะสะบัดแขนให้หลุดจากการกอบกุมของชายชรา

"นนท์...นี่พ่อเองลูก พะ..."

"พ่อผมตายไปแล้ว" ร่างสูงสะบัดแขนออกจากการกอบกุมได้สำเร็จก่อนที่เขาจะหันเดินจากชายชราออกมา โดยที่ไม่หันกลับไปมองเลยแม้แต่น้อย



รถยนต์หรูของเรวัตจอดในที่จอดรถของโรงพยาบาล ก่อนที่ขายาวจะก้าวลงจากรถและเดินเข้าไปภายในตึกอย่างเร่งรีบ ไม่กี่นาทีต่อมาร่างสูงก็ปรากฏกายที่หน้าห้องฉุกเฉิน คุณหญิงริณีที่หันมาเจอเข้ากับลูกชายของตัวเองก็รีบวิ่งเข้ามากอดลูกและเริ่มสะอื้นอีกครั้ง

"โอ๊ย...เรน เรน คุณพ่อ ฮือ" เสียงสั่นๆ ของคุณหญิงดังไปทั่วบริเวณ แขนแกร่งประคองหลังของผู้เป็นแม่เอาไว้ก่อนที่จะลูบไปมาคล้ายกับกำลังปลอบประโลมอีกคน ก่อนที่จะพาคุณหญิงไปนั่งพักที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าถึงเขาจะบอกว่าตัวเกลียดพ่อและแม่ของตัวเองมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่อยากจะให้ท่านเสียไป ในตอนนั้นก็ปรากฏร่างบางของชายหนุ่มที่วิ่งตามเรวัตเข้ามาก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของคุณหญิงริณีและเรวัต

"พี่เรนไม่รอเขมเลยนะครับ เขมหลงทางเลย" เขมินทร์เอ่ยประชดก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ กับเรวัต ด้วยมีสายตาของคุณหญิงริณีที่มองมาอยู่ตลอด หลังจากที่เขมินทร์เดินมาที่ห้องฉุกเฉินได้ไม่นาน ก็ปรากฏร่างของอีกคนที่มารอที่หน้าห้องฉุกเฉินเช่นกัน

"พัด" เรวัตเอ่ยเรียกชายหนุ่มอดีตภรรยาของตัวเองทันทีเห็นอีกฝ่ายเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเขา

"แกมาทำไม" แต่ไม่ทันที่พัดจะได้เอ่ยอะไรเสียงของคุณหญิงริณีก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"ผมเป็นห่วงคุณพ่อ" พลลภัตม์ตอบกลับอีกคนด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง

"ใครพ่อแก...ที่นี่ไม่มีใครเป็นญาติแกทั้งนั้น" คุณหญิงริณีอารมณ์เริ่มที่จะรุนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อได้เห็นหน้าของอดีตสะใภ้อย่างพลลภัตม์

"ไม่มีใครเป็นญาติผมก็จริงครับ...แต่ผมนับถือท่านวิวิทย์เหมือนพ่อแท้ๆ ไม่เหมือนกับคุณที่ผมไม่ได้นับถือ"

"แก!!" คุณหญิงริณีพุ่งตัวเข้าไปหาพลลภัตม์แต่ถูกลูกชายของเขาห้ามเอาไว้ได้ก่อน ไม่งั้นคงเกิดสงครามขึ้นกลางโรงพยาบาลแน่ๆ

"คุณแม่ครับ ใจเย็นๆ ก่อนครับ"

"แกไม่เห็นที่มันด่าแม่หรือไงเรน!" คุณหญิงหันมาตวาดเสียงใส่ลูกชายของตัวเอง

"เห็นครับ แต่ที่นี่โรงพยาบาลผมไม่อยากให้มีเรื่อง อยากให้เกรงใจหมอและพยาบาลที่กำลังทำงานอยู่บ้าง" เรวัตลูบไหล่อีกคนพลางเอ่ยบอกให้คุณสูงอายุใจเย็นลงมากกว่านี้

"เลิกกับลูกชายฉันไปแล้ว ยังจะมาประจบพ่อเขาเพื่อหวังสมบัติหรือไง หน้าไม่อาย" คุณหญิงริณียังคงเหน็บแนมอีกคนก่อนที่จะสงบสติอารมณ์ตามที่ลูกชายบอกและเฝ้ารอให้แพทย์เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินสักที

ผ่านไปนานเกือบจะสามชั่วโมงเข้าไปแล้ว

แต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่แพทย์จะเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน คนที่รออยู่ข้างนอกก็เริ่มที่จะกระวนกระวายใจมากยิ่งขึ้นยกเว้นแต่เขมินทร์ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

"เขมจะไปซื้อของพี่เรนกับคุณแม่อยากได้อะไรไหมครับ" เสียงเล็กเอ่ยถาม

"ไม่...ฉันไม่อยากได้" คุณหญิงตอบโดยที่ไม่ได้หันหน้าไปมองอีกคนแต่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ประตูห้องฉุกเฉิน

"พี่ขอน้ำเปล่าแล้วกันนะ" เรวัตที่เห็นเขมินทร์หน้าเสียจึงรีบเอ่ยบอก เขมพยักหน้ายิ้มรับก่อนที่จะเดินออกมาจากตรงนั้น

"อีแก่นี่น่าหมั่นไส้เป็นบ้า" เขาแอบพูดลับหลังถึงอีกคนก่อนที่ขายาวๆ จะก้าวเดินไปตามทาง ร่างเล็กที่ใส่ผ้าปิดปากเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อหยิบของที่ต้องการมาจ่ายเงินและยืนรอคิว มีบางคนที่จำเขาได้บ้างแต่ไม่ได้เข้ามาทักเพราะไม่แน่ใจ แต่เขมไม่ได้สนใจอะไร หลังจากที่ได้ของที่ต้องการแล้ว ร่างเล็กก็เดินย้อนกลับไปในทางเดิมพลางก้มหน้าเช็กโทรศัพท์ไปด้วย เขาไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับแผ่นอกของคนตรงหน้า

"โอ๊ย...เดินยังไงเนี่ย" เขมินทร์เอ่ยโวยวายพลางเงยหน้าขึ้นมามองคู่กรณีแต่เขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่เดินมาชนเขาคือใคร

"ขอโทษ" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนที่จะเดินเลี่ยงอีกคนไป แต่เขมินทร์ก็คว้าแขนของอีกคนไว้ได้ก่อน

"ปล่อย" เขาปรายตามองมือที่จะกอบกุมแขนเขาเอาไว้พลางเอ่ยเสียงเข้ม

"พี่จะรีบไปไหนละ พี่นนท์อยู่คุยกันก่อนสิ" ผู้ชายตรงหน้าของเขานั้นก็คือแฟนเก่าที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

ชานนท์



...

- TBC -

ขอโทษที่หายไปนานนะครับ พอดีเราไม่สบายนิดหน่อย แต่ตอนนี้เรากลับมาแล้ว

ฝากกดไลก์กดแชร์กดสับตะไคร้ด้วยนะค้าบ ติชมได้น้า

พูดคุยใน #เกมนอกใจ ในทวิตเตอร์ได้นะค้าบ

ทวิตเค้าเอง >> https://twitter.com/lopittupp




ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด