OWAZA ตอนที่ 15 (24/11/63)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OWAZA ตอนที่ 15 (24/11/63)  (อ่าน 6882 ครั้ง)

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +226/-3
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #30 เมื่อ04-01-2020 11:29:00 »

ยังสับสนอยู่

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2486
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1177/-5
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #31 เมื่อ05-01-2020 18:19:16 »

อ่านไปพร้อมกับเก็บเล็กผสมน้อยปมต่างๆ ไว้ ไม่นึกเลยว่าเวลาจะผ่านมานานถึงสี่ร้อยปีแล้ว ดวงวิญญาณต่างๆ ของคนที่อยู่ในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมก็เวียนว่ายตายเกิดมาหลายชาติ โดยมีบลูคอยตามล้างแค้นให้ครอบครัวไร้ท์ เราชอบบลูมากเลยค่ะ แล้วก็สงสัยด้วยว่าลุคทำอย่างไรร่างกายจึงกลายเป็นอมตะ ส่วนเบสกับข้าวโพดจะมีความสัมพันธ์อย่างไรต่อไป

เหตุที่บลูไปจับตามองข้าวโพดที่บ้านของเขาก็คงเพราะข้าวโพดคือเชสกลับชาติมาเกิดใช่หรือเปล่าคะ? แล้วโอเวนล่ะ? ถูกบลู "ปกป้อง" ด้วยการจับขังไว้ที่ไหนหรือเปล่า? หรือว่าเสียไปนานแล้วและเวียนเกิดเวียนตายจนสุดท้ายกลับมาเกิดเป็นเบส? หรือว่าเขาเป็นพ่อมดอย่างที่ลุคว่าจริงๆ? แล้วเหตุที่แม่ของเบสเกลียดแม่ของข้าวโพดหรือเพราะเป็นครอบครัวของคาร่ากลับครอบครัวของไรท์กลับชาติมาเกิดอีก? เลยนำเอาความไม่ชอบในชาติก่อนๆ มาด้วย

ความจริงนี่เพิ่งเป็นตอนที่สองเท่านั้น จึงยังมีปมอะไรอีกหลายๆ อย่างให้เราเก็บมาปะติดปะต่อให้เป็นเรื่องราวสมบูรณ์ แต่สิ่งที่ชอบมากๆ คือมีความเป็นแฟนตาซีผสมประวัติศาสตร์พร้อมกับกลิ่นอายของวิทยาศาสตร์นิดหน่อยด้วย เอาเป็นว่าติดตามกันยาวๆ เลยนะคะเรื่องนี้

ขอบคุณคุณไจฟ์กับน้องที และสวัสดีปีใหม่ค่ะ

ออฟไลน์ ปีศาจน้อยสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #32 เมื่อ05-01-2020 18:25:26 »

สวัสดีปีใหม่คุณไจฟ์กับน้ำชาค่าา
มาแปะเรื่องใหม่ เดี๋ยวตามเก็บน๊าา
❤❤

ออฟไลน์ Jely

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #33 เมื่อ05-01-2020 19:06:40 »

Storyอลังการมาก  o13

ออฟไลน์ uniko

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #34 เมื่อ05-01-2020 19:49:12 »

กรี๊ดๆๆ สนุกค่ะ :katai2-1:

ผ่านมาสี่ร้อยปี ปมเก่ายังไม่คลายว่าโอเวนหายไปไหน
มาถึงยุคปัจจุบันที่มีตัวละครใหม่ (ในชาติก่อน) เพิ่มมา
คงต้องลุ้นกันต่อไปว่าใครเป็นใคร

บลูยังคงเฝ้าติดตามและปกป้องคนตระกูลไรท์ในทุกชาติ
รู้สึกว่ามันเป็นความเจ็บปวดอยู่ลึกๆ ที่ทำได้แค่เฝ้ามอง
แต่อยู่เคียงข้างเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้

ว่าแต่ พระเอกคือโอเว่นใช่ม้ายย :katai1:

ขอบคุณคุณไจฟ์และน้องทีสำหรับตอนใหม่ที่ยาวมากๆๆ
อ่านกันจุใจเลยทีเดียว :pig4:

ออฟไลน์ jj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #35 เมื่อ06-01-2020 01:25:04 »

อ่านตอน 2 จบ ต้องกลับไปอ่านตอนแรกใหม่
งง งง 55555555
ซับซ้อนซ่อนเงื่อน  และนี่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น
แต่ กลิ่นอายนี่ สนุกแน่นอน

ติดตามค่ะ

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #36 เมื่อ07-01-2020 15:58:10 »


 :katai2-1:  :katai2-1:  :katai2-1:
 
นี่ไม่ใช่ว่าลุคบลูนะ ตอนแรกคิดว่าเป็น บลูโอเวน ซะอีก  o18


แต่..........400 ปี คำนี้มันนานแสนนานมากเลย ทำเอาที่เค้าบอกว่าแก้แค้น 10 ปีไม่สายแพ้ไปเล้ยย


มากันเกือบครบรอโอเวนเป็นรายต่อไปจ้า  :mew1:









ออฟไลน์ HappyYaoi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #37 เมื่อ09-01-2020 09:31:47 »

ลุ้นมาก ๆ อ่านแล้วตื่นเต้น


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ ปีศาจน้อยสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #38 เมื่อ12-01-2020 09:37:05 »

เพิ่งอ่านจบตอนที่ 1
ตอนเดียวหลากอารมณ์ โอยยย  :monkeysad:
 ไปอ่านต่อก่อน  :กอด1:

ความที่อ่านค้างไว้ตั้งแต่วันก่อน แล้วมาตามเก็บ นึกว่ามีตอนใหม่แล้ว
พออ่านจบคือ มีตอนแค่ตอนเดียว ม่ายยยยย :z3:
ค้างมากกก

รอๆๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-01-2020 10:03:21 โดย ปีศาจน้อยสีชมพู »

ออฟไลน์ Iammai2017

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #39 เมื่อ12-01-2020 11:40:10 »

ตอนแรก คิดว่า เชส กับลุค ตัวร้าย
หรืองัย ? ร้ายจริง ?
ยังไม่แน่ใจ  รอตอนต่อไปอย่างจดจ่อ

ชอบแนวนี้มากกกกก ขอบคุณค่ะ  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
« ตอบ #39 เมื่อ: 12-01-2020 11:40:10 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #40 เมื่อ12-01-2020 21:21:33 »

ผ่านไป2ตอนเร้าใจตลอดนี่เรารอบลูมา400ปีเชียวเหรอรอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ ปีศาจน้อยสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #41 เมื่อ13-01-2020 21:24:02 »

มารอตอนที่ 3 อิอิ    :L2:

   
 :pig4:

ออฟไลน์ JUST_M

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #42 เมื่อ15-01-2020 21:13:38 »

มารอตอนต่อไปค่า

ออฟไลน์ noteno

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #43 เมื่อ16-01-2020 13:21:40 »

 :a5: เดาว่าที่ลุคยังอยู่เพราะต้องเป็นทำงานบางอย่างก่อนถึงจะตายได้ เเต่ถ้าโอเว่นยังอยู่จะเป็นคนพิการหรือดวงจิตหล่ะเนี่ยะ เพราะถ้าเป็นคนที่กลายเป็นปกติเเสดงว่าโอเว่นเป็นพ่อมดรึเปล่านะ ...รอตอนต่อไปปป

ออฟไลน์ Neithx

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #44 เมื่อ16-01-2020 23:00:39 »

ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากค่ะ
รอตอนที่สาม สี่ ห้า ... อย่างใจจดใจจ่อเลยน้าา
จริง ๆ พอเริ่มอ่านก็ชักจะกลัวละ ว่าจะเกิดอะไรกับคนในครอบครัวรึเปล่า แล้วก็ไม่ต้องรอนานเลยจ้าาา TOT

ปล.รู้สึกเรื่องนี้มีกลิ่นอายต่างจากเรื่องอื่น ๆ อยู่นิดหน่อยแฮะ (เรื่องภาษา วิธีการบรรยาย การใช้คำต่าง ๆ) แต่ก็ตื่นเต้น น่าติดตามเหมือนเดิมน้า  :katai2-1:

ออฟไลน์ Iammai2017

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #45 เมื่อ19-01-2020 06:51:00 »

บลูและลุคคือคนที่น่าสงสารที่สุด
เพราะความทรงจำในอดีตยังอยู่

รอๆค่ะ

ออฟไลน์ ปีศาจน้อยสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 2 (4/1/2563)
«ตอบ #46 เมื่อ26-01-2020 08:00:31 »

มารอ  :กอด1:

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3297/-9
OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #47 เมื่อ31-01-2020 18:26:14 »

ตอนที่ 3

บลูยืนอยู่ในสวนข้างบ้าน จุดที่คาดว่าเจ้านกตัวนั้นจะมาลอบฟังการสนทนา
หลับตาแล้วใช้ประสาทสัมผัสติดตามเจ้านกตัวนั้นไป...
แต่ประสาทกลับไป ‘แตะ’ การเคลื่อนไหวของอีกคนได้ก่อน 
ลุค เมอร์ฟี กำลังขับรถจักรยานยนต์คันใหญ่ ไร้เสียงพุ่งตรงไปในทิศทางเดียวกับที่นกตัวนั้นบินไป บลูจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากติดตามลุคไปด้วย
เมื่อชายหนุ่มตัวใหญ่ในชุดสีดำจอดรถที่ด้านหน้าของโรงพยาบาลเก่า บลูก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ และพูดโดยที่ไม่ได้หันมามอง
“นายหายตัว หรือว่าบินมาไม่ได้หรือไง”
“เสียใจด้วย มวลสารของฉันซ่อมตัวเองได้ แต่เปลี่ยนรูปไม่ได้”
บลูเบ้หน้า เหลียวมองรอบตัว “นายเป็นนักบวชหรือเปล่า”
ลุคหันมามอง “ฉันเคยอยู่ในช่วงฝึกหัด แต่เมื่อฉันได้รับจดหมาย ฉันก็ต้องเปลี่ยนเส้นทาง”
บลูหันมามองเงาของลุคที่เป็นปกติ ส่วนบลูไม่มีเงา แต่พอลุคหันมามองตาม บลูก็กลับมีเงาปรากฏขึ้น
“เก่งนี่”
บลูยักคิ้วแล้วเดินนำเข้าไปภายใน แต่ได้แค่ไม่กี่ก้าว ลุคก็ตามมาจนทัน
จากบันไดชำรุด 5 ขั้นหน้าอาคาร ส่วนของห้องโถงยังมีเค้าน์เตอร์เก่าโทรมขวางอยู่ ถัดไปด้านหลังจึงเป็นบันได 2 ฟากที่จะขึ้นไปชั้นบน แต่ในชั้นล่างนี้มีทางเดินแยกเป็นฝั่งซ้ายและขวา
บลูหันมาถาม “ไม่ใช่นักบวชแน่นะ”
“เกือบ ๆ”
คนตัวเล็กถอนหายใจแรง ๆ แบบคนที่ถูกขัดใจ “งั้นมายืนอยู่ข้างหลัง”
ลุคอมยิ้มขณะที่ก้าวมายืนอยู่ข้างหลังตามคำสั่ง
บลูหันไปทางขวาก่อน ปลายนิ้วชี้แตะที่ปลายนิ้วหันแม่มือเป็นรูปวงกลม แล้วหมุนข้อมือขณะที่กล่าวถ้อยคำบางอย่างที่ฟังไม่ชัดเจน จากนั้นตวัดมือขึ้น ดีดแสงสว่างจากปลายนิ้วมือไปข้างหน้าจนสุดทางเดิน เงาร่างงองุ้มตรงปลายทางเดินกระโดดหายไปข้างนอก แล้วทำแบบเดียวกันกับทางเดินทางซ้าย แต่ทางนี้ไม่มีเงาร่างใด ๆ
บลูเดินนำขึ้นไปที่ชั้นบน
ห้องโล่งกว้างทั้งฝั่งซ้ายและขวา ทำให้คาดเดาได้ว่าจะเป็นห้องผู้ป่วยแบบเตียงรวม ดวงตาสีฟ้าเพ่งมองไปทั่วแล้วหันมากำชับ
“อย่าเดินไปมั่ว ๆ นะ”
ลุคพยักหน้าตอบรับคำสั่งด้วยดี
บลูก้าวเข้าไปในห้องทางขวา พลางหมุนข้อมือเตรียมพร้อม ไอสีฟ้า-ขาวจากปลายนิ้วไล่ขึ้นมาปกคลุมจนถึงศอก
เมื่อเดินเข้าไปถึงกลางห้อง เงามืดจากมุมห้องก็กางปีกแล้วพุ่งตรงเข้ามาหา บลูกล่าวถ้อยคำที่ยังคงฟังได้ไม่ชัดเจนอีกครั้ง แต่คราวนี้ลุคมั่นใจว่านั่นเป็นคาถา เพราะเมื่อกล่าวจบก็สะบัดแสงสีฟ้า-ขาวออกไปกระแทกเข้าสู่เงามืดนั้น เปลวไฟสีฟ้าลุกท่วมแล้วร่วงลง
บลูก้าวเข้าไปมอง แล้วหันมาหาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง
“นายทำอะไร”
“เปล่า นายบอกให้ฉันอยู่เฉย ๆ ไม่ใช่หรือไง”
คนตัวเล็กมองซากนกที่ ‘ควรจะ’ ถูกเผาด้วยไฟสีฟ้า แต่เวลานี้กลับเหลือเพียงขี้เถ้ากองหนึ่ง
บลูกระแทกเสียงในลำคอ แล้วกระโดดออกจากทางหน้าต่าง กลายเป็นนกฮูกตัวหนึ่งบินลับหายไปท่ามกลางความมืด
ลุคหันมาที่ซากเถ้าถ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ กางมือเหนือซากนั้น จัดการเผาซ้ำอีกครั้ง ซากนกปีศาจสีดำกลายเป็นฝุ่นผง แล้วถูกพัดพาออกไป

เบสเข้านอนแล้ว แต่รู้สึกว่ามีการเคลื่อนไหวที่ระเบียง จึงลุกขึ้นมาดู
แสงสว่างจากภายนอกมองเห็นคนในชุดสีขาว ดวงตาสีฟ้าที่กำลังมองมา
เบสคิดว่านี่คือชื่อของคนที่อยู่ตรงระเบียง “บลู”
...เขาไม่ใช่คน...
“ใช่”
“เรารู้จักกันใช่ไหม”
“ใช่”
ความรู้สึกคุ้นเคยที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่แค่เคยพบเจอ หรือรู้จักกัน
แต่นี่คือความคุ้นเคยที่ทำให้ไม่มีความกลัว ไม่มีความหวาดระแวงแม้แต่นิดเดียว
“พี่...”
บลูยิ้มกว้าง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นสวยงาม
“ทำไมไปนั่งตรงนั้น ผมกลัวความสูง ผมไม่เดินออกไปคุยกับ...พี่หรอกนะ”
ดวงตาสีฟ้าหม่นมองลง “ฉันรู้ว่านายไม่ได้กลัวความสูงเพียงอย่างเดียว แต่ถ้านายไม่พูดออกมา ฉันก็จะไม่บอกใคร เราคุยกันแบบนี้ก็ได้”
แบบที่คุยกันผ่านหน้าต่าง
“พี่มีธุระอะไรหรือเปล่า...คือ ผมหมายถึง พี่ทำไม...เออ เอาเถอะ มีอะไร ทำไมถึงมาตอนนี้”
บลูหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ดวงตายังมีแววหม่นหมอง
“ก็แค่มาดูว่า สบายดีหรือเปล่า”
“ผมสบายดี” เบสรอให้อีกฝ่ายตั้งคำถามต่อ แต่บลูก็เพียงแค่มองมากับรอยยิ้มอ่อน “ผมนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเจอพี่ที่ไหน เมื่อไหร่ แต่กลับจำชื่อได้ แปลกดี”
“การที่เธอยังจำชื่อได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว”
เบสพยักหน้า
“เธอรักแม่ของเธอไหม”
“รักสิ” เบสตอบทันที
“ทั้งที่แม่ของเธอ ดูไม่ค่อยจะเอาใจใส่เธอน่ะหรือ”
“ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก”
“แล้วเคยคิดไหมว่า กับแม่ของเพื่อนสนิท เธอสบายใจที่จะคุยกับเขามากกว่า”
เบสสงสัย “แม่ของใครหรือ”
“คนที่ขับรถสีน้ำตาลมาบ้านนี้เมื่อวันก่อน”
“อ๋อ ป้าอัจแม่ของข้าวโพดน่ะหรือ” ต่อหน้าแม่ เบสต้องเรียกป้าอัจว่าคุณอัจฉรา “ก็ใช่นะ เพราะป้าอัจใจดี”
“เขาไม่ได้เป็นอย่างแม่ของเธอมักจะพูดถึงอยู่ตลอดเวลา”
เบสพยักหน้า “พวกเขาไม่ชอบกัน ก็แบบนั้นแหละ”
หนุ่มในชุดสีขาวยกยิ้มมุมปาก “เมื่อครู่เธอกำลังจะเข้านอนไม่ใช่หรือ”
“ก็ใช่” แต่ตอนนี้ไม่อยากนอน เพราะยังอยากคุยกับคนนี้ต่อไปอีก
...คิดถึง...
หากจะเปรียบเทียบความคิดถึงเป็นสายน้ำ ก็สามารถพูดได้ว่า ความคิดถึงกำลังเพิ่มสูงขึ้นจนเริ่มเอ่อล้นออกมาช้า ๆ
“เที่ยงคืนกว่าแล้ว เข้านอนเถอะ” บลูย้ำ “พรุ่งนี้ต้องไปเรียนไม่ใช่หรือ”
เบสพยักหน้า “ใช่ แต่ผมรู้สึกว่ามีเรื่องที่อยากถาม อยากคุยเยอะไปหมด”
“เอาไว้คืนพรุ่งนี้ก็ได้ แต่ถ้าเธอเห็นฉันในที่อื่น เธอต้องทำเป็นไม่รู้จักฉัน”
“ทำไมล่ะ”
“เพราะ...ฉันทำเรื่องไว้เยอะ”
เมื่อเบสขยับจะถามต่อ บลูก็พูดขึ้นก่อน “ไปนอนเถอะ คืนวันพรุ่งนี้จะมาให้ถามต่อ”
“แล้วพี่จะกลับไปยังไง ปีนระเบียงลงไปน่ะหรือ”
บลูหัวเราะ “ไม่ต้องปีนหรอก”
คนในชุดสีขาวลอยขึ้นจากระเบียงช้า ๆ ทั้งที่ขาทั้ง 2 ข้างยังงอเหมือนตอนนี่นั่งอยู่ที่ระเบียง
“แบบนี้ กลัวไหม”
เบสส่ายหน้า “ไม่หรอก แต่กำลังคิดว่า ถ้าเป็นคนอื่น ผมคงกระโดดไปมุดผ้าห่มแล้ว” เด็กหนุ่มยิ้มสดใส “แบบนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเดินทาง หรือต้องกลัวพวกดักจี้กลางซอย”
บลูส่ายหน้า “ไปนอนเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้ ขอให้รู้ว่า ฉันอยู่กับเธอเสมอ”
เบสพยักหน้าแล้วกลับไปที่เตียงนอน แต่ยังรู้สึกได้ว่าอีกคนกำลังมองผ่านฝาผนังบ้านเข้ามาถึงที่เตียงนอน
ก็ใช่นะ หากเจอคนแปลกหน้าอยู่ตรงระเบียงห้องนอน จะต้องกลัวแน่ ๆ แต่พอเห็นคนนี้ ไม่มีความรู้สึกกลัวเลยสักนิด
“หลับได้แล้ว” เสียงของบลูดังมาจากตรงระเบียงทำให้เบสรีบห่มผ้า
“หลับอยู่นี่ไง”
ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากด้านนอกระเบียง
“หลับให้สบาย” อย่าห่วงกังวลอะไร ฉันจะอยู่ตรงนี้ คอยเฝ้าดูเธออยู่เสมอ...

ลุค เมอร์ฟี กลับไปที่บ้านหลังเล็กชานเมืองที่บลูเคยใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว แต่ในเวลานี้ภายในบ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์หลงเหลืออยู่อีก จึงตามไปที่มหาวิทยาลัย เพราะคาดว่าบลูอาจไปตามหาเชส
บลูที่อยู่ในร่างมนุษย์ นั่งอยู่เก้าอี้หินอ่อนหน้าอาคารของคณะบริหารธุรกิจ ไม่ได้หันมามองคนที่เดินมานั่งลงข้าง ๆ
“วันนี้มีเงา”
บลูยกยิ้มมุมปาก
“มานานแล้วหรือ”
“สักพักแล้ว นายมวลสารที่แปรสภาพไม่ได้”
ลุคหรี่ตามองนกฮูกปากร้ายแล้วพยักหน้า “นกฮูกของโอเวน” ...ช่างเหมือนกับเจ้านายไม่ผิดเพี้ยน
“ใช่ แล้วไง” บลูย้อนแต่ยังคงเหลียวมองไปทางอื่น
สายตาของลุคอ่อนลงเมื่อกล่าวต่อ “นายย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วหรือ”
“ที่เดิมมีหมาป่ามากวนใจ ก็เลยย้าย”
“บังเอิญว่าฉันไม่ใช่หมาป่า”
บลูหันมามองหน้า “นายคือมวลสารหมาป่าที่แปรสภาพไม่ได้ และน่ารำคาญมาก”
“ยอมแพ้” ลุคยกมือ 2 ข้างขึ้นเสมอไหล่ “ฉันไปหาที่บ้านแล้วไม่เจอถึงได้ตามมาที่นี่” บลูไม่พูดอะไร และยังเหลียวมองหาบางคนอยู่อย่างนั้น “ฉันรู้ว่านายเอาตัวรอดได้ แต่ก็ยังคิดเป็นห่วง กลัวว่าจะไปเจอกับตัวอะไร”
“แต่ฉันกำลังอยากเจอไอ้ตัวอะไรนั่นมาก จะได้จัดการให้จบ ๆ ไป” บลูพูดช้าลง “จากนั้นจะได้จัดการเชส น้องชายของนาย”
“บลู” ลุคลืมตัวจับแขนเล็ก ๆ ไว้แน่น “อย่าบอกนะว่า นายเจตนาปรากฏตัวในเวลากลางวัน ที่นี่ ก็เพื่อดึงคนที่กำลังตามหาโอเวนให้มาหานาย”
บลูยกยิ้มมุมปาก “นายฉลาดขึ้นมาบ้างแล้ว”
เมื่อบลูเจอเชส และลุคก็เจอบลูแล้วเหมือนกัน การติดตามกันไปมาเป็นวงกลมย่อมทำให้คนที่กำลังตามหาโอเวนตรงเข้ามาหาบลู-นกฮูกปีศาจของพ่อมด
มีเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยดังสับสนจากภายในอาคารเรียน บลูหันมาบอกลุค
“นายหลบไปก่อน”
“ทำไม”
“หรือว่านายอยากแนะนำตัวกับเชสในเวลานี้”
ลุคเลิกคิ้วขึ้นสูง
“พร้อมที่จะบอกกับเขาไหมว่านายต้องเสียสละอะไร เพื่อให้ได้ชีวิตที่เป็นอมตะ”
“เมื่อเขาตาย ความทรงจำในอดีตก็ลบไป ฉันไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวอะไรกับเขา คนที่ยังไม่ตายอย่างนายกับฉันต่างหากที่จดจำทุกเรื่อง แล้วก็ต้องใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับความทรงจำพวกนั้น”
ดวงตาสีฟ้าแข็งกร้าวขึ้น “แต่ฉันสามารถทำให้เขาจำได้ และถ้าเขารู้ เขาต้องเกลียดนายมากแน่ๆ”
ทั้งที่รู้ทันว่าอีกฝ่ายก็แค่ขู่ เพราะถ้าเชสจำความเป็นพี่น้องในอดีตไม่ได้ การรู้เรื่องราวเบื้องหลังของลุค ก็เปรียบเหมือนกับการฟังเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งเท่านั้น
แต่เพราะบลูแสดงท่าที ‘เอาจริง’ ลุคจึงยอมถอยห่างออกมา และอยากรู้ว่านกฮูกตัวนี้จะทำอะไรต่อไป
เบสที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนกำลังทยอยเดินออกมาจากอาคารเรียน เมื่อเห็นหนุ่มในชุดขาวนั่งอยู่ตามลำพังที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ ก็หยุดชะงัก จากนั้นก็ก้าวต่อไปได้อีก 2 ก้าวก็เปลี่ยนใจหันไปพูดบางอย่างกับเพื่อน แล้วเดินมาหา
ความรู้สึกคิดถึงมาก และดีใจมากที่ได้พบกันมันมากมายจนบังคับตัวเองไม่ได้
“ผมแค่มาบอกว่า ผมจำได้ว่าพี่สั่งไว้ว่าอะไร” บลูสั่งไว้ว่าห้ามทัก
บลูยิ้มไม่เปิดปากพลางพยักหน้า
“แต่ผมก็ยังอยากบอกว่า ผมสบายดี”
บลูพยักหน้าอีกครั้ง 
ข้าวโพดที่เพิ่งลงจากอาคารเรียน เดินตรงมาทางนี้อีกคนแล้วตะโกนเรียก “เบส”
ข้าวโพดมองหนุ่มในชุดสีขาวที่เบสกำลังคุยด้วย แล้วมองต่อไปที่ชายหนุ่มตัวใหญ่ในชุดดำที่ยืนห่างออกมา จากนั้นก็หันกลับมาหาเบส
“นี่ข้าวโพด เจ้าของรถสีน้ำตาลที่พี่พูดถึงเมื่อวาน”
เบสแนะนำอย่างเก้อเขิน เพราะทั้ง 2 คนคือคนสำคัญที่อยากแนะนำให้รู้จักกัน
บลูหัวเราะเบา ๆ สีหน้าแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ทำให้ข้าวโพดที่ยืนอยู่ตรงนี้ กับลุคที่ยืนห่างออกมา รู้สึกหวั่นใจ
“ไม่คิดว่าพี่จะมาหาถึงมหาวิทยาลัย”
“ดีใจไหม”
“ฮื่อ ดีใจสิ”
“เลิกเรียนหรือยัง”
“เลิกแล้ว”
“แล้วกำลังจะไปไหน” บลูชี้ไปทางกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่
“ไปห้องสมุด หาข้อมูลทำรายงานกลุ่ม พี่ไปด้วยกันไหม”
“ต้องใช้บัตรอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ต้องหรอก”
บลูพยักหน้าแล้วลุกขึ้น เมื่อยื่นมือออกไปเบสก็ส่งหนังสือให้ถือด้วยท่าทางเขิน ๆ อีกครั้ง
เบสที่มีความสุขมากเมื่อเห็นบลูมาหาถึงมหาวิทยาลัย กับบลูที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้บรรดาเพื่อน ๆ พากันหันไปถามข้าวโพด
“ใครน่ะ”
“กูเพิ่งเคยเห็นเขาพร้อมกับพวกมึงนี่แหละ”
“อะไรวะ มึงออกจะสนิทกัน”
“สนิท แต่ไม่เคยเห็น”
“แฟนเบสหรือวะ”
นี่เป็นคำถามที่ทำให้ข้าวโพดมีสีหน้าเคร่งเครียด “ได้ไงวะ”
แต่ยังมีคนในชุดดำอีกคนที่เครียดกว่า! 
เครียดมาก และอยากเข้าไปจับ 2 คนนั้นให้อยู่ห่างกัน
แต่ทำไม่ได้!
ในห้องสมุด บลูขอแยกไปอ่านหนังสืออีกโต๊ะหนึ่ง ขณะที่เบสรวมกลุ่มทำรายงานอยู่กับเพื่อนที่อยากรู้ว่าหนุ่มตาสีฟ้าคนนี้เป็นใคร แต่เบสก็บอกได้แค่ว่า ชื่อบลูแล้วก็คุยกันมาสักพักหนึ่งแล้ว
ช่างเป็นคำตอบที่กว้างมาก
เพื่อน ๆ จึงมีเบาะแสเพิ่มเติมเพียงเล็กน้อย นอกไปจากการที่เบสจะคอยชะเง้อมองหา เวลาที่บลูเดินไปอ่านหนังสืออยู่แถวชั้นหนังสือ 
...เพื่อนตัวเล็กของเรานี่แหละที่น่าเป็นห่วง เพราะไม่สามารถควบคุมอาการได้เลย...
นานาเพื่อนสาวดาวคณะกระซิบบอก “เบส แกอย่าออกอาการมากนัก”
“หือ” เบสหันมามองหน้าเพื่อน
นานาลดเสียงพูดลงไปอีก “อย่าคอยมองตามเขาแบบนั้น อย่าไปเจ้ากี้เจ้าการ จัดการนั่นนี่ให้เขาด้วย ผู้ชายน่ะชอบแสดงอำนาจ ถ้าแกจะทำอะไรให้เขา แกต้องถามเขาก่อนว่า อันนี้ดีไหม”
เห็นนานาทฤษฎีเข้มข้นขนาดนี้ อย่าคิดว่ามีแฟนหลายคน
เพราะที่จริงแล้วเธอโสดแบบเกือบ ๆ สนิท
“บ้า นานา” เบสหน้าแดงจัดจนเพื่อนสาวใช้นิ้วชี้จิ้มแก้ม
“ไม่ต้องมาปฏิเสธเลย เขามาหาถึงมหาวิทยาลัยแกก็หน้าบาน ออกอาการเสียขนาดนี้”
เบสขยับตัวจะหันไปมองหาบลูอีกครั้ง ทำให้ถูกนานาตีแขนเบา ๆ “อย่าหันไปมอง ทำคอแข็งไว้ แล้วถ้าตอนหลังเขาถามเรื่องที่ฉันคุยกับแก แกก็บอกไม่มีอะไรนะ” เพื่อนสาวให้คำแนะนำเพิ่มเติม “ยิ่งเขาเป็นคนนิ่ง ๆ แบบนี้แกก็ต้องอ้อนเข้าไว้ น่ารักใส ๆ แบบแกนี่แหละสเป็คเมะ”
เบสยก 2 มือปิดหน้า “นานา...”
“แล้วถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ แกโทรมาปรึกษาฉันได้ตลอด 24 ชั่วโมง” สาวสวยบอกแล้วหันไปเร่งเพื่อนอีกคนให้รวบรวมข้อมูลทำรายงาน

เพราะว่าวันนี้คนพิเศษของเบสมารับ จึงไม่มีเพื่อนคนไหนขอติดรถมาลงที่หน้ามหาวิทยาลัย
ส่วนบลูก็ขอลงที่หน้าปากซอยบ้าน แล้วบอกว่าค่ำนี้จะแวะไปหาที่ห้องเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
“ผมคิดว่าพี่จะถูกแสงสว่างไม่ได้เสียอีก”
“ถูกแสงสว่างได้ แต่ไม่ชอบเพราะร้อน”
เบสทำตาโต “แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า”
“นอกจากร้อนไปหน่อย ก็ไม่มีอะไร ส่วนหอสมุดแอร์เย็นดี”
เบสที่คิดตาม พอเข้าใจก็หัวเราะ “คุยกันคนละเรื่องแล้ว”
“อันที่จริง จะมีแสงสว่างหรือไม่มีแสงสว่าง พวกวิญญาณที่เขาเคยอยู่ตรงไหนเขาก็อยู่ที่เดิมตรงนั้น”
“ยังไงหรือครับ”
“อย่างวิญญาณนักศึกษาที่อยู่ตรงต้นไม้ใหญ่ข้างสนามฟุตบอล ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน เขาก็จะอยู่ตรงนั้น แต่เพราะเขาเป็นวิญญาณที่โปร่งแสง ในเวลากลางวันที่มีแสงสว่าง ก็จะเห็นไม่ชัดเจน แต่ถ้าเป็นเวลากลางคืน ก็จะเห็นได้ชัดเจนขึ้น”
“ผมเอาน้ำแดงไปให้เขาดีไหม”
“ไม่ดี” บลูตอบทันที “ถ้าเขารับไว้แล้วเข้มแข็งขึ้น ได้ไปสู่ภพภูมิอื่นก็ดีไป แต่ถ้าตามเธอไปทุกที่ จะทำยังไง”
“พี่ก็จัดการให้ผมสิ” เบสพูดแล้วเราะ ยิ่งเมื่อเห็นสีหน้าของบลูก็ยิ่งรู้สึกขำ

ค่ำลงหลังจากที่กินอาหารเสร็จ เบสก็กลับเข้าห้อง พอ 2 ทุ่มเศษ บลูก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ระเบียงเหมือนเคย
เกือบ 5 ทุ่มผกาที่เดินผ่านหน้าห้องได้ยินเสียงหัวเราะของลูกชาย จึงเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามาทันที เห็นว่าเบสถอยห่างออกมาจากหน้าต่างแล้วเดินมาหาแม่
“เบส ยังไม่นอนหรือลูก แม่ได้ยินเสียงหัวเราะ”
“เบสคุยโทรศัพท์กับเพื่อน แม่มีอะไรหรือเปล่า” เบสบอกพลางจับมือแม่ให้แม่ยืนหันหลังให้กับหน้าต่างที่เมื่อครู่ยืนคุยอยู่กับบลู
“มีสิ แม่จะมาเตือนว่าดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังไม่ใช่วันหยุดนะ”
“ครับ จะนอนแล้วครับ”
“งั้นก็ดี”
เบสเปิดประตูให้แม่
“อ้อ เบส พรุ่งนี้แม่ไปงานเลี้ยงกลับดึกนะ แล้วเบสมีนัดกับเพื่อนหรือเปล่า”
“ได้ยินเขานัดกัน แต่เบสยังไม่ได้ตอบว่าจะไปไหม เพราะยังต้องเร่งทำรายงาน”
ผกาดึงแก้มลูกชายเบา ๆ “ดีมาก ทำหน้าที่ของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไปเที่ยว”
“คร้าบ” ลูกชายหอมแก้มแม่ “ราตรีสวัสดิ์นะครับแม่”
เมื่อประตูห้องนอนปิดลง เบสก็รีบกลับมาที่หน้าต่าง แต่บลูไม่อยู่แล้ว...

ที่พักใหม่ของบลูคือห้องชุดชั้นบนสุดของคอนโดฯหรู
ลุคยืนกอดอกสีหน้าเรียบตึง อยู่กลางห้องโถงกลางที่มีเครื่องเรือน คือโซฟาเบดตัวยาวกับตู้หนังสือสูงชนเพดาน
บลูที่เปิดประตูห้องนอนออกมาหยุดชะงักนิดหนึ่งแล้วกระแทกเสียงหัวเราะในลำคอ
“เจ้าของห้องคุยว่าระบบรักษาความปลอดภัยคอนโดฯ นี้ดีมาก แต่กลับมีหมาป่าบ้าพลังเข้ามาอยู่ในห้องพัก”
ลุคไม่สนใจคำพูดเสียดสีนั้น “บลู ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่นายไม่ควรเข้าหาเด็กคนนั้น”
“แล้วฉันต้องเชื่อฟังนายไหม”
“บลู” ลุคมีสีหน้าเจ็บปวด “แยกแยะหน่อย อย่ามัวแต่ประชด สิ่งที่เราควรทำในเวลานี้ก็คือ จัดการพวกที่กำลังตามหาโอเวน”
“แต่ฉันสามารถทำทุกอย่างพร้อมกันได้” บลูตอบยิ้ม ๆ
ทั้งสีหน้าและแววตาบ่งชี้ว่าจะไม่มีวันยอมถอยจากสิ่งที่กำลังทำอยู่
“นายไม่สงสัยหรือ ตลอดเวลาหลายร้อยปี ครอบครัวไร้ท์ และเชสน้องชายของฉันไม่เคยกลับมาพร้อมกัน แต่ครั้งนี้พวกเขาไม่เพียงกลับมาพร้อมกัน แต่ยังมาอยู่ใกล้กันด้วย”
เมื่อเห็นว่าบลูไม่ได้โต้ตอบ ลุคก็พยายามโน้มน้าวต่อ “ถ้านายอยากรู้...”
“ฉันไม่อยากรู้เรื่องจากนาย ลุค เมอร์ฟี”
“ทำไมนายถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้”
บลูหันมาดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยความโกรธ “นายรู้ดีว่าฉันไม่ได้ดื้อรั้น ฉันก็แค่ไม่อยากฟังสิ่งที่นายกำลังจะพูด   เป็นอีกครั้งที่ลุคใช้ท่าไม้ตาย คือยกมือยอมแพ้
“โอเค”
บลูเอียงคอมอง “พูดจนขนาดนี้ นายยังคิดจะพยายามพูดให้ฉันฟังอีกหรือ”
“ก็ไม่มีวิธีอื่นนี่ ฉันอยากให้เราร่วมมือกันจัดการเรื่องนี้”
บลูเดินไปนั่งที่โซฟาเบด เครื่องเรือนเพียงชิ้นเดียวที่สามารถนั่งได้ในห้องนี้ ลุคก็เลยเดินไปนั่งข้าง ๆ ไม่สนใจท่าทีไม่ชอบใจของอีกฝ่าย
“นายไปบ้านของทั้ง 2 คนแล้วใช่ไหม”
ลุคถาม บลูพยักหน้า
“เคยเข้าไปในบ้านไหม”
บลูส่ายหน้า
“เพราะอะไร นายเข้าไปในนั้นได้สบาย ๆ นี่นา”
“มีบางอย่างเตือนว่าไม่ควรเข้าไป” บลูหันมาถามอีกคน “นายก็รู้สึกถึงคำเตือนเรื่องนั้นเหมือนกันใช่ไหม”
“ใช่ ฉันถึงพยายามที่จะคุยกับนายหลายครั้ง แต่นายก็ปฏิเสธ แล้วก็หนีตลอด”
บลูยักไหล่
ลุคหันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น “จะสว่างแล้ว นายต้องพักผ่อนใช่ไหม”
สีหน้าของบลูชัดเจนว่ารำคาญ
เพราะเวลาที่ไม่อยากฟัง ลุคก็อยากพูด แต่พอเวลาที่พร้อมจะฟัง ลุคก็กลับอ้างเรื่องเวลาพักผ่อนขึ้นมา
“ฉันก็แค่เป็นห่วงนาย”
“สรุปคือนายอยากให้ฉันเข้าไปในบ้านหลังนั้นแทนที่จะยืนคุยกันตรงระเบียง นายไม่หวงเบสแล้วหรือไง”
“ฉันไม่มีสิทธิ์ไปหวงเขาในแง่นั้น แต่เบสเขา...” ลุคไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่ “ไม่น่าจะเป็นคนที่ส่งสัญญาณเตือนให้ทั้งนายและฉัน ไม่ให้เข้าไปในบ้าน”
บลูพยักหน้า เพราะได้รับสัญญาณนี้จึงได้แต่คุยกับเบสที่ระเบียงบ้าน
“ได้ยินว่าคืนวันนี้ หมายถึงคืนวันศุกร์น่ะ เขาจะไปเที่ยวกัน แล้วเบสยังไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ”
“แล้วเย็นนี้นายจะไปหาเบสที่มหาวิทยาลัยไหม”
“ไม่แน่ เพราะคืนนี้ฉันมีเรื่องให้ทำ”
“เรื่องอะไร” ลุคถามทันที
“แล้วนายไม่มีอะไรไปทำหรือไง”
“ที่จริงก็มี แต่ตอนนี้ทุกอย่างรอได้”
“เพราะอะไร”
“เพราะฉันไม่อยากให้นายไปไหนมาไหนตามลำพัง”
บลูเลิกคิ้วสูง “ถ้านายคิดจะปกป้องน้องชายของนาย นายก็ควรไปเฝ้าเขา ไม่ใช่มาคอยตามฉันอยู่แบบนี้”
“ถ้าจะมีใครสักคนที่คิดทำร้ายน้องชายของฉัน ก็มีแต่นายคนเดียวเท่านั้นแหละ แล้วที่ฉันคอยตามนายมันก็เป็นเพราะโอเวนต่างหาก” เรื่องราวที่กำลังจะวนกลับไปที่เดิม “ฉันไม่ขอให้นายบอกว่านายซ่อนโอเวนไว้ที่ไหน แต่ความแค้นของนายอาจทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้อง”
“จริงสินะ ฉันลืมไป ว่านายสารภาพแล้วนี่นา ว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากนาย” บลูลุกขึ้น “เพราะฉะนั้น ฉันควรใช้งานนายให้หนัก” ชายหนุ่มในชุดขาวหันมามอง “คำสั่งของฉันก็คือ ไปให้พ้น”
ชายหนุ่มในชุดขาวเดินกลับเข้าไปในห้อง
ส่วนคนที่ยังนั่งอยู่ที่โซฟาเบด ค่อย ๆ คลี่ยิ้มกว้าง แล้วหัวเราะเบา ๆ
...ให้ตายสิ นิสัยแบบนี้...

(มีต่อครับ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-01-2020 20:21:10 โดย MyTeaMeJive »

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3297/-9
OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #48 เมื่อ31-01-2020 18:31:48 »

(ต่อครับ)

ที่มหาวิทยาลัย ข้าวโพดมายืนรอเบสอยู่ที่ลานจอดรถของคณะตั้งแต่เช้า พอเห็นเบสเลี้ยวรถเข้ามาก็พยายามเตือนตัวเองว่าให้ใจเย็นอย่าแสดงท่าทีอะไรที่มันชัดแจ้งเกินไป
...เขาไม่ได้เป็นอะไรกับมึง มึงไม่มีสิทธิ์ที่จะหึงเขานะโว้ย!
พอเบสจอดรถเสร็จก็เดินมาหา “ไง ข้าวโพด รอใครอยู่”
“รอมึงแหละ”
“เหรอ มีอะไร”
“กูอยากถามเรื่องพี่ คนที่เขามาหามึงเมื่อวานน่ะ”
เบสพยักหน้า
“พี่เขา เป็นแฟนมึงจริง ๆ หรือ”
เบสหน้าแดงจัด จนคนถามใจแป้ว “เอาเหอะ ไม่ต้องตอบแล้วก็ได้”
เบสพยักหน้าเขิน ๆ “อันที่จริง มันก็ไม่ได้ชัดเจนว่าเป็นแฟนหรือเปล่า เพราะที่คุยกันอยู่ทุกวัน ก็เป็นเรื่องทั่วไป ไม่เคยคุยเรื่องคบกันหรือเปล่า คือ ไม่มีคำนั้น”
“งั้นกูถาม ใจของมึงน่ะ คิดกับพี่เขายังไง”
“คิดถึง” เป็นความรู้สึกตั้งแต่แรกเจอ ทำให้แม้จะรู้ว่าบลูไม่ใช่คน แต่ก็ไม่กลัว
“มึงเคยเจอเขามาก่อนหรือ”
เบสพยักหน้า “แต่เราจำไม่ได้ เคยถามเขา ว่าเราเคยเจอกันใช่ไหม แต่ว่าเรานึกไม่ออกว่าเจอกันที่ไหน เมื่อไหร่ เขาก็หัวเราะ แล้วก็ชวนคุยเรื่องอื่น พอเราบ่นมาก ๆ เข้า เขาก็บอกว่า คุยกันไป เดี๋ยวก็คิดออกเอง หรือถ้าจะจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
ยิ่งคุยกัน ได้เห็นอาการของหนุ่มหน้าใสยิ้มเก่ง ก็ยิ่งทำให้หัวใจอ่อนล้าลงเรื่อย ๆ
“ข้าวโพดเป็นอะไรหรือเปล่า โอเคไหม” เบสยังมีแก่ใจถามเพื่อน
“ไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่” มาถึงขั้นนี้แล้ว “เบส กูชอบมึง”
เบสชะงักไปนิดหนึ่ง “เอ่อ เราขอโทษ เราไม่รู้ว่า...เรารู้ว่าข้าวโพดเป็นห่วงเรา แต่ก็คิดว่าข้าวโพดชอบผู้หญิง คิดว่าแค่แกล้งแหย่กันเล่น ๆ” มือขาว ๆ ลูบท้ายทอยตัวเอง “ขอโทษ ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้ข้าวโพดรู้สึกไม่ดีใช่ไหม”
ข้าวโพดบอกตามตรง “มึงเป็นคนพิเศษสำหรับกูมาตลอด จะให้บอกอีกกี่ครั้งก็ยังได้ ว่าข้าวโพดชอบเบสมาก ไม่ว่ามึงกับพี่เขาจะตกลงกันว่ายังไง ก็ขอให้กูชอบมึงต่อไปได้ไหม”
“แบบนั้นมันจะไม่ดีกับข้าวโพดหรือเปล่า ยังมีคนดี ๆ ที่เหมาะสมกับข้าวโพดอีกตั้งหลายคน”
“อย่ามาบอกว่าให้เป็นเพื่อนกัน เพราะกูไม่เคยคิดว่ามึงเป็นเพื่อนมาตั้งแต่แรก แล้วต่อให้มึงไม่ชอบกู ต่อให้เกลียดกู มึงก็ไม่มีสิทธิ์โยนกูให้คนอื่น”
เบสถึงกับหน้าถอดสีเมื่อข้าวโพดพูดอย่างจริงจัง
ข้าวโพดคนที่มักตามใจเบสมาตลอดจะไม่พูดอะไรแบบนี้
แต่มันก็ทำให้รู้ว่า ภายใต้คำพูดตลก ๆ และคำหวาน ๆ เหล่านั้น มันคือความจริง
“เรา ขอโทษ”
“เอาเป็นว่า ถ้ามีอะไรที่ไม่เป็นไปอย่างที่มึงต้องการ ก็ยังมีตรงนี้อยู่อีกคน” ข้าวโพดเปลี่ยนเรื่องคุย “ตกลงคืนนี้มึงจะไปกินเหล้าด้วยกันหรือเปล่า”
“ไปก็ได้ แต่ต้องกลับก่อน 5 ทุ่มนะ”
“ทำไมล่ะ”
“แม่เราไปงานเลี้ยงอะไรของเขาสักอย่าง แล้วเขามักกลับบ้านช่วงนั้น ถ้าเขากลับมาแล้วเรายังไม่กลับ เขาจะโกรธ”
“ให้กูโทรไปขอให้ไหม”
เบสโบกมือ “ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกน่า”
ข้าวโพดพลิกข้อมือดูนาฬิกา “กินอะไรมาหรือยัง” เบสส่ายหน้า “งั้นไปหาอะไรกินที่แคนทีนแล้วกัน”
เมื่อเดินคู่กันมาที่แคนทีน เบสก็นึกถึงเรื่องที่บลูบอกเมื่อคืน
“ข้าวโพดรู้เปล่า ว่าตรงสนามบอลน่ะ มีวิญญาณด้วย”
“ห๊ะ อะไรนะ” หัวข้อการพูดคุยเปลี่ยนเร็วเกินไปจนคิดตามไม่ทัน
เบสทวนอีกครั้ง  “เราบอกว่า ตรงสนามบอลน่ะ มีวิญญาณ”
“แล้ว...”
“ข้าวโพดรู้หรือเปล่า”
“กูจะไปรู้ได้ไง” ข้าวโพดและเบสหันไปไหว้รุ่นพี่ที่เดินสวนมา แล้วหันมาคุยกันต่อ “มีอะไรหรือไง”
“พี่...พี่บลูน่ะ เขาพูดถึงเรื่องวิญญาณที่สนามบอล”
ข้าวโพดหันมามองหน้าเบสแต่ไม่ได้พูดอะไร
“ข้าวโพดรู้ใช่ไหม”
“เปล๊า” ข้าวโพดมีพิรุธชัดเจน
“ไม่ได้จะมาคาดคั้นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องปฏิเสธขนาดนั้น”
“ก็อยู่ดี ๆ มึงก็ถามขึ้นมา”
เบสส่ายหน้า “เราว่า เราเป็นคนโกหกไม่เก่งแล้วนะ แต่ข้าวโพดโกหกไม่เก่งยิ่งกว่าเราเสียอีก”
ข้าวโพดหัวเราะเสียงแปลก ๆ เพราะกับคนอื่นจะสามารถพูดจาเอาตัวรอดได้คล่องกว่านี้ แต่กับคนนี้...เฉพาะคนนี้เพียงคนเดียวที่โกหกไม่เคยรอด ถูกจับได้ทุกที
ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องโกหก
...เออ แต่เมื่อกี้นี้โกหก แล้วก็ถูกจับได้ไง...
“สรุปคือ ทำไมจู่ ๆถึงพูดขึ้นมา”
“ก็กำลังสงสัย ว่าในโรงเรียน ในมหาวิทยาลัยนี่เขาต้องมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับผี แต่ส่วนใหญ่มักอยู่ในอาคาร แต่พี่พูดถึงวิญญาณที่สนามบอล ก็เลยรู้สึกว่ามหาวิทยาลัยของเราไม่เหมือนใครดี”
เรื่องพูดคุยเกี่ยวกับวิญญาณที่สนามฟุตบอลพักไว้ก่อนชั่วคราวเพราะที่โรงอาหาร มีนทีที่มาถึงก่อนกำลังโบกมือเรียกทั้ง 2 คนให้มารวมกลุ่ม
“มึงกินอะไร โจ๊กกุ้งไหม” ข้าวโพดหันมาถาม ขณะที่ส่งกระเป๋าให้เบส
“ได้ ไม่ใส่ไข่นะ”
“งั้น 2 ฟองเลยแล้วกัน”
“ไม่เอา เยอะไป เดี๋ยวกินไม่หมด”
แต่ข้าวโพดตรงไปที่ร้านโจ๊กแล้ว เบสถือกระเป๋า 2 ใบเดินมาที่โต๊ะ
“ทำไมมึง 2 คนไม่มารถคันเดียวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยวะ” นทีที่กินอิ่มแล้วทักขึ้น
“บ้านเรากับข้าวโพดอยู่คนละทาง” เบสบอก “ทำไมอิ่มเร็วจัง”
“กูมาถึงตั้งนานละ แดกจนอิ่ม แต่ขี้เกียจไปที่ตึก เลยนั่งอยู่นี่ พวกมึง 2 คนก็มาพอดี”
“เออ รอก่อนสิ เดี๋ยวไปพร้อมกัน”
ข้าวโพดยกถาดอาหารพร้อมน้ำดื่มมาถึง เบสหันมาช่วยยก
“มึง 2 คนแดกอะไร” นทีถาม “อ้าวแดกไม่เหมือนกัน แล้วทำไมโจ๊กกุ้งมีไข่ 2 ฟอง”
เบสหน้างอ เขี่ยไข่ลวก 2 ฟองในถ้วยโจ๊ก “บอกว่าไม่เอาไข่ลวก มันเยอะไป กินไม่หมด ไม่เคยฟังกันเลย”
“โห...บ่นเป็นชุดเลย สมน้ำหน้ามึงไอ้ข้าวโพด”
“ทีเอาไข่ลวกไหม” เบสเกี่ยงให้เพื่อน
“ห้ามกินนะที” พอข้าวโพดดุ ทั้งเบสและนทีก็หยุดหันมามอง
“แค่นี้ก็ต้องดุด้วย” นทีบอกแล้วหันมาหาเบส “มึงก็กิน ๆ ไปเหอะ โจ๊กมันไม่อยู่ท้อง โอวัลตินนั่นก็ด้วยกินให้หมด คนซื้อมาให้มันหวังดีอยากให้กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ”
เบสอยากเถียง แต่เพราะรู้ว่าข้าวโพดหวังดีจริง ๆ ก็เลยตีไข่ลวกผสมกับไปโจ๊ก “อยากเติมแม็กกี้อ้ะ”
“ลองชิมดูก่อน”
เบสตักชิม 
“เอาแม็กกี้ไหม”
เบสส่ายหน้า “ไข่ลวก 2 ฟองคิดว่ามันจะคาวเสียอีก”
“กูใส่มาแล้ว”
“ขอบใจนะ”
“ถ้ากลัวคาว คราวหน้ามึงบอกให้ลุงร้านโจ๊กแกตีมาเป็นไข่สุกเลยสิ แบบโจ๊กเด็กน่ะ” นทีบอกแล้วหัวเราะ
“ไม่เหมือนนะ เพราะเรากินผักได้” เบสเถียงเพื่อน
“กูแดกผักนะ แต่บางชนิดเท่านั้น กูไม่กินคะน้า” นทีอวด
“เราชอบก้าน แต่ไม่ชอบใบ”
“กูไม่แดกทั้งนั้นแหละ จะก้านหรือใบ”
“เบส อย่าเพิ่งเถียงกับมัน เดี๋ยวโจ๊กเย็นจะไม่อร่อย”
นทีหัวเราะแล้วหันไปมองที่แผงขายอาหารเช้า “เห็นโอวัลตินแล้วอยากกิน กูต่อโอวันตินร้อนกับปังเนยนมดีกว่า มึงเอาอะไรอีกไหม” พอเพื่อน 2 คนส่ายหน้า นทีก็ลุกไปทันที

...จบตอนที่ 3....
ขอบคุณที่ช่วยกันแสดงความเห็นครับ ชอบจัง
ตอนที่คุณพี่เขาเขียนก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงให้คู่นอมอลของเรื่องชื่อ "ที" แต่อ่าน ๆ ไปก็อ๋อ เข้าใจละ ...บังเอิญชื่อเหมือนเท่านั้นแหละ 555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-02-2020 14:04:57 โดย MyTeaMeJive »

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #49 เมื่อ31-01-2020 19:50:52 »

เดี๋ยวต้องกลับไปอ่านตั้งแต่ต้นใหม่


รู้สึกว่ามีอะไรแปลก


ทำให้ปะติดปะต่อไม่ได้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
« ตอบ #49 เมื่อ: 31-01-2020 19:50:52 »





ออฟไลน์ uniko

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #50 เมื่อ31-01-2020 19:52:53 »

บลูมาแล้วววว :katai2-1:

แน่นอนแล้วว่าข้าวโพดคือเชสกลับชาติมาเกิด
เบสล่ะใช่เกรซหรือเปล่านะ :hao4:
แต่คิดว่าน่าจะใช่เพราะลุคบอกว่ากลับมาเกิดพร้อมกันแถมยังอยู่ใกล้กันอีก

ตอนนี้หนุ่มน้อยโอเว่นของเราก็ยังไม่ออก
สงสัยจังว่าบลูซ่อนโอเว่นไว้ที่ไหน

แล้วใครเป็นคนส่งสัญญาณเตือนไม่ให้เข้าไปในบ้าน
ถ้าเป็นมนุษย์ปกติก็ไม่น่าจะส่งได้ มีแต่ปมให้สงสัย :katai1:

รอติดตามตอนต่อไปว่าบลูกับลุคจะเผยปมอะไรอีก

ขอบคุณสำหรับตอนนี้ค่า :pig4:

ปล. มีพิมพ์ผิด 2 จุดนะคะน้องน้ำชา
 - ดวงสีฟ้าแข็งกร้าวขึ้น >>  ดวงตาสีฟ้า
 - บลูขอไปแยกไปอ่านหนังสือ >> บลูขอแยก
ตอนรีไรท์ทำอีบุ๊คจะได้ไม่ต้องแก้เนอะ

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3297/-9
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #51 เมื่อ31-01-2020 20:21:40 »

แก้ไขแล้วครับ ขอบคุณมากครับ

ออฟไลน์ ปีศาจน้อยสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #52 เมื่อ01-02-2020 09:20:20 »

เดาผิด  :mew3:
คิดว่า เบส คือ โอเว่น

อ่านตอนที่ 3 จบ ก็ เกิดคำถามขึ้นมาใหม่อีกว่า
จะ บลูเบส  หรือ ข้าวโพดเบส   อ้าว... แล้ว ลุคบลูล่ะ ^^

ปล.คนชื่อ"ที"นี่น่ารักทุกคนเลยนาาาา

 :กอด1: :3123:

ออฟไลน์ Iammai2017

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #53 เมื่อ01-02-2020 09:36:00 »

บลูเอาโอเว่นไปซ่อน ?
นั่นหมายความว่าโอเว่นยังไม่ตาย เหมือนกับลุคและบลู
ถ้าเป็นแบบนั้นโอเว่นน่าสงสารมาก 
คงไม่มั้งงงงง  :monkeysad:
คาดเดาไม่ได้ รอตอนต่อไป :L2:

ขอบคุณค่ะ  :pig4:

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +226/-3
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #54 เมื่อ01-02-2020 13:50:21 »

ซับซ้อนมาก ยังงงๆ ลุ้นๆอยู่

ออฟไลน์ ปีศาจน้อยสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #55 เมื่อ04-02-2020 11:10:47 »

 :L2:

ออฟไลน์ Iammai2017

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #56 เมื่อ15-02-2020 11:18:31 »

ถ้านิยายเรื่องนี้ มีชื่อภาษาไทย จะชื่ออะไรดีน๊าาา
นิยายดีๆ อยากให้คนอ่านเยอะๆๆ
มาให้กำลังใจคนเขียนจ้าา :กอด1:

ออฟไลน์ YouandMe

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #57 เมื่อ18-02-2020 20:49:48 »

มารอ... :t3:

ออฟไลน์ jj

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #58 เมื่อ18-02-2020 21:25:49 »

มารอด้วยคนค่ะ

ออฟไลน์ noteno

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: OWAZA ตอนที่ 3 (31/1/2563)
«ตอบ #59 เมื่อ19-02-2020 07:33:51 »

ถ้าโอเวนกลับมา...จะคู่ใคร

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด