Beauty and the boy สวยๆเป็นผัว [อัพ*8ตอนพิเศษ {09/11/20}]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Beauty and the boy สวยๆเป็นผัว [อัพ*8ตอนพิเศษ {09/11/20}]  (อ่าน 51373 ครั้ง)

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-6
เจ๊นี่น่าจะป่วยเป็นโรคสองบุคลิกนะ  ว่าแต่โรคนี้ติดต่อกันได้ทางจูบป่ะ  :hao3:  เหมือนน้องควายน้อยก็มีอาการแปลกๆ นา

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 798
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 734
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
กลับมาอ่านแล้วค่า หลังจากไปไฟท์กับงานตั่งต่างมา

อิเจ้อย่าพึ่งทำอะไรน้องนะ กลัวประเด็นพระพายจัง ดูมีอิทธิพลกับแก๊งเจ้ดานี่ ไม่อยากให้น้งเอมเสียใจเลย เดี๋ยวนังเก้อจะมาเสียบได้

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
ขอบึนปากแล้วอุทานว่าอิหยังวะใส่เจ๊ดานี่หนึ่งที
เจ๊เองก็รู้ดีกว่าใครอ่ะว่าน้องใสๆ ไม่ค่อยทันใครในเรื่องความรู้สึก
ก็ยังจะไปทำให้เขาสับสน ทำเป็นหวงเขา ทำให้เขาเขินอายแล้วก็ไปว่าเขาว่าหน้าหยาบเหมือนฝ่าเท้า
อัลลัยของเจ๊!!!!!!

แต่น้องก็ยอมตกลงมาอยู่ด้วยแล้วนะ เจ๊ต้องดูแลน้องดีๆ
อย่าลืมพาน้องมาร์คหน้าด้วยจะได้ไม่มีใครมาว่าน้องเอมได้อีก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-12-2019 13:40:08 โดย u_cosmos »

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
เจ๊หลอกเด็กตลอดเลยอะครับ,,,

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
    • แฟนเพจ
บทที่9.2



“นี่เข้าไปขี้หรอคะหนู หรือว่าไปทำอะไร เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าหิวให้เดินเข้าครัวไม่ใช่เข้าห้องน้ำไงคะ”



พอเดินออกจากห้องน้ำก็เจอเจ้าของห้องตัวดีที่นั่งไขว่ห้างเอาแขนพาดพนักพิงพร้อมๆกับกระดิกเท้าแล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดี แถมพอหันมามองหน้ากัน อิเจ๊มันก็ทักกันออกมาแบบนั้นอีก



คือมึงหุบปากไปเลยอิเจ๊!



อยากจะเดินเข้าไปสอยปล่อยหมัดกับเจ๊มันสักฝุ่น แต่กลัวครับ ... กลัวว่าจากจะสอยแต่จะโดนซอยเอาซะเองเลยทำได้แต่ถลึงตาใส่ อิเจ๊พี่มันที่เห็นผมทำหน้าแบบนั้นใส่ก็ได้แต่หัวเราะคิกคักออกมาแบบอารมณ์ดีตอบกลับมา แล้วคือมึงจะอารมณ์ดีอะไรขนาดนั้นวะ ก่อนหน้านี้คือยังทำหน้าเครียดเหมือนจะแดกกูลงไปอยู่เลย ทีตอนนี้ล่ะร่าเริงมาเชียว จริงๆอิเจ๊ก็ดูไบโพล่าในระดับนึงนะครับ



“ทำไมเจ๊ยังอยู่วะ”



“เอ๋า แล้วมึงจะให้กูไปไหนคะ”



“ก็ไปดูร้านไง เจ๊อยู่ทำไมอ่ะ ผมจะกวาดบ้านดูดฝุ่น”



“มึงก็ดูดไปสิคะ กูห้ามมึงหรอก็ไม่ กูแค่นั่งสวยๆอยู่ตรงนี้ มันกวนใจมึงมากหรอ” ถามออกมาแบบนั้นแล้วหันมาเลิกคิ้วใส่พร้อมๆกับยกยิ้มมุมปาก สายตาของพี่มันที่มองกันวาววับแปลกๆเหมือนจะล้ออยู่นัยที อย่ามาทำรู้ดีนะอิเจ๊พี่มึง ฉลาดนัก!



“แบบเจ๊น่ะไม่กวนใจผมหรอก เหอะ”



“อ๋อหรอคะหนู ไม่กวนใจแล้วกวนอะไรเอ่ย”



“กวนตีน!”



“ใช่เลยค่ะ เจ๊นะกวน...เอ๊ะ! เอ๊ะๆๆๆ นี่มึงด่ากูนี่คะ!”



เดินหันหลังหนีออกมาพร้อมๆกับที่ได้ยินเสียงสองโวยวายขึ้นตามหลังมาแบบนั้น ก็นั่นหล่ะ ใครจะไปอยู่ฟังให้โง่ล่ะวะ อีกอย่าง...ตอนนี้ก็อย่างจะหนีถอนออกห่างอิเจ๊พี่มันไปสักพักก่อนจริงๆ



.

.

.



“อิหนูคะ นี่มึงกวนตีนกูอยู่หรอคะ”



“อะไรของเจ๊วะ หาเรื่องผมรึไง”  ได้แต่ถอนหายใจพร้อมว่าออกไปแบบนั้น เหลือบสายตามองนาฬิกา ตอนนี้บอกเวลาว่ามันสามทุ่มครึ่งแล้ว แต่เจ้าของร้านที่ปกติตอนนี้น่าจะอยู่ร้านกลับอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้ามาใหม่เป็นชุดนอนลายน่ารักๆสีชมพูที่ไม่เข้ากับหนังหน้า แล้วก็นั่งกดรีโมททีวีอยู่ตอนนี้



“เมื่อไหร่มึงจะเลิกดูดฝุ่นคะ”



“ก็ผมทำงานอ่ะ ว่าแต่เจ๊เถอะทำไมไม่ไปทำงานวะ มานั่งกวนผมอยู่ได้”



“วันนี้กูไม่อยากไปค่ะ กูอยากอยู่บ้าน”



“ได้หรอวะ”



“ได้สิ คะ คนสวยแบบดานี่อยากทำอะไรก็ได้หมด อิอิ” กูล่ะเกลียดอิอิของมึงเหลือเกิน ผมที่ทำแค่ส่ายหัวแล้วไม่พูดตอบอะไรอิเจ๊มันออกไป อีกฝ่ายที่ก็นั่งกระดิกเท้าดิ๊กๆแล้วกดทีวีเปลี่ยนช่องไปมาไปเรื่อย



‘ฟูด ฟูดดดด’



“อิน้องบ๋อยคะ มึงเลิกดูดได้ไหม เสียงเครื่องดูดฝุ่นมันรบกวนซีรี่ย์กูค่ะ”



“เจ๊จ้างผมมาทำงานนะเว้ย ผมก็ต้องทำไง เจ๊ทนๆหน่อยได้ไหมล่ะ”



“ถ้าจ้างมึงมาทำไรมึงก็จะทำหมดเลยว่างั้น”



“ก็ใช่สิวะ ทำงานให้มันคุ้มเงินเดือนไง เจ๊ไม่ชอบหรอวะ” พูดเถียงออกไปแบบนั้นแล้วก็เริ่มดูดฝุ่นต่อไปแบบไม่สนใจที่จะหันไปมองคนที่เอาแต่เซ้าซี้พูดนั่นพูดนี่ไม่หยุด ค่อยๆใช้เครื่องดูดฝุ่นดูดไปตามพรหม และใต้โต๊ะแถวหน้าทีวีแบบไม่สนใจว่ามันจะบังหรือกวนตีนเจ้าของห้องแค่ไหนก็ตาม ... เรื่องมึงจ้า



‘หมับ’



“เห้ยๆๆ แม่ย้อย!”



“แม่ไม่ย้อย แม่ยังอยู่ดีค่ะ” เสียงเข้มที่ดังกระซิบอยู่ข้างหูดังมาจากคนที่ซ้อนกันอยู่ข้างหลัง และตัวผมที่ถูกดึงให้ถลาหงายหลังลงมานั่งตักไอ้คนที่นั่งอยู่ที่โซฟาทั้งแบบนั้น ใจหายใจคว่ำ แต่ตอนนี้อ่ะใจกูไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เจ็บไข่ไปหมด!!



“จะ...เจ๊พี่มึง ปล่อยนะโว้ย” ร้องออกมาแบบนั้นตอนที่ตัวเองเริ่มตั้งสติได้ ตั้งท่าจะลุกออกจากตักของอีกฝ่าย แต่อีกคนก็แค่ใช่วงแขนแข็งแกร่งนั่นกอดกันไว้แน่นๆไม่ยอมปล่อยๆ แผ่นอกแน่นๆที่แนบอยู่กับแผ่นหลังของผมผ่านชุดนอนบางเบานั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ



“ก็มึงรบกวนการดูทีวีของกูไม่หยุดเลยอ่ะค่ะ”



“ล..แล้วทำไมวะ มันไม่เกี่ยวกับการที่เจ๊ดึงผมมานั่งตักแบบนี้นะ”



“เกี่ยวค่ะ เพราะเกะกะขวางทางไม่หยุด เลยดึงมานั่งตรงนี้ เห็นไหม ไม่บังกูเลยค่ะ”



ก็ไม่บังน่ะสิ จะบังเหี้ยอะไร ก็มึงเล่นเอาคางมาเกยไหล่กันไว้แบบนี้ยังจะมาบังอะไรล่ะ แต่ไอ้ลมหายใจร้อนๆของอีกคนที่เป่ารดอยู่ที่ต้นคอของผมทำให้รู้สึกขนลุกวาบไปทั้งตัว อยากจะดิ้นหนีลงจากตักอีกฝ่าย แต่ยิ่งพอพยายามทำ ก็ยิ่งรู้สึกถึงลมหายใจที่รดต้นคอมากขึ้น บางจังหวะก็รู้สึกเหมือนจมูกโด่งๆของอีกฝ่ายเผลอมาโดนต้นคอกันแบบไม่ตั้งใจไปอีก

 

“ผมไม่บังเจ๊แล้วก็ได้ ปล่อยผมก่อนนะ เดี๋ยวหนีหายไม่ให้เกะกะเลย”



“ทำไมอ่ะคะ อยู่แบบนี้ก็ดีออกนะคะ กูมีที่วางคอ สบายดี”



“แต่ผมไม่สบายกับเจ๊ด้วยไงวะ”



“ทำไมไม่สบายล่ะคะ”



ถามออกมาแบบนั้นพร้อมเสียงเข้มๆทุ้มที่ฟังดูสบายๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังพูดคะขา แต่ตอนนี้ก็ไม่ดัดเสียงเป็นเสียงสองเสียงสามอีกแล้ว แต่ตอนนี้...พูดกันตรงๆผมอยากให้มันดัดเสียงให้สูงเป็นปลาโลมาไปเลย เจ๊พี่มึงไม่ต้องมาเข้มใส่กู แล้วมือมึงก็ไม่ต้องมาจับคางกูให้หันไปจ้องตาด้วย ไม่เอาๆๆ ไอ้เอมเจ็บไข่ อยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายแล้วลงไปนอนตายที่พื้นให้มันจบๆไป ไม่อยากต้องมาจ้องตาคมที่เป็นประกายวิบวับแล้วเอาแต่ยกยิ้มมุมปากแล้วจ้องมามองกันแบบไม่หยุดแบบนี้เลย



“ว่าไง ทำไมไม่สบาย หรือว่า.....”



“ว่าไรวะ ก็ผมอ่ะตัวหนัก ผู้ชายสองคนมานั่งตักกันแบบนี้มันจะสบายได้ไงล่ะเอ้อ คิดสิคิด” ตอบออกไปรัวๆแบบนั้นแล้วสะบัดหน้าหนี หันไปจ้องทีวีที่ตอนนี้เป็นช่องสาระคดีตัวเหี้ยแอฟริกา น่าดูสุดๆ น่าดูจนอยากร้องเหี้ยเลย



“พูดมาได้พูดชายสองคน กูเป็นผู้หญิงสวยค่ะ สวยๆบอบบางผมยาวไปถึงเชียงใหม่ค่ะ” อยากจะบอกเหลือเกิน เลิกมโน มึงไม่มีผมยาว!



“เออๆ บอบบางเหมือนต้นเสาร์กรีกเลย เพราะงั้นปล่อยผมไปโว้ยยย”



“อย่าดิ้นมากจะได้ไหม”



“ก็ผมอยากลงไป ปล่อยกู๊”



“ดิ้นมากๆกูไม่รับรองหน้าที่มึงนะคะ”



“หา?....เจ๊หมายถึงไรวะ”



“หมายถึงมึงอาจจะไม่ได้ทำแต่งานบ้าน”



“แล้วต้อง?”



“ต้องอุ่นเตียงให้กูด้วยไง เอาไหม เลิกขย่มตักกูสักทีถ้าไม่อยากอุ่นเตียง” อุ่นเตียงพ่อง!!



หน้าเหวอสุดขีดแต่กูก็หยุดดิ้นทันที กลัว...ไม่ต้องมาพูดเรื่องอุ่นเตียงกับกู กูอุ่นกับมึงจนร้อนไปสองครั้งแล้วเถอะ พอกันที ใครอยากจะมีผัวเป็นตุ๊ดวะ!



“ดีค่ะ”



“มาดงมาดีอะไรล่ะวะ เจ๊ปล่อยผมสักทีดิ ผมไม่เกะกะเจ๊แล้วจริงๆ สาบานด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่หมู่นกเอี้ยงเลย”



“มึงจะเลี้ยงควายรึไงวะ เหมาะกับมึงฉิบหาย”



“โอ้ย พูดมาก ปล่อยผมได้แล้วน่า จะเลี้ยงควายกินหญ้าก็เรื่องของผมสิวะ”



“กูปล่อยก็ได้...” เย้ สักทีอิห่า ไอ้เอมนี่คือเตรียมพุ่งตัวออกจากตักอิเจ๊พี่มันเลย แต่วงแขนแกร่งนี่ก็ไม่ทำตามแบบที่ปากว่า ไหนมึงบอกจะปล่อยกูไงวะ



“เจ๊!...”



‘ครืดๆ’



“โทรศัพท์มึงสั่นน่ะค่ะ”



“ก็ปล่อยมันสั่นไปสิวะ ส่วนเจ๊น่ะปล่อยมือออกจากเอวผมสักทีได้ไหมวะ”  เอียงหน้าไปมองคนที่นั่งซ้อนหลังกันอยู่ตอนนี้พร้อมทำหน้าหงุดหงิดใส่ แต่อิเจ๊ตัวควายนี่ก็ไม่ได้สนใจสีหน้าอะไรของผมเลย มันที่แค่ส่งยิ้มมุมปากมาให้ มองหน้ากันเหมือนกำลังเล่นสนุก สีหน้าเหมือนหมาตัวใหญ่ที่กำลังสุขใจที่ได้เอาอุ้งเท้าเขี่ยๆหัวลูกแมวตัวเล็กๆ ... ไอ้สัดเจ๊พี่มึง!



“ไม่ได้ ไหน...มือถือมึงอยู่ไหน สั่นจนไข่กูจะดันหมดแล้วค่ะ”



มันที่ว่าออกมาแบบนั้นพร้อมๆกับล้วงมือเข้ามาลูบๆก้นผมไปด้วยแบบอุกอาจ กูนี่เสียววาบสะดุ้งสุดตัวตอนที่ฝ่ามืออุ่นลูบๆคลำๆอยู่แถวร่องก้น



“มันจะไปอยู่ตรงนั้นได้ไงวะ เจ๊ มันอยู่นี่ๆๆๆ” กูที่ดิ้นไปดิ้นมาแล้วเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงฝั่งขวาออกมาทันที



“อ๋ออ อยู่นั่นเองโน๊ะ” โน๊ะพ่อโน๊ะแม่มึง! มึงไม่ต้องมาแบ๊วเลย เมื่อกี้เผลอขมิบตูดสู้มือมึงเลยด้วย ... ก็ไอ้เอมตกใจ



“หยิบออกมาแล้วก็เปิดสิคะหนู กูอยากรู้ว่ามีใครตายหรอทักมาวุ่นวายฉิบหาย”



“แล้วเจ๊จะมาอยากรู้ไรด้วยวะ”



“กูอยากรู้ มึงเปิด ถ้าไม่เปิด กูไม่ปล่อย” คนที่นั่งซ้อนหลังกันอยู่ว่าออกมาแบบนั้นด้วยเสียงที่กดต่ำลงแบบคนที่เริ่มไม่พอใจ ปลายคางได้รูปของอีกฝ่ายที่กดน้ำหนักลงที่ไหล่ของผมพร้อมๆกับวงแขนแข็งแกร่งที่ก็โอบกระชับเอวของผมให้แน่นขึ้นในตอนนั้น ผมที่เผลอกลืนน้ำลายลงไปในคออึกใหญ่อย่างรู้สึกอึดอัดใจนิดๆ ก่อนจะค่อยๆกดเปิดหน้าจอพี่เอสสี่สมัยรุ่นพระเจ้าสามหรรมนั่นขึ้นมา



“นี่มือถือหรือแท่นศิลาจารึกสมัยก่อนอ่ะคะ มึงยังใช้งานได้ใช่ไหม”  เสียงหมูเสียงหมาที่แว่วมาตามลม ผมที่ย่นหน้าตอนที่ได้ฟังแต่ก็ไม่ตอบกลับอะไรอีกคนไป ... แม่ง! ขี้บุลลี่



ผมที่ทำแค่เปิดแอพพลิเคชั่นสีเขียวๆที่มีไว้ติดต่อกันขึ้นมา แต่ต้องทำใจนิดหน่อยกว่าจะเปิดแอพได้ เครื่องมันช้า ต้องใช้เวลานาน ได้ยินเสียงคนด้านหลังที่ถอนหายใจแบบรำคาญมาให้ได้ยิน



“เอาไปปาหัวหมา หมายังโกรธมึงเลยนะคะมือถือเครื่องนี้”



“อย่ามาว่ามือถือผมนะ!”



“เออๆๆ” ตอบแบบขอไปที ผมเองก็ไม่สนใจมันอีกเมื่อข้อความที่เด้งขึ้นมาใหม่อีกครั้งในตอนนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้า



[[TIGER: ไอ้เอม มึงบอกอิเจ้านายเฮงซวยมึงไปหรือยังเรื่องที่จะย้ายออก]]



“หึ สาระแนนัก” เป็นอิเจ๊พี่มันที่ว่าออกมาแบบนั้น ขนาดไม่ได้หันไปมองยังรู้เลยว่ามันต้องแสยะยิ้มอยู่



[[TIGER: บอกมันไปเลยนะ ว่าไม่อยู่กับแม่งแล้ว ]]



[[TIGER: มึงอย่าลืมนะไอ้เอม ต้องเว้นพื้นที่ให้เจ้านายมึงบ้าง เผื่อเค้าอยากจะหิ้วดงหิ้วเด็กมา]]



[[TIGER: กับกูอ่ะไม่เป็นไร กูทนได้]]



“ตอแหลนัก”



 [[TIGER: ทำไมมึงเงียบจังวะ ทำไรอยู่ ]]



[[TIGER: ได้กินข้าวรึยัง อย่าลืมกินนะมึง]]



[[TIGER: กูเป็นห่วง]]



“โอ้โหๆ มีเป็นหงเป็นห่วง ดัดจริต อยากจะอ้วกใส่หน้าแม่ง”



“เจ๊เป็นอะไรของเจ๊เนี่ย บ่นงึมงำๆไรอยู่ได้อ่ะ” ทนไม่ไหวครับ ก็มันเล่นบ่นงึมงำๆทุกครั้งที่เลื่อนอ่านไปถึงประโยคคำพูดของไอ้เก้อที่ตัวเองไม่พอใจ แต่ประเด็นคือมันงึมงำอยู่ข้างๆหูผมนี่ไง



“มึงพิมพ์ตอบมันไปเลยค่ะ เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”



“ห๊ะ เจ๊จะให้ผมพิมพ์ตอบอะไร แล้วนี่เปิดก็เปิดแล้ว เมื่อไหร่จะปล่อยผมวะ”



“กูจะปล่อยก็ต่อเมื่อมึงพิมพ์ตอบมันแล้วค่ะ”



“เออๆ ตอบๆแล้ว” สุดจะทนกับคนอย่างอิเจ๊พี่มึง ... ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอาแล้สตั้งท่าจะกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไป แต่ติดตรงที่ไอ้คนที่ทำตัวเป็นโซฟาให้ผมนั่งที่ดึงมือผมเอาไว้ซะก่อน



“อะไรของเจ๊อีกล่ะวะ”



“มึงพิมพ์ตอบมันไปว่า กูตัดสินใจแล้วไอ้สัดเก้อกล้ามล่ำ กูจะอยู่กับเจ๊ดานี่สุดสวยกุ๊กกิ๊กต่อไป มึงไม่ต้องเป็นห่วงนะเพื่อน บอกมันแบบนี้ค่ะ”



เจ๊ดานี่สุดสวยกุ๊กกิ๊กเชี่ยไรล่ะ ได้ยินกูก็ละอายใจที่จะพิมพ์แล้วโว้ย



“ไวๆค่ะอิหนู ไว กูรออยู่”



“โอ๊ย อะไรของเจ๊นักล่ะวะ”



“ไวๆ” บอกมาแค่นั้นพร้อมขยับเข่าเด้งตัวผมอย่างเร่งเร้าให้กูรีบพิมพ์ไปอีก ได้ยินแบบนั้นแล้วอดไม่ได้ที่ต้องเอียงหน้าหันกลับไปมอง แต่ลืมไปว่ามันวางหน้าไว้ที่ไหล่ซ้ายของผม พอหันไปแก้มผมก็เลยปะทะเข้าตรงๆกับจมูกโด่งนั่นเต็มๆ



“เชี่ย!”



“อืม...กูเปล่าทำไรเลยนะ มึงหันมาให้กูหอมเอง”



“ผมเปล่านะเว้ย!”



“อ่อยอยู่ ดูออก”



“เงียบไปเลยนะเจ๊!”



“โอเคๆ กูจะไม่พูดออกไปเนอะ เพราะมึงจะเขินมาก” โว้ย! เกลียดแม่ง



[[Chaaim: ไอ้เก้อ...คือกูน่ะ]]



“มึงจะเกริ่นทำไมคะ พิมพ์ไปเลยแบบที่กูว่า ไวๆ” นี่ก็เร่งกูจัง รีบขนาดนี้เจ๊มึงไม่พิมพ์แทนกูตั้งแต่เมื่อวานไปเลยล่ะ



[[TIGER: มึงมาตอบสักที หายไปไหนมาวะ ตั้งนาน กูเป็นห่วงนะ ]]



“เหอะ” กระแหนะกระแหนแบบไม่มีที่สิ้นสุด จริงๆก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ว่าเจ๊มันเป็นอะไรนัก



“มึงก็รีบตอบมันสักทีสิคะ ชักช้านักก็เอามานี่ เดี๋ยวกูพิมพ์เอง”  มันที่ว่าแบบนั้นแล้วเอื้อมมือมาจะคว้ามือถือกันไป ดีนะผมหลบทัน



“ไม่ต้องๆ ผมพิมพ์เองๆ จะพิมพ์แล้วเนี่ย”



“ดีค่ะ”



[[Chaaim: ไอ้เก้อกูจะไม่ย้ายออกจากบ้านเจ๊มันนะ คือคุยกับเจ๊มันแล้ว เจ๊ก็โอเคอ่ะ มึงไม่ต้องห่วงนะ]]



เลือกที่จะพิมพ์แบบนี้ออกไปแทนที่จะพิมพ์ตามที่อิเจ๊มันต้องการ แต่คิดว่าแบบนี้มันน่าจะดีกว่า และยังไม่ทันจะได้หายใจเข้า ไบน์ก็แจ้งเตือนข้อความเข้ามารัวๆเหมือนมีใครตาย ไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่ามาจากใคร



[[TIGER: ไอ้เอม! กูไม่ยอม!! ]]



[[TIGER: กูบอกแล้วไงว่าไอ้ตุ๊ดปลอมนั่นมันหลอกมึง มึงต้องย้ายออก ]]



[[TIGER: ย้ายมาอยู่กับกู! ไม่ต้องไปทำแม่งแล้วงานห่าไรนั่น กูดูมึงได้ ]]



[[TIGER: มึงตอบกูไอ้เอม อย่าให้กูต้องโมโหมากไปกว่านี้! ]]



ผมที่จ้องข้อความของไอ้เก้อที่แม้ว่าจะเป็นแค่ตัวอักษรส่งมา แต่พออ่านก็รู้เลยว่าอารมณ์ของมันเป็นแบบไหน เห็นแบบนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักๆ ทำไมมันวุ่นวายกันจังวะ



‘.....Trrrrrrr....’



“ใจมันลุกลี้ลุกลนทนไม่ได้จนต้องโทรมากันเลยนะคะ” เจ๊มันที่ว่าออกมาแบบนั้นด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหนแบบที่ชอบทำ สายเรียกเข้าที่ขึ้นชื่อของคนที่ผมพึ่งคุยไลน์ด้วยเมื่อกี้ ‘ไอ้เก้อ’



“อิน้องหนูเอมคะ”



“ห...หื้ม” ตอบรับคำเรียกของอีกฝ่ายพร้อมๆกับที่มองหน้าจอโทรศัพท์แบบชั่งใจว่าจะรับสายดีหรือเปล่า เพราะผมรู้นิสัยของไอ้เก้อดีว่า ถ้ารับมันต้องระเบิดอารมณ์ออกมาอีกแน่ๆ และเพราะแบบนั้น ก็เลยยังไม่อยากที่จะพูดอะไรกับมัน ผมเข้าใจว่ามันเป็นห่วงผม แต่ในใจของผม ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมเป็นคนที่ดูแลตัวเองมาโดยตลอด เพราะแบบนั้น มันเลยไม่จำเป็นจริงๆที่มันจะต้องมาเป็นห่วงผมมากมายแบบนี้ ... ในบางทีก็อึดอัดใจ



“มึงไม่ต้องรับหรอกค่ะ รับไปเพื่อนหมีควายของมึงก็ไม่ฟังหรอก มึงไปอาบน้ำดีกว่า ดึกแล้วนะ” อีกคนที่บอกออกมาแบบนั้นพร้อมๆกับเอื้อมมือไปคว้ามือถือของผมไปถือเอาไว้เอง มองเห็นนิ้วเรียวยาวของเจ๊พี่มันที่กดลงที่ปุ่มปิดหน้าจอทำให้ไม่มีเสียงสั่นอะไรอีก



“ไอ้เก้อมันโมโหถ้าผมไม่รับ...”



“บางทีมึงก็ควรจะนึกถึงใจตัวเองก่อนที่จะนึกถึงใจคนอื่นนะคะ ถึงมึงรับสายมันไปตอนนี้ก็ทะเลาะกับมันอยู่ดี คุยกันตอนใช้อารมณ์ก็ไม่มีประโยชน์  มึงไปอาบน้ำเถอะค่ะ กลิ่นตัวมึงเริ่มหึ่งๆออกมาแล้วนะคะ เหม็นเหมือนหมาตายลอยน้ำ”



“โว้ย! ผมยังไม่ตายนะเว้ย” โดดลงมาจากตักของอิเจ๊พี่มันที่คราวนี้มันเองก็ยอมปล่อยตัวผมออกมาจากตักของมันดีๆแบบไม่อิดออดเลิกแกล้งกันได้สักที



“ไป ชิ่วๆ หมาตายลอยน้ำๆ”



“ผมไม่คุยกับเจ๊แล้วแม่ง จะเอาสบู่อาบน้ำใช้แม่งทุกยี่ห้อให้กูหอมทะลุไปดาวอังคารเลยคอยดู!”



“จ้า ถ้าไม่หอมมึงไม่ต้องออกมานะ กูจะรอพิสูจน์ด้วยตัวเอง



“มึงฝันไปเถอะเจ๊!”



บอกมันแบบนั้นพร้อมแลบลิ้นใส่ไอ้คนที่แค่ยกยิ้มมองกันแบบทำหน้ากวนตีน ทำแบบนั้นใส่แล้วผมก็วิ่งหนีตายออกมาจากห้องรับแขกทันที อาบน้ำก็ดี ตอนนี้เหนียวตัวเหลือเกิน ... เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปคุยกับไอ้เก้อใหม่ หวังว่าวันพรุ่งนี้มันจะเลิกบ้าแล้วล่ะนะ



.

.

.


“หึ” ผมที่หลุดขำออกมาไม่ได้ตอนที่เห็นไอ้เด็กบ๋อยเถียงออกมาไม่หยุด มันที่ชอบเถียงกันเหมือนลูกแมวเด็กตัวเล็กๆที่ร้องเสียงแง้วๆแต่ก็ร้องมันอยู่นั่น ไม่ได้น่ากลัวสักนิด .... ไอ้เอมที่แลบลิ้นใส่กันแล้ววิ่งหนีหายไปจากสายตาผมในตอนนั้น เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้านิดๆกับความดื้อของมัน



“ควายน้อยเอ้ย” ว่าออกมาแบบนั้นพร้อมๆกับหยิบมือถือของมันขึ้นมาดู มองเห็นโทรศัพท์ที่เริ่มสั่นขึ้นมาเหมือนเจ้าเข้าอีกรอบ คิดว่าไอ้คนโทรเข้าคงโทรเข้ามาใหม่อีกแล้ว ร้อนรนเหลือเกิน เด็กหนอเด็ก โคตรจะอ่อน



ผมที่เลื่อนกดตัดสายไอ้ล่ำนั่นอีกครั้งอย่างรำคาญลูกตา แค่เห็นชื่อก็เหมือนเห็นหน้าแม่งแล้ว รำคาญ



[[TIGER: ไอ้เอมทำไมมึงไม่รับสายกูวะ มาคุยกับกูให้รู้เรื่อง ]]



[[TIGER: กดตัดสายกูทำเหี้ยไร! ]]



[[TIGER: มึงรับ!! ]]



มองเห็นข้อความของไอ้เด็กเก้อแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ระอา ... การกระทำเด็กๆของมันทำผมอยากจะขำเพราะสมเพชจริงๆ ยังคงไม่มีสติไม่แตกต่างจากเมื่อเช้าสักนิด และเพราะนิสัยแบบนี้ของมัน มันถึงเป็นอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากเพื่อนยังไงล่ะ



เห็นแบบนั้นแล้วนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้นิดหน่อยเลยเลือกที่จะจิ้มข้อความส่งไปหามันนิดๆ



[[Chaaim: เก้อ มึงเป็นอะไรของมึงนักวะ]]



[[TIGER: กูเป็นห่วงมึงไงไอ้สัด!! ]]



[[Chaaim: กูขอบใจในความหวังดีของมึงนะ แต่มึงเป็นเพื่อนนะไอ้เก้อ]]



[[Chaaim: ห่วงกูเท่าที่เพื่อนคนนึงจะรับได้ก็พอแล้วมึง]]



ผมที่พิมพ์ออกไปแค่นั้น ก่อนจะกดลบข้อความแบบที่ไอ้เอมไม่มีทางรู้ว่าผมพิมพ์อะไรตอบกลับไป และผมเองก็โคตรมั่นใจว่าไอ้เก้อจะไม่กล้าพิมพ์อะไรตอบกลับมาอีกเช่นกัน ...

คำว่าเพื่อนมันจุกอก ... ผมรู้ดีเลยล่ะ



::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::



มาแล้วจ้าา มาต่ออีก50%ที่เหลือแล้วนะคะ มาต่อตอนช่วงบ่ายๆของวันเสาร์แบบนี้จะมีใครอยู่อ่านไหมน้า

มีคนอ่านบอกแคทว่า ถ้าเป็นนิยายของแคท ไม่มีพระเอกคนไหนที่ไม่ร้ายหรอก และที่ร้ายที่สุดตั้งแต่ที่แคทเขียนมาก็คืออิเจ๊ดานี่

เห้ยยยย ใช่หรอคะ นี่ว่าใสๆสวยๆเลยน้าาาา อิอิ (กระพริบตาสองปริบ)

ยังไงมาอ่านกันหน่อยน้าาา แล้วแคทจะรีบมาต่ออีกครึ่งให้นะคะ จุ๊บๆ

ฝากแฮชแท็ค #สวยๆเป็นผัว ในทวิตเตอร์ด้วยค่ะ

 :mew1: :pig4:


ปล. ขอขอบคุณคนอ่านจากเล้าเป็ด ที่แคทมาแค่ครึ่งเดียวก็ยังเข้ามาคอมเม้นท์ให้กำลังใจแคทกัน ขอบคุณมากๆจริงๆนะคะ


:katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
  น่ารักมากๆ เข้ามาอ่านไวเช่นเดิมและเม้นท์ให้กันไวเช่นเดิมเลย ขอบคุณมากๆนะคะ สำหรับอีกครึ่งที่เหลือแคทมาต่อแล้วน้าาา



:laugh:

 :L2: :pig4: :L2:
   :mew1: ส่งจุ๊บให้เลย ขอบคุณที่อยู่กับแคทมาทุกอาทิตย์เลยนะคะ


:pig4: :pig4: :pig4:
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ แล้วเข้ามาอ่านอีกครึ่งนึงอีกนะคะ :mew1:


เจ๊นี่น่าจะป่วยเป็นโรคสองบุคลิกนะ  ว่าแต่โรคนี้ติดต่อกันได้ทางจูบป่ะ  :hao3:  เหมือนน้องควายน้อยก็มีอาการแปลกๆ นา
หึยยย เจ๊ไม่น่าเป็นสองบุคลิกนะคะ ถ้าเป็นบ้าอ่ะไม่แน่ ผ่าม!


:pig4: :pig4:
  ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ยังไงอีกครึ่งนึงแคทมาต่อแล้ว มาอ่านอีกนะคะ


:L2: :pig4: :L2:
  ขอบคุณมากๆนะคะ อยู่ด้วยกันทุกอาทิตย์ แคทมาต่อแล้วน้าาา



กลับมาอ่านแล้วค่า หลังจากไปไฟท์กับงานตั่งต่างมา

อิเจ้อย่าพึ่งทำอะไรน้องนะ กลัวประเด็นพระพายจัง ดูมีอิทธิพลกับแก๊งเจ้ดานี่ ไม่อยากให้น้งเอมเสียใจเลย เดี๋ยวนังเก้อจะมาเสียบได้
  งุ้ยยย ดีใจจังเลยค่าาา ขอบคุณมากๆจริงๆที่กลับมาหากันนะคะ กลับมาแล้วอย่าจากกันไปน้า (ล้มตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนเธออย่าไปปปป) สำหรับเรื่องงานแคทขอให้ผ่านไปด้วยดีและไปสู้ไปไฟท์กับงานให้ชนะทุกรอบๆเลยนะคะ ส่วนอิพี่ดาบและน้องเอม หึยยย มันน่านัก แต่ว่าฝากคู่นี้ไว้อีกเรื่องด้วยนะคะ



ขอบึนปากแล้วอุทานว่าอิหยังวะใส่เจ๊ดานี่หนึ่งที
เจ๊เองก็รู้ดีกว่าใครอ่ะว่าน้องใสๆ ไม่ค่อยทันใครในเรื่องความรู้สึก
ก็ยังจะไปทำให้เขาสับสน ทำเป็นหวงเขา ทำให้เขาเขินอายแล้วก็ไปว่าเขาว่าหน้าหยาบเหมือนฝ่าเท้า
อัลลัยของเจ๊!!!!!!

แต่น้องก็ยอมตกลงมาอยู่ด้วยแล้วนะ เจ๊ต้องดูแลน้องดีๆ
อย่าลืมพาน้องมาร์คหน้าด้วยจะได้ไม่มีใครมาว่าน้องเอมได้อีก
เคืองสุด เจ๊ว่าหน้าน้องหยาบเหมือนฝ่าเท้า ไม่พอ ต่อกันอีกครึ่งนึง อิเจ๊ว่าน้องอีกแล้วค่ะ(ใส่ไฟๆ)
ฝากน้องเอมกับอิเจ๊คนสวย(ในมโนความคิดของเจ๊มันคนเดียว) ไว้ด้วยนะคะ แคทขอบคุณจริงๆสพหรับคอมเม้นท์ยาวๆและน่ารักๆแบบนี้ แคทดีใจมากๆที่มีคนอ่านมีอารมณืร่วมไปด้วยกัน ขอบคุณที่มาเม้นท์ให้กันและอยู่ด้วยกันนะคะ
ยังไงอีกครึ่งนึง 50เปอร์ที่เหลือนี้แคทมาต่อแล้ว มาอ่านอีกน้าาา



เจ๊หลอกเด็กตลอดเลยอะครับ,,,
  อิเจ๊นี่มันร้ายนะคะหัวหน้า เราจะทำยังไงกับอิเจ๊นี่ดีคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-12-2019 15:17:25 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :z6: อีเจ๊ทำเป็นหวง
มึงอย่าทำให้น้องเสียใจหล่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
ขอความชัดเจนด้วยค่ะ ลูกแม่โดนหลอกกินตับตลอดเลย

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2022
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2640
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
    • แฟนเพจ

บทที่10



[[Chaaim: ห่วงกูเท่าที่เพื่อนคนนึงจะรับได้ก็พอแล้วมึง]]




ผมที่จ้องมองข้อความที่ตอบกลับมาอยู่แบบนั้นนิ่งๆมาหลายนาทีแล้ว ได้แต่กดปิดและเปิดปิดและเปิดในช่องแชทนี้ อยากจะพิมพ์อะไรตอบมันกลับไป แต่สุดท้ายก็พิมพ์มันลงไปไม่ได้สักประโยค ประโยคไม่กี่ประโยคที่ไอ้เอมตอบกลับมา เหมือนมันกำลังบอกผมว่า ให้ทำหน้าที่เพื่อน แค่เพื่อนคนนึงธรรมดาๆเท่านั้น อย่ามากเกินไปจนมันรับไม่ไหว ประโยคสั้นๆที่มันตอบกลับมา เป็นประโยคธรรมดาๆที่กระแทกเข้าหน้าจนผมจุกไปหมด เห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นไปอีก ความรู้สึกโมโหเมื่อก่อนหน้านี้ที่รู้ว่าไอ้เอมจะไม่ย้ายออกจากห้องไอ้ตุ๊ดนั่นแค่คิดก็ยิ่งโมโหมากขึ้นไป แต่ทั้งหมดนี้มันดันเป็นความโมโหที่กูไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้เลย



ก็ถูกของมัน ถูกที่ว่าเราเองก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นจริงๆ



“เหอะ ใครมันอยากเป็นเพื่อนกับมึงวะ” พูดแบบนั้นกับตัวเองพร้อมๆกับคว้าแก้วร็อค แก้วที่ใช้สำหรับใส่เหล้าเพียวๆกับน้ำแข็งขึ้นมากระดกดื่ม เสียงบีสต์ของเพลงที่ผับเปิดดังๆแน่นๆที่กระแทกเข้าหู พร้อมๆกับแรงเบียดเสียดและเสียงจอแจของผู้คนที่ดังอยู่รอบตัวกลับไม่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายลงเลยสักนิด มันก็เป็นแค่เรื่องเดิมๆที่ผมพบเจออยู่เกือบทุกวัน สถานบันเทิงที่มาเมา พอเจอคนถูกใจแล้วก็หิ้วกลับไป วนเวียนอยู่แบบนี้ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร จนไอ้หยีเคยบอกว่าให้ระวังเป็นเอดส์ตาย หรือถ้าไม่เป็นเอดส์ตายก็อาจจะถูกตีนผัวใครเตะปากแตกเอาได้ถ้าเผลอไปหิ้วเมียใครกลับบ้าน ... แต่เท่าที่เคยเจอมาก็ยังไม่เคยปากแตก แต่ถ้าแตกปากก็คุ้นๆอยู่



ผมกล้าพูดเต็มปากว่าคนแบบไอ้เก้อน่ะ เป็นผู้ชายเลวๆคนนึงเต็มรูปแบบ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ผมก็อยากจะเป็นคนๆนึง ที่ดีกับไอ้เอมมากกว่าใคร ๆ



“เก้อคะ ยูไม่ลุกขึ้นมาเต้นกับไอหน่อยหรอ เก้อ” เสียงออดอ้อนที่ดังมาพร้อมๆกับวงแขนเรียวที่วางพาดลงมาบนไหล่ หน้าอกหน้าใจของสาวเจ้าที่ก็วางแหม่ะอยู่ที่แผ่นหลังของผม พูดแบบเลวๆก็เคยจับมาแล้ว จริงๆก็ไม่ใหญ่เหมือนภาพที่เห็น เพราะสจริงๆมันถูกเสริมด้วยฟองน้ำดันขึ้นมา หลอกลวงโลกใบนี้ฉิบหาย



“ลาเวียร์ไปเต้นเหอะ” บอกออกไปแบบนั้นแบบขอไปที รู้สึกไม่มีอารมณ์เลยในตอนนี้



“โถ่เก้ออ่า ทำไมทำหน้าเครียดๆแบบนั้นล่ะคะเก้อ” ยังคงเซ้าซี้และเอานมบี้หลังต่อไป เห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาแบบรำคาญสุดๆ เลยได้แต่ขยับตัวแล้วลุกขึ้นยืน



“ผมออกไปสูบบุหรี่นะ” บอกเธอแค่นั้นแล้วก็เดินหนีออกมาแบบไม่สนใจฟังเสียงอะไรอีก



ลาเวียร์เป็นลูกสาวเพื่อนแม่ ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส สูง ขาว หุ่นดี ดีกรีลูกสาวคนเล็กของเจ้าของร้านเพชรใหญ่ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่เธอเองก็ไม่ได้ต่างจากผมที่พ่อแม่มีเงินให้ แต่ไม่ค่อยมีเวลาดูแล และเพราะแบบนั้นเราสองคนเลยเข้ากันได้ดีเป็นพิเศษ ส่วนมากพอเธอกลับมาจากฝรั่งเศสเธอเลยชอบมาค้างกับผมเสมอ ก็เป็นความสัมพันธ์ที่เอากันได้แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรกันสักนิด ก็ตกลงกันไว้แบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว



ผมที่เดินออกไปสูดอากาศที่ด้านนอก มองเห็นคนเดินเข้าเดินออกร้านเป็นว่าเล่น ทั้งๆที่เศรษฐกิจไม่ค่อยจะดี แต่ผับพวกนี้ก็ยังมีลูกค้าแน่นร้าน เพราะแบบนี้สินะ ไอ้สัดตุ๊ดปลอมเจ้านายไอ้เอมมันถึงไม่เจ๊งไปสักที พูดถึงแล้วโคตรจะเกลียดหน้าแม่ง



มองจากนอกโลก มนุษย์ต่างดาวยังรู้เลยว่าแม่งคิดไม่ซื่อกับไอ้เอม



หงุดหงิดจนต้องควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งตรงขอบกระถางปูนต้นไม้ข้างๆกำแพงด้านข้างร้าน ส่วนมากก็มีคนออกมาสูบบุหรี่ตรงนี้บ่อยๆ เพราะมันเงียบ และไม่ค่อยมีคน เลยจากตรงนี้ไปก็มีซอกแคบๆซอกนึงอยู่ด้วย เหมือนเป็นที่เก็บของๆร้านล่ะมั้ง เพราะแบบนั้นคนส่วนใหญ่เลยชอบมาสูบตรงนี้ เพราะจะสูบยังไงก็ไม่มีใครรำคาญกลิ่น แต่ตอนนี้กลับไม่มีใคร คิดว่าคงติดแดนซ์กระจายเพราะวันนี้มีดีเจชื่อดังมาเปิดเพลง ... ผมที่แหงนหน้ามองฟ้าพร้อมๆกับพ่นควันออกมาจากปากช้าๆ สายลมเอื่อยๆที่พัดผ่านไปทำให้ผมยิ่งรู้สึกทั้งเหงาและหงุดหงิดใจ



“จะทำยังไงให้ไอ้เอมออกห่างจากไอ้สัดตุ๊ดปลอมนั่นได้วะ” ฃมองฟ้ามืดๆที่ไม่มีดาวแบบในนิยาย หดหู่ฉิบหายเลยไอ้สัด หดหู่จนโมโหและอยากระบายอารมณ์กับอะไรสักอย่าง



‘เคร้ง’



ระบายอารมณ์โดยการเตะกระป๋องเบียร์แถวนั้นให้ออกไปให้พ้นสายตา และมันเสือกลอยปลิวไปตกอยู่แถวซอกกำแพงที่อยู่ถัดจากผมไปนิดหน่อยเลยเกิดเสียงดัง



“ว๊าย อ๊ะเสือ อะไรอ่ะคะ อื้มม”



“ช่างแม่ง ซี๊ด”



เสียงคนสองคนที่คุยกันดังมาแว่วๆทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน เสียงสนทนาที่ครางอื้ออึงอยู่ในคอแบบนั้นก็ทำให้ต้องแสยะยิ้มออกมาแบบพอจะเดาได้



“แล้วเป็นเหี้ยอะไรต้องมาเอากันแถวซอกลับตาด้วยวะไอ้ห่า” บ่นออกมาแบบนั้นพร้อมยกบุหรี่ขึ้นสูบต่อแบบไม่สนใจ พร้อมๆกับพ่นควันออกมาจากปากอีกรอบหนึ่ง



“อ๊ะๆ เสือ อื้มม”



‘พับ พับ พับ ปัก ปัก’



“อึก ซี๊ด อ่า แฮ่กๆ”



ผมที่หันไปมองทางด้านนั้นอีกรอบ กูล่ะอยากจะเห็นหนังหน้าคนที่แม่งมาเอากันในที่สาธรณะจริงๆเลยไอ้สัด อดอยากเหี้ยไรขนาดนั้นวะ  โยนบุหรี่ในมือลงพื้นก่อนจะใช้เท้าขยี้ให้ไฟมันดับ ตั้งใจจะเดินหนีออกมา แต่ก็ไม่ทันตรงที่ว่าหญิงสาวเจ้าของเสียงครางหวานๆเมื่อกี้เดินออกมาซะก่อน



“อ๊ะ....” เธอที่เห็นหน้าผมร้องออกมาแบบนั้น ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาสับขาเดินจากไปไวๆ เหอะ...ทำไมพึ่งมาอายวะ ทีเมื่อกี้โยกรับกันแรงขนาดนั้นไม่สนใจว่าใครจะมาเจอ



คิดแบบนั้นแล้วได้แต่ยกยิ้มมุมปาก ... ง่ายดี



แบบนี้ไง ผู้ใหญ่คนไทยถึงสอนให้หญิงไทยรักนวลสงวนตัว ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกนะครับ เพราะเค้ารู้ยังไงล่ะว่าสันดานผู้ชายมันเหี้ยแค่ไหน พอได้เดี๋ยวมันก็เบื่อ ยิ่งง่ายมันยิ่งไม่สนใจ ผมเป็นผู้ชาย ผมรู้ดี ... คิดๆไปแล้วก็อยากเห็นหน้าไอ้คนที่มันกล้ามาเอากันในที่สาธรณะแบบนี้จริงๆเลยว่ะ คิดแบบนั้นเลยหยุดขาตัวเองเอาไว้เพราะอยากจะเห็นหน้า และในตอนนั้นที่ขายาวๆของเจ้าของเสียงครางเมื่อกี้ก็เดินออกมาพอดี



“มึง...”



“มึงอีกแล้ว!”



เป็นผมที่พูดออกมาก่อน และไอ้คนตรงหน้าที่อยู่ในชุดแบรนด์เนมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนปลดกระดุมที่อกหลวมๆกับกางเกงยีนส์ขาเดฟขาดเข่านั่นก็ร้องออกมาแบบตกใจ หน้าตาของมันที่พอเห็นผมก็เบิกกว้างขึ้นไปนิดหน่อย ก่อนจะกลับมาเป็นบึ้งตึงหงุดหงิดเหมือนอยากท้าต่อยกันอีกครั้ง



“กูก็ว่าใครที่มันหน้าด้านขนาดนี้”



“แล้วมึงเสือกเหี้ยไรด้วยล่ะ กูอยู่ซอกไหน ทำไมต้องเป็นมึงทุกทีเลยรึไงที่ต้องเข้ามาก่อกวน สัดเอ๊ย”



“พูดดีๆหน่อยไอ้หนู กูมาสูบบุหรี่ ใครจะคิดว่ามีคนเหี้ยมาเอากันแถวนี้ล่ะวะ”



“เหอะ มึงใช่ไหมที่เตะกระป๋องเบียร์มาเมื่อกี้”



“เออ มึงจะทำไม”



“เหอะ ไม่ทำไม แค่คิดว่ามึงก็คงเตะระบายอารมณ์เพราะเพื่อนไม่รักอีกเหมือนเดิมนั่นแหล่ะ”



“ไอ้สัดเสือ!”



“วู้ฮู้ว จำชื่อกันได้ด้วย แสนรู้จังเลย แต่วันนี้กูไม่ต่อยกับมึงนะ เพราะกูมีนัดต่อ เชิญมึงเตะระบายอารมณ์เล่นต่อไปละกันนะ” มันที่ว่าออกมาแบบนั้นแล้วมองหน้ากันแบบท้าทาย มันที่ยกยิ้มมุมปากน้อยๆส่งมาให้ ก่อนจะเดินจากไปแบบกวนส้นตีนกัน ร่างโปร่งๆของมันที่พอเดินผ่านกันไปก็ได้ทั้งกลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่ที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังนั่นจนฉุนไปหมด



แค่มองก็รู้ถึงนิสัยมันแล้ว ที่พูดแบบนี้ได้ก็เพราะว่าผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร เป็นคนที่นิสัยคล้ายๆกัน แต่กับเด็กแบบมัน ...



ช่างแม่ง



“เด็กเหี้ยแบบมึงมันก็เป็นได้แค่ลูกเสือเท่านั้นแหล่ะ”



.

.

.


“เก้อ หายไปตั้งนานแหน่ะ ไม่ใช่ยูแอบไปเจ๊าะแจ๊ะใครน้า” ลาเวียร์ที่พอเห็นหน้ากัน เธอก็ทำแบบเดิมที่ชอบทำทุกทีนั่นคือการเดินเข้ามาหาแล้วเกาะแขนกันไว้

“เปล่า ไปสูบบุหรี่จริงๆ”



“อารมณ์ดีขึ้นรึยังคะ อะนี่นะ ลาเวียร์ผสมไว้ให้เก้อนะ” เธอที่ว่าแบบนั้นพร้อมส่งยิ้มหวานและยื่นแก้วร็อคมาให้กันแบบเอาใจ ผมที่แค่รับแก้วมาและกดยิ้มมุมปากส่งไปให้ ก็เอาใจกันดีเหมือนเคย



“เยส ยกเลยครับบบ ชนนนน”



เสียงร้องที่ดังขึ้นมาจากโต๊ะอีกฝั่งที่ทำให้ต้องหันไปมองเพราะเสียงมันคุ้นหูเหลือเกิน และพอหันไปก็ใช่เลย ... ไอ้เหี้ยเสือที่กำลังยกแก้วชนกับกลุ่มหญิงชายกลุ่มใหญ่อยู่ตรงโต๊ะโซนโซฟาอีกฝั่งนึง มันที่ยืนขึ้นพร้อมกับโอบเอวสาวอีกคนนึงไว้แน่น แต่พอเพ่งมองชัดๆผู้หญิงคนนั้นกลับไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เดินออกมาจากซอกเมื่อกี้นี่หว่า



“เก้อมองอะไรหรอคะ ไม่สนใจลาเวียร์เลย”



“ขอโทษทีครับ พอดีมองว่าเสียงเหี้ยอะไรดังน่ะ”



“อ่า กลุ่มนั้นหรอคะ เหมือนว่ามาปาร์ตี้วันเกิดอะไรกันนี้ล่ะ”



“ช่างแม่งเหอะ ลาเวียร์อยากไปเต้นไม่ใช่หรอ ไปไหม”



“เก้อจะไปกับลาเวียร์หรอ” ผมที่แค่ยักคิ้วขึ้นนิดหน่อยพร้อมยิ้มให้เธอ ก่อนจะเป็นฝ่ายวางแก้วเหล้าลงไว้บนโต๊ะแล้วเดินนำเธอไปที่ลานตรงกลางนั่น



“เก้อน่ารักที่สุดเลยค่ะ” เสียงที่ตามมาพร้อมๆกับรอยยิ้มสดใส และสองแขนเรียวบางนั่นที่เอื้อมมาโอบรอบคอของผมเอาไว้ เสียงเพลงที่ดังเข้าหู ทำให้ทั้งผมและเธอที่โยกย้ายไปตามเสียงเพลงเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาในตอนนั้น ลืมเรื่องราวก่อนหน้าที่รู้สึกหงุดหงิดใจไปจนหมด และในตอนที่ผมก้มหน้าลงไปกดจูบที่ริมฝีปากอิ่มนั่นซ้ำๆ แทรกลิ้นร้อนดูดดุนเบาๆแบบที่เคยทำประจำ กระชับฝ่ามือที่จับอยู่ที่สะโพกของเธอให้แน่นขึ้นไปอีก ลืมตามองหน้าคนตรงหน้าที่หลับตาพริ้มแต่ก็จูบตอบกันแบบไม่ยอม ... เป็นเหมือนเสือสาวที่ร้อนแรงเสมอ แต่ถึงแบบนั้น สายตาของผมมันดันอดไม่อยู่ที่จะเหลือบไปมองเลยจากหน้าของเธอไปที่หน้าของใครอีกคน ใครอีกคนตรงหน้าที่อยู่ห่างกันออกไป ดวงตาคมกลมโตที่จ้องมาที่ผมแบบท้าทายไม่ต่างกัน มันที่ก็กำลังแลกลิ้นและบดจูบอยู่กับใครอีกคนในอ้อมกอดของมัน ‘ไอ้เสือ’



เราสองคนที่มองตากันอยู่แบบนั้นแม้ว่ามือและปากของแต่ละคนจะสาละวนอยู่กับหญิงสาวตรงหน้า แต่สายตาของเรากลับสบตาและท้าทายกันไม่เลิก



ก็เป็นแค่คนอีกคน ที่เป็นสีเทาๆเหมือนกันไม่ต่างกันเลยสักนิด ... ก็แค่คิดว่าไอ้สายตาร้อนแรงร้ายๆที่ท้าทายกันอยู่ตอนนี้



มึงมันน่าโดนตีนกูฉิบหาย ไอ้เด็กเสือ



...



“เจ๊~~~~ เห็นมือถือของผมม้ายยยย”



“วัตถุโบราณของมึงน่ะหรอคะ”



“เออ มือถือผมน่ะ นี่เจ๊เลิกบูลลี่มันได้ไหม มันยังโทรออกได้อยู่นะเว้ย” แม้ว่ามันจะชอบแจ้งเตือนขึ้นมาว่า พื้นที่ของคุณหมดแล้ว กรุณาลบแอพพลิเคชั่นที่ไม่ใช้งานออก ... จากใจกูจริงๆก็อยากจะบอกว่ากูใช้ทุกแอพ หน้าด้าน จ้องแต่จะให้กูลบๆ จะไม่เหลือแอพเหี้ยไรไว้ให้ใช้งานเลยหรอวะ!



“อยู่แถวๆหน้าทีวีมั้งคะ กูโยนๆทิ้งไว้แถวนั้นอ่ะค่ะ”



“ทำไมเป็นคนเลว เจ๊โยนทิ้งได้ไง จิตใจหยาบช้ามากๆ!” ร้องโวยวายออกไปแบบนั้นแล้วรีบวิ่งออกไปหา กว่ากูจะซื้อมาได้นี่มันลำบากลำบนมากนะโว้ย



“โอ้โห แค่วัตถุโบราณชิ้นเดียวนี่มึงด่ากูเหมือนกูไล่มึงออกจากงานเลยนะคะ” อิเจ๊พี่มันที่เดินออกมาจากครัวพร้อมถือแก้วใส่นมมาด้วยสองแก้วแล้วเดินเข้ามาหาผมที่กำลังมุดหามือถืออยู่ตอนนี้



“ถ้าเจ๊ไล่ผมออก ผมด่าเจ๊มากกว่านี้อีกบอกก่อน ผมจะด่าพ่อเจ๊เลยเถอะ”



“เดี๋ยวเถอะมึง เอานี่ไปแดกจะได้หุบปาก” อิเจ๊พี่มันที่วางแก้วนมอุ่นลงบนโต๊ะหน้าทีวีแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาทั้งแบบนั้น



“ให้ผมหรอ”



“ให้ควายมั้งคะ”



“ไม่ด่ากูสักวันมันจะช็อคไหมวะ” บ่นอุบไปแบบนั้นแต่ก็รีบคว้าแก้วนมอุ่นๆขึ้นมากระดกดื่ม



“ค่อยๆแดกก็ได้ค่ะ มันยังอุ่นๆเดี๋ยวก็ลวกปากมึง”



“อ้า อร่อยจัง” ละปากออกมาจากแก้วพร้อมร้องบอกแบบนั้น วางแก้วนมอุ่นลงบนโต๊ะแล้วหันไปหาคนที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมส่งยิ้มให้ สุดแสนจะประทับใจเวลาได้ของกิน



“มึงนี่เลี้ยงง่ายดีนะ” มันที่ว่าออกมาแบบนั้นพร้อมมองตากันนิ่งๆ ฝ่ามืออุ่นๆที่เอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆแบบที่มันชอบทำบ่อยๆ



“อย่ามาขยี้ได้ไหมเดี๋ยวผมร่วง ร่วงแล้วผมขี้เกียจดูดฝุ่น”



“ทำไม กูอยากจะขยี้ยังไงก็ได้ มึงมีหน้าที่ดูดก็ดูดไป” ตอบออกมาแบบหน้าด้านๆแล้วก็ขยี้ให้แรงขึ้นกว่าเดิม เป็นคนที่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เรียกง่ายๆว่าสันดานเสีย



“โอ้ยๆ แต่นี่หัวผมไงโว้ย เจ๊อย่ามาแกล้งนะ”



“ฮ่าๆๆ ควายน้อยเอ๊ย”



“เป็นเหี้ยอะไรชอบแกล้งกันนักวะ” ผลักมือมันออกไปจากหัวของผมได้สำเร็จแล้วช้อนตามองหน้ามันแบบหงุดหงิด ถามมันออกไปแบบนั้น อีกฝ่ายที่ก็แค่จ้องตากันแบบไม่ละสายตา ดวงตาคมๆของมันที่จ้องมองกันก่อนจะค่อยๆยกยิ้มมุมปากส่งมาให้ เป็นรอยยิ้มร้ายๆที่มีเสน่ห์จนอยากอุดปากกรี๊ด เหยดแหม่! จะหล่อขนาดนี้ทำไมถ้ามึงจะเป็นตุ๊ด!



“ชอบแกล้งมึง” คิดแล้วว่ากูต้องไม่คำตอบเหี้ยอะไรจากคนแบบมันแน่ๆอ่ะ



“หึ่ย” ได้แต่อุทานออกมาแบบนั้นก่อนจะหันหน้าหนีมาจากมันแล้วยกแก้วนมอุ่นๆนั่นขึ้นดื่มต่อ



“เพราะมึงน่ารักดี”



‘แค่กๆ’



นมแทบพุ่งออกมาจากปากไหลออกจากจมูกตอนที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนั้น สำลักจนอิเจ๊พี่มันถึงกับต้องเอื้อมมือมาลูบหลังให้



“ใจเย็นนะคะอิหนู ชมนิดชมหน่อยเขินหน้าแดงเลย”



“กูสำลักเว้ย แค่กๆ”



“เขินแหล่ะรู้ แต่จะทำเป็นดูไม่ออกแทนนะคะ” ว่าแบบนั้นพร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้กัน ฝ่ามืออุ่นๆนั่นยังคงทำหน้าที่ลูบหลังให้กันอยู่แบบนั้น ผมที่หันหน้าไปมองอีกคนทั้งน้ำหูน้ำตาไหล แสบจมูกไปหมดเพราะนมขึ้นจมูก การสำลักเป็นเรื่องเหี้ย แต่อีกฝ่ายก็ยังคงส่งยิ้มให้กัน มองเห็นหน้ามันเหมือนจะขำๆด้วยซ้ำนะรู้สึกได้



“กินนมก็สำลัก แล้วก็เลอะขอบปากไปหมดอ่ะนะคนเรา” พูดแบบนั้นแล้วเอื้อมมือมาเช็ดมุมปากให้กัน รู้สึกทำหน้าไม่ถูกในตอนนั้น และยิ่งเหวอหนักเข้าไปใหญ่ในตอนที่อีกฝ่ายเอานิ้วที่เช็ดนมที่มุมปากของผมเข้าไปดูดต่อ



“เจ๊! ทำบ้าไรวะ”



“ชิมดู แปลกนะ นมก็เทออกจากขวดเดียวกันนะคะ แต่ทำไมมันหวานต่างกันว่ะ งง”



“อ...”



“สงสัย...เพราะมาจากปากมึงล่ะมั้ง เนอะ”



มึงไม่ต้องมานงมาเนอะ! กูไม่รับรู้ กูไม่คุยกับมึงแล้วอิเจ๊!



“ไปแปรงฟันเตรียมตัวนอนดีกว่า สงสารเด็กมันเขินเหนื่อย”



มึงไปเลยยยย อย่ามาวอแวกู!!



.

.

.


(มีต่อจ้า)

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
    • แฟนเพจ



เป็นความรู้สึกที่ว่าหัวใจทำงานหนักฉิบหาย ทำไมใจมันสั่นหน้ามันร้อนแบบนี้วะ อิเจ๊พี่มันช่วงนี้ก็เป็นผีบ้าผีบอขึ้นทุกที ในบางทีผมก็รู้สึกเหมือนมันอ่อยผมอยู่เลย แต่บางทีก็ระริกระรี้ไปกรี๊ดกล้ามผู้ชายล่ำๆในร้านหน้าตาเฉย มองไม่ออกว่าจริงๆแล้วมันสองบุคลิกหรือจริงๆแค่เป็นคนที่ชอบแกล้งกวนตีนกัน ตอนนี้ใจผมมันก็สั่นแปลกๆมากขึ้นทุกที ... แต่ถึงแบบนั้น



“มันเป็นตุ๊ดไอ้เอม ตุ๊ดที่อยากมีผัวแล้วก็ทาปากแดงยังไงล่ะ” ต้องบอกตัวเองให้ท่องไว้ ว่าบางทีที่มันชอบแกล้งหรือทำดีใส่ จริงๆเจ๊มันก็ดีแบบนี้กับทุกคนไม่ใช่แค่ผมคนเดียวเหมือนกัน



“มานอนค่ะ มึงยืนนิ่งเป็นพระพุทธรูปอะไรอยู่ตรงนั้น พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่รึไง”



“คำพูดคำจานี่สรรหาแต่นรกจริงๆนะเจ๊อ่ะ” ว่าออกมาแบบนั้นแล้วเบ้ปากใส่มัน



“ไม่ต้องห่วงนะคะมึง ถ้าจิตใจเราแข็งแกร่งจริง นรกก็เป็นแค่ชื่อน้ำพริกค่ะหนู” อะ ... คนบาปจริงๆก็อิเจ๊พี่มันนี่ล่ะ



ผมที่ไม่ว่าอะไรต่อ ก็แค่ค่อยๆเดินขึ้นเตียงไป ตรงกลางเตียงยังคงมีหมอนข้างอันนึงวางคั่นระหว่างเราไว้เหมือนเดิม



“เจ๊ให้ผมลงไปนอนข้างล่างก็ได้นะ”



“มึงชอบแข็งๆหรอ”



“ใครจะชอบวะ”



“แต่บางเวลาเราก็ชอบให้มันแข็งนะ”



“มึงหมายถึงอะไรวะเจ๊!” กูนี่ตาเหลือก สะบัดหน้าหันไปหาไอ้คนข้างตัวที่ตอนนี้มีที่ปิดตาสีชมพูคาดไว้ที่หัว มึงเปลี่ยนทุกวันเลยไหมที่ปิดตามึงเนี่ย หลายลายเหลือเกิน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่ตรงที่อะไรแข็ง!



“กูหมายถึงไอติมไรงี้อ่ะค่ะ หรือมึงชอบกินแบบเละๆ”



“อ..อ่อ...ก็เปล่า” ผมที่อ้อมแอ้มตอบมันออกไปแบบนั้นพร้อมทำหน้ากระดาก ก็คือกูไม่ได้คิดว่ามึงหมายถึงไอตงไอติมไงวะ



“แหม่ๆๆๆ สีหน้าเลิ่กลั่กมากๆ มึงคิดลามกใช่ไหมคะ กูรู้นะ”



“เปล่านะเว้ย! ผมไม่อยากคุยกับเจ๊แล้ว นอนบนนี้ก็ได้ ผมจะนอนแล่ว” กระแทกเสียงใส่คนข้างๆตัวที่ยังคงทำหน้ากรุ้มกริ่มจับผิดกันไม่เลิก เห็นแบบนั้นเลยทิ้งตัวลงพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแบบมิดชิด แถมด้วยการหันหลังใส่อีกคนไปเลย



“จะนอนแล้วหรอคะ”



“ใช่ ผมนอนแล้ว”



“แล้วใครตอบกู ผีเรอะ”



“โวะเจ๊ อย่ามากวนกันนะ” บอกออกไปแบบนั้นด้วยน้ำเสียงฮึดฮัด ได้ยินคนข้างๆตัวที่หัวเราะออกมาอีกครั้งเหมือนสนุกมากมายที่ได้กวนประสาทกัน กูล่ะเชื่อเลยแม่ง



มองเห็นแสงไฟในห้องที่ค่อยๆสลัวลง คิดว่าเป็นเพราะอิเจ๊พี่มันใช้รีโมทกดปิดไฟ เป็นนวัตกรรมใหม่สำหรับคนรวย และเป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับผมมากๆ แต่เพราะมาอยู่ที่นี่สักระยะแล้วเลยเริ่มชิน ผมที่ค่อยๆหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าสัมผัสกับหมอนหอมๆอุ่นๆ เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย คล้ายๆกับกลิ่นของใครบางคนที่ทำให้รู้สึกดี ... บางทีอาจจะเป็นกลิ่นของเจ้าของห้องล่ะมั้ง



‘หมับ’



“ห...เห้ยเจ๊! กอดผมทำไม” ผมที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมๆกับแรงสะดุ้งเมื่ออยู่ๆแรงกอดรัดจากวงแขนแข็งแกร่งของคนที่นอนซ้อนหลังกันอยู่ตอนนี้



“กูบอกว่าจะเช็ค”



“เช็คอะไรของเจ๊ แล้วทำไมต้องมากอดกันแบบนี้ด้วยวะ”



“เช็คว่ามึงหอมยัง ใช้ครีมอาบน้ำกูยี่ห้อไรบ้าง ไหนมาตรวจ”



“ผมหอมแล้วๆๆ เจ๊ไม่ต้องเช็คๆ” และเป็นอีกครั้งที่กูดิ้นกระแด่วๆอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงของตุ๊ดที่ชอบทาปากแดงสวยๆแต่แขนล่ำกล้ามใหญ่ ตั้งใจจะผลักจะดันให้หลุดยังไงก็ไม่เคยหลุดเคยพ้นสักที



“ไม่เชื่อมาดม”



“ไม่เอา ไม่ให้ดม ปล่อยผมนะเว้ย”



“ดีดดิ้นๆจังเลยอ่ะ นิ่งๆได้ไหม”



“ไม่ได้สิเห้ยยย เจ๊ๆๆๆๆๆ!”



“ว่าไง” เสียงเข้มที่ดังอยู่ชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆที่ผมรู้สึกได้ทำให้ผมต้องหันหน้าไปมอง ใบหน้าหล่อๆที่อยู่ใกล้กันในระยะประชิดแบบที่คิดไว้ไม่มีผิด ผมที่ช้อนสายตามองคนที่ขยับตัวเข้ามาใกล้ กึ่งนอนกึ่งๆจะคล่อมกันไว้จากทางด้านหลัง



“เจ๊...” เอ่ยปากออกไปด้วยเสียงที่ไม่ได้ดังเหมือนอย่างทุกที ใจผมมีคำถาม แต่ไม่รู้ว่าจะถามออกไปดีไหม ... ฝ่ามืออุ่นๆของอีกฝ่ายที่ผมคุ้นชินดีค่อยๆเลื่อนมาลูบแก้มผมเบาๆ เป็นความรู้สึกที่พอโดนสัมผัสแล้วมันก็เผลอหลับตาเอียงหน้าตอบรับสัมผัสนั้นตลอด



“สายตามึงสับสนมากเลยนะคะ”



“ผมอยากถาม แต่... แต่ไม่รู้ว่าต้องถามดีไหม”



“ถามกูหรอ”



“อื้ม” พยักหน้าตอบไปหน่อยๆ มองเห็นสายตาคมที่ยังจับจ้องอยู่ที่หน้าของกัน นิ้วโป้งแกร่งที่ยังคงทำหน้าที่เหมือนเดิมคือค่อยๆลูบไล้แก้มผมเบาๆ มองเห็นคนตรงหน้าที่ยิ้มออกมาน้อยๆเหมือนเอ็นดู



“ถามมาสิ ถ้าตอบก็ได้จะตอบให้”



“เจ๊...เจ๊เป็นตุ๊ดจริงๆหรือเปล่าวะ”



“ทำไมมึงถามแบบนั้นล่ะคะ” คนตรงหน้าที่ตอบออกมาพร้อมๆยิ้มขำๆ ก็ไม่เข้าใจว่าคำถามของผมมันตลกตรงไหน



“ก็ผม ... ผมไม่เข้าใจเจ๊เลย”



“ไม่เข้าใจเรื่อง”



“ก็ทุกเรื่อง” ทุกเรื่องที่ทำอยู่กับผมตอนนี้ ...



“อยากได้คำตอบหรอคะ”



“อื้ม” ช้อนตามองดวงตาคมที่มองสบตากับผมไม่ละไปไหน สายตาเข้มๆของอิเจ๊พี่มันที่เหมือนดูดกลืนทุกอย่างทำให้เราลุ่มหลงและละสายตาไปไม่ได้ ได้เผลอกลืนน้ำลายลงคอไปอย่างฝืดฝืนตอนที่มองตากันอยู่แบบนี้



“ทำให้กูหมดความอดทนสิ ... บางทีมึงอาจจะได้คำตอบ”



“หมดความอดทน หมายถึง อื้มม”



ริมฝีปากอุ่นที่กดทาบทับลงมาแบบไม่รอให้ผมได้ถามหรือพูดอะไรออกไปอีก ลิ้นร้อนๆของอีกฝ่ายที่ก็กวาดต้อนลิ้นเล็กๆของผมดูดดุนแผ่วเบา แต่รู้สึกเสียววาบไปทั้งใจ



“ฝันดีนะคะหนู”



ผละหน้าออกมาแล้วพูดแบบนั้นด้วยเสียงธรรมดาที่ไม่ใช่เสียงสองเสียงสามแบบที่ชอบทำ พี่มันที่มองตากันพร้อมส่งยิ้มแบบเอ็นดูมาให้ ก่อนจะผละตัวไปนอนลงข้างๆตัวผมเหมือนแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งแบบนั้น นานหลายนาทีกว่าจะตั้งสติได้ ผมที่ค่อยๆหันหน้าไปมอง ก็เห็นอิเจ๊พี่มันนอนหลับตาพริ้มลมหายใจสม่ำเสมอหลับไปแล้ว



ผมที่ค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่นๆ และมองหน้าคนที่หลับไปแล้วแบบไม่เข้าใจสักนิด แต่ที่แน่ๆ ... เอมว่าเอมโดนลวนลามอีกแล้ว



ในจังหวะที่กำลังจะทิ้งตัวลงนอนบ้างกลับได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังมาจากหัวเตียงสั่นซะแบบนั้น มือถือของผมกับของเจ๊มันที่วางไว้ข้างกันที่หัวเตียงทำให้ผมต้องชะโงกหน้าไปมองเพราะคิดว่าเป็นของตัวเอง แต่กลับไม่ใช่ ตั้งใจว่าจะไม่สนใจ แต่ข้อความที่ปรากฏขึ้นในหน้าจอโทรศัพท์ของอิเจ๊ก็ทำให้ผมต้องมอง



[[Praphay: ดานี่ๆจ๋า คิดถึงจังเลย คิดถึงเราบ้างไหมน้า]]



...



“ฮัลโหลลลล หนูน้องเอมลูก ทำไมมึงตาโบ๋ๆดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าแบบนี้ล่ะค่ะ ตั้งแต่ในห้องเรียนแล้วนะ กูนึกว่าหนังตาของมึงจะเอาชนะคุณธรรมในเรื่องการเรียนของมึงได้ แล้วหลับในห้องซะอีก”



ไอ้หยีที่เดินเข้ามาหาผมที่โต๊ะกลางโรงอาหารของคณะ ในมือมันถือแก้วชาเขียวปั่นจากแบรนด์ดังเงือกเขียวเข้ามาด้วย มันที่พึ่งเดินไปซื้อมาเมื่อกี้ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับผม แล้วใช้สายตามองกันเหมือนมองสิ่งแปลกประหลาดหน่อยๆ



“มึงไปทำงานที่ผับแล้วเลิกดึกมาหรอคะ”



“เปล่าอ่ะ” ผมส่ายหน้าแล้วมองไอ้หยีที่ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้า ผมเอื้อมมือไปดูดชาเขียวปั่นของมันอึกนึง



“ตอนนี้เจ๊มันให้กูมาทำงานบ้านให้มันแทน จะได้ไม่ต้องเลิกดึกๆเพราะกูมีเรียนเช้าอ่ะ” เล่าออกไปแบบนั้นเพราะเรื่องนี้ยังไม่ทันได้เล่าให้มันฟัง มีแต่ไอ้เก้อที่รู้และโวยวายไปก่อนแล้ว



“เนี่ยเห็นไหม เจ๊มันเป็นคนดีมากๆแบบที่กูบอกเลยใช่ไหมล่ะ ...ว่าแต่แล้วทำไมสภาพมึงดูไม่ได้งี้อ่ะคะถ้าไม่ได้นอนดึก”



“กูนอนไม่ค่อยหลับอ่ะป้า” บอกมันออกไปแบบนั้นก่อนจะเอาหัวซุกลงไปหากระเป๋าตัวเองที่วางอยู่ที่โต๊ะ อยากจะหลับตาอยู่อย่างนี้และฝันถึงเธอเรื่อยไป กูร้องเพลงเลย แต่พูดตรงๆจากใจคือง่วงมากค่ะ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าเมื่อคืนน่ะสิ...



“ทำไมนอนไม่หลับวะมึง ผีอำหรอวะ” อยากจะบอกเหลือเกินว่าผีไม่ได้อำกู แต่น่าจะเป็นคนมากกว่าล่ะที่อำกู



“ป้า”



“ว่าไงคะ” มันที่เลิกคิ้วขึ้นแล้วมองหน้ากัน หน้าตาบ่งบอกได้ว่ากูพร้อมตอบคำถามมึงทุกเรื่อง ขอเพียงมึงเอ่ยปากออกมาให้กูได้เสือก



“เปล่าอ่ะป้า ไม่...ไม่มีไรทั้งนั้นแหล่ะ กูแค่นอนไม่ค่อยหลับอ่ะ” เลือกที่จะบอกมันออกไปแบบนั้น เพราะจริงๆก็ไม่รู้ว่าจะถามอะไรมันออกไปดี ... มันก็เป็นแค่เรื่องราวเล็กๆที่ผมสงสัยแค่นั้นเอง แต่ถ้าถามว่าเกี่ยวกับผมไหม ก็ไม่ใช่หรอกมั้ง



“มึงแปลกๆนะคะอิเอม แต่ช่างมึงเถอะเพราะมึงคะ วันนี้เค้าบอกว่าจะจับสายรหัสค่ะ พวกเราไปดูกันไหมคะเผื่อว่ากูจะได้น้องรหัสหล่อๆล่ำ คือถ้าได้หล่อๆแบบนั้นนะ กูจะเทคแคร์ดูแลนะ ทั้งเช้าทั้งเย็นเลยล่ะค่ะ”



“ช่วยเก็บนอของป้ามึงหน่อยได้ไหมวะ”



เป็นไอ้เก้อที่เดินเข้ามาพร้อมจานข้าวมันไก่ทอดของมัน น้ำซุปข้าวมันไก่หอมๆที่ลอยเข้ามากระแทกจมูกทำให้กูต้องทำจมูกฟุดฟิดแบบอดไม่อยู่ ผมที่มองหน้าไอ้เก้อแล้วยิ้มให้มัน มันก็ไม่ได้ว่าอะไร .... เรายังคงไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ที่มันโทรหาผมอย่างบ้าคลั่งแล้วผมไม่ยอมรับสาย  ผมรู้สึกเหมือนไอ้เก้อเองก็แกล้งๆทำเบลอไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืนเหมือนกับไม่อยากพูดถึง และเพราะแบบนั้น ผมเองก็เลยทำนิ่งๆไปดีกว่า ... ดีกว่าพอพูดออกมาแล้วเราต้องทะเลาะกันอีก



การทะเลาะกับเพื่อนสนิท จริงๆมันก็ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่



“กูอยากมีผัวมึงเข้าใจไหมคะ ต้องการผู้ชายมาเป็นลูกเขยให้พ่อแม่ ทำไมเรื่องแค่นี้มึงไม่เข้าใจอ่ะคะอิเก้อ”



“ระริกระรี้แบบมึงมีแต่ผู้ชายเค้าจะวิ่งหนีอ่ะดิป้า”



“เค้ากลัว” และเป็นผมที่พูดเสริมขึ้นแบบนั้น  หันไปมองหน้าไอ้เก้อแล้วเราก็พยักหน้าให้กันแบบเห็นด้วย



“เดี๋ยวกูตบคู่กันให้หน้าหันเลยนะคะ กูผิดตรงไหนแค่ตื่นเต้นเรื่องผู้ชาย ก็กลัวไม่ได้ลูกเขยให้แม่ กูกลัวไม่ได้ใช้มดลูก พวกมึงเข้าใจไหม!”



เข้าใจ



เข้าใจว่ามึงเป็นผู้หญิงแรงๆที่อยากจะพูดอะไรออกมาก็พูด น่ากลัวจนกูอยากหลบลี้หนีภัย ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งนึงมันเคยเป็นน้องรหัสอิเจ๊ดานี่ ... ถอดออกมาเหมือนกันฉิบหาย ... เป็นผู้หญิงที่มีคาแรคเตอร์และอินเนอร์เหมือนกระเทย



“แล้วว่าไง สรุปพวกมึงตกลงกับดูน้องรหัสกับกูนะคะ แดกข้าวเสร็จแล้วก็ไปกันเลยๆ” อิป้าที่ว่าออกมาแบบนั้นแล้วหันมาส่งยิ้มอ้อนวอนให้ผม ผมเองที่ก็หันหน้าไปมองไอ้เก้ออีกที



“กูยังไงก็ได้นะ แล้วมึงอ่ะเก้อจะไปป่ะ” ถามออกไปแบบนั้น เพราะปกติมันเป็นคนขี้เกียจทำกิจกรรมอะไรพวกนี้ สมัยรับน้องไอ้เก้อก็เต็มกลืนเต็มทีแล้ว มันมีพวกผมเป็นเพื่อนก็ถือว่าบุญของมันแล้วครับ



“เออๆ อยากไปก็ไป แต่อย่าฝันว่ากูจะอินกับน้องรหัสอะไรนี่ กูจะไม่เทคเหี้ยไรให้แม่งทั้งนั้นแหล่ะ ...ยกเว้นถ้าสวยก็อีกเรื่อง”



“Kจ้า”



ไอ้หยีที่พูดออกมาแบบนั้นพร้อมกรอกตาใส่ไอ้เก้อ ในความคิดของผมก็คือ ไอ้หยีได้พูดแทนอนาคตน้องรหัสของไอ้เก้อไปหมดแล้ว



“ป้ามันหมายถึงมึงจะได้น้องรหัสที่มีKจ้า”



บอกมันออกไปแบบนั้น แล้วมันที่กำลังสวาปามข้าวมันไก่แบบหน้ามืดตามัวเหมือนคนอดยากก็ทำแค่ยกนิ้วกลางขึ้นมาใส่หน้าผมเป็นการชมเชย



ผมกับไอ้หยีที่มองหน้ากันแล้วก็โพล่งขำออกมาแบบนั้น เป็นช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนแล้วเราก็ได้เล่นกันกวนตีนกันขำๆไปแบบนี้ก็มีความสุขดี ... แต่อีกใจนึงของผมก็ยังอดนึกถึงข้อความในไลน์ของเจ๊มันเมื่อคืนที่ถูกส่งมาแบบนั้น ข้อความที่ถามถึงกันว่าคิดถึงหรือเปล่า



Praphuayคือใคร



แล้วคนอะไรทำไมถึงชื่อแปลกๆว่า พาพวย วะ



สงสัยจริงๆเลย





::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::



มาแล้วจ้า วันนี้ลงให้บ่ายเย็นกันไปเลยน้า

แต่ว่าเอมลูก ไม่ใช่พาพวย พะพายสิเห้ยยยย ... น้องเอมเป็นเด็กตลก

ส่วนในตอนนี้นั่น อิเจ๊ แกวอแวลูกฉันอีกแล้วนะคะ สงสารน้องเอมเพราะน้องตามไม่ทันอิเจ๊แน่ๆ

ส่วนความคิดของเจ๊นั้น...ไม่มีใครรู้หรอก อิอิ

เห็นบางคนทีมพี่เก้อกันเยอะมาก ... อยากให้เข้าใจว่า พี่เก้อเป็นคนเทาๆคนนึงที่มีในโลกนี้ แต่พี่ก็อยากดีกับน้องเอม

โง้ววว เชิญลงเรือตามสบายจ้าา

และแคทขอฝาก แฮชแทค #สวยๆเป็นผัว ในทวิตเตอร์ด้วยจ้า ไปเม้นท์พูดคุยแนะนำนิยายเรื่องนี้กันได้นะคะ จุ๊บๆ

แคทรออ่านคอมเม้นท์จากคนอ่านที่น่ารักของแคทอยู่นะคะ  :mew1: :katai4: :call: :pig4:


และแคทขอขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์น่ารักๆสำหรับ4ท่านที่เข้ามาอ่านครึ่งหลังของตอนที่9ที่แคทพึ่งมาลงเมื่อตอนบ่ายด้วยนะคะ  น่ารักมากๆเลย พอมาลงก็มาอ่านมาเม้นท์กันทันที แคทดีใจมากๆเลยค่ะ


:z6: อีเจ๊ทำเป็นหวง
มึงอย่าทำให้น้องเสียใจหล่ะ
  55555 สติ๊กเกอร์ที่ถูกถีบน้านน มั่นใจว่าอิเจ๊ดานี่แน่ๆที่ต้องโดน อิอิ ทีมแม่น้องเอมใช่ไหมเอ่ย


ขอความชัดเจนด้วยค่ะ ลูกแม่โดนหลอกกินตับตลอดเลย
  ต้องปกป้องน้องเอมกันนะคะคุณแม่ ตอดน้องตลอดเลย


:katai2-1:
 :pig4:
  ขอบคุณมากๆนะคะ แคทมาแล้ว มาอ่านต่อน้าาา


:katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
  แคทมาแล้วนะคะ มาอัพตอน10แล้วน้าาา มาอ่านต่อกันนะคะ






ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
เพื่อนเก้อ ตอนนี้ไม่ได้ชื่อไทเกอร์แล้วนะ เปลี่ยนเป็นรักเก้อ ไปแล้ว
ตัดใจเถอะ เพื่อนเขาไม่ชอบหนูหรอก เพราะ ฉะนั้นจงทำใจ
เนี่ย คนของหนูก็จะมาแล้ว อย่าสนใจเพื่อนนักเลย เที่ยวผับเที่ยวบาร์ต่อไปดีกว่า
(ติดความหนูมาจากเจ๊ดานี่เลย)

ตอนนี้เจ๊ดานี่อย่างร้าย
พูดคะขาแบบไม่ใช้เสียงสอง แถมยังมากอด มาหอม ทำให้น้องใจไม่ดีอีก
โอ๊ยยย บาปค่ะ พบคนบาปแห่งดานี่เวิลด์อยู่ตรงนี้1อัตรา

ส่วนน้องเอม คิดได้ไงชื่อพาพวย นี่ยังคิดไม่ออกเลย
ยอมใจในความครีเอทชื่อของน้องมาก

ปล.ตอนอ่านเจอนมยัดฟองน้ำนี่นึกถึงประโยค‘ผู้หญิงสมัยนี้ก็เหมือนซองเลย์’เลยค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-12-2019 23:45:14 โดย u_cosmos »

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :m16: เราเป็นทีมนุ้งเอม รอกระทืบคนรังแกน้อง

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 734
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-6
อิเจ้จะมาทำน้องเอมสับสนไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ เผื่อเจ้มีกิ๊กแล้ว ก็ปล่อยเด็กมันไปเหอะ นะเจ้ดานี่คนสวย ผมยาวไปถึงเชียงใหม่ (ยอมใจความมโนของเจ้แกจริงๆ).


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
เอาแล้ววว. งานจะเข้าเจ้แล้วครับ,,,,

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
ติดตามจ้า สนุกดี~

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
    • แฟนเพจ
บทที่11




‘ตึ่งๆโปะตึ่งๆๆ’



“เนี่ยๆๆ เค้าเริ่มกันไปครึ่งนึงแล้วค่ะเนี่ย อิเก้อ คือมึงชักช้ามากค่ะ”



“ปกติกูก็ชักเร็วอยู่นะป้า”



“คนละชักค่ะอิสัด”



ผมที่ได้แต่ส่ายหน้ากับบทสนทนาของไอ้เก้อกับไอ้หยี เรื่องลามกก็คือต้องยกให้พวกมันสองคนเป็นอันดับหนึ่ง เข้าขากันดีโบ๊ะบ๊ะยิ่งกว่าแก๊งสามช่าเลยทีเดียว



“ไหนๆๆๆ ไปถึงไหนแล้ว ขอดูหน่อยจ้า กรี๊ดๆๆ น้องผู้ชายคนนั้นหน้าดีจังเลยค่ะคุณขา คนนู้นก็เลิศไม่หยุด” 



ไอ้หยีที่เกาะแขนไอ้เก้อพร้อมชะเง้อคอมองไปรอบๆพร้อมชี้ชวนให้มองเด็กปีหนึ่งของคณะเราที่นั่งรวมตัวกันอยู่ที่ลานว่างด้านหลังตึกคณะ เป็นที่ประจำที่เอาไว้สำหรับซ้อมเชียร์ของคณะ รวมถึงการทำกิจกรรมต่างๆ การจับสายรหัสก็ด้วย



“จะมีไอ้หน้าไหนมันหล่อกว่ากูวะป้า”



“มั่นหน้ามั่นโหนกมั่นกะโหลกมั่นเบ้าจริงๆนะคะ”



“หรือมึงจะบอกว่ากูไม่หล่อวะ”



“โอ๊ยย หล่อค่ะ หล่อมากมายอิผัวของกู อยากเป็นเมีย”



“ขอโทษจริงๆนะครับ ผมไม่กล้ายุ่งกับของที่ต้องเก็บรักษา”



“มึงจะบอกว่ากูมีค่าสินะคะ”



“ไอ้เก้อมันจะบอกว่าป้ามึงแก่” เป็นผมที่บอกออกไปแบบนั้น และก็เป็นไอ้หยีที่หันมาทำหน้ายักษ์ใส่พร้อมถอนหายใจแรงๆ



“อิสัด กูรู้ค่ะ! กูก็อุตส่าห์เมินๆไปเรื่องอื่นแล้ว มึงยังจะพูดออกมาทำไมคะอิน้องเอม”



“เอ้าหรอ โทษทีนะป้า”



“กูล่ะเหนื่อยกับมึงจริงๆค่ะอิเอม”



ไอ้หยีที่บอกแบบนั้นแล้วถอนหายใจใส่กันอีกรอบ ก่อนมันจะหันหนีไปมองพวกน้องๆต่อ พวกผู้คุมเชียร์ก็ยังคงทำหน้าทีต่อไปเรื่อยๆ นึกถึงตัวเองตอนปีหนึ่งที่ต้องลุกออกไปจับฉลากสายรหัสเมื่อตอนปี1 ตอนนั้นกูก็สั่นแบบสุดๆ ตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนลุ้นหัวซะอีก



“สวัสดีครับ สายชล 01363 ขอจับสายรหัสครับ”  เสียงที่ดังมาจากทางด้านหน้าทำเอาผมหลุดออกจากภวังค์สมัยปี1ของตัวเอง



เสียงนี้ทำไมมันคุ้นๆ



และพอมองดูดีๆแล้วก็ยิ่งคุ้นเลย ชัดเลย ชัดเลย



“นั่นมันน้องคนนั้นนี่หว่าไอ้เก้อ ใช่มะๆๆๆ น้องอะไรวะ กูลืมชื่อแม่ง” หันไปถามไอ้เก้ออย่างตื่นเต้น แต่ไอ้เพื่อนของผมมันที่ก็แค่มองตรงไปนิ่งๆ จับจ้องอยู่ที่หน้าของน้องมันจากที่ไกลๆตรงนี้ ก่อนจะแค่นเสียงออกแนวรำคาญออกมานิดหน่อย



“เหอะ ไอ้เสือ”



“เออๆๆ ไอ้น้องเสือ”



“เหอะ ลูกเสือน่ะสิมัน ... ใครแม่งได้ไอ้เด็กเหี้ยนี่เป็นสายรหัสแม่งโคตรจะซวย” ไอ้เก้อที่แค่นเสียงพูดออกมาแบบนั้น หน้าตาของมันดูเหม็นเบื่อกับงานจับสายรหัสนี้เพิ่มขึ้นไปอีกสิบเปอร์เซ็นต์



“เดี๋ยวนะคะๆ พวกมึงรู้จักน้องคนนี้หรอคะ ทำไมไม่แนะนำกูคะ!” เป็นไอ้หยีที่หันมามองหน้าเราสองคนแบบจับผิด ยักคิ้วหรี่ตามองกันไม่เลิก กำลังจะอ้าปากเล่าเรื่องไอ้น้องเสือนี่ให้ไอ้หยีฟัง ก็ติดตรงที่ไอ้เก้อมันพูดขัดขึ้นมาก่อน



“หน้าตามันก็งั้นๆป่ะวะป้า มึงจะตื่นเต้นทำเหี้ยอะไร” ไอ้เก้อที่ว่าออกมาแบบนั้น มันยังคงมองไปที่น้องมันนิ่งๆอยู่แบบนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคิดอะไร กำลังจะอ้าปากถามมันต่อไป ก็ได้ยินเสียงเซ็งแซ่รอบข้างดังขึ้นมาก่อนซะแบบนั้น



“สาเหตุที่พี่ยังโสด เพราะชื่อพี่โหด หล่อ ดุ”



“ฮู้ววว ฮิ้วววว”



เสียงโห่ร้องที่มาพร้อมๆกับเสียงรัวกลองหลังจากที่น้องเสือมันอ่านกระดาษที่ตัวเองจับขึ้นมาได้จากในกล่องจบ โค้ดลับสายรหัสที่ทำให้คนทั้งคณะฮือฮา ไม่พ้นแม้แต่ผมและไอ้หยีที่ตาเบิกกว้างขึ้นในตอนนั้น พวกเราที่ค่อยๆหันหน้าไปมองไอ้เก้อช้าๆ มันที่ได้แต่อุทานออกมาว่า



“สัด!”



...



“เนี่ย เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้แหล่ะเจ๊ โคตรจะฮา ไอ้เก้ออ่ะมันโคตรจะไม่ชอบไอ้น้องเสือนั่นมากๆเลย แต่ดันเสือกได้น้องมันเป็นสายรหัสว่ะ”



“สมน้ำหน้ามันค่ะ”



“เอ๊ะ แล้วเจ๊จะมาสมน้ำหน้าเพื่อนผมทำไมเล่า แต่นะ อันนี้มันเหมือนที่โบราณเค้าว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอป่ะวะ ...เหมือนผมเลยว่ะ”



“อะไรของมึงคะ?”



“ก็ผมก็เกลียดเจ๊เหมือนกันอ่ะ เนี่ย เลยเจอแม่งทุกวันเลยยยย”



บอกออกไปแบบนั้นแล้วยักคิ้วใส่เจ๊พี่มันไปสองจึก ตั้งใจว่าจะแกล้งด่าเจ๊มันอ้อมๆว่ากูเกลียดมึงนะจ๊ะ อีกคนที่เงยหน้าขึ้นมามองกันนิ่งๆ ในสายตาคมๆของเจ๊มันที่มอมาที่ผมเหมือนไม่พอใจแว๊บหนึ่งนั่น พอเห็นแบบนั้นแล้วผมก็ยิ่งฉีกยิ้มให้กว้างขึ้นเลย รู้สึกเหมือนชนะที่ครั้งนี้กวนตีนมันได้สำเร็จ



“ของมึงไม่ได้เรียกว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอค่ะหนู”



“หื้ม?”



มันที่ว่าออกแบบนั้นทำให้ผมต้องขมวดคิ้วแบบไม่เข้าใจ ต้องถือไม้กวาดหันกลับไปมองมันใหม่อีกครั้ง เจ๊พี่มันที่เอื้อมมือพับฝาโน๊ตบุ๊คลงในตอนนั้น แล้วเอามือทั้งสองข้างยกคือมาวางค้ำประสานกันตรงหน้าแล้วจ้องมองตาผมนิ่งๆ ก่อนที่รอยยิ้มที่มุมปากจะถูกจุดขึ้นมาน้อยๆ



“ของมึงกลับกูเค้าเรียกว่า เกลียดอะไรได้อย่างนั้นค่ะ”



“อะ...อะไรของเจ๊วะ”



“ก็หรือไม่จริงล่ะคะ มึงกับกูเราได้กันมาตั้งกี่ครั้งแล้วน้า แบบนี้จะไม่เรียกเกลียดอะไรได้อย่างนั้นได้ไงล่ะคะ”



“ได้อะไรวะเจ๊ ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยเถอะ!” ตะโกนออกไปแบบนั้นแล้วหันหลังหนี ไอ้เชี่ยเอ๊ย แค่ตั้งใจว่าจะแกล้งด่าเล่น แต่ทำไมกูถึงโดนตอกกลับมาอีกแล้ววะ แถมครั้งนี้ยังเป็นเรื่องนี้อีก



“จริงหรอคะ” สะดุ้งตกใจขึ้นมาในตอนที่เสียงเข้มๆนั่นดังอยู่ที่ข้างหู หันหน้ากลับไปมองก็เจอใบหน้าหล่อที่วันนี้ทาตาสีพีชที่จ้องมองกันด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก แต่ดูเหมือนมันกำลังสนุกอยู่แบบนั้น



“เจ๊! มาใกล้อะไรขนาดนี้วะ” ว่าออกไปแบบนั้นแล้วขยับตัวถอยหนี แต่อีกฝ่ายก็คว้าเอวผมไว้พร้อมรวบตัวเข้าไปกอดไว้แบบหน้าด้านๆ เดี๋ยวนะมึง!! นี่คือเหตุการณ์อุกอาจ!



“เจ๊ มากอดทำไมวะ”



“ก็มึงไม่ตอบสวยไงคะ”



“ต...ตอบอะไรวะ”  ตะกุกตะกักเลยกู ก็จะไม่ให้ตะกุกตะกักได้ไง ก็อีกฝ่ายเล่นขยับหน้าเข้ามาใกล้ ผมที่เอียงคอหนีแค่ไหนอีกฝ่ายก็ยังตามมา  สายตาของเจ๊พี่มันที่กำลังบอกว่าสนุกสุดๆกับเหตุการณ์นี้



“ก็ที่ว่ามึงไม่รู้เรื่องเลย”



“ก็...ก็จริงไง ไม่รู้เรื่องไรสักหน่อย”



“อ๋อหรอจ๊ะ ไม่รู้เลยว่าเคยได้กันอ่ะเนาะ”



“โว้ยเจ๊ ก็แค่ครั้งเดียวป่ะวะ แล้วไหนเจ๊บอกไม่ให้พูดถึงไงวะ จะพูดออกมาทำไมเล่า”



เป็นผมที่ดึงมือของอีกฝ่ายที่กอดเอวกันออกแล้วหันหน้ากลับมาเถียงพี่มันแบบนั้น  แต่พอหันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายก็รู้สึกว่าพลาดฉิบหายในจุดๆนี้ คนตรงหน้าที่เหมือนรอเวลาให้ผมทำแบบนั้นแค่ยกยิ้มมุมปากขึ้นพร้อมๆกับสายตาแวววาว ฝ่ามือแกร่งที่มาพร้อมๆกับนิ้วยาวที่เอื้อมมาลูบแก้มของผม ใบหน้าหล่อคมนั่นก็ก้มเข้ามาจ้องตากันใกล้ๆ ก่อนจะขยับริมฝีปากแล้วพูดออกมาว่า



“ครั้งเดียวจริงๆน่ะหรอคะ” 



ว่าออกมาแบบนั้นด้วยเสียงเข้มๆทุ้มๆที่ไม่เสียงสองเสียงสาม ว่าออกมาแบบนั้นแล้วลูบแก้มกันเบาๆ ... ครั้งเดียว ครั้งเดียวที่เจ๊มันจำได้ แต่อีกครั้งใหม่ๆในคืนวันไปสมัครงานเจ๊มันเมาไง



ใช่ไหม!



ผ่านไปก็นาน มันคงไม่รู้ไม่ใช่หรอวะ



“เออ! ก็ครั้งเดียวไงวะเจ๊!!” ฟึดฟัดๆ ออกอาการฟึดฟัดพร้อมตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย ยกมือดันมือของเจ๊มันให้ออกจากหน้าไปด้วย เป็นอาการเรียกว่าโมโหกลบเกลื่อน



“หลุกหลิกจัง”



“ผมเปล่านะ! เจ๊อย่ามามั่วนะ บอกว่าครั้งเดียวไง”



“แต่กูว่าไม่ใช่”  พูดออกมาแบบนั้นอีกครั้งแล้วยืดตัวกลับไปยืนดีๆ อีกฝ่ายที่กอดอกแล้วมองมา สายตาที่บอกผมว่ามันรู้เรื่องในคืนที่ผมมาสมัครงานที่ร้าน



“จ....เจ๊ เจ๊ร...”



“เพราะคืนนั้นในรถก็ได้มึงไปหลายทีอยู่นะคะ จะมาครั้งเดียวอะไรอ่ะหนู” ว่าออกมาแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มร่าเริง ผมที่เหงื่อออกมาทุกรูขุมขน ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ หัวใจกูเกือบวายไอ้แม่ย้อย! เอมเจ็บไข่ไปหมดแล้ว



“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้นอ่ะคะหนู”



“สักเรื่องได้ไหมเจ๊ ไปเฝ้าร้านเลยไป จะสองทุ่มอีกแล้วเจ๊ยังอยู่อีกนะ” หันหลังหนีแล้วยกมือขึ้นลูบอก ถึงเจ๊มันจะใจดี แต่ใครจะบอกได้ล่ะวะว่าถ้ามันรู้เรื่องคืนนั้นมันจะไม่โกรธ ในโลกจะมีตุ๊ดคนไหนที่อยากไปเป็นผัวให้ใครมากกว่าเป็นเมีย



ถึงเจ๊มันจะเหมือนตุ๊ดปลอมในความคิดของผมก็ตาม



แต่บางทีมันก็เหมือนตุ๊ดจริงอ่ะ ... กันไว้ก่อนดีกว่ากูโดนไล่ออกไหมล่ะ



“ว่าแต่วันนี้มึงไม่ไปด้วยกันจริงๆหรอคะ...พรุ่งนี้มึงเรียนบ่ายนี่นา”



“ไม่อ่ะ ผมมีรายงาน ว่าจะหาข้อมูลจากหนังสือแล้วเขียนออกมาไว้ก่อน พรุ่งนี้ตอนเช้าจะรีบไปพิมพ์ที่หอสมุด” บอกออกไปแบบนั้น แค่พอนึกถึงรายงานเรื่องวิวัฒนาการของอักษรกูก็อยากจะอ้วกออกมาแล้ว คนตรงหน้าที่ขมวดคิ้วนิดหน่อยตอนที่ได้ฟัง



“แล้วทำไมมึงต้องไปพิมพ์ที่หอสมุด?”



“ก็ผมไม่มีคอมไงวะ แล้วเพื่อนคนอื่นๆก็ต้องทำเหมือนกัน จะไปขอใช้ของมันก็ไม่ได้นี่หว่า แต่ผมสบายมาก ทำจนชินแล้ว” บอกออกไปแบบนั้นแล้วยิ้มร่าเริงใส่เจ๊มัน ก้มตัวลงไปเก็บถุงเท้าบอลข้างนึงที่ซุกอยู่แถวๆซอกประตูห้องนอนขึ้นมา



“เจ๊ นี่มึงถอดถุงเท้าอะไรแบบนี้วะ แล้วทำไมมีข้างเดียว” ไอ้เชี่ย เป็นตุ๊ดสกปรกหรอวะ มันยังไง ใช้จมูกก้มลงแบบไม่ต้องใกล้ กลิ่นก็ขึ้นมาที่ลูกตากู ตาเกือบเหล่ ขมไปถึงคอ



“นี่มึงซุกไว้ตั้งแต่ชาติไหนวะเห้ย!”



“อ๋อออ กูก็หาตั้งนาน ก็ว่าทำไมถุงเท้าคู่นึงทำไมมันไม่มีคู่ของมันวะ ที่แท้แอบอยู่นี่เองหรอคะ”   มันไม่ได้แอบอยู่ แต่เหมือนมึงถอดออกจากเท้าแล้วสลัดออกจากตีนแล้วปล่อยมันกระจัดกระจายไปแบบไม่สนใจต่างหากโว้ย



ว่าแต่...ตุ๊ดเล่นบอลหรอวะ



“เจ๊เล่นบอลหรอวะ” หันไปถามมันแบบนั้น อีกคนที่เดินไปส่องกระจกที่แขวนไว้ที่ผนังแล้วหยิบเหมือนลิปมันออกมาทาปาก



“เล่นค่ะ ชอบไปเล่นกับพวกอิอิฐอิน้องจูน แล้วพวกพี่น้องกูก็ชอบชวนค่ะ แบบอิเฮียปืน เฮียทัพเฮียรบไอ้รุกพวกนั้น เล่นกันมันส์ๆอ่ะค่ะ”



“แต่เจ๊เป็นตุ๊ด” ว่าแบบนั้น ก็เห็นอีกฝ่ายที่ขมวดคิ้วแล้วหันหน้ามามองกัน



“ใช่ค่ะ แล้วทำไม”



“แต่เจ๊เล่นบอล” กูกระพริบตาสองปริบแล้วว่าออกไปแบบนั้น อีกฝ่ายที่ทำตาหลุกหลิกนิดหน่อยแล้วโพล่งออกมาใส่หน้าผมว่า



“กูเป็นตุ๊ดสายสุขภาพค่ะ!”




อ่อ...แบบนี้นี่เองสินะ  สุขภาพอ่ะเนาะ


.

.

.



“กูจะไปแล้วนะคะหนู ถ้าหิวตอนดึกอีกก็หยิบแซนวิชที่กูทำไว้ในกล่องออกมากิน ถ้าไม่ชอบเย็นๆมึงเวฟกินก็ได้ กดที่ปุ่มนี้นะคะ ตั้งไว้แค่30วิ มันจะได้ไม่เละ”



“รู้แล้วน่าเจ๊น่า ผมไม่ใช่เด็กแล้วป่ะวะ ผมดูแลตัวเองได้เถอะ”



“หรอคะ มึงน่ะน่าห่วงยิ่งกว่าหมาเด็กอยู่บ้านคนเดียวอีกเถอะค่ะ กูไม่อยู่อย่ากัดสายไฟเล่นนะคะ เดี๋ยวกลับมาเพี๊ยะๆน้า”



“โว้ย! ผมไม่ใช่หมานะเว่ย” เท้าเอวใส่พร้อมบอกออกไปแบบนั้น ในใจลึกๆก็คิดอยากบอกให้เจ๊มันเบิกตากว้างๆกูจะถุยน้ำลายใส่ลูกตา หมั่นไส้แม่งนัก



“เออจริงค่ะ มึงไม่ใช่หมา”



“เออ ก็ใช่น่ะสิ”



“ใช่แล้ว เพราะมึงเป็นควายน้อยไง ควายน้อยของกูน้า” ว่าออกมาแบบนั้น เดินเข้ามาหากันแล้วลูบหัวเล่น



“โอ๊ย!” อิเจ๊พี่มันที่ร้องออกมาแบบนั้นแล้วชักมือออกมาจากหัวของผมแล้วกำมือตัวเองไว้แน่น เห็นแบบนั้นแล้วอดจะสะดุ้งตกใจไม่ได้ แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังรีบคว้ามือของอีกฝ่ายมาดู



“เจ๊เป็นอะไร”



“เจ็บค่ะ”



“ทำไมเจ็บวะ เป็นไร” พลิกมือเจ๊พี่มันไปมา แล้วมองดูอยู่แบบนั้นก็ไม่เห็นจะมีแผลอะไร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองตาอีกฝ่ายแล้วเห็นสายตาวิบวับๆพร้อมๆกับรอยยิ้มขบขันที่ส่งมาให้กัน



“เจ็บมือค่ะ พอดีเขามึงทิ่มมือกู”



“โว้ย! กูจะฟาดมึงตอนนี้เลย”



สุดจะทนกับคนอย่างมึง อิเจ๊ตุ๊ดปลอม!



“กรี๊ดดดด หยุดนะคะ อย่าตีสวยค่ะ มึงอย่าถือไม้กวาดมาค่ะ กูไปแล้วๆ สวยไม่สู้ค่า”  อีกคนที่ร้องโวยวายออกมาแบบนั้นแล้ววิ่งหนีกันออกจากประตูบ้านไปหน้าตาเฉย แม่งน่านัก!



ได้แต่โยนไม้กวาดลงพื้นไปแบบหงุดหงิด ก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงชอบแกล้งกันนักก็ไม่รู้



“กวนประสาทฉิบหายเลย”



“หนูคะ” เสียงสองที่กลับมาพร้อมๆกับใบหน้าที่โผล่มาจากประตูหน้าห้อง ... คือมึงกลับมาอีก!



“ไม่ต้องรีบไปมหาลัยแต่เช้าหรอกค่ะ มึงเข้าไปในห้องทำงานกูห้องนั้นนะคะ บนโต๊ะมีโน๊ตบุ๊คอยู่ มึงใช้ทำงานได้เลย กูไม่ได้ล็อคพาสค่ะ”



“ห๊ะ”



“อย่างงสิคะ เดี๋ยวดูโง่น้า”



“เจ๊!”



“อะๆ ไม่แกล้งแล้ว แต่เรื่องโน๊ตบุ๊คมึงเข้าไปใช้ได้เลยนะคะ พรุ่งนี้มึงจะได้นอนตื่นสายหน่อย จะรีบไปแต่เช้าทำไมให้เหนื่อยวะ”



“แต่ว่ามันของส่วนตัวเจ๊นะ”



“ไร้สาระค่ะ ปกติกูก็แค่มีไว้ดูซีรี่ย์อยู่ละ มึงใช้ทำงานใช้เรียนไปเหอะ”



“เจ๊...ขอบคุณนะครับ” อดที่จะเม้มปากน้อยๆแล้วก้มหน้าบอกออกมาแบบนั้นไม่ได้ ก็ถึงว่าเจ๊มันจะชอบแกล้งกันบ่อยๆ แต่ก็เป็นมันอีกนั่นแหล่ะที่ดูแลเรื่องต่างๆของผมตลอด



“หึ น่ารักนะมึงน่ะ งั้นกูไปก่อนนะ” ว่าออกมาแบบนั้นแล้วยกยิ้มเท่ๆส่งมาให้กัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะขยับตัวเตรียมปิดประตูห้องให้



“เจ๊ ... ขับรถดีๆนะครับ”



รีบบอกออกไปก่อนที่อีกฝ่ายจะปิดประตู มองเห็นรอยยิ้มและสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องมามองกันแว๊บนึงก่อนที่ประตูห้องจะปิดไป พร้อมๆกับอีกฝ่ายที่หายไปจากสายตาของผม ... ก็ไม่รู้ว่าจะคิดไปเองหรือเปล่า แต่ก็รู้สึกว่า รอยยิ้มแบบนั้นของพี่มัน ก็เป็นรอยยิ้มของคนที่มีความสุขไม่ต่างกัน



               พออีกฝ่ายไม่อยู่แล้ว ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ผมที่เดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ๊มัน มองเห็นโน๊ตบุ๊คของมันที่วางอยู่บนโต๊ะ เลือกที่จะไปเปิดทำงานแบบที่เจ้าของเค้าอนุญาต กดปุ่มเปิดสตาร์ทเครื่องแบบปกติ ฮัมเพลงรอเครื่องเปิดไปด้วยแบบอารมณ์ดีไปพร้อมๆกระดิกเท้า ก่อนที่หน้าจอของโน๊ตบุ๊คจะปรากฏอยู่ตรงหน้า



“เอ๊ะ ... นี่มัน”



ได้แต่พูดออกมาแบบนั้นตอนที่จ้องหน้าจอคอมนิ่งๆ ความรู้สึกแปลกๆแทรกเข้ามาแบบที่ห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มและเสียงฮัมเพลงที่ร้องเล่นอยู่เมื่อกี้ก็เงียบไป ไม่ได้รู้สึกอยากร้องเพลงอะไรอีกในตอนนี้ ได้แต่จ้องหน้าจอนิ่งๆอยู่แบบนั้นแบบไม่เข้าใจ แต่ถึงแบบนั้น...ก็อดที่จะรู้สึกวูบๆไหวๆในใจไม่ได้จริงๆ





::::::::::::::::::-- to be continued --:::::::::::::::::::::::::



ตุ๊ดสายสุขภาพอ่ะเนาะ

แต่ว่าห่อเหี่ยวมากๆจากคอมเม้นท์ตอนที่แล้ว คนอ่านหายไปเกินครึ่งเลย

นิยายมันไม่ดีหรอคะ เอาจริงๆรู้สึกเฟลมากๆเลย

ขอโทษที่เขียนมาไม่สนุกนะคะ

ขอบคุณคนอ่านที่ยังอยู่ด้วยกันด้วยนะคะ :mew2: :mew4: :call:

ฝากแฮชแทค #สวยๆเป็นผัว ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ



ขอขอบคุณคนอ่านจากทางเล้าเป็ดที่ยังอยู่ด้วยกันนะคะ



เพื่อนเก้อ ตอนนี้ไม่ได้ชื่อไทเกอร์แล้วนะ เปลี่ยนเป็นรักเก้อ ไปแล้ว
ตัดใจเถอะ เพื่อนเขาไม่ชอบหนูหรอก เพราะ ฉะนั้นจงทำใจ
เนี่ย คนของหนูก็จะมาแล้ว อย่าสนใจเพื่อนนักเลย เที่ยวผับเที่ยวบาร์ต่อไปดีกว่า
(ติดความหนูมาจากเจ๊ดานี่เลย)

ตอนนี้เจ๊ดานี่อย่างร้าย
พูดคะขาแบบไม่ใช้เสียงสอง แถมยังมากอด มาหอม ทำให้น้องใจไม่ดีอีก
โอ๊ยยย บาปค่ะ พบคนบาปแห่งดานี่เวิลด์อยู่ตรงนี้1อัตรา

ส่วนน้องเอม คิดได้ไงชื่อพาพวย นี่ยังคิดไม่ออกเลย
ยอมใจในความครีเอทชื่อของน้องมาก

ปล.ตอนอ่านเจอนมยัดฟองน้ำนี่นึกถึงประโยค‘ผู้หญิงสมัยนี้ก็เหมือนซองเลย์’เลยค่ะ
   รักในคอมเม้นท์ที่เม้นท์ให้กันรัวๆในทุกๆตอนเลยค่ะ ขอบคุณมากๆจริงๆนะคะ แคทดีใจที่ได้อ่านคอมเม้นท์คุณเสมอเลย ดีใจที่เหมือนคนอ่านยังอินไปด้วยกัน ขอบคุณมากๆนะคะ  ส่วนความร้ายของเจ๊ดานี่ คือเหมือนเป็นนางร้ายของเรื่องนี้แทนที่จะเป็นพระเอกอ่ะค่ะ 55555 ยังไงแคทฝากพี่ดาบน้องเอมไว้ด้วยนะคะ :mew2:



:m16: เราเป็นทีมนุ้งเอม รอกระทืบคนรังแกน้อง
  น่ารักมากกกก ฝากน้องเอมด้วยนะคะ ควายน้อยๆของชาวเรา




:L2:
  ขอบคุณมากๆนะคะที่อยู่ด้วยกัน




:z1:

 :กอด1: :pig4: :กอด1:

 o13
  แคทขอบคุณมากๆนะคะ มาอ่านตอนนี้อีกน้าาา



อิเจ้จะมาทำน้องเอมสับสนไปเรื่อยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ เผื่อเจ้มีกิ๊กแล้ว ก็ปล่อยเด็กมันไปเหอะ นะเจ้ดานี่คนสวย ผมยาวไปถึงเชียงใหม่ (ยอมใจความมโนของเจ้แกจริงๆ).
  เราต้องยอมใจในความมโนของเจ๊แกต่อไปนะคะ จริงๆสวยมากเจ๊ฝากบอกมาค่ะ 



:pig4: :pig4:
  ขอบคุณมากๆนะคะ ยังไงมาอ่านต่ออีกนะคะ



เอาแล้ววว. งานจะเข้าเจ้แล้วครับ,,,,
  มาาา เจ๊มันต้องโดน อุ๊อิ (แต่เมื่อไหร่น้า)


หมั่นไส้
  หมั่นไส้ใครก็ได้ แต่อย่าหมั่นไส้หนูน้าาา :mew2:


ติดตามจ้า สนุกดี~
  ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ขอบคุณคำพูดดีๆที่ให้กันนะคะ :mew1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-12-2019 20:55:56 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
แมนๆสาย​สุขภาพ​ แมนๆเตะบอลมากเลยเจ๊​ น้องไปเจออะไรในหน้าจอคะ​ สนุกค่ะติดตามอยู่​ อย่านอยด์นะคะ

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
น้องเอมเอมควายน้อย วันหลังหนูเอาเขาขวิดเจ๊มันไปเลย
คนเอาแต่ใจ ขี้แกล้ง ขี้หยอก แล้วยังทำให้หัวใจหนูเต้นแรงบ่อยๆแบบนี้ ต้องเอาให้เจ็บค่ะ
แล้วก็ถ้ามีเวลาช่วยส่งที่อยู่ให้ทีนะคะ กันเหนียว
เผื่อว่าหนูจะยังไม่รู้ว่าเจ๊เขาสนใจ จะส่งจดหมายไปบอกค่ะ ^^

เจ๊มั่วจริงๆ คนที่ได้(ตั้งหลายรอบ)คือเจ๊ต่างหาก ไม่ใช่น้อง!!!
นี่ขนาดตัวไม่อยู่ ยังมาทิ้งหน้าจอให้น้องคิดมากได้อี๊กกก
ไม่รู้จะเกี่ยวกับเด็กพาพวยอะไรนั่นรึเปล่า
คนอ่านเป็นอึดอัด ว้าวุ่นใจค่ะ วอนคนเขียนมาต่อตอนหน้าเร็วๆนะคะ ><

สำหรับเราเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่อ่านแนวนี้ซึ่งสนุกมากนะคะ
เนื้อเรื่องไม่อืด ภาษาที่ใช้ก็ไหลลื่น คำผิดน้อยมากๆ อ่านไม่สะดุดเลย
เป็นกำลังใจให้ค่ะ <3

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-6
วันไหนอิเจ้ไม่ได้แกล้งน้องคือ คงจะนอนไม่หลับสินะ   :hao3:

ว่าแต่หน้าจอโน๊ตบุ๊คเจ้มีอะไรฮะ น้องถึงมึนไปเลย เป็นรักแรกของเจ้แกใช่ป่ะ   :hao4:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :pig4:  :katai1: อีเจ๊เหมือนจะจริงจัง แต่ก็ไม่ชัดเจนหว่ะ  :เฮ้อ:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด