> Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก Epilogue – My Jewelry [END ]P.13 15/10/19
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก Epilogue – My Jewelry [END ]P.13 15/10/19  (อ่าน 80372 ครั้ง)

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Jewelry Design


“ผมมีเรื่องจะบอกคุณพอร์ชด้วย คือผมต้องไปทำงานที่ญี่ปุ่นสองอาทิตย์ แต่ถ้ามีแบบเครื่องประดับอันไหนที่ต้องแก้คุณพอร์ชส่งให้ผมได้ตลอดเลยนะครับ”

“สองอาทิตย์เลยเหรอครับ”

“นี่เร็วแล้วนะทุกทีผมอยู่อิตาลี เยอรมัน ฝรั่งเศสเป็นเดือนๆ เลย”

“แล้วจะต้องไปอีกไหมครับ”

“ก็ถ้ามีงานของ Pure Jewelry ก็คงต้องไป..ทำไมครับคิดถึงผมเหรอ”

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ”

ทิมหัวเราะก่อนจะเดินมาหาคนที่นั่งแก้แบบอยู่ตรงหน้าโต๊ะดราฟ พอร์ชยังคงนั่งเก๊กอยู่ท่าเดิมก่อนที่ทิมจะเดินเข้ามากอดคอเอาแก้มแนบ คนที่กำลังลากดินสองหยุดชะงักแต่ก็ยังทำเป็นลากเส้นตรงหน้าต่อไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“งานจะยุ่งมากเลยนะไม่มีเวลาคุยกัน”

“ผมเข้าใจ”

“จะไม่เจอกันสิบสี่วัน”

“แป๊บเดียวเอง”

“จะไม่ได้เห็นหน้า”

“ขนาดนั้นเลย”

“ไม่ได้ยินเสียงด้วย”

“อาฮะ”

“ไม่ได้กอดแบบนี้”

“อย่ามาหลอกให้ผมแพ้”

ทิมหัวเราะแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่กอดคอพอร์ชอยู่ จริงๆ เวลาพอร์ชทำงานก็ดูเป็นผู้ใหญ่ดีตั้งหน้าตั้งตาแก้แบบอย่างเดียว พอมองแบบบ้านเพลินๆ อยู่ดีๆ พอร์ชก็หยุดเขียนแบบแล้วหันมามองคนที่ยังกอดคออยู่อย่างนั้น มือขาวๆ ที่อยู่ตรงหน้าทำให้พอร์ชต้องก้มลงไปหอมจนคนที่กอดอยู่ต้องแกล้งขยับหนีไปมา

“ไปวันไหนครับ”

“พรุ่งนี้”

“สองอาทิตย์เอง”

“ใครบอกคิดถึงก่อนแพ้นะ”

“เอาแบบนี้เหรอ”

“เราไม่เคยอยู่ห่างกันเลยอยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง ผมหรือคุณพอร์ชที่จะเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหว”

“มีกติกาไหม”

“ห้ามโทร ห้ามไลน์ ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ”

“ได้..บอกไว้เลยว่าผมไม่คิดถึงคุณทิมหรอกนะแค่สิบสี่วันเอง ผมน่ะแข็งแกร่งกว่าที่คุณทิมคิด”


Jewelry Design

“พอร์ชมึงเป็นอะไรวะนั่งเหี่ยวมาทั้งอาทิตย์ ข้าวปลากินบ้างไหมแล้วมึงเลิกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูวันละร้อยรอบสักที กูปวดหัว”

“เบื่อ”

“ลูกค้าแก้แบบอีกเหรอไง”

“เปล่า”

“แล้วมึงเป็นบ้าอะไร”

“ก็บอกว่าเบื่อ”

“คิดถึงคุณทิมเหรอ”

“ไม่ได้คิดถึง!”

อื้อหือ..รู้เลยว่าโกหกเสียงดังลั่นขนาดนี้ มีนส่ายหัวกับคู่นี้ไม่รู้จะชอบแข่งขันเล่นเกมอะไรนักหนา นี่เดาไว้ว่าคงตกลงอะไรกันไว้เพื่อนเขาถึงได้มีอาการเหมือนคนใกล้ตาย นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พอร์ชมันเสียระบบขนาดนี้ นั่งหงอยเหมือนต้นไม้ขาดน้ำมาทั้งอาทิตย์ แต่ได้ข่าวว่าคุณทิมไปทำงานสองอาทิตย์ โห..อีกอาทิตย์หนึ่งเพื่อนเขาจะทำยังไงวะ ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันต่อพอร์ชก็ขอตัวกลับบ้านเสียงดังโครมครามที่หน้าบริษัททำให้มีนต้องถอนหายใจ

“มึงเดินชนประตูมาสามวันแล้วพอร์ช!”   

เหนื่อยใจกับมัน


น่าเบื่อ
ทั้งๆ ที่ตอนนี้หน้าจอโทรทัศน์มีบอลคู่โปรดแต่พอร์ชก็ยังรู้สึกเบื่ออยู่ดี โทรศัพท์ในมือถูกหยิบขึ้นมารอบที่สามร้อย เขารู้แหละว่าไอ้อาการที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้คืออะไร แต่จะให้ไปยอมรับตรงๆ ก็เสียฟอร์มแย่  คุณทิมนี่ก็ไปทำงานที่ญี่ปุ่นหรือนอกโลกถึงได้หายเงียบไปเลย

ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นแบบเดียวกับที่เขาเป็นอยู่หรือเปล่า เสียงบอลในทีวียังคงเล่นต่อไปแต่อยู่ดีๆ พอร์ชก็ต้องหรี่เสียงโทรทัศน์ลงเมื่อได้ยินเหมือนเสียงคนกดออดหน้าบ้าน พอเปิดกล้องดูก็ตกใจตาโตมองค้างอยู่อย่างนั้น

คุณทิม..


นึกว่าตาฝาดแต่นี่คือคุณทับทิม นพจินดาจริงๆ หลังจากพอร์ชเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาในบ้าน หน้าตาที่ดูอ่อนล้าและท่าทางเหนื่อยอ่อน พอร์ชเลยเดินไปหยิบน้ำมาให้ แต่พอเดินกลับมาที่โซฟาตัวใหญ่คุณทิมก็เอนซบหลับตาไปแล้ว พอร์ชยอมรับว่าโคตร งง เหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไปหมด พอเห็นอีกฝ่ายหลับตาอยู่อย่างั้น พอร์ชเลยนั่งลงข้างๆ ก่อนที่จะขยับตัวให้คุณทิมเอนมาซบ

“คนเราอย่างน้อยก็น่าจะกอดกันให้ชื่นใจสักหน่อยมาถึงก็หลับใส่”

ดีที่โซฟาเขาเป็นโซฟาขนาดใหญ่ พอร์ชเลยล้มตัวลงนอนพร้อมกับกอดทิมให้นอนลงมาด้วย พอขยับตัวได้ที่สบายๆ ทิมก็พาดแขนกอดเอวแล้วเขยิบมานอนซบอกพอร์ชทั้งๆ ที่ตายังคงหลับอยู่ เพิ่งสังเกตว่าคุณทิมยังอยู่ในชุดทำงานเต็มยศดีที่ถอดเนคไทด์ออกไปแล้ว ท่าทางงานจะหนักมากถึงได้ดูเหนื่อยขนาดนี้ ไลน์ที่ขึ้นโชว์ข้อความทำให้พอร์ชต้องกดเข้ามาดูเมื่อเห็นว่ามีคนส่งรูปเข้ามาในกรุ๊ปของสถาปัตย์

BIN : นี่ใช่คุณทิม นพจินดาแห่งวงการจิวเวลรี่ที่ไอ้พอร์ชไปมีเรื่องกับไอ้กันต์เพื่อนมึงอ่ะคอป

COPTER : ใช่ ทำไมวะ?

DINN: นี่มึงแอบถ่ายเขาทำไมเดี๋ยวเขาก็ด่ามึงหรอก

BIN : ฟังก่อนดินแดงกูไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกูบังเอิญบินกลับมาจากญี่ปุ่นไฟล์ทเดียวกับเขา 

JJ: นี่มึงกลับแล้วเหรอวะบิน

BIN : เมื่อกี้เลยจ้าเจเจเพื่อนเลิฟเหยียบไทยไม่ถึงชั่วโมง แต่คุณทิมลงเครื่องแล้วรีบมากไม่รู้หายไปไหนอย่างรวดเร็ว  เออ แต่กูเพิ่งเคยเห็นใกล้ๆ สัดเอ๊ยน่ารักจริงจัง บ๊องแบ้วกรุ้งกริ๊งๆ แต่ท่าทางจะอกหักเพราะเขามีแฟนแล้วแน่ๆ เลยว่ะ

PORSCHE: แฟน? มึงเห็นแฟนเขาด้วยเหรอวะ

BIN : พอร์ชมึงอยู่ไหนไม่อยู่ดูบอลที่บริษัทกับไอ้มีนเหรอหรืออยู่คฤหาสน์สามร้อยล้านของมึง

PORSCHE: กูถามว่ามึงเห็นแฟนคุณทิมเหรอไอ้บินตอบกูเร็วๆ

BIN : ไม่เห็นเว้ยแต่ด้วยความเสือกของกู เขาคุยกับพี่ชายเขาได้ความมาว่า คุณทิมเสร็จงานที่ญี่ปุ่นเร็วจากที่กำหนดไว้สองอาทิตย์แต่พี่ชายจะอยู่เที่ยวต่อตามกำหนดเดิมแต่คุณทิมจะกลับเลย พี่ชายเขาก็เลยถามว่าจะรีบกลับทำไมมีใครรออยู่เหรอ รู้ไหมคุณทิมคนน่ารักของกูตอบว่าไง

PORSCHE: อย่ามาลีลา!

BIN: มึงนี่ใจร้อนเวอร์ให้เวลากูพิมพ์บ้าง

PORSCHE: เล่าต่อ!!!!!

BIN : อีสัดเกลียดเครื่องหมายตกใจ! คุณทิมบอกว่า ไม่รู้ว่าเขารอหรือเปล่าแต่อยากเจอเขามากๆ เลย โอ้โห..โอ้โหกูนี่แหละเสือกเรื่องชีวิตเขาอะไรขนาดนี้ เดาว่าทันทีที่เหยียบแผ่นดินประเทศไทย คุณทิมคงไปหาแฟนเขา เป็นกูรักตายเลยท่าทางเขาเหนื่อยมากๆ ข้าวปลาก็ยังไมได้กินมั้งเห็นพี่ชายเขาบ่นๆ แล้วดูดิก็ยังอยากกลับไปหาแฟนทันทีที่เสร็จงาน แฟนเขาทำไมโชคดีขนาดนี้วะ

PORSCHE: รักมึงว่ะบิน!

BIN : เกลียดมึงอีพอร์ช!

พอร์ชไม่ได้สนใจข้อความที่เพื่อนส่งมาอีกข้อความที่เขาได้อ่านจากบิน ยอมรับว่าตอนนี้เขาหยุดยิ้มไม่ได้เลยสักนิดคนที่นอนกอดซบอกเขาตอนนี้ก็หลับสนิทรู้เลยว่าคงเหนื่อยมาก แก้มใสที่อยู่ตรงหน้าพอร์ชยกมือขึ้นมาลูบเบาๆ คล้ายจะกล่อมให้พักผ่อน ก่อนที่จะอดใจไม่ไหวจูบเบาๆ ลงบนหน้าผากขาว

“ครั้งนี้คุณแพ้นะคิดถึงผมมากแน่ๆ ผมรู้”

“……………………………………………”

“ทับทิม”

“……………………………………………”

“ผมน่ะไม่ได้คิดถึงคุณเท่าไหร่หรอก

“……………………………………………”

“แต่คุณคินด่าผมไฟแลบเลยตอนที่ผมไปบอกว่าผมจองตั๋วไปญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้ว คุณเบนก็ด่าว่าผมอ่อนหัดที่อดทนมาได้ตั้งอาทิตย์หนึ่งมากสุดคุณเบนบอกสามวันก็เกินพอ”

“……………………………………………”

“คุณคินบอกอีกว่าแก๊งลูกเพื่อนแม่เป็นโรคติดแฟนกันทุกคน”

“……………………………………………”

“แย่เลยนะถ้าคุณติดผม..ผมได้นอนกอดคุณทิมทั้งวันแน่ๆ ไม่ต้องทำงานทำการกันพอดี”

“……………………………………………”

“แล้วดูหลับสนิทขนาดนี้ปล่อยผมพูดคนเดียวเป็นวรรคเป็นเวรเลย”

“……………………………………………”

พอร์ชได้แต่มองใบหน้าคนที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง เปลือกตาหลับพริ้มเหมือนเด็กๆ แขนเล็กๆ นั่นก็กอดเอวเขาไว้ไม่รู้ว่านึกถึงหมอนข้างหรือเปล่าถึงได้กอดแน่นขนาดนี้แต่ยอมรับว่าโคตรรู้สึกดี คำพูดของเพื่อนที่พิมพ์มาในกรุ๊ปสถาปัตย์ว่าการนอนกอดแฟนอยู่บ้านดูบอลมันมีความสุขมากแค่ไหน ตอนนี้พอร์ชเริ่มเข้าใจมันแล้ว

“ผมอ่านเกมคุณออกแล้วทับทิม คุณค่อยๆ เข้ามาในชีวิตผมและก็จะทำให้ผมขาดคุณไม่ได้ใช่ไหมแล้วคุณก็จะชนะ”

พอร์ชยังคงไล่จูบหน้าผากสลับกับแก้มขาวของคนที่นอนซบอยู่ก่อนจะกอดกระชับให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม มือของทิมที่พาดอยู่ตรงเอวพอร์ชจับไว้พร้อมกับเกลี่ยหลังมือเบาๆ คล้ายจะกล่อมให้นอนหลับสบายๆ  พอร์ชหลับตาลงเมื่อเครื่องประดับของเจริญกิจธาราใกล้จะถึงคิวเขาแล้ว หลังจากที่บอกให้คุณทิมเลื่อนคิวของเขาไปท้ายๆ ก็ได้ ตอนแรกเขาไม่ได้มีแบบแหวนอยู่ในหัวเลยสักนิด แต่เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้แหวนที่ออกแบบในครั้งนี้เป็นแหวนแต่งงาน

“คุณพอร์ช…อยากได้แหวนแบบไหนคิดไว้เลยนะครับ ถึงตอนนั้นพาว่าที่ภรรยามาด้วยก็ได้ยังไงแหวนแต่งงานก็ต้องออกแบบไว้สองวงอยู่แล้ว”


คำพูดของคุณทิมตอนที่เราเจอกันแรกๆ ย้อนกลับเข้ามาให้เขาได้คิด พอร์ชไม่รู้ตัวเลยว่าเขาจับมือของคุณทิมขึ้นมาแนบจูบเบาๆ พร้อมกับแบบแหวนที่อยู่ดีๆ ก็นึกขึ้นมาได้ตัวแหวนเรียบๆ ไม่มีลวดลายอะไรและมีอัญมณีเพียงแค่เม็ดเดียวไว้ตรงหัวแหวน อัญมณีสีแดงที่เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อนสำหรับแหวนแต่งงานที่เขาเคยวาดฝันไว้ที่จะสวมให้ใครสักคน

ทับทิม






TO BE CON

*CREDIT
https://www.lenyajewelry.co.th
ความหมายของอัญมณี Pink Tourmaline | GEM IN LOVE

โอ้..ฝันถึงงานแต่งงานของเรา

#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-05-2019 21:36:40 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
โอย...น้องทับทิม~~ ชนะเลิศไปเล้ยยยย
เร่งทำงานแล้วรีบกลับมาหาเขาเนาะ ไม่คิดถึงสักนิดดดด ^^

น้องพอร์ชก็ใจเย็นเกิ๊น ต้องชนประตูไปสามรอบ ถึงจะตั้งตัวได้ว่าจะไปหาเขา โถๆๆๆ

กลับมาเจอให้หายคิดถึงแล้วอ่ะเนาะ...ใครแพ้ล่ะทีนี้ อิอิ

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
 :-[ คุณทิมมมม กลับมาแล้ว

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

Finally...

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
อหหหหห รีบกลับมาหาเขาเลยนะ


Sent from my iPad using Tapatalk

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1089
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
แบบแหวนแต่งงานมาแล้วว :mew1:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
ถ้าทับทิมรู้นายก็แพ้เหมือนกันนั่นแหละนายพอร์ช โถ่
จองตั๋วไปแล้วนี่แต่มีคนรั้ง
 :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 o18 พอร์ชปล่อยหมัดเด็ด คุณทิมมึนเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
อ่อยยยยยย

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ mickeyz.min

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 769
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ตอนหน้าแต่งเลยจ้าาาาาา คนอ่านจะแต่งเองแล้วววววว

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
ข้าวปลาก็ไม่ได้กินรีบตรงดิ่งกลับมาหาแฟน หวังว่าแฟนคุณทิมจะไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้คุณทิมเสียใจนะ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
พอร์ชไม่ค่อยคิดถึงทับทิมเลยเนอะ :laugh:

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
เขินนนนนน ดีใจที่มาต่อแล้ว

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
หวานมากกกกก

แพ้กันไปหมดเลย ขำที่บอกว่า จองตั๋วเครื่องบินไปญป.แล้ว 55555

ใดใดคือ คุณทิมน่ารักมากกก อยากเคี้ยวๆแล้วกลืน
 :man1: :man1:

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ทับทิมกับน้องพอร์ชน่าร๊ากกกก อ่านไปอมยิ้มไป  :-[  :กอด1:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ใครหลงใครไม่ต้องบอกแล้ว ชาวบ้านรู้กันทั่ว
ถ้ายังบอกว่าเป็นแค่เกมอีกละก็ จะอดข้าวประท้วงแล้วนะ

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Jewelry Design
#อัญมณีที่รัก

ผมออกแบบแหวนแต่งงานให้คนอื่นมามากมาย
คงมีแค่คนเดียวที่ผมจะไม่ได้ออกแบบแหวนแต่งงานให้
คนๆ นั้นก็คือตัวผมเอง…
- นพจินดา วรโชติเมธี –


- CH.9 –
Opal


คุณคิน 8 สาย
คุณเบน 12 สาย
คุณรามิล 15 สาย

พอร์ชนับจำนวนแก๊งลูกเพื่อนแม่ที่โทรเข้ามาหาคุณทิม  โทรศัพท์สั่นทั้งคืนไม่ยอมหยุดในที่สุดพอร์ชก็ตัดสินใจโทรไปหาคุณคิน เพราะเขามีเบอร์แค่คุณภาคินคนเดียว นี่ทำใจแล้วนะว่าอาจจะโดนด่าไฟแลบอีกรอบ แต่พอบอกว่าคุณทิมนอนหลับอยู่ที่บ้าน คุณคินก็เงียบไป ใจนี่หายไปตาตุ่มแล้วคราวนี้คะแนนอาจจะติดลบสักสองพัน แต่อยู่ดีๆ คุณคินก็หัวเราะออกมา

“บอกแล้วว่าแก๊งลูกเพื่อนแม่เป็นโรคติดแฟน”

“นึกว่าจะโดนด่า”

“อยากให้ด่าหรือไงมึงทำอะไรทิมมันหรือเปล่า”

“กอด”

“กอดแบบไหนวะ”

“นอนกอดเฉยๆ กอดแบบผมกระดิกตัวไม่ได้เลย กลัวคุณทิมตื่น”

“พี่หยกบอกมันทำงานหนักงานมีปัญหานิดหน่อย ถ้ามันตื่นหาข้าวหาปลาให้มันกินด้วยดูแลมันดีๆ ไอ้นี่ก็ดื้อทำงานเสร็จแทนที่จะพักผ่อนบินกลับไทยขับรถไปหามึงเฉย”

“คุณคิน”

“อะไร”

“ผมทำมากกว่ากอดได้ไหม”

“มึงทำไปแล้วกูรู้”

“เฮ้ย..คือผม”

“เออ..กูเข้าใจมองหน้าไอ้ทิมนานๆ ไม่มีใครทนไหวทั้งนั้น”

“น่ารัก”

“โว๊ะ..วันไหนโดนมันฟาดหัวแตกกูอยากรู้ว่ามึงจะชมมันน่ารักอยู่ไหมแล้วนี่มึงยังเล่นเกมกันอยู่เหรอวะ”

“นี่ก็แข่งกันอยู่แต่ครั้งนี้ผมมั่นใจว่าผมชนะ”

“จะบอกให้ไอ้เด็กพอร์ชครั้งนี้มึงไม่ใช่ฝ่ายที่ชนะแน่นอน”

“โห..เพื่อนคุณนอนกอดผมอยู่นี่”

“ไม่เชื่อมึงคอยดูกูรู้จักทับทิม นพจินดามาตั้งแต่สามขวบเกมห่างกันสองอาทิตย์ครั้งนี้มึงต่างหากที่จะเป็นฝ่ายแพ้”

พอร์ชวางสายจากคุณคินเพราะต้องขึ้นเครื่องไปภูเก็ต จะว่าไปคุณคินก็ดูรักอิสระดีขึ้นเหนือลงใต้แทบทุกอาทิตย์ แต่ไอ้ข้อความสุดท้ายที่ได้ยินนี่ก็ไม่อยากจะเถียงหรอกนะว่าไม่จริง ถ้าแพ้แล้วคนที่นอนกอดเขาแน่นนี่เป็นใครกัน ที่จริงพอร์ชตื่นนานแล้วแต่คนที่นอนกอดกันมาตั้งแต่เมื่อคืนก็ยังไม่ตื่น ตอนแรกตั้งใจจะปล่อยให้นอนต่อสักพัก แต่คุณทิมไม่ได้กินข้าวกินปลาตั้งแต่เมื่อวานควรจะปลุกให้มาทานอาหารเช้า

“คุณทิม”

“………………………………….”

“ตื่นเถอะครับไม่หิวเหรอไง”

“………………………………….”

“ทับทิม”

“ได้ยินแล้ว”

“ตื่นเร็ว”

“ไม่อยากลุกเลย”

“งั้นเปลี่ยนท่าก่อนแขนจะเดี้ยงแล้ว”

พูดจริงทำจริงพอร์ชรั้งร่างของคนที่ยังหลับตาอยู่ให้ขยับขึ้นมาบนตัว ไม่งั้นแขนเขาที่คุณทิมนอนหนุนมาทั้งคืนใช้งานไม่ได้แน่ คุณทิมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามอง ท่าทางตอนตื่นนอนน่ารักดีดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ เหมือนยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอร์ชเลยยกตัวขึ้นมากดจมูกลงบนแก้มใสที่อยู่ตรงหน้าเพราะมั่นเขี้ยว

เออ เวลาง่วงๆ นี่ดีเว้ยฟัดแก้มแล้วไม่โดนฟาดด้วย

“รู้ไหมเนี่ยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน”

“บ้านพอร์ช”

“อยากเจอผมขนาดนั้นเลย”

“หลงทางมา”

“ผมก็คิดถึงคุณ..ทับทิมรู้ไหมว่าผมดีใจแค่ไหนที่เปิดประตูบ้านแล้วเจอคุณยืนอยู่”

“ขอฟังอีกรอบซิรู้สึกยังไงนะ”

“คิดถึง สองอาทิตย์โคตรนานเลยว่ะถ้าคุณทิมไปนานกว่านี้ผมจะทำยังไงวะ คิดถึงตาย”

“ขออีกรอบ”

“คิดถึง เอาอีกไหมพูดให้ฟังอีกก็ได้นะ”

ไม่รู้ว่าเขินหรือเปล่าแต่คุณทิมเล่นซบหน้าลงตรงอกกว้าง อ้อนขนาดนี้ใครจะไปทนได้พอร์ชเลยต้องลุกขึ้นนั่งพร้อมกับประคองให้คนที่นอนอยู่บนตัวลุกขึ้นมาด้วย  นี่ก็เลยเวลาทานอาหารเช้ามานานแล้วและแน่นอนบ้านสามร้อยล้านแต่อาหารสดก็ไม่มีเหมือนเดิม พอร์ชเลยจะไปซื้อที่เซเว่นใกล้ๆ ให้

ดีที่คุณทิมมีชุดสำรองอยู่บนรถ พอร์ชเลยให้อีกฝ่ายไปอาบน้ำอาบท่าเลยเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้ จังหวะที่ทิมรับผ้าเช็ดตัวมาถือไว้ต่างคนต่างมองหน้าเมื่อรู้สึกกันทั้งคู่ว่าระหว่างเราทั้งสองคนมันเริ่มใกล้เคียงกับคำว่าแฟนมากขึ้นไปทุกวัน พอร์ชยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นว่าหน้าคุณทิมเริ่มจะขึ้นสีแดง

อ้อ..เขิน

“เดี๋ยวทำอาหารเช้ารอนะจ๊ะที่รัก ขอพักแขนแป๊บมีคนนอนกอดทั้งคืน”

ผ้าเช็ดตัวในมือฟาดใส่หน้าเขาเต็มๆ แถมยังเดินฉับๆ เข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว พอแกล้งตะโกนอีกรอบก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาด่าว่าไอ้เด็กเวร! ก่อนจะปิดประตู  ปล่อยให้เจ้าของบ้านยืนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เพิ่งรู้ว่าการที่ตื่นมาในตอนเช้าพร้อมกับใครสักคนมันดีแบบนี้นี่เอง อยู่ดีๆ ความคิดบางอย่างมันแวบขึ้นมา

“แต่งงานตอนอายุยี่สิบเจ็ดดีไหมวะ”


ทำอาหารเช้าของพอร์ชก็คือเอาออกจากถุงใส่จาน เออ..พอจัดอะไรนิดหน่อยอาหารเซเว่นก็ดูน่ากินขึ้นมาทันที คนที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาหาในห้องครัว ชุดสำรองของคุณทิมคือเสื้อยืดตัวโคร่งไหล่ตกกับกางเกงผ้าสามส่วนพอร์ชชอบเวลาที่คุณทิมแต่งตัวแบบนี้ดูเหมือนเด็กวัยรุ่นดี

“อยู่กับคนทำอาหารไม่เป็นก็เป็นแบบนี้นะทำใจหน่อย”

“ไปฝึกทำอาหารกับเบนเลย”

“คุณเบนทำอาหารเป็นเหรอครับ”

“ระดับเชฟ คีตาได้กินอาหารเช้าหรูหราฟูฟ่าทุกวันบางวันยังกะโรงแรมห้าดาวไม่รู้ว่าเอาเวลาไหนไปทำ แล้วดูผมซิ”

“เฮ้ย ผมเทใส่จานเองกับมือ”

“เก่งจังเลย”

ดูคำพูดคำจาผู้ชายอาชีพสถาปนิกวัยยี่สิบเจ็ดเวลานอนยังไม่ค่อยจะมีจะมีเวลาไปทำอาหารได้ยังไงกัน จังหวะที่พอร์ชกำลังเอาไส้กรอกมาใส่จานก็หันมาเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เอามือจับผมอยู่ก็เลยเอ่ยถาม

“มัดจุกไหม”

“ไม่มีหนังยาง”

“บ้านผมก็ไม่มีเดี๋ยววันหลังผมซื้อไว้แล้วกัน”

“ต้องซื้อเลยเหรอ”

“เอ๊า..ไม่มีก็ต้องซื้อผมไม่ได้มัดจุกเหมือนคุณทิมนี่”

“ผมไม่ได้อยู่บ้านคุณพอร์ชทุกวันสักหน่อยหรือว่าอยากให้อยู่”

พอร์ชรู้สึกว่าคุณทิมเริ่มฟื้นคืนชีพละ หลังจากชาร์ตพลังมาทั้งคืน เพราะตอนนี้คุณทิมเริ่มยกมือขึ้นมากอดเอวเขาจากด้านหลังแล้วเอียงหน้ามามอง คนที่กำลังจัดอาหารเช้าตรงหน้าหยุดชะงักแล้วก้มลงมามองคนทำตาแป๋วบ้องแบ๊วแต่รอยยิ้มนี่เดวิลมากๆ

“แล้วคุณทิมอยากอยู่หรือเปล่า”

“ก็อยู่ที่เจ้าของบ้าน”

“ผมต้องยกขันหมากไปขอคุณทิมจากคุณคินก่อนคนแรก”

“โดนคินเอาต้นกล้วยฟาดแน่”

“ครั้งนี้ฟาดไม่ได้นะครับใครเป็นคนที่มานอนกอดผมก่อน ครั้งนี้คุณทิมแพ้นะ”

“ผมแพ้เหรอ”

“กอดจนผมเป็นตะคริวจะไม่แพ้ได้ไง”

“กติกาเราว่าไงนะ”

“ห้ามโทรห้ามไลน์ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ”

“แล้วไงอีก”

“ใครบอกคิดถึงก่อนแพ้”

“แล้วผมแพ้ตรงไหน”

“ก็คุณทิม…เดี๋ยวนี่คุณหลอกให้ผมพูดว่าคิดถึง”

“ใครหลอก? คุณพอร์ชเป็นคนบอกผมเองต่างหาก สองอาทิตย์นี่โคตรนานเลยว่ะถ้าไปนานกว่านี้ทำไงคิดถึงตายเลย”

“ให้ตายเถอะ ทับทิมทำไมอยู่ดีๆ ผมเป็นฝ่ายที่แพ้ เฮ้ย..ไม่ได้ดิวะผมจะแพ้ได้ไง”

“ก็คุณบอกคิดถึงผมก่อนได้ข่าวว่าจองตั๋วไปญี่ปุ่นด้วยคินบอกผมหมดแล้ว”

“โห..นี่ช็อคเลย”

มีการล้อเลียนประโยคที่เขาพูดอีกต่างหากพอร์ชวางแซนวิชลงกับจานไม่จงไม่จัดมันแล้ว นี่สินะที่คุณคินบอกว่ายังไงเขาก็เป็นฝ่ายแพ้ จริงอยู่ที่คุณทิมเป็นฝ่ายมาหาเขาก่อนแต่เล่นไม่พูดอะไรสักคำ ที่จริงเขาลืมกติกาอะไรที่ตกลงกันไว้ไปหมดแล้วตั้งแต่เห็นคุณทิมยืนอยู่หน้าบ้าน เพิ่งมานึกได้ตอนที่คุณทิมเป็นฝ่ายถามขึ้นมา พอร์ชจับมือคนที่กอดเอวเขาไว้แล้วอุ้มคนที่ตัวเล็กกว่าให้มานั่งตรงเคาน์เตอร์

“ทำไมคุณถึงร้ายขนาดนี้”

“ผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ชินเหรอไง”

“นี่ผมเคยชนะคุณบ้างหรือยัง แต้มผมติดลบหลักหมื่นแล้วแน่ๆ”

“ไม่รู้สิว่าเคยชนะไหม”

พอร์ชเขยิบตัวเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์เมื่อคุณทิมดึงเสื้อให้เข้ามาใกล้ๆ พอร์ชเลยก้มลงมาหาเมื่อคุณทิมเอียงหน้ามากระชิบให้ฟังบางอย่าง

“แต่เมื่อคืนผมก็อยู่กับคุณจนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นคุณ พชร”

พอร์ชหันมามองคนที่ยังไม่ยอมขยับตัวออกไปไหน  รอยยิ้มเดวิลที่เขาชอบเรียกตอนนี้มันน่ารักจนต้องก้มลงไปหอมแก้มหนักๆ จนแก้มใสบุ๋มลงไปแกล้งกดค้างอยู่อย่างนั้นจนคนโดนหอมต้องทุบลงบนไหล่ สงสัยจะหอมแรงไปหน่อยแก้มถึงได้เป็นรอยจางๆ พอร์ชเลยต้องย้ายมาหอมอีกข้างเพื่อความเท่าเทียม ตอนนี้คนชนะนั่งแก้มแดงเป็นตุ๊กตาพอร์ชซบหน้าลงกับไหล่เล็กๆ นั่นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกันและคำถามที่คิดไว้ก็วนกลับมาอีกรอบ

แต่งงานตอนอายุยี่สิบเจ็ดดีไหมวะ


Jewelry Design


ไม่คิดว่าจะต้องออกมาข้างนอก
ด้วยชุดอยู่บ้านขนาดนี้

จริงๆ ทิมไม่ได้เป็นคนคิดมากเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมสักเท่าไหร่ไม่ได้ต้องเป๊ะตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนเบนจามิน แต่ก็นะ..เพราะด้วยอาชีพที่ทำอยู่ต้องเจอลูกค้าหรือก็ไม่ก็คนที่เคยร่วมงานกับ pure Jewelry โดยบังเอิญอยู่บ่อยๆ เลยต้องพิถีพิถันเรื่องเครื่องแต่งกายบ้าง ถึงจะไม่ได้ชุดทำงานแบบที่ใส่ทุกวันแต่ก็น่าจะเรียบร้อยกว่านี้สักหน่อย

“เกิดอยากจะซื้อของอะไรวันนี้ ชุดผมอยู่บ้านสุดๆ”

“ก็ผมว่าง ผมบอกคุณทิมไปแล้วว่าผมเคลียร์งานเพื่อไปญี่ปุ่นแต่คุณก็โผล่มาเฉย”

“อ้อ..ขอโทษนะที่อยากเจอคุณพอร์ชมากจนต้องกลับมาก่อน”

“คนชนะแล้วจะพูดอะไรก็ได้ ตั๋วไปญี่ปุ่นผมไร้ประโยชน์เลย”

พอร์ชจะเดินไปหยิบรถเข็นแต่ตาก็เหลือบไปเห็นร้านขายอุปกรณ์แต่งผมเลยเดินเข้าไปดู ผมคุณทิมเวลาที่ไม่ได้เซ็ตมันนุ่มลื่นปิดหน้าปิดตาจนเจ้าตัวต้องจับมันไว้บ่อยๆ พอร์ชหยิบหนังยางสีดำขึ้นมาก่อนจะชูให้คนยืนมองอยู่ข้างๆ ดูแต่ท่าทางตอนนี้คุณทิมน่าจะมือไม่ว่างเพราะถือแก้วกาแฟไว้อีกข้างก็ถือโทรศัพท์ พอร์ชเลยบอกว่าจะมัดผมให้

ผมสีน้ำตาลเข้มลื่นมือทำให้พอร์ชยิ้มนิดๆ บอกตามตรงเขาเองก็ทำอะไรแบบนี้ไม่เป็นหรอก เขาไม่เคยมัดผม ถักเปีย ให้ใครมาก่อนผู้หญิงคนไหนก็ไม่เคยทำให้ นี่เป็นครั้งแรกที่มัดผมให้ใครสักคน ถึงท่าทางมันจะดูเก้ๆ กังๆ ไปบ้างแต่เขาก็ทำมันได้สำเร็จ ดวงตากลมโตมองเขาไม่วางตาเมื่อเขาจัดผมตรงด้านหน้าให้

“โอเคแล้ว”

“มองหน้าทำไม”

“น่ารักจังเลยวะแกะออกได้ไหมไม่ให้มัดแล้ว”

“ตัวเองเป็นคนทำให้แท้ๆ ไปซื้อของเดี๋ยวนี้”

พอโดนดุพอร์ชเลยต้องไปหยิบรถเข็น เป็นการเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตในรอบหลายเดือนปกติพอร์ชไม่เคยต้องซื้ออะไรมากมายถึงขนาดต้องเข้ามาที่นี่ แต่ก็เริ่มคิดว่าเขาควรดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้อย่างน้อยก็ควรมีพวกนมหรือไม่ก็ซีเรียลไม่ใช่มีแต่พวกมาม่าเต็มตู้ขนาดนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเพราะคนที่เดินดูของอยู่ข้างๆ เขาตอนนี้ด้วยหรือเปล่า…เขาไม่อยากให้คุณทิมต้องกินอาหารแช่เข็งหรือมาม่าบ่อยๆ นี่ถึงขนาดจะไปเรียนทำอาหารง่ายๆ กับป้าพรแม่บ้านที่เจริญกิจธาราแล้วนะ

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาคิดถึงคุณทิมเป็นอันดับหนึ่ง

“ห้ามซื้อมาม่าเยอะนะ”

“ไม่ซื้อเยอะแล้วครับ”

“คุณพอร์ชทำอาหารง่ายๆ ก็ได้ไข่เจียว ไข่ต้ม ไข่ดาว ”

“ยากจัง”

“มันยากตรงไหนมันง่ายสุดแล้วผมยังทำเป็นเลย”

“มาทำให้ผมกินที่บ้านได้ไหม”

“นึกว่าเลิกหยอดไปแล้วไม่เขินเลยเหอะถ้าดูแลตัวเองไม่ได้ผมจะด่าคุณพอร์ชซ้ำอีกด้วย ”

“นี่ก็ดุจังพี่ทิมครับ”

“ถ้าชอบแบบ พี่พอร์ชคะ พี่พอร์ชขา ไปหาเอาที่อื่น”

“ชอบแบบไอ้เด็กเวรเมื่อเช้ามากกว่าครับ”

สรุปพอร์ชก็ได้แต่เข็นรถเข็นตามคนข้างหน้าที่กลายเป็นคนเลือกของให้เอง คนตัวเล็กมัดจุกเงยหน้ามองบรรดานมยี่ห้อต่างๆ สายตาก็ไล่ดูไปเรื่อยๆ มีหันมาถามว่าเขาชอบกินแบบไหนเป็นบางครั้ง พอร์ชเท้าคางมองภาพของคุณทิมที่กอดขนมและนมกล่องไว้เต็มสองแขน ความรู้สึกตอนนี้เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันคืออะไรแต่หยุดยิ้มไม่ได้เลยสักนิด เหมือนเขาได้เห็นทับทิม นพจินดา ในมุมที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น

“พอร์ช ไอ้พอร์ช”

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้พอร์ชหันไปมอง บินเพื่อนสุดที่รักที่เมื่อคืนคาบข่าวดีมาบอก โบกมือทักทายแล้วเดินเข้ามาหา จริงๆ เขากับบินก็เจอกันบ่อยเพราะงานที่รับมาก็แนวใกล้เคียงกัน พูดคุยถึงผลบอลเมื่อคืนไปเรื่อยเปื่อยที่จริงแล้วพอร์ชก็ไม่ได้ตั้งใจดูบอลเลยสักนิดสนใจคนที่นอนอยู่ในอ้อมแขนมากกว่าที่จะเงยหน้ามองทีวี

“แล้วเมื่อคืนมึงแม่งหายไปเลยไม่มีใครมาเม้าส์เรื่องบอลกับกู ลูกนั้นโคต..”

“พอร์ชเอานี่ด้วยนะ”

คุณทิมที่เดินหายไปไหนไม่รู้กลับมาพร้อมอาหารเช้าซีเรียลกล่องบะเร่อพอร์ชรับมันมาวางไว้ในรถเข็น พอเงยหน้ามองเพื่อนตัวเองที่เห็นว่าอยู่ดีๆ ก็เงียบไปแต่ท่าทางที่เห็นอยู่ตอนนี้ทำให้พอร์ชหลุดขำออกมา ไอ้บินถือขวดแชมพูมองตาค้างเมื่อเห็นว่าคนที่เพิ่งเดินเข้ามาหาเป็นใคร และทำท่าตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าพอร์ชคว้าเอวคุณทิมเข้ามาใกล้ๆ เมื่อมีรถเข็นเบียดเข้ามาหาและหัวใจแทบวายตอนที่มือของคุณทิมวางลงบนแขนของพอร์ชแล้วพูดเรื่องเกี่ยวกับน้ำผลไม้อะไรสักอย่างฟังไม่ค่อยได้ยิน จนกระทั่งทิมหันไปมองบินถึงได้รู้สึกตัว

“เพื่อนเหรอ”

“ครับ นี่บินมันเป็นแฟนคลับคุณนะ”

“แฟนคลับผม?”

“จริง มันบอกคุณทิมน่ารักหน้าตากรุ้งกริ้งๆ”

“ศัพท์อะไรเนี่ยแล้วนี่แกล้งเพื่อนใช่ไหม”

“ไม่เชื่อลองทักมันดู”

ทิมเห็นคนที่ชื่อบินยืนท่าเดิมตัวแข็งทื่อไม่เปลี่ยนท่าเลยสักนิดเลยลองเอ่ยทัก แค่คำว่าสวัสดีครับขวดแชมพูในมือก็หล่นลงพื้นท่าทางตลกของเพื่อนทำให้พอร์ชหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ กว่าจะคุยกันรู้เรื่องก็หลายนาทีอยู่ ทิมเลยขอตัวไปเดินดูของปล่อยให้พอร์ชได้คุยกับเพื่อนต่อ ทันทีที่คุณทิมเดินเลี้ยวไปแล้วบินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ไอ้เหี้ยพอร์ช”

“ขึ้นเหี้ยเลยเว้ย”

“กูสงสัยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่ามึงจะเร่งให้กูพิมพ์อะไรนักหนา นึกว่ามึงแค่ชื่นชมเขาเหมือนกู เห็นไอ้มีนบอกคุณย่ามึงเป็นลูกค้าของ pure Jewelry”

“ตอนนี้กูก็เป็นลูกค้าอยู่”

“เดินซื้อของเข้าบ้านยังกะครอบครัวสุขสันต์ลูกค้าจ้าลูกค้า กูผู้ซึ่งเป็นแฟนคลับนัมเบอร์วันได้แต่มองตาปริบๆ”

“มึงได้บัตรVIPขนาดนี้เรียกร้องอะไรอีกได้เจอเวอร์ชั่นชุดอยู่บ้านด้วยนะไม่ได้เห็นง่ายๆ”

“มัดผมจุกด้วย..น่ารัก”

“กูเป็นคนมัดให้เขาเองกับมือ”

“เกลียดมึงฉิบหายเลยโว้ย”

พอคุยกันนานต่างคนก็ต่างแยกย้ายพอร์ชยกนิ้วชี้ขึ้นมาตรงปากคล้ายจะบอกว่าเรื่องนี้อย่าเพิ่งไปบอกใครและบินเองก็พยักหน้ารับ พอร์ชเชื่อว่าเพื่อนอย่างบินไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครอยู่แล้ว สำหรับเขาไม่ได้กลัวเท่าไหร่ที่ใครจะรู้เรื่องนี้ แต่อย่างน้อยคุณทิมก็ยังเป็นคนที่มีหน้ามีตาในสังคม นามสกุลก็ไม่ใช่เล่นๆ เขากลัวว่ามันจะมีผลกระทบอะไรตามมา บินโบกมือลาอีกรอบแต่คำพูดของพอร์ชรู้สึกว่าขวดแชมพูในมือควรฟาดใส่หัวมันสักครั้ง

“บิน กูโชคดีเนอะเลิกงานแล้วเขาบินกลับมาหาเลยทันทีน่ารักจนกูอยากอวด”

ยืนยันคำเดิมเกลียดมึงอีพอร์ช!

Jewelry Design

วันนี้สถาปนิกพอร์ชน่าจะว่างจริงๆ 
เพราะตอนนี้ทิมกำลังยืนมองสถานที่ที่เรียกว่า เยาวราช

หลังจากที่ออกจากซูปเปอร์มาร์เก็ต มันก็ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี ตอนแรกก็จะซื้อกลับไปกินที่บ้านเพราะเขาเองไม่อยากจะเข้าไปนั่งกินในร้านอาหารด้วยเสื้อผ้าหน้าผมแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่อยู่ดีๆ พอร์ชก็ตัดสินใจเลี้ยวรถแล้วเปลี่ยนใจมาทีนี่แทน

“การลาพักร้อนของผมจากญี่ปุ่นมาเยาวราช”

“นึกยังไงถึงอยากมา”

“ตั้งแต่เรียนจบผมยังไม่เคยมีเวลามากินเลย”

“คนบ้างานแบบคุณกินแต่มาม่าเท่านั้นแหละ”

“เฮ้ย..เมื่อก่อนนี่เซียนเลยนะครอบครัวผมก็เชื้อจีนเลยชอบมากินอาหารจีนที่นี่บ่อยๆ”

“วันนี้เลยจะกลับมาเป็นอาตี๋”

“แล้วเราจะกินอะไรกันดีอาหมวย”

พอร์ชหัวเราะเมื่อเขาแกล้งเรียกไปอย่างนั้นคนโดนเรียกอาหมวยเลยเดินหนีไปหาของกินก่อน นี่ก็เพิ่งรู้ว่าคุณทิมชอบกินมากขนาดนี้ตากลมโตดูตื่นเต้นเมื่อเห็นของกินมากมายตามข้างทาง มีการเล่าให้ฟังว่าแก๊งลูกเพื่อนแม่มีกิจกรรมที่ทำร่วมกันในวันอาทิตย์  ขึ้นอยู่กับว่าอยู่ที่คิวของใครโอ้โห..เป็นแก๊งเพื่อนที่โคตรอะเมซิ่งเลยว่ะ และแน่นอนว่าคุณทิมผู้ชื่นชอบของหวานเป็นชีวิตจิตใจ กิจกรรมของคุณทิมก็คือหาร้านขนมกิน นึกภาพตามแล้วโคตรตลก คุณทิมน่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่นึกภาพคุณคิน คุณเบน คุณรามิล นั่งจิ้มเค้กแล้วอดที่จะขำออกมาไม่ได้

“ไอ้คินเรียกขนมทุกอย่างบนโลกว่าเค้กคนบ้าอะไรดีนะที่มันยังแยกคุ้กกี้ออก”

“ถ้าแก๊งลูกเพื่อนแม่ไม่ว่างคุณทิมไปกับผมก็ได้”

“ชอบขนมเหรอไง”

“ก็กินได้อย่างน้อยก็ไม่เรียกทุกอย่างว่าเค้กผมแยกบราวนี่ออกนะ”

“ไอ้คินได้ยินแบบนี้โดนเตะก้านคอแน่นายพอร์ช”

จากร้านก๋วยจั๊บก็มาร้านบัวลอย คุณทิมกินเก่งจริงๆ นี่วางแผนจะเดินกินมันทุกอย่างตัวก็เล็กนิดเดียวไม่รู้ว่าเอาไปเก็บไว้ไหน พอร์ชก็ไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะได้เห็น ทับทิม นพจินดา ทายาทธุรกิจอัญมณีในชุดอยู่บ้านมัดจุกนั่งกินบัวลอยเคี้ยวตุ้ยๆ แถมวันนี้หลากหลายเรื่องราวที่เราได้คุยทำให้เรารู้เรื่องกันและกันมากขึ้น  อย่างน้อยลาพักร้อนหนึ่งอาทิตย์ก็ไม่ได้สูญเปล่าละวะ

“แล้วคุณทิมไม่เบื่อเหรอที่ต้องออกแบบแหวนแต่งงานตลอด”

“ไม่เบื่อหรอกครับ ทุกคนมีเรื่องราวความรักไม่เหมือนกันเหมือนผมเป็นพี่อ้อย พี่ฉอดคลับฟรายเดย์ ต้องเอาเลิฟสตอรี่มาอยู่ในแหวนสองวง คุณพอร์ชรู้ไหมต้นไม้รักมิลมาสิบปี คีตาแต่งเพลงรักให้เบนสิบเพลง เวลาได้เห็นได้ฟังเรื่องราวแบบนี้ มันก็น่าประทับใจดี”

“คุณทิมไม่เคยออกแบบแหวนแต่งงานให้ตัวเองจริงๆ เหรอครับ”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะบอกว่าไม่..”

“แสดงว่าตอนนี้ต้องแอบออกแบบไว้?”

“ไม่บอกอย่ามาหลอกถาม”

“แหวนของคุณมันจะต้องเป็นทับทิมแน่นอน แล้วก็ด้านในแหวนวงหนึ่งมีตัวอักษร P อีกวงหนึ่งตัวอักษร T”

"คิดแบบแหวนของตัวเองหรือยังเถอะเลื่อนคิวไปสุดท้ายแล้วเดี๋ยวก็ทำไม่ทัน”

“งั้นฟังเลิฟสตอรี่ของผมไหมเผื่อได้ไอเดีย”

“ว่ามา”

“เจอกันครั้งแรกที่ผับจำชื่อไม่ได้ ผมกำลังยืนคุยจิ๊จ๊ะกับผู้หญิงสักคนตอนนี้ก็จำชื่อไม่ได้แล้วเหมือนกัน แล้วอยู่ดีๆ ก็มีคนๆ หนึ่งเดินแทรกกลางเข้ามา เห็นหน้าไม่ชัดแต่จำดวงตาได้ แต่ตอนนั้นคิดไว้แล้วว่าต้องน่ารักมากแน่ๆ”

“กวนตีนเหรอ”

“จะว่าไปก็ตลกดีเราเจอกันครั้งแรกที่ผับแล้วดูตอนนี้มานั่งกินบัวลอย หรือว่าแหวนผมจะเป็นรูปบัวลอยดี”

“หยุดความคิดแปลกๆ เดี๋ยวนี้เลยนะ”

ต่อจากบัวลอยคุณทิมก็มีความตั้งใจจะกินขนมปังอีกแต่แถวยาวมากเลยเลือกที่จะเดินย่อยก่อน  คุณชายทับทิม นพจินดาไม่ได้ทำตัวหรูหราเหมือนอย่างที่เขาเคยคิด อย่างน้อยตอนนี้ก็อยู่ในชุดอยู่บ้านเดินหาร้านของกินไปเรื่อย เวลาเห็นอะไรน่ากินก็พยายามจะลากเขาเข้าไปต่อแถว พออร่อยก็ยิ้มตาหยี

บอกตามตรงตั้งแต่ทำงานเปิดบริษัทของตัวเองมาเขายังไม่เคยมีเวลามาทำอะไรแบบนี้เท่าไหร่ เขาบ้างานจนเกินไปเวลากินข้าวก็แทบจะไม่มี เป็นรอบหลายเดือนที่เขายิ้มได้อย่างสบายใจ  พอร์ชเหลือบมองมือของคุณทิมก่อนจะค่อยๆ จับมาประสานไว้แล้วเดินไปพร้อมๆ กัน ทิมหยุดมองไปแป๊บนึงก่อนจะกระชับมือที่จับไว้ให้แน่นขึ้น

“คิดถูกที่กลับมาจากญี่ปุ่นเลย”

“คิดถึงอาหารไทยล่ะสิ”

“คิดถึงคุณพอร์ชต่างหาก”

“เนี่ย..แล้วมาพูดตอนนี้คนเรา มาหลอกให้ผมแพ้ตลอด”

พอร์ชยกมือขึ้นมาดึงจุกผมอย่างมันเขี้ยวก่อนจะพาเดินวนกลับไปที่ร้านขายขนมปังเจ้าดัง ทิมก้มลงมองมือของเราสองคนที่ยังคงจับกันไว้แล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ชี้ให้อยู่ดูร้านของกินอื่นๆ  เรื่องราวต่างๆ ที่พอร์ชเล่าให้ฟังทำให้ทิมต้องยิ้มตาม ช่วงเวลาตอนนี้มันดีจนทิมอยากจะให้เวลามันยาวนานกว่านี้อีกสักหน่อย วันนี้เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันและมันก็ทำให้รู้ว่าที่จริงแล้วทิมเองที่คิดถึงพอร์ชมากแค่ไหน

ไม่ใช่ทิมไม่รู้ตัวว่าทุกอย่างที่เขาทำมันเพราะอะไร  ตั้งแต่รีบบินกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วตรงดิ่งมาหาทั้งที่เหนื่อยแทบตาย หรือการที่ยอมให้พอร์ชได้เข้าใกล้ทั้งกอดทั้งหอมขนาดนี้ เขาไม่ได้โง่ถึงขนาดที่ไม่รู้ความรู้สึกตัวเองที่มีต่อพอร์ชมันคือความรู้สึกแบบไหน

ยอมรับว่าไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วตอนนี้พอร์ชคิดอะไรอยู่ เกมที่เล่นอยู่ตอนนี้ทิมเองก็แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนจริงไม่จริง
ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ทุกสัมผัส มันมาจากใจหรือพอร์ชแค่เล่นไปตามเกมหลอกให้เขาตายใจ

ถ้าเกมความรักกล่าวไว้ว่า ใครตกหลุมรักก่อนแพ้
และถ้ามันเป็นแบบนั้นตอนนี้ คนที่ชนะน่าจะไม่ใช่ทับทิม นพจินดาอีกต่อไปแล้ว








TO BE CON
ต้องมีคนแพ้แน่ๆ สักคน..

#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-05-2019 23:24:49 โดย RIBBINBO »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5- 27/5/19-
« ตอบ #139 เมื่อ: 27-05-2019 20:23:18 »





ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #140 เมื่อ27-05-2019 21:09:13 »

และแล้วพอร์ชก็แพ้ทับทิมอยู่ดี55555

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #141 เมื่อ27-05-2019 21:11:59 »

 :hao7:   ทับทิมสู้ๆๆๆ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
ฉันแพ้ให้เธอทุกทางงง~


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #143 เมื่อ27-05-2019 21:53:32 »

 :man1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #144 เมื่อ27-05-2019 22:41:25 »

 :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ mickeyz.min

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 769
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #145 เมื่อ27-05-2019 22:55:57 »

รักกันนแล้ว ไม่มาม่านะ :hao5:

ออฟไลน์ TrebleBass

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #146 เมื่อ27-05-2019 23:10:27 »

มีแต่คำว่า น่ารักเต็มไปหมดเลย งื้อออออ น่ารัก   :mew2:

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #147 เมื่อ27-05-2019 23:27:19 »

หวานๆ ละมุนละไม  :-[  ทับทิมน่าร๊ากกกก :กอด1:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #148 เมื่อ27-05-2019 23:28:07 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ใครชนะก็ไม่สนหรอก  รู้แค่คนอ่านฟินก็พอ  อิอิ

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.9 - Opal P.5 27/5/19-
«ตอบ #149 เมื่อ27-05-2019 23:51:46 »

โอ๊ย~~~ ทับทิมลูก~~~
กว่าจะสารภาพว่าคิดถึงได้ก็เดินทั่วเยาวราชแล้วมั้ย แต่ก็ชนะอ่ะเนาะ อิอิ
น้องพอร์ชแพ้ตลอด 555

ปล.ถ้าตาคินเรียกขนมทุกอย่างว่าเค้ก สงสัยต้องเจอกับเชฟขนมหวานถึงจะเหมาะ 555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด