> Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก Epilogue – My Jewelry [END ]P.13 15/10/19
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก Epilogue – My Jewelry [END ]P.13 15/10/19  (อ่าน 84158 ครั้ง)

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
ประโยคเดียวจอดเลยนายพอร์ช
 :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เพิ่งได้อ่านคู่อื่นๆของแก็งค์​ลูก​เพื่อน​แม่​ดีใจค่ะ

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
น้องพอร์ชต้องเติมห้องรูบี้ในบ้านแล้วป้ะคะ :hao7:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :laugh: แพ้ตลอดเลยพอร์ช

ออฟไลน์ b2friend

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 273
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ตามมาอ่านเรื่องที่ 3 ของแก็งค์นี้  :impress2:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

เพิ่งเปิดอ่าน  ลืมไปเลยว่าชื่อเรื่องแบบนี้ 

น่าจะเป็นซีรีย์แก๊งลูกเพื่อนแม่

ป.ล. แพ้ทั้งคู่ หรือก็คือเสมอกันนั่นแหละ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
โอ๊ยยยย. สนุก

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Jewelry Design
#อัญมณีที่รัก


ผมออกแบบแหวนแต่งงานให้คนอื่นมามากมาย
คงมีแค่คนเดียวที่ผมจะไม่ได้ออกแบบแหวนแต่งงานให้
คนๆ นั้นก็คือตัวผมเอง…
- นพจินดา วรโชติเมธี –

 CH.5  Garnet
โกเมน


“ใจคอพอร์ชจะไม่เหลือขนมให้พิมขายเลยเหรอ”

พิมมองถาดขนมที่เพื่อนตัวเองคีบใส่ ทั้งถาดเต็มไปด้วยขนมที่ทำด้วยสตรอว์เบอร์รี่เรียกว่าเอามาแทบทุกชนิด ทุกแบบ เลยก็ว่าได้ พอเธอทักแบบนั้นไอ้คนที่กำลังจะคีบขนมใส่ถาดต่อก็เลยวางที่คีบแล้วส่งให้พนักงานคิดเงิน

“ซื้อฝากใครเต็มถาดขนาดนี้”

“เขาชอบกินขนมก็เลยว่าจะเอาไปฝาก”

“แน๊..แบบนี้ซื้อให้สาวแน่ๆ”

“ไม่ใช่สาว ไม่ใช่แบบที่คิดด้วย”

“ไม่เคยเห็นพอร์ชทำแบบนี้มาก่อนนี่ซื้อแทบหมดร้านพิม สงสัยต้องไปเค้นจากมีนน่ารักป่ะ”

“น่ารัก”

“แน่ะ!”

“หลอกถามว่ะ”

“มีแฟนแล้วจะลืมพิมป่ะเนี่ย แค่นี้ก็เหงาจะแย่”

“เดี๋ยวไอ้กรณ์ก็กลับมาแล้ว”

พอเห็นเจ้าของร้านขนมทำท่าหงอยๆ พอร์ชเลยต้องยกมือขยี้ผมให้เจ้าตัวยิ้มออกมา ทำหน้าบูดขนาดนี้ลูกค้าหนีหมดพอดี พิมมีแฟนแล้วก็คือกรณ์ เพื่อนในกลุ่มเขาเองรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน พิมเป็นสาวอักษรเขาเจอครั้งแรกที่งานมหา’ลัยเป็นซุ้มขายขนมทาร์ตไข่ ตอนที่เจอครั้งแรกประทับใจที่พิมเอาแต่คะยั้นคะยอให้เขาชิมทาร์ตไข่ที่ทำเอง พอเขาบอกว่าอร่อยก็ยิ้มหน้าแป้น

ความรู้สึกแรกคือ มันประทับใจ
แต่พอรู้ตัวว่าเขารู้สึกยังไงกับพิม..มันก็สายไปแล้ว


“มึงกูชอบพิมที่อยู่อักษร ชอบมากเลยว่ะอยากจีบ”

ประโยคเดียวจากกรณ์เพื่อนสนิทในกลุ่มทำให้พอร์ต้องเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ให้ลึกที่สุด วันนั้นได้แต่เฮฮาไปกับเพื่อนว่าเอาเลย จีบเลย และจบลงที่คืนนั้นแดกเหล้าแทนน้ำเมาหัวทิ่มและแน่นอนไอ้คนที่ตามมาเก็บศพอย่างไอ้มีนเลยรู้ว่าเขาเฮิร์ทเรื่องอะไร แต่เขารู้ดีว่ามีนจะเก็บความลับนี้ไม่ให้ใครรู้เขาเชื่อย่างนั้น

และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด พิมกับกรณ์คบกันและมันก็ยาวนานมาจนถึงตอนนี้  เป็นคู่รักที่ทะเลาะกันมากกว่ารักกันเพื่อนที่สถาปัตย์เคยคิดว่าไม่กี่ปีก็เลิกแต่จนไอ้กรณ์ไปทำงานที่ญี่ปุ่นปีกว่าแล้วแต่ทั้งสองคนก็ยังคบกันอยู่ ถึงแม้จะยังทะเลาะกันอยู่ก็ตามเถอะ

ยิ่งข่าวล่าสุดที่บอกว่ากรณ์ไปกินข้าวกับเพื่อนที่ทำงานด้วยกันบ่อยๆ
มันทำให้ตัวเขาเองกับมีนยิ่งเป็นห่วงความสัมพันธ์ของทั้งคู่

เขาไม่ได้เป็นห่วงพิมพ์ในแบบนั้น..เขารู้จักพิมมานานและตอนนี้ก็เห็นเป็นเพื่อนคนหนึ่ง และถ้าเรื่องที่กำลังกลัวเกิดขึ้นจริงๆ เขายังไม่รู้เลยว่าต้องทำตัวยังไงไอ้กรณ์ก็เพื่อนสนิท ตอนนี้พิมก็เป็นเพื่อนเหมือนกันถึงความรู้สึกของเขาไม่เคยบอกให้พิมได้รับรู้แต่เขายังอยากเห็นพิมมีรอยยิ้มอยู่อย่างนี้  ไม่อยากให้ต้องมาเสียใจเพราะเพื่อนสนิทเขาเหมือนกัน


Jewelry Design

คุณเฟื่องฟ้ายังดูไม่แก่และท่าทางจะคุยถูกคอกับ
คุณย่ากาญจนาของเขามาก

วันนี้อยู่ดีๆ คุณเฟื่องฟ้าก็อยากจะขอประชุมเรื่องแบบเครื่องประดับ ได้ยินครั้งแรกทิมนึกว่าเขาออกแบบแล้วไม่ถูกใจถึงได้เรียกประชุมกะทันหันแบบนี้ เดินวนไปวนมาคิดแล้วคิดอีกว่าแบบไหนที่ทำพลาดจนพี่พลอยต้องเข้ามาบอกว่าคุณเฟื่องฟ้าแค่อยากทานข้าวด้วยเฉยๆ เพราะแบบเครื่องประดับที่ผ่านมาสวยก็เลยอยากเลี้ยงข้าวขอบคุณ

นี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
นึกว่าต้องออกแบบใหม่ทั้งหมดซะอีก

“ทิมคะ ตาพอร์ชทำงานด้วยยากไหมบอกย่าได้เลยนะตานี่ชอบคิดอะไรแปลกๆ ไม่เหมือนคนอื่น”

“อ้าว ย่า”

“วัยรุ่นก็แบบนี้ล่ะค่ะมีแนวทางชีวิตของตัวเอง”

“ถ้าคุณกาญจนาได้ไปบ้านพอร์ชนะคะ บ่นว่าปวดหัวแน่นนอนค่ะเดินสองก้าวเจอบันได เลี้ยวซ้ายก็เจอบันได ขึ้นๆ ลงๆ ชั้นสองของบ้านก็มีสนามเด็กเล่นด้วยนะคะ”

“สร้างไว้เผื่อมีลูกแน่ๆ”

“ลูกที่ไหนล่ะคะ เล่นเองเนี่ยล่ะบอกเอาไว้เล่นตอนคิดงานไม่ออกดูซิคะโตจนจะสามสิบอยู่แล้ว”

บทสนทนาทั้งสองฝั่งยังคงเถียงกันไม่หยุด ทิมได้แต่นั่งเฉยๆ แต่ก็ต้องหลุดยิ้มเมื่อคุณเฟื่องฟ้าบนเรื่องบ้านไม่ยอมหยุด สำหรับผู้ใหญ่วัยขนาดนี้เขาก็ต้องคิดว่ามันแปลกอยู่แล้วดีไม่ดีอาจจะเป็นลมถ้ารู้ว่าหลานชายสุดที่รักอยากได้สไลเดอร์ลงสนามหญ้าจากระเบียงชั้นสอง

“คุณทิมหัวเราะผมหมดแล้วย่า”

“แค่ชิงช้าสองอันไม่เป็นไรหรอกคุณพอร์ชโตแล้วก็ยังเล่นได้”

“ผมเอาบ่อทรายมาลงตรงสนามหญ้าด้วยดีไหมคุณทิม ตรงข้างๆ เผื่อวันดีคืนดีอยากสร้างปราสาท”

“มันใกล้สระว่ายน้ำคุณเกินไปเดี๋ยวทรายก็ลงสระ”

“หรือผมจะเปลี่ยนเป็นแปลงผัก ปลูกผักเอง”

“เวลานอนคุณยังไม่ค่อยจะมียังมาปลูกผักอีก เลิกกินมาม่าได้หรือยังในตู้นี่มีแทบทุกรส”

“อาทิตย์นี้ไม่ได้กินเลยครับ สาบานมีไว้ติดตู้ไปงั้นๆ”

พอร์ชและทิมยังคงคุยเรื่องนี้กันไม่เลิกโดยไม่ได้สังเกตว่าทั้งโต๊ะเงียบกริบและไม่ได้หยิบตะเกียบคีบอาหารเลยสักคน ทุกสายตามองไปยังคนสองคนที่ยังคงเถียงกันอยู่ เรียกว่าเถียงน่ะถูกแล้วเพราะแทบจะตีกันทุกประโยคแต่สำหรับเฟื่องฟ้าเพิ่งเคยเห็นเจ้าหลานชายคุยไปยิ้มไปก็คราวนี้

“ผมเลี้ยงหมาดีกว่าบ้านจะได้ไม่เงียบ อยากเลี้ยงซามอยด์”

“ต้นไม้หน้าบ้านเละแน่”

“ทิมเคยไปบ้านตาพอร์ชแล้วเหรอคะ”

“……………………………………………”

“…………………………………………..”

คนที่กำลังคุยกันอยู่เลยหยุดชะงักแล้วหันกลับมาที่โต๊ะอาหารตามเดิม ทุกสายตาที่จ้องอยู่ทำให้ทิมต้องตอบรับเบาๆ ว่าครับ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกคนถึงจ้องแบบนั้น ทันทีที่เขาตอบรับคุณเฟื่องฟ้าก็ตาโตแล้วหันมามองหน้าหลานชายตัวเองที่พยักหน้าเช่นกัน

“ปกติเห็นหวงบ้านมากแสดงว่าสนิทกันแล้วนะ ถึงได้ไปบ้านแบบนี้”

ทั้งสองคนต่างหันมามองหน้ากันก่อนจะหันไปคนละทาง  พลอยหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเบาๆ แล้วมองท่าทางของทั้งคู่ น้องชายเธอน่ารักมากเธอรู้ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ห่วงเท่าไหร่เพราะมีแก๊งลูกเพื่อนแม่คอยดูแลเรื่องนี้อยู่แล้ว นี่ก็ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างน้องชายกับลูกค้าสถาปนิกมันเป็นแบบไหน ที่จริงเธอสงสัยตั้งแต่พอร์ชคอยหยิบ คอยตักอาหารให้ทิม ตอนแรกเธอคิดว่าคงเป็นมารยาท

แต่พอถึงช่วงเวลาที่สั่งขนมหวาน  ทิมลุกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก เธอเองตั้งใจจะสั่งทาร์ตสตรอว์เบอร์รี่ให้ทิมเพราะรู้ว่าน้องชอบแต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก พอร์ชก็สั่งแทนไปแล้วดูแล้วไม่น่าจะทานเองและเธอก็รู้ว่าพอร์ชสั่งให้ใครเมื่อเจ้าขนมนั่นวางอยู่ตรงหน้าน้องชาย

ทิมตาวาวเมื่อเห็นขนมวางอยู่ รายนั้นชอบขนมทุกชนิดบนโลกอยู่แล้วแต่มันก็น้อยนักที่ใครจะรู้จัก นพจินดาแห่งจิลเวลลี่ในมุมนี้ถ้าไม่ได้ใกล้ชิดจริงๆ กว่าโปรเจคของเจริญกิจาธาราจะจบลงพลอยเดาได้เลยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่

มันคงไม่ใช่แค่ทางธุรกิจแน่ๆ

จากที่คุยกันเรื่องธุรกิจตอนนี้หัวข้อเริ่มเปลี่ยนไปเป็นกิจกรรมของผู้สูงอายุแล้ว  บรรดาหลานๆ ที่มีธุระต่อเลยต้องขอตัวกลับรวมทั้งพอร์ชและทิมที่ขอตัวกลับปล่อยให้เพื่อนซี้ในวัยเดียวกันคุยกันต่อ ทิมโบกมือลาพี่พลอยที่ต้องไปรับน้องอัญลูกสาวคนเล็กที่เรียนพิเศษ เพราะทิมมากับรถของคุณย่าแต่ตอนนี้คุณย่าก็ติดลมอยู่เลยว่าจะเรียกแท็กซี่แทน พอเดินมาหน้าโรงแรมก็เจอพอร์ชที่ยืนรออยู่แล้ว

“คุณย่าคุณพอร์ชยังดูวัยรุ่นอยู่เลยนะ”

“ท่าทางตอนนี้คุณย่าคุณกับคุณย่าผมคงจะเป็นเพื่อนกันแล้วมีชวนกันไปต่อ”

“ยังไงก็ขอบคุณสำหรับขนมร้านคุณพิมนะครับ เยอะขนาดนี้ผมจะกินหมดได้ไง”

“เหมาหมดร้านเพื่อคุณทิมเลยนะ”

“วันนี้มุขหยอดไม่ตื่นเต้นเลย ฝีมือตกเหรอคุณพอร์ช”

“นั่นสิวันนี้ไม่ได้คิดแผนเลยความรู้สึกล้วนๆ”

“………………………………………..”

“คิดแผนแทบตายไม่เคยจะเขินพอพูดจริงแก้มแดงขึ้นมาเฉยทับทิม”

“ผมอนุญาตให้คุณเรียกชื่อนี้เหรอ”

“หวงชื่อจังเลยชื่อคุณทิมออกจะน่ารัก”

“เพราะว่ามันน่ารักผมถึงอยากให้เฉพาะคนที่ผมรักและรักผมเรียกเท่านั้น คุณพอร์ชยังไม่ได้เป็นทั้งสองอย่างนะ”


“………………………………………..”

พอเจอคำตอบที่ไม่คาดคิดทำให้พอร์ชที่กำลังจะเรียกชื่ออีกรอบเงียบลง เพียงแค่ประโยคเดียวมันสามารถตีความหมายได้หลายอย่าง เขาไม่ใช่คนที่คุณทิมรักเลยห้ามเรียกหรือเพราะว่าเขาไม่ได้รักคุณทิมก็เลยเรียกไม่ได้เช่นกัน จะว่าไปคนที่เรียกคุณทิมได้มีแค่คนในครอบครัวและแก๊งลูกเพื่อนแม่เท่านั้น

เขายังไม่เคยได้ยินคนอื่นเรียกคุณทิมว่า ทับทิม เลยสักครั้ง

“โอเคเลิกคุยเรื่องชื่อกันเถอะ คุณทิมไปไหนต่อไหมครับหรือว่านัดลูกค้าถ้าคุณไม่ได้เอารถมาผมไปส่งได้นะ”

“ไปขายต้นไม้”

“ขายต้นไม้?”

“ถ้าคุณพอร์ชไม่มีงานต่ออยากไปขายต้นไม้ด้วยกันไหมครับ”


Jewelry Design


ขายต้นไม้จริงๆ ด้วยว่ะ

ที่สำคัญอยู่กันครบแก๊งลูกเพื่อนแม่และสะใภ้ทั้งสองคน งานอีเว้นท์ขายต้นไม้ที่เขาเคยเห็นบ่อยๆ แต่ไม่เคยจะมีเวลามาเลยสักครั้ง ตอนนี้เขาไม่ใช่แค่คนที่ผ่านเข้ามาเพราะมาในฐานะของพนักงานร้าน SECRET GARDEN ทันทีที่เขาโผล่หน้ามาให้เห็นแก๊งลูกเพื่อนแม่ที่กำลังส่งเสียงดังเฮฮาปาจิงโกะก็เงียบลงแล้วตีหน้ายักษ์ใส่แทน

คุณเบนจามินดึงเสื้อคุณทิมให้เดินเข้ามาหาพร้อมกับเอาขาเกี่ยวไว้แน่นเหมือนรัดตุ๊กตา จนคุณทิมยกขาถีบถึงได้ปล่อยแล้วก็หายไปห้องด้านหลังกลับมาอีกทีคุณทิมก็ใส่ชุดอยู่บ้านออกมา

“ชุดคุณพอร์ชจะเลอะไหม”

“ไม่เป็นไรหรอกครับเลอะก็ได้ไม่ค่อยซีเรียสเท่าไหร่”

“เสื้อยืดตัวละหมื่นจะเลอะเอานะครับ ผมกลัวว่าจะทนไม่ได้”

“ไม่เป็นไรครับคุณคิน ผมถือว่ายิ่งเลอะยิ่งเยอะประสบการณ์”

คุณคีตาแอบอมยิ้มจนเขาสังเกตเห็นก่อนที่คุณไม้แฟนคุณมิลจะยื่นผ้ากันเปื้อนให้ใส่ คุณทิมเองกำลังให้คุณเบนโพกผ้าที่มีชื่อร้าน SECRET GARDEN ไว้บนศีรษะ วันนี้คุณทิมเหมือนตอนที่เขาไปหาที่บ้านวันนั้นวันที่ป่วย ทั้งเสื้อผ้าทั้งผมดูเด็กลงเหมือนยี่สิบต้นๆ  อากาศก็ร้อนจนแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดง นี่ก็เผลอมองจนไม่รู้ตัวว่ามีใครมายืนอยู่ข้างๆ

คุณรามิล..

“เก็บอาการหน่อยรู้ว่าน่ารัก”

“ผมแสดงออกขนาดนั้นเลย”

“ไม่ใช่คุณคนแรกหรอกคุณพอร์ชที่มองไอ้ทิมตาค้างแบบนี้ ผมเจอจนชิน”

“อย่าเพิ่งต่อยผมนะแต่ผมไม่รู้จะห้ามตัวเองไม่ให้มองได้ยังไง”

“ถ้าคุณพอร์ชเจอทิมเวอร์ชั่นที่แสบแล้วยังบอกว่าน่ารัก รับรองว่าถ้าเจอเวอร์ชั่นอ้อนคุณอาจตายได้เลยนะเตือนไว้ก่อน”


นี่มันคำเตือนประเภทไหนกัน?

พอร์ชหันไปมองคนที่กำลังจัดทรงผมตัวเอง ดวงตากลมโตสบตากับเขาผ่านกระจกใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ คงเพราะว่าเขาเผลอมองนานไปหน่อยเจ้าตัวก็เลยชี้มาที่ผ้าโพกหัวพลางถามว่าอยากได้บ้างเหรอ พอร์ชส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนที่คุณทิมจะจัดทรงผมต่อ

เป็นการขายต้นไม้ที่วุ่นวายฉิบหาย ลูกค้าเหมือนมากันทั้งประเทศเดาว่าส่วนหนึ่งมาจากหน้าตาของแก๊งลูกเพื่อนแม่ทั้งสี่คน พอมีคนถามว่าเขาเป็นสมาชิกคนที่ห้าเหรอ คุณคินนี่แทบจะถีบเขากระเด็นออกจากวงโคจร บอกให้ไปยืนไกลๆ อะไรวะ แถมคุณเบนกับคุณคินยังกันไม่ให้คุณทิมเข้ามาใกล้เลยสักนิด

เดินเฉียดกันแค่สองเซ็นก็ไม่ได้
นี่จับเขาแยกเหมือนเขาเป็นผู้ร้ายก่อคดีร้ายแรง

ส่วนคุณรามิลไม่ได้เข้ามายุ่งกับเขาเท่าไหร่แต่สายตาก็จับจ้องอยู่ตลอด แก๊งลูกเพื่อนแม่นี่ทำงานเป็นทีมมากๆ อยากจะมอบรางวัลให้ ขนาดสะใภ้เบอร์หนึ่งอย่างคุณไม้มีการบอกคุณมิลว่าเบาๆ หน่อยอย่าแกล้งเขาแรง ส่วนคุณคีตาได้แต่ยืนเล่นกีตาร์อยู่ข้างๆ คุณเบน รู้ว่าทีมใครไม่มาช่วยเขาหรอก  รู้แล้วว่าวันนี้เขาโดนคุณทิมแกล้งแน่ๆ ชวนมาขายต้นไม้นึกว่าจะได้เจออะไรที่สดชื่นแต่นี่โดนแก๊งลูกเพื่อนแม่ให้ทำอะไรมากมายจนหัวหมุนไปหมดโดนเรียกชื่อแทบจะทุกห้านาที

“คุณพอร์ชมาช่วยยกตรงนี้หน่อยครับ”

“คุณพอร์ชหยิบดินหลังร้านมาด้วยครับ”

“คุณพอร์ชฝากเอากระถางมาห้าใบด้วยครับ”

“พอร์ชมาช่วยตรงนี้ด้วย”

“พอร์ชฝากซื้อน้ำ”


จากสรรพนามคุณพอร์ชเริ่มเหลือพอร์ชเฉยๆ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าน่าอาจจะเป็นไอ้พอร์ช ดีที่ต้นกระบองเพชรของคุณต้นไม้น่ารัก แถมคุณคีตายังคอยเล่นกีตาร์ให้อารมณ์ดีมีให้เขารีเควสเพลงที่อยากฟังได้ด้วย แต่แฟนหวงกันจังเลยโว้ยชมนิดชมหน่อยโดนไล่มาขายต้นไม้อีกแล้ว!

“ต้นนี่เท่าไหร่ครับ”

“85 ครับ”

“มีแถมอะไรบ้างไหมครับ”

“ตกแต่งกระถางให้ได้ครับ”

“แถมคนขายไหมครับ”

มุขเดิมรอบที่สองหมื่นตั้งแต่เจอมา ทิมได้แต่ยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไรไปแต่ท่าทางลูกค้าคนนี้ไม่ยอมถอยง่ายๆ เหมือนคนอื่นทำเป็นยืนเลือกต้นกระบองเพชรไม่เลิก คินหันไปมองแล้วมองอีกแต่ลูกค้ากลุ่มใหญ่ตรงหน้าเขาก็ทิ้งไปไม่ได้เหมือนกัน

พอมองหาคนอื่นๆ ก็ไม่เห็นเบนน่าจะพาคีตาไปหาอะไรกิน ส่วนรามิลก็ไปช่วยไม้เคลียร์ต้นกระบองเพชรด้านหลัง เสียงเรียกของลูกค้าตรงหน้าทำให้คินต้องหันกลับไปสนใจตามเดิม แต่ทันทีที่ลูกค้าของทิมทำท่าจะขอช่องทางติดต่อ คินเลยตัดสินใจจะเดินเข้าไปหาแต่เหมือนจะช้ากว่าใครบางคน..

“ขอโทษนะครับผมเห็นคุณเลือกอยู่นานแล้ว ถ้าต้องการต้นที่พิเศษผมจะเรียกคุณไม้เจ้าของร้านให้ได้นะครับ”

พอร์ชเดินออกมาจากด้านหลังร้านพร้อมกับแตะแขนทิมให้ถอยออกมา ลูกค้าตรงหน้าดูจะหัวเสียอยู่ไม่น้อยที่ถูกขัดจังหวะ ปกติเรื่องแบบนี้ทิมจัดการเองได้อยู่แล้ว แต่คินแค่ไม่อยากให้มันยืดเยื้อเลยตั้งใจจะเข้าไปช่วย แต่พอลูกค้าของคินซื้อต้นกระบองเพชรไปแล้วคินเองกลับเลือกที่จะยืนพิงโต๊ะกอดอกมองเหตุการณ์ไม่ได้เดินเข้าไปหาทิมอย่างที่คิดไว้

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยากให้คุณคนนี้แนะนำกระบองเพชรต่อ”

“ผมว่าคุณไม้ให้คำแนะนำได้ครับ”

“ผมขอรู้แค่ชื่อได้ไหมครับ”

“ชื่อกระบองเพชรยาวมากผมก็จำไม่ได้เหมือนกัน”

กวนตีนไม่เลิก..

ทิมได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ รอดูว่าพอร์ชจะทำยังไงต่อไป มีหันไปมองด้านหลังเป็นระยะคงกลัวว่าต้นไม้จะเดินออกมาด่าเพราะตอนนี้กำลังยียวนกวนลูกค้าให้หัวร้อนอยู่ เอาเถอะปกติไม้ไม่ได้สนใจเรื่องแบบนี้อยู่แล้วยังไงไอ้มิลก็ไล่ลูกค้าแทบทุกวัน แต่ที่เขาสนใจคืออยากรู้เหมือนกันว่ามันจะจบลงแบบไหน

“เมื่อกี้คนขายที่น่ารักๆ คนนี้ยังจำได้เลยนะครับ”

“คนที่น่ารักๆ คนนี้เหนื่อยแล้วครับคนขายหล่อๆ อย่างผมจะขายแทน”

“ถ้าคุณยังทำแบบนี้กับลูกค้า ผมก็จะไม่ซื้อร้านคุณแล้วนะ”

“ถ้าคุณเองยังจะจีบคนขายอยู่แบบนี้ผมก็ว่ามันไม่เข้าท่าเหมือนกัน แล้วถ้าไม่ได้ชอบต้นกระบองเพชรจริงซื้อไปคุณก็ไม่ดูแลมันอยู่ดี”

พอร์ชมองออกว่าคนตรงหน้าแค่เข้าจะมาจีบคุณทิมเฉยๆ ไม่ได้สนใจต้นกระบองเพชรเท่าไหร่ ท่าทางจะหัวเสียมาก เกือบจะปากระถางต้นกระบองเพชรลงพื้นแล้ว แต่ดีที่เขายกมือห้ามไว้ทันพร้อมกับบอกว่าทำลายข้าวของนี่โดนค่าปรับ ถึงได้วางแล้วเดินหนีออกไป

“สิบนาที..ใช้เวลานานเหมือนกันผมจัดการเองไม่ถึงห้านาทีแน่ๆ”

“คุณทิมนั่นแหละน่ารักอะไรนักหนา”

“นี่ชมโต้งๆ เลยนะไม่เล่นมุขหรือหยอดอะไรเลยเดี๋ยวนี้”

พอร์ชหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อบนหน้าผากขาวเบาๆ เก็บไรผมที่ดูยุ่งจากผ้าที่โพกหัวให้ ทิมเองได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดเหงื่อให้ไม่อยากจะเอ่ยขัดอะไร พอร์ชก้มลงมาหาคนที่เงยหน้าขึ้นมามอง

“โดนจีบทุกห้านาทีแบบนี้ผมอยู่ห่างคุณทิมไม่ได้แล้วนะ ต่อให้แก๊งลูกเพื่อนแม่มากระทืบผมก็ไม่ไปบอกไว้ก่อน”

พอร์ชมองคนที่โดนอากาศร้อนจนแก้มแดงแจ๋ ดวงตากลมโตของคุณทิมมองเขาไม่ได้หลบสายตาไปไหนก่อนที่มือของทิมที่กอดอกอยู่จะคลายออกแล้วยกขึ้นมาดึงสายผ้ากั้นเปื้อนของพอร์ชให้ก้มลงมาให้ใกล้มากกว่าเดิม

“ยังห่างอยู่เลย แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าใกล้”

“ร้ายว่ะผมแพ้อีกแล้ว”

เสียงหัวเราะของทิมและพอร์ชทำให้คินที่ยืนดูอยู่เลือกที่จะไม่เดินเข้าไปหา เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้พอร์ชเข้าใกล้ทิมได้ถึงขนาดนี้ อย่างที่คินเข้าใจทั้งสองคนกำลังเล่นเกมกันอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมแววตาของทั้งคู่ไม่เหมือนคนที่กำลังเล่นเกมเลยสักนิด

แววตาของทิมมันประกายสดใสในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมานาน
ส่วนแววตาของพอร์ชมันเหมือนแววตาที่ไอ้มิลกับไอ้เบนมองต้นไม้และคีตาไม่มีผิด

นี่เล่นเกมอะไรของพวกมันวะ?


ในที่สุดก็ขายต้นกระบองเพชรจนหมดเกลี้ยง มีการถ่ายรูปเป็นที่ระลึกเล็กน้อยแต่ที่ฮอตที่สุดน่าจะเป็นน้องอันนา แมวของครอบครัวดนตรี น้องอันนาแมวหน้าไม่รับแขก นั่งสะบัดหางไปมาอยู่ในตะกร้าหวาย ถ่ายรูปได้ไม่โกรธแต่เข้าใกล้ไม่ได้โดนขู่ฟ่อ ได้ยินคุณทิมเถียงกับคุณเบนเรื่องน้องอันนากับน้องรูบี้ตลอดเวลา เพราะคุณเบนชอบเรียกรูบี้สัตว์เลี้ยงแสนรักของคุณทิมว่า หนูผี เออ.. วันนี้ไม่เหมือนแก๊งมาเฟียเท่าไหร่เหมือนแก๊งแฟนฉันมากกว่า

“งานหน้าร้านเราต้องเช่าสามบูธแล้วพี่ไม้คนเยอะขึ้นเรื่อยๆ เดี๋ยวคุณคินพาแฟนมาอีกไม่มีที่ยืน”

“ใครแฟนกูวะเต้ แล้วนี่ลูกค้าไอ้ทิมไม่ใช่แฟน”

“งานอีเว้นท์มหัศจรรย์นี่พาใครมาก็เห็นเป็นแฟนกันหมด ตั้งแต่พี่ไม้พาพี่มิลมา คุณเบนก็พาพี่คีย์มาเนี่ยจริงไม่จริง”

“มึงมาให้กูเตะเลยไอ้ลูกกระจ๊อก”

“ทำไมผมถึงต้องเป็นลูกกระจ๊อกคุณคินที่เป็นลูกกระจ๊อกคุณทิมอีกทีด้วย”

“อยากเลื่อนตำแหน่งบ้างอ่ะทิม เต้เหิมเกริมใส่กูแล้ว”

“เอาเต้มาเป็นลูกกระจ๊อกกูแทนมึงก็ว่าดีเหมือนกันคิน มึงไปเป็นทาสเบอร์หนึ่ง”

“สัด ทำไมตำแหน่งกูเลื่อนลงตลอด”

“คุณทิมตอนเด็กต้องแสบมากแน่ๆ”

“คุณพอร์ชรู้ไหมตอนเด็กไอ้ทิมตัวเท่ากระป๋องแป้งแต่ซ่าสุดในอนุบาล”

“ตอนประถมกูจำได้มีคนมาบอกกูว่าไอ้ทิมโดนขังไว้ในห้องน้ำกูนี่หัวร้อนมาก คิดภาพไว้คือไอ้ทิมนั่งตัวเปียกร้องไห้แล้วนะพอไปถึง เจอไอ้ทิมกำลังปีนออกมาเอาไม้ถูพื้นมาไล่ตีหัวชาวบ้าน”

“กูนึกออกแล้วไอ้โจ๊กป.5/3  ห่าเอ๊ยกู งง ไปหมดสรุปใครแกล้งใคร”

“กูเตรียมไม้กวาดมาฟาดมันเต็มที่เจอไอ้ทิมวิ่งไล่ตีไอ้โจ๊กอยู่กูยอมแพ้ อาวุธในมือกูไม่มีประโยชน์”

“พี่ทิมโคตรเท่”

“ไอ้เบนมึงเอามือปิดหูคีตาเลย เห็นไอ้ทิมเป็นไอดอลแบบนี้เดี๋ยวมึงได้ไหว้แฟนเช้าเย็น”

เป็นเรื่องราวที่โคตรตลกเวลาเขาคุยกันแบบนี้น่ารักดี ไม่มีมีเก๊ก ไม่ได้วางมาดอะไร และเขาก็ชอบที่เห็นคุณทิมเวลาอยู่กับแก๊งลูกเพื่อนแม่ดูผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองดี วันนี้คุณภาคินไม่ค่อยน่ากลัวเท่าวันก่อนๆ ถึงจะยังดูตึงๆ กับเขาอยู่บ้างส่วนคุณเบนตอนนี้มีคุณคีตานั่งซบอกอยู่บนตัก เห็นบอกไปเล่นกีตาร์โชว์ตากแดดตากลมจนไม่สบายเพราะเห็นนั่งนิ่งๆ หมดแรงให้คุณเบนเล่นแก้มอยู่อย่างนั้น พอแฟนไม่สบายคุณเบนก็ดูอ่อนโยนขึ้นมาทันที ทุกทีภาพลักษณ์ที่เขาเห็นยังกะมาเฟียฮ่องกง

“ไปเดินเล่นกันไหมครับ วันนี้คุณพอร์ชทำงานหนักกว่าออกแบบบ้านอีก”

“วันนี้ผมโดนแกล้งเยอะนะ”

“นี่เบาสุดของแก๊งลูกเพื่อนแม่แล้วถ้าเจอของจริงคุณพอร์ชอาจจะกลับบ้านไปตั้งแต่ห้านาทีแรก”

“ไม่คิดว่าผมจะสู้สุดใจบ้างเหรอไง”

“สู้เพื่ออะไรเหรอครับ”

“อย่างน้อยวันนี้ผมก็เสี่ยงโดนคุณคินต่อยเพื่ออยู่ใกล้คุณทิม”

“โห..เริ่มหยอดแล้วนะเนี่ย”

ตอนเย็นอากาศดีขึ้นมาหน่อยมีงานดนตรีเล็กๆ ตรงลานโล่งๆ เสียงดนตรีดังลั่นไปทั่ว มีเครื่องดื่มน้ำพันช์สีๆ ขายอยู่ตามซุ้ม รู้สึกเหมือนย้อนวัยดีเหมือนกัน  เสียงเพลงที่เขาไม่ได้ฟังมานานดังขึ้นมาบรรยากาศรอบตัวมันดีซะจนพอร์ชเองรู้สึกผ่อนคลายเขาทำงานหนักมาตลอดเรียกว่าบ้างานก็ว่าได้ ไม่มีหรอกนะที่จะมาเดินเล่นกินลมชมดนตรีแบบนี้

“ทำไมวันนี้คุณทิมถึงชวนผมมา”

“ให้มาช่วยขายต้นไม้ไง”

“ข้ออ้างผมรู้ขอเหตุผลจริงๆ”

“คุณพอร์ชทำงานหนักเกินไปกลัวจะป่วยไปซะก่อน ยังไม่ทันชนะผมเลย”

“แปลว่าห่วงได้หรือเปล่า”

“แล้วใช้คำไหนได้อีกเหรอครับ”

"ถ้าห่วงทำไมไม่ให้ผมนอนพักอยู่บ้านล่ะครับ"

"ไม่อยากอยู่ด้วยกันเหรอ"

"สงสารผมบ้างคุณทิมเขินเป็นเหมือนกันครับ"

"ไม่สู้เหรอวันนี้"

“เกมนี้ยากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ”

“มันก็ไม่ได้ง่ายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“ถ้านานกว่านี้มันจะยากขึ้นใช่ไหม”

“ตอบไม่ได้หรอกครับมันเป็นเรื่องของอนาคต ยิ่งมีความรู้สึกก็ยิ่งยาก”

เราทั้งสองคนรู้ดีว่าหมายถึงเรื่องอะไรแต่ระหว่างเราก็ตอบไม่ได้ว่าอนาคตมันจะเกิดอะไรขึ้น และวันนี้ทุกอย่างมันดีจนอยากจะไปนึกถึงอะไรให้มันปวดหัว พอร์ชหยุดเดินแล้วหมุนตัวหันหน้าเข้าหาทิมสายตามองไปยังด้านหลัง ทิมเลยต้องหยุดเดินไปด้วย

“ตอนนี้..ข้างหลังคุณทิม”

“มีผู้ชายผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มใส่เสื้อสีขาวถือแก้วน้ำสีฟ้ากำลังเดินเข้ามาหาคุณพอร์ช ผมเห็นเขามองคุณมานานแล้ว”

โห..ละเอียดยิบ

“อยากไปกับเขาก็ได้นะครับ”

“อย่าปล่อยผมไปง่ายๆ ซิคุณ ผมร้องไห้เลยนะ”

“งอแงแล้วเด็กชายพอร์ช ”

“เด็กชายพอร์ชไม่อยากไปกับคนแปลกหน้าครับ”

“อยากให้ผมทำเหมือนที่คุณจัดการลูกค้าเมื่อตอนกลางวันเหรอครับ”

“ไหน..ช่วยโชว์ให้ผมเห็นภายในห้านาทีเหมือนที่คุณทิมเคยบอกไว้หน่อย”

ทั้งๆ มีเสียงดนตรีที่ดังอยู่รอบตัวแต่เหมือนทั้งคู่ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น  ทิมได้ยินประโยคที่พอร์ชบอกก่อนจะยกมือกระตุกผ้าโพกหัวให้ปมค่อยๆ คลายออกแล้วกระเถิบเข้าหาพอร์ชที่ยืนอยู่ตรงหน้า มันใกล้ซะจนพอร์ชเองต้องยกมือขึ้นมาวางตรงเอวของคุณทิมไว้

“ผูกให้หน่อย”

เขามั่นใจว่าคุณทิมตั้งใจพูดเสียงดังให้คนนั้นที่กำลังเดินเข้ามาได้ยิน พอร์ชยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนคุณทิมกระเถิบเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมจนแทบจะซบอกกว้าง

“ผูกผ้าให้หน่อย”

“หนึ่งนาทีผ่านไปแล้วนะครับ”

“ผูกผ้าให้หน่อยครับ”

“สอง”

“พอร์ช ผูกผ้าให้หน่อยครับ”

“สาม”

“พอร์ชผูกผ้าให้พี่ทิมหน่อยได้ไหมครับ”

สี่นาที..เท่านั้น

คนที่กำลังเดินเข้ามาเลี้ยวเปลี่ยนเป้าหมายไปแล้วเมื่อเห็นภาพตรงหน้า พอร์ชเลยยกมือขึ้นมาอ้อมไปด้านหลังศีรษะของคุณทิมค่อยๆ จัดการผ้าโพกหัวให้  นี่ก็ผูกผ้าไม่ค่อยเป็นเหมือนกันมันเลยไม่ค่อยถนัด พอร์ชเลยต้องโน้มเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมเพราะมองปมผ้าด้านหลังไม่เห็น ทันทีที่ผูกเสร็จเสียงดนตรีในงานก็เปลี่ยนเป็นเพลงช้าขึ้นมาพอดี พอร์ชไม่ได้ละมืออกไปไหนยังคงสัมผัสเส้นผมสีน้ำตาลลื่นมืออยู่อย่างนั้น เสียงกระซิบที่เบาจนเขาไม่ได้ยินทำให้พอร์ชเอียงหน้าไปฟังใกล้ๆ

“ขอบคุณครับ”

แก้มที่แดงอยู่แล้วไม่รู้ว่าเพราะอากาศหรือว่าอะไร แววตาที่ดูอ้อนๆ กับคำพูดเพราะๆ ใกล้ๆ หู
มันทำให้พอร์ชเริ่มเข้าใจประโยคเมื่อตอนกลางวัน

“ถ้าคุณพอร์ชเจอทิมเวอร์ชั่นที่แสบแล้วยังบอกว่าน่ารัก รับรองว่าถ้าเจอเวอร์ชั่นอ้อนคุณอาจตายได้เลยนะเตือนไว้ก่อน”

คำเตือนไม่เห็นช่วยอะไรเลยคุณรามิล!
หัวใจจะวายตายแล้วตอนนี้…คนเราจะทั้งร้ายทั้งน่ารักขนาดนี้ได้ยังไงวะไม่เข้าใจ!










TO BE CON

สงสารพอร์ชเขานะคะ โถ..
หรือจริงๆแล้ว เรื่องนี้อาจจะดราม่าสุดในสี่เรื่อง? โอ้ว

#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-04-2019 22:03:43 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7

ใครรู้สึกก่อนแพ้ ทิมจะเอาอย่างนี้จริง ๆ เหรอ พอร์ชยังมีตัวแปรอีกคนคือคุณพิมนะ

ปล.ไว้ชีวิตคนอ่านด้วยค่ะ ดราม่าอะไรไม่รู้ไม่ชี้

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
แสบมากจริงๆ คนอ่านหัวใจจะวายตายแล้ว อย่าว่าแต่พอร์ชเลย  :heaven
อย่าดราม่าหนักเลยน้าา เห็นใจเราด้วย แงง  :ling3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
นั่นแหละค่ะ ถ้านุ้งทับทิมแสบแล้วยังมองว่าน่ารัก น้องพอร์ชคงไม่รอดแน่แล้ว แพ้ตั้งแต่ตรงนี้เป็นต้นไปเลยค่ะ 555

แก๊งลูกเพื่อนแม่เตือนคุณแล้ว คริคริ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
 :katai2-1: ตายแน่ๆๆๆ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

ใครจะเป็นฝ่ายแพ้ในเกมนี้กันหนอ?

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
ตามไม่ทันแร้วนายพอร์ช 555555555555555555
แต่คู่เพื่อนตัวเองจะส่งผลกระทบกับนายพอร์ชมากแค่ไหนนะ
ถ้าไม่มีอะไรก็ดีไปแต่ถ้ามีก็
 :ling2: :ling2:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
มาเกมนี้ ฉันก้อรู้ว่าจะต้องลงเอยอย่างไร 555

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Jewelry Design
#อัญมณีที่รัก


ผมออกแบบแหวนแต่งงานให้คนอื่นมามากมาย
คงมีแค่คนเดียวที่ผมจะไม่ได้ออกแบบแหวนแต่งงานให้
คนๆ นั้นก็คือตัวผมเอง…
- นพจินดา วรโชติเมธี –

CH.6 -  Topaz
บุษราคัม


“น้องทิมมีแฟนแล้วแน่ๆ อาการแบบนี้”

“แบบไหน”

“แบบที่กำลังนั่งออกแบบแหวนอยู่”

คนที่กำลังใช้ดินสอวาดแบบแหวนคร่าวๆ หยุดลากเส้นทันทีที่พี่ต่ายทัก ท่าทางวันนี้พี่ต่ายจะอารมณ์ดีมากเพราะไม่ด่าที่ตอนนี้ทิมกำลังเอาขาวางพาดบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทุกทีนี่โดนแฟ้มฟาดใส่แล้ว พี่ต่ายเดินเข้ามาเก็บโต๊ะทำงานไปด้วยพลางมองเหล่คนที่นั่งวาดรูปต่อ ทิมไม่ได้ตอบคำถามของพี่ต่ายเพียงแค่ยิ้มๆ

“รู้ได้ไงนี่อาจจะเป็นงานของลูกค้าก็ได้”

“ทุกครั้งที่ทิมออกแบบงานของตัวเองจะใส่ลายเซ็นไว้บนสุดแล้วก็จะร่างแบบไว้ในสมุดเล่มนี้เท่านั้นค่ะ”

“สุดยอดเลขาและผู้จัดการ”

“ว่าไงคะออกแบบแหวนแบบนี้แฟนแน่ๆ ทิมไม่เคยออกแบบแหวนให้ตัวเองเลยพี่ต่ายรู้”

“ก็แค่ลองดูเฉยๆ ครับ”

“แก๊งลูกเพื่อนแม่ไม่อกแตกตายเหรอคะ คุณชายทิมจะมีแฟน”

“ก็เพราะว่ายังไม่มีไงครับ”

“งั้นตอนนี้ทิมต้องนึกถึงเขาอยู่แน่ๆ ”

“ผมเป็นแบบนั้นเหรอ”

“ทิม นพจินดา คนที่ตั้งมั่นว่าจะไม่ออกแบบแหวนให้ตัวเองถ้ายังไม่มีความรัก แต่ตอนนี้แบบแหวนตรงหน้านี่คืออะไรเอ่ย..”

“……………………………………………………”

พี่ต่ายออกจากห้องทำงานของทิมไปแล้วแต่สิ่งที่พี่ต่ายพูดยังคงวนเวียนอยู่ในหัว และมันก็จริงทุกประโยคทิมออกแบบเครื่องประดับใส่เองเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ทั้งสร้อยคอ สร้อยข้อมือ ตุ้มหู แต่ไม่เคยออกแบบแหวนเลยสักครั้ง เพราะทับทิม นพจินดาคือคนที่พูดไว้ว่าวันที่เขาจะออกแบบแหวนให้ตัวเองคือวันที่เขามีความรัก

ทิมยกแบบแหวนที่เขาออกแบบมาดูใกล้ๆ มันไม่ได้หรูหราเหมือนแหวนแต่งงานที่เขาเคยออกแบบมา มันเป็นแค่แหวนเรียบๆ มีแค่อัญมณีที่อยู่บนหัวแหวนและแน่นอนว่ามันจะต้องเป็น

ทับทิม..

“ความรัก”

ที่ทิมไม่ได้ตอบพี่ต่ายออกไปเพราะตอนที่ออกแบบเขากำลังนึกถึงใครบางคนอยู่จริงๆ ดินสอในมือเคาะลงบนกระดาษที่ออกแบบค้างไว้ก่อนจะตัดสินใจโยนลงบนโต๊ะทำงานแล้วปิดสมุดในมือทิ้งแบบแหวนที่ออกแบบไม่เสร็จไว้อย่างนั้น

เขายังไม่รู้เลยว่าเป็นความรัก..หรือแค่เกม


Jewelry Design

ทิมไม่เคยคิดจะมาบ้านลูกค้าคนนี้อีกเป็นครั้งที่สอง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยืนอยู่หน้าบ้านหลังเดิมที่เคยมาเมื่ออาทิตย์ก่อน บ้านรูปทรงประหลาดๆ  ที่มีชิงช้าอยู่ตรงระเบียงบ้าน ทั้งๆ ที่ทิมเองขอเป็นร้านกาแฟหรือที่ไหนก็ได้ถ้าหากว่าพอร์ชไม่ชอบที่จะคุยงานที่ออฟฟิศหรือห้องประชุม และแน่นอนว่าลูกค้าวีไอพีก็บอกให้มาที่บ้านแทน

ตอนแรกทิมอยากจะปฏิเสธ แต่พอนึกถึงสภาพของสถาปนิกที่งานรัดตัวจนแทบไม่ได้กินข้าวก็เลยตอบตกลง และมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้ สถาปนิกพอร์ชยังคงคอนเซ็ปต์ง่ายๆ บ้านๆ ชุดที่เดินออกมาหาไม่รู้ว่าใช่ชุดนอนหรือเปล่า แต่ก็น่าจะใช่อยู่

“ขอโทษนะครับคุณทิม พอดีผมไม่ได้ดูเวลาเลย”

“ได้นอนหรือยังครับ”

“สองสามชั่วโมงน่าจะประมาณนั้นแต่งานเสร็จแล้วครับ วันนี้ผมมีเวลาให้คุณทิมเต็มที่”

“อยากพักไหมครับผมจะได้กลับก่อน”

“เอะอะกลับบ้านตลอด ผมล็อคประตูแล้วออกไปไม่ได้หรอก”

มีการโชว์ให้ดูรหัสสีแดงอีกต่างหากยิ่งตอนนี้เจ้าตัวอยู่ในชุดนอนลายทางสีน้ำเงินตัวใหญ่ก็ยิ่งดูเด็กลงไปอีก พอร์ชบอกให้ทิมนั่งรอที่โซฟาก่อนเพราะตอนนี้ห้องทำงานรกมากและท่าทางจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะเห็นแผ่นกระดาษปลิวว่อนเต็มพื้นไปหมด

“ป้าชัญขอแก้แบบจี้ด้วยคุณทิม อยากให้เอาพลอยรอบๆ เยอะกว่านี้หน่อย ส่วนของลุงพัฒน์โอเคแล้ว”

“………………………………………………….”

“สร้อยข้อมือของพี่บีเอ็มขอเรียบๆ ใส่แค่เพชรก็พอ”

“………………………………………………….”

พอร์ชชะโงกหน้ามาดูเมื่อเห็นว่าคุณทิมเงียบไปไม่เห็นตอบรับอะไร ทุกทีถ้าพูดเรื่องงานนี่เจ้าตัวถามละเอียดยิบแล้ว พอเห็นว่าคุณทิมกำลังยืนมองดูโมเดลบ้านที่เขาเอาออกมาวางตรงห้องนั่งเล่นอยู่ พอร์ชเลยเดินออกมาหา

“ชอบเหรอครับ”

“ชอบอะไร”

“บ้านผม”

“แปลกดี”

“แน่นอนใครจะมาคิดได้แบบผม”

“คนคิดแบบก็แปลก”

“แต่เขาหล่อมากเลยนะ”

“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ คุณพอร์ชคงไม่คุยงานกับผมด้วยชุดนอนหรอกใช่ไหม”

“ดีนะเมื่อวานผมว่าจะใส่ชุดนอนลายมิกกี้เมาส์แล้ว ถ้าคุณทิมเห็นต้องบอกว่าผมน่ารักมาก”

“ไปอาบน้ำ”

“ถ้ามีแฟนอายุมากกว่าผมต้องโดนไล่ไปอาบน้ำทุกวันแบบนี้แน่ๆ”

“นับหนึ่งถึงสาม”

“ไปแล้วครับอย่าเพิ่งนับ”

ยังคงกวนตีนไม่เลิก ทิมอยากจะเอาโมเดลบ้านทุ่มใส่เจ้าของบ้านให้มันรู้แล้วรู้รอด พอร์ชเลยต้องบอกว่าขอเวลาสิบนาทีแล้วเจ้าตัวก็วิ่งหายขึ้นไปบนชั้นสอง แค่เพียงไม่นานพอร์ชก็เดินลงมาด้วยชุดอยู่บ้านตามเคย พอร์ชถือผ้าเช็ดผมแล้วยืนมองคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่ตรงโซฟา เพิ่งสังเกตว่าคุณทิมไม่ได้ใส่ชุดทำงานเต็มยศเหมือนที่เราเจอกันตอนแรกๆ สำหรับเขาแค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบก็โอเคแล้ว  ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราสองคนทำตัวสบายๆ โดยไม่ได้นึกถึงคำว่าลูกค้าและเจ้านายหรือว่าธุรกิจ

“ทานข้าวก่อนไหมครับ”

“เมื่อไหร่เราจะได้เริ่มทำงานกันสักที”

“คุณทิมไม่หิวเหรอ”

“ทำไมวันนี้คุณพอร์ชงอแงแบบนี้เป็นอะไร”

“อาทิตย์ที่ผ่านมาผมทำงานหนักเป็นบ้าเลยโดนคัตเตอร์บาดด้วย”

ผู้ชายตัวโตเป็นหมีแบมือให้ดูรอยคัตเตอร์บาด แถมยังมีอีกหลายรอยบนฝ่ามือท่าทางหงอยๆ ของพอร์ชทำให้ทิมวางไอแพดในมือลงก่อนจะจับมือของพอร์ชขึ้นมาดูใกล้ๆ จริงๆ รอยบาดมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายแต่พอร์ช พชรเล่นใหญ่มาก เชื่อได้เลยว่าตอนเรียนสถาปัตย์โดนบาดหนักกว่านี้แน่ๆ

“อันนี้หลอกให้ผมแพ้หรือเปล่า”

“ผมเจ็บจริงๆ ตอนโดนบาดเลือดไหลเป็นทาง”

“ขนาดนั้นเลย ไกลหัวใจเยอะเลยนะ”

“นึกว่าจะตายแล้ว”

“แล้วต้องทำไง หาหมอไหม”

“หาคุณทิมดีกว่า”

“ผมมาแล้วช่วยอะไรได้”

“ไม่รู้ว่าช่วยเรื่องไหนแต่ตอนนี้มันดีมากที่ผมทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์แล้วได้เจอคุณทิมนั่งอยู่ในบ้านผมแบบนี้”

“ไม่เขินหรอกนะ”

“ความเหนื่อยผมหายเป็นปลิดทิ้งเลย”

“ก็ยังไม่เขินอยู่ดี”

“ผมไม่ได้คิดเรื่องนี้มานานมากแล้ว”

“พอบอกไม่เขินนี่เปลี่ยนเรื่องเลย”

“ผมอยากให้มันเป็นแบบนี้ทุกวัน”

“อะไรทุกวัน”

“ผมอยากตื่นขึ้นมาเจอคุณทิมทุกวัน”

“สรุปเราคุยเรื่องอะไรกันอยู่”

“เรื่องแต่งงาน”

พอจบประโยคทิมเงยหน้าขึ้นมามอง เขาไม่รู้ว่าพอร์ชพูดจริงหรือแค่แกล้งเขาเท่านั้น แต่ทุกอย่างรอบตัวมันเงียบเพราะไม่มีใครพูดอะไรต่อ ทิมรู้ตัวว่าใจเขาตอนนี้กำลังเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพียงเพราะคำว่าแต่งงาน เจ้าของบ้านเองก็มองหน้าเขาอย่างเดียวจนทิมเองต้องแกล้งทำเป็นขยับตัวไปมา

“ผมว่าคุณพอร์ชทานข้าวก่อนก็ดี”

“พอเขินแล้วเปลี่ยนเรื่องเลย”

“วันนี้ไม่ได้ทำงานแน่ๆ ผมกลับบ้านดีไหม”

“เดี๋ยวผมโทรสั่งข้าว คุณทิมเช็ดผมให้หน่อยได้ไหมครับ”

“วันนี้นี่เป็นอะไรนักหนา”

“ไม่อยากให้คุณทิมกลับบ้าน”

“ก็คุณพอร์ชไม่เริ่มทำงานสักที”

“ไม่อยากให้เราเจอกันเพราะเรื่องงานนี่”

“วันนี้เป็นหนักนะ”

“เช็ดผมให้หน่อยครับพี่ทิม”

“โตแล้วนะ พชร”

ถึงน้ำเสียงจะดุและมีการเรียกชื่อจริง แต่มือก็ยอมหยิบผ้าเช็ดผมไปขยุ้มๆ บนศีรษะให้ พอร์ชอมยิ้มเมื่อคุณทิมเริ่มผ่อนแรงในมือจนเหลือแค่เช็ดผมเบาๆ แล้วพอร์ชก็ต้องร้องเสียงหลงอีกครั้งเมื่อเแกล้งบอกว่าชีวิตคู่เราต้องพึ่งพาร้านอาหารทุกร้านแน่ๆ เพราะไม่มีใครทำอาหารเป็น คุณทิมนี่แกล้งเช็ดผมเขาซะจนหัวสั่นหัวคลอน แต่พอพอร์ชเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเพราะคิดว่าจะต้องเขินแน่ๆ ถ้าเขาหยอดไปแบบนั้น แต่ประโยคที่ตอบกลับมา..

“เดี๋ยวพี่ทิมจะฝึกทำอาหารให้แล้วกัน”

ทำไมถึงเป็นเขาที่ต้องเขินตลอดเลยวะ
ไม่ยูติธรรมเลย!


วันนี้จะได้เริ่มทำงานเมื่อไหร่ก็ไม่รู้..
พอทานข้าวกันเสร็จเจ้าของบ้านก็เดินออกไปที่สนามหน้าบ้าน เดินดูต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อยเปื่อย ที่จริงทิมก็พอจะรู้ว่าพอร์ชกำลังหาเรื่องทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่คุยงานกับเขา เอาเถอะยังไงทิมก็ตามใจลูกค้าระดับวีไอพีอยู่แล้ว แบบสร้อยข้อมือกับจี้ก็ไม่ได้แก้อะไรมากมาย ทิมเลยวางงานในมือแล้วเดินมาที่สนามหญ้าบ้าง

ท่าทางเจ้าของบ้านจะไม่มีเวลามาดูสวนอย่างจริงจัง ต้นไม้บางต้นนี่ใบเหลืองจนมันร่วงเต็มสนามไปหมด พอร์ชหยิบสายยางแล้วรดน้ำทีละต้น ทิมเลยเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ปกติทิมไม่ค่อยมีเวลามาดูพวกสวนที่บ้านเท่าไหร่เพราะยังไงก็มีคนดูแลอยู่แล้ว จะว่าไปเขาก็นับถือพอร์ชเหมือนกันที่ออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้

ต้องรับผิดชอบหลายอย่างทั้งเรื่องบ้านและเรื่องงาน
ก็ถือว่าหนักพอสมควรกับการเป็นเจ้าของธุรกิจด้วยอายุแค่ยี่สิบปลายๆ

“คุณทิมอยากรดน้ำต้นไม้เหรอครับ”

“ตายหมดแล้วต้นไม้คุณ”

“ผมไม่มีเวลาดูแลเลย ปกติไอ้มีนเป็นคนทำนะมันบอกผมตายได้แต่ต้นไม้ห้ามตาย มันเป็นคนเอามาปลูกตอนแรกบ้านผมมีแค่สนามหญ้าเอง ไอ้มีนบอกบ้านแห้งแล้งยังกะบ้านผีสิง”

“แล้วทำไมถึงไม่ปลูกต้นไม้ล่ะครับ”

“แค่เวลากินข้าวผมยังไม่มีเวลาเลยจะเอาเวลาไหนไปดูแลต้นไม้”

“แล้วถ้ามีแฟนจะเอาเวลาไหนไปดูแฟน”

“นั่นซิ สงสัยผมต้องมีคนคอยดูแล”

“อยากเป็นฝ่ายถูกดูแลเหรอครับ”

พอร์ชหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะยื่นสายยางให้ทิมเป็นคนถือ ทิมรับมาเพราะนึกว่าพอร์ชจะหยิบอะไรแต่อยู่ดีๆ พอร์ชก็รั้งข้อมือให้ทิมมาอยู่ด้านหน้าก่อนที่ตัวเองจะยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ทิมไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหนและไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจพอร์ชเลยเอื้อมมือไปจับข้อมือทิมที่ถือสายยางอยู่ให้รดน้ำต้นไม้ตรงหน้าไปด้วย

“ไม่หรอกครับ ผมอยากเป็นฝ่ายที่ดูแลเขาได้และเขาก็ดูแลผมได้ ต่อให้คนนั้นอายุมากกว่าผมก็ตาม”

“………………………………………………………………………….”

 “ผมพูดจริงๆ คุณทิมอาจจะมองว่าผมยังไม่โตเพราะคุณอายุมากกว่าผม แต่ผมก็มีมุมที่เป็นผู้ใหญ่เพียงแค่คุณอาจจะยังไม่เคยเห็น และก็มีมุมที่เป็นเด็ก”

“อย่างวันนี้”

“วันนี้ผมอ้อนเยอะเหรอ”

“ทุกนาที”

“อ้อนขนาดนี้คุณทิมยังดุผมอยู่เลย”

“ก็น่ารักดี”

“พูดว่าอะไรนะ”

“จริงๆ ไม่อยากบอกให้คุณพอร์ชรู้หรอกแต่วันนี้คุณน่ารักดี”

“ขอแบบชัดๆ หน่อย”

“วันนี้คุณดูน่ารักเป็นเด็กชายพอร์ช งอแงไม่อยากทำงานทั้งวัน”

“ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหมคุณทิมชมผมว่าน่ารัก”

“มีอย่างที่ไหนหนีเรื่องคุยงานมารดน้ำต้นไม้ มีแค่คุณเท่านั้นแหละที่จะทำแบบนี้”

พอร์ชก้มลงมาหาคนที่กำลังยิ้มอยู่ พอร์ชยอมรับว่าวันนี้เขาไม่ได้อยากทำงานเท่าไหร่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาไม่ได้อยากให้เราสองคนเจอกันเฉพาะเรื่องงาน อยากให้เรานั่งเฉยๆ กินข้าว หรือว่าเดินเล่นแบบนี้ พอร์ชก้มลงมาหาเรื่อยๆ แก้มขาวตรงหน้ามันทำให้พอร์ชอยากจะฝังจมูกลงไปใจจะขาดแต่อยู่ดีๆ สายยางตรงหน้าก็ตวัดมาทางเขาและแน่นอนว่าตอนนี้หน้าเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

“งอแงแล้วน่ารักก็ส่วนหนึ่ง แต่ไม่ตั้งใจทำงานก็ส่วนหนึ่งโดนลงโทษซะบ้างถ้าเป็นคนอื่นโดนด่าไปแล้ว”

พอร์ชยกมือลูบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนจะคว้าเอาสายยางมาแกล้งฉีดใส่คนที่ยืนอยู่ ทิมร้องลั่นเพราะโดนฉีดน้ำใส่จนเสื้อเปียกไปหมด ทั้งๆ ที่ควรจะโมโหแต่ทิมกลับหัวเราะแล้วพยายามแย่งสายยางมาจากเจ้าของบ้าน กลายเป็นสงครามขึ้นมาซะดื้อๆ กว่าจะหยุดเล่นก็ตอนที่ทิมเพิ่งรู้ตัวว่าเปียกโชกขนาดไหน พอเห็นสภาพของตัวเองก็หัวเราะออกมาทั้งคู่เพราะไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดจนเลอะเทอะขนาดนี้ จากที่ยืนรดน้ำต้นไม้กันอยู่เฉยๆ

ที่จริงปลูกต้นไมไว้ในบ้านมันก็ดีเหมือนกัน


Jewelry Design

พอร์ชเดินออกมาจากตัวบ้านหลังจากที่สงครามสายยางจบลง สรุปคุณทิมต้องเปลี่ยนชุดใหม่ทั้งชุดเสื้อยืดที่เจ้าตัวใส่อยู่ตอนนี้ไซส์ใหญ่จนแขนตกเหมือนเด็กที่เอาเสื้อผู้ใหญ่มาใส่ ผมที่เซ็ตไว้ก็เปียกชุ่มจนตอนนี้มันไม่ได้เป็นทรงเหมือนในตอนแรก พอร์ชหยุดเดินแล้วยืนมองคนที่นั่งทำงานอยู่ตรงหน้าบ้าน

เท่าที่ทุกคนรู้พอร์ชหวงบ้านมากและไม่เคยให้ใครเข้ามาง่ายๆ  แต่ภาพที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้ก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่ามันจะเกิดขึ้น แผ่นหลังเล็กตรงหน้าทำให้พอร์ชยืนมองอยู่นาน  คำพูดของมีนในวันที่เขาย้ายเข้ามาอยู่วันแรกวนกลับมาให้คิดอีกรอบ

“บ้านมึงซับซ้อนขนาดนี้อยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอวะ”

“ถ้ากูเหงากูจะขายให้มึงแล้วกัน”

“ใครจะซื้อ บ้านอะไรแพงฉิบหายผ่อนร้อยปีก็ยังไม่หมด”

“กูออกแบบทั้งหมดนี่เพราะว่าอยากอยู่เอง”


“แต่สำหรับผมบ้านจะเป็นบ้านก็เพราะว่ามีคนที่เรารักอยู่ด้วยครับ มึงเป็นคนพูดเองตอนพรีเซนต์โปรเจคจบกูยังจำได้จนถึงทุกวันนี้”


พอร์ชเลิกคิดเรื่องที่มีนเคยพูดไว้แล้วหยิบหมอนอิงหนึ่งใบเดินไปหาที่ทิมกำลังนั่งทำงานอยู่ ทันทีที่เขาวางหมอนลงข้างๆ แล้วเอนตัวลงนอน คนที่กำลังตั้งใจทำงานเลยหันมามองพอร์ชแค่นอนเฉยๆ มีบ้างที่คุยกันเรื่องเครื่องประดับของเจริญกิจธารา จากที่นอนอยู่บนหมอนอยู่ดีๆ พอร์ชก็เริ่มขยับศีรษะมาเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็เลื่อนมาบนตักทิมแต่ทิมก็เอาดินสอดันศีรษะไว้

“มากไปหรือเปล่า”

“หมอนแข็ง”

“แล้วตักผมมันนิ่มกว่าหรือไง”

“นอนหมอนแล้วทำงานไม่รู้เรื่อง”

“ไม่เห็นจะทำงานอะไรเลยนอนอยู่เฉยๆ ”

“ขอนอนตักหน่อยครับ”

“รู้ตัวไหมวันนี้คุณพอร์ชพูดประโยคนี้ทั้งวัน”

ทิมไม่ได้บอกอนุญาตหรือไม่อนุญาตแต่ดินสอที่ดันศีรษะอยู่ก็ถูกยกออกไปแล้ว พอร์ชเลยกระเถิบตัวไปนอนบนตักทิมได้สำเร็จ คุณทิมไม่ได้สนใจเขาเท่าไหร่เอาแต่จ้องไอแพดกับสมุดในมือ แต่เห็นเขานอนจ้องอยู่อย่างนั้นก็เอาดินสอมาเคาะหน้าผากพร้อมกับบอกว่านอนมองแบบนี้เสียสมาธิให้มองไปที่อื่น 

อากาศตอนเย็นสบายกว่าตอนบ่ายเลยทำให้ทิมทำงานได้เรื่อยๆ พอร์ชที่หลับตาอยู่เลยลืมตาขึ้นมามอง ยอมรับเลยว่าคุณทิมหน้าตาโคตรน่ารัก ยิ่งตอนนี้ผมไม่ได้เซ็ตมันตกลงปรกหน้าจนพอร์ชต้องยกมือขึ้นมาทัดผมไว้หลังใบหู เจ้าตัวเพียงแค่เหลือบมองแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร 

ไม่มีคำพูดอะไรต่อพอร์ชแค่นอนหลับตานิ่งๆ มีบ้างที่ตอบคำถามของคุณทิมเรื่องงาน พอตอบกวนหน่อยก็โดนเคาะหน้าผากสองสามที  เวลาล่วงเลยจนเกือบสองทุ่มทิมเลยต้องขอตัวกลับ พอบอกจะกลับบ้านเด็กชายพอร์ชก็ทำท่าซึมขึ้นมาทันทีแต่ครั้งนี้ ทิมจะตามใจไม่ได้แล้วนี่ก็อยู่ด้วยกันมาทั้งวัน

“ผมมาบ้านคุณพอร์ชตั้งแต่สิบโมงเช้าเพิ่งได้เริ่มทำงานตอนห้าโมงเย็น”

“เริ่มทำงานตอนตีหนึ่งผมก็ไม่ถือ”

“ต้องนอนค้างแล้วแบบนั้น”

“นอนได้ผมไม่ว่า”

“โดนคินด่าแน่”

“ถ้าแก๊งลูกเพื่อนแม่คุณมาบ้านผมนี่เละชัวร์”

“คุณพอร์ชคงต้องได้สร้างบ้านใหม่”

“เคยสงสัยเหมือนกันทำไมแก๊งลูกเพื่อนแม่คุณถึงต้องหวงคุณทิมขนาดนี้”

“แล้วหายสงสัยแล้วหรือไง”

“ก็คุณทิมน่ารักจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

“ได้ยินคำนี้บ่อยจนเลิกเขินแล้ว”

“ผมทำให้คุณทิมเขินบ้างหรือยัง”

พอทิมส่ายหน้า พอร์ชเลยเดินเข้ามาหาใกล้ๆ มือใหญ่จับมือของทิมขึ้นมาก่อนจะจูบเบาๆ ทิมหัวเราะเพราะอยู่ดีๆ พอร์ชก็จูบมือเขาหน้าตาเฉย ท่าทางมันเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากกว่าจะมาเขินอะไรทั้งนั้น

“ไม่แพ้ผมบ้างเหรอ”

“ไปฝึกมาใหม่”

ทิมโบกมือลาเจ้าของบ้านที่ยังไม่ยอมปล่อยมือเขาสักที แต่อยู่ดีๆ มือที่โดนจับก็ถูกรั้งไว้ ทิมตั้งใจจะถามว่ามีอะไรแต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกมา พอร์ชก็ออกแรงรั้งให้ทิมเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ช่วงเอวก็ถูกกอดไว้แน่นแถมมือของทิมก็ถูกจับไว้แนบอกกว้าง เราสองคนอยู่ใกล้กันจนทิมสามารถสบตาอีกฝ่ายได้ ไม่มีคำพูดอะไรทั้งสิ้นนอกจากพอร์ชจับมือของทิมขึ้นมาก่อนที่จะจูบลงไปเบาๆ ทั้งๆ ที่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าทิมเลยสักนิด

“ผมไม่รู้ว่าเขาต้องพูดอะไรเวลาที่จะจูบมือใครสักคน”

“…………………………………….”

พอร์ชปล่อยมือทิมให้เป็นอิสระก่อนจะยกมือขึ้นมาทัดผมให้คนตรงหน้า เอวบางถูกกระชับกอดให้แน่นขึ้นจนทิมเผลอกำเสื้อของพอร์ชไว้แน่น ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะแกล้งให้คุณทิมเขินเล่นแต่ตอนนี้พอร์ชบอกตามตรงว่าใจเขามันควบคุมอะไรไม่อยู่แล้ว ยิ่งดวงตากลมโตมองเขาไม่วางตาแบบนี้มันยิ่งทำให้พอร์ชรู้ว่าความรู้สึกในตอนนี้

มันไม่ใช่แค่อยากได้มันไม่ได้มีเรื่องเซ็กส์มาเกี่ยวข้อง
ไม่ใช่เลยสักนิด…

“ทับทิม อย่าเพิ่งกลับได้ไหมครับ”

น้ำเสียงที่ได้ยินมาทั้งวัน แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าทำไมทิมถึงฟังแล้วรู้สึกว่ามันดูอ้อนกว่าทุกครั้ง สายตาที่มองกันอยู่ทำให้พอร์ชก้มลงมาหาพร้อมกับจูบที่แนบลงบนหน้าผากขาว ทิมไม่ได้ขัดขืนหรือมีท่าทีต่อต้านเพียงแค่กำเสื้อยืดของพอร์ชไว้แน่นกว่าเดิม อ้อมแขนกระชับแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างเสียงพูดเบาๆ ทำให้พอร์ชต้องถอนจูบแล้วแนบหน้าผากกับคนในอ้อมกอดเพื่อตั้งใจฟัง

“หลับตาเลย”

“ทำไมผมต้องหลับตา”

“เวลาเขิน”

“…………………………………”

“เวลาที่ผมเขินมันจะแดงไปทั้งหน้า”
 
นอกจากจะไม่ฟังคำสั่งแล้วพอร์ชยังจ้องหน้าไม่เลิกอีกต่างหากและมันก็จริงอย่างที่เจ้าตัวบอก ตอนนี้แก้มขาวเริ่มขึ้นสีแดงแล้วมือของทิมละจากอกกว้างตั้งใจจะดันหน้าพอร์ชให้ออกไปแต่ก็ไม่ได้ผล พอร์ชยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ว่า ช่วงเอวเขาก็โดนคุณทิมกอดไว้เหมือนกัน

“ถ้าแก๊งลูกเพื่อนแม่คุณมาเห็นเราตอนนี้ ผมต้องโดนยิงทิ้ง”

“เจอคินก่อนคนแรก”

“เหมือนวันนี้ผมชนะแต่ก็รู้สึกว่ายังไงก็เแพ้คุณทิมอยู่ดี”

พอร์ชก้มลงมองคนที่เงยหน้ามาหัวเราะ ดวงตากลมโตยิบหยีลงมันน่ารักจนเขาต้องก้มลงมาจูบหน้าผากขาวอีกครั้งและคิดว่าอีกนานเลยว่าเขาจะปล่อยให้คุณทิมออกจากอ้อมกอดนี้แล้วก็ไม่รู้อีกนั้นแหละว่าวันนี้ใครคือผู้ชนะตัวจริง

“ผมแย่แน่ทำยังไงดีทับทิม ไม่อยากปล่อยให้กลับบ้านแล้ว”


แต่สุดท้ายก็ไม่น่าจะใช่เขาที่ชนะ..
ตอนนี้แต้มของพอร์ช น่าจะติดลบร้อยไปแล้วแน่ๆ







TO BE CON

ชนะที่แพ้ –พอร์ชสึโนว่า
แก๊งลูกเพื่อนแม่ถือไม้เรียวแล้วทับทิม!

ทุกคนอาจจะ งง นี่นิยายชื่อเรื่องอัญมณีหรือบ้าน 5555
เดี๋ยวตอนหลังๆ จะเกี่ยวกับอัญมณีมากขึ้นรอเขาสนิทกันก่อนนะคะ (นี่สนิทยัง?)


#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-04-2019 01:01:05 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
 :-[ แอร๊ยยยยย หวีดร้องงง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

ใครแพ้ใครชนะไม่รู้หรอก

รู้แต่คนอ่านฟิน

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
น่ารักมากกกกกกกกกกก
เรื่องนี้ถึงหูแก๊งลูกเพื่อนแม่แน่!!

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
อู้ยย ลูกเพื่อนแม่ต้องบึ้มบ้านพอร์ชแล้วว  :hao7: o13

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
ยอมเลย

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ห้ามไม่ทันกันแล้ว

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
ฮื่ออออ มันน่ารักทั้งหมด  :-[ เขิงงงไปหมดแย้ววว

ทับทิมมม ก้านมะยมรอฟาดเป็นกำเลย  :impress2:

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
โอย ชอบ~~~ ชนะที่แพ้ 555

ก่อนน้องพอร์ชจะโดนยิงทิ้ง พี่ทับทิมจะโดนก้านมะยมก่อนแน่นวลลลล อิอิ

จะว่าไป...กว่าแก๊งลูกเพื่อนแม่จะไหวตัวทัน ทับทิมโดนขังไว้ในบ้านน้องไปแล้วจ้า

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด