> Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก Epilogue – My Jewelry [END ]P.13 15/10/19
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก Epilogue – My Jewelry [END ]P.13 15/10/19  (อ่าน 80607 ครั้ง)

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


#ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
ลูกเพื่อนแม่คนที่1 รามิล เตชนะหิรัญ
  SECRET GARDEN #ความลับของต้นไม้ -END-

ลูกเพื่อนแม่คนที่2 เบนจามิน เกียรติธนธาดา
  MUSIC BOX #นิยายกล่องดนตรี -END-

ต้นไม้ * ดนตรี * อัญมณี [์NOW]




Jewelry Design
#อัญมณีที่รัก


ผมออกแบบแหวนแต่งงานให้คนอื่นมามากมาย
คงมีแค่คนเดียวที่ผมจะไม่ได้ออกแบบแหวนแต่งงานให้
คนๆ นั้นก็คือตัวผมเอง…
- นพจินดา วรโชติเมธี -

PROLOGUE
- Jewelry-



งานแต่งงานงานที่ 24 ในเวลาครึ่งปี

ยังมีการ์ดเชิญอีกสิบยี่สิบใบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน  ทั้งหมดนั่นเป็นของลูกค้าที่เขาเป็นคนออกแบบแหวนแต่งงานให้  เสียงพูดคุยแสดงความยินดีที่ดังอยู่รอบตัว ชุดสูทเจ้าบ่าวราคาแพงและชุดเจ้าสาวฟูฟ่องยาวลากพื้นนั่นไม่ใช่สิ่งที่ทิมสนใจ ที่เขาสนใจคือแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ แหวนแต่งงานที่เขาเป็นคนออกแบบเอง

Pure Jewelry
เป็นธุรกิจอัญมณีที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น นพจินดา วรโชติเมธี เป็นหนึ่งในลูกหลานผู้บริหารรุ่นปัจจุบัน  โดยส่วนตัวแล้วทิมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับด้านบริหารเท่าไหร่ อัตราการเติบโต กำไรสุทธิ การตลาดต่างๆ ในส่วนนี้จะมีพี่สาวคนโตอย่างพี่พลอย พี่ชายหยกและเพชรที่คอยดูแล ส่วนเขาที่เป็นน้องชายคนเล็ก

ทับทิม…รับผิดชอบเรื่องการออกแบบอย่างเดียว

ทิมไม่ได้คิดว่าตัวเองจะออกแบบเก่งอะไรมากมายหรอก เขาแค่ทำในสิ่งที่ชอบและทำออกมาได้ดีเท่านั้น  ตั้งแต่เด็กๆ เราสนิทกันสี่คนมีชื่อว่าแก๊งลูกเพื่อนแม่ ก็เขาอีกนั่นแหละที่เป็นคนตั้ง ชื่อก็แปลตามตัว ลูกเพื่อนแม่ ..

รามิลกับเบนจามินผู้ซึ่งไม่เคยสนใจศิลปะเลยสักนิด วาดพระอาทิตย์ให้คนมองเป็นพระอาทิตย์ได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว สองคนนั้นหัวถนัดไปทางวิทยาศาสตร์และการคำนวณซะมากกว่า เลยมีแค่เขากับคินที่เกลียดการคิดเลขเกินสองหลักเลยเบนเข็มไปทางศิลปะอย่างเต็มตัว

ทิมรู้ตัวว่าชอบการออกแบบเครื่องประดับตั้งแต่ม.ต้น งานชิ้นแรกก็คือสร้อยข้อมือประจำแก๊งลูกเพื่อนแม่ เป็นสร้อยเงินที่สลักชื่อแต่ละคนเอาไว้ ตอนนั้นโคตรเท่รู้สึกถึงความเป็นกลุ่มเพื่อนสนิท เพื่อนตาย เราและนาย  ถึงตอนนี้มันจะเล็กจนใส่ไม่ได้แต่พวกเขาทุกคนก็ยังเก็บไว้อยู่  พอโตขึ้นก็รู้ว่าชอบอะไรเลยเลือกเรียนออกแบบเครื่องประดับ สิ่งที่ทิมถนัดคือ แหวนแต่งงาน…

จริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเริ่มมาจากตอนไหน จำได้คร่าวๆ ว่าเขาออกแบบแหวนแต่งงานให้กับเพื่อนร่วมรุ่นที่มหา’ลัย และเพื่อนคนนั้นชอบแหวนแต่งงานที่เขาออกแบบมากถึงขนาดลง IG โปรโมทให้ หลังจากนั้นงานที่เข้ามาส่วนมากก็จะเป็นเครื่องประดับที่เป็น

แหวนแต่งงาน แหวนคู่ สร้อยคู่ หรือแม้กระทั่งตุ้มหู

แปลกใจตัวเองเหมือนกัน..ออกแบบงานที่เกี่ยวกับความรัก
แต่คนออกแบบไม่เคยมีความรัก


..............
..................................................
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-10-2019 21:07:05 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
...................
..................................................

ทิมเติบโตท่ามกลางครอบครัวและเพื่อนสนิทที่ตามใจเขาแทบทุกอย่าง คุณย่ากาญจนาดูแลเขายังกะไข่ในหิน อยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากไปไหนก็ให้ไป อยากกินอะไรก็ได้กิน เขาก็พอรู้ตัว่าเขาโดนสปอยล์จนเสียนิสัยแต่เขาก็รู้ลิมิตตัวเองว่าเขาสามารถเอาแต่ใจกับใครได้บ้าง

คงเพราะหน้าตาที่เหมือนแม่แทบจะถอดแบบมา คุณย่าเลยตั้งชื่อให้เขาว่าทับทิม..บอกว่าเหมาะกับเขาดีเพราะตอนเกิดมาแก้มสองข้างเป็นสีแดงเหมือนสีของทับทิม ตอนเด็กๆ เรื่องชื่อก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร แต่พอโตขึ้นมันก็เขินๆ อยู่เหมือนกัน สุดท้ายเลยตัดปัญหาให้ทุกคนเรียกว่าทิมแทนมีแค่ไอ้แก๊งลูกเพื่อนแม่เท่านั้นที่ยังคงเรียกเขาว่า ทับทิม..

ก็เพราะหน้าตาเหมือนแม่และตัวที่เล็กกว่าใครในแก๊งนี่แหละที่เป็นปัญหา เขาโดนผู้ชายเข้ามาจีบตั้งแต่ตอนมัธยม มีไอ้มิล  เบน คิน คอยกันท่าให้ทุกคน ทิมไม่ได้สนเรื่องผู้หญิงผู้ชายถ้าคนที่เขาชอบเป็นเพศไหนมันก็ได้หมด อย่างตอนนี้ไอ้รามิลหัวหน้าแก๊งกับเบนจามินมือขวาของเขาก็มีแฟนเป็นผู้ชาย

ก็รักกันดี…รักกันมากเลยด้วยซ้ำ
รักกันจนไอ้คินอิจฉาตาร้อนอยู่ทุกวัน

ทิมยินดีหมดไม่ว่าสะใภ้ของแก๊งลูกเพื่อนแม่จะเป็นใคร  ขอแค่รักเพื่อนเขาจริงๆ ดูแลเพื่อนเขาดีๆ ก็พอแล้ว ทิมตั้งใจไว้ว่าเขาจะเป็นคนออกแบบแหวนแต่งงานให้กับแก๊งลูกเพื่อนแม่ และแน่นอนว่าคนแรกเขาทำสำเร็จไปแล้ว รามิลกับต้นไม้มีแหวนคู่ที่เขาออกแบบให้ และคิดว่าอีกไม่นานเขาคงได้ออกแบบแหวนให้กับเบนจามินและคีตา ส่วนไอ้คินรอให้มันหาแฟนเป็นตัวเป็นตนให้ได้ก่อน ผลุบๆ โผล่ๆ ไปทั่วประเทศไม่รู้ว่าตอนไหนถึงจะหยุดอยู่กับที่สักที

ส่วนตัวเขา…ไม่เคยนึกภาพตัวเองตอนมีความรักเลย ยอมรับว่ามีคนเข้ามาหาบ้างแต่ทิมก็รู้ว่าทุกคนที่เข้ามาเพราะหน้าตา ไม่ก็นามสกุลเขาเท่านั้น ถ้าเจอนิสัยจริงๆ ของเขาขึ้นมาก็คงจะถอยหนีไปกันไปคนละทาง

มันหายากนะคนที่รับนิสัยของเราได้ทุกอย่างโดยเฉพาะคนที่นิสัยเอาแต่ใจอย่างเขา ทิมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะมีใครที่รักเขามากๆ เหมือนกับที่ต้นไม้รักรามิล หรือคีตาที่รักเบนจามินหรือเปล่า เพราะออกแบบแหวนแต่งงานมาเยอะก็เลยรู้ว่าผู้ชายทุกคนก็อยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

มีงานแต่งงานที่มีคนมาร่วมแสดงความยินดี
มีภรรยาที่ตัวเองรัก
มีลูกสาวลูกชายวิ่งเล่นไปมา

สำหรับทิม..บางทีความรักอาจจะไม่ต้องการเขาก็ได้


เสียงเจ้าสาวเรียกเพื่อนๆ ให้มาที่หน้าเวทีเพราะว่าเจ้าตัวจะโยนดอกไม้แล้ว ทิมได้แต่ยืนมองอยู่ข้างล่าง เพื่อนเจ้าสาวบางคนจริงจังกับการแย่งช่อดอกไม้กันมาก มีถอดรองเท้าส้นสูงถกกระโปรงเตรียมพร้อม ไม่รู้ว่าความเชื่อว่าคนที่ได้รับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวแล้วจะได้แต่งงานเป็นคนต่อไปนี่มันจะจริงมากแค่ไหน แต่เชื่อว่า ณ วินาทีแย่งได้แย่งผลักเป็นผลักตบเป็นตบ

พิธีกรนับหนึ่งถึงสามก่อนที่เจ้าสาวจะหันหลังแล้วโยนช่อดอกไม้ในมือเต็มแรง เสียงกรี๊ดของเพื่อนเจ้าสาวดังลั่น พิธีกรงานแต่งก็บิ้วซะจนทิมเองก็ยังลุ้นไปด้วย แต่อยู่ดีๆ ไอ้ช่อดอกไม้ที่เขาเห็นอยู่ในมือเจ้าส่าวมันลอยละลิ่วมาทางที่เขายืนอยู่ ทิมเงยหน้ามองช่อดอกไม้ที่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนทิศทางมาทางนี้ และแน่นอนว่า..

“คุณทิม!”

ช่อดอกไม้หล่นใส่หัวเขาเต็มๆ ก่อนที่มันจะตกมาอยู่ในมือเขาแบบ งงๆ  กลีบดอกกุหลาบสีขมพูปลิวว่อนพร้อมกับเสียงพิธีกรที่บอกให้ทุกคนปรบมือเมื่อมีคนได้ช่อดอกไม้แล้ว ทิมเงยหน้ามองผู้คนรอบตัวที่ยิ้มให้ก่อนจะก้มลงมองช่อดอกไม้ในมือ

ผิดคนเปล่าวะอย่างเขาเนี่ยนะจะได้แต่งงาน..


Jewelry Design


“แก้วนี้เพื่อคุณภาคิน”

แก้วเหล้าสี่แก้วชนกันเป็นรอบที่สิบ ร้านที่มาในวันนี้เป็นร้านใหม่ที่เบนจามินบอกว่าเจ้าของรู้จักกัน  รามิลโทรมาหาเกือบสามทุ่มว่าจะมารับแล้วส่งคนมาขับรถกลับบ้านไปก่อน ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่เพราะลูกเพื่อนแม่แต่ละคน เป็นนักธุรกิจที่งานรัดตัวแต่สำหรับเรื่องเพื่อน เขาให้ทุกคนเต็มร้อย จะกินข้าวก็แค่โทรนัด กินเหล้าก็แค่บอก เราพร้อมเจอกันให้ครบสี่คนได้ตลอดเวลา ดีที่ต้นไม้กับคีตาเข้าใจเรื่องนี้ ถึงไม่มีปัญหา

“ได้ข่าวว่าได้ดอกไม้เจ้าสาวเหรอวะทิม”

“เออ..หล่นใส่หัวกูเลย”

“เอาแล้ว! เอาแล้ว! น้องทับทิมกูจะได้แต่งงานแล้วแน่ๆ”

“มึงเชื่อเรื่องนี้ด้วยเหรอไงเบน ไร้สาระ”

“กูจะคอยดูระหว่างคินกับมึงใครจะมีแฟนก่อนกัน”

“กูบอกเหรอว่าจะมีแฟน”

“เอ๊า! ไอ้ทิม มึงอย่ามาดูถูกเดสทินี่เผลอๆ เนื้อคู่มึงอยู่ในนี้สามสิบแล้วอย่ามาเล่นตัว”

“โรแมนติคจังเจอในผับ”

รามิลหัวเราะลั่นเพราะไม่คิดว่าไอ้ทิมจะมาเจอเนื้อคู่ในนี้ แต่ก็อาจจะเป็นจริงก็ได้ไอ้ทิมหน้าตานี่น่ารักระดับผู้ชายด้วยกันมองแล้วยังหลง มีคนเข้ามาชนแก้วนับไม่ถ้วนใครกล้าหน่อยก็เข้ามาถามชื่อ แต่ถ้าถามช่องทางติดต่อนี่โดนสกัดก่อนทุกคน ดีที่ไอ้ทิมเป็นประเภท น่ารักแล้วหยิ่ง ไม่คุยกับใครง่ายๆ ไม่ชอบหน้าใครก็ไม่มีแม้แต่จะสนใจมอง ก็ยังดีถือว่าเซฟตัวเองในระดับหนึ่ง ต้นไม้ยังเคยบอกว่า ถ้ามีแฟนอย่างทิมคงต้องเป็นบ้าเพราะคนเข้ามาจีบเยอะแน่ๆ

ก็น่าจะจริง เขาสามคนทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้ทิมตั้งแต่มันอยู่อนุบาล
ไอ้โยโย่ห้องดอกดาวเรืองวิ่งมาดึงจุกผมไอ้ทิมนี่เขาถึงกับตามไปคิดบัญชีถึงห้องเรียนเลยทีเดียว

“ไปห้องน้ำก่อน”

“ไหวไหมวะ”

“ไหว..ยังมองมึงว่าไม่หล่ออยู่คิน แสดงว่ากูไม่เมา”

“ด่ากูได้ขนาดนี้แสดงว่ายังโอเค”

ทิมโบกมือลาก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ แต่พอเห็นคนที่ยืนรอต่อคิวก็เลยเปลี่ยนใจเดินมาตรงห้องน้ำอีกด้าน  จะว่าไปก็เริ่มจะมึนๆ อยู่เหมือนกันเหล้าที่กินไปก็ไม่ใช่น้อยๆ  ทิมยกมือขึ้นมาบีบขมับตัวเองพยายามโฟกัสกับภาพตรงหน้า ทางเดินไปห้องน้ำด้านนอกไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก  และยิ่งตอนนี้มีผู้ชายกับผู้หญิงกำลังยืนคุยกันในระดับที่เรียกว่าใกล้ชิดจนแทบจะจูบกันอยู่ โอเค...เป็นเรื่องปกติแต่มัน

ขวางทางคนอื่น..

ทิมกอดอกยืนรออยู่นานแต่ก็ไร้วี่แววว่าสองคนนั้นจะเห็นหัวเขาเลยสักนิด ดีที่ไฟตรงนี้ค่อนข้างมืดเลยเห็นหน้าทั้งผู้ชายและผู้หญิงไม่ชัดเท่าไหร่  นับหนึ่งถึงสิบรอบที่สองก็แล้วมองฟ้ามองพื้นก็แล้ว  ก็ยังไม่เห็นว่าสองคนนั้นจะขยับตัวออกจากกันเลยมีจับผมจับเผ้าหยอกล้อกันไม่หยุด ทิมนับหนึ่งสองสามในใจก่อนจะตัดสินใจเดินผ่ากลางสองคนที่ยืนคุยกันอยู่

จังหวะที่กำลังเดินผ่านสายตาของผู้ชายที่เงยหน้ามามองทำให้ทิมต้องสบตา เพราะความมืดเลยมองหน้าไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่สายตาที่มองเขาอยู่ตอนนี้บอกไม่ได้เลยว่ารู้สึกยังไง ทิมเดินต่อไปจนถึงประตูห้องน้ำได้ยินเสียงผู้หญิงแว่วๆ มาว่าเสียมารยาททิมเลยหยุดเดินแล้วหันมามอง

“เกะกะ”

บอกแค่นั้นแล้วก็ไม่อยากสนใจอีก ทิมผลักประตูห้องน้ำเข้าไปก่อนที่ประตูจะปิดลงเขาได้ยินเสียงผู้หญิงโวยวายอีกรอบว่า หัวเราะอะไรนักหนา! ตลกตรงไหน!  ..ก็นั่นแหละเขาได้ยินเสียงผู้ชายที่เขาสบตาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วหัวเราะออกมาทิมเลยหันหลังกลับไปมองเป็นจังหวะเดียวที่ผู้ชายคนนั้นหันมามองเขาเช่นกัน

มันมืดจนเห็นใบหน้าทั้งหมดไม่ชัด
แต่สิ่งเดียวที่ทิมเห็นคือสายตาที่มองกลับมา



ภาพตัด…
ทิมรู้สึกตัวตื่นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู พอลุกขึ้นนั่งก็รู้สึกเวียนหัวเมื่อคืนหลังจากงานแต่งงาน แก๊งลูกเพื่อนแม่เกิดอยากจะปาร์ตี้เมาหัวราน้ำ เนื่องจากจะฉลองที่งานวาดรูปของคินได้ไปโชว์ที่ต่างประเทศ พอลับมาจากห้องน้ำทิมก็ดื่มต่อซะขวดเหล้าวางเกลื่อนเต็มโต๊ะ รู้ตัวอีกทีก็มานอนที่เตียงตัวเองแล้วน่าจะเป็นคินพากลับมาเพราะบ้านมันอยู่ข้างๆ 

ทิมขยับตัวไปเปิดกรงเจ้ารูบี้ มันคือชินชิลลาสีขาวอ้วนปุ๊ก พอเจ้ารูบี้ออกมาจากกรงก็วิ่งมาเล่นกับเขาปล่อยให้เขาฟัดอยู่สองสามนาทีก็วิ่งไปทั่วห้อง รูบี้เชื่องมากเวลาเหนื่อยก็กลับเข้ามานอนในกรงเอง ไอ้เบนเรียกรูบี้ว่าไอ้หนูผี เพราะมันไม่ค่อยจะถูกกับเบนเท่าไหร่ ชอบกัดๆ ให้เบนเจ็บนิ้วเล่นอาจเป็นเพราะไอ้เบนมีกลิ่นของน้องอันนาด้วยละมั้ง

“น้องทิมคะ”

“ตื่นแล้วครับ ตื่นแล้ว”

ทิมลูบหน้าลูบตาขานตอบแม่บ้านที่มาเคาะเรียก เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเขาเมาสลบมาจนถึงตอนบ่าย นั่งนิ่งอยู่สักพักจัดการเอาเจ้ารูบี้ใส่กรงแล้วพาตัวเองไปอาบน้ำอาบท่า

“ย่านึกว่าทิมจะตื่นพรุ่งนี้เช้า” 

“นานๆ ทีจะดื่มขนาดนี้ไอ้คินก็ยังไม่ตื่นหรอกครับเชื่อทิม”

“คินตื่นจนมากินข้าวกับย่าตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว หลานรักของย่าก็ยังไม่ตื่น”

เรื่องปกติมากบ้านของคินอยู่ติดกับบ้านของเขา มันสามารถปีนหน้าต่างเข้ามาในบ้านได้เลย ตั้งแต่ตอนเด็กคินเปิดประตูเข้ามานั่งกินขนมที่บ้านเขาแทบทุกวัน บางวันก็มานอนกลางวันให้พี่เลี้ยงเขากล่อม นั่นแหละมันถึงได้กลายเป็นหลานรักคนโปรดของคุณย่ากาญจนาแทนที่เขาได้ง่ายๆ

“งานแต่งงานเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง คุณน้ำฝนใช่ไหม”

“ก็ดีครับ หรูหราฟูฟ่าตามแบบฉบับงานแต่งไฮโซ”

“เบื่องานออกแบบแหวนแต่งงานหรือยัง”

“อย่าบอกนะพี่พลอยว่ายังมีอีก ทิมคิดแบบไม่ออกแล้วขอเว้นบ้าง”

“ได้เว้นแน่ๆ งานนี้ ไม่ใช่แหวนแต่งงานหรอกสบายใจได้ทับทิม แต่บางทีอาจจะยิ่งกว่าแหวนแต่งงาน”

ทิมที่กำลังหยิบขนมเข้าปากหยุดชะงักเมื่อพี่สาวคนโตยื่นเอกสารมาตรงหน้า พอหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ มันก็เป็นเอกสารทั่วๆ ไปตัวอย่างแบบเครื่องประดับของ Pure Jewelry  เอาไว้เสนอให้ลูกค้าดู ทิมเงยหน้าขึ้นมามองพี่สาวต่อคล้ายจะถามว่าแล้วมันยังไง

“คุณหญิงเฟื่องฟ้า เจริญกิจธาราต้องการจะทำเครื่องประดับให้ลูกหลานทุกคนในตระกูล”

“ทุกคนในตระกูล?”

“ตั้งแต่ลูกคนแรกยันหลานคนสุดท้ายที่อายุสองขวบ  อ้อ..รวมญาติคนสนิทด้วยนะ”

“โห..ถูกหวยเหรอ”

“กำหนดการเสร็จก่อนวันเกิดน่าจะอยากทำให้ลูกหลานในวัย 66 ปี”

”จะว่าไปนามสกุลคุ้นๆ”

“เจริญกิจธาราที่นำเข้ารถยนต์ไง”

“แต่เดี๋ยวพี่พลอยหมายความว่า”

“ยินดีด้วยนะจ๊ะทับทิม ไม่ต้องออกแบบแหวนแต่งงานแล้ว แต่ได้ลูกค้าไปทั้งตระกูลเลย”

ทิมนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นก้มหน้าลงมองบรรดารายชื่อที่พี่พลอยแนบมาให้ มันทั้งตระกูล..ทั้งตระกูลจริงๆ โอเคการมีลูกค้าแบบนี้มันก็ดีต่อบริษัทเพราะมูลค่าเครื่องประดับไม่ใช่น้อยๆ แถมรวยระดับนี้ก็คงจะทุ่มไม่อั้น และแน่นอนว่ามันจะต้องมีหลากหลายรูปแบบทั้งสร้อยคอ สร้อยข้อมือ แหวน คิดแล้วก็ตื่นเต้นดี

“วันจันทร์เดี๋ยวทิ้มต้องไปหาคุณเบนซ์ที่บริษัทเขานะ น่าจะคุยเรื่องนี้ เดี๋ยวพี่ส่งโลเคชั่นให้”

“ทำไมเขาไม่เข้ามาคุยกับเราเอง”

“น่า..เอาใจเขาหน่อยลูกค้าวีไอพี”

ทิมพยักหน้าอย่างเข้าใจเขาทำงานกับคนมาหลากหลายระดับ การเอาใจลูกค้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร และก็ไม่ได้ลำบากตรงไหนด้วย พี่พลอยบอกเพิ่มว่าคุณเบนซ์น่าจะมีอายุพอสมควรเพราะในประวัติเห็นเขียนไว้ว่าลูกชายเรียนอยู่ที่อเมริกา ก็ดี..จะได้ไม่มีปัญหาเรื่อง...เพราะเขาเคยเจอลูกค้าที่เข้ามาจีบ จริงๆ เข้ามาจีบแบบปกติก็ไม่เท่าไหร่หรอกแต่ไอ้ประเภทที่เข้ามาลวนลามแต๊ะอั๋งจนถึงขั้นเขาอดทนไม่ไหวก็เจอมาแล้วเหมือนกัน


Jewelry Design


“คุมทิมรอสักครู่นะคะ คุณเบนซ์กำลังจะออกจากห้องประชุม”

ทิมตอบรับเลขาที่พาเขามานั่งที่ห้องรับรองใหญ่โตสายตาก็มองไปรอบๆ ห้องมีรางวัลมากมายที่วางอยู่ในตู้โชว์  มีโมเดลรถวางอยู่เต็มไปหมด แค่เพียงไม่นานเลขาคุณเบนซ์ก็เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับผู้ชายที่ดูมีอายุยิ้มอย่างใจดีเดินเข้ามาด้วยเช่นกัน

“พอดีการประชุมยืดเยื้อไปหน่อยครับ คุณทิมมานานหรือยังครับ”

“ไม่นานเท่าไหร่ครับ”

“เราไปคุยกันที่ห้องทำงานของผมดีกว่าครับ รายละเอียดอยู่ที่นู่นคุณพลอยบอกให้คุณทิมทราบแล้วใช่ไหมครับว่าต้องเปลี่ยนคนประสานงานเพราะผมต้องไปดูสาขาที่ใต้กะทันหัน”

“พี่พลอยบอกแล้วครับ”

“จริงๆ เปลี่ยนเป็นหลานผมก็โอเคนะครับ เขาเป็นสถาปนิกน่าจะคุยกับคุณทิมรู้เรื่องมากกว่า เรื่องออกแบบผมไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่”

“หลานเหรอครับ?”

“ครับ น่าจะเด็กกว่าคุณทิมสักสองสามปี”

เด็กกว่าด้วย....

เราสามคนรวมเลขาของคุณเบนซ์หยุดอยู่หน้าห้องที่มีป้ายชื่อและตำแหน่งชัดเจน ก่อนจะมาที่นี่พี่พลอยบอกไว้แล้วว่าเจริญกิจธาราขอเปลี่ยนคนที่เขาจะติดต่อตลอดเวลาที่ออกแบบเครื่องประดับให้คนทั้งตระกูล เพราะคุณเบนซ์ต้องลงใต้กระทันหัน แต่แค่ไม่รู้ว่าเป็นใครก็เท่านั้น  ทันทีที่ประตูห้องทำงานเปิดออกสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ทั้งสามคนยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู

ผู้ชายที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบกำลังเอาขาพาดบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในมือถือโทรศัพท์ไว้  แต่ที่ทำให้ทิมสงสัยคือสายตาที่กำลังมองหน้าเขาอยู่ตอนนี้ ต่างคนต่างมองกันอยู่อย่างนั้นทิมเองรู้สึกคุ้นกับสายตาที่มองมาอย่างบอกไม่ถูก

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน..

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาขาพาดบนโต๊ะอา วันนี้อามีแขกด้วยเอาลงๆ”

ทิมรู้สึกตัวเมื่อคุณเบนซ์เดินเข้าไปเอาแฟ้มเอกสารฟาดลงบนขายาวๆ นั่นคนโดนฟาดเลยลุกขึ้นยืน  การแต่งตัวลักษณะท่าทางก็ยังดูวัยรุ่นอยู่ถ้าคุณเบนซ์บอกว่าอายุน้อยกว่าเขาสักสองสามปีก็น่าจะประมาณยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด คุณเบนซ์ดันตัวให้คนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวมาอยู่ข้างหน้า

“นี่พอร์ชครับพอร์ช พชร เจริญกิจธาราหลานผมเอง”










TO BE CON

พระเอกเด็กกว่าและโรแมนติคจังเจอในผับ..555555

#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo













 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2019 22:56:29 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
น้องทับทิมจะขายออกล้าวววว >< แถมเด็กกว่าด้วยจ้า

เด็กที่สบตากันหน้าห้องน้ำนี่ จะผ่านแก๊งลูกเพื่อนแม่ไปยังไงหนอ รอเลย อิอิ

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
 :pig4: :3123: :3123:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1089
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ท่าทางพระเอกจะกวนประสาทน่าดู :pig4:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
 :3123:
รออ่านต่อจร้าา
 :pig4:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
คู่นี้แซ่บแน่ พระเอกแบด ๆ เจอนายเอกขาโหด
อันที่จริงแอบลุ้นคินทับทิม แต่ไม่ใช่ก็ไม่เป็นไร

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 321
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-1
 o13 :really2:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
เจอกันแล้วววว  :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก -PROLOGUE- Jewelry 12/3/19
« ตอบ #9 เมื่อ: 13-03-2019 23:48:55 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1 - pearl - 17/3/19
«ตอบ #10 เมื่อ17-03-2019 19:09:55 »

Jewelry Design
#อัญมณีที่รัก


ผมออกแบบแหวนแต่งงานให้คนอื่นมามากมาย
คงมีแค่คนเดียวที่ผมจะไม่ได้ออกแบบแหวนแต่งงานให้
คนๆ นั้นก็คือตัวผมเอง…
- นพจินดา วรโชติเมธี -

CH.1
- pearl -



ทิมแน่ใจหกสิบเปอร์เซ็นต์แล้วว่าคนที่คุณเบนซ์แนะนำว่าเป็นหลานนั้นคือใครและเขาเองเคยเจอที่ไหน อีกสี่สิบเปอร์เซนต์กันไว้ก่อนเผื่อหน้าแตกเดาผิด แต่ไอ้สายตาที่เอาแต่มองเขาอยู่ตอนนี้นี่มันก็บอกไม่ถูกว่าหมายความว่ายังไง เราทักทายกันแค่สวัสดีครับแค่นั้น  นอกนั้นยังไม่ได้คุยอะไรกันต่อสักคำปล่อยให้คุณเบนซ์เป็นคนพูดรายละเอียดทั้งหมด

“เดี๋ยวผมต้องไปประชุมต่อแล้วคุณทิมคุยงานต่อกับพอร์ชได้เลยนะครับ”

พอคุณเบนซ์ลุกไปพร้อมเลขาทุกอย่างก็เงียบกริบเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน โอเค..อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ใหญ่กว่าควรจะเริ่มทำงานได้แล้ว รายละเอียดเกี่ยวกับพวกเครื่องประดับถูกกางเต็มพื้นที่ แต่ไอ้คนที่นั่งมองหน้าเขาอยู่ตอนนี้ก็ยังไม่เห็นว่าจะก้มลงมามองแต่อย่างใด

“หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าครับ”

“ขอโทษด้วยครับ”

“งั้นเริ่มกันเลยนะ คุณพอร์ชเป็นสถาปนิกเหรอครับ”

“ครับ ถ้าจะซื้อรถผมไม่ค่อยรู้เรื่องนะถ้าจะสร้างบ้านก็เรียกผมได้เสมอ คุณทิมอายุมากกว่าผมใช่ไหมครับ”

“ครับ ผมสามสิบแล้วส่วนคุณพอร์ช”

“ยี่สิบเจ็ดครับแล้วอย่างนี้ผมต้องเรียกคุณทิมว่าพี่ไหม”

“ไม่ดีกว่าครับยังไงคุณก็เป็นลูกค้า ผมก็จะเรียกคุณพอร์ชเหมือนกัน”



โอ้โห…

ทั้งๆ ที่คำตอบก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติแต่พอร์ชรู้สึกว่าโดนแบ่งแยกอย่างชัดเจน อารมณ์แบบมึงอย่าข้ามเส้นมาลูกค้าก็คือลูกค้าเข้าใจนะ …บอกตามตรงพอร์ชไม่ค่อยคุ้นเคยการทำงานแบบนี้สักเท่าไหร่ เขาเป็นสถาปนิกที่สามารถคุยเล่นกับลูกค้าที่เป็นผู้ชายได้เฮฮาปาจิงโกะชนแก้วแดกเหล้าได้หมด

ตอนนี้เหมือนตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานและฝั่งตรงข้ามคือนักธุรกิจที่ต้องเจรจาตกลงเซ็นสัญญาด้วย นี่โดนอาเบนซ์หลอกป่ะวะ ไหนบอกคนทำงานออกแบบเหมือนกันคุยกันง่ายไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรู้สึกอึดอัดจะต่ายห่าอยู่แล้ว

หรือว่า..คุณทิมจะจำเขาได้

พอร์ชรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าคุณทิม นพจินดาแล้วว่าคือคนเดียวกับที่เขาเจอที่ผับ ทำไมเขาจะจำไม่ได้หน้าตาน่ารัก? เออ..ไม่รู้ว่าผู้ชายจะใช้คำนี้ได้หรือเปล่าแต่ก็ไม่น่าจะใช่คำว่าหล่อ จะมีสักกี่คนคนที่เดินผ่ากลางตอนที่เขากำลังอิอ๊ะจิ๊จ๊ะกับขวัญคนที่เพิ่งได้เจอกันที่ผับ ถึงมันจะมืดจนมองเห็นหน้าไม่ชัดแต่ดวงตากลมโตนั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยลืม

ตาสวย..
ถึงจะใส่แจ๋วแต่ก็มีความดื้อเหมือนลูกแมว


แต่นั่นแหละ..เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มาเจอกันอีกครั้งแถมในฐานะลูกค้าอีกต่างหาก นึกไม่ถึงด้วยว่าอายุอานามจะสามสิบแล้ว ดูเด็กกว่าเขาตั้งเยอะโกงอายุเปล่าวะผิวนี้ยังกะผิวเด็ก

“ผมว่าหน้าผมต้องมีอะไรติดอยู่แน่ๆ ”

“ผมแค่คิดว่าคุณทิมดูเด็กกว่าอายุจริง”

“อ้อ..นึกว่า”

“ว่า?”

พอเขาถามต่อคุณทิมก็แค่ยิ้มนิดๆ แล้วก้มลงมองไอแพดตรงหน้าต่อ แค่เพียงไม่นานก็ยื่นมาให้เขาดูแบบต่างๆ ท่าทางมืออาชีพมากสมกับเป็น Pure Jewelry  แบบเครื่องประดับหลายร้อยแบบที่เขาเห็นมันสวยสมกับคำชมต่างๆ ที่คุณย่าและญาติเขาพูดกรอกหูอยู่ทุกวัน

“คุณสายรุ้งนี่”

“ป้ารุ้งชอบเวอร์ๆ ครับเอาอะไรที่อลังการไว้ก่อนผมว่าสร้อยหรือไม่ก็ตุ้มหูน่าจะเหมาะกับป้ารุ้งขอใหญ่ๆ ด้วยนะครับแบบเดินมาห้าร้อยเมตรก็ยังเห็น

พอร์ชไม่ได้โกหกและแน่นอนว่าคุณทิมกลั้นยิ้มกับประโยคที่เขาเล่าให้ฟัง มีการพยักหน้าตอบรับก่อนจะก้มหน้าก้มตากับไอแพดตามเดิม นี่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะต้องมาเจอกับคุณทิมอีกสักกี่ครั้งญาติเขาเยอะแยะขนาดนี้ จริงๆ ให้ใครมาคุยแทนเขาก็ได้แต่เพราะเป็นสถาปนิกเลยโดนโยนมาให้รับผิดชอบ

ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่มีความรู้เรื่องเครื่องประดับเลยสักนิด
วันๆ ก็สนใจแต่ตึกรามบ้านช่องอาคารบ้านเรือน

“ชื่อผมนี่อยู่คิวที่เท่าไหร่เหรอครับ”

“ตามลำดับอายุก็ไกลอยู่แต่ถ้าคุณพอร์ชอยากได้ก่อนลัดคิวให้ก็ได้นะ อยากได้เครื่องประดับแบบไหนครับ”

“แหวนแต่งงานครับ”

มือที่กำลังจดรายละเอียดหยุดชะงักแล้วเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม  ก็ไม่แปลกเท่าไหร่อายุยี่สิบเจ็ดแล้วจะแต่งงานตอนนี้ก็ยังได้ รูปร่างหน้าตาก็ถือว่าหล่อในระดับที่เด็กสมัยนี้เรียกว่าเน็ตไอดอล บ้านก็รวยหน้าที่การงานดีก็คงมีผู้หญิงสวยๆ สักคนจับจองไว้อยู่แล้ว

“มีเจ้าสาวแล้วเหรอครับ”

นั่นประโยคคำถามหรือประโยคกวนตีน..พอร์ชเลยเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยให้คุณทิมทำงานต่อ วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากเท่าไหร่แค่มาสรุปจำนวนญาติทั้งตระกูลแล้วก็รายละเอียดเกี่ยวกับเครื่องประดับคร่าวๆ  คุยกันแค่นิดหน่อยก็เสร็จเขาก็มีแบบบ้านที่ต้องแก้อีกคุณทิมเองก็มีนัดต่อเลยขอตัวกลับก่อน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณทิม ”

“ครับ ผมเองก็ยินดีขอบคุณเจริญกิจธาราที่ไว้ใจ Pure Jewelry  ”

“คุณย่าผมเป็นแฟนคลับบริษัทคุณทิมครับชอบมาตั้งแต่สมัยสาวๆ แล้วก็ขอโทษด้วยนะครับเรื่องวันนั้น”

“วันนั้น..”

“ที่เกะกะ”

อ้อ..คิดไว้ไม่ผิดว่าคือคนๆ เดียวกันทิมที่กำลังจะเปิดประตูรถเลยหันมามองคนที่เดินมาส่ง  วันนั้นก็เดาไว้เหมือนกันว่าผู้ชายที่เจอคงจะหน้าตาดีในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะโลกกลมขนาดนี้แต่ก็นะลูกค้าก็ส่วนลูกค้าเขาเองก็มีสิทธ์ไม่พอใจเรื่องวันนั้นเหมือนกัน

“ที่จริงมันก็เป็นทางสาธารณะผมเองก็ไม่ได้เป็นเจ้าของ”

“………………………………………………”

“แต่ก็ไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อแบบนั้นนะครับ มันไม่ได้น่าดูเท่าไหร่ทำให้คนอื่นลำบากด้วย”

“………………………………………………”

“คุณพอร์ชเองก็โตแล้วน่าจะรู้นะครับว่าอะไรควรไม่ควร ผมไปก่อนนะครับแล้วเจอกัน”

“………………………………………………”

ท้ายรถสีขาวพ้นสายตาเขาไปนานแล้วแต่พอร์ชยังคงยืนอยู่ที่เดิมมือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองเบาๆ เจอกันครั้งแรกที่ผับก็ไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่ มาเจอกันอีกครั้งทุกคำพูดนี่ก็ฟาดใส่หน้าเขาเต็มๆ

“เจ็บปวดเหลือเกินนี่ท่าจะร้ายไม่เบา”


Jewelry Design


“วันนี้กลับบ้านมาหาย่าได้แล้วเหรอตาพอร์ช”

“คิดถึงข้าวฝีมือป้าพรใจจะขาด อยู่คนเดียวพอร์ชกินมาม่าทุกวัน”

“ก็บอกให้กลับมาอยู่บ้านใหญ่ บ้านเราใหญ่โตไปอยู่ทำไมคนเดียว”

“อยากอยู่บ้านที่ตัวเองออกแบบเอง”

“บ้านเราน่ะน่าปวดหัว ซอกแซกไปมาเดี๋ยวบันไดเดี๋ยวห้องนู้นห้องนี่ย่าไปครั้งสองครั้งไม่เคยจะชิน”

พอร์ชล้มตัวนอนลงบนตักย่า หลังจากย้ายออกไปอยู่คนเดียวตั้งหลายปีแล้วแต่ย่าก็ไม่เคยจะเลิกบ่นเรื่องนี้สักที เพราะงานที่เขาทำมันทำให้เขาต้องพบลูกค้าบ่อยๆ และทำงานดึกๆ อยู่ตลอดเวลา พอเปิดบริษัทของตัวเองก็เลยขอย้ายไปอยู่คนเดียวแน่นอนว่าบ้านที่เขาอยู่ตอนนี้เขาเป็นคนออกแบบเองทั้งหมด และเขาก็คิดไว้แล้วว่ามันจะใช้เป็น

เรือนหอ..ของเขาด้วย

“ย่าครับย่ารู้จัก Pure Jewelry  มานานหรือยัง”

“นานมากแล้วเขาดังมานานตั้งแต่สมัยคุณกาญจนายังเป็นประธานอยู่ เมื่อก่อนใครจะโชว์เครื่องเพชรเวลาออกงานก็ต้อง Pure Jewelry  เท่านั้น”

“แล้วรุ่นปัจจุบันนี่..”

“ก็เก่งเหมือนเดิม ย่าเคยเจอพลอย เพชร แล้วก็หยกตั้งแต่ตัวเล็กๆ ตอนนี้น่าจะโตกันหมดแล้ว”

“แล้วคนสุดท้ายล่ะครับไม่ได้มีหลานสี่คนเหรอ”

“ทิม หลานสุดหวงของคุณกาญจนาเขาเลยล่ะย่าเคยเจอตามงานไม่กี่ครั้ง ตอนเด็กๆ ย่ายังนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม คนนี้น่าจะไม่ชอบออกสื่อออกงานเท่าไหร่ไม่ค่อยเห็นหน้า แล้วเรา..ตาพอร์ชงานที่ย่ามอบหมายเป็นไงเจอวรโชติเมธีคนไหน”

“คนสุดท้ายนี่แหละย่า”

“เป็นยังไงบ้างทิมยังหน้าตาจิ้มลิ้มอยู่ไหม ตอนเด็กๆ น่ารักน่าชัง”

“ร้ายจะตาย”

“เราว่าอะไรนะตาพอร์ช”

“บอกว่าหิวจะตายอยู่แล้วครับ”

ต้องแกล้งเปลี่ยนเรื่องเดี๋ยวคุณย่าจะสงสัยเอา นอนคุยเล่นกันอยู่สักพักป้าพรก็เรียกมาทานอาหารเย็น หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จพอร์ชก็เดินขึ้นมาบนห้องเขาตั้งใจจะค้างที่นี่อยู่แล้ว ยังไงข้าวของเครื่องใช้ที่นี่ก็ยังมีเผื่อไว้

พอร์ชนั่งลงบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์มาเล่น เห็นเพื่อนผู้หญิงโชว์แหวนคู่กับแฟนพร้อมกับแทกชื่อไปยัง Pure Jewelry  พอกดเข้าไปดูยอดฟอลก็ถือว่าเยอะเมื่อเทียบเท่ากับบริษัทเครื่องประดับอื่นๆ แค่เพียงไม่นานพอร์ชก็เจอไอจีส่วนตัวของคุณทิม มันไม่ได้ตั้งไพรเวทไว้แต่เซเลปหน้าตาดีขนาดนี้น่าจะไม่ได้มีแค่อันเดียวอยู่แล้ว

“ตอนเด็กๆ หน้าตาจิ้มลิ้มจริงๆ ด้วยว่ะ”

รูปในไอจีไม่ค่อยมีให้เห็นหน้าส่วนมากก็เป็นรูปเครื่องประดับแล้วก็ตัวอะไรขนสีขาวตัวกลมๆ หนูหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจแต่เกือบทั้งไอจีก็มีรูปเจ้าตัวนี้ไปแล้ว 70%  มีรูปที่เห็นหน้าตัวเองน้อยมากแต่ลงทีคนก็มาไลค์และเม้นเยอะแยะไปหมด น่าจะฮอตพอตัว มีลงรูปตอนเด็กพร้อมกับเพื่อนอีกสามคนคนทุกคนแต่งตัวใส่เอี๊ยมแดงเหมือนแฝดสี่  ต่างกันที่คุณทิมบนหัวมีจุกน้ำพุอยู่คนเดียว ตลกว่ะตาโตแก้มกลมบ๊อก

“โดนหลอกด้วยหน้าตากันหมด”

พอร์ชย้อนกลับไปเมื่อสองสามวันก่อนเขาไม่ได้นัดเจอคุณทิมอีกเพราะเจ้าตัวบอกว่าขอเวลาออกแบบสักพัก  วันนั้นเขามีนัดลูกค้าที่ร้านอาหารฟิวชั่นเจ้าดังร้านหนึ่ง เห็นตั้งแต่หน้าประตูร้านแล้วว่าใครที่เปิดเข้ามา คุณทิม นพจินดามาพร้อมกับผู้ชายตี๋ๆ และผู้ชายตัวเล็กที่สะพายกีตาร์ คิดว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะเห็นเขาเพราะไม่ได้มองมาทางที่เขานั่งอยู่เลยสักนิด

จนเขาคุยกับลูกค้าเสร็จ จริงๆ ก็คุยเสร็จตั้งนานแล้วแต่คุณแพรนี่ไม่ยอมปล่อยให้เขาไปสักที ก็พอรู้จุดประสงค์แต่สำหรับเขาลูกค้าผู้หญิงก็คือลูกค้าถ้าไม่อยากเกินเลยก็อย่าให้ความหวังหรือเล่นด้วยเพราะยังไงก็ต้องทำงานด้วยกันอีกยาวไม่อยากมีปัญหา

“ไว้เจอกันนะคะพอร์ช กินข้าว ดูหนัง ฟังเพลงก็ได้ไม่ใช่เรื่องงานอย่างเดียว”

คุณแพรพูดเองเออเองเสร็จสรรพมีการเข้ามากระซิบเขาใกล้ๆ อีกต่างหากดีที่เขาขยับถอยหนีได้ทันก่อนที่คุณแพรจะโบกมือลาแล้วเดินออกไป นี่ก็ไม่รู้ว่าอะไรให้คนที่หยุดอยู่ข้างหลังคือคนที่เข้ามาเห็นฉากแบบนี้เป็นครั้งที่สอง คุณทิม นพจินดาคนเดิมยืนกอดอกมองเขาอยู่มุมปากที่ยิ้มนิดๆ นี่คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วแน่ๆ

“คุณพอร์ชมาทานข้าวเหรอครับ”

“มาหาลูกค้าครับ”

“วันนี้คุณดูโตขึ้นกว่าเมื่อวันก่อนนะ”

“อ้อ..มาเจอลูกค้าก็เลยต้องแต่งตัวภูมิฐานหน่อยแล้วคุณทิมล่ะครับ มีนัดลูกค้าเหมือนกันเหรอ”

“มาทานข้าวกับเพื่อนครับ”

“เอาตรงๆ ผมไม่รู้ว่าคุณทิมเห็นอะไรไปบ้างแต่มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดอยู่แน่ๆ ผมไม่ได้ทำอะไรประเจิดประเจ้อเลยสักนิด”

“จริงๆ มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณพอร์ช ผมไม่มีสิทธิ์ไปว่าอะไรคุณอยู่แล้ว”

จ้า..พ่อคุณวันนั้นด่าเขามาเต็มๆเลยนะ

“ครับ กลัวว่าจะมองกันผิดๆ บางทีคนเราเห็นอะไรก็ตีความอะไรไปต่างๆ นานาโดยที่ไม่รู้เรื่องจริงเป็นยังไง”

“…………………………………………………..”

ยิ่งพูดไปก็เหมือนยิ่งแก้ตัวพอร์ชเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ไม่รู้ว่าพูดไปขนาดนั้นคุณทิมจะโกรธหรือเปล่าแต่ก็ยังเห็นยิ้มอยู่นะ พอคนตรงหน้าขอตัวไปห้องน้ำและเขาเองก็ต้องกลับไปทำงานต่อเลยร่ำลากันตรงนี้

จังหวะที่กำลังเดินผ่านโต๊ะทิมเหลือบมองไปยังกระปุกเกลือที่วางอยู่ก่อนจะทำเป็นหันหลังแล้วหยิบขึ้นมาเทใส่ลงบนแก้วน้ำเปล่าจากนั้นก็เดินเลี้ยวเข้าห้องน้ำ ทันทีที่คิดเงินเสร็จพอร์ชยกนาฬิกาขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาต้องไปให้ถึงลาดพร้าวแต่รถน่าจะติดน่าดู มือใหญ่หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะสำลักเต็มแรงจนพนักงานที่เอาบัตรมาคืนตกใจกันใหญ่

ทำไมเค็มขนาดนี้วะ!


สายตามองไปยังกระปุกเกลือที่ตอนนี้ว่างเปล่าจนแทบไม่เหลือเกลือสักเม็ด
ก่อนจะนึกไปถึงคนที่เขายืนคุยด้วยเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วจะเป็นใครไปได้อีก

“แสบนักนะ คุณนพจินดาเล่นอะไรเหมือนเด็กอายุสิบสามแล้วเสือกได้ผลอีก”

นั่นแหละวีรกรรมที่เขาพบเจอมา
ถึงได้บอกคุณย่าว่าหน้าตาจิ้มลิ้มแบบนั้นแต่ร้ายจะตาย


Jewelry Design


“ไอ้ทิมโมโหอะไรวะกูเห็นมันยิงไม่หยุดเลยตั้งแต่มาที่นี่”

“มันบอกลูกค้าพูดจากวนตีน รำคาญ”

“มีคนกล้ากวนตีนลูกพี่ทับทิมด้วยเหรอนี่ คินไม่เคยนึกมาก่อน”

“เดี๋ยวมึงได้เป็นเป้าแทนแน่ๆ ไอ้คินคุณชายทิมมันยิ่งโมโหอยู่”

วันนี้เป็นอาทิตย์กิจกรรมของแก๊งลูกเพื่อนแม่วนกลับมาอีกครั้งและครั้งนี้เป็นคิวของทับทิม ตอนแรกที่มันบอกจะไปยิงปืนนึกว่าฟังผิด ทุกทีกิจกรรมของไอ้ทิมมีแต่ แดก แดก และแดกกินตั้งแต่เช้ายันเย็นเย็นยันค่ำ วันนี้มาแปลกน่าจะอารมณ์ไม่ดีค้างคามาตั้งแต่หลายวันก่อน มาถึงก็ยิงไม่หยุด ขนาดไอ้เบนที่ชื่นชอบการยิงปืนเป็นชีวิตจิตใจยังขอยอมแพ้

ปัง!

ลูกกระสุนลูกสุดท้ายที่ยิงออกไปถึงจะได้คะแนนไม่ดีนักแต่ทิมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ จังหวะที่หันตัวกลับไปหาแก๊งลูกเพื่อนแม่ที่นั่งอยู่ก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อคนที่กำลังจะหันหน้ามาทางเดียวกับเขาคือใคร

พอร์ช พชร เจริญกิจธารา

“สวัสดีครับคุณทิม ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่”

“ผมต่างหากที่ต้องบอกคุณพอร์ช ผมมาที่นี่ตลอดอยู่แล้วแต่ไม่เคยเจอคุณเลย”

“ผมเป็นสมาชิกอีกที่ครับ พอหมดอายุเพื่อนก็เลยแนะนำให้มาที่นี่ไม่นึกว่าโลกจะกลมขนาดนี้”

“ครับ ขนาดคนที่ไม่(อยาก)เจอยังได้เจอ”

พอร์ชไม่ได้คิดไปเองว่าบางคำคุณทิมตั้งจะให้เขาไม่ได้ยินแต่ก็ช่างเถอะ ไหนๆ ก็ได้มาเจอกันที่นี่ พอร์ชเลยยกมือขึ้นมาให้ทิมโชว์ฝีมือแต่สำหรับทิมรู้ว่ามันคือคำท้า ทิมยื่นมือไปจับมือที่อยู่ตรงตรงหน้าก่อนจะบอกว่ายินดี (รับคำท้า)

โอเค..ฝีมือยิงปืนของนักออกแบบเครื่องประดับไม่ใช่เล่นๆ คะแนนเขาสองคนฉิวเฉียดไปมาจนเจ้าหน้าที่ยังบอกว่าตื่นเต้นมากๆ เพราะไม่ได้เจอใครที่ฝีมือสูสีแบบนี้มานานมากแล้ว แค่เพียงไม่นานเพื่อนของพอร์ชก็เดินมาดูการแข่งเช่นเดียวกับแก๊งลูกเพื่อนแม่ที่เห็นว่าทิมหายไปนาน

จริงจังโคตรๆ
นึกว่าแข่งโอลิมปิค

พอร์ชเหลือบมองคนข้างๆ ที่ตั้งหน้าตั้งตายิงไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น ท่าทางจะแพ้ไม่เป็นท่าทางเอาจริงเอาจังสุดๆ ไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมโตเวลาเพ่งมองเป้า คิ้วที่ขมวดแล้วขมวดอีก มือที่ถือกระบอกปืนไม่มีแม้แต่จะมีอาการสั่นเลยสักนิด กระสุนลูกสุดท้ายของคุณทิมยิงออกไปแล้วและแน่นอนว่าไม่ได้ตรงกลางเป้าแต่ก็ถือว่าเป็นที่น่าพอใจ

ทันทีที่เจ้าหน้าที่บอกคะแนน พอร์ชก็แค่ยิ้มก่อนจะยกปืนในมือขึ้นมาเล็งไปที่เป้าเขาก็เหลือกระสุนลูกสุดท้ายเหมือนกัน จังหวะสุดท้ายพอร์ชหันมามองคนที่ถือใบคะแนนก่อนจะหันไปโชว์ให้เพื่อนทั้งสามคนดู ท่าทางดีใจและรอยยิ้มที่เขาเองไม่เคยได้เห็นมาก่อนไม่ว่าเราจะเจอกันสักกี่ครั้งก็ตาม ดวงตากลมโตยิบหยีลงเพราะความดีใจ มันระยิบระยับเหมือนเด็กได้ของเล่นไม่มีผิด เพียงเสี้ยววินาทีพอร์ชตัดสินใจวางปืนในมือลง

“กระสุนน่าจะด้านยิงไม่ออกแล้วครับ”

ทุกคนทำหน้า งงๆ แต่เมื่อเจ้าตัวบอกแบบนั้นกรรมการเลยตัดสินให้ทิมเป็นฝ่ายชนะ แน่นอนว่าเจ้าตัวดีใจถึงขนาดกระโดดกอดเพื่อนที่อยู่ข้างๆ พออยู่กับเพื่อนก็ยิ่งเด็กลงไปอีก พอเสร็จสิ้นการแข่งขันทิมเดินมาพร้อมกับแก๊งลูกเพื่อนแม่แล้วแนะนำให้รู้จักกัน

“คุณชนะแล้วเรามีข้อตกลงกันหรือเปล่า คุณทิมอยากให้ทำอะไรบอกผมได้นะ”

“คิดไม่ออก เอาไว้ค่อยคิดแล้วกันครับเราคงได้เจอกันอีกนาน”

“ครับ เราเจอกันบ่อยแน่ๆ”

ทิมโบกมือลาเพราะเขาเองก็ยิงปืนจนเหนื่อยไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครเท่าไหร่ พอร์ชตั้งใจจะเดินตามไปแต่อยู่ดีๆ กระบอกปืนสองกระบอกที่กั้นเขาไว้ทำให้ต้องหยุดอยู่กับที่ ข้างซ้ายคือคุณเบนจามิน ข้างขวาคือคุณภาคินที่เพิ่งแนะนำตัวไปเมื่อกี้ ทั้งสองคนชมว่าเขาฝีมือยิงปืนเก่งกาจไม่ได้เจอคนแบบนี้มานานแล้ว ในขณะที่พูดนี่ก็ไม่ได้เอาปืนลงจากอกเขาเลยสักนิดกลัวว่าจะลั่นออกมาพร้อมกันจริงๆ  พอมองไปข้างหน้าก็เจอคุณรามิลที่ยืนกอดอกอยู่ พอคุณรามิลพยักหน้าทั้งคุณเบนและคุณคินก็เอ่ยขอตัวไปทานข้าวและผละออกไปพร้อมกระบอกปืน

“นั่นเหรอ ทิม นพจินดาแห่งวงการจิวเวลรี่เพิ่งเคยเห็นใกล้ๆ”

“รู้จักด้วยเหรอวะ”

“ดังในหมู่วงการเครื่องประดับพี่สาวกูชอบมากถึงขนาดจะจองตัวเขาไว้ให้ออกแบบแหวนแต่งงานถึงแม้มันยังไม่มีแม้แต่คนมาสู่ขอ”

“ไอ้กันต์เพื่อนกูเคยจีบ ไม่ซิเคยเต๊าะเล่นๆ บอกเจอที่ร้านอาหารแล้วชอบ หน้าตาน่ารักฉิบหายมันเพ้ออยู่สองสามวัน มันก็ไม่คิดว่าจะเขาจะอายุสามสิบ”

“แล้ว?”

“ไม่รอดเลยครับ ตายตั้งแต่โดนคุณนพจินดาเมินมันอย่างไร้ตัวตน มันบอกเหมือนคุยกับตุ๊กตาบลายธ์ ไม่หือ ไม่อือ ไม่สน ไม่มอง เข้าถึงยากโคตรๆ และอย่าหวังว่าจะผ่านด่านแก๊งลูกเพื่อนแม่ไปได้ง่ายๆ”

“แก๊งอะไรนะ”

“ก็คนที่เอากระบอกปืนจะยิงใส่มึงเมื่อกี้ไงวะไอ้พอร์ช ชื่อแก๊งเขาบอกไว้ก่อนเวลาเขาอยู่กับแก๊งลูกเพื่อนแม่อย่าได้เข้าใกล้คุณนพจินดาเกินสองเมตรไม่งั้นจะเจอแบบเมื่อกี้ และถ้ามึงจะจีบคุณนพจินดาด่านแรกที่ต้องเจอคือคุณภาคินด่านที่สองคือคุณเบนจามิน ด่านสุดท้ายคือหัวหน้าคุณรามิล”

“มีใครเคยผ่านถึงด่านไหนบ้างวะ”

“ไม่มี..ตายอยู่ที่คุณภาคินตลอด”

“โหดสัดนี่กูอยู่ในหนังมาเฟียหรือไง”

“เอ๊า! เขาก็หวงของเขามึงมองหน้าคุณนพจินดาด้วยวันๆ หนึ่งจะมีคนมาจีบเขากี่คนเป็นเพื่อนกูนี่กูจับใส่หน้ากากเลย หน้าตากรุ๊งกริ๊งๆ ”

“ศัพท์อะไรของมึงแต่เวอร์กันจังเลยวะต้องหวงขนาดนั้นเลย”

“ขนาดนั้นแหละมึงไม่คิดว่าเขาน่ารักเหรอ กูเป็นผู้ชายยังมองว่าเขาน่ารักเลยแล้วพอร์ชมึงเนี่ยฝีมือตกเหรอวะ คนที่ยิงปืนฝีมือระดับนักกีฬาทีมชาติอย่างมึงไม่น่าแพ้ได้”

พอร์ชยิ้มนิดๆ ก่อนจะยกปืนกระบอกเดิมในมือขึ้นมาแล้วเล็งไปที่เป้า

“ มึงไม่คิดว่าเขาน่ารักเหรอ กูเป็นผู้ชายยังมองว่าเขาน่ารักเลย”

อยู่ดีๆ ภาพรอยยิ้มของคุณทิม
กับดวงตากลมโตยิบหยีลงก็แวบขึ้นมา

กระสุนลูกสุดท้ายที่ยิงออกไปแน่นอนว่ามันอยู่ตรงกลางเป้าไม่มีผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย พอร์ชขยับไหล่ไปมาแล้ววางกระบอกปืนลง เพื่อนที่มองตาค้างเพราะเจ้าตัวบอกเองว่ากระสุนด้าน

“บางทีก็ต้องแกล้งแพ้บ้างป่ะวะชนะตลอดจะไปสนุกอะไร”






TO BE CON

นี่นิยายลูกหลานมาเฟียหรือเปล่า 55555

#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-03-2019 21:52:59 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ KAZUMA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #11 เมื่อ17-03-2019 20:44:59 »

ฮือออออ กำลังสนุกเลย อยากให้มาต่อเร็วๆ
ให้กำลังใจคนเขียนนะคะ จุ๊ฟๆ

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #12 เมื่อ17-03-2019 20:57:09 »

ตาพอร์ชนี่ไม่ธรรมดา...
อยากรู้จังน้า ว่าจะเข้าหาน้องทิมยังไง

ปล.ที่คิดว่าจะแกล้งแพ้บ้างเนี่ย ระวังจะแพ้จริงๆ นะจ๊ะ เพราะบางที...เขาอาจจะไม่ได้แพ้ เขาแค่เปิดทางให้ หึหึ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #13 เมื่อ17-03-2019 23:48:07 »

แอร๊ยยยย น่าลุ้นจริงจัง
รู้จักยอมตั้งแต่แรกนี่ แววกลัวเมียออกตั้งแต่ยังไม่จีบเลยค่า

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #14 เมื่อ18-03-2019 00:39:44 »

อ่ะจ้าาาาาาา กระสุนด้าน
แต่เพื่อนเขาจับได้รึป่ะะะะ  o18

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1057
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #15 เมื่อ18-03-2019 01:19:28 »

 :hao3: แต่ละคนช่างเจ้าเล่ห์

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #16 เมื่อ18-03-2019 07:59:49 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #17 เมื่อ18-03-2019 10:16:19 »

อยากเห็นคุณทิมคิวท์ๆ เวลาอยู่กะนุ้งพอร์ช ต้องน่ารักมากๆ แน่ๆ  :-[

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #18 เมื่อ18-03-2019 20:07:29 »

พอร์ชมันร้าย

ทับทิมระวังตัวนะ

อย่าไปใว้ใจมัน

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #19 เมื่อ19-03-2019 18:58:47 »

 :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
« ตอบ #19 เมื่อ: 19-03-2019 18:58:47 »





ออฟไลน์ mizzmizz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 477
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #20 เมื่อ24-03-2019 13:52:18 »

 :กอด1:
รอติดตามตอนต่อไปจ้า
ตื่นเต้นจริงๆ ว่าจะผ่านด่านแรกยังไง อิอิ

ออฟไลน์ q.tr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #21 เมื่อ24-03-2019 14:06:49 »

มารอติดตามน้องทิมจ้าาา  :katai5:

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #22 เมื่อ24-03-2019 15:40:40 »

 :-[ หวายๆๆๆๆ น้องทิมจะรอดไหมเนี่ย

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: > Jewelry Design < #อัญมณีที่รัก CH.1-Pearl- 17/3/19
«ตอบ #23 เมื่อ24-03-2019 20:07:00 »

แก๊งลูกเพื่อนแม่ต้องระวังแล้วนะ ดูท่าคุณพอร์ชจะร้ายไม่เบา  o18

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Jewelry Design
#อัญมณีที่รัก


ผมออกแบบแหวนแต่งงานให้คนอื่นมามากมาย
คงมีแค่คนเดียวที่ผมจะไม่ได้ออกแบบแหวนแต่งงานให้
คนๆ นั้นก็คือตัวผมเอง…
- นพจินดา วรโชติเมธี -

- CH.2  -
Zircon
เพทาย



“ทิม ลูกค้ามึงสะอาดปลอดภัยแน่นะ พอร์ช เพิร์ช อะไรนี่”

“ถ้าหมายถึงเรื่องที่พวกมึงกำลังคิดอยู่กูว่าไม่น่าใช่”

“มีอยู่เรื่องเดียวนี่แหละที่พวกกูเป็นห่วงมึงเนี่ย”

“เขาอาจจะเกลียดดูด้วยซ้ำด่าเขาไว้เยอะเลยว่ะ”

“ใครจะเกลียดมึงลงทิมมองหน้ามึงสามวิเขาก็ละลายเป็นน้ำแล้ว”

เบนจับเพื่อนโยกหัวไปมาก่อนจะกระโดดไปนั่งเล่นเกมกับคินต่อ รามิลที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามเลยลุกเดินมานั่งข้างๆ รามิลยอมรับว่าลูกค้าของทิมที่เจอกันที่สนามยิงปืนดูไม่ธรรมดา ถึงแม้ภายนอกจะดูเป็นลูกหลานไฮโซทั่วๆ ไปและท่าทางก็ไม่ได้เข้าหาทิมในเชิงจีบเหมือนคนอื่นๆ ออกจะกวนตีนไอ้ทิมด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่แน่ป่ะวะ
คนแบบนี้อันตรายกว่าคนที่เข้ามาจีบโต้งๆ อีก

“มีอะไรต้องรีบบอกพวกกูนะ”

“เออบอกทุกเรื่องเลย”

“แล้วเรื่องวันนี้มึงรู้ใช่ไหมทิม”

“รู้..คนอย่างกูดูออกอยู่แล้ว”


“ถึงพวกกูจะมีแฟนแต่กูกับเบนก็ยังอยู่กับมึงเสมอนะทิม ส่วนไอ้คินมึงจิกหัวใช้มันได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย มา..หอมหัวที”

รามิลหลบหมอนที่คินโยนมาจากหน้าทีวีก่อนจะคว้าเอาทิมที่นั่งอยู่ข้างๆ มาหอมตรงข้างขมับ ทับทิมแทบจะยกขาถีบสองคนหน้าทีวีได้ยินเสียงโวยวายเลยเข้ามาร่วมวงด้วย แน่นอนว่าคนโดนรุมคือทิมที่ตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง มือก็พยายามผลักเบนกับคินให้ไปไกลๆ รามิลเลยลุกออกมายืนมองในฐานะหัวหน้าแก๊ง

ต่อให้เราทั้งสี่คนจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตน
แต่ความสัมพันธ์ของเราจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาเชื่ออย่างนั้น



“ดังเหมือนกันนี่”

ทิมถือคติรู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง  ทันทีที่เขาใส่ชื่อจริงลงไปช่องค้นหาแค่เพียงไม่นานข้อมูลและรูปถ่ายรวมทั้งบทสัมภาษณ์ขึ้นมาเต็มไปหมด ตอนที่เรียนอยู่ระดับมหา’ลัยก็น่าจะดังในโลกโซเชียลพอสมควร พอจบมาก็ได้ตำแหน่งสถาปนิกหนุ่มโสดในฝันต่ออีก  ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่..ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วทิมยังคิดเลยว่าบางที พอร์ช พชร อาจจะได้ทาบทามเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยซ้ำ

ยอมรับว่าผลงานการออกแบบเก่งมาก

ไม่แปลกที่จะดังขนาดนี้ ผลงานที่ได้รับรางวัลยาวเป็นหางว่าวไหนจะมีข่าวว่าบริษัทใหญ่ๆ ซื้อตัวกันให้วุ่นแต่เจ้าตัวดันหนีไปเปิดบริษัทเอง ถึงจะไม่ได้ใหญ่เทียบเท่าบริษัทอื่นแต่แค่นี้คิวของสถาปนิกพอร์ชก็ยาวไปถึงสิ้นปีแล้ว

แต่บทสัมภาษณ์เกี่ยวกับความรัก..ไม่มีคำตอบว่าโสดไม่โสดหรือพวกสเปคก็ไม่ได้บอกอะไรชัดเจน ตอบอ้อมโลกไม่ก็กว้างๆ ไว้ก่อน เดาไว้สองอย่าง  หนึ่งคือมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วเลยตอบเลี่ยงๆ เพราะไม่อยากให้กระทบ สองคือยังไม่มีคนรักมีแต่คนควงเล่นๆ แต่สำหรับทิมเดาไว้ว่าข้อสองเพราะเหตุการณ์ที่เขาเจอมาสองครั้งสองคราไม่น่าจะใช่ข้อแรก ทิมเลื่อนอ่านสัมภาษณ์ในคอลัมน์หนุ่มโสด

Q: ความรักสำหรับพอร์ชคืออะไร
A: บ้านครับ..ตอบแบบสถาปนิกเลยแล้วกัน บ้านสำหรับผมคือทุกอย่าง ความสุข ความรัก ความสบายใจ ถ้าผมรักใครเขาจะเป็นทุกอย่างสำหรับผมเหมือนกัน ส่วนตัวแล้วผมคิดว่าเวลาผมรักใครผมให้เขาได้100%

Q: พอร์ช พชร ชอบคนแบบไหน
A: แบบไหนเหรอ..แบบคนที่ผมชอบ อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับถึงเวลาถ้าชอบคนนี้คงไม่ได้คิดถึงสเปคเท่าไหร่

Q:และคนแบบไหนที่จะทำให้พอร์ชปวดหัว
A: ประเภทดื้อละมั้ง ประเภทไม่ยอมคนนี่คงต้องสู้กันหน่อย

Q: พอร์ชได้วางแผนชีวิตรักไว้ไหม
A: ครับ คิดไว้ตั้งนานแล้วผมอยากออกแบบบ้านของตัวเองเอาไว้ใช้เป็นเรือนหอด้วยให้เราอยู่ด้วยกัน ผมจะเอาแหวนแต่งงานที่ออกแบบพิเศษขอแต่งงานกับคนที่ผมรัก งานแต่งไม่ต้องใหญ่โตมากแต่ภรรยาผมจะอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวไม่ต้องฟูๆ ฟ่องๆ ก็ได้ใส่รองเท้าผ้าใบยังได้เลยผมไม่ซีเรียส แล้วก็ผมอยากมีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคนจะว่าไปแฝดทีเดียวไปเลยก็ดีเหมือนกัน นี่แหละครับครอบครัวของผม แต่จริงๆ ก็ต้องถามว่าที่ภรรยาผมในอนาคตด้วยนะ

ว่าแล้ว..

มิน่าล่ะถึงอยากให้เขาออกแบบแหวนแต่งงาน ผู้ชายทุกคนก็อยากมีชีวิตครอบครัวแบบนี้ทั้งนั้น อุตส่าห์พักจากการออกแบบแหวนแต่งงานก็ยังมาเจอแหวนแต่งงานอีก ทิมเองก็ไม่รู้ว่าถึงเวลานั้นเขาต้องออกแบบแหวนให้พอร์ชกี่วงกันเพราะยังไงส่วนมากแหวนแต่งงานก็ออกแบบเป็นคู่อยู่แล้ว

สงสัยตอนนั้น…เขาคงได้เจอว่าที่ภรรยาของเจ้าเด็กนี่ด้วยละมั้ง
ถ้าไม่ตีกันตายไปซะก่อน


Jewelry Design

“ลูกค้าไม่โอเคกับแบบเหรอวะพอร์ช ทำไมหน้าเป็นงั้น”

“ลูกค้าบอกจะเปลี่ยนเอาประตูมาอยู่ฝั่งขวา กูปวดกระบาลเลยสองวันก่อนยังบอกให้อยู่ฝั่งซ้าย”

“เดาไว้เลยว่าฮวงจุ้ยแน่ๆ”

“ถูกต้องเลยครับ นี่อยากให้มีน้ำพุกลางห้องนั่งเล่นด้วยกูนี่ยกมือขึ้นมากุมขมับรอ”

“อาทิตย์หน้ามึงเจอบ่อปลาคราฟในห้องนอนแน่พอร์ช เตรียมตัวเลย”

“กูร้องไห้แล้ว”

พอร์ชโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะแล้วเอนตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว  หลังจากคุยกับเพื่อนที่เปิดบริษัทด้วยกัน มีนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเป็นเพื่อนตายตั้งแต่รับน้อง กอดคอร่วมเป็นร่วมตายกันมาห้าปีเลยตัดสินใจร่วมลงทุนลงแรงด้วยกันต่อหลังจากเรียนจบ กรีดเลือดด้วยเหล้าหนึ่งจอกว่าอยู่จะด้วยกันไปจนตาย มีนเดินมาหาพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้พร้อมกับบอกว่าเมื่อตอนบ่ายมีโทรศัพท์เข้ามาจาก คุณนพจินดา

“เขาบอกโทรหามึงแล้วมึงไม่รับสาย เลยลองโทรมาที่นี่แต่กูบอกแล้วนะมึงอาจติดลูกค้าอยู่”

พอร์ชหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานี่ก็เพิ่งมีเวลาจับโทรศัพท์หลังจากคุยกับลูกค้าอยู่นาน พอมันโชว์ชื่อที่โทรเข้ามาก็เลยลองโทรกลับแต่อีกฝ่ายก็ไม่รับสายเขาเหมือนกัน พอร์ชเลยกดวางวันนี้เขาโคตรเหนื่อยกับงานเลยคิดว่าเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยโทรหาคุณทิมใหม่ แต่พอคิดแบบนั้นก็กดเข้าอินสตาแกรมเขาไม่ได้ฟอลของคุณทิมไว้หรอกแต่จำชื่อได้แม่น

โห..วันนี้ลงรูปตัวเองด้วยเว้ย

เป็นรูปที่ตัวคุณทิมนอนคว่ำบนเตียงแล้วบนกลุ่มผมสีน้ำตาลมีเจ้าหนูยักษ์? สีขาวตัวเดิมมองกล้องอยู่ด้วย และแน่นอนว่าจำนวนไลค์เยอะจนเขาเองยังตกใจกับจำนวนตัวเลขที่ปรากฏ แค่ลงรูปตัวเองนี่มันขนาดนี้เชียวเหรอวะ

“อารมณ์ดีแล้วเหรอวะพอร์ช”

“ พูดกับกูเหรอ?”

“ก็มึงยิ้มอยู่เนี่ยเมื่อกี้มึงยังหน้าตึงคิ้วขมวดเป็นปมอยู่เลย”

พอร์ชยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเองเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังยิ้มอยู่โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ แต่พอมีนทักก็กลับมาทำหน้านิ่งตามเดิมจนเพื่อนเริ่มบ่นเบาๆ ว่าเขาทำงานหนักจนเริ่มบ้าให้พักผ่อนซะบ้าง พอร์ชกลับมาสนใจโทรศัพท์ตามเดิมกำลังจะกดออกจากรูปที่เปิดค้างไว้แต่ข้อความที่โชว์ขึ้นมาทำให้พอร์ชลุกจากโซฟา


คาเฟ่ตกแต่งแนววินเทจที่อยู่ตรงหน้าคือร้านที่เขาเป็นคนออกแบบเองทั้งหมด พอเห็นลูกค้านั่งกันอยู่เต็มร้านก็ยิ้มออกมาท่าทางจะขายดีน่าดู พอร์ชเปิดประตูเข้ามาในร้านพนักงานที่คุ้นหน้าคุ้นตาก็ยกมือไหว้เขาก่อนจะบอกว่าเจ้าของร้านอยู่ด้านใน แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปไหนคนที่กำลังนั่งยองๆ เลือกขนมที่วางอยู่บนชั้นทำให้พอร์ชต้องตั้งใจมองอีกครั้ง

คุณทิม ?
มาได้ไงวะเนี่ย

“พายลูกตาลก็อร่อย แต่ถ้าไม่ชอบพายข้าวโพดก็โอเคนะครับ”

ทันทีที่เขาพูดจบคนที่ถือที่คีบไว้ในมือก็เงยหน้าขึ้นมามองตากลมโตนั้นจ้องเขาเต็มๆ แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ พอร์ชรู้สึกว่ายิ่งมองแบบนี้คุณทิมก็ยังดูเด็กมากถ้าไม่บอกว่าอายุจริงสามสิบแล้ว

“คุณพอร์ชทำงานเสร็จแล้วเหรอครับ”

“ครับ วันนี้ผมติดลูกค้าทั้งวันเลย”

“คุณพอร์ชไม่รับโทรศัพท์ผมเลยนะครับ”

“คือ”

“ผมโทรตั้งหลายสายทำอะไรอยู่เหรอครับ”

“เดี๋ยวก่อน”

ให้ตาย..ประโยคแปลกๆ พิกลพนักงานอาจจะหูผึ่งเมื่อได้ฟังที่เขาคุยกันอยู่ คุณทิมลุกขึ้นแล้วประคองถาดขนมปังเดินเข้ามาหา ตอนนี้ลูกค้าในร้านคงจะเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหน เด็กผู้หญิงที่อยู่ในชุดนักเรียนสองคนมองมาที่เขาสองคนแล้วยิ้มๆ

“ถ้าผมมีเรื่องด่วนจะทำยังไงเหรอครับคุณพอร์ช”

“ผมขอโทษที่ไม่ได้รับสายคือผมแทบจะไม่ได้จับโทรศัพท์เลย”

“ยุ่งมากเลยเหรอครับไม่มีเวลาให้ผมเลย”

“ผมไม่ได้จะแก้ตัวแต่คือลูกค้า....”

พอร์ชเริ่มรู้ตัวละเมื่อเห็นว่าใบหน้าของคุณทิมกำลังยิ้มอยู่..มันไม่ใช่ยิ้มแบบยิ้มที่เขาเคยเห็นตอนนี้นี่มันรอยยิ้มเดวิลชัดๆ นี่เขากำลังโดนแกล้งอยู่ใช่ไหมเด็กผู้ชายในชุดนักศึกษาที่กำลังหยิบคุ้กกี้พูดเบาๆ ว่าแฟนน่ารักขนาดนี้อย่าทำให้โกรธเลยพี่ เอ๊า!..ไปกันใหญ่แล้วโว้ย โอเคตอนนี้เขาต้องตั้งสติแถมตัวต้นเหตุยังเดินหนีไปคีบขนมหน้าตาเฉย

“คุณทิมตั้งใจกวนผมใช่ไหม”

“ก็คุณพอร์ชไม่รับโทรศัพท์ผมจริงๆ ”

“ผมโทรกลับแล้วไง”

“ผมก็ไม่ว่างรับแล้ว”

“สรุปว่านี่เรื่องสำคัญหรือเปล่าครับหรือว่า..”

“ว่า”

พอร์ชเอียงหน้ามาหาคนที่กำลังจะคีบโดนัทโรยน้ำตาล
ทิมเลยหยุดคีบขนมแล้วหันมามอง

“อยากคุยกับผม”

“ไม่อยาก”

โห..ตรงกว่าไม้บรรทัด

กว่าจะคุยกันรู้เรื่องก็หลายนาทีสรุปคุณทิมจะนัดคุยเรื่องเครื่องประดับต่อ  หลังจากที่สร้อยของคุณป้าสายรุ้งออกแบบเสร็จเรียบร้อยและแน่นอนว่าป้าของเขาชอบมากชมแล้วชมอีก Pure Jewelry  ทำงานมืออาชีพมากๆ ทุกอย่างเป๊ะเหมือนที่ได้รับคำชมมาตลอดหลายสมัย

“ชอบทานขนมเหรอครับ”

“ครับ”

“ที่นี่เป็นร้านของเพื่อนผม”

“ขอโทษค่ะที่ให้รอนานอันนี้ สตรอเบอรี่ช็อตเค้กของคุณทิมอ้าวพอร์ชมานานยัง”

เจ้าของร้านคุณพิมออกมาจากด้านหลังแล้วยื่นกล่องใส่เค้กให้ลูกค้าที่พอได้ยินเจ้าเค้กที่อัดแน่นไปด้วยครีมสดและสตรอว์เบอร์รี่ลูกโตๆ คุณทิมลืมเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่แล้วยื่นมือไปรับกล่องเค้กมาถือไว้ ท่าทางจะชอบผลไม้เจ้าลูกแดงๆ นี่มากเห็นในถาดก็มีแต่ขนมที่เกี่ยวกับสตรอว์เบอร์รี่ซะส่วนใหญ่

“ขอตัวก่อนนะครับคุณพอร์ช ตกลงเรานัดกันวันเสาร์ตอนบ่ายนะครับ”

พอร์ชตอบรับก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
เมื่อเห็นคุณทิมหอบขนมถุงโตไว้ในอ้อมแขน

“พิม ขนมของพอร์ชกับมีนพิมเก็บไว้ให้หรือเปล่า”

“เก็บไว้ให้แล้วเยลลี่ผลไม้”

“มีสตรอว์เบอร์รี่ไหม”

“มีแค่สองอันเองมั้งที่เหลือเป็นผลไม้รวม”

“พอร์ชขอตอนนี้เลยได้ไหม”

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจแต่พิมก็เข้าไปหยิบเยลลี่ผลไม้มาให้พอร์ชสองอันก่อนที่พอร์ชจะรีบเปิดประตูออกไปหน้าร้าน ดีที่คุณทิมยังเดินไม่ถึงรถ พอร์ชเลยเรียกไว้ทัน

“ถือว่าไถ่โทษที่ผมไม่รับโทรศัพท์อันนี้ของโปรดผม คุณทิมน่าจะชอบเหมือนกัน”

พอร์ชยื่นเยลลี่ผลไม้สตรอว์เบอร์รี่ลูกโตให้คนที่พอเห็นแล้วก็ตาเป็นประกาย เขาไม่รู้ว่าคุณทิมรู้ตัวหรือเปล่าว่าชอบหลุดภาพลักษณ์เก๊กๆ นิ่งๆ เวลาที่เจอของถูกใจ แต่ก็น่าจะฟอร์มเยอะอยู่ถึงไม่ยอมยื่นมือมารับสักทีจนเขาต้องบอกว่าพิมฝากมาให้ชิมถึงได้ยอมรับไป พอร์ชมองตามหลังคนตัวเล็กที่หอบถุงขนมไปยังรถที่จอดอยู่ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะตะโกนบางอย่างออกไป

“ต่อไปนี้จะรับโทรศัพท์ทุกครั้งที่โทรมาเลยนะจ๊ะที่รัก”

ขอเอาคืนหน่อยเถอะกวนเขาไว้เยอะและแน่นอนว่ามันได้ผลคนที่กำลังจะเดินอยู่หยุดชะงักและลูกค้าที่กำลังเดินอยู่แถวนั้นต่างหันมามองกันหมด ทิมรีบเปิดประตูรถเมื่อเห็นว่าพอร์ชยังโบกมือไม่เลิก

“วันนี้พอร์ชร่าเริงจังเลย ไหนวันนี้มีนบอกพอร์ชเซ็งๆ เพราะเจอลูกค้าเรื่องมาก”

“ตอนแรกก็เซ็งๆ แต่ตอนนี้หายแล้ว”

“แล้วนี่พอร์ชรู้จักคุณทิมด้วยเหรอ”

“ลูกค้า หมายถึงพอร์ชนะที่เป็นลูกค้าเขา”

“พิมนึกว่าคุณทิมเป็นลูกค้าพอร์ชซะอีก ยังคิดอยู่เลยว่าคุณทิมอาจจะจ้างพอร์ชออกแบบคฤหาสน์ร้อยล้าน ”

“เขาไม่น่าจะจ้างพอร์ชนะ”

“ก็พิมไม่เคยเห็นพอร์ชยกของโปรดให้ใครเลยขนาดมีนขอกินยังไม่ให้นี่ถึงขนาดยกให้คุณทิมง่ายๆ พิมก็แปลกใจเหมือนกัน”

พิมเดินกลับเข้าร้านไปแล้วเพราะพนักงานออกมาตาม พอร์ชได้แต่บอกว่าเดี๋ยวตามไปจะว่าไปวันนี้เขาทำเรื่องแปลกๆ หลายเรื่องเหมือนกัน แต่ที่รู้วันนี้จากอารมณ์ดิ่งๆ กลับดีขึ้นมาร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน


....................
......................................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2019 23:32:44 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Jewelry Design


“คุณพอร์ชดูไม่ชอบทำงานในออฟฟิศนะครับ”

“บอกตามตรงก็ไม่ชอบครับ เราไม่ต้องคุยกันในห้องประชุมแบบทางการก็ได้อีกอย่างวันนี้ก็วันหยุดด้วยคุยกันแบบสบายๆ ดีกว่าครับ”

สบายจริงๆ เพราะเจ้าตัวมาในชุดเสื้อยืดกางเกงสามส่วนรองเท้าผ้าใบแต่งตัวเด็กจนแทบไม่เหลือภาพลักษณ์สถาปนิกที่เขาเจอวันนั้นเลยสักนิด โคตรตรงกันข้ามกับทิมที่คิดเสมอว่าลูกค้าก็คือลูกค้าเลยแต่งตัวเต็มยศทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันด้วย

“สร้อยข้อมือของคุณนภาดาขอแบบเรียบๆ ใช่ไหมครับ”

“ครับ ป้าดาค่อนข้างธรรมมะธัมโมเอาตัวสร้อยเรียบๆ แล้วก็มีพลอยแค่เม็ดสองเม็ดก็พอครับ แบบของป้าดาติดต่อผมได้เลยนะครับตอนนี้ป้าน่าจะอยู่ที่วัด”

“แล้วอย่างนี้ถ้าคุณดาไม่ชอบแบบที่ผมออกแบบให้ล่ะครับ”

“ป้าดารักผม ผมบอกว่าสวยป้าดาก็ชอบแล้ว”

คุณทิมตอบรับว่าอ้อ..ก่อนจะก้มลงจดรายละเอียดต่อ พอร์ชหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มดีที่คุณทิมยอมออกจากออฟฟิศของ Pure Jewelry  หลังจากที่เขาบอกว่าไปคุยงานที่ร้านกาแฟหรือร้านอาหารสบายๆ จะดีกว่า ไม่อยากจะให้เป็นทางการจนเกินไป แต่ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือคิดผิด  ก็โต๊ะข้างๆ โตะข้างหน้าเผลอๆ ข้างหลังด้วยกำลังแอบมองคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ข้างๆ เขา

ก็ยอมรับว่าหน้าตาคุณนพจินดาโดดเด่นกว่าทุกคน
แต่ก็ไม่คิดว่าจะฮอตป๊อปปูล่าขนาดนี้

“มีคนแอบมองคุณทิมอยู่นะเผื่อคุณไม่รู้”

“โต๊ะข้างซ้ายเสื้อเทา โต๊ะข้างขวาเสื้อขาว โต๊ะข้างหน้าเสื้อฟ้า”

“นี่เขาคิดว่าคุณกับผมเป็นแฟนกันหรือเปล่าถึงไม่มีใครกล้าเข้ามา”

“เขาอาจจะคิดว่าผมพาน้องชายมากินกาแฟก็ได้”

“ผมดูเด็กขนาดนั้นเลย”

“ก็คุณพอร์ชเด็กกว่าผมจริงๆ หรือว่าไม่เด็ก? ไหนแสดงให้ผมเห็นหน่อยซิครับ”

พอร์ชยิ้มนิดๆ ก่อนจะวางแก้วกาแฟในมือลงแล้วกระเถิบตัวเข้ามาใกล้ๆ ทิมหยุดเขียนเม้าส์ปากกาที่กำลังทำงานอยู่แล้วหันมามอง มือใหญ่ยกขึ้นมาเช็ดตรงมุมปากทิมเบาๆ เพราะมีฟองนมเลอะอยู่นิดหน่อยก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างๆ หูเฉียดแก้มขาวไปนิดเดียว

“เสื้อเขียวโต๊ะหลังกำลังลุกมาหาคุณ…หน้าตาไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่ต้องทำให้เขาคิดว่าคุณทิมไม่ได้พาน้องชายมากินกาแฟ”




จุก..
โดนศอกใส่ท้องไปเต็มๆ ตัวนิดเดียวแต่แรงเยอะชะมัด หลังจากประโยคนั้นคุณทิมไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากให้เขาเก็บของเพราะคุยงานเสร็จแล้ว เอาจริงๆ เขาก็รำคาญสายตาคนในร้านเหมือนกันคราวหลังเขาจะเลือกร้านไกลๆ คนน้อยๆ คุณทิมจะได้ไม่เสียสมาธิ เริ่มเข้าใจที่เพื่อนเขาบอก

ว่าทำไมเพื่อนต้องหวงขนาดนี้
คิดภาพถ้าสามคนของแก๊งลูกเพื่อนแม่อยู่ด้วยตอนนี้คนที่แอบมองคุณทิมอาจโดนกาแฟสาดใส่หน้าไปแล้ว


“พี่ทิม พี่ทิม!”

พอร์ชหันไปมองตามเสียงเรียกคุณทิมที่เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วมีผู้ชายที่ตัวพอๆ กันแต่สิ่งที่เห็นชัดคือแก้มที่ป่องออกมา เหมือนเคยเห็นที่ไหนพอร์ชก็นึกไม่ออก แต่ท่าทางจะสนิทกันมากมีลูบหัวลูบแก้มกันด้วยดูอย่างนี้แล้วเหมือนกันยังกะฝาแฝดได้ยินสรรพนามที่ได้ยินก็น่ารักดี พี่ทิม น้องคีย์

“คนที่คุยกับคุณทิมเมื่อกี้ผมรู้สึกคุ้นมากแต่นึกไม่ออก”

“คีตา นันทสกุลนักแต่งเพลง”

“เฮ้ย! จริงป่ะเนี่ยผมเป็นเอฟซีทุกเพลงที่เขาแต่งเลยนะแต่ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย”

“ขอลายเซ็นได้แต่ถ่ายรูปคู่ไม่ได้”

“อ้าว”

“แฟนหวงโคตรๆ”

“แต่คุณทิมคุยกับเขาน่ารักดีไม่อยากเรียกน้องพอร์ชพี่ทิมบ้างเหรอครับ”

“……………………………………………”

ไร้ซึ่งคำตอบแต่สายตาของทิมมองไปยังเกมเซ็นเตอร์ที่อยู่ด้านหลัง พอร์ชเองก็หยุดเดินไปด้วยเหมือนต่างคนต่างรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปพร้อมกัน


อยู่ดีๆ มันเป็นแบบนี้ได้ไงวะ

พอร์ชปาดเหงื่อบนใบหน้าเมื่อเกมโยนลูกบาสที่เขาเล่นอยู่ตอนนี้กำลังดุเดือด จริงๆ ไม่เรียกว่าเล่นเรียกว่าแข่งแบบเอาเป็นเอาตาย ทันทีที่เขาและคุณทิมก้าวขาเข้ามาในเกมเซ็นเตอร์ก็ยังไม่ได้หยุดพักเลยสักนิด เล่นมันทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าทั้ง เตะบอล แข่งรถ ยิงปืน ปาลูกดอก แล้วก็มาจบลงที่โยนลูกบาสนี่

รู้ละว่าเป็นคนแพ้ไม่เป็น แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ 

พอร์ชหันมามองคนที่ตอนนี้ผิดกับตอนที่เจอกันเมื่อเช้าลิบลับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนถูกดึงออกมานอกกางเกง แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอกผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงเล็กน้อยหน้าตามุ่งมั่นจนพอร์ชหยุดโยนลูกบาสในมือจนกระทั่งเวลาในการเล่นเกมหมดแล้ว ทันทีที่เห็นคะแนนคุณทิมก็หันมามองเขาที่ยืนถือลูกบาสอยู่ก่อนที่เขาจะยกมือยอมแพ้คะแนนอีกฝ่ายเยอะกว่าเห็นๆ

“มันเหลืออันเดียวแบ่งกันได้ไหมครับ”

พอร์ชชูไอติมในมือขึ้นมาหลังจากหายไปนานคนที่นั่งพักเหนื่อยอยู่หันมามองก่อนที่พอร์ชจะหักยักษ์คู่รสโคล่าแบ่งเป็นสองอัน เพราะว่าเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาทิมเลยรับไอติมมาถือไว้

“ไม่ชอบไอติมเหรอครับ”

“ตอนเด็กๆ เราซื้อยักษ์คู่สองแท่งแล้วแบ่งกันสี่คน รามิลเป็นหัวหน้าแก๊งก็เลยต้องเป็นคนหักแต่ไม่เคยหักไอติมให้ตรงได้เลย โดนไอ้เบนด่าตลอด”

เออ..แก๊งลูกเพื่อนแม่นี่เขาก็มีมุมน่ารักนะ
ไม่ใช่เอะอะยิงทิ้งแบบหนังมาเฟียอย่างเดียว

“คุณพอร์ช”

“ครับ”

“ไม่ว่ายังไงคุณก็ยังเป็นลูกค้าของผม ผมจะถือว่างานก็ส่วนงานจะไม่เอามารวมกับเรื่องส่วนตัว และผมเองก็ไม่รู้ว่าคุณทำแบบนี้เพื่ออะไร อยากเอาคืนวันที่เจอกันที่ผับ หรือแค่อยากจะเอาชนะคนแบบผมเฉยๆ หรือไม่ก็หมั่นไส้หรือว่าเกลียดผม”

“…………………………………………………………”

“แต่ผมไม่ยอมแพ้คุณง่ายๆ หรอกนะถ้าคุณพอร์ชต้องการจะกวนประสาทผมก็พร้อมจะรับมือ ถ้าคุณคิดจะแกล้ง คุณก็จะเจอผมแกล้งคืนเหมือนกัน”

“……………………………………………………………..”

ทิมลุกขึ้นยืนเมื่อกินไอติมจนหมดแท่ง
ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพอร์ช

“แล้วก็เลิกแกล้งแพ้ได้แล้วมาสู้กันซึ่งๆ หน้า”

“คุณทิมรู้?”


“แล้วเรื่องวันนี้มึงรู้ใช่ไหมทิม”

“รู้..คนอย่างกูดูออกอยู่แล้ว”



ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าที่สนามยิงปืนกระสุนพอร์ชไม่ได้ด้านและก็จงใจยอมแพ้ไม่แข่งต่อ วันนั้นที่เขาไม่บอกให้อีกฝ่ายรู้เพราะว่าอยากดูท่าทีและยิ่งวันนี้ไม่ว่าจะแข่งอะไรเขารู้ว่าพอร์ชออมมือในทุกเกมที่แข่งให้เขาเป็นฝ่ายชนะทุกอย่าง

ทิมเดินเข้ามาใกล้พอร์ชมากกว่าเดิมดูจากสายตาพอร์ชในตอนนี้มันไม่ได้มีท่าทีว่าเข้ามาจีบมาหยอดอะไรแต่คิดว่าน่าจะเจอเรื่องสนุกๆ มากกว่าเหมือนเราสองคนต่างเล่นเกมกันอยู่เพื่อรอดูว่าใครกันแน่ที่จะแพ้ไปก่อน  ทิมวางมือบนไหล่กว้างแล้วกระซิบข้างๆ หู

“ถ้าคิดว่าผมแสบมากแล้วก็ขอให้คิดผิดผมยังมีไม้ตายมากกว่านี้จำเอาไว้นะครับ น้องพอร์ช”

คุณทิมขอตัวกลับไปนานแล้วแต่พอร์ชยังคงนั่งเล่นเกมต่อ ปืนในมือยกขึ้นมายิงสัตว์ประหลาดตรงหน้าแต่ก็พลาดไปเยอะเหมือนกันเมื่อเทียบกับฝีมือที่เป็นเซียนเกมมาตลอดหลายปี เรื่องที่คุณทิมพูดวันนี้เขายอมรับว่าเขาชอบที่จะกวนประสาทให้คุณทิมอารมณ์เสียเล่น  ยิ่งเพื่อนบอกว่าเป็นคนเข้าถึงยากก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะยากแค่ไหน  และต้องทำแบบไหนที่จะให้คนแบบนพจินดา วรโชติเมธีที่เก่งกาจเสียศูนย์แต่ไม่คิดว่าคุณทิมจะมองเขาออกขนาดนี้

“รับมือไม่ถูกเลยว่ะขอกลับไปวางแผนใหม่อีกรอบ”

พอร์ชปล่อยปืนในมือลง
แล้วก้มหน้าซบกับตู้เกมตรงหน้าอยู่ดีๆ ก็นึกถึงเสียงของคุณทิมที่กระซิบข้างหู

น้องพอร์ช


สัดเอ๊ย เสียระบบไปหมด
ร้ายอะไรขนาดนี้วะ นพจินดา







TO BE CON
มาค่ะ ต่อไปนี้จะคือการฟาดฟัน
ใครจะแพ้ก่อนกัน ?

#อัญมณีที่รัก #ซีรีส์ลูกเพื่อนแม่
twitter @ribbinbo
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-03-2019 00:13:17 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
ฟาดฟันกันมันมาก  ขออีกสักตอนได้มั้ยคะ  :m20:

ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-3
พี่ทิมนำไปก่อนแล้วด้วยเสียงกระซิบข้างหู หุหุ :mew4:

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
 :katai3:น้องพอร์ชเตรียมตัวแพ้ได้เลยค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด