◑ คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก ( ต อ น ที่ 2 4 : ค ว า ม ลั บ) | 20/ 01/20 - P. 1 6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ◑ คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก ( ต อ น ที่ 2 4 : ค ว า ม ลั บ) | 20/ 01/20 - P. 1 6  (อ่าน 98901 ครั้ง)

ออฟไลน์ before30october

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม




__________





คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก






สารบัญ
ตอนที่ 1 : หนี
ตอนที่ 2 : คีรติ
ตอนที่ 3 : อ่อย
ตอนที่ 4 : ดินเนอร์
ตอนที่ 5 : แผนการ
ตอนที่ 6 : ภูเก็ต
ตอนที่ 7 : ค่ำคืน
ตอนที่ 8 : จูบ
ตอนที่ 9 : สัญญา
ตอนที่ 10 : สำคัญ
ตอนที่ 11 : บังเอิญ
ตอนที่ 12 : เดท 50%แรก
ตอนที่ 12 : เดท 50%หลัง
ตอนที่ 13 : คืนฝนตก
ตอนที่ 14 : รูปภาพ
ตอนที่ 15 : ความจริง
ตอนที่ 16 : ประชุม
ตอนที่ 17 : การกลับมา
ตอนที่ 18 : ปาร์ตี้
ตอนที่ 19 : เรื่องของเรา
ตอนที่ 20 : ร้องไห้
ตอนที่ 21 : เด็กดี
ตอนที่ 22 : กำลังใจ
ตอนที่ 23 : สถานะ
ตอนที่ 24 : ความลับ










before30october





Other
♡̷ ผ า เ พี ย ง ฟ้ า
ʕ·ᴥ·ʔ พ ร ะ เ พ ลิ ง แ พ้ พ่ า ย




Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-03-2020 23:12:50 โดย before30october »

ออฟไลน์ before30october

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2




คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก


ตอนที่ 1 : หนี


_________



เสียงเพลงดังกระหึ่มทำเอาคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาข้างในผับสุดหรูขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตารีบสอดส่องมองหาคนที่นัดตัวเองไว้ตั้งแต่หัวค่ำ มือเล็กลูบไล้ไปยังบริเวณลำคอแผ่วเบาเมื่อมีผู้ชายสองคนเดินผ่านอย่างแนบชิด อาจเป็นเพราะทางเดินที่คับแคบจากจำนวนผู้คนที่เข้ามาแสวงหาความสนุกของแสงสีในคืนวันศุกร์ทำให้เจ้าตัวจำใจต้องเบียดเสียดไปยังทางที่ใจหมาย เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเอ่ยทักทายคนที่ยืนอยู่ก่อน



“ไง”



“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณครับ”


ร่างเล็กยิ้มมุมปากพลางยักไหล่ตอบรับ มองเห็นเพื่อนคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้ารินส่วนผสมของแอลกอฮอลล์ลงไปในแก้วใสก่อนจะยื่นมาให้


“ขอหมดแก้ว”


“เพื่อ?”


“ในโอกาสที่ไม่ได้เจอมึงนานเกินไป” กวินพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ คนที่มาทีหลังทำตามคำขออย่างง่ายดายโดยไม่คิดจะปฏิเสธและนั่นก็เรียกรอยยิ้มจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี


“อ่า” นิ้วชี้ถูกยกขึ้นเพื่อนำมาเช็ดหยดน้ำที่เลอะบริเวณมุมปากในทันทีเมื่อดื่มจนหมด สีหน้าที่ยั่วยวนพร้อมกับการขยับตัวเพียงน้อยนิดทำให้เจ้าตัวตกเป็นเป้าสายตาของนักล่าแถวนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ยังไงคนแบบภัทรก็ชินกับสายตาพวกนั้นไปเสียแล้วเพราะมันเป็นมาตลอดช่วงชีวิตของผู้ชายแบบเขา


‘มึงมันดึงดูดทางเพศเกินไป’  กวินมักจะบอกเขาแบบนั้น


“แล้วเมื่อไหร่ไอ้กายมันจะมา กูว่ากูช้าแล้วนะ”


“มันมาก่อนมึงแล้ว แต่ออกไปดูดบุหรี่” อีกคนตอบพลางยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มจนหมดเช่นกัน จากนั้นจึงเติมส่วนผสมของแอลกอฮอลล์ลงในแก้วใบเดิมอีกครั้ง...และอีกครั้ง


จังหวะของเพลงสากลที่คุ้นเคยทำเอาคนรักสนุกยิ้มออกมาคล้ายเป็นปฏิกิริยาตอบรับโดยอัตโนมัติ สองมือยกขึ้นไปตามบทเพลงที่บรรเลงดังกระหึ่ม เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำสนิทพลิ้วไหวไปตามร่างกายที่ชยับไปมาช้าๆ เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากจนชุ่มฉ่ำเมื่อสบเข้ากับผู้ชายสักคนที่มองมาด้วยสายตาแพรวพราว หันไปยิ้มหวานกับเพื่อนเพราะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นต้องกำลังแอบมองตัวเองอยู่เป็นแน่


ใครๆก็บอกว่าเขายิ้มหวาน


นอกจากจะยิ้มหวาน ดวงตาคู่สวยก็เหมือนจะยิ้มไปด้วย


และนั่นแหละ ที่เป็นไม้ตายของผู้ชายชื่อ ‘ภัทร’


“ชื่ออะไรหรอครับ” เสียงที่กระซิบแผ่วเบาจากทางด้านหลังทำเอาคนชอบยั่วหันมามองเจ้าของๆมัน ผู้ชายตัวสูงในชุดเสื้อเชิ๊ตเนื้อดี เซตผมไปด้านหลังเพื่อโชว์ใบหน้าหล่อเหลากำลังยืนพิงเสาพร้อมกับถือแก้วไว้ในมือด้วยท่าทางสบาย


“ภัทรครับ” เชายิ้มตอบ เอียงคอลงเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ? “แล้ว..?”


“ไปป์”


”น้องไปป์”


“ฮ่าๆ รู้ได้ไงว่าผมอายุน้อยกว่า” อีกฝ่ายเกิดความสงสัย ขยับเข้ามาใกล้เมื่อผู้คนด้านหลังเริ่มเบียดเสียดมากกว่าเก่า หัวใจเริ่มเต้นรัวแรงเพราะมือใหญ่ที่เข้ากอบกุมนั้นกำลังลูบไล้ไปมาบริเวณเอวก่อนที่อุณหภูมิจากร่างกายของคนตัวสูงจะส่งผ่านจากทางด้านหลังแม้จะมีเนื้อผ้ากั้นกลาง


“แค่เดา”


“เด็กกว่าแล้วไงอ่ะ” อีกคนยังทักท้วงต่อ “เด็กมันก็มีดีตั้งหลายอย่างนะครับ..พี่ภัทร”


คนตัวเล็กกว่ายิ้มเยาะ แอบเบียดร่างกายไปกับคนด้านหลังอย่างแนบเนียนในจังหวะที่มีคนเดินผ่าน อีกคนก็ไม่น้อยหน้าเมื่อเปลี่ยนจากการที่ลูบเอวเป็นกักขังตัวเขาไว้ด้วยพันธนาการของแขนแกร่ง


“ผู้ใหญ่วัยสามสิบสี่ก็มีดีไม่แพ้กันหรอกน่า”


ภัทรหันหลังไปกระซิบข้างใบหู แก้มของอีกฝ่ายอยู่ใกล้เพียงคืบเมื่อเราแนบชิดกันมากกว่าเก่า และในจังหวะที่คนอายุน้อยกว่าผลักตัวออก เขาก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างในกระเป๋ากางเกงด้านขวาก่อนที่คนคนนั้นจะหายลับไปทิ้งไว้แต่ประโยคเชิญชวนที่ทำให้ภัทรต้องมองหาคนที่เกือบจะเป็นคู่ขาของคืนนี้ท่ามกลางฝูงชน


“อยากพิสูจน์แล้วสิว่าสามสิบสี่กับยี่สิบห้าอันไหนจะดีกว่ากัน”


เขาทิ้งกระดาษแข็งวางไว้บนโต๊ะเล็กที่พอวางขวดได้ กวินเหลือบมองเล็กน้อยก่อนมองหน้าเขาอย่างนึกขำ


“ไม่สนใจเด็กมันหน่อยหรอ?”


คนที่ยืนด้วยกันเบ้ปาก ก่อนจะสบถออกมาแล้วยกแก้วขึ้นดื่มจนรู้สึกมึนเมาไปเสี้ยววิ “เก็บไว้เล่นกับคนที่อยากเล่นดีกว่า”


“เมื่อก่อนก็ไม่เคยเห็นปล่อยเหยื่อคนไหนไปเลยหนิ”


ภัทรหลุดขำออกมาอีกครั้ง สองเท้าเดินไปยังเพื่อนสนิทของตนก่อนจะหยุดยืนตรงหน้า เชยคางของอีกฝ่ายด้วยมือแล้วกระซิบแผ่วเบา


“ก็ตอนนี้กูมีเป้าหมายแน่ชัดแล้วไง”


กวินส่ายหัวให้กับความคิดของอีกฝ่าย เห็นภัทรหยิบมวนสีขาวจากซองบนโต๊ะขึ้นหนึ่งมวน หนีบมันไว้กับนิ้วโป้งและนิ้วกลางก่อนจะมุ่งหน้าไปยังประตูขนาดใหญ่ที่มีตัวหนังสือกับกำไว้ว่า ‘พื้นที่สูบบุหรี่’


สายลมที่พัดผ่านเมื่อผลักบานประตูทำเอาร่างโปร่งหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่จะหลีกเลี่ยงไปยังทางที่มองเห็นเพื่อนอีกคนยืนเท้าแขนกับระเบียงกระจก ภาพวิวเมืองใหญ่เบื้องหน้าหายลับไปจากการมองเห็นเมื่อเจ้าตัวหันหลังให้กับมันแล้วพิงเข้ากับระเบียงแทน


“ไง”


อีกคนทักทายในตอนที่ฝาสเตนเลสของไฟแช็กราคาแพงถูกเปิดออก เปลวสีส้มถูกเคลื่อนให้ตรงกับปลายกระดาษสีขาวที่คาบแนบริมฝีปากก่อนควันแห่งการเผาไหม้จะล่องลอยอย่างไม่มีที่หมายกลางอากาศเมื่อมันถูกพ่นออกมาเชื่องช้า


“ทำไมไม่เข้าไปข้างใน”


“เบื่อๆ”


“ปล่อยให้ไอ้วินยืนคนเดียวสาวๆรุมล้อมแย่”


คนพูดคงจะมองไม่เห็นรอยยิ้มบางที่ประดับบนใบหน้าของอีกฝ่าย เขาก้มหน้าลงในตอนที่สูดมวนในมือขึ้นจนสุดห้วงลึกของลมหายใจ


“เป็นคนชวนกูมาเองก็ต้อนรับแขกหน่อยดิวะ” ภัทรหันไปมอง เห็นผู้ชายที่ยืนด้านข้างดุนลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้มก่อนจะหันหน้ามาทางเขา


“ไม่ต้องมาตอกย้ำ คิดถึงมึงจะตายอยู่แล้ว” ร่างโปร่งยิ้มเยาะให้กับคนตรงหน้า ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันนานดังอีกฝ่ายว่า แต่ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนก็ไม่เคยจะเปลี่ยนไปเลยสักนิด


แถมอีกคนก็ดูจะหน้าหวานมากขึ้นกว่าปกติเสียด้วย


“ช่วงนี้มีความรักหรอไง?” เขาถาม เปลี่ยนมายืนท่าเดียวกันโดยไม่ลืมสะบัดก้นบุหรี่ให้เถ้าถ่านของกระดาษตกหล่นลงไปตามแรงโน้มถ่วง


“กูดูเหมือนคนมีความรักมากหรอ?”


“ไม่อ่ะ เหมือนคนอกหัก”


ทันทีที่พูดจบ สายตาคาดโทษก็ถูกส่งมาให้ในทันที


“เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ”


“…”


“ระวังเขาจะรู้ความจริงเข้าในสักวันล่ะ” คำเตือนจากอีกฝ่ายทำเอาภัทรชะงักนิ่ง ไม่ถึงเสี้ยววิที่เขาแอบเก็บอาการทุกอย่างเอาไว้ภายในแล้วทิ้งบุหรี่ที่เหลือเกือบครึ่งมวนลงบนถาดทรายที่อยู่ใกล้ๆโดยไม่ได้สนใจผู้คนที่อยู่โดยรอบ


“เข้าไปข้างในได้แล้วไป”


คนตัวเล็กกว่าไม่ขัดขืนเมื่อเขาออกคำสั่ง เจ้าตัวยอมเดินตามมาติดๆและในจังหวะที่ภัทรเอื้อมมือไปเปิดประตูเพื่อเข้าไปยังด้านใน กลับมีใครสักคนที่เปิดประตูบานนั้นก่อนจากอีกฝั่งแล้วผลักมันมาทางเขาแทน


ร่างโปร่งหยุดชะงักเป็นรอบที่สอง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อได้กลิ่นหอมลึกที่ลอยโชยมากับอากาศ มันเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยอยู่ในทุกๆวันและเหตุผลที่ทำให้อีกคนต้องก้มหน้าลงกับพื้นก่อนจะรีบเดินออกจากบริเวณนั้น ก็เป็นเพียงเพราะผู้ชายตัวสูงที่ปรากฏแจ่มชัดในสายตากำลังเดินออกมายังระเบียงด้านนอก


ทำไม คีรติ ถึงมาอยู่ที่นี่ได้...?


“ภัทร!!” เสียงตะโกนจากเพื่อนทำให้เจ้าของชื่อหลับตาเข้าหากันด้วยความหวั่นไหวในใจเป็นอย่างมาก เมื่อไม่เห็นว่าเขาหันกลับไปตามเสียงเรียก เพื่อนตัวดีเลยตะโกนย้ำให้ได้ยินอีกครั้ง


“ภัทร กูตามไม่ทัน!”


และเสียงนั้น มันทำให้เขาสบตาเข้ากับคนที่บังเอิญมองมาเข้าอย่างจัง


คนที่มีความสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรกว่าๆ ประดับต่างหูสีเงินวาววับ และมีดวงตาคล้ายเหยี่ยวที่พร้อมจะโฉบลงมาได้ทุกเมื่อ


นั่นแหละ คือทั้งหมดของผู้ชายคนที่เขาไม่อยากจะเจอหน้าในเวลาแบบนี้เป็นที่สุด

   
ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าใหญ่ของสแตนไนล์กรุ๊ป

   
ผู้ชายคนที่อยู่ร่วมห้องทำงานกับเขามาเป็นเวลาสามเดือนเต็มเมื่อภัทรได้รับหน้าที่ตำแหน่งเลขาคนใหม่


ผู้ชายที่เขาแอบชอบ

   
และผู้ชายที่ไม่คิดจะสนใจไยดีต่อผู้คนในสถานที่แบบนี้มากเท่าไหร่

   
มือเล็กรีบดึงเพื่อนให้ตามมาอย่างไม่คิดชีวิต ถึงแม้เราจะสบตากันเพียงไม่กี่เสี้ยววิ แต่เขาก็สามารถเห็นแววสงสัยในสีหน้าของอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นได้

   
“มึงเป็นอะไรเนี่ย?”
   
   
คนโดนบ่นไม่คิดจะสนใจแถมยังลากเจ้าของใบหน้าหวานไปจนถึงโต๊ะที่ยังมีเพื่อนตัวเองยืนอยู่ เสียงเพลงที่ดังจากรอบทิศไม่สามารถกลบจังหวะเสียงหัวใจที่เต้นแรงได้อีกต่อไปเมื่อภัทรหอบหายใจอย่างเป็นกังวล สงสัยเขาต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เพราะไม่อย่างนั้นคุณคีต้องรู้ความจริงเข้าสักวันว่าเขาไม่ใช่หนุ่มแว่นแบบที่ตัวเองชอบเป็นแน่

   
เขามองใบหน้าเพื่อนสองคนสลับกันไปมาด้วยความรู้สึกผิด ประโยคบอกลาถูกส่งให้ก่อนที่ร่างเล็กจะหายไปเหลือไว้เพียงแต่ความงุนงงของคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยแม้แต่นิด

   
แต่ช่างมันเถอะ

   
เพราะเขาไม่ได้คิดจะสนใจใครมากมายนอกจากผู้ชายที่สบตากันเมื่อสักครู่อยู่แล้ว

   

ต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่คุณคีจะรู้ความจริงเกี่ยวกับเขาเพิ่มมากกว่าเดิมก็พอ...
   





#คุณไม่ตรงปก

011118
before30october


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-11-2018 22:26:17 โดย before30october »

ออฟไลน์ เขมกันต์

  • nothing’s else I can say
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-9
    • Twitter
คีภัทร ใช่มั้ยยยยยย
ปล ผช วัยนี้มันแซ่บจริงๆ นะคะ

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
ไม่ตรงปกในที่นี้ น่าจะหมายถึง แสดงออกให้เป็นว่าเป็นในแบบนึง แต่ตัวตนจริงๆเป็นอีกแบบนึง ใช่หรือไม่นะ

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย ตามมมมมมมมมมมมมม ชอบจังเลยยยยย

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +526/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้กำลังใจคนเขียนครับ o13

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
ตามสิค่ะ...อย่างนี้ต้องติดตาม ......  :hao7:  :hao7:  :hao7:  o13

ออฟไลน์ before30october

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2




คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก


ตอนที่ 2 : คีรติ


_________




แว่นตาอันเล็กถูกดันจากนิ้วชี้ให้ได้องศาเมื่อเจ้าของมันได้ยินเสียงรองเท้าหนังขัดมันดำสนิทกระทบกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ หลังบางยืดตรง สายตากวาดมองไปยังประตูอัตโนมัติบานใหญ่ตรงหน้าก่อนจะเบือนไปทางหน้าต่างกระจกที่อยู่อีกฝั่ง ต้องขอบคุณสถาปนิกคนเก่งที่ออกแบบให้ห้องนี้หันหน้าเข้าหาทิศตะวันตกทำให้ในยามเช้าแสงแดดไม่ส่องกระทบจนแยงตา สองมือเขาเข้าทาบทับเข้ากับคีย์บอร์ด จากนั้นหน้าจอก็ถูกเลื่อนไปมาจากการคลิกเม้าส์เพียงสองสามครั้ง


อีเมลล์ฉบับที่สามถูกเปิดอ่านพร้อมกับประตูที่เลื่อนออกและการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตสองชั้นหลบในเงยมอง ก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวทักทายคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านาย


“สวัสดีครับคุณคี”


“สวัสดีครับ” อีกคนเอ่ยตอบ มีรอยยิ้มบางประดับบนใบหน้าหล่อเหลาก่อนมันจะจางหายไปในเวลาต่อมา


“ทางคุณอภิชาติได้ส่งเอกสารงบประมาณโครงการมารึยัง” เสียงแหบทุ้มเอ่ยต่อหลังจากเจ้าของมันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะสีดำสนิทขอบทอง มือเอื้อมหยิบแฟ้มเอกสารที่วางไว้มุมหนึ่งบนนั้นขึ้นอ่านคร่าวๆ สายตาไล่เรียงไปตามตัวอักษรทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ


และนั่น..ทำให้ผู้ชายแบบภัทรเผลอมองเสียนานจนลืมตัว


“คุณภัทรครับ” เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้งจนเขาออกจากภวังค์  คนที่หยุดยืนหน้าโต๊ะส่ายหัวไปมาเบาๆเพื่อเรียกสติ มือข้างหนึ่งถือสมุดงานที่เต็มไปด้วยลายมือยึกยือจนกระดาษหน้านั้นแทบไม่เหลือที่ว่าง ปากกาในมือซ้ายถูกหมุนควงหนึ่งรอบก่อนที่มันจะแน่นิ่งแล้วส่งมาแนบชิดริมฝีปากอย่างที่เจ้าตัวชอบทำเป็นประจำ


และเขารู้ดี..คุณคีเองก็ชอบแอบมองท่าทางแบบนั้นอยู่บ่อยๆ


“เอ่อ..ส่งมาแล้วครับ อยู่ในแฟ้มสุดท้ายที่คุณคีกำลังจะเปิดอ่าน” เขาตอบ เม้มปากเล็กน้อยเมื่อพูดจบ


“วันนี้ผมมีประชุมไตรมาสสิบโมงใช่ไหม?”


“ใช่ครับ สิบโมงประชุมไตรมาสกับคณะกรรมการ บ่ายโมงประชุมแผนงานกับคุณอภิชาติครับ นอกนั้นก็ไม่น่าจะมีอะไรเพิ่มเติมแล้ว” คนพูดเว้นช่วง “อืม..ส่วนเรื่องโรงแรมที่ภูเก็ตภัทรจัดการให้หมดแล้วนะครับ ไฟล์ทบินวันอาทิตย์หน้าเวลาหกโมงเย็นที่สุวรรณภูมิ”


สิ้นสุดประโยค ร่างโปร่งขยับแว่นให้เข้าที่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับคนที่มองอยู่ นิ้วมือไล้ไปตามผิวเนื้อบริเวณลำคอที่โผล่พ้นเนื้อผ้าตามนิสัยที่ชอบทำ แต่ชั่ววินาทีนั้น ภัทรกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะเจ้าของสายตาคมที่จับจ้องกำลังเท้าคางมองเขาแน่นิ่งโดยไม่มีประโยคใดส่งกลับมา


ไม่ค่อยชินเท่าไหร่หรอกที่โดนมอง


แต่มันก็ดีไม่น้อยที่อีกฝ่ายจะตกหลุมพรางที่เขาตั้งใจวางเอาไว้


เขาเงียบ อีกฝ่ายก็เงียบ


ภัทรกระพริบตาปริบในจังหวะที่รอยยิ้มมุมปากประดับบนใบหน้าคมคายคล้ายชอบใจ คีรติยังจ้องเขาไม่เลิก เมื่อเป็นดังนั้น ภัทรคนที่มีตำแหน่งเป็นเลขาก็ก้าวเท้าถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความประหม่า มือข้างที่ถือปากกาถูกยกขึ้นเพื่อลูบลำคอในทันใด สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ร่างโปร่งต้องสูดหายใจเข้าลึกหลายรอบแต่ทั้งหมดนั้นก็ทำเพื่อเสแสร้งว่าเขากำลังขัดเขินเป็นอย่างมาก


ทำเป็นเสแสร้งเพราะอาการเหล่านี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นกับภัทรคนเดิม อย่างแน่นอน


“เอ่อ..ครับ”


ลิ้นร้อนแลบเลียริมฝีปากเมื่อคีรติเอนตัวพิงกับพนักโซฟาด้านหลัง สองมือยกขึ้นกอดอกจนเสื้อสูทที่สวมใส่ยับย่นไปตามการเคลื่อนไหว เขากระชับสมุดในมือให้แน่นอีกครั้ง


ถึงแม้จะอ่านเกมส์อีกคนออก แต่คีรติก็มักจะทำอะไรที่เกินความคาดหมายของเขาอยู่เสมอ


“แล้วห้องของคุณภัทรล่ะ”


“ภัทรจองห้องที่อยู่ชั้นล่างห้องของคุณแค่ไม่กี่ชั้นครับ แต่วางใจได้ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นภัทรสามารถรับคำสั่งคุณได้ทันเวลาแน่นอน”


“ทำไมคุณภัทรไม่จองห้องข้างกัน” อีกคนถาม ยังไม่ละสายตาจากไปไหน


“คือ..”


“…”


“ห้องนี้มันราคาถูกกว่านี่ครับ ภัทรรู้สึกเสียดายเงิน”


เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเมื่อได้ฟังเหตุผลของคนที่ยืนอยู่ คีรติยักคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง หยิบปากกาเซ็นเอกสารที่ถูกวางไว้ตั้งแต่เขาเข้ามา


“งี้ผมก็เป็นห่วงแย่สิ ช่วยย้ายห้องคุณมาเป็นห้องข้างๆแทนนะครับ”


ประโยคที่บ่งบอกถึงความใจดีของเจ้านายทำเอาภัทรเก็บรอยยิ้มที่มีตั้งแต่ต้นเอาไว้ไม่ได้ คีรติมักจะเป็นแบบนี้เสมอ แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงผู้บริหารสูงสุดของบริษัทแต่ก็รู้จักใส่ใจพนักงานทุกคนเป็นอย่างดี ไม่แปลกที่นิสัยของผู้ชายคนนี้จะเป็นที่เลื่องลือในหมู่นักธุรกิจเป็นบริเวณกว้างเรื่องของการเป็นที่หมายปอง


คีรติเป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมด้วยเรื่องชื่อเสียงและเงินทองแต่เจ้าตัวกลับไม่ชอบปรากฏตัวออกสื่อมากเท่าไหร่นัก นานครั้งที่จะยอมให้คนอื่นเข้ามายุ่งกับโลกส่วนตัวของตัวเองเพราะไม่ชอบความวุ่นวาย นอกจากเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่เรียนก็จะมีแค่เพื่อนไฮโซบางกลุ่มเท่านั้นที่มักจะพบปะสังสรรค์กันอยู่บ่อยๆ ด้วยเพราะหน้าที่การงานสวยหรูทำให้มีหญิงชายรายล้อมอยู่ตลอด ยิ่งบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาแล้วก็พูดได้ว่าคีรติมีตัวเลือกมากมายสำหรับคนที่จะเดินเคียงข้าง


แต่กลายเป็นว่าผู้ชายอายุย่างสามสิบแปดคนนี้กลับใช้ชีวิตโสดมานานเกือบสองปีโดยไม่มีข่าวคู่ขาแต่อย่างใด


คนอื่นต่างซุบซิบนินทาว่าประธานบริษัทยังลืมแฟนเก่าไม่ได้บ้างล่ะ แอบควงนางเอกช่องดังที่กำลังเป็นข่าวอยู่บ้างล่ะ ไม่ก็พูดเรื่องที่กำลังซ่อนกิ๊กที่ต่างประเทศอยู่บ้าง แต่ใครจะรู้..ว่าเอาจริงๆแล้วคีรติแค่ยังไม่เจอคนที่ตัวเองถูกใจจริงๆเสียมากกว่า


คนที่มีนิสัยน่ารัก...ฉลาด...และใส่แว่นหนาเตอะอยู่ตลอดเวลา


และภัทรก็บังเอิญเป็นผู้โชคดีที่ล่วงรู้ความจริงที่ว่าคนตรงหน้ามีรสนิยมทางเพศต่างจากคนทั่วไปอย่างสิ้นเชืง


การที่คีรติชอบเด็กเนิร์ด ก็เป็นอะไรที่ดูท้าทายในความคิดเขาไม่น้อย :-)


“ถ้าคุณคีสะดวกแบบนั้นก็ได้ครับ”


คนตัวเล็กกว่าเอ่ยตอบพร้อมจดบันทึกลงในสมุดคร่าวๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่คีรติเซ็นเอกสารตรงหน้าจนหมด เขายืนรอกลัวว่าเจ้านายจะมีอะไรเพิ่มเติมหลังจากคุยโทรศัพท์สายหนึ่งอย่างเคร่งเครียดจนจบ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ทอดสายตาไปยังภาพวิวด้านนอกที่มีเมฆขาวลอยบดบังท้องฟ้าสีสดใส


“ยกเลิกนัดคุณเกวลินตอนเย็นให้ด้วยนะครับ” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ชื่อของผู้หญิงคนใหม่ทำเอาเลขาส่วนตัวรีบปรับสีหน้าที่กำลังไม่สบอารมณ์ให้กลับมาเป็นดังเก่าภายในเสี้ยววิ ภัทรกำปากกาในมือแน่น หลับตาลงนานก่อนจะเอ่ยตอบ


“ได้ครับ ภัทรจะโทรบอกเขาให้”


“ช่วยเปลี่ยนเป็นจองร้านอาหารอิตาลีร้านเดิมแทนนะคุณภัทร พณามันว่างวันนี้พอดี”


รอยยิ้มหวานส่งถึงเจ้าของคำสั่งเมื่อจบประโยค คีรติสานนิ้วมือทั้งสองข้างเข้าหากันวางไว้บนโต๊ะก่อนจะพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกว่าเจ้าตัวไม่มีอย่างอื่นต่อนอกจากนั้นแล้ว แต่ไม่ใช่กับภัทร...


เพราะชื่อผู้หญิงคนนั้นมันทำให้ความหึงหวงในใจยังคงอยู่


ร่างโปร่งเดินเข้าไปใกล้โต๊ะตัวใหญ่ ตั้งใจทำตาใสซื่อเมื่อก้มลงหยิบแฟ้มและเอกสารบนโต๊ะรวบเข้าหาตัว ข้อมือขาวโฉบลงไปบนกระดาษแผ่นหนึ่งเพื่อโปรยกลิ่นน้ำหอมละมุนนุ่มลึกให้คงอยู่ภายในอากาศ กลิ่นรันจวนใจพอที่จะทำให้คีรติสูดลมหายใจเข้าหลายต่อหลายครั้งอย่างอดกลั้น ร่างกายของอีกฝ่ายแจ่มชัดในสายตามากขึ้นเมื่อมันอยู่ในระดับสายตาคนที่นั่งอยู่อย่างพอดี


กางเกงแสล็คสีดำสนิท เข็มขัดหนังสีเดียวกัน และเสื้อเชิ๊ตปลดกระดุมคอเม็ดเดียวบนสุด


คนตัวสูงเผลอกลืนน้ำลายอย่างลืมตัวเมื่อเผลอมองรูปร่างของอีกฝ่ายมากจนเกินไป ไม่ได้ตัวเล็กจนน่าทะนุถนอม เป็นส่วนสูงมาตรฐานของชายไทยทั่วไปแต่คงตัวเล็กกกว่าเขาเกือบสิบเซนติเมตร ใบหน้าไม่ได้หล่อเหลาแต่กลับน่ามองไปเสียทุกเมื่อ และยิ่งเมื่อไหร่ที่คนคนนั้นเผลอ


แว่นอันใหญ่กลับทำให้อีกฝ่ายน่าเข้าหาขึ้นเท่าตัว


ภัทรตกใจเมื่อจู่ๆนิ้วมือของเขากลับสัมผัสเข้ากับนิ้วมือของประธานบริษัทอย่างไม่ตั้งใจเมื่ออีกคนพยายามจะช่วย ผิวเนื้อที่กระทบกันเมื่อครู่ร้อนวูบวาบส่งผลถึงพวงแก้มในทันที ใจที่อยู่ในอกเต้นกระหน่ำเป็นจังหวะและมันคงจะไม่เป็นอย่างนั้นถ้าเขาไม่ทราบว่าอีกฝ่ายก็จงใจเช่นเดียวกัน


“แล้วก็...”


เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะหมุนเก้าอี้ไปด้านข้าง คีรติสอดสองมือลงในกระเป๋ากางเกงแล้วก้าวเดินผ่านหลังเข้าในระยะประชิดโดยไม่ลืมที่จะเอ่ยประโยคถัดไปที่ทำให้ภัทรใจเต้นแรงกว่าเดิม



“น้ำหอมที่ผมเลือกให้หอมยิ่งกว่าที่คิดอีกแฮะ”






#คุณไม่ตรงปก

021118
before30october



ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
 :o8:  :-[  :impress2: ใครจะร้ายกว่าใครเนี่ย  :hao3:  :hao3:  :hao3: จะ

ออฟไลน์ Josett

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โอ้ยชอบบอ้าาาาา อ่อยมาอ่อยกลับไม่โกง
มาต่อเร็วๆนะคะะ :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
กรี๊สสส นี่คือพล็อตที่ตามหา นายเอกร้ายๆ มีแผนคือใช่มาก อ่อยกันไปมาด้วย ติดตามค่าา  :hao5:

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ทำไมมันดูแซ่บๆ แค่แตะตัวกันก็กร๊าวแล้วอะ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ภัทรดูวร้ายๆมีแผนการ. ชอบบบ :katai2-1:

ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
อู้ยยยย แซ่บไม่ไหวแล้ววว
ใครจะร้ายกว่าใครกันเนี่ย

ออฟไลน์ 19august

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
    • https://twitter.com/19august___
แซ่บๆๆๆๆ ผลัดกันอ่อยสุดดด

ออฟไลน์ Fujoshi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2
หูยยยยย รอต่อเลยจ้าาาาา
เรื่องนี้ท่าจะแซ่บ :hao7:

ออฟไลน์ Stmmltww

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอดูความแซ่บเลยค่า55555 ชอบความ30+แง อยากเห็นคุณภัทรแซ่บบบบบแล้วค่า :hao7:

ออฟไลน์ before30october

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2




คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก


ตอนที่ 3 : อ่อย


_________


“ไม่ยากเลยครับ  ภัทรจัดการเองตามที่บอกหมดเลย”


กระจกใสของคอนโดชั้นสิบเก้าส่องสะท้อนภาพชายหนุ่มที่ถือแก้วไวน์พร้อมกับมีรอยยิ้มประดับตลอดเวลาที่คุยกับปลายสาย มือเล็กหมุนแก้วในมือไปมาช้าๆ จนของเหลวสีแดงก่ำไหลเอียงไปตามการเคลื่อนไหว


(คุณภัทรได้แยกเอกสารตามที่พี่บอกไหมคะ อันนี้สำคัญมากเลยนะ) เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังจากโทรศัพท์เครื่องเล็กที่ชิดแนบหู ใบหน้ายิ้มแย้มจางหายไปเหลือเพียงสีหน้าตั้งอกตั้งใจของคนได้รับคำแนะนำ


“แยกแล้วนะครับ แต่ไม่รู้ว่าจะเรียบร้อยดีไหม” เขาเว้นช่วง “ภัทรไม่ใช่คนเจ้าระเบียบเท่าไหร่พี่หน่อย”ก็รู้


(ฮ่าๆ) อีกคนหัวเราะคล้ายชอบใจ ไวน์ในแก้วถูกยกขึ้นดื่มอีกครั้ง (ถือโอกาสฝึกไปในตัวไงคะคุณภัทร กลับมาจะได้บริหารงานต่อจากคุณพ่อได้ทันที)


ภัทรเบ้ปาก คำว่าบริหารงานจากปากเลขาคนสนิททำเอาเลขาตัวปลอมรู้สึกขยาดไปชั่วครู่ ถึงแม้งานของป๊าจะเป็นด้านที่ตัวเองถนัดและเล่าเรียนมาเป็นอย่างดีแต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่หลงเหลือความสนุกเหมือนตอนเรียนเลยสักนิด


ชีวิตการทำงาน..เป็นแบบนี้นี่เองสินะ


“แล้วรายนั้นเขาว่าไงบ้างครับ ช่วงนี้ไม่เห็นติดต่อมาบ้างเลย ภัทรก็ไม่ได้ติดต่อเขากลับไปด้วย”


(ตอนนี้คุณท่านอยู่เวียดนามค่ะ กลับพรุ่งนี้ตอนบ่าย)


“แล้วพี่หน่อยไม่ไปด้วยหรอ?”


(พี่เป็นแค่ผู้ช่วยเลขาของคุณท่านเท่านั้นนะคะ รอคนแถวนี้กลับมาเหมือนกันจะได้เป็นเลขาจริงๆเต็มตัวสักที)


“ฮ่าๆ” ภัทรหัวเราะร่าให้กับความจริงที่อีกฝ่ายพูด การที่เขาลาออกจากตำแหน่งของบริษัทเดิมก็ส่งผลกระทบกับบางเรื่องเช่นกัน


“คิดถึงจังเลยครับ” เจ้าของคำหวานออดอ้อนอีกฝ่าย ใบหน้าที่มักจะมีแต่รอยยิ้มปรากฏอยู่ในความคิดแม้จะไม่สามารถมองเห็นจากห้องนอนของตัวเองได้


นอกจากจะเป็นเลขาส่วนตัวแล้ว พี่หน่อยยังเป็นคนที่เขาเคารพรักมากที่สุดอีกคนในชีวิตเลยก็ว่าได้ ผู้หญิงที่ทำงานกับคุณลุงผู้ก่อตั้งบริษัทมาตั้งแต่แรกเริ่มหลายปีก่อนจะถูกโยกย้ายมาสอนงานหลานรักแบบเขาเพียงเพื่อหวังจะให้สืบสานกิจการต่อ เป็นคนที่ภัทรนับถือเสมือนแม่คนที่สองหลังจากแม่ผู้ให้กำเนิดได้จากเขาไปไม่มีวันกลับ เป็นคนที่คอยช่วยเหลือเกี่ยวกับงานเลขาที่ต้องแกล้งทำเพียงเขาบอกอีกฝ่ายแค่ว่าตนเองนั้นชอบคีรติมากเพียงใด


คนที่คอยสนับสนุนเขาทุกอย่างและคนที่รักในสิ่งที่เขาเป็นโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ


เช่นเดียวกันกับป๊า...


(พี่ก็คิดถึงเราค่ะ...แต่คงไม่เท่ากับคุณท่าน)


ภัทรก้มหน้าลงเพื่อปกปิดรอยยิ้มจากคนในกระจก สองเท้าปรากฏอยู่ในสายตาเมื่อพิงตัวเข้ากับโต๊ะด้านหลัง


“ฝากบอกป๊าด้วยนะครับว่าภัทรก็คิดถึงป๊ามากๆ”


(ได้เลย แต่คุณท่านก็ฝากพี่มาบอกเราด้วยเหมือนกันนะ)


“ครับ?” คนที่รอฟังแปลกใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะทำให้เขาอ้าปากค้างพร้อมกับกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น


(คุณภาคย์บอกว่าถ้าจับผู้ชายคนนั้นไม่ได้ ก็แนะนำให้ปล้ำเลยค่ะ)


ตู๊ดด!


มือเล็กยกขึ้นลูบใบหน้าเชื่องช้าเมื่อปลายสายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ภาพสะท้อนกลับมาให้เห็นอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวเงยหน้าขึ้น เขายืดตัวตรง ก้าวเดินไปยังหน้ากระจกเพื่อทอดมองบรรยากาศของเมืองใหญ่ที่ประดับไว้ด้วยแสงไฟสีสวย ไวน์ในแก้วถูกกลืนกินจนหมดในรวดเดียวก่อนที่รอยยิ้มมุมปากของคนในกระจกจะบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวนั้นพอใจกับแผนการของตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างมาก


แค่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องเข้าหาคุณด้วยวิธีไหนก็รู้สึกตื่นเต้นจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว


มือเล็กเอื้อมวางแก้วไว้กับโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง เขาหมุนตัวเดินไปยังอีกทาง นิ้วชี้ลูบไล้สาบเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวบริเวณลำคอจนมาถึงสายรัดเอว ออกแรงปลดเปลื้องมันเล็กน้อยแล้วปล่อยเสื้อตัวยาวตกลงตามแรงโน้มถ่วงยังพื้นห้อง ร่างเปลือยเปล่ายังไม่หยุดก้าวเท้าเดินไปตามทางที่ตั้งใจไว้ ไม่สนว่าจะมีใครมองเห็นจากภายนอกเพราะผ้าม่านที่เปิดโล่งไปโดยทั่ว รอยสักรูปดอกกุหลาบดอกเล็กบริเวณเอวด้านซ้ายขยับไปตามการเคลื่อนไหวของเจ้าของ มันพาดเยื้องกระดูกเชิงกรานเป็นแนวเฉียงโดยตั้งใจให้โผล่พ้นกับขอบกางเกงอย่างหมิ่นเหม่ตอนสวมใส่ ยิ่งมันกระทบกับแสงไฟสีนวลยิ่งขับให้ร่างกายของเขาดูมีเสน่ห์มากขึ้นเท่าตัว


สายน้ำที่ไหลผ่านช่วยระงับอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัวได้เป็นอย่างดี นิ้วเรียวไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างที่ทำเป็นประจำก่อนเขาจะเงยหน้าขึ้นเพื่อเรียกสติให้กลับมาเป็นดังเก่า


ทำไมกันนะ


ทำไมแค่คิดถึงคุณมันถึงได้ทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้...






/






ปกติแล้วภัทรไม่ถูกกับการประชุมมากเท่าไหร่ พูดได้ว่าเกลียดเลยด้วยซ้ำ


แต่คงไม่ใช่การประชุมที่มีคีรติร่วมอยู่ด้วย


”โครงการ Wild 11 เกิดขึ้นจากแนวคิด For those who are signature themselves เป็นโครงการคอนโดมิเนียมสูง 29 ชั้น ทั้งหมด 83 ยูนิต ราคาขายเฉลี่ย 420,000 บาทต่อตารางเมตร โดยมีขนาด 2-4 ห้องนอน เพนท์เฮ้าส์แล—"


เสียงของผู้ชายที่ยืนอธิบายหน้าห้องไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทการรับฟังของเขาเลยสักนิดเมื่อสายตาของคีรติได้แย่งความสนใจของมันไปจนหมด ท่าทางเคร่งขรึมดูตั้งอกตั้งใจกับการสาธยายโครงการใหม่ที่จะเกิดขึ้นของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่กลับเป็นเพียงแค่สิ่งที่เจ้าของมันใช้ปกปิดความจริงเพียงเท่านั้น เพราะแท้จริงแล้ว เจ้าตัวกำลังแอบจับจ้องไปยังเลขาที่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความลงในโน๊ตบุ๊คเสียมากกว่า


“แล้วโครงการนี้มีราคาสูงกว่า Wild 7 กี่เปอร์เซ็นต์?” ชายมีอายุคนหนึ่งที่นั่งด้านซ้ายเอ่ยถาม ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมายังหน้าห้องเมื่อรู้ตัวว่าการนำเสนอแสนยาวนานได้สิ้นสุดลงเป็นที่เรียบร้อย


“ถ้าเทียบราคาขายทั้งหมดแล้วก็ราวๆยี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ เพราะเราใช้เฟอร์นิเจอร์ที่สั่งตรงจากต่างประเทศและส่วนมากจะเป็นซัพพลายเออร์รายใหม่ทำให้ไม่สามารถขอดิสเคาท์เพิ่มเติมได้”


“ถ้าใช้ซัพพลายเออร์เจ้าเดิมจะพอลดคอสส่วนนี้ได้ไหม?”


คีรติพูดขึ้นก่อนสอดมือประสานกันไว้ตรงหน้า รังสีความเยือกเย็นยามพูดทำให้คนในห้องนั่งเกร็งกันทั้งแถว อาจเป็นเพราะสีหน้าจริงจังและคิ้วที่ขมวดมุ่นตลอดเวลาทำให้เจ้าตัวดูน่ากลัวมากกว่าปกติ


“ลดได้ครับ แต่อาจจะน้อยมาก เพราะโรงงานของซัพพลายเออร์รายเก่าเขาแจ้งว่าไม่สามารถผลิตเฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นของทางผู้ออกแบบได้ ทางเราเลยต้องหาซัพพลายเออร์รายใหม่และคิดว่าจะสะดวกกว่าถ้าเราใช้ของเจ้านั้นแค่เพียงเจ้าเดียวคิดจากราคาและความสะดวกในการขนส่ง”


“อืม”


คนนั่งหัวโต๊ะพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ กวาดมองเอกสารที่อยู่ตรงหน้าสักครู่แล้วถามผู้หญิงผมยาวที่นั่งเกือบปลายแถว


“จากกราฟปัจจัยของราคาที่สูงขึ้นคุณนฤมลมีความเห็นอย่างไรบ้างครับ เราควรปรับเปลี่ยนตรงไหนให้ได้กำไรสูงสุดบ้างรึเปล่า”
เจ้าของชื่อหันขวับเมื่อโดนเรียก ภัทรเห็นว่าเจ้าตัวรีบเช็คข้อมูลที่ตัวเองเตรียมมาอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยตอบอย่างฉะฉาน


“ก็เหมาะสมตามที่คุณเล็กเคยบอกไว้นะคะ ส่วนเรื่องปรับเปลี่ยนเราเคยคุยกันไปแล้วว่าเพนท์เฮ้าส์จะทำแค่ไม่กี่ห้องแต่คุณคีบอกว่าตามแบบที่ทำออกมาก็ดีแล้วและทุกคนก็เห็นด้วย ส่วนเรื่องราคามลก็มีความเห็นตรงกับคุณค่ะว่าถ้าลดลงได้อีกสักหน่อยก็คงจะดีเพราะมันเหมือนเป็นคอสที่ฟุ่มเฟือยมากจนเกินไป”


บรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมเริ่มเกิดขึ้นเมื่อไม่มีใครพูดต่ออะไรต่อจากนั้น ข้อเสนอแนะของคนอื่นถูกพับเก็บเมื่อคีรตินั่งนิ่ง เสียงลมแอร์ภายในห้องประชุมสีขาวขนาดใหญ่ดูจะดังขึ้นเรื่อยๆ และนั่นมันคือสิ่งที่ภัทรไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก เขาเอนตัวเข้าหาคนด้านข้าง ความสนิทสนมจากการได้นั่งด้วยกันเป็นประจำทำให้ภัทรตีซี้ได้เพื่อนคนแรกในบริษัทเพิ่มมาอีกหนึ่ง


“ทำไมไม่ลดสเปคเฟอร์นิเจอร์ลงสักนิดแล้วหาราคาที่มันคุ้มกว่านี้ล่ะพี่เล็ก มันก็น่าจะมีบ้างแหละ”


“แบรนด์ที่ไม่มีเสียงนายเขาไม่ค่อยชอบกัน มันไม่ค่อยเป็นหน้าเป็นตาให้กับองค์กรมากเท่าไหร่ ยิ่งแบรนด์แพงๆเขาก็ยิ่งชอบเพราะบริษัทเราเคร่งเรื่องชื่อเสียงจะตาย ใครๆก็รู้”


คนหน้าหวานเบ้ปาก ไม่ค่อยเข้าใจความคิดพวกนั้นมากเท่าไหร่


“เรื่องลงทุนหรือกำไรอะไรนี่ไม่ค่อยเข้าใจเลย”


“แล้วมีเรื่องอื่นถนัดอีกไหมนอกจากกวนพี่?” อีกคนถามเชิงหยอกล้อ ภัทรอมยิ้มก่อนจะตอบกลับ


“อย่างภัทรก็ถนัดรับใช้คุณคี”


เสียงหัวเราะคิกคักจากฝั่งขวามือทำเอาเจ้านายเพ่งเล็งในทันใด ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนตัวเล็กก็คงจะโดนปรามเสียไม่น้อย แต่เพราะรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นบ่อยครั้งจึงทำให้คีรติเพียงปล่อยผ่านและหันไปถามคู่กรณีอีกคนแทน


“คุณเล็กมีอะไรจะเสนอไหมครับ?”


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความชิดใกล้กับคนในครอบครองตนเองหรือเปล่าทำให้เสียงที่เปล่งออกไปเคร่งขรึมยิ่งกว่าทุกที เล็กยืดตัวตรง บอกความเห็นของภัทรออกไปโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนั้น


“ถ้าเราพอจะลดสเปคลงมาหรือเปลี่ยนแบบที่สามารถให้รายเก่าเขาผลิตได้ก็คงจะดีนะครับ” มือใหญ่วาดไปตามการอธิบาย “ความเห็นจากภัทรเขาครับ”


ชื่อเขาจากบทสนทนาทำภัทรยืดตัวตรง สายตาทุกคนจับจ้องมาเป็นทางเดียวกันจนต้องยิ้มแหยแล้วพยักหน้าให้กับคีรติอย่างช่วยไม่ได้


พี่เล็กนะพี่เล็ก..ไม่ต้องพูดถึงเขาก็ได้ด้วยซ้ำ!


เสียงหัวเราะในลำคอเจ้านายดังขึ้นแผ่วเบา คีรติยิ้มเยาะชอบใจก่อนจะเปิดบทสนทนาเรื่องใหม่ในทันทีเมื่อการประชุมในครั้งนี้เริ่มกินเวลายาวนานกว่าที่ตั้งใจไว้


“คุณมลช่วยเก็บเรื่องนี้ไปคิดทีนะครับ แล้วเราค่อยหารือกันครั้งหน้า ขอการอนุมัติเรื่องสุดท้าย เชิญครับ”






/






เสียงถอนหายใจของคนที่ใช้สมองทำงานอย่างหนักดังขึ้นท่ามกลางโถงทางเดินขนาดใหญ่ มือซ้ายยกขนมปังที่หยิบจากห้องประชุมขึ้นกินจนแก้มพอง มือขวาพยายามหอบโน๊คบุ้คและเอกสารมากมายชิดตัวพร้อมกับเร่งฝีเท้าไปตามทางเพื่อหวังจะขึ้นลิฟต์ไปยังห้องทำงานของตัวเองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้


ยิ่งใกล้จะสิ้นปีมากเท่าไหร่ งานก็ดูจะเยอะมากขึ้นเท่านั้น


ติ๊ง!


สัญญาณไฟรอบกรอบตัวลิฟต์บ่งบอกว่ามันกำลังเดินทางมาถึง เขารอให้ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาก่อนแล้วก้าวเท้าเข้าไปด้านในก่อนจะพบว่ามีอีกคนยืนอยู่ก่อนแล้ว


“เพิ่งเก็บของเสร็จหรอครับ?” คีรติเอ่ยถาม สองมือสอดเข้าที่กระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบาย


“ครับ” มือเล็กกดปุ่มปิดลิฟต์แล้วพูดต่อ “ภัทรนึกว่าคุณคีอยู่บนห้องทำงานแล้วซะอีก”


“ผมลงไปคุยงานมานิดหน่อย”


น้ำเสียงที่แปลกไปจากที่เคยได้ยินทำเอาร่างโปร่งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มันช่างแตกต่างกับน้ำเสียงของคนที่ชอบดุในห้องประชุมเป็นอย่างมากทั้งๆที่เป็นคนคนเดียวกัน เขาหันไปมองด้วยความสงสัย แต่อาจจะไม่ไวเท่าคีรติที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะโน้มลงจนใบหน้าเราอยู่ห่างเพียงคืบ


มือเขายกโน๊ตบุ๊คขึ้นแนบอกเพื่อกั้นกลางแม้อยากให้เราแนบชิดกันเสียมากกว่า


ภัทรหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ อาการนี้เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติทันทีที่คีรติเข้าใกล้ เขากำลังตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้และมันเป็นแบบนี้มาตลอดกับการแอบชอบผู้ชายตรงหน้า


ผู้ชายที่เป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวของเขา


นิ้วโป้งถูกยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนเศษขนมปังของคนตัวเล็กกว่าอย่างตั้งใจ สายตาอีกคนจับจ้องไปยังปากบางแน่นิ่ง คีรติกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะลูบไล้มันอีกครั้งคล้ายต้องมนตร์ ภัทรกะพริบตาปริบ ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายได้สัมผัสโดยไม่ขัดขืน


คล้ายเวลาผ่านไปเชื่องช้าจนกว่าเสียงลิฟต์จะดังบ่งบอกว่าเขาทั้งคู่ได้ถึงที่หมายเป็นที่เรียบร้อย ทันใด สมองเขาก็สั่งการให้ทำบางอย่างจนคนตรงหน้ากลับเป็นฝ่ายชะงักนิ่งไปเสียเอง


เหตุจากลิ้นร้อนที่ส่งมาแลบเลียนิ้วนั้นเชื่องช้าคล้ายไม่ตั้งใจทำเอาคนตัวสูงหักห้ามใจอย่างยากลำบาก


ภัทรเก็บซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใน ถอยหลังก่อนจะรีบเดินออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อบ่งบอกว่าเขาเองก็เผลอที่ทำลงไปแบบนั้น



แต่ความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่…



เจ้าของการกระทำวาบหวามนั่งลงบนโต๊ะก่อนจะยกสองมือขึ้นปิดบังใบหน้าของตัวเองทันใด ไม่ใช่เพราะเขินอายกลัวว่าจะมีใครเข้ามาเห็นแก้มใสที่ขึ้นสี แต่เป็นเพราะเขาเก็บรอยยิ้มนั้นไว้ไม่ได้อีกแล้วต่างหาก




ให้ตายเหอะ





ชอบมากๆเลยแหละเวลาที่ได้อ่อยคุณอย่างแนบเนียนแบบนี้...









#คุณไม่ตรงปก

041118
before30october


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-11-2018 00:44:09 โดย before30october »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ผลัดกันอ่อยเลยนะ2คนนี้  :katai5:

ออฟไลน์ Janemera

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ใครจะร้ายกว่ากันนนนน :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
อ่อยกันไปมา~

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +228/-3
แหม ตกหลุมกันไปแล้วหรือเปล่า

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
อยากอ่านต่อ​ อ่อยกันเก่งงงงงงงงงงงง

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
เหมือนคนศีลเสมอกันมาเจอกันนนน  :hao7:

ออฟไลน์ Josett

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ยกนี้ให้เสมอถึงจะแอบเทคะแนนให้คุณเลขาหน่อยๆ อ่อยเก่งจนน่าจับมาตี

ออฟไลน์ แมว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ NadiaStory

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ว้ากกกกกกกก เอาอีกกกกกกกกกกก เอาอีกค่าาาาาาาาาาาาาา  :impress2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด