◑ คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก ( ต อ น ที่ 2 4 : ค ว า ม ลั บ) | 20/ 01/20 - P. 1 6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ◑ คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก ( ต อ น ที่ 2 4 : ค ว า ม ลั บ) | 20/ 01/20 - P. 1 6  (อ่าน 99216 ครั้ง)

ออฟไลน์ memozy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
รอติดตาม  :o8:

ออฟไลน์ tipppppp

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
กรี้ดดดดด ชอบอะไรแบบนี้

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
วี้ดดด อ่อยเก่งงง

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ฮื้ออออ ต้องงี้สิ ต้องแบบนี้เลยยย

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
อ่านแล้วลุ้นมากเลยค่ะ

อ่อยมาอ่อยกลับไม่โกง รุ้สึกเหมือนเค้ารู้เชิงกันดี

แต่กั้นๆไว้

ออฟไลน์ Myseuntamin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ้โหหหหหหหหห เขาร้ายนะคะหัวหน้า!!! แต่ว่าหัวหน้าก็คงจะร้ายเหมือนกันใช่ไหมคะ แฮ่กๆ

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ before30october

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2




คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก


ตอนที่ 4 : ดินเนอร์


_________


“ภัทรรบกวนด้วยนะครับ...ครับ...ขอบคุณครับ”


หลังจากวางสาย กระดาษในมือก็ถูกส่งไปวางยังกองงานด้านข้างเพิ่มอีกปึกใหญ่จนตอนนี้มันสูงเกือบจะเท่าแก้วกาแฟที่ตั้งไว้อยู่รอมร่อ เขาเหล่มองเอกสารด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง


ถ้าไม่ใช่คีรติ เขาก็คงไม่มีวันทุ่มเทให้กับทุกอย่างมากขนาดนี้เป็นอันขาด


แน่นอนอยู่แล้ว...ใครๆก็อยากลงสนามเดิมพันถ้าของรางวัลมันคุ้มที่จะเสี่ยง


มันเกิดขึ้นในงานเลี้ยงงานหนึ่งที่คุณลุงลากเขามาด้วยเพียงเพื่อหวังให้หลานชายได้รู้จักสังคมของนักธุรกิจ แน่นอนว่าภัทรไม่ได้มีความยินดีที่จะไปเลยสักนิดถ้าไม่ติดว่าไม่อยากขัดใจผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเขามาโดยตลอด เจ้าตัวก็คงจะปฏิเสธอย่างแน่นอน มุมหนึ่งข้างกระจกใสบนตึกชั้นสูงสุดในงานเลี้ยง  ̶   เขาซ่อนตัวในมุมนั้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย จ้องมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาในชุดแสนสวยราคาแพง โดยส่วนใหญ่แล้วมักจะจับกลุ่มคุยกันเป็นวงกว้างต่างจากเขาที่ปลีกตัวออกมาอย่างเงียบเชียบ


เช่นเดียวกับผู้ชายอีกคนที่มีจุดประสงค์ไม่ต่างกัน


ไม่รู้ว่าเพราะชุดสูทสีดำสนิทหรือเส้นผมสีเดียวกันที่มันขับให้คนคนนั้นดูน่ามองจนละสายตาไม่ได้ ภายใต้ใบหน้าราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆทำให้เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไร ถึงแม้จะไม่มีอะไรที่ทำให้อีกคนเป็นจุดสนใจ แต่ภัทรก็เห็นว่าสายตาแขกในงานที่ชำเลืองมองมายังอีกฝ่ายก็มีมากอยู่พอตัว


นาฬิกาเหล็กสีเงินที่พาดไว้ยังข้อมือแข็งแกร่งถูกยกขึ้นดูเป็นหนที่สอง คล้ายกับคนตัวสูงกำลังเฝ้ารอใครสักคน และไม่นาน ผู้ชายมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับคุณลุงก็ยกมือไหว้สวัสดีคนตรงหน้าพร้อมกับการไหว้รับของอีกฝ่าย เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่ภัทรเห็นรอยยิ้มจางปรากฏบนใบหน้านิ่งเฉย มันดูต่างออกไปเมื่อมันไม่ได้ดูหยิ่งผยองแบบที่เป็นมาตลอดสามสิบนาทีที่ยืนอยู่  และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก


อีกฝ่ายก้มหัวให้กับทุกคนที่เข้าหา ไม่ว่าจะอายุน้อยกว่าหรือมากกว่า น่าจะเป็นคนดังของแวดวงนี้อยู่พอสมควรเพราะนักธุรกิจที่เขาพอจะรู้จักก็เข้ามากล่าวทักทายด้วยกันทั้งนั้น ภัทรเบ้ปาก ก่อนจะละสายตาออกจากคนตรงหน้าเมื่อได้ยินเสียงของผู้มาใหม่ด้านข้าง


‘คีรติเขามาด้วยหรอ ปกติไม่เห็นออกงานสังคมเท่าไหร่เลย?’ มือเล็กป้องปาก หญิงสาวสองคนกระซิบกระซาบกันอยู่ใกล้โดยไม่สนใจว่าเขาจะได้ยินหรือเปล่า


‘เพราะเป็นบริษัทของลูกน้องคนเก่าลาะมั้ง’


‘งั้นหรอ แต่ช่างเถอะ ยังไงวันนี้คุณคีก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลย’


‘นั่นสิ หล่อแล้วยังเก่งอีกด้วยนะ ได้ข่าวว่าเขาจะเปิดตัวโปรเจคใหม่ที่สิงคโปร์ ไม่รู้เรื่องจริงหรือว่าเป็นแค่ข่าวลือ’


บทสนทนาที่ยกยอคีรติยังมีให้ได้ยินเรื่อยๆ และมันก็เป็นจริงดังที่เขาคาดเดาไว้ทั้งหมด


ดูเหมือนผู้ชายตรงหน้าจะเป็นคนสำคัญจริงๆซะด้วย


คนตัวเล็กหัวเราะหึในลำคอก่อนจะวางแก้วไวน์ในมือลงบนถาดของบาร์เทนเดอร์สักคนในงาน เจ้าตัวตรงดิ่งมายังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระของตัวเองให้แล้วเสร็จ เมื่อก้าวออกมา โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัวพร้อมกับปรากฏชื่อของเลขาส่วนตัวบนหน้าจอ


(คุณภัทรอยู่ที่ไหนคะ)

 
“ภัทรอยู่ห้องน้ำกำลังจะออกไป พี่หน่อยมีอะไรรึเปล่าครับ” เขาใช้สายตาสอดส่องมองหาคนปลายสายท่ามกลางแขกเหรื่อจำนวนมาก


(พี่มีเรื่องจะรบกวนภัทร..นิดหน่อย) เสียงหญิงสาวฟังดูตะกุกตะกัก ท้ายประโยคแผ่วเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน เขาแปลกใจเล็กน้อยแล้วพยายามเรียกหาอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น


“พี่หน่อย พี่หน่อยครับ ได้ยินภัทรมั้ย?”


ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลยังคงอยู่เมื่อได้ยินเสียงอื้ออึงตอบกลับมาแต่ไม่มีประโยคใดเอื้อนเอ่ย ในจังหวะที่ภัทรกำลังหันหลังกลับ สายตาของเขาก็มองเห็นเลขาคนสนิทที่กำลังถือโทรศัพท์ค่อยๆล้มตัวลงอย่างไร้สติ


พร้อมกับผู้ชายอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ กำลังรับร่างของเธอเอาไว้ให้อยู่ในอ้อมแขน


ผู้ชายคนนั้น...ที่ยืนหลบอยู่มุมเดียวกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า


ผู้คนบริเวณรอบข้างต่างตกใจไม่ต่างจากเขา เสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นหย่อม โชคดีที่โถงทางเข้าไม่ค่อยมีผู้คนมากนักทำให้สถานการณ์ไม่แตกตื่นจนเกิดกว่าจะรับมือไหว ภัทรมองภาพนั้นนิ่ง ไม่รู้ทำไมถึงไม่ยอมเข้าไปใกล้แม้จะเป็นห่วงนิสานารถไม่น้อยไปกว่าคนอื่นเลยสักนิด


อาจจะเป็นเพราะการที่เห็นร่างสูงรีบถอดเสื้อสูทของตัวเองขึ้นคลุมยังร่างกายของอีกฝ่ายโดยไม่ลังเลว่ามันจะเปรอะเปื้อน เพราะการที่มือใหญ่รีบถอดส้นสูงสีดำสนิทแล้วตั้งใจนวดไปยังปลายเท้าเบาๆในตอนที่เริ่มมีคนเข้ามาช่วย


หรือเพราะหน้าอกด้านซ้ายของเขาที่เริ่มเต้นผิดจังหวะกับความใจดีที่ไม่เคยได้พบเจอ


กับผู้ชายคนนั้น


ที่จู่ๆก็เข้ามาทำให้ความคิดบางอย่างของเขามันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง





/






“ร้านซ่อมรถหรอครับ?”


“อืม พี่เพิ่งไปสอยเสามา ท้ายบุบเลย”


“ฮ่าๆ ภัทรก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ไม่เคยชนสักครั้งเพราะไม่ค่อยได้ขับบ่อย” เขาพูดโดยยังไม่หันไปมอง วางของตกแต่งลงบนชั้นวางไม้เมื่อทำการสำรวจห้องของอีกฝ่ายแล้วเสร็จ มืออีกข้างยังถือเอกสารที่นำมาด้วยไม่ห่างตัว


“จริงหรอ?”


“ครับ”


โกหก


ไม่ใช่ว่าไม่รู้จักหรอก แต่เขามักจะให้คนอื่นจัดการตลอดเสียมากกว่า


กับคนที่โดนเลี้ยงให้อยู่สบายมาทั้งชีวิตก็คงไม่แปลก


“เดี๋ยวภัทรช่วยหาให้ก็ได้ครับ พี่เล็กอยากได้อู่แบบไหน” เขาถามต่อ บทสนทนาในยามบ่ายของคนแอบอู้งานเริ่มกินเวลานานมากขึ้นเรื่อยๆ อาจเป็นเพราะมุกตลกของอีกคนทำให้ภัทรรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเก่า เขาอยากจะขอบคุณคนตรงหน้าเป็นครั้งที่ร้อยที่ทำให้ชีวิตการทำงานในบริษัทไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด


“ภัทร”


“ครับ” อีกคนเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ เอนกายไปด้านหลังเพื่อพิงพนักของเบาะนุ่ม


“รู้จักน้องแม็คไอทีไหม?”


“ใช่คนตัวสูงๆ มัดผมจุกไหมครับ ถ้าแม็คนั้น ภัทรก็พอรู้จักอยู่บ้าง เขาเข้ามาคุยเรื่องงานเมื่อวันก่อน” นิ้วเรียวดันกรอบแว่นขึ้นสูงเมื่อมันไถลตกหล่น พิงตัวไว้กับโต๊ะอีกด้านแล้วมองคนถาม


“แม็คนั้นแหละ…เขาบอกว่าภัทรน่ารักดี”


“อ่า หรอครับ?”


“ห้องบัญชีก็ชอบเล่าเรื่องเราให้ฟังอยู่บ่อยๆ เสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย”


คนที่ฟังอมยิ้ม ไม่เคยคิดว่าการทำตัวเฉิ่มจะทำให้ชีวิตของเขาไม่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย ภัทรคนเก่ากับภัทรคนนี้ก็ยังมีมุมที่มันทับซ้อนกันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่


ไม่ว่าจะเป็นภัทรคนไหนก็มักจะมีผู้ชายเข้าหาไม่เคยขาด


“ไม่หรอกครับพี่เล็ก ใครเขาจะไปชอบภัทรกัน” คำปฏิเสธถูกเอื้อนเอ่ยเพื่อไม่ให้ดูหลงตัวเองมากเกินไป คนอายุมากกว่าหัวเราะขบขัน มองเลขาของเจ้านายด้วยความเอ็นดู


“เรายังไม่มีแฟนใช่ไหมล่ะ”


“ยังครับ”


“แม็คมันก็นิสัยดีนะ เผื่อมีโอกาสได้ทำความรู้จัก”


“เขาไม่ได้จะจีบภัทรเสียหน่อย เดี๋ยวนี้พี่เล็กชอบทำตัวเป็นพ่อสื่อหรอครับ?” คิ้วขมวดเป็นปมของคนฟังทำเอาเสียงหัวเราะดังมากขึ้นกว่าเก่า ก่อนที่เสียงเคาะประตูหน้าห้องพร้อมกับเจ้าของชื่อที่ถูกพาดพิงถึงจะเข้ามายังด้านในเหมือนรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นหัวข้อของบทสนทนานี้อยู่


“ผมมาขัดจังหวะรึเปล่า” รูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามายังด้านในก่อนที่จะนำเอกสารในมือวางไว้บนโต๊ะ


“เปล่าครับ” ภัทรยิ้มตอบ และนั่นทำให้อีกฝ่ายได้สบตากับเขาในตอนที่หันมาหา ยิ้มจางถูกส่งกลับมาจากผู้มาใหม่  เขาเห็นพี่เล็กแอบมองเราทั้งคู่ในตอนที่หยิบเอกสารขึ้นอ่าน ภัทรเม้มริมฝีปากแล้วคลายออกก่อนที่จะขอตัวลาเมื่อพบว่าควรไปทำหน้าที่ของตัวเองให้แล้วเสร็จ


สองเท้ามุ่งหน้าไปยังลิฟต์โดยสารที่อยู่ฟากฝั่งของตึก แฟ้มเอกสารในมือรวบแน่นเข้าหากันอีกครั้งก่อนจะได้ยินใครสักคนวิ่งมาสมทบด้านหลังในจังหวะที่กดปุ่มสีเทา


“งานเยอะหรอครับคุณภัทร” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ภัทรก้มหน้าให้เล็กน้อยตามมารยาทก่อนจะตอบกลับ


“ครับ วันนี้ภัทรเดินเอกสารทั้งวันเลย”


“ฮ่าๆ งี้แหละนะ ช่วงสิ้นปีทีไรออฟฟิศวุ่นกันทุกที”


เพราะมัวแต่สนใจคนด้านข้างที่พูดคุยด้วย ภัทรเลยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนหยุดยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้งคู่ ประโยคหลอกล้อที่อีกฝ่ายมีให้กลับมากขึ้นจนภัทรแอบใจเต้นแรงไปกับการหว่านล้อมด้วยคำหวาน แต่ถึงอย่างนั้น ความต้องการเขายังคงแน่ชัดและมีแค่ผู้ชายเพียงคนเดียว


สัญญาณลิฟต์บ่งบอกว่าการจากลากำลังจะเดินทางมาถึง ดังนั้น ผู้ชายตัวสูงจึงเอ่ยคำชวนที่เก็บเอาไว้มาเนิ่นนาน


“คุณภัทรครับ”


“ครับ?” เขาหยุดชะงักเพราะเสียงเข้ม อีกคนเกาท้ายทอยก่อนจะพูดต่อ


“เย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ แผนกผมกับแผนกพี่เล็กมีนัดสังสรรค์จบโปรเจคพอดี เห็นคุณภัทรยังไม่เคยไปด้วยกันเลยอยากมาชวน”


เขานิ่งคิด ถึงอยากเก็บตัวเพราะกลัวว่าจะมีใครล่วงรู้ความจริงเข้าแต่พื้นฐานความต้องการของตัวเองมันกลับสวนทางกันเป็นอย่างมาก


เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคม และคนที่ชอบเข้าสังคมอย่างเขามีหรือที่จะไม่หวั่นไหวกับคำร้องขอ


“คือ  ̶  ”


“ขอโทษนะครับ เย็นนี้ภัทรมีนัดกับผมแล้ว”


ไม่ทันได้พูดต่อแรงดึงจากมือใหญ่ก็ทำให้ภัทรต้องรีบเดินตามเข้าไปในลิฟต์ กลิ่นน้ำหอมที่โชยเจือจางทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าใครที่เป็นคนขัดจังหวะ ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับใบหน้างุนงงของคนที่ยังยืนอยู่ด้านนอก ถึงจะดูเสียมารยาทไปสักหน่อยแต่ภัทรก็จะถือว่ามันเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างช่วยไม่ได้


ก็คีรติน่ะ...กำลังหึงเขาอยู่ไม่ใช่หรอ?


แรงรัดจากมือใหญ่ที่เกาะกุมไว้ยังแขนเล็กยังไม่คลายออกจากเดิม ความอุ่นที่ส่งผ่านการสัมผัสทำให้ภัทรอมยิ้ม


“เอ่อ คุณคีครับ...” เขาเอ่ยเรียกถึงแม้จะอยากอยู่แบบนี้ให้นานอีกสักหน่อย


“ว่าไง” ประโยคห้วนๆมาพร้อมกับเสียงทุ้มที่เดาความรู้สึกไม่ได้


“คือ...แขนภัทร...”


“โทษที”


“ครับ”


ถ้าเป็นภัทรคนเก่า เขาก็คงจะถามไปตรงๆว่าทำไมคีรติถึงต้องลากจัวเองออกมาเช่นนี้ แต่เพราะภัทรคนนี้ยังต้องเก็บทุกอย่างเอาไว้ข้างใน การที่จะเป็นตัวของตัวเองมากไปอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่นัก


ติ๊ง!


เราทั้งคู่เงียบจนลิฟต์มาถึงชั้นปลายทาง เขารอให้คีรติก้าวออกไปก่อน แต่อีกคนก็ยังยืนนิ่ง เป็นเวลานานกว่าที่ภัทรจะตัดสินใจเดินออกมาเป็นคนแรก และรอบนี้ข้อมือของเขาก็ถูกรั้งเป็นครั้งที่สอง


“คุณภัทรครับ”


“ครับ”


“วันนี้ไปทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหม?”





/





ถามว่าคนอย่างภัทรน่ะหรอจะปฏิเสธ


ในเมื่อเหยื่อตั้งใจวิ่งเข้าถ้ำเสือแล้วบังเอิญว่าเสือเกิดสนใจทำไมเหยื่อจะต้องเสียใจที่โดนขย้ำ


รถยนต์คันหรูสองที่นั่งเคลื่อนตัวด้วยความเร็วคงที่ไปยังจุดหมาย ท้องฟ้ามืดสนิทมีเพียงแสงจากตึกใหญ่และแสงไฟจากท้องถนนที่ส่องผ่าน ทางพิเศษที่ใช้โดยสารสิ้นสุดลง ณ ถนนเส้นหนึ่งที่เป็นสี่แยก เรามีบทสนทนากันเล็กน้อยเมื่อสภาพการจราจรติดขัดแต่ไม่นานร้านอาหารที่เขาพอจะคุ้นชื่อก็ปรากฏตรงหน้า


ภัทรเปิดประตูรถลงก่อน อาจจะเพราะยังเกร็งกับการนั่งรถกับอีกฝ่ายสองต่อ คีรติตามมาด้วยชุดสูทที่เห็นมาทั้งวัน สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบาย


“เข้าไปข้างในกันเถอะครับ”


“คุณคี”


เขาเรียกในตอนที่อีกฝ่ายกำลังจะออกเดิน สองเท้ามุ่งตรงไปหาเจ้านายแล้วหยุดยืนตรงหน้า ช้อนตามองภายใต้กรอบแว่นใสแล้วเอ่ยขออนุญาต


“ขอโทษทีนะครับ เนกไทของคุณมันเบี้ยวนิดหน่อย”


ภัทรไม่รอคำตอบเมื่อเอื้อมมือไปจัดชุดให้คนตัวสูง เพราะรู้ดีว่าคีรตินั้นไม่มีทางขัดขืนกับสิ่งที่มอบให้ สังเกตได้จากสายตาแพรวพราวที่มองมาคล้ายเจอของถูกใจ เขาขยับเจ้าเนกไทสีดำที่มันไม่ได้เบี้ยวอย่างที่พูดไว้ ใช้มือลูบไล้ปกเสื้อเชิ๊ตสีขาวจากทางด้านหลังและนั่นทำให้เหมือนกับว่าเขากำลังใช้มือคล้องคออีกฝ่าย ร่างกายเราแนบชิดเมื่อคีรติขยับเข้าใกล้ นิ้วชี้บรรจงกรีดกรายเข้ากับลำคอแกร่งเป็นทางก่อนทั้งหมดจะหยุดลงที่เสื้อสูทตัวนอก


พร้อมกับเสียงลมหายใจขาดห้วงของเขาเองที่ไม่สามารถกักเก็บไว้ได้


ดวงตากลมโตหลับลงพยายามเรียกสติให้คืนกลับมาโดยไว มือสองข้างกำแน่นเข้าหากันทิ้งไว้บนอกแกร่ง คีรติแปลกใจเมื่อเห็นอาการของเขาจึงรีบเข้ามาประคองเอาไว้ นิ้วมือที่ไล้ไปมาบนเอวผ่านเนื้อผ้าทำให้ร่างกายร้อนรุ่มกว่าเดิมหลายเท่าตัว


ไม่น่าเลย


คนคนนี้มีอิทธิพลต่อใจเขามากเกินไป


“คุณภัทร เป็นอะไรไหมครับ?”


เขาพยายามผละตัวห่าง ไม่ใช่เพราะรังเกียจแต่ร่างกายของอีกฝ่ายกำลังกระตุ้นความต้องการที่ซ่อนไว้ให้เผยออก


“ภัทร..ไม่เป็นไรครับ” เสียงเขาตะกุกตะกัก ก้มหน้าลงเพื่อปกปิดอารมณ์วาบหวามที่พุ่งขึ้นสูง



“คุณแน่ใจนะ?”



“...” คนตัวเล็กกว่าไม่ได้ตอบรับ พยายามลบภาพของตัวเองบนเรือนร่างของคีรติให้หายไปจนหมดแล้วประคองตัวเดินไปอีกทางโดยไม่ลืมที่จะทิ้งข้อความเอาไว้




“งั้น..ผมขอตัวไปห้องน้ำสักครู่แล้วกันครับ”
















#คุณไม่ตรงปก

081118
before30october


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-11-2018 18:53:20 โดย before30october »

ออฟไลน์ Josett

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ยกให้เป็นคู่อ่อยแห่งปี อ่อยกันเก่งเหลือเกินนนนนน

ออฟไลน์ Myseuntamin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ไม่ตรงปกหนักมาก อู้วววว ตื่นเต้น

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ SeLoFENa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
เสือทั้งคู่

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
จะเป็นลมทุกคนั้งที่อ่านค่ะ นี่ว่าคุณคีก็ไม่เบา  :hao5:

ออฟไลน์ Janemera

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ้อยยยยยยยยยยกันเก่งงงงงงงเหลือเกินค้าาา :jul1: :hao7:

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
น้องงงงงงงงงง​ อ่อยเองไม่ไหวเอง​ หนูเอ๊ย :hao6:

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-5
คู่พระนาย อายุเลขสามแล้ว ทำไมรู้สึกแซ่บแซบ

ออฟไลน์ bowbeauty

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
อยากอ่านเรื่องแบบนี้ เด็ด เผ็ด มันส์ โอยยยยยย ไม่อยากจะนึกฉาก...
มันหมูที่ทอดยังสู้ไม่ได้เลยจ้าาาาาาาา

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1837
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
อื้อหืออออ ไม่เบากันทั้งคู่  :hao7:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
ขี้อ่อยพอกันทั้งคู่เลย  :-[
รอตอนต่อไปค่า

ออฟไลน์ Tukta3039

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ้ยยยยย ถูกจริตแม่ยก 10  10 10!!! ไปเล๊ยยยยย

ออฟไลน์ before30october

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2




คุ ณ ไ ม่ ต ร ง ป ก


ตอนที่ 5 : แผนการ


_________



มือทั้งสองข้างกำแน่นวางบนต้นขา เสียงลมหายใจผ่อนปรนเป็นจังหวะเดียวกับอวัยวะบนอกด้านซ้าย เขาเอนตัวนั่งตรงหลังจากผนังหินอ่อนด้านหลังเป็นที่พิงมาแล้วพักใหญ่ อารมณ์คงที่กลับมาเป็นปกติเมื่อเจ้าตัวพยายามอย่างหนักที่จะหลีกหนีต้นเหตุที่ทำให้มันเกิดขึ้น


เขาหักห้ามใจตัวเองไม่เก่ง อันนี้เขารู้


และยิ่งการหักห้ามใจกับคีรติ ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ


คนที่นั่งอยู่ในห้องน้ำมาเป็นเวลานานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผลักประตูออกไปเบาๆแล้วค่อยๆก้าวเข้าไปในร้าน เสียงเพลงบรรเลงคลอเคล้าไปโดยทั่ว แสงไฟสีส้มจางทำให้ตัวร้านที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นดูสวยสมคำร่ำลือ ภัทรรีบตรงไปยังโต๊ะที่มีผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งชื่นชมบรรยากาศด้วยท่าสบายและจิบไวน์ในแก้วไปพลาง


“ขอโทษทีนะครับ” เขาพูดในตอนที่นั่งลงยังอีกฝั่ง คีรติหันมามองพร้อมกับวางแก้วในมือไว้ด้านข้าง


“คุณภัทรไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?”


“ครับ เมื่อกี้รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย สงสัยเพราะเมื่อคืนก่อนภัทรนอนไม่ค่อยหลับ”


“ผมรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณรึเปล่า?” อีกคนถามกลับ ภัทรรีบส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว


“ไม่ครับ ได้ออกมาข้างนอกบ้างก็ดีเหมือนกัน” รอยยิ้มหวานถูกส่งให้เพื่อยืนยันสิ่งที่พูดออกไป คีรติยกยิ้มตาม ก่อนจะวางเมนูที่รับจากพนักงานไว้ตรงหน้าเขา


“เลือกเลยครับ”


เขาสั่งอาหารสองสามอย่าง ไม่เยอะเกินไปสำหรับคนสองคนที่ต้องการใช้เวลายามเย็นร่วมกัน  มือเรียวยกไวน์ขึ้นจิบตามคนด้านข้าง เสมองไปยังรอบตัวร้านเพื่อสำรวจ ผู้คนด้านในมีเพียงประปราย โต๊ะและเก้าอี้บางตัวยังไม่ถูกผู้ใดจับจองสำหรับมื้อค่ำของวัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ร้านดูเงียบเหงาจนเกินไปเท่าไหร่นัก


“บรรยากาศดีจังเลยนะครับ” เขาเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน อาจเพราะไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไรกับสายตาที่มองมาอยู่ตลอด


“ครับ ยิ่งมากับคุณ”


ความหมายที่แฝงในประโยคทำเอาภัทรเม้มริมฝีปากช้าๆอย่างเขินอาย ใช้นิ้วดันแว่นขึ้นเมื่อไม่รู้ว่าต้องเอาแขนไปวางไว้ตรงไหน


“คุณภัทรชอบดื่มไวน์ไหม” อีกฝ่ายถาม เสมองไปยังแก้วใสบรรจุของเหลวสีแดงก่ำที่วางอยู่บนโต๊ะ


“ชอบครับ”


“งั้นหรอ?”


“เอาจริงๆแล้ว ภัทรทานได้ทุกอย่าง”


เขาตอบไปแบบนั้นและนั่นทำให้ร่างสูงหัวเราะคล้ายชอบใจ


“กินเก่งสินะครับ เห็นที่โต๊ะมีขนมตลอดเลย”


“คุณคีสังเกตด้วยหรอ?”


“ก็เห็นหนุ่มๆชอบฝากของมาให้ตลอด”


“ไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ คือภัทร..เฮ้ออ” ข้อแก้ตัวไม่ได้ถูกเอื้อนเอ่ยเพราะเจ้าของมันถอนหายใจออกมาแทน คนโดนกล่าวหาเบ้ปากขึ้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดเรื่องของตัวเองไปมากกว่านี้


“ครับ?” คนตัวสูงถามกลับเมื่ออีกคนเงียบไปนาน สองมือเคาะลงบนโต๊ะคล้ายชอบใจที่ได้แกล้ง


“คุณคีกำลังเข้าใจผิด”


“…”


“ภัทรไม่ได้ชอบเขา”


“…” คีรติไม่พูดอะไรต่อแต่อมยิ้มอยู่อย่างนั้น ร่างโปร่งยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแก้เขินก่อนจะรีบต่อประโยคกลัวว่ามันจะเงียบจนเกินไป


“งั้นภัทรควรจะทานให้น้อยกว่านี้ใช่ไหมครับ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีพุงเพิ่มมาหน่อยๆแล้ว” มือเล็กลูบหน้าท้องของตัวเองไปมาประกอบคำพูด เสื้อเชิ้ตตัวบางแนบชิดไปกับผิวเนื้อจนเขาไม่ได้สังเกตว่าคนที่มองอยู่แอบกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ


“ไม่ต้องหรอก” คีรติตอบปฏิเสธ ยกแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปากในตอนที่พูดประโยคถัดไปแล้วดื่มมันจนหมด “แบบนี้..กำลังดี”


ไม่ใช่ประโยคที่แฝงความนัยหรอก


ไม่หรอก


สายตาที่สำรวจไปจนทั่วร่างกายเขาต่างหาก...ที่ทำให้ความรู้สึกวาบหวามกลับมาอีกครั้ง


แก้มใสขึ้นสีจนภัทรต้องเบือนหน้าหนีออกไปอีกทาง ยกมือขึ้นลูบลำคอแก้อาการขัดเขิน ครั้งนี้ไม่ว่าภัทรตัวจริงหรือภัทรที่เป็นเลขาก็มีอาการเดียวกันโดยไม่ต้องปิดบังอีกต่อไป


ยิ่งสายตาที่เหมือนจะชอบใจที่เห็นเหยื่อตกหลุมพรางนั่นอีก


ให้ตายเหอะ...คีรติรับมือยากกว่าที่เขาคาดไว้จริงๆ


ต้องขอบคุณพนักงานที่มาเสิร์ฟอาหารในจังหวะนั้นพอดี ภัทรเลยตั้งหน้าตั้งตาทานโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ หลายครั้งที่โดนแอบมองแต่ก็พยายามชินกับสายตาคู่นั้นแม้จะทำไม่ได้ ยิ่งเมื่อคีรติตัดเนื้อชิ้นใหญ่แล้วยกวางให้ เขาก็ได้แต่ก้มหน้ารับประทานมื้อค่ำอย่างใจจดใจจ่อ


เราไม่ได้มีบทสนทนามากนักแต่เขาก็ไม่รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด เขาแค่ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยมีความเงียบเป็นตัวช่วย มีรอยยิ้มจางของคนตัวสูงเป็นเครื่องบ่งบอกว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้อึดอัดเช่นเดียวกัน ภัทรวางมีดกับส้อมไว้บนจานเมื่อเขารับประทานเสร็จ รอคอยสักครู่ให้คีรติได้ชื่นชมบรรยากาศสักพักก่อนที่แผนการครั้งใหม่จะเริ่มต้นขึ้นโดยไม่ได้เตรียมการมาก่อน


เคร้งง!


“อ๊ะ!”


“คุณภัทร!”


แก้วไวน์ที่ร่วงหล่นพร้อมกับของเหลวที่เทราดลงบนตัวเขาถูกเจ้าของการกระทำคำนวณไว้เป็นอย่างดี


หนึ่ง  ̶  แก้วต้องไม่แตก
สอง   ̶  เขาต้องมีอาการตกใจอย่างแนบเนียน
และสาม   ̶  เสื้อและกางเกงต้องเปียกจนแนบลู่ไปกับร่างกาย


ใจดวงเล็กเต้นกระหน่ำเมื่อเขาทำตามแผนการสำเร็จ คีรติรีบลุกขึ้นแล้วนำทิชชู่ช่วยเช็ดยังบริเวณที่เลอะ ภัทรแสร้งทำสีหน้าตกใจก่อนจะลุกขึ้นตามแรงที่อีกฝ่ายดึงไว้แผ่วเบา


“ผมว่าภัทรไปห้องน้ำก่อนดีกว่า”


“แต่ว่า...” เขาขัด อีกคนมองมาอย่างมีคำถาม “ภัทรไม่มีเสื้อเปลี่ยน”


คีรติชะงักไปเสี้ยววิก่อนที่จะเอ่ยตอบ...ด้วยประโยคที่ภัทรต้องการจะได้ยินมันมากที่สุด


“เดี๋ยวผมตามไป”


กระดุมเม็ดที่สองถูกปลดออกตามด้วยเม็ดถัดไปเมื่อเขาเข้ามายังห้องน้ำ กระจกใสสะท้อนเงาผู้ชายรูปร่างสมส่วนกำลังเผยผิวเนื้อทีละนิด  ̶   จากลำคอ หน้าอก สู่หน้าท้องขาวแบบคนสุขภาพดี


ภัทรลูบไล้สาบเสื้อให้แยกออกจากกัน วักน้ำเพื่อทำความสะอาดจนรอยเปื้อนตรงกลางจางลงกว่าเก่า สองมือเท้าไว้ยังเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า สายตาไล่มองสภาพคนในกระจกช้าๆ เมื่อพอใจกับผลงานที่เกิดขึ้นจึงรอเวลาให้อีกคนมาถึง


“ภัทรอยู่ข้างในไหม?”


เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกของคนคุ้นเคย ต้องขอบคุณห้องน้ำที่สมราคากับตัวร้านจึงทำให้ภัทรสามารถอยู่กับคนตัวสูงสองคนภายในห้องเดียวได้ ห้องน้ำส่วนตัวถูกล็อกจากทางด้านในพร้อมกับของในมือคีรติที่ยื่นให้


“ขอบคุณมากเลยนะครับ ถ้าไม่ได้คุณคี ภัทรคงแย่แน่เลย”


คำขอบคุณถูกส่งให้พร้อมกับมือเล็กที่ลูบแขนอีกฝ่ายแผ่วเบา คีรติยืนนิ่ง ก่อนที่ภัทรจะต้องเดินถอยหลังจนสุดทางเพราะการเคลื่อนกายของคนตรงหน้า


หลังเล็กพิงกับกำแพงที่เย็นจัด อาจเป็นเพราะเสื้อที่เปียกน้ำทำให้ร่างกายของเขาสั่นไหว คีรติเอื้อมมือประคองใบหน้าเขาไว้ ใช้นิ้วโป้งไล้ไปมาอย่างเชื่องช้า ภัทรปล่อยให้อีกคนได้ทำตามใจโดยไม่ขัดขืน มือข้างหนึ่งทาบไว้ยังหน้าอกแกร่งในตอนที่อีกคนโน้มใบหน้าเข้ามาจนชิด และเขาก็ได้พิสูจน์จนรู้ความจริงแน่ชัดเกี่ยวกับคนตรงหน้าเพิ่มอีกหนึ่ง


คีรตินั้นมือไว้ยิ่งกว่าที่เขาเดาไว้เสียอีก


จากสัมผัสร้อนที่ประคองเอวเขาไว้ ลูบไล้ไปมากับขอบกางเกงอยู่อย่างนั้น


อีกคนเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว อวัยวะที่อยู่ภายใต้อกด้านซ้ายของคนตัวสูงคงเต้นแรงไม่แพ้กันในตอนที่ริมฝีปากเราเกือบชิด คล้ายเรายังลังเลใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่คีรติก็ทำลายความรู้สึกลังเลแล้วก้มลงมาหา...ในเสี้ยววิที่ภัทรเบี่ยงหน้าออกมาอย่างยากลำบากพร้อมกับซบลงยังไหล่หนา เสียงหัวเราะในลำคอดังตามมาก่อนที่ศีรษะจะได้รับสัมผัสแผ่วเบาจากมือที่เข้าทาบทับ


“ภัทร..ยัง...”


เสียงที่เปล่งออกไปแหบแห้ง ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะความอยากเสียมากกว่า


“ไม่เป็นไร” คีรติลูบหัวเขาไปมา เอื้อนเอ่ยอีกครั้งเมื่อภัทรไม่ตอบอะไรกลับ


“...”


“ผมเข้าใจ”


มือเล็กเลื่อนมือไปยังแขนของอีกฝ่าย จับมันเอาไว้แน่นก่อนที่จะพูดต่อโดยพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ภายใน


ความรู้สึกดีใจที่ทุกแผนของเขาสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี


“คุณคี”



“ครับ”



จูบนั้นที่เสียไป...ก็หวังว่าคุณจะโหยหามันมากขึ้นเรื่อยๆ



“ภัทรขออยู่อย่างนี้อีกสักพักได้ไหมครับ”










#คุณไม่ตรงปก

ภัทรไม่ได้โรคจิตนะคะ
เขาแค่เจ้าเล่ห์เฉยๆ ._.


091118
before30october


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-11-2018 19:03:30 โดย before30october »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
เอาอีกค่าลูกแม่ เอาให้คุณคีอกแตกตายไปเลยย  :hao7:

ออฟไลน์ Josett

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
จริตมาเต็มมากกกก ยอมแล้วววว

ออฟไลน์ CHOO

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ในหัวน้องภัทรมีแผนยิ่งกว่าด็อกเตอร์สเตร้นจ์อีกใช่มั้ยคะ!!

ออฟไลน์ taengoo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เข้ามาส่องแบบไม่คาดหวัง(มาก)
นึกว่าตาฝาดค่ะ แงงง นักเขียนขยันมากเลย
เมื่อวานก็อัพ

เราชอบวิธีการเขียนมากเลยค่ะ
ลืมพาสเวิร์ดไปแล้วยังไปขุดเพื่อจะลอคอินมาเม้นท์ให้ได้ ชอบอะไรแบบนี้จังค่ะ อะไรที่มันพอดีๆแบบนี้มันเขินกว่าเยอะเลย -///-

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
น้องภัทร แผนน้องสุดยอดมาก  :m25:

ออฟไลน์ Janemera

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สมน้ำกันจริ้งงงงงงงงงๆๆๆ :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Panizzz3838

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1

ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ่อยเก่งทั้งคู่ :-[

ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
อ่ยเก่งงงงง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด