OMG เอาไงดี ผมมีสามีเป็นตุ๊ด! >ตอนที่ 13 [P.9]< 30.1.2018
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OMG เอาไงดี ผมมีสามีเป็นตุ๊ด! >ตอนที่ 13 [P.9]< 30.1.2018  (อ่าน 28574 ครั้ง)

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เจ๊อย่ารุนเเรงกับน้องงงง

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +454/-10
สนุกค่ะ ชอบเจ๊ 5555

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
เจ้สาวขนาดนี้เป็นผัวได้ไง

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1

ออฟไลน์ mod-cup

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-5
ตอนที่ 3
Tonight that I’m crazy




ผมนั่งดูทีวีไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงปลดกลอนประตูห้องน้ำ

พอร่างในชุดคลุมอาบน้ำสีฟ้าอ่อนเดินซับผมออกมา ผมก็เดินถือผ้าเช็ดตัวหน้ามึนสวนเข้าไปอาบน้ำต่อโดยไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย โอ๊ยยยย กูจะเกร็งไปไหน เจ็บกล้ามเนื้อหน้าไปหมดแล้วเนี่ย

ก็แค่โดนอิเจ๊ทุ่มทับจับโยน

โดนหมาบ้ากัดน่องขบขา

โดนบดบี้หน้าจนหายใจไม่ออก

แล้วก็โดน...เอ่อ...เอ่อ...

โอ๊ย! จะอะไรกันนักหนาวะ! มันก็เหมือนๆตอนอิเจ๊ยืนเท้าเอวชี้หน้าด่านั่นแหละ! แค่เปลี่ยนอวัยวะจากนิ้วชี้เป็นหางพญาหงส์แค่นั้นเอง!

ไม่คิดอะไรแล้ว! อาบน้ำดีกว่า ร้อนโว้ยยยย คอนโดนี่แม่งไม่ดีเลย ร้อนจะตายทำไมห้องน้ำไม่ติดแอร์!

ผมใช้เวลาในการล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำไม่ถึงสิบนาที และทายาในที่ลับอีกสองนาทีถ้วน(ตั้งแต่ผมขยับตัวและเดินเหินเองพอได้ ผมก็ขออิเจ๊ทายาเอง) พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยผมก็ควรออกไปใช่มั้ย

แต่ไม่! ผมพยายามมองหาแอคติวิตี้ทำต่อไป พยายามเค้นเยี่ยวเป็นรอบที่สามทั้งที่ไม่ปวดสักนิด พยายามนั่งเบ่งขี้แม้ปกติผมจะถ่ายหนักแค่รอบเดียวในตอนเช้าก็ตาม

หรือแม้แต่ล้างพื้นห้องน้ำ ขัดส้วม เช็ดอ่าง! แม้จะยังขยับตัวค่อนข้างลำบากเพราะยังเสียดๆช่องทางด้านหลังอยู่บ้าง

แต่ไม่รู้ทำไมถึงโคตรขยัน วันนี้กูรักห้องน้ำรักโถสุขภัณฑ์ม๊ากมาก

ก๊อกๆ

พรืด

“โอ๊ย”

ผมที่กำลังพยายามแงะฝาปิดช่องระบายน้ำออกมาเพื่อเก็บเส้นผมที่คาอยู่ล้มพรืดหงายท้องจนก้นจ้ำเบ้าพื้นเพราะตกใจกับเสียงเคาะประตูที่แม้ไม่ได้ดังมากแต่หัวจิตหัวใจผมก็อ่อนแอเกินกว่าจะรับไหว งือออ แม่จ๋า ลูกเจ็บ T^T

“อิกลูต้า! แดกขี้หมดคลังแล้วก็ออกมาสักที กูปวดเยี่ยว! แล้วร้องทำไม เป็นอะไรหรือเปล่า”

เป็นเพราะมึงแหละอิเจ๊ ทุกเรื่องเลย T^T

ปังๆ

พรืด

“โอ๊ย”

กูกำลังจะลุก มึงจะทุบประตูทำไมอี๊กกก เลยสะดุ้งล้มอีกรอบเลย เจ็บตูด แง้

“พาชู้ไปเอาในนั้นหรอ! ตกลงเป็นอะไร! ถ้าไม่เปิดกูไม่พังเข้าไปหรอกนะ กูไม่มีเงินซ่อม!”

ปังๆ ปังๆ

โอ๊ยยยยยยยยยย

“มะไม่เป็นไร กูแค่ล้ม...”

โครม!

ไหนมึงจะไม่พังเข้ามาง๊ายยยย แล้วอีพลังเท้าเบอร์สิบที่ถีบเข้ามาจนประตูเปิดผางนี่มันคืออะร๊ายยยย

“ทำไมโง่ล้ม เป็นไงบ้างเนี่ย!”

“โอ๊ยๆ อย่าแหกขากู!”

อะไรคือการพังประตูเข้ามาแล้วพุ่งเข้ามาจับแหกขาดูรูก้น แล้วผมที่ยังอยู่ในผ้าเช็ดตัวสีขาวพันเอวผืนเดียวก็หน้าเหวอทำตัวไม่ถูก

กว่าจะได้สติก็โดนจับแหกโดนจ้องไปถึงไหนต่อไหน

“จะเจ๊...” ผมพยายามหุบขาสองข้างเข้าหากัน

“มันเหมือนจะบวมๆ”

นอกจากสองมือจะยันต้นขาผมไม่ให้หุบลงแล้ว ปากยังพึมพำอย่างไม่สนใจฟังคำร้องของผู้ถูกกระทำ แล้วยังจะช้อนตัวผมขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างไม่ถามความสมัครใจของผมเลย

“เฮ้ยเจ๊ กูไม่เป็นไร”

ตกใจสิความเดิมยังไม่ทันหายความอายใหม่ก็มาอีกแล้ว ฮือ ชีวิต

ฟุ่บ

อิเจ๊อุ้มผมมาวางบนเตียง พอผมจะดีดตัวขึ้นก็ถูกชี้หน้าถลึงตาใส่ ก่อนอิเจ๊จะหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วเดินกลับออกมาพร้อมหลอดยาในมือ

ทำไมเหตุการณ์นี้มันคุ้นๆ T^T

“กะกูทาแล้ว...”

“ทาใหม่ มันบวม แล้วเมื่อกี้กูดูไม่เห็นคราบยาเลย อ่านออกมั้ยว่ายาใช้ภายนอก ให้ทาไม่ใช่ให้ละลายน้ำแดก”

“กูไม่ได้โง่มั้ยอ่ะเจ๊” ต้องมองผมโง่แค่ไหนอ่ะถึงคิดว่าบีบยาหลอดไปละลายน้ำกินอ่ะ

“หุบปาก อย่าเถียง ทาใหม่คือทาใหม่”

แล้วภาพจำของพี่ป๊อบปองกูลก็มา โดนจับแหกขา ป้ายยาลงบนรูตูด ฮือ อิเจ๊ มึงจะเที่ยวไปควานรูก้นคนอื่นจนเป็นเรื่องปกติเหมือนถักเปียให้เพื่อนแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย นี่รูก้นไม่ใช่ถ้ำผานางคอยที่จะเข้าไปเดินสำรวจเมื่อไหร่ก็ได้น่ะ T^T

พอฝาของหลอดยาถูกปิดลงก็เกิดเดดแอร์ขึ้น ผมที่จ้องหน้าอีกฝ่ายได้ไม่เต็มตา และอิเจ๊ก็ไม่ได้พ่นคำด่าอีกต่อไป ไม่รู้จะทำยังไงเลยได้แต่ดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาห่มและพลิกตัวนอนตะแคงข้าง

“จะหลับก็กินยาก่อนด้วยล่ะ”

เหมือนจะรู้ว่าผมอึดอัด(เพิ่งจะรู้ตัวหรอวะ T^T) อิเจ๊เลยหมุนตัวเดินหันหลังไปหน้ากระจก รวบผมขึ้นก่อนใช้กิ๊บหนีบผมไว้ แอบมองจากมุมนี้แม่งโคตรเซ็กซี่อ่ะ ถ้าอิเจ๊เตี้ยกว่านี้อีกสักสิบยี่สิบเซ็นต์ผมก็โอเคนะที่จะมีอิเจ๊เป็นเมีย


ดึ๊งดึ่ง

เสียงไลน์มือถือผมดังขึ้นให้อิเจ๊หันหน้ามาปรายตามองแว๊บนึง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจและเดินออกจากห้องไป

ผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาดูไฟหน้าจอที่สว่างวาบ เป็นข้อความไลน์ในกลุ่ม ‘สามเฟี้ยวกุเจี๊ยวยาว’


Card12
*ส่งรูป 2 รูป*
งานวิชาอิ๊งสื่อสาร ส่งวันจันทร์นะเว้ย

Iydg,T
โอ๊ยยย ของชั่วโมงที่แล้วกูยังปั่นไม่ทันเลย ล้อจะหลุดแล้วเนี่ย

Guitar
ให้อธิบายกราฟหรอ
ผมมองเห็นสไลด์พาวเวอร์พอยท์ที่ถ่ายมาไม่ชัดเลยพิมพ์ถามกลับไป
Card12
เออ เห็นชัดมั้ย
*ส่งรูป*

แล้วไอ้การ์ดก็ส่งรูปที่ซูมมากกว่าเดิมมาให้ เป็นกราฟแท่งแสดงสถิติของจำนวนประชากรของเด็กที่เกิดในปี 2550-2560 ให้เขียนอธิบายพร้อมวิจารณ์เป็นภาษาอังกฤษ โฮ...ภาษาไทยกูยังไม่รู้จะเขียนอะไรลงไปเลย T^T
Guitar
เห็นละๆ ขอบใจเว้ย
แต่เหี้ยยยยยยย อะไรคือเขียนอธิบาย 300 คำ

Iydg,T
งานเก่าที่ให้หา synonym กูยังเผาไม่เสร็จเลยยยยยย

Guitar
มีทูววว
การ์ดที่ร๊ากกกก

Iydg,T
การ์ดที่ร๊ากกกกกกก

Card12
พวกมึงสองตัวไม่ต้องเลย
ทำเอง คราวนี้กูไม่ให้ลอก
ครั้งที่แล้ว อ.จับได้คะแนนหารสาม
ครั้งนี้แดกไข่นะโว้ยย

Guitar
ไข่กินละดีมีโปรตีนนะ T^T

Card12
ตีนกูนิ
ทำเอง เดี๋ยวกูช่วยตรวจ

Iydg,T
ไปให้มึงตรวจคือไร กูเผาทันก่อนส่งห้านาทีก็เก่งละ

Guitar
มีทูววววว

Card12
พวกมึงชอบดองงานไง
มึงอ่ะตัวดีเลยไอ้แฟ้ม
ไอ้ตาร์ด้วย เป็นไงบ้าง

Guitar
ก็ดี วัน จ.ก็ไปเรียนละ

Card12

แล้วกลับมาหอยัง

Guitar
ยังๆกลับวัน อา.

Iydg,T
ของฝากกูด้วย ข้าวหลามหนองมน

Guitar
กูป่วยมั้ยล่ะสัด ไม่ได้มาเที่ยว

แล้วจริงๆคือกูอยู่ปราสาทเจ้าหญิงดินแดนดิสนีย์ ไม่ได้กลับบ้าน จะเอาข้าวหลามที่ไหนไปฝากมึง T^T

Card12
กูไปทำงานละ หายเร็วๆมึง
มีไรให้ช่วยก็บอก

Guitar
ทำการบ้านอิ๊งให้กูที

Card12
ตีนนิ
แค่กูปั่นรายงานสื่อสารฯ กับวิวัฒฯ ให้มึงก็มือหงิกละ
วิชานี้ทำเองโว้ยยยย

Guitar
คนน่ารักมักใจร้าย T^T

Iydg,T
ข้าวหลามๆ

Guitar
olo

แล้วกลุ่มก็เงียบไปไม่มีข้อความอะไรตอบกลับมาอีก ผมเข้าไปไถทวิต เช็คเฟส เช็คไอจี ฮืออ อยากลงรูปอ่ะ ห่างหายไปหลายวันคันไม้คันมือ แต่ไม่กล้า กลัวพลาดแล้วเพื่อนจับได้ว่าไม่ได้กลับบ้าน ตอนนี้ไอจีสตอรี่ผมเลยเงียบเหงาได้แต่นั่งส่องของคนอื่นเขาไปทั่ว

เข้าไปเจอสตอรี่ของน้องอิ๊งพอดีก็อยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง หวานกันเหลือเกินกับเดือนมอเนี่ยยย สตอรี่ไอจีแม่งอยู่ได้ 24 ชั่วโมงแล้วจะหายไปใช่มั้ยครับ แต่กูไม่เคยเห็นไอ้เดือนนี่หายไปจากสตอรี่มึงเลยยย ขอสาปแช่งให้แม่งเลิกกัน ฮือ!

เอาจริงๆผมก็ไม่ได้เจ็บมากแล้วหรอก ตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายโดนตุ๊ดจิ้มในชั่วข้ามคืน สมองก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นอีกเลย จากที่คิดว่าจะต้องนั่งเศร้าเคล้าเหล้าไปอีกหลายเดือน ก็หายในพริบตาเพราะต้องเอาเวลามานั่งรักษาตูดและพร้อมตั้งรับกับอิตุ๊ดแก๊งค์ดอกขจรที่เหมือนเป็นเมนส์ฮอร์โมนพลุ่งพล่านตลอดเวลา ฮือ ชีวิต

ไม่ใช่ผมโอเคกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรอกนะ แต่แค่คิดว่าผิดพลาดไปแล้ว คิดมากไปก็เรียกร้องอะไรกลับคืนมาไม่ได้ จะข้ามประตูโดเรมอนไปแก้ไขอะไรก็ไม่ได้อีก ก็ต้องยอมรับอ่ะ

แล้วอิเจ๊มันก็ไม่ได้มีท่าทีดูถูกหรือล้อเลียน ซ้ำยังดูแลรับผิดชอบอย่างดี ถึงจะปากร้ายไปหน่อยก็เถอะ

ในข้อเสียก็ยังมีข้อดีล่ะนะ



ติ๊ง!

ใครทักมาอีกวะ

หรือมีงานไรอีก แค่นี้ก็ปั่นไม่ไหวละเว้ยยยย


Tanawat PT
การ์ดบอกว่าตาร์ไม่สบาย
เป็นไงบ้างครับ ดีขึ้นยัง

พี่เต้...


Guitar Kornchawan

ดีขึ้นละครับ

Tanawat PT
หายไวๆนะครับ
พี่เป็นห่วง
คิดถึงเราด้วย ไม่เจอหน้าหลายวันเลย

Guitar Kornchawan
ครับ

Tanawat PT
แล้วจะกลับมาเรียนวันไหน
ให้พี่ไปรับได้นะ

Guitar Kornchawan
น่าจะวันจันทร์อ่ะครับ
ไม่รบกวนดีกว่า ผมไปได้
Tanawat PT
อ่อเค
งั้นพักผ่อนเถอะ
พี่ไม่กวนละครับ

Guitar Kornchawan
ครับ

Tanawat PT

ฝันดีครับ
*สติ๊กเกอร์เป็ดส่งจูบ*

Guitar Kornchawan
*สติ๊กเกอร์ลิงยิ้ม*

เฮ้อ ผมวางมือถือลงบนโต๊ะหัวเตียง พี่เต้เรียนอยู่คณะแพทย์ ตามจีบผมตั้งแต่ค่ายรับน้องมอละ แต่ยังไงอ่ะ ผมยังมั่นใจว่าตัวเองเป็นรุกเกิดมาเพื่อบุกไม่ใช่รับอ่ะ เลยพยายามหนีพี่แกมาตลอด แกก็ดีอ่ะนะ แต่เคยมั้ยอ่ะ มีคนมาพูดหวานๆเพราะๆใส่แล้วขนลุกอ่ะ

แล้วยิ่งสายตาที่พร้อมจะแดกเราเข้าไปทั้งตัว บอกเลยครับผมไม่สู้ ไม่ใช่ทองหยิบทองหยอด ไม่พร้อมโดนกิน!

แล้วตอนนั้นผมก็รักปักใจกับน้องอิ๊งค์อยู่ด้วย แต่สุดท้ายก็เดือนมอสอยไป ฮือ ชีวิต

เฮ้อ

คิดไรมากมายให้ปวดหัววะ

ขอลาหลับก่อนละกัน

ผมเอื้อมมือไปดึงตุ๊กตาผ้านุ่มตัวนึงมากอด

คืนนี้น้องซินนอนกับพี่แล้วกันนะคะ




วันนี้เป็นวันเสาร์

ผมตื่นมาตอนแปดโมงกว่าๆ เข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน เดินออกมาก็ไม่เจออิเจ๊อยู่ในห้องนั่งเล่น แต่เห็นร่างแว๊บๆนั่งอยู่ที่ระเบียงเลยเดินเข้าไปเกาะประตูกระจกมอง จะทักทายอรุณสวัสดิ์ยามเช้าแต่พออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นจากแมคบุ๊คมาสบตากันเท่านั้นแหละ

เชร้ดดดดดดด นี่มันคนหรือซอมบี้วะ จะไม่กระโดดกัดคอกูใช่ป่ะ

อิเจ๊มันไม่ต้องไปเรียนก็จริง จะมานั่งจิบกาแฟริมระเบียงยามเช้าก็ไม่แปลก

แต่ทำไมสภาพเหมือนโดนรุมโทรมมาทั้งหมู่บ้านขนาดนี้

“เจ๊ มึงไหวป่ะวะ”

“ขอกาแฟดำแก้วนึง”

ผมปรายตามองแก้วกาแฟเปล่าสามแก้วบนโต๊ะ

“ยังจะกินอีกหรอ”

“บอกไรก็ทำ อย่าขัดได้มั้ยห๊ะ”

ผีบ้าตลอดอ่ะ

“ใส่ครีมกี่ช้อน”

“มึงเข้าใจคำว่ากาแฟดำมั้ยห๊ะ!”

เกรี้ยวกราด เกรี้ยวกราดดดดดด กาแฟใส่ครีมใส่น้ำตาลมันก็ยังเป็นสีดำมั้ยล่ะ ก็ไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีเขียวสีเหลืองสักหน่อย บู่ววว
 
และถึงแม้ถึงขอบตาจะดำ หน้าจะเบลอ แต่ปากนี่ด่ากูได้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

“เออๆ รอแป๊บ”

ผมเปิดประตูระเบียงทิ้งไว้ก่อนเดินเข้าครัวมาชงกาแฟดำให้อิเจ๊และโอวัลตินให้ตัวเอง แถมขนมปังปิ้งทาแยมสตอเบอรี่อีกคนละสองแผ่น

“ช้า”

“แหม กูไม่ได้เสกเอามั้ยล่ะเจ๊”

“ขม”

“เอ๊า ก็กาแฟดำ”

นี่กลัวดำไม่พอใส่กาแฟมาห้าช้อนเพียวๆเลยนะ

อิเจ๊ยกแก้วขึ้นจิบอีกที เบ้หน้าก่อนวางแก้วลงแล้วคว้าขนมปังไปกินต่อ ก่อนเริ่มจ้องหน้าจอคิ้วขมวดอีกครั้ง

ผมที่นั่งอยู่อีกฝั่งจ้องคนที่เข้าโหมดทำงานทั้งตาแดงก่ำอย่างสงสัย

“ได้นอนบ้างยังเนี่ย”

“ยัง”

“เหยย เก้าโมงแล้วนะเจ๊ ไปนอนเหอะ”

“อีกแป๊บ”

“แป๊ปมึงยาวกี่เมตรอ่ะ”

“อย่ากวนตีน”

อุ่ย บอกดีเฉยๆก็ได้ ไม่ต้องถีบเก้าอี้ เดี๋ยวกูหงายหลัง!

“จริงนะเจ๊ หน้าแย่มากอ่ะ ดูดิขอบตาดำ หน้าโทรม เหมือนหน้าผากมีสิวขึ้นด้วยอ่ะ หวายๆไม่สวย”

“ถ้ามึงยังไม่หยุด คราวนี้กูถีบหงายหลังจริงๆ”

มึงไม่กล้าหรอก แบร่ แต่ไม่กล้าพูดออกไป กลัวโดนถีบจริง แฮร่ เลยเลือกพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยแล้วเก็บความกวนตีนไว้ในใจแทน

“งานเร่งหรอ”

 “นิดหน่อย”

“นิดหน่อยแสดงว่าไม่รีบมาก”

สายตามารปรายมองซึ่งถอดความได้ว่าถ้าผมยังไม่หุบปาก ผมจะโดนดี

“แล้วแต่เลย อยากทำไรก็ตามใจ” ผมเก็บจานกับแก้วเปล่าแล้วลุกขึ้น “ก็แค่กลัวมาตายในห้องหรอก กลัวผี!”

แล้วผมก็วิ่งหนีออกมา รองเท้าที่ลอยมาไม่ได้แตะตัวผมหรอก

กูโดนมาเยอะครับ ไม่ได้เล่นกูร๊อกก กูรู้ทัน ครึ



หลังจากที่มั่นใจว่าจะไม่มีโต๊ะ เก้าอี้ หรือกระถางต้นไม้ลอยมากระทบหัว ผมหอบงานมานั่งทำในห้องนั่งเล่น เอาหลังพิงโซฟา มือกำลังร่างแผนผังการเขียนอธิบายกราฟเป็นภาษาไทยก่อนว่าจะเขียนอะไรดีบ้าง ไอ้ผมมันคนเสมอต้นเสมอปลายครับ อิ๊งเกรดหนึ่งเกรดสองมาตั้งแต่ประถมยันขึ้นมหาลัย เรียกได้ว่าความพยายามอยู่ที่ไหนกูไม่ไปที่นั่นครับ เลยดักดานมาจนถึงมาทุกวันนี้

ก็นะ งานก็ยากแต่ก็อดหันไปมองร่างซอมบี้ตรงระเบียงไม่ได้

เฮ้อ

ทำงานแบบน่าเรียกพญายมมารับไป

แต่งานคงรีบจริงแหละ ไม่งั้นคนรักสวยรักงามอย่างอิเจ๊คงไม่อดหลับอดนอนให้หนังหน้าเหี่ยวหรอก

ที่ลุกมาต้มข้าวต้มนี่คือหิวเองนะและหมูมันเยอะไงเลยทำเผื่อเจ้าของห้องด้วยเดี๋ยวจะมาด่ากูไม่มีน้ำใจอีก

แต่วืดครับ! เพราะพอทำเสร็จ ตักใส่ถ้วยเดินถือออกมาให้ก็ไม่เห็นร่างขาวนั่งอยู่ที่เดิมแล้ว

มะไม่นะ!

อิเจ๊! ฮือออออออออ

ผมรีบวางชามข้าวต้มบนโต๊ะที่ตอนนี้ยังมีแมคบุ๊ควางอยู่ ก่อนถลาเข้าไปจับราวระเบียงแล้วชะโงกศีรษะออกไปกวาดตาดูข้างล่าง
ไม่มี

ฮู่ววว

นึกว่าเครียดจนโดดตึกตายไปแล้ว ตกใจหมด เอ๊ะ หรือกู้ภัยมาเก็บศพไปแล้ว

โฮวว อิเจ๊ อย่าเพิ่งตายนะ ยังไม่ได้ถามเลยว่าอยากอยู่วัดไหน T^T

เมื่อไม่เห็นศพสมองเละเลือดสาดของอิเจ๊ที่พื้นคอนกรีตด้านล่าง เลยเดินเข้าไปดูในห้องนอนก็เห็นสารร่างของซอมบี้ตอนคว่ำหน้าตายอยู่บนเตียง

ค่อยๆย่องเข้าไปเอานิ้วอังจมูกก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดปลายนิ้วอย่างสม่ำเสมอ ฟู่ววว ยังไม่ตาย

พอพิสูจน์ได้ว่าไม่ต้องเรียกกู้ภัย ไม่ต้องเคลื่อนย้ายศพ ก็หันไปหยิบรีโมทมาเปิดเครื่องปรับอากาศเพราะผมปิดไปตั้งแต่ตอนเช้าที่ตื่นมาแล้ว

คิดดูดิเหนื่อยแค่ไหน คนขี้ร้อนอย่างอิเจ๊ถึงไม่มีแรงแม้แต่จะกดเปิดแอร์อ่ะ

เมื่อจัดการเปิดแอร์ให้ห้องเย็นฉ่ำ ใช้ผ้าห่มคลุมร่างบนเตียงแต่เว้นเท้าเอาไว้ให้

พ่อแม่จะต้องภูมิใจในตัวกรชวินที่เป็นคนดีได้ขนาดนี้ ยืดอกตบสามทีอย่างภูมิใจในตัวเอง

เยี่ยมจริงๆ เยี่ยมจริงๆ เยี่ยมจริงๆ



#เมียตุ๊ด


ท่ามกลางความเกรี้ยวกราดของอิเจ๊ และความกวนบาทาของน้องตาร์ มันมีความห่วงใยซ่อนอยู่ ผิดผีๆ ง่อวววววว >O<
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-01-2019 03:20:34 โดย mod-cup »

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ความภรรยาแรงมาก พ่อต้องภูมิใจ 5555555  :m20:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4

ออฟไลน์ Monnee

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :hao7: :hao3: : :hao3:
โอ๊ะอย่างฮา.. ไม่รู้จะไปทางไหนกันนะเนี่ย

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-8
เจ้จะหึงต้าไหมอ่า

คือเราจินตนาการเจ้ไว้ประมาณอังเดรล่ะ. อิอิ

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
ความผิดพลาดนี้ใหญ่หลวงนัก 55555555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-11
มันยังไง ตาร์ว่าตัวเองเป็นรุก  :m20:
แต่ไหงพี่เต้จ้องจะเขมือบ  :z3:
แสดงว่าตาร์ต้องน่ารักแน่เลย  :mew1: :mew1:
แต่ตัวเองว่าตัวเองหล่อ  :laugh:

มีอะไรแปลกๆเข้ามาระหว่างเจ๊กับตาร์นะ  :hao3:
มันดูห่วงใยกันเกินรุ่นพี่รุ่นน้องนะ  o18
ก็คอยจับตากันต่อไป   :really2:
        :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เจ๊ยังคงความเกรี้ยวกราดไว้เสมอ5555

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1069
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
ปกติไม่ชอบอ่านเคะหรือเมะออกสาวเป็นตุ๊ดเป็นกระเทย.มักข้ามผ่านไม่อ่านเลยแต่พอเรื่องทดลองอ่านดู เฮ้ยขำผัวเมียคู่นี้ สนุกค่ะ ขอติดตามอ่าน มาอัพเรื่อยๆนะคะ :mew1:

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
พ่อแม่ต้องภูมิใจ ตาร์จะออกเรือน 55555

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
เอ้อออ เค้าก็มีความเป็นห่วงเป็นใยกันเนาะ
 :hao6:

ออฟไลน์ mod-cup

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-5
ตอนที่ 4
กูว่า...กูชอบมึง




ผมนั่งทำงานเขียนๆลบๆจนเวลาล่วงไปยังบ่ายสองท้องก็เริ่มครวญครางประท้วงว่าเลยเวลามื้อเที่ยงมานานแล้ว ไม่สามารถทนได้ไหวอีกต่อไปแล้ว ต้องหาบางอย่างมาใส่ท้องให้น้ำย่อยทำงานได้แล้ว ดังนั้นผมจึงบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยขบและลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นเพื่อหาของประทังชีวิต

บนเตามีข้าวต้มเหลืออยู่ในหม้อนิดหน่อย แต่คาดว่าน่าจะไม่พอกิน

ในตู้เย็นก็มีแต่ของที่ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้เลย จำพวกโยเกิร์ต นมจืด ผลไม้ตระกูลเบอรี่

มันจะเป็นตู้เย็นที่ดูมีประโยชน์เกินไปแล้ว ร่างกายผมต้องการโปรตีนจำพวกเนื้อสัตว์ ฮือ

เอาไงดีวะ จะเข้าไปปลุกอิเจ๊ตอนนี้ต้องโดนงับหัวตายแน่เลย ปลุกเจ้าหญิงตอนกำลังนิทราโทษคือตายสถานเดียว และผมยังไม่อยากตาย ทุกวันนี้กว่าจะเอาชีวิตรอดในดินแดนยมทูตได้ก็แย่ละ ผมจะไม่เดินเข้าไปในปากจระเข้เองแน่นอน

กินข้าวต้มประทังชีวิตไปก่อนก็ได้วะ

คิดได้ดังนั้นผมเลยจัดการเปิดเตาแก๊สอุ่นข้าวต้มเครื่องที่เหลือในหม้อ เอ ตอกไข่ใส่ลงไปด้วยดีกว่า แล้วก็จะแซ่บขนาดถ้าได้พริกป่นอีกสักนิด น้ำส้มสายชูกับน้ำตาลอีกสักหน่อย อืม อยู่ไหนน้า

“เอ๊ะ”

ขณะที่ผมกำลังเปิดตู้หาเครื่องปรุง รื้อของเข้าๆออกๆกระดาษแข็งๆก็ตกลงมา พอหยิบมาดูเท่านั้นแหละ...

โอวก็อด ชีวิตรอดแล้ว!!

มีใบสั่งอาหารอยู่ในห้องก็ไม่บอก!

ผมหยิบกระดาษขนาดเอสี่ที่เคลือบแข็งขึ้นมาก่อนกวาดสายตาอ่านบรรดาเมนูอาหารที่เรียงรายอยู่พร้อมราคา ‘ร้านตามบอก’  แหม มีบริการเดลิเวอรี่พร้อมราคาน่าคบหาแบบนี้มีหรือที่นายกรชวินจะพลาด!

ผมเดินพลางกระโดดอย่างอารมณ์ดีไปหยิบมือถือในห้องนั่งเล่นแล้วจัดการโทรไปตามเบอร์ที่ให้ไว้ แล้วทันทีที่เสียงสำเนียงอิสานของปลายสายดังขึ้น ผมก็จัดการสั่งรายการอาหารให้สมกับร้านตามบอก บอกพริกแกงได้พริกเผา สั่งกระเพราได้ฉู่ฉี่ ง่อววว

เอาเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องที่อยู่จัดส่งเพราะเพียงแค่บอกว่าส่งห้องเจ๊พิชชี่คนสวย คุณป้าก็จำคอนโดได้ทันที ฮู่วเร่! คราวนี้ก็นอนตีพุงรอกันไป อิอิ

ผมนอนตีป้อมรอได้ประมาณครึ่งชั่วโมงเสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังลั่นห้อง

“ครับ?”

“มีคนมาส่งอาหาร ให้ขึ้นไปเลยมั้ยคะ”

“ขึ้นมาเลยครับ”

ผมรับคำก่อนที่จะวางหูลง เดินย่องๆไปหยิบกระเป๋าสีน้ำตาลแบรนด์ไฮสตรีทที่วางอยู่โต๊ะข้างหัวเตียงในห้องนอน ก่อนควักแบงค์สีม่วงออกมาหนึ่งใบ และค่อยๆปิดเบาๆและวางไว้ที่เดิม

ก็ไม่ได้สั่งมากินคนเดียวเนอะ สั่งมาเผื่อคนที่หลับอยู่ด้วย เพราะฉะนั้นไม่ถือว่าขโมยเนอะ แชร์ๆกัน ผมเป็นคนออกแรงสั่ง อิเจ๊เป็นคนออกตังก็แล้วกัน แฟร์ๆ ครึ

ปิ๊งป่อง

เสียงสวรรค์ พี่มารอรับออเจ้าแล้วจ้า

“มาแล้วค้าบบบ”

แอ๊ด

“อาหารที่สั่งมาสะ...อ้าว”

“...!!”

“ไหนว่าอยู่บ้านไง”

“อะไอ้แฟ้ม”

ชิบหายแล้ว! ช่วยผมหาหน่อย ไม่ใช่หาชิบนะ ไม่ได้เล่นมุก หมายถึงหาที่ซ่อนเนี่ย ขอวาบเลยได้มั้ย ฮือออ

ฟึ่บ

ปัง

ก่อนสมองจะประมวลผลหาข้อแก้ตัวอะไรได้ สัญชาตญาณก็สั่งให้เด้งตัวออกมาจากห้องและปิดประตูเพื่อไม่ให้ไอ้สายตาที่สาดส่องเข้าไปด้านในมองเห็นอะไร

“เอ่อ...”

ผมยืนเก้ๆกังๆอย่างไม่รู้จะเอ่ยทักหรืออธิบายอย่างไร มือไม้ก็ไม่รู้จะต้องจัดวางตรงไหนได้แต่ยกขึ้นๆลงๆ อย่ามามองกูด้วยสายตาจับผิดแบบนั้นสิ สมองกำลังประมวลผล มันไม่สั่งงาน อย่ากดดันกู T^T

“ทั้งหมด 259 บาท”

“หะหา?” อยู่ๆก็โพล่งขึ้น คนที่กำลังเค้นสมองเพื่อตอบคำก็ได้แต่อ้าปากเหวอทำตาปริบๆอย่างตามไม่ทัน แต่พอเห็นถุงอาหารที่ยื่นมาก็เริ่มเข้าใจ “อ่อ”

ผมยื่นมือไปรับพร้อมส่งเงินให้

“ไม่ทอนนะ ทิป”

นั่นแบงค์ห้าร้อยนะโว้ยยยยย

เป็นเวลาปกติคงไม่ยอม แต่นี่ต้องเอาตังทอนสองร่อยกว่าบาทปิดปากมันสินะ T^T

“ทำงานได้สองวันก็เจอของดี หึ อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะมึง”

“ระรู้อะไร”

“ก็นี่ห้องใครล่ะ”

“อะเอ่อ...”

มึงรู้แล้วเร้อออออออออ

“มึงอย่าบอกใครนะ กูขอ T^T” ผมกระโจนไปกอดแขนมันไว้ ส่งสายตาอ้อนวอนให้ไอ้เพื่อนสนิท นี่ถ้าเป็นไอ้การ์ดจะไม่หนักใจเท่านี้เลย

แต่นี่เป็นไอ้แฟ้มปากรั่ว แฟ้มรู้สามโลกรู้ มนุษย์ต่างดาว นักอวกาศที่ไปสำรวจดาวอังคารยังรู้เลย ฮือ

“หึๆไม่ได้กลับบ้านสินะมึงอะ” มันเอาฝ่ามือยันศีรษะผมออกจากการถูไถต้นแขนมันพลางมองด้วยสายตารู้ทัน เออ กูพลาด “แล้วที่ป่วยนี่...”

สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองไปทั่วร่างกายพลางยิ้มเหยียด “ไวไฟนะมึงอะ ไหนว่ารุก”

นี่แฟ้มเพื่อนรักหรือเจนญาณทิพย์ จะมองทะลุปรุโปร่งเกินไปแล้ว หมดกันตาร์ฉลามบุกในตำนาน T^T

“กะกู...คือ...”

คิดสิ เค้นสิ แก้ตัวสิ เถียงมันไปซี้!!

“แล้วโกหกพวกกูสองคนด้วยนะ” มันยังจี้ต่อ “แหมกลับบ้าน แหมป่วย แหมไข้ป่าแดก แหมตอแหล”

“ฮือออ อย่าโกรธกูเลยน้า กูขอโทษ T^T” กูต้องคุกเข่าสำนึกผิดมั้ยอะ ไม่อยากให้มันโกรธเลย แล้วดูมันดิ หน้านิ่งได้อีก กูจะร้องแล้วนะ “ขอโทษจริงๆนะเว้ย คะคือๆๆๆคือกู...เอ่อ...อาย”

ในที่สุดผมก็ยอมรับออกไป มาถึงขั้นนี้ปิดบังอะไรคงไม่ได้แล้ว ท่าทางมันก็ดูไม่ตกใจอะไรมากที่ผมกับ...เอ่อ...อิเจ๊บั่มบั๊มกัน คิดในแง่ดีอย่างน้อยก็เพื่อนสนิทละวะ คงไม่เอาไปโพทนาให้ขายขี้หน้ากัน

แต่อย่าตีหน้านิ่งใส่กูงี้สิ ใจคอไม่ดี

ผมจะร้องแล้วจริงๆนะ

ผมแคร์เพื่อนนะเว้ย แต่ก็อยากให้มันเข้าใจว่ามันไม่ใช่เรื่องดินฟ้าอากาศที่จะเล่าให้ฟังกันได้ง่ายๆ มันลำบากใจ ฮือ

“มะมึง...T^T”

“เออ กูเข้าใจ ก็ลุ้นๆอยู่ เดี๋ยวไปส่งอาหารต่อก่อนค่อยมาสำเร็จโทษที่มึงโกหก” มันยีผมจนฟู ผลักใบหน้าออกแล้วชี้คาดโทษ ก่อนก้มลงไปหยิบกระเป๋าเก็บความร้อนใบใหญ่ที่ใส่อาหารไว้

ผมเดินหน้าหงอยตามหลังไปส่งมันที่ลิฟท์

แต่ขณะที่มันก้าวเข้าไปและประตูลิฟท์กำลังจะปิดลงผมก็เข้าใจท่าทีที่ดูไม่ตกใจของมันได้อย่างชัดเจน

“ดีใจกับมึงและพี่เต้ด้วยนะ ลงเอยกันสักที หึ”


“...!!”

หะหือ

อะไรนะ!

ผมกับพี่เต้!?

ว็อท!?



นั่นล่ะ สุดท้ายก็เดินกลับห้องไปแบบมึนๆ คืออะไร กูงงไปหมดแล้ว พี่เต้เกี่ยวอะไรด้วย หรือยังไง แต่ผมก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปนะ ปล่อยให้ประตูลิฟท์ปิดลงและเลขชั้นเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ

ตอนนี้กรชวินต้องการเวลาตั้งสติและคิดแป๊บ

แอ๊ด

“หิว”

นั่นไง อยู่เงียบๆได้ที่ไหนล่ะ เปิดประตูเข้ามาก็เจอผีหน้าขาวนั่งโพกหัวในชุดคลุมอาบน้ำสีฟ้านั่งหน้าหงิกอยู่บนโซฟาละ

ผมไม่ตอบอะไรเพียงแค่ชูถุงอาหารในมือขึ้นให้ดูแล้วเดินลอยๆเข้าไปในครัว

แต่ยังไม่ทันได้จัดการเทลงจาน อีกฝ่ายก็เดินตามหลังมาติดๆ

“เป็นไร”

เฮือก

จะยื่นหนังหน้ามาถามก็ไปล้างเอาไอ้โคลนขาวๆบนหน้าออกก่อนไหม เหมือนจะเข้ามาสิงกันมากกว่าอะ มาร์กได้ทุกวันแล้วผมก็ตกใจได้ทุกวันด้วย ยังกะผีจูออน

วันดีคืนดีตื่นมาหัวใจจะวายคิดว่าใครขโมยลูกนิมิตที่วัดมา แม่งเหมือนเอาทองคำเปลวมาแปะหน้า ไม่ชินโว้ยยยย

“เปล่า”

“ทำหน้าเหมือนโดนดูดวิญญาณ โดนผีเข้าสิงป่ะวะ เฮ้! นี่ใคร มาเข้าสิงอิกลูต้าระวังมันจับย่อยไม่ได้ไปผุดไปเกิดนะ”

“อย่ากวนตีนได้ป่ะ?”

กำลังใช้สมองเว้ย อย่ามาทำเป็นอารมณ์ดีแหย่กันตอนนี้ได้ป่ะ ใช่สิ ได้นอนหลับเต็มตื่นแล้วนี่ เมื่อเช้าแทบจะแดกหัวกัน

แล้วเหมือนผมจะแหย่เท้าหาเสี้ยน เพราะอีกฝ่ายตอนนี้หยุดหยอกผมแล้วแต่หรี่ตามองแทน

พลั่ก

“ปากดีนะ” ผลักหัวผมจนเกือบโขลกข้างฝาตู้เย็น แล้วก็สะบัดตูดเดินเข้าห้องนอนไป

แง้ เมื่อกี้เห็นนะว่าจะยกเท้าถีบ ต้องขอบใจมั้ยที่ยังยั้งเท้าแล้วใช้มือแทน ดูมีมารยาทจัง T^T

พอผมจัดอาหารลงจานเสร็จก็ยกออกไปวางบนโต๊ะกระจกตัวเล็กในห้องนั่งเล่น ยังไม่ทันจะจุดธูปเรียกนางมารร่วมห้องก็เดินเฉิดฉายออกมาในชุดกางเกงขาสั้นสีชมพูพาสเทลโชว์เรียวขากับเสื้อกล้ามสีขาวโชว์ผิวเนียนสวยกับผมยาวตรงพริ้วสลวย

มันจะดูออร่าจับอะไรขนาดนั้นวะ

“ขอน้ำส้มคั้นสดด้วยนะ”

ฮึ่ย นางมารก็คือนางมารล่ะวะ ไม่น่าไปเผลอเชยชม

ผมเดินกระแทกเท้าเข้าไปในครัวเทน้ำส้มคั้นเย็นๆในเหยือกลงในแก้วใส ก่อนนำมาวางให้กับอีกฝ่ายแล้วนั่งลงบนพื้นพรมเพื่อกินข้าวบ้าง

แล้วพอได้พริกแกงเครื่องในไก่ไข่ดาวกรอบๆกับต้มจืดเต้าหู้หมูสับก็เหมือนความตึงเครียดในสมองจะผ่อนเบาลง สมองโล่งขึ้นเยอะเลย ถามว่ายังมีความกังวลเรื่องโป๊ะแตกอยู่มั้ยก็กังวล แต่มันก็โล่งขึ้นเมื่อปริมาณอาหารเต็มกระเพาะ

สรุปที่หงุดหงิดเพราะกูหิวสินะ

“เอิ๊ก”

“ทุเรศ”

“โทษๆฮ่าๆ”

ไม่ได้ตั้งใจนะ มันกลั้นไม่ได้เลยเผลอเรอออกมานิดนึง อย่าทำหน้ารังเกียจน้องขนาดนั้น ครึ

“หึ อิ่มแล้วก็อารมณ์ดี ที่เมื่อกี้ทำหน้าเป็นตูดหมาแก่ ตกลงมีเรื่องไร ถ้ายังยึกยักกูจะไม่ถามแล้วนะ จะจับโยนลงระเบียงไปเลย”

นี่คนนะ คนหล่อมากด้วย ทำไมพูดง่ายเหมือนปล่อยแมลงปอแบบนั้นอะ

“ก็...”

ผมตัดสินใจเล่าให้อิเจ๊ฟัง อย่างน้อยก็ช่วยกันคิดช่วยกันตัดสินใจ ลงเรือลำเดียวกันแล้วก็ต้องช่วยกันแจวช่วยกันพาย อย่างน้อยอิเจ๊มันก็ผ่านโลกมามากกว่าผมตั้งสามปี เผื่อจะคิดหาทางออกอะไรได้

“สรุปคือเพื่อนมึงมาเป็นคนส่งอาหาร มาโป๊ะเจอมึง เลยคิดว่ามึงหอบผ้าหอบผ่อนมาเป็นผัวเมียให้ไอ้เต้ไรนั่น?”

ผัวเมีย....น่าเกลียดชิบ

“อือ ทำไมเจ๊ไม่บอกผมวะว่าไอ้แฟ้มมันเป็นคนส่งอาหารอะ”

“เอ้า นั่นมันร้านเพื่อนกู ทุกทีเพื่อนกูไม่ก็น้องมันมาส่ง มึงอะเป็นเพื่อนสนิทกันภาษาอะไรถึงไม่รู้ว่าเพื่อนทำงานที่ไหน”

“ก็ปกติมันทำงานเสิร์ฟที่ร้านกาแฟ เป็นพนักงานร้านถ่ายเอกสาร ล้างจานร้านข้าวต้ม ส่งพิซซ่า คอลเซนเตอร์ เล่นดนตรีตอนกลางคืน...”

“พอๆกูพอจะรู้ละ”

นี่ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะของงานที่ไอ้แฟ้มทำ

“แล้วเอาไงดีอะเจ๊”

“ก็อยากเป็นเมียกูหรือไอ้เต้ไรนั่นล่ะ แต่เอ๊ะ ผู้ชายสูงๆตี๋ๆดีกรีเดือนแพทย์ปีที่แล้วใช่มั้ย”

“ก็...อืม”

“อะแฮ่ม โอเคเอาใหม่ อยากเป็นเมียกูหรือน้องเต้ล่ะ”

แหม รู้ว่าหล่อก็ดัดเสียงหวานละมุนเชียวนะอิเจ๊ เก็บนอ! เขตปลอดสัตว์สงวน!

“ก็แล้วทำไมมันถึงเข้าใจว่าผมกับพี่เต้...”

“ก็น้องเต้เขาพักอยู่ที่นี่ ชั้น 16”

หะหา...

ซวยแล้วไง ดีนะเดี้ยงอยู่ ไม่ไปเดินเพ่นพ่านให้ใครเห็นมาก

“แล้วเอาไงดีวะเจ๊” ถ้าไอ้แฟ้มมันไปแซวพี่เต้ความต้องแตกแน่

“อยากเป็นของใครก็บอกเพื่อนไปแบบนั้น พี่เต้อะไรนั่นก็ดูชอบมึงนิไม่น่ายากอะไร นอกเสียจากว่ามึงอยากเป็นเมียกูมากกว่า”

เมีย...

อีกแล้ว...

ทำไมอิเจ๊พูดง่ายจังวะ ให้เดินไปบอกไงอะ ‘เฮ้ มึงเข้าใจผิดนะ กูอะไม่ได้เป็นเมียพี่เต้ แต่เป็นของอิเจ๊พิชชี่ปีสี่ตุ๊ดสวยๆที่เคยมาจับหรรมมึงอะจำได้มั้ย’ แบบนี้ก็ได้หรอ T^T

“เจ๊...ขอถามไรหน่อยดิ”

ผมมีเรื่องคาใจยันหัวใจยิบๆ พออีกคนเลิกคิ้วประมาณว่ามีอะไรผมก็ค่อยๆถามออกมา

“คือ...มึงอะเจ๊ ชอบพูดว่าเราเอ่อ...เป็นผัวๆเมียๆอะ ไม่รู้สึกกระดากไรเลยหรอวะ...”

เนี่ย มันแปลกๆอะ คืออิเจ๊มันก็ตุ๊ดป่ะวะ คือถึงแม้จะยังไม่ได้ทำนม ตัดงวงและพวงไข่ แต่ดูรวมๆแล้วมันก็คือตุ๊ดสวยๆคนนึงเลยนะเว้ย ตุ๊ดที่มีจริตจะก้าน ตุ๊ดที่เห็นผู้ชายหล่อๆแล้วนอโผล่เหมือนที่พูดถึงไอ้พี่เต้เมื่อกี้อะ

แต่ยังไงอะ มันกลับพูดว่าเราเป็นผัวเมียกันได้แบบหน้าตาเฉย

หรือมันอยากได้ผมเป็นผัววะ ลำบากใจจริงๆเกิดมาหล่อเนี่ย ก็รู้ตัวอะนะว่ามาดแมนแฮนด์ซัมแค่ไหน แต่เหตุการณ์ในคืนนั้นมันก็ตามหลอกหลอนว่ะ แล้วไหนจะขนาดตัวที่เอิ่ม...ผมไม่อยากแหงนหน้าคุยกับเมียตัวเอง แล้วก็ไม่อยากโดนเมียอุ้มไปไหนมาไหนด้วย

แต่เมื่อกี้อิเจ๊มันพูดว่า...เมียกู

“กูก็แค่พูดเรื่องจริงอะ ไม่เห็นต้องคิดไร”

“ไม่เอาดิเจ๊”

“เอาไปแล้วไง”

“ใช่เรื่องล้อเล่นหรอวะ”

“ที่ใส่เข้าไปคืนนั้นไม่ใช่ท่อรถมอเตอร์ไซค์นะเผื่อเข้าใจผิด”

“อิเจ๊พิช!!”

นอกจากปากจะจัดกว่าเครื่องกินเหรียญแล้ว ก็ยังสัปดนได้อีกนะเจ๊ อ่อนใจว่ะ แล้วใครเอาฮีทกันมาเป่าหู ร้อนโว้ยยยย

“มึงจะคิดไรมากอะ จะรูปลักษณ์เป็นไงมันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ” อิเจ๊เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง สายตาที่มองตาทำให้ผมรู้สึกวูบวาบนั่งไม่ติดที่ “แค่เรารู้สึกดีๆให้กันมันก็พอป่าวอะ”

“เฮ้ยเจ๊ เรามันแค่ผิดพลาดเว้ย”

“มึงคิดงั้นหรอ”

“เออดิ เมาทั้งคู่ป่ะ หรือเจ๊ตั้งใจ...”

“โอ๊ย!! อย่ามโน! คืนนั้นถ้าไม่เมาเอาเงินมาฟาดหัวล้านนึงก็ไม่ได้เห็นขาอ่อนกูหรอก!”

“ถ้าสิบล้านอะ”

“ร่างสัญญามาเลย กันเบี้ยว”

ขอยาดกรอกตาสามที

“ดอกขจรสมชื่อกลุ่มจริงๆ”

“ฮ่าๆ ที่กูหมายถึงคือหลังจากนั้นต่างหาก”

กึก

งงอะ เจ๊ต้องการสื่ออะไรวะ หลังจากนั้นคืออะไร หลังจากคืนนั้นก็เจ็บไง เจ็บโคตรๆ ขี้ลำบากไปหลายวัน ต้องให้อิเจ๊มาคอยป้อนข้าวป้อนน้ำป้อนยา เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ทายาเช้าเย็น หนักๆเข้าต้องอุ้มไปขี้ในห้องน้ำเลยก็มี เรียกได้ว่าเป็นผู้ป่วยติดเตียงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ไปหลายวัน และถึงแม้จะยังพอเดินได้อิเจ๊ก็ยังเป็นโรคหวาดระแวงกลัวแผลในที่ลับผมอักเสบ ยังจิกหัวด่าทุกครั้งที่เคลื่อนตัว เลยต้องยอมให้อิเจ๊มันอุ้มไปมา

บางทีก็น่าเบื่อเนอะนอนอยู่แต่ในห้องนอน อีกฝ่ายก็ด่าไปงั้นแหละสุดท้ายก็ยอมใจอ่อนพาออกมานั่งเล่นดูทีวีที่โซฟาบ้าง นั่งรับลมริมระเบียงบ้าง

แต่พออาการผมดีขึ้นก็อย่างที่เห็นอะ โดนใช้โดนกดขี่เยี่ยงทาส เดินได้หน่อยก็โดนใช้ช่วยงานใช้ทำกับข้าว ทำงานบ้าน นี่ยังไม่รวม...

เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ

มันแปลกๆป่ะวะ

มะมันเหมือนกับว่าเราสองคนเป็น เอ่อ เป็น...

“ก็แค่...เอ่อ...รับผิดชอบปะ ตะต่อไปก็ใช้ชีวิตของใครของมันตามที่ตกลงกันไว้ไง”

อย่างมองกันด้วยสายตากดดันแบบนี้ดิ กูไม่มีทางคิดอะไรกับเจ๊หรอก แล้วเจ๊ก็ไม่ต้องมารู้สึกอะไรกับกูด้วย มันผิดที่ผิดทางมาตั้งแต่เริ่ม…

...แล้วมันจะเดินต่อไปได้ดียังไงวะ

“งั้นลองมั้ย”

“ละลองอะไร”

“ก็ลองไง ว่าตอนนี้น่ะ...”

จุ๊บ

“...!”

ไวกว่าความคิดริมฝีปากบางสีชมพูก็ฉกวูบลงมา ใบหน้าเนียนใสของอีกฝ่ายที่โคลสอัพเข้ามาใกล้จนมองเห็นเป็นภาพเบลอให้ผมเบิกตากว้างและเสี้ยววินาทีต่อมาก็ยกมือขึ้นเพื่อดันอีกฝ่ายออก แต่ก็ถูกรั้งข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว และมืออีกข้างได้ยึดต้นคอผมไว้เพื่อไม่ให้หันใบหน้าหนี

รสชาติสตอเบอรี่หวานๆของลิปกลอสบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นของอีกฝ่ายทำให้สติผมเริ่มเลือนลาง สมองขาวโพลนเมื่อปลายลิ้นนิ่มค่อยๆไล้ลงบนริมฝีปากของผมอย่างหยอกล้อและล่อลวงให้ผมเผยอริมฝีปากให้ความอุ่นนุ่มนั้นเข้ามาซุกซนไปตามแนวฟัน

ก่อนแทรกเข้ามาเกี่ยวพันเกลียวลิ้นให้ร่างกายเกร็งไปทุกสัดส่วนสวนทางกับหัวใจกลับเต้นระรัวกับความวาบหวามที่กำลังได้ลิ้มลอง

สมองผมตีรวนอย่างสับสนและคัดค้านสิ่งที่เป็น

แต่...

ยิ่งอีกฝ่ายละเลียดและอ่อนโยน ร่างกายก็โอนอ่อนคล้อยตาม...จังหวะการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นจนกลายเป็นจังหวะกลองหนักๆที่อื้ออึงอยู่ในหัว

คิดอะไรไม่ออกเลย...

ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...ที่ลิ้นและริมฝีปากตอบโต้สัมผัสของอีกฝ่าย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน...กับการบดเบียดแลกเปลี่ยนชิมรสชาติของน้ำบ่อน้อยของกันและกัน

และไม่รู้ว่าเพราะอะไร...ผมถึงรู้สึกดี อยากได้อีก อยากจูบต่อไปเรื่อยๆ


“กูว่า...กูชอบมึง”




#เมียตุ๊ด



ง่อววววว ฟ้าผ่า ฟ้าผ่าจ้าาาา >O<










« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-01-2019 03:19:57 โดย mod-cup »

ออฟไลน์ Cyclopbee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 207
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :m20:ึฟ้าผ่าาาาาา
ตลกเต้ น้องน่ารักกกกก

ออฟไลน์ Hirose

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :z3: :z3:
เจ้เก็บกดเลยรู้ว่าต้องคนนี่ใช่มั้ย
หรือเจ้แค่มึนๆแล้วตั้งใจกด

ออฟไลน์ cheezett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
เจ้ชัดเจนมากกก ผิดผีอย่างแรว้งค้าา ชอบบ

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
แหมเจ๊ไม่ค่อยเลยอ่ะ55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1069
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
เจ๊ติดใจต้าซะแล้ว

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เจ๊รุกแรงมากกกก~

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-11
แล้วๆ.........ว่าแล้วเจ๊ติดใจต้าร์แล้ว   :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ Smirnoff

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-1
5555555เนี่ยยยย โลกเราต้องการความคอมเมดี้แบบสองผัวเมียนี้ค่ะ

ออฟไลน์ mijimaria

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ว้ายยยยยย เจ๊รุกน้องแล้ว :-[ :-[

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เจ๊โว้ยยยยยย ผิดผีที่สุด หรือจริงๆเจ๊ไม่ได้เป็นตุ๊ด แค่เป็นเกย์รุกออกสาวใช่ไหม  :laugh:

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
เจ๊ไม่ทนแล้วววว

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
เจ๊ไวมากกก

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-8
กรี๊ด...ชนะเลิศ

ิกดเลยๆๆๆ :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด