☀ Tattoo-ism #มอปลายลายสัก ☀ ลายที่ 6 : Destiny - 08.03.2562 (P.4) ☀
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ☀ Tattoo-ism #มอปลายลายสัก ☀ ลายที่ 6 : Destiny - 08.03.2562 (P.4) ☀  (อ่าน 14160 ครั้ง)

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


















☀ Tattoo-ism ☀

#มอปลายลายสัก




“พี่ครับ... พี่กำลังจับก้นผม”

“ก็มึงสักตรงนี้ แล้วจะให้กูจับตรงไหน”





☀ ------------------------------------- ☀



สืบเนื่องจากที่เคยโพสต์พล็อตในทวิตเตอร์  #มอปลายลายสัก

สู่เรื่องยาวที่จะมีลำดับเส้นทางสู่ห้องขังที่มีรายละเอียดมากขึ้น

ฝากเอ็นดูพี่ช่างสักและน้องม.ปลายด้วยนะคะ




ปล. เนื้อหาอาจมีความรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ



รัก

-Martian-



☀ ------------------------------------- ☀

ติดตามข่าวสาร

แฟนเพจ : https://www.facebook.com/makoknum.writer/?ref=bookmarks
ทวิตเตอร์ : https://twitter.com/makok_num
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-03-2019 07:16:55 โดย makok_num »

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-1
Intro.

 

รอยสักแต่ละรอยบอกอะไรได้บ้าง



...ว่ากันว่าแต่ละเส้น สี และลวดลายที่ตัดสินใจสลักลงบนร่างล้วนสะท้อนตัวตนของผู้สัก



รสนิยม ความเชื่อ นิสัย



ถ้าอย่างนั้น... คนตรงหน้านี้ล่ะ เป็นคนยังไง



ดวงตากลมไล่มองจากปลายนิ้วเรียวที่คีบมวนบุหรี่ขาว เลื่อนสายตาตามเส้นเลือดเด่นชัดบนหลังมือ สู่แขนที่ถูกสลักไว้ด้วยลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์



รูปถ่ายที่ถูกโพสต์ไว้บนอินสตราแกรมของร้าน ไม่เคยปรากฏใบหน้าของช่างสักที่เด็กหนุ่มชื่นชอบเลยสักครั้ง



แต่เขาจำได้



ลวดลายสวนสวยบนท่อนแขนกำยำ...



สวนสวรรค์ต้องห้าม



อีเดนที่เด็กน้อยอยากเห็นสักครั้ง... อยากสัมผัส



เพียงแต่... เขาไม่คิดว่าในวันที่ได้เห็นกับตาครั้งแรก ภาพรอยสักที่เขาหลงใหลจะผิดแผกไปด้วยเส้นที่คาดทับตรงตำแหน่งหน้าท้องของอดัมกับอีฟซึ่งกำลังกอดก่าย ร่วมรัก



เส้นสีชมพูเด่นชัด ของยางรัดผมที่มีลูกปัดรูปสามสาวพาวเวอร์พัฟฟ์เกิร์ล…



รสนิยมหรือ?



หากอีเดนบ่งบอกถึงความหลงใหลในเสน่ห์ต้องห้ามลึกลับ ยางรัดผมสีหวานก็คล้ายกำลังขีดทับลงกลางสวน ขัดแย้งลวดลายอันเย้ายวนอย่างอุกอาจ



เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเป็นเรื่องเสียมารยาทที่เผลอยืนจ้องคนตรงหน้าอยู่นานสองนาน ซ้ำยังหลุดยิ้มกับความคิดชวนขันในใจ



กระทั่งชายที่กำลังเดินล่นอยู่ในภวังค์ปลดปล่อยความว้าวุ่นใจละลายไปกับกลุ่มควันหันกลับมามองหัวจรดเท้า แล้วกลับมาสบตาอีกครั้ง



ถูกจับได้แล้ว...



ยิ่งประหม่าเมื่อคิ้วเข้มเลิกขึ้น ก่อนค่อยๆ ขยับชิด ขมวดมุ่น สายตาคมกรีดลึกเข้ามาในดวงตา



เด็กหนุ่มยืนชะงักงัน ถ้อยคำที่อุตส่าห์เตรียมไว้เลือนหาย คล้ายถูกดวงตาคู่นั้นพันธนาการ ได้แต่จ้องกลับนิ่ง เพ่งพินิจสีดำหม่นที่สะท้อนเงาใบหน้าของตัวเองด้วยความรู้ลึกประหลาด



...คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาเคยเห็นสิ่งหนึ่งที่คล้ายกัน



“อะไร” ไม่ทันได้หาคำตอบว่าสิ่งนั้นคืออะไร เขาสะดุ้งด้วยน้ำเสียงทุ้มติดจะแหบต่ำที่เอ่ยถามอย่างไม่เป็นมิตรนัก



ดวงตากลมกะพริบปริบ นึกตำหนิตัวเองที่เสียมารยาทอีกครั้ง



“สวัสดีครับ พี่...พี่วาที่เป็นช่างสักใช่ไหมครับ” ในที่สุดเด็กน้อยสะกดกลั้นความรู้สึกประหลาดที่อัดคับอยู่ในใจ เอ่ยถาม สบดวงตาสีหม่นที่ดูขุ่นข้องใจมากขึ้นทุกขณะ



“อือ มีอะไร” มือข้างหนึ่งยกปัดป่ายกลุ่มควัน กวนอากาศที่อวลด้วยสารก่อมะเร็งให้เจือจาง



“คือ... ผมติดตามพี่ในอินสตราแกรม ผมชอบเส้นพี่...” คนเด็กกว่าละล่ำละลักอธิบายด้วยตื่นเต้น แต่ไม่ทันเอ่ยความรู้สึกได้ดั่งใจ ไม่ทันควักสมาร์ทโฟนที่ตั้งใจอวดอ้างถึงการติดตามด้วยความชื่นชม



“รีบๆ พูดดิ๊ เกะกะ” ...กลับถูกตัดบทด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เรียกว่าไล่กันอย่างไม่ปิดบัง



หยาบคาย



เขาขมวดคิ้วบ้าง เริ่มรู้สึกไม่พอใจกับท่าทางที่ไม่ควรแสดงต่อคนที่เพิ่งเจอหน้าครั้งแรก



แถมมาในฐานะลูกค้า 



“คือ... ผมจะสักครับ”



แต่เขาคิดผิดว่าท่าทีอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปเมื่อเอ่ยจุดประสงค์ ดวงตาสีหม่นคู่นั้นยังคงมองเขาหัวจรดเท้า เท้าจรดหัวอย่างไม่คิดรักษามารยาท



“จริงจัง?”



“ครับ” เขาตอบ สุภาพ จริงจัง



คราวนี้ใบหน้าคมบิดเบี้ยว นิ้วเรียวที่คีบบุหรี่สลัดมวนนิโคตินทิ้ง จงใจให้เฉียดรองเท้าผ้าใบสะอาดสะอ้านไปไม่ถึงหนึ่งนิ้ว พอตั้งท่าจะก้าวเท้าหนี ร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนก้าวเท้าเหยียบก้นบุหรี่จนประกายไฟดับสนิท แขนทั้งของข้างซุกลงในกระเป๋ากางเกงจนเหลือรอยสักให้เห็นเพียงครึ่ง ขณะโน้มตัวลงมาหาเขาด้วยท่าทางคุกคาม



“มึงอายุเท่าไหร่”



เด็กหนุ่มนิ่งเงียบอยู่สักพัก ท่าทางลังเล วันนี้เขาจงใจใส่ชุดลำลองเพื่อให้ตัวเองดูมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกนิด แม้อายุแท้จริงแทบจะถูกขายด้วยใบหน้าอ่อนใสน่ารัก



“อีก 2 เดือน 18 ครับ” สุดท้ายตัดสินใจเอ่ยความจริงเมื่อไม่เห็นเหตุผลของการปิดบัง แถมพูดเองคงดีกว่าให้คนตรงหน้ามาละลาบละล้วงขอตรวจบัตรประชาชน



แต่แล้วกลับยิ่งน่าหงุดหงิดเมื่อได้เห็นคิ้วขมวดมุ่นด้วยสายตาอ่านยาก คล้ายเย้ยหยัน พร้อมด้วยถ้อยคำเสียมารยาท



“กลับไปถอนฟันน้ำนมให้หมดปากก่อนไป”



"อะไรนะครับ"



"มาทางไหนกลับไปทางนั้น" คล้ายได้ยินเสียงเส้นความอดทนขาดผึงในวินาทีนั้น คนเด็กกว่าถลึงตามองชายที่ตัวเองเคยหลงคนปลาบปลื้มด้วยความรู้สึกหลากหลาย



หงุดหงิด ผิดหวัง เสียใจ...



ก่อนตระหนักว่าเขาผิดเองที่คาดหวังกับคนที่ไม่เคยเห็นแม้ใบหน้าสักครั้ง อยากให้อีกฝ่ายเป็นคนยังไง ยิ้มแย้มแจ่มใส เอ่ยต้อนรับเด็กกะโปโลอย่างเขาเข้าร้านด้วยน้ำเสียงใจดีหรือ?





เป็นเขาเองที่ไร้เดียงสาเกินไป อาจจริงอย่างที่สังคมนิยาม คนสักนั้นน่ากลัว...



“เดี๋ยว”



ยังไม่ทันที่ขาเรียวใต้กางเกงห้าส่วนจะก้าวพ้นหน้าร้าน เสียงแหบต่ำกลับเรียกเขาไว้อีกครั้ง คิ้วเข้มยังคงเลิกขึ้นเพียงข้างเดียว การแสดงสีหน้าที่เด็กหนุ่มคิดว่าช่างกวนประสาทและไม่เป็นมิตรอย่างน่ารำคาญ



“ชื่ออะไร” ยิ่งน้ำเสียงที่ใช้ ท่าทางการยืนล้วงกระเป๋าคล้ายไม่ยี่หระทั้งที่เป็นฝ่ายตั้งคำถาม



"..."



“ไม่ได้ยิน?” เมื่อเขาไม่ยอมตอบ จึงเอ่ยย้ำ “ถามว่าชื่ออะไร”



ไม่จำเป็นต้องตอบด้วยซ้ำ แต่เขาไม่อยากมีปัญหา ไม่รู้ว่าการต่อล้อต่อเถียงกับคนท่าทางน่ากลัวแบบนั้นจะส่งผลร้ายอะไรบ้าง



“ป่าน” ห้วนสั้นอย่างไม่คิดคำนึงถึงมารยาท เขาทำได้เพียงเท่านี้ ด้วยเพราะได้รับการอบรบสั่งสอนมาดี



“หืม?” แต่เด็กดีแทบข่มอารมณ์ไม่ไหวเมื่อได้เห็นสีหน้ากวนประสาทขอทวนซ้ำ ทั้งที่ตำแหน่งที่ยืนเงียบจัดจนได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า



คราวนี้เขาสาวเท้าเข้าใกล้ สบตาแน่วแน่แบบที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับผงะในความกล้า ย้ำชัดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง



“ป่านครับ ชื่อป่าน” 



“ป่าน” แต่เมื่อคนโตกว่าทวนชื่อด้วยเสียงแหบต่ำ เด็กน้อยกลับเป็นฝ่ายชะงักบ้าง



...ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนเรียกชื่อป่าน ชื่อที่หวานเกินชาย



ทว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม คำเพียงพยางค์เกียวที่ถูกเอ่ยด้วยเสียงนั้นช่าง...แตกต่าง



คงเพราะน้ำเสียงทุ้มที่ต่ำกว่าผู้ชายทุกคนที่เด็กหนุ่มรู้จัก...



เสียงที่เหมือนกระซิบพร่าทว่าชัดเจนคล้ายเอ่ยอยู่ข้างหู



“น้องป่าน”



...และใช่ คราวนี้ป่านได้ยินชื่อตัวเองข้างหูจริงๆ



คนตัวสูงถือโอกาสที่เขายืนนิ่งโน้มตัวลงมากระซิบเรียก ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นและลมหายใจเจือกลิ่นนิโคติน



คนเด็กกว่าได้แต่ขมวดคิ้วยอมจำนนต่อสายตาที่ยิ่งคล้ายจะบาดลึกเมื่ออยู่ในระยะเพียงลมหายใจ สมองของเขาสั่งให้ผลักคนตรงหน้าออกไป ก่นด่า ต่อว่าทั้งเรื่องเสียมารยาทตอนนี้และก่อนหน้า



ทว่าชั่วขณะที่สมองยังขาวโพลนเพราะความเย็นของมิ้นต์ ดวงตากลมสะดุดลงที่รอยสักบนแขนกำยำที่ล้วงอยู่ในกระเป๋า



เสี้ยวหนึ่งโผล่พ้นเนื้อผ้าทำให้เห็นรายละเอียดชัด... ลวดลายบางอย่างที่ไม่เคยสังเกตปรากฏบนเส้นสีดำ... เดิมเขาคิดเพียงว่ามันคือเชือกที่ใช้พันธนาการสองร่างเปลือยเปล่าเข้าด้วยกัน



แต่เมื่อสังเกตดีๆ จึงพบว่าสุดปลายเงาทมิฬซึ่งไล้เรื่อยถึงผลแอปเปิ้ลต้องห้ามที่ถูกกัด คือดวงตาสีดำหม่นเดียวกันกับดวงตาที่กำลังจ้องนิ่งมาที่เขา



"วันหลังอย่าเที่ยวมาเดินแถวนี้คนเดียว”



มุมปากผุดรอยยิ้มกระหยิ่มคล้ายกำลังลำพองที่ล่อลวงสามารถให้มนุษย์เพลี่ยงพล้ำต่อบาป



“มันอันตราย” 



“...”



ผู้ชายคนนี้คืออสรพิษตนนั้น



...คือร่างจำแลงของซาตาน






☀ -------------------------------------☀

มาแล้วววว พี่วาเปิดตัวมาอย่างพระเอกกก (หรือตัวร้าย?)

แอบมีความกังวลเล็กๆ ว่ามันจะไม่ได้ดีอย่างที่ทุกคนคาดหวัง

แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุดเลยค่ะ

ติชมได้เสมอเลยนะคะ

ฝาก #มอปลายลายสัก ด้วยน้า ^^



- Martian -



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-09-2018 01:48:24 โดย makok_num »

ออฟไลน์ Bluedock

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :hao7:ดีใจอะรออยู่

ออฟไลน์ Maccagadz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ตามมาจากทวิตค่ะ เห็นมาจากรูปที่สปอยเสียใจหนักมากที่เพิ่งมารู้จัก
ดีใจที่เอามาลงนะคะ จะติดตามค่ะ

ออฟไลน์ sehuniie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตามมาจากในทวิตจ้า อิพี่วาทำเป็นดุใส่น้อง  :a14:

ออฟไลน์ SN_sanook

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แกล้งน้อง

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-11
ตามต่อ......  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-4

ออฟไลน์ gemgems

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ออร่าความแบดของพี่วานั้น คุคุคุคุ  :katai1:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
โอ้วววววว มาแล้วววววววว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-5
ตามนะคะ

ออฟไลน์ JanTi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 o13รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ naezapril

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
ตามมาติดๆ

ออฟไลน์ Readyaoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
ตามเลยยย น้องป่านน

ออฟไลน์ saccarrum

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
มาอัพในนี้ด้วย แงงง พี่วา  :katai5:

ออฟไลน์ BloodyBlue

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เรื่องนี้ใช่ที่ตอนแรกเป็นเรื่องสั้นป่าวคะหรือเราจำผิด :ling1: แงงงง แต่ยังไงก็ติดตามมม

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +326/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ :a2: :katai2-1: o13

ออฟไลน์ Bluedock

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ตอนต่อไปมายังๆ :ling1:

ออฟไลน์ sunsatoh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 ชอบๆ

ออฟไลน์ benji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่วา เกรี้ยวกราดกับ น้องป่าน จังเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่วาพูดด้วยความเป็นห่วงรึป่าว(?) ตามค่าๆ

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
แอบมาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้วววว

รอนะคะ

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-1
ลายที่ 1 Butterfly

(ยามผีเสื้อโผผิน)




 

               

หากรอยสักสามารถบอกตัวตนได้ ชื่อ คงทำหน้าที่คล้ายกัน



ทิวากร หมายถึงดวงอาทิตย์



พ่อที่เป็นคนตั้งชื่อนี้คงต้องการให้ชายหนุ่มมีชีวิตส่องสว่างเหมือนกับช่วงเวลาเกิดของเขา สดใสอ่อนโยนเช่นแดดเช้า ทว่ายิ่งนานวัน ทั้งผู้ให้กำเนิดและตัวเขาเองรู้ดีว่าบุคลิกนิสัยของเขากลับพัฒนาในทางตรงกันข้าม

               

ทิวากรในวัยยี่สิบหกปี กลายเป็นแดดเที่ยง จ้าจัด พร้อมแผดเผา

               

ไม่ว่าเต็มใจหรือไม่ ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาในรัศมีเขาล้วนแหลกลาญ

               

“น้องคนนั้นอีกแล้ว”

               

“น้องพิชญ์เป็นลูกค้าประจำ”

               

“สักครั้งเดียวไม่ถือเป็นลูกค้าประจำมั้ง”

               

น่ารำคาญ

               

“พี่วาขอเบอร์หน่อยได้มั้ยคะ”

               

นี่ก็น่ารำคาญ

               

"นั่นน่ะ" คำขอถูกเมินเฉยด้วยพยักเพยิดหน้าไปทางกล่องใส่นามบัตรที่อยู่ข้างเตียงสัก ใช้สองมือที่จับกล้องถ่ายรูปและปากที่คาบบุหรี่เป็นข้ออ้าง

               

แนบเนียนปัดรำคาญด้วยการก้มหน้าขะมักเขม้นกดเลื่อนภาพถ่ายต่อไปทั้งที่ในใจคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ

               

นางแบบสวย แถมคุณเธอจงใจโพสต์ท่าอวดหน้าอกหน้าใจที่เตะตาเกินรอยสักกระจิริดที่ชายโครงซ้าย

               

สวย... ทว่าดาษดื่นไร้รสเสน่ห์ให้ค้นหา

               

ไม่ใช่สเปกเขา

               

“ขอบคุณครับ” วางกล้อง ดับบุหรี่ เปิดประตูสตูดิโอเชิญคุณลูกค้าออกจากร้านอย่างพยายามรักษามารยาท แม้ท่าทีเมินเฉยจะทำให้ใบหน้าสวยเจื่อนชา แต่เจ้าหล่อนก็ไม่อาจดึงดันสานบทสนทนาต่อได้ ทำได้เพียงหยิบนามบัตรในโหลเดินคอตกออกจากร้านไป

               

“เขามาเจาะ”

               

คราวนี้เรื่องน่ารำคาญจึงเหลือเพียงอย่างเดียว

               

“คราวนี้เจาะตรงไหนอีก”

               

เสียงคู่รักที่สุ้มเถียงกันตั้งแต่เขาเริ่มสัก จนไล่ลูกค้ากลับไปแล้วก็ยังวนซ้ำหัวข้อเก่า น่าเบื่อ รุงรัง



มีคนบอกว่าการทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนรัก

               

แต่ขอโทษ เขาไม่เข้าใจว่ะ

               

“ทำไมเงียบ...”

               

“...”

               

“พี่...”

               

ไม่เข้าใจทั้งสาเหตุของการโต้เถียงแสนงี่เง่า

               

...ไม่เข้าใจความรัก

               

เขาเคยรู้จักมันเมื่อนานแสนนาน ทว่าตอนนี้กลายเป็นเพื่อนเก่า ไม่สนิทชิดเชื้อ เข้าขั้นหมางใจ หากแวะเวียนมาหาสักครั้งก็มีแต่จะชวนให้งุ่นง่าน

               

“นม”

               

“หา”

               

“เจาะนม”

               

ตัวอย่างมีให้เห็นตรงหน้า จากปัญหาเท่าจุดไข่ปลาดูเหมือนจะเริ่มบานปลาย

               

“พี่จับนมเขาเหรอ?”

               

“ก็เจาะนม จะให้พี่จับตรงไหน นมไอ้วาพี่ก็เจาะให้ น้องไม่เห็นว่าอะไร”

               

อะ... ปลายลามมาถึงกูแล้วไง

               

“เออ เฮียแม่งลวนวามผมอ่ะคุณหนู” พอดวงตาหวานหันกลับมา คนที่ถือวิสาสะยืนฟังอย่างเสียมารยาทก็แสร้งยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าอกตัวเองไว้ สะดีดสะดิ้งทำเสียงออเซาะน่าหมั่นไส้

               

คนถูกกล่าวหาแทบยกเท้ายันด้วยความพาล แต่ประเด็นคือคนตัวเล็กที่ท่าทางจะยังงอนไม่หาย

               

“แล้วทำไมไม่ให้วาเจาะ”

               

“เขาไม่คุ้นกับมัน”

               

"อ๋อ แสดงว่าคุ้นเคยกันเหรอ”

               

วาหัวเราะเมื่อทิศทางระเบิดวนกลับไปหาเพื่อนรุ่นพี่ที่เขาเรียกติดปากว่า ‘เฮีย’ อีกครั้ง และก่อนที่มันจะลากลามมาถึงเขาร่างสูงชิงดับบุหรี่ หยิบมวนใหม่ชิ่งออกมาหน้าร้าน



ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นต่างระดับ ยังไม่ทันเปลวไฟรนปลายบุหรี่ที่มุมปาก



แดดยามเย็นถูกทดแทนด้วยเงาที่ทาบทับ เขาเงยหน้ามองร่างค้ำหัวที่ยืนย้อนแสงจนเห็นเพียงเงาสลัวราง



ที่ชัดคงเป็นสีน้ำเงินจากกางเกงขาสั้นเต่อโชว์ขาอ่อนขาว มองปราดเดียวก็นึกออกว่าเป็นเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนชายล้วนชื่อดัง



“พี่...” แค่เสียงเขาก็จำได้ว่าเป็นใคร



“ไอ้เด็กม.ปลาย” เด็กหนุ่มหน้าใสที่ถูกเขาไล่ตะเพิดไปเมื่อาทิตย์ก่อน



หายหน้าไปนานจนเขาคิดว่าเด็กนี่ล้มเลิกความคิดที่จะสักไปแล้ว ที่ไหนได้ นอกจากจะไม่ล้มเลิกความคิด ซ้ำยังแสดงท่าทีหัวรั้นต่อต้านคำพูดเขา



“ร้านพี่ไม่จำกัดอายุคนสักนี่ครับ”



“...” คิ้วเข้มขมวดกับคำบอกเล่าไร้ที่มาที่ไป ก่อนนึกได้ว่าครั้งก่อนเขาถามอายุเด็กกลิ่นน้ำนมก่อนไล่ตะเพิดไป



รู้ดีว่าร้านตัวเองไม่มีข้อกำหนดอย่างว่า แต่ปัญหามันอยู่ที่อายุซะเมื่อไหร่...



ที่จริงวาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปัญหามันอยู่ที่ตรงไหน เพียงเห็นใบหน้าสดซื่อ ราวลูกกวางน้อยหลงทางเข้ามาอยู่ในป่าแห้งร้างที่มีแต่ไม้ยืนต้นตายมันชวนให้รู้สึกประหลาด



เหมือนเห็นข้าวของวางผิดตำแหน่ง ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชั้นดีวางเด่นกลางเสียกบาล



แต่พี่วาไม่อยากเป็นคนใจร้าย แทนที่จะโบกมือไล่ทันทีเหมือนคราวนั้นเขาเพียงเก็บบุหรี่กระดิกนิ้วให้เด็กที่ยืนค้ำหัวอยู่นั่งลง เด็กมัธยมก็ว่าง่าย ทรุดตัวข้างกายเขา กลิ่นน้ำนมอุ่นชัดเท่าอุ่นไอจากร่างที่คงกะระยะผิดจนไหล่เฉียดชิดกันทำเอาคิ้วเข้มขมวดอีกครั้ง



กลิ่นน่ารำคาญ ไออุ่นน่ารำคาญ



กางเกงขาสั้นที่ร่นขึ้นจนเห็นไปถึงครึ่งขาอ่อนขาวแสบตานี่ก็น่ารำคาญ



เด็กม.ปลายสมัยนี้มันใส่กางเกงขาสั้นกันแบบนี้ทุกคนมั้ยวะ…



คิดว่าขาวแล้วจะปล่อยให้ขอบกางเกงมันถลกขึ้นมาแค่ไหนก็ได้ว่างั้น?



“วันนี้ผมเอาลายสักมาด้วย ผมวาดเอง พี่ช่วยดูหน่อยได้ไหมครับ” พอเห็นเขาในดีด้วยหน่อยก็ดันลามปาม ตาประกายวาวกระตือรือร้นเปิดกระเป๋าเป้ดึงกระดาษเอสี่ที่เก็บไว้อย่างดีในแฟ้มพลาสติกออกมาอวดเขา



ในนั้นมีภาพวาดสีสดสวยเก็บไว้อีกปึกหนึ่ง



“วาดสวยนี่ เด็กศิลป์?” เอ่ยชมจากใจพลางรับเอากระดาษเรียบกริบที่เจ้าตัวบอกว่าเป็นแบบสำหรับสักมาพิจารณา



ภาพฝูงผีเสื้อที่เกือบทำให้เขาเบื่อหน่ายเพราะเคยสักลายเดียวกันมาหลายครั้งกลับดึงดูดสายตาด้วยสีสันจัดจ้าน และลวดลายบนแผงปีกที่ราวกับกำลังล่อลวงให้เขาจับจ้องไม่วางตา



“เปล่าครับผมเรียนสายวิทย์” ได้สติอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงปฏิเสธปนเศร้า เขาเลิกคิ้วมองดวงตาสดใสที่คล้ายจะจางแสงลงเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ



แสงหม่นติดตาขัดใจจนพานงุ่นง่าน



“เออ ดูเป็นเด็กดีไม่น่ามาสัก” เผลอหลุดปากไม่ทันคิดว่าจะเป็นประเด็นให้คนตัวเล็กกว่าผงะห่าง ขมวดคิ้วมองเขาด้วยสีหน้าผิดหวัง



“พี่จะบอกว่าคนสักคือคนไม่ดีเหรอครับ”



“...” อะไรวะ ไหงเข้าใจไปนั่น



คนโตกว่าได้แต่อ้าปากพะงาบทำท่าจะอธิบาย แต่เพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง ย้อนแย้งด้วยสันดานส่วนตัวที่กู่ตะโกนว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เด็กกะโปโลเข้าใจความคิดตัวเอง



ยังไงซะก็คงไม่ได้เจอกันอีก เพราะเขาไม่คิดจะสักให้



“พี่ไม่ควรตัดสินคนอื่น...” ไม่รอให้พูดจบเขายื่นกระดาษคืนใส่มือเด็กหนุ่มหน้าใส เอสี่ยับย่นด้วยอารมณ์ที่ถูกกระชากกลับด้วยคำตำหนิและสายตากลมใสที่มองว่าเขาทำตัวน่าผิดหวัง



จากที่งุ่นง่านยิ่งงุ่นง่าน ด้วยอุปนิสัยเดือดง่ายมาแต่ไหนแต่ไร



“ไม่สักแล้วโว้ย! อารมณ์ไม่ดี”



“พี่ครับ...”



“มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยไป”



สุดท้ายทิวากรแผดเผา ไม่ปราณีแม้ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบหวานจับตา

               

               





ทว่ากระเบื้องคือกระเบื้องทนไฟ

             

“พี่ครับ” หลอมเหลวแล้วปั้นใหม่ไร้รอยหักพัง



“มึงอีกแล้ว” มุมเดิม เวลาเดิม คนคนเดิมหยุดการกระทำเดิมของเขาราวภาพฉายซ้ำ



วาถอนใจ ดึงบุหรี่ที่ไม่ทันได้จุดออกจากปากอีกครั้ง นึกประหลาดใจปนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทั้งไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงเลือกจะไม่สูบบุหรี่ต่อหน้าเด็กมัน ทั้งที่อีกคนก็ไม่ได้ห้ามหรือแสดงท่าทางรังเกียจอะไร



แค่ไม่อยากทำร้ายผู้บริสุทธิ์ด้วยพิษควัน



...คนดีสัดๆ



“คือผม...” อาการอึกอักเช่นครั้งแรกไม่เคยหายไป ยิ่งชวนให้เขาหงุดหงิดในความสั่นไหวในแววตากึ่งประหม่ากระเง้ากระงอดที่เจ้าตัวคงเผลอทำออกมาโดยธรรมชาติ ไม่รู้ตัว



น่ารำคาญจริงๆ



“โมโจรับแขกดิ๊” เบือนหน้าหนีอย่างไม่คิดเสียเวลาต่อบทสนทนา แม้สายตาเจ้ากรรมจะเผลอทิ้งจังหวะมองขาขาวที่คราวนี้ถูกปกปิดไว้ใต้กางเกงยีนห้าส่วนเห็นเพียงส่วนเหนือข้อเท้า



ทำไมไม่ใส่ชุดนักเรียนวะ... โมโจคงสงสัย



ถ้าใส่ชุดนักเรียนขาสั้นเช่นคราวก่อนคมเขี้ยวที่แม้จะทื่อกุดของเจ้าพิทบูลสีดำของเขาคงได้ขบชิมเนื้อหวาน แถมคงขู่ให้ลูกค้าหัวดื้อหดหัวไม่กล้ากลับมาให้เห็นหน้า



แต่ผลลัพธ์กลับตรงข้าม สิ้นคำลูกชายผู้ซื่อสัตย์ของเขากลับวิ่งเข้าไปดมฟุดฟิด ซ้ำยังเลียแข้งเลียขาเจ้าเด็กมัธยมยกใหญ่



“โมโจครับ ป๊ะป๋าให้เห่าไล่ ไม่ใช่เลียสิ เห่าแบบนี้ โฮ่งๆ” คนเป็นพ่อเลยต้องสอนความเกรี้ยวกราดให้



“...” แต่โมโจไม่ฟัง



“โห่ โมโจทำไมดื้ออ่ะ”



ป่านมองหน้าผู้ชายตัวโตสอนหมาเห่าเปลี่ยนเป็นเสียงเล็กเสียงน้อยใส่เจ้าตัวโตที่กำลังออดอ้อนเขาอย่างไม่เชื่อหู



หลุดยิ้ม ด้วยไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกด้านของผู้ชายที่เอาแต่ตวาดดุไล่ตะเพิดเขาซ้ำๆ



คงไม่ใช่คนใจร้าย...



“ชื่อโมโจเหรอครับ น่ารักจัง” ร่างบอบบางนั่งลงลูบหัวลูบหางเจ้าพิทบูลอย่างเอ็นดู พลางยิ้มให้เจ้าของที่ถึงกับชะงักค้าง



“...” รอยยิ้มแรกตั้งแต่ได้เจอกัน



ราวผีเสื้อสีจัดจ้าลวดลายงามตาในภาพวาดกระพือปีกบินพร้อมกัน



...งดงามกว่าในฝัน



“ฉลาดด้วยนะครับ อ้อนใหญ่เลย”



“...”



“น่ารักจังครับโมโจ”



งดงามจนชวนงุ่นง่าน



ทิวากรหงุดหงิด



...กำลังหงุดหงิด



ทว่าวันนี้ดวงอาทิตย์ไม่แผดเผา กลับเคลื่อนคล้อยโอนอ่อนจางแสงจัด



ด้วยรอยยิ้มบางที่ผุดขึ้นมุมปากอย่างไม่อาจต้านทาน



“เออ น่ารัก”



...หากชื่อทำหน้าที่คล้ายรอยสัก



ป่าน คงหมายถึงเชือกที่ถักทอโยงใย ฝ่าไอร้อนผูกยึดใจกลางดวงอาทิตย์ไว้โดยไม่ทันรู้ตัว












☀ ------------------  #มอปลายลายสัก  -------------------☀

หายไปนานเพราะไปตบตีกับทรีตเม้นท์ที่แก้แล้วแก้อีกจนถึงทุกวันนี้ก็ยังแก้อยู่มาค่ะ

ถ้ารู้สึกแปลกๆ หรือขัดใจตรงไหนติติงได้เสมอเลยนะคะ ^^



แจ้งอีกครั้งเพราะหลายคนยังเข้าใจผิด

เรื่องยาว #มอปลายลายสัก ยังไม่ได้ตีพิมพ์นะคะ

เล่มที่ออกมาก่อนเป็นเพียงบทสนทนาที่เคยเอาลงในทวิตเตอร์ รวมกับเรื่อง #เหล้าหนังสือ ค่ะ

ส่วนรวมเล่มเรื่องยาวอาจจะประมาณปลายปี หรือต้นปีหน้าค่า

ตอนนี้กำลังเร่งทำต้นฉบับอยู่เนอะ

จะอัพให้อ่านในเว็บจนจบแน่นอน เพื่อให้คนอ่านพิจารณาก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ ^^



ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

-Martian-
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-10-2018 23:17:05 โดย makok_num »

ออฟไลน์ Patsz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
สนุกมากเลยค่ะ ภาษาก็ดีงามมาก รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่วาอ่อนโยนกับน้องป่านหน่อยสิ

ออฟไลน์ benji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ที่ว่าน่ารักนี่ ไม่ใช่โมโจแล้วมั้งพี่วา มีแววหลงเด็กตั้งแต่ต้นเรื่องเลยทิวากร

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
ปักป้าย รอจ้า

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-1
ลายที่ 2 Snake

(อสรพิษสั่นหาง)




วาเป็นคนใจร้อน...

               

“เราอ่ะ มาคุยกันหน่อยดิ๊”

               

โผงผาง

               

“คราวหลังอย่าเที่ยวไปไว้ใจใครสุ่มสี่สุ่มห้ารู้ป่ะ เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเกิดเขาเป็นคนไม่ดีขึ้นมาทำไง”

               

“...”

               

“ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฟังอ่ะ”

               

“...” ไม่มีเสียงตอบรับจากใบหน้าถมึงทึงด้วยสายพันธุ์นักล่า ดวงตากลมไร้เดียงสาเพียงจ้องฉงนคนที่กำลังพล่ามภาษาคนใส่เป็นวรรคเป็นเวร

               

ถึงพูดไม่ได้ แต่สีหน้าบ่งชัดว่าโมโจไม่เข้าใจ...

               

“คราวหน้าถ้าป๊ะป๋าบอกให้เห่าต้องเห่าเลยนะ เอาดังๆ ดุๆ โฮ่งๆ!”

               

โฮ่งๆ!

               

แต่เด็กฉลาดรู้ว่าต้องทำอะไรคุณพ่อถึงจะหยุดบ่นได้

               

“เก่งมากครับ เด็กดี”

               

แถมยังได้ขนมเป็นรางวัล

               

“วา เด็กมึงมา” อยู่ๆ ประตูหลังร้านเปิดโผลง คุณพ่อที่กำลังสอนบทเรียนความเกรี้ยวกราดให้ลูกชายเลยสะดุ้ง หันไปขมวดคิ้วงุนงง

               

“เด็กไหน?”

               

“ ‘เด็ก’ ที่ติดมึงอยู่ช่วงนี้ก็มีอยู่คนเดียวป่ะ” ไม่ต้องอธิบายให้มากความกว่านั้นก็คิดได้

               

“มาอีกละ?  แม่ง กูไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป เด็กอะไรดื้อฉิบหาย”



หงุดหงิด... งุ่นง่าน...



นับเดือนแล้วที่เด็กคนนั้นแวะเวียนมาหา สัปดาห์ละครั้ง เพิ่มเป็นสอง เป็นสาม... ส่วนอาทิตย์นี้โผล่หน้ามาแทบทุกวัน



“เด็กดื้อแล้วมึงยิ้มทำไม”



“อะไร” ใครยิ้มที่ไหน เขากำลังไม่พอใจต่างหาก... ไม่พอใจมากๆ



“อะไรที่หน้ามึงอ่ะ”

               

“...”



“จะยิ้มจะขมวดคิ้ว จะหน้าโหดหรือโหมดคิตตี้มึงเลือกเอาสักทางซิ” เพื่อนสนิทเบ้หน้าหน่าย ไอ้อาการหัวใจย้อนแย้งกับการแสดงออกนี่มันอะไร



พอโดนจี้จุดแก้ต่างไม่ได้ คนแมนๆ อย่างพี่วาจึงเลือกเมินคำสีหน้าข้องใจหอบใบหน้าคิ้วขมวดแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างเลือกโหมดไม่ได้ ออกไปหน้าร้านพร้อมลูกชายที่กระดิกหางวิ่งตามราวรู้ว่ากำลังจะได้เจอใคร



“ปะ โมโจ ไปไล่แขกกัน”

 

               

หน้าร้าน ป่านในเสื้อแขนยาวสีอิฐกรอมมือและกางเกงวอร์มขายาวปิดข้อเท้า... ราวกับรู้ตัวว่าถูกคุกคามทางสายตา นับวันเสื้อผ้าที่ใส่ถึงได้มิดชิดขัดกับสภาพอากาศ นั่งลงบนม้านั่งยาวที่เพิ่งถูกนำมาตั้งไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน มองเถ้าบุหรี่ในที่เขี่ยข้างตัว เผลอนับก้นกรอง…

               

1…2…3…

               

อาทิตย์นี้มีเพียงสาม... หักลบตามจำนวนวันที่เขามาหา

               

เป็นธรรมดาของเด็กวัยมัธยม หรืออาจเป็นนิสัยช่างสังเกตส่วนตัว ป่านมักพบว่าทันทีที่เขาปรากฏตัว หากกำลังละเลียดควัน พี่วาคนนั้นจะดับบุหรี่ปัดควันให้พ้นทาง หรือต่อให้คาบมวนนิโคตินอยู่ในปาก ไม่ทันจุดไฟ บุหรี่มวนนั้นจะถูกเก็บ ทดแทนควันจางด้วยเสียงทุ้มงุ่นง่านบ่นว่าถูกขัดจังหวะ



ไล่น้อง แต่กลับหาเก้าอี้มาวางให้นั่ง... เป็นความย้อนแย้งที่ป่านไม่เข้าใจ รู้เพียงจากที่เคยลงความเห็นว่าน่ากลัว กลับเปลี่ยนไปเมื่อเนื้อแท้เปิดเผยในทางตรงข้าม



น่ารัก... คำนิยามที่ขัดกับใบหน้าคมเข้มและร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยรอยสัก



แต่ป่านไม่รู้ว่าควรนิยามคำใดนอกจากน่ารัก



“มาทำไม” ไม่ทันไรเสียงดุดันดังจากด้านหลัง ป่านสะดุ้ง หันกลับไปมองใบหน้าของคนที่เพิ่งชมว่าน่ารัก



วันนี้ก็ยังบิดเบี้ยวไม่สบอารมณ์เช่นทุกครั้ง



เคยยิ้มดีๆ บ้างไหมนะ...



“วันนี้ร้านปิด” เมื่อเงียบ ใบหน้าคมจึงพยักหน้าไปทางป้ายที่บอกเวลาทำการเด่นชัดใต้ชื่อร้าน



‘Sunday’



นอกจากการนำชื่อของสองผู้ก่อตั้งมาเรียงกันก็ไม่มีนัยใดที่เกี่ยวกับวันอาทิตย์ แถมยังล้อเลียนด้วยการปิดร้านวันอาทิตย์ด้วยซ้ำ



“ผมรู้ครับ” ป่านยิ้ม รอยยิ้มที่ทำคนมองยิ่งขมวดคิ้ว ใบหน้าบิดเบี้ยวแปร่งประหลาด “วันนี้ที่เรียนพิเศษเลิกเร็ว ก็เลยแวะมา”



“อ๋อ นี่ร้านกูมีค่าแค่ให้นั่งฆ่าเวลารอแม่มารับ ว่างั้น?” โยนคำถามให้อีกคนลำบากใจ



หวังได้ยินคำตอบตรงข้าม



“เปล่าครับ” แค่นั้น คนที่พยายามกลั้นยิ้มก็แทบเกร็งริมฝีปากไว้ไม่ไหว



แต่ไม่ทันไร...



“ผมมาหาโมโจ” คล้ายมีเสียงบางอย่างแตกละเอียดอยู่ในหัว กลั้นยิ้มกลายเป็นยิ้มค้างเมื่อน้องคว้ากระเป๋าเป้ใบโปรด เปิดซิปหยิบขนมชนิดเดียวกับที่เขาเพิ่งให้โมโจกินเป็นรางวัลก่อนหน้า



“โมโจกินยี่ห้อนี้หรือเปล่าครับ” ได้รับคำตอบเป็นเจ้าลูกชายที่วิ่งเข้าใส่ กระโจนสองขาพักไว้บนตักเด็กหนุ่มหน้าหวานอย่างออดอ้อนรู้งานแทนที่จะเห่าใส่แบบที่สอนไว้



เห็นแบบนั้นป่านก็ยิ้มกว้าง กะพริบตาปริบๆ เปลี่ยนคำถา “ผมป้อนได้ไหมครับ”



แล้วตอบว่าไม่ได้ได้ไหมล่ะ... ก็ไม่ได้อีก ลูกชายเล่นออเซาะน้ำลายสอขนาดนั้น



“เออ ชิ้นเดียวล่ะ” เสียงแข็งตอบกระแทกพลางทิ้งร่างลงข้างกันบนม้านั่ง ไม่สบอารมณ์ที่คำตอบไม่เป็นดั่งหวัง…



หวังอะไร? ใครหวังวะ



ยิ่งคิดยิ่งงุ่นง่าน หงุดหงิดกับความย้อนแย้งในตัวเองจนอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อหาทางระบาย แต่บุหรี่ก็ไม่ได้หยิบมา หมาก็ดันเข้าข้างคนแปลกหน้าอย่างน่าน้อยใจ



วามองเจ้าลูกชายที่ดี๊ด๊าฟาดขนมจนเกลี้ยงลามไปเลียไม้เลียมือที่เพิ่งจับของกินให้ พอเด็กน้อยไม่ว่าอะไรเจ้าลูกชายเจ้าเล่ห์ก็ได้คืบจะเอาศอก ยืดตัวเลียไปถึงแก้มใส



“อื้อ...”



ฉิบหาย…



ไอ้เสียงโหยหวานน่ารักน่าชังนี่มันอะไรกัน



ความรู้สึกประหลาดแล่นพล่านจนต้องเบือนหน้าหนี ปกปิดความคิดไม่ซื่อที่ผุดเข้ามาเมื่อได้เห็นลิ้นเจ้าลูกชายปัดป่ายซุกซนจนเด็กน้อยร้องเสียงหลง ใบหน้าเหยเกด้วยความจั๊กจี้ซ้ำยังขึ้นสีระเรื่อ



เผลอจินตนาการถึงรสผิวกายอ่อนใส ไออุ่นกรุ่นกลิ่นหอมยั่วชัดเมื่อได้นั่งใกล้ๆ



หากคนที่ได้ออเซาะไล้ละเลียดลิ้นผ่านความขาวอมชมพูนั้นเป็นเขา...



“อ๊ะ...พี่ครับ!”



ฉิบหายๆ



คล้ายได้ยินเสียงไซเรนดึงก้องขึ้นมาในหัวเมื่อนิ้วบอบบางกลับคว้าลงมาที่แขนเขา ตำแหน่งเดียวกับอสรพิษที่กำลังเกี่ยวพัน



"ช่วย...อื้อ!" หากมีชีวิต คงถูกแว้งกัด ขบนิ้วขาว พ่นพิษอาละวาดทันทีที่โดนสัมผัส



ทว่าไร้ชีวิต อสรพิษจึงเพียงนิ่งงัน



ต่างจากเส้นเลือดที่แขน ขา...กระทั่งปลายเท้า เต้นตุบสูบฉีดเห่อขังอยู่ที่ใบหูเขาที่คล้ายจะพ่นควัน



“โมโจ!” เสียงตวาดลั่น ทุกสิ่งหยุดชะงัก เจ้าสี่ขาวิ่งเข้ามาหมอบซบแทบเท้า สำนึกผิดทันควัน



“พี่...” ป่านชะงัก ปล่อยมือจากแขนกำยำด้วยท่าทางรู้สึกผิดเช่นกัน



น้องไม่เข้าใจว่าพี่วาโกรธอะไร หูเหอถึงได้กลายเป็นสีแดงจัด ใบหน้านิ่วซ้ำยังมองเขาด้วยแววตาประหลาด



...ราวกับจะกลืนกินกันอย่างนั้น



ไม่ได้น่ากลัวเท่าตอนเจอกันใหม่ๆ ให้ความรู้สึกต่างออกไป... แต่อันตรายไม่แพ้กัน



“เข้าบ้าน” ไม่ทันได้ถามให้กระจ่างคนตัวโตผุดลุก สาวเท้ากลับเข้าร้านโดยไม่มีคำบอกลา โมโจวิ่งตามสองขายาวอย่างไม่คิดขัดคำสั่งด้วยสัมผัสถึงกลิ่นอารมณ์ประหลาดที่กำลังบ่มตัวเหมือนจะปะทุในไม่ช้า



“มึงดุน้องเขาจังวะ”



แต่คนที่อยากเห็นดวงอาทิตย์ระเบิดไอสุริยะกลับขวางอยู่ตรงหน้าไม่ให้เขาได้หลบสงบสติอารมณ์ มองใบหน้าบิดเบี้ยวเก็บอาการไม่ทันอย่างขบขัน



“กูเปล่า”



“เปล่าอะไรน้องทำอะไรมึงก็หงุดหงิด” ปฏิเสธก็เท่านั้น นอกในเพียงกระจกใสกั้น ได้ยินชัดทุกถ้อยคำ เห็นทุกอาการ



“เออ กูรำคาญ”



เพื่อนรุ่นพี่หัวเราะ ใช้น้ำเสียงไม่ยี่หระไล่ต้อน "กูสักแทนให้มั้ยล่ะ"



"ไม่!" สนุกนักล่ะ เวลาเห็นคนปากแข็งเสียอาการ



“อ่อ กูรู้แล้ว” แสร้งนึกออกฉับพลัน ทั้งที่ลอบสังเกต ระแคะระคายถึงสาเหตุความงุ่นง่านชวนขัดตาของคนตรงหน้ามานาน



ทิวากรเป็นคนใจร้อน...



“รู้เชี่ยอะไร” 



โผงผาง



“กูรู้จักมึงยิ่งกว่าพ่อ ทำไมจะดูไม่ออกว่ามึงคิดอะไร”



“...”



“ขาวใส ม.ปลาย สเปกมึงเลยนี่”



“...”



เพราะแบบนั้นถึงได้อ่านง่าย... พยายามเท่าไหร่ก็ไม่อาจปกปิดอาการที่แสดงออกทางแววตา...ลามถึงสีหน้า



“หางโผล่แล้วพี่วา : )”



เพียงถูกกระต่ายน้อยสัมผัส อสรพิษกลับสั่นหางขู่ลั่น



กระดิ่งกังวาน... ศิโรราบต่อศัตรูไร้พิษภัย 






☀ ------------------  #มอปลายลายสัก  -------------------☀

พี่วาาาาาา ซึนเก่งงงง เข้ารู้กันทั้งหมู่บ้านแล้วจ้าว่าหวั่นไหวกับน้องแค่ไหน 5555

ตอนหน้าจะเลิกเล่นตัวยอมพาน้องเข้าห้องเชือด เอ๊ย ห้องสักแล้วค่ะ ฝากติดตามด้วยน้า

 

ผิดพลาดตรงไหนติชมได้เสมอเลยนะคะ ^^

ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาอ่านค่า

Martian

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-10-2018 03:42:44 โดย makok_num »

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อุ๊ย พี่วาคะ เขารู้กันทั้งหมู่บ้านแล้วพี่ว่าน้องโดนใจ :hao3: น้องป่านน่ารักจัง รอตอนหน้านะคะ ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ juthamart

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบความซึนของพี่วาจังค่ะ สนใจน้องจะเเย่อยู่เเล้ว เเต่ต้องเเกล้งทำเป็นเมินน้อง วงวารรร

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด