☀ Tattoo-ism #มอปลายลายสัก ☀ ลายที่ 6 : Destiny - 08.03.2562 (P.4) ☀
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ☀ Tattoo-ism #มอปลายลายสัก ☀ ลายที่ 6 : Destiny - 08.03.2562 (P.4) ☀  (อ่าน 14130 ครั้ง)

ออฟไลน์ aisen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
ว้ายๆๆ หนุ่มซึนชอบนัก

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โถ่พี่วา ลูกน้องยังรู้แล้วเลย โจโมก็น่าจะรู้แล้วด้วย

ออฟไลน์ 19th

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 259
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ปากแข็งเหลือเกิน โมโจกัดพี่แกให้หายซึนที  :m20:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
พี่วาาา ตีมึนเก่งง

แม้แต่โมโจ ยังรู้เลยมั้ง ไม่งั้นมันไม่อ้อนหรอกกก

ออฟไลน์ tararatart

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
พี่วาจะทนได้นานแค่ไหนน้าาาา555. ชอบเรื่องนี้จังค่ะเป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-5
พี่วาเลิกซึนแล้วจับน้องขึ้นเขียงเถอะค่ะ เพราะว่าพี่ปิดไม่มิดแล้วเขารู้กันหมดแล้วค่ะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1614
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
พี่วางูพี่วาตื่น

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1086
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +322/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ :katai3:

ออฟไลน์ ข้าวสวย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :-[ อิพี่เอ้ย ปากแข็งเป็นไทเทเนี่ยมแบบนี้น้องมันหนีไปทำไงงงงง
มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่ตลอดเลยยยย

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 865
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
ติดตามใน twitter มานานแล้วววว

น้ำตาจะไหลค่ะ มีเรื่องยาวววว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PK.Kenaf

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบพี่วาคนซึน งุ้ยยย

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-1
ลายที่ 3 Angel Wings

(สยบสยายวันวาน)


               

ป่านเป็นเด็กดี

               

ใครเห็นก็ว่าเป็นเด็กหัวอ่อน ว่านอนสอนง่าย

               

แต่พี่วาไม่เข้าใจ

               

“บอกว่าไม่สักให้ไง”
               

ทำไมกับพี่วาถึงได้ดื้อด้าน ร้ายรั้นนัก



แถมยังชอบตีหน้าซื่อ ตาใส แกล้งแย้มยิ้มล่อลวงหวังให้ใจอ่อน 

               

“ตื๊อจังวะ”

               

ไม่ได้ผลหรอก

               

โฮ่ง!

               

ไม่ได้ผล...

               

“โมโจครับ”

               

ซะที่ไหนล่ะ

               

คล้ายหัวใจกระด้างถูกทุบจนอ่อนเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยวบยุบทันควันเมื่อดวงตาซื่อใสเปล่งประกายวาว อ้าแขนกอดฟัดเจ้าสี่ขาที่วิ่งเข้าไปออเซาะทันทีที่เจอหน้า

               

น่ารักๆ

               

ใบหน้าล่อเหลาบิดเบี้ยวไม่เป็นทรงอีกครั้งเมื่อความรู้สึกกับการแสดงออกแตกหักคนละทิศทาง อยากยิ้มแต่กัดริมฝีปาก คิ้วกระตุกขมวดมุ่นทั้งที่ดวงตาหวานเยิ้มตกห้วงฝัน มองคนน้องดึงห่อขนมในกระเป๋าเป้ออกมา หยิบป้อนหนึ่งชิ้นตามที่ได้รับอนุญาต



เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาหวั่นๆ เห็นพี่วากอดอกมองเขม็งก็ได้แต่ถอนใจ

               

หน้าบึ้งอย่างนั้น สักวันริ้วรอยคงแซงหน้าโมโจ

               

ป่านคิด... และยกมือตบปากตัวเองในความคิดอันเสียมารยาท   

               

เท่านี้ก็โดนหงุดหงิดใส่อย่างไร้สาเหตุพอแล้ว ถ้าไม่ติดว่าชอบ... ฝีมือการสักมาก ป่านคงยอมแพ้ไปตั้งแต่โดนไล่ครั้งแรก 



อีกอย่างพอมีโมโจ การมานั่งรอนั่งตื๊อก็ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่ออีกต่อไป

               

อันที่จริง ต้องบอกว่าป่านลืมไปแล้วด้วยซ้ำถึงจุดประสงค์แท้จริง เด็กน้อยหลงเจ้าสี่ขาขี้อ้อนหัวปักหัวปำ

               

ส่วนเจ้าของ... ดุนัก ป่านตัดสินใจจะพยายามไม่เข้าใกล้จนถูกกัดแล้วกัน

               

“เดี๋ยวนี้เข้าทางหมา?” แต่ฝ่ายนั้นนับวันการกระทำจะยิ่งตรงข้ามกับสีหน้า

               

พี่วาขยับลงมานั่งข้างกันบนพื้นยกระดับ น้ำเสียงถึงจะไม่ใจดีแต่ก็ไม่ติดตวาดรำคาญเช่นครั้งที่ผ่านๆ มา

               

...และดูเหมือนว่าจะยิ่งอ่อนลง



“ครับ โมโจคุยง่ายกว่า” เรียนรู้ว่าไม่ใช่คนใจร้าย



“ด่ากูป่ะเนี่ย”



ปากดุทั้งที่จริงๆ ก็ใจดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้น้องคุยเล่นด้วยอย่างนี้



“พี่จะยอมสักให้ผมแล้วเหรอครับ” ป่านอมยิ้ม เฉไฉ แกล้งทำตาใสหว่านล้อมทีเล่นทีจริงอีกครั้ง



หยอดซ้ำๆ หยอดหวานๆ แค่พอให้มุมปากหยักยิ้มเอ็นดูเขาขึ้นสักนิดก็ยังดี



“เปลี่ยนเรื่องเฉย” ไม่หวังว่าจะได้ผล



“ถ้าสักให้มึงจะไสหัวไปใช่มะ”



หรือจะเป็นวันนี้



“ครับ จะไม่มารบกวนอีกเลย” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก กระตือรือร้นไม่เก็บอาการ เห็นแบบนั้นคนพยายามกลั้นยิ้มเอ็นดูก็ยิ่งยากจะต้านทาน



“งั้นก็เข้ามา”



น่ารัก



“เย้ ขอบคุณครับ” ยิ้มกว้างซะจนตาปิดขนาดนั้น



ใครจะไม่ใจอ่อนด้วยล่ะครับ



“ร้องไห้กูไล่กลับนะ” แต่คนปากแข็งยังตีมึนไว้ท่าทาง ทั้งที่พยายามเม้มปากกลั้นยิ้มจนหน้าตาย่นยู่ดูพิลึก ในขณะที่คนน้องพยักหน้ารับ



“ครับ จะไม่ร้อง” ยิ้มกว้างจนโลกสว่าง



“ไม่ต้องมายิ้ม รำคาญ”



น่ารำคาญเสียจนเผลอยิ้มตาม



...ในที่สุดพี่วาหลุดเก๊ก เสียอาการ

 

               



เป็นครั้งแรกที่ป่านได้เหยียบย่างเข้าร้านสัก ไม่มีที่อื่นเทียบเคียง เพียงรู้ว่าบรรยากาศในร้านพี่วานั้นชวนให้รู้สึกตื่นตา ผนังอิฐเปลือยละลานด้วยภาพถ่ายสรีระที่ประดับด้วยลวดลาย ลายเส้นเอกลักษณ์น่าหลงใหลที่เด็กหนุ่มเคยเห็นผ่านอินสตราแกรม

               

“อ้าว” ไม่ทันสังเกตเห็นใครบางคนที่เดินออกมาจากหลังร้าน ร่างสูงใหญ่ในสภาพเปลือยท่อนบน เคลือบหยาดน้ำ เส้นผมเปียกลู่ถูกคลุมด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก หยดน้ำจากเส้นผมหยดลงกระทบร่าง ดวงตาชั้นเดียวทว่าเรียวคมจ้องเด็กหนุ่มน่ารักด้วยรอยยิ้มเลศนัย ก่อนหันไปส่ายหน้าหน่ายใส่เพื่อนที่ยืนขมวดคิ้วงุ่นง่านอยู่ด้านหลัง

               

“จนได้นะมึงอ่ะ” ไม่คิดทำความเข้าใจประโยคนั้น ดวงตากลมสีน้ำตาลเพียงจับจ้องจดจ่ออยู่กับรอยสักบนร่างชายปริศนา ทั่วผิวสีแทนตั้งแต่หัวไหล่ จรดขอบกางเกงวอร์มขายาว... และคงลามเรื่อยใต้เนื้อผ้าที่ถูกปกปิดไว้



ลวดลายสะเปะสะปะ ทั้งสีสัน ขาวดำ รูปธรรมและนามอธรรมถูกวาดสลักอย่างวิจิตรบรรจงทั่วร่าง



“ทำไมไม่แต่งตัวดีๆ ก่อนออกมาวะ” เด็กหนุ่มหลุดจากภวังค์ด้วยน้ำเสียงงุ่นง่าน แผ่นหลังกว้างแทรกกลางระหว่างเขากับชายแปลกหน้าที่ป่านเดาได้ว่าคงเป็นเพื่อนพี่วา



“วันอาทิตย์ ใครจะรู้ว่ามึงพาแขกมา”



“ไม่ใช่แขก นี่ลูกค้า” ว่าพลางหันมาสบตาเขา ยังคงขมวดคิ้วขึ้งขวาง



ป่านไม่แน่ใจว่าตัวเองทำผิดอะไร สิ่งเดียวที่พอจะนึกได้คือมันคงเสียมารยาทที่เขาทะเล่อทะล่าเข้ามาในวันปิดร้าน



“ขอโทษที่รบกวนนะครับ” เด็กหนุ่มหน้าเจื่อนก้มหัวขอโทษอย่างรู้สึกผิด



“ครับ” แต่พี่คนเดิมกลับยกยิ้มไม่ถือสา



ทำไมใจดีกว่าพี่วา



ทั้งที่ใบหน้าออกไปทางคมดุไม่แพ้กัน แต่กลับเป็นมิตรกว่ากันมาก ป่านลอบยิ้ม เริ่มคิดทบทวนกับตัวเองว่ารู้อย่างนี้ขอให้พี่ใจดีสักให้ จะได้ไม่ต้องคอยตื๊อคอยโดนดุ



หรือว่าควรเปลี่ยนช่าง...



ไม่ทันคิดจนจบป่านสัมผัสได้ถึงออร่าขึ้งขวางจากดวงตาคมที่เขม่นจ้องราวรู้ว่ากำลังคิดเปลี่ยนใจ เผลอลอบกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา



“เอ่อ... ผมต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ” ยิ้มสู้เสือที่กลายเป็นพ่อเสือหวงลูกค้าที่เคยเอาแต่ตะเพิดไล่ พ่นลมออกจมูกฟึดฟัดอย่างไม่เก็บอาการ



“เอาลายที่จะสักมาดูอีกทีดิ๊”



ป่านรีบทำตามคำสั่ง เปิดกระเป๋าหยิบกระดาษแผ่นเดิมยื่นให้



วากวาดสายตาพิจารณาเพียงแวบหนึ่งก่อนเอ่ยปากบอกราคา



“สี่พัน” ราคาขูดเลือดสำหรับลวดลายกระจิริดของฝูงผีเสื้อหลากสีสัน



อย่างว่า เขามันไม่ใช่ช่างสักไก่กา



แต่พี่วาไม่ใช่คนใจร้าย ถ้าน้องตาหวานออดอ้อนต่อราคาสักนิดสักหน่อย...



“โอเคครับ”

             

เวร

               

...ง่ายจังวะ

               

ไม่มีท่าทีลังเลสักนิด มีเพียงรอยยิ้มดีใจ ดวงตาใสซื่อจ้องเขาอย่างมีความหวัง

               

คนอยากเล่นตัวก็เลยได้แต่ยิ้มแห้งกระหยิ่มค้าง อึกอัก จะเสนอตัวลดราคาให้เองทิฐิมันก็ขวางคอ

               

“โห พี่วา คนกันเอง ลดให้เด็กมันหน่อย” สมที่เป็นเพื่อนรักกันมานาน เจ้าของร่างกึ่งเปลือยที่ยืนดูสถานการณ์น่าขันนี้มาสักพักจึงออกปากแทนกลั้วขำ

               

ทำดีครับเฮียครับ

               

“ให้แปดร้อย” ราคาที่ลดฮวบต่ำกว่ามาตรฐานทำน้องป่านเบิกตา อ้าปากค้าง



“จริงเหรอครับ”



“เออ... สักครั้งแรก... โปรโมชั่น” ตอบอ้อมแอ้ม แถต่อหน้าต่อตาทำเอาเพื่อนรักหัวเราะลั่นจนวาต้องหันไปเขม่นมองให้หุบปาก รีบเอ่ยปัดรำคาญ “ตกลงก็ไปจองคิวไว้”

               

คงเสร็จเรื่องง่ายดายถ้าไม่ถูกคนรู้ดีดักคอไว้

               

“คิวมึงว่างอีกทีปีหน้าอ่ะ” 

               

อ้าว ฉิบหาย



เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ช่วงนี้ร้านกำลังเป็นที่รู้จัก ปากต่อปากจากลูกค้าเก่าบวกช่องทางโปรโมทบนโซเชียลมีเดียยิ่งทำให้งานล้นมือ ทั้งคนไทยทั้งต่างชาติที่ชอบลายเส้นและสไตล์ของเขาต่างจองคิวเข้ามาจนรับงานไม่ทัน



วามองหน้าน้องป่าน ดวงตากลมที่เพิ่งจะวาวหวังกลับมอดแสงหงอยลงถนัด



“อาทิตย์หน้ากูว่าง” สีหน้าน่าสงสารจนเผลอโพล่งหลุดปาก



“วันอาทิตย์ร้านปิด”



ไอ้เฮีย มึงอย่าขัด



“เปิดได้” หมดแล้วที่เคยวางมาดเล่นตัว เหลือแต่พี่วาคนใจง่าย



น้องอยากสักพี่สักให้



“ขอบคุณนะครับ” ยิ้มหวานขนาดนี้ สักฟรียังได้



...วาคิดในใจ

               

               





หลังตกลงราคาและนัดวันสักเรียบร้อยโดยได้สิทธิ์ไม่ต้องวางมัดจำ ป่านขอเดินสำรวจภายในร้านอีกสักพักด้วยตื่นเต้นที่ไม่เคยเห็นบรรยากาศในร้าน



“ขอบคุณครับ” หันไปเอ่ยเมื่อร่างสูงที่ปล่อยให้เดินเรื่อยเปื่อยอยู่นานเดินเอาน้ำมาให้ ป่านรับมาจับก่อนวางไว้ เอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ “เพื่อนพี่เท่มากเลยนะครับ”



อยากจะชมต่อหน้า แต่บทสนทนากับบรรยากาศเมื่อครู่ไม่เอื้อให้เด็กอย่างเขาได้เอ่ยแทรกอะไร



“ไอ้เฮียอ่ะนะ”



“เฮีย?”



“เออ ที่นั่งเก๊กอยู่หน้าร้านน่ะ ไอ้เหี้ยเฮีย” ป่านมองลอดผ่านประตูที่เปิดไว้ เห็นพี่ใจดีในสภาพเสื้อผ้าครบผมแห้งนั่งอ่านหนังสือนิ่งอยู่หน้าร้านอย่างว่าก็พยักหน้ารับ



“ครับ เท่มากเลย”



“ตรงไหน” เป็นอีกครั้งที่ป่านไม่เข้าใจว่าพี่วาโกรธอะไร ทั้งที่วินาทีก่อนยังดูท่าทีเป็นมิตร



เดี๋ยวดุ เดี๋ยวใจดีใจหาย ป่านตามไม่ทัน



“รอยสักบนตัวพี่เขาน่ะครับ สวยๆ ทั้งนั้น”



“มันมีเมียแล้ว คุณหนู น่ารักมาก”



“ครับ?”

               

เดี๋ยวนะ นี่พี่วาเข้าใจไปทางไหน



“มันไม่สนเด็ก...”



“พี่เข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่ชอบรอยสัก ไม่ได้ชอบพี่เขา”



“อ่อ งั้นก็แล้วไป” หลังได้ยินคำอธิบาย คิ้วขมวดมุ่นกลับคลาย ยักไหล่ไม่ยี่หระ เดินไปทิ้งสะโพกพิงเตียงสักกลางห้องทั้งที่ทิ้งความงุนงงไว้



แต่ป่านไม่เอะใจพอจะใส่ใจ

               

เด็กหนุ่มไล่เดินรอบสตูดิโอช้าๆ อีกครั้ง



มองภาพแต่ละภาพ มองความละเมียดละไมของสี เส้น และลวดลายที่สลักลึกบนร่างกายคนแปลกหน้าปะปนกับภาพร่างลายเส้นที่ถูกจัดวางองค์ประกอบในจังหวะพอดิบพอดี งดงามราวงานแสดงศิลปะ



จากผนัง จรดเพดาน ภาพเก่าตั้งแต่เปิดร้าน จนถึงภาพปัจจุบัน



ราวค้นหาบางอย่าง

               

กระทั่งในนับร้อยมีภาพหนึ่งที่ป่านหยุดมอง นิ่งนาน เพียงลวดลายที่เห็นได้ทั่วไป แต่กลับทำให้ผุดยิ้มบาง คล้ายหวนนึกถึงความหลัง

               

ทุกการเคลื่อนไหวแม้มุมปากต่างอยู่ในสายตาเจ้าของสตูดิโอ

               

“มองอะไร” รอยยิ้มจางทำคนมองขัดใจ คิ้วกลับมาขมวดขึ้งอีกครั้ง

               

แต่คราวนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราว ป่านยังยิ้มกว้างชี้ไปยังกรอบรูปขนาดกว้างเท่าแผ่นหลังคนที่นั่งพิงสะโพกกับเตียงสัก



“ปีกนั่น”



ภาพวาดลายเส้นปีกสีดำสงบนิ่งคล้ายรอวันกางปีกสยาย



“พี่เป็นคนวาดเหรอครับ”



“เออ ทำไม”



ป่านส่ายหน้า “สวยมากเลยครับ”



คงดีใจอยู่หรอก ถ้าน้องไม่ได้อมยิ้ม มีเลศนัย



“พี่จำได้ไหมครับ ว่าเคยสักให้ใคร” คำถามชวนคาดเดา



หงุดหงิดอย่างไร้เหตุผลเมื่อคิดว่าเด็กน้อยคงมีบางอย่างเชื่อมโยงสัมพันธ์กับภาพปีกเทวทูตที่เขาไม่คิดใส่ใจ



“ใครจะไปจำได้วะ”



“เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนผมน่ะครับ” ยิ่งได้ยินยิ่งหงุดหงิด



ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์หงุดหงิด



“แล้วยังไง” ตอบห้วน ล้วงซองบุหรี่ออกมาหวังดับอารมณ์กรุ่นปริศนาด้วยความเคยชิน



แต่ทำได้เพียงคาบไว้ ไม่คิดจุด ไม่อยากรมควันพิษเด็กดื้อแม้จะเป็นสาเหตุความงุ่นง่าน



ทว่าน้องกลับหัวเราะน้อยๆ ส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่มีอะไรหรอกครับ”



เหนือความคาดหมายเมื่อตัวเล็กกว่าเยื้องย่างมาหยุดตรงหน้า ก้มหยิบไฟแช็กที่ถูกโยนไว้ลวกๆ ข้างที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมา



จุดไฟ



“มันเป็นลายสักแรกที่ทำให้ผมรู้จักร้านนี้... ได้รู้จักพี่...”



ปลายบุหรี่ที่คาบไว้ถูกเผาไหม้ลามเลียเชื่องช้า ขณะตาสบตา

             

น้ำตาลหวานสะท้อนควันจากมวนนิโคติน สะท้อนรอยยิ้มมุมปากที่หยักยกไม่รู้ตัวเมื่อได้ยิน

               

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่วา”

               







ป่านเป็นเด็กดี



ใครเห็นก็ว่าเป็นเด็กหัวอ่อน ว่านอนสอนง่าย



ทว่าเนื้อแท้ใช่จะไร้เดียงสา...



เพียงวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ มีทั้งอ่อนน้อมและต่อต้าน วัยคะนอง พร้อมโจนทะยานสู่การก้าวผ่าน การค้นหา ...ความเปลี่ยนแปลง



เปลี่ยนแปลงที่หยุดเปลี่ยนแปลงมาสักพัก... ส่วนสูงและขนาดรูปร่างที่เห็นผ่านกระจกขยับขยายน้อยลงทุกวัน



ร่างกายเปลือยเปล่าที่เฝ้าสำรวจทุกซอกมุมหลังอาบน้ำ เพิ่มเติมเพียงขี้แมลงวันที่ผุดเหนืออกข้างซ้าย ใต้จุดแต้มสามจุดใต้ไหปลาร้าที่หากลากต่อจุดจะกลายเป็นภาพจำลองกลุ่มดาวคันไถ สุกสว่างชี้หมุดหมายสู่ดาวดวงอื่น



ป่านสงสัยว่าแต้มจุดเหล่านี้มาจากไหน และจะไปสิ้นสุดที่ส่วนใดบนร่างกาย



ร่างกายที่ถูกหยุดไว้เพียงส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบสองเซนติเมตร เคยผ่ายผอมเก้งก้าง ก่อนถูกเติมเต็มจนสมส่วนนวลอิ่มน้ำ ผิวของป่านไม่เคยกร้านหยาบด้วยไม่ชอบกิจกรรมกลางแจ้ง เกลียดความเสียดกระด้างจึงไม่เคยปล่อยขนหน้าแข้งรุงรัง



...ไม่เคยปละปล่อยให้สักส่วนในร่างกายมีขนรุงรัง



แม้ไม่มีใครเห็น แม้อยู่ในที่ลับสุดลับ ไรอ่อนหรือหยาบกระด้าง



ป่านชอบความหมดจด เมื่อลูบไล้จะได้นวลเนียนผุดผ่องทั่วร่าง เรียบลื่นทุกสัดทุกส่วนชวนลุ่มหลงในสัมผัส



ในทุกเช้า ก่อนนอน ในทุกวัน ขณะดวงตากลมหวานสีน้ำตาลจดจ้อง ปลายนิ้วจะลากผ่านทีละตารางนิ้ว แต่ละอวัยวะ... เชื่องช้า ควานหาความบกพร่องในความหมดจด ที่เจ้าตัวไม่เคยรู้สึกถึงหมดจดงดงาม



ยิ่งสำรวจยิ่งเห็นความจางจืด ผิวขาวจัดดูจืดชืดกับร่างกายที่ไม่อ้วนไม่ผอม ไม่สูงไม่เตี้ยนั้นธรรมดาจนน่าเบื่อหน่าย 



หาคำตอบอยู่นานว่ามีสิ่งใดขาดหาย บางสิ่งที่จะช่วยแต้มเติมสีสันให้ผิวกายซีดขาวให้ไม่ขาวซีดจนเกินไป

               

รอยสัก...

               

ป่านค้นพบมันในสื่อเดียวกับที่ทำให้ค้นพบความต้องการในจิตใจ... สื่อแสลงต้องห้ามของผู้ใหญ่

               

ผิดจากเพื่อนวัยเดียวกัน ป่านไม่เคยกระหายจะสนใจในเพศตรงข้าม เข้าใจว่าเพราะไม่เอื้อด้วยสภาพแวดล้อม การหมกมุ่นกับการเรียนทำให้ไม่มีความกระตือรือร้นมากพอ... ไม่สนใจความรัก



แต่เปล่าเลย เมื่อเฉยชากลับแปรเปลี่ยนเป็นหวามไหวกับอดีตประธานนักเรียนที่มีเหตุบังเอิญเจอกันเพียงหนึ่งครั้ง



ในสถานการณ์กระอักกระอ่วน



‘อ๊ะ...เฮ้ย!’



ในห้องน้ำเงียบสงัด เคล้ากลิ่นราะคลุ้ง กลิ่นเหงื่อปะปนกลิ่นอบอับ ใบหน้าคุ้นตาในสภาพกึ่งเปลือย... แผ่นอกแนบแผ่นหลังเปลือยเปล่าของใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก



‘...’



ความตกใจทำสติเลือนราง พร่าเลือนแม้คำขอโทษก็ไม่อาจหลุดออกจากปาก



มีเพียงสิ่งเดียวที่ติดตรึงในความทรงจำ คือปีกคู่หนึ่งที่กลางหลัง ปีกหุบห่อต่อเชื่อมจากกลางสันหลังลากผ่านสะบักทั้งซ้ายขวา ลามเรื่อยมาถึงบั้นเอว



‘ชู่ว...’



‘…’



‘น้องอย่าบอกใครนะครับ’



หลังจากนั้นเด็กหนุ่มจึงระแคะระคาย หวั่นไหว สับสนว้าวุ่นใจในความกระหายลึกลับ



วัยอยากรู้อยากลองจึงพิสูจน์ความสงสัยด้วยปลายนิ้ว... คลิกเพียงหนึ่งครั้งสู่เว็บไซต์ต้องห้าม



หนังผู้ใหญ่ละลานตา ทว่าเรือนร่างหญิงสาวสะพรั่งไม่อาจดึงดูดความสนใจ ลากเม้าส์เลื่อนเคอเซอร์สู่ช่องค้นหา พิมพ์คีย์เวิร์ดสองคำที่หลอกหลอนค้างคา



Gay, Tattoo



ราวก้าวพ้นผ่านหมอกควัน ข้องใจละลายจาง หลายคำถามกระจ่างในคำตอบเดียว

               

ทว่าหลังหมอกหนาคือทะเลโคลนหนักอึ้ง เพราะลูกชายเพียงคนเดียวรู้ตัวว่าเป็นความหวังของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว... ความหวังเพียงหนึ่งเดียว

               

ป่านจึงเลือกก้าวถอยหลังเก็บมันกลับไว้ในหมอกอีกครั้ง



ลับซ่อนความต้องการไว้เพียงในห้องนอนเล็กๆ ใต้แสงไฟจากจอโน้ตบุ๊ค... ในเงียบสงัด ใต้หูฟังที่อึงอลด้วยเสียงโอดคราง ครวญหวานตามจังหวะร่างกายที่สอดปะสาน



...จังหวะเดียวกับอุ้งมือที่ขยับรูดรั้ง สัมผัสร่างกายตัวเอง



สายตาจับจ้องลวดลายงดงามที่คล้ายจะเริงระบำตามความเคลื่อนไหว ระยิบระยับด้วยเหงื่ออาบชโลมผิวกาย คล้ายได้รับรสซ่านกระสันผ่านรอยจูบและรอยฟันที่ประดับทั่วร่างที่กำลังหอบกระชั้นก้องหูฟัง



จินตนาการถึงความรู้สึกที่ถูกกดกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงปลายทาง

             

ดวงตาฉ่ำน้ำมองลวดลายงดงามบนร่างในจอที่กระตุกสะท้านเกือบจะพร้อมกัน เผลอกัดริมฝีปากขณะมองหยาดราคะที่กระฉอกเลอะรอยสัก กัดแรงพอให้สีชมพูฝาดแดงเจ่อขึ้นรอยฟัน

               

ก้มมองฝ่ามือฉ่ำแฉะด้วยขุ่นข้นไม่แพ้กัน



ตัดสินใจแตะปลายนิ้วที่ช่องทางด้านหลัง ไล้วนให้จีบนุ่มอาบจนชุ่มฉ่ำ



แล้วจึงกดแทรกปลายนิ้วลงไป



ครั้งแรกที่ยอมให้หนึ่งนิ้วสอดสู่ร่างกาย



หลับตา... ปล่อยใจสู่จินตนาการหวามไหว



ครั้งแรกที่มีใบหน้าของใครบางคนปรากฏในห้วงภวังค์... จินตนาการถึงอ้อมแขนกำยำที่โอบรัด



“Please…”



ท่อนแขนที่ปรากฏลวดลายสวนสวย



...สวรรค์ต้องห้าม 



“Daddy… Give it to me…”

             

จินตนาการ ถลำลึก สู่อ้อมกอดของซาตาน









☀ ------------------  #มอปลายลายสัก  -------------------☀



ตั้งใจจะเขียนให้จบแล้วค่อยอัพค่ะ แต่ไม่ไหวเนอะ ลงแดง กระหายกำลังใจ 55555

ตอนนี้เขียนนานมาก แก้หลายรอบ ถ้ามีตรงไหนเบลอๆ ผิดพลาดติติงได้เลยนะคะ

จริงๆ อยากให้เริ่มสักเลย แต่เขียนไปเขียนมามันยาวกว่าที่คิดไว้

แล้วก็มีซีนที่อยากเขียนแทรกเข้ามาเลยยืดตอนสักออกไปก่อนค่ะ u_u



ขอโทษที่มาช้า ต่อไปจะพยายามอัพให้ต่อเนื่องขึ้นนะคะ

ฝากเอ็นดูพี่วากับน้องป่านด้วยน้า



ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ

Martian
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-01-2019 03:38:16 โดย makok_num »

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
ฮื่ออออ อิะี่วาปากแข็งอดกินนะบอกเลย จะเอาไง
ปล.น้องแบบน้องมากๆ น่ารัก เอ็นดูมาก รูกร้ากของแม่ รักหนู //หอมหัว

ออฟไลน์ i.am.wee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 273
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
อื้อหื้อ!!...น่าติดตามคะ.. :m25:

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
พี่วาซึนอะไรขนาดนั้น  :mew3: ปากไม่ตรงกับใจเลย ใจนี่อยากจะทำอะไร18+ไปแล้ว ส่วนน้องป่าน มันก็ต้องมีการเรียนรู้ล่ะเนอะ  :o8: ขอบคุณมากค่ะ มาต่อบ่อยๆน้ะคะ

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-1
5555 เกลียดความกลั้นยิ้มจนหน้าตาบิดเบี้ยวของพี่วามากอ่ะ คือออ ถ้าไม่ไหวก็ยิ้มออกมาเถอะพี่ แล้วไหนจะความย้อนแย้งของคุณพี่วาอ่ะ จะดุ จะเอ็นดู จะโหด หรือจะใจดี เอาสักทาง รุงรัง หมั่นใส้  55555

เราสัมผัสได้ถึงความแซ่บของน้องป่าน ohhh Daddy ... คืออออ  :haun4: ตายแน่ พี่วาต้องตายแน่ๆ เจอมอปลายวัยใสอยากเรียนรู้แบบนี้ พี่วาต้องเจอศึกหนักจากดาเมจของน้องแน่ๆ เอาเลยค่ะน้องป่าน พี่เชียร์ พี่หมั่นใส้ความซึนของอิพี่มากก เอาให้อิพี่ลืมเก็กกันไปเลยนะคะลูกกก  :katai2-1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-9
โหห พรากผู้เยาว์นะ คริคริ

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
น้องป่านนนนน

ออฟไลน์ bekeyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ห่างหายไปนานมาก คิดถึงงคนแต่งงงงงงง
สุขสันต์วันปีใหม่ค่า คุณพี่วาหลงน้องต้องกระอักเลือดตายแน่
อยากฟอร์มจัดนะคะคุณพี่ เดี๋ยวน้องป่านหายไปจะรู้สึก

ออฟไลน์ myd3ar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1613
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
น้องป่าน หนูนี่ยั่วมากนะ พี่วาจะอดใจไหวมั้ยเนี่ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
วี้ดดด คุณน้องวา
จินตนาการถึงใครคะเนี่ย?

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2894
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 421
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
น้องงงงง!!!  เตรียมรูดก้านมะยม
อิพี่วาคนซึนเลิกเก๊กได้แล้วค่ะ คนอ่านรอฉากไซเรน อุ๊บส์ :hao6: :hao7:
//สิงร่างโมโจ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่วาเลิกซึนได้แล้วว- น้องป่านรู้กก

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-1
ลายที่ 4 Colorful

(เจ็บปวดแสนหวาน)

 

               

การเป็นลูกค้าคนเดียวในวันอาทิตย์ไม่ใช่สิทธิพิเศษ

               

การได้ส่วนลดจากสี่พันเหลือแปดร้อยก็ไม่ใช่สิทธิพิเศษ

               

...วาบอกตัวเอง

               

เกลียดนักเรื่องเส้นสาย เขาไม่ใช่คนเห็นแก่พรรคพวก เพื่อนพ้อง ไม่ได้เห็นแก่น้องนุ่ง

               

แต่ชอบเห็นตอนน้องไม่นุ่ง

               

คืนวันเสาร์เขานอนไม่หลับ จิตใจมันกระสับกระส่ายใคร่คิดว่าสัมผัสผิวอ่อนใสนั้นจะเป็นยังไง เขาเคยสัมผัสตัวน้องเพียงหนึ่งครั้ง... เรียกว่าน้องมาโดนตัวเขาเองมากกว่า



ฝ่ามือนุ่มกับนิ้วเรียวสวยที่ผวาจับตัวเขาตอนโดนโมโจเลียหน้า แค่นั้นพี่วาก็เสียอาการ



แล้วถ้าเป็นผิวใต้ร่มผ้า... แค่จินตนาการก็ตื่นเต้นมือเท้าสั่น



เพราะผิวคุณภาพ หมายถึงงานคุณภาพ สีจะออกมาสวย เส้นเนี้ยบกริบลื่นเรียบลวดลายงดงามไร้ที่ติ



และเป็นจริงอย่างจินตนาการ ไม่มีอะไรจะติ ทั้งสี ทั้งสัมผัส



นุ่ม... ขาว... เนียน แม้ผ่านถุงมือ...



“พี่ครับ... พี่กำลังจับก้นผม”



พอดิบพอดีจนเผลอลงน้ำหนักมือแรงไป จนกระต่ายตื่น

               

“ก็มึงสักตรงนี้ แล้วจะให้กูจับตรงไหน” ตีหน้าเข้มเสียงดุกลับไป



เขาไม่มีเจตนา ไม่ได้จงใจจะแต๊ะอั๋ง แต่เพราะตำแหน่งที่สักมันล่อแหลม หลีกเลี่ยงไม่ได้ต่างหาก



ฝูงผีเสื้อตัวน้อยที่โบกบินวาดลวดลายสีสันบนสะโพกที่ผายได้รูปสวยเกินชาย



สัดส่วนที่คาดคะเนเอาไว้ใต้เนื้อผ้าแท้จริงกลับดูดีกว่า เอวสมส่วนเว้าได้รูปรับสะโพก ซี่โครง ช่วงไหล่ กระทั่งลำคอระหงส์ ทุกองค์ประกอบล้วนเสริมให้ร่างสะโอดสะองน่ามอง



ไม่ใช่แค่พรจากสวรรค์ เพราะน้องหมั่นดูแลร่างกาย ทั้งรูปร่าง ทั้งผิวถึงได้เนียนนวลปลั่งไม่มีส่วนไหนหยาบระคายฝ่ามือยามจับ



และคงไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้เห็นด้วยเช่นกันถึงได้ออกอาการประหม่าเขิน เลิ่กลั่ก ไหล่บางห่อเกร็ง มือไม้เกะกะอย่างไม่รู้ว่าจะวางตรงไหน ยกกอดอกบ้าง เกาหลังหูหลังคอบ้าง เห็นแล้วอดเอ็นดูไม่ได้



ธรรมดาผู้ชายเพียงถอดเสื้อกับรั้งขอบกางเกงลงต่ำเพียงครึ่งก้นคงไม่ทำให้กระดากอาย โดยเฉพาะกับผู้ชายด้วยกัน แถมเป็นช่างสัก... คนที่ได้รับอนุญาตให้ถึงเนื้อถึงตัว



ป่านกัดริมฝีปาก เหลียวมองกระจกบานสูงที่สะท้อนภาพด้านข้างของตัวเองกับช่างสักที่นั่งในระดับต่ำกว่า แขนข้างขวาที่จับอยู่ตำแหน่งสะโพกยังคงประดับด้วยลวดลายสวนสวยที่ซุกซ่อนบางส่วนไว้ใต้ถุงมือสีดำ ผมยาวปรกหน้าถูกรวบไว้ครึ่งหัวเผยให้เห็นเสี้ยวหน้าได้รูปสวย ตำแหน่งสายตาที่อยู่ตรงกับสะโพกชัดชวนให้ขัดเขิน



คล้ายเห็นภาพผีเสื้อที่ร่างไว้กลืนหายเข้าไปขยับปีกในช่องท้องให้วูบวาบหวามไหว



ยิ่งหวิวหวั่นเมื่อดวงตาคมคู่นั้นหันมาสบตากันผ่านกระจกคล้ายรู้ตัวว่าถูกจ้อง รอยยิ้มหายากกลับหยักยกที่มุมปากง่ายๆ พร้อมน้ำเสียงกลั้วหัวเราะระคนประหลาดใจ



“อายแล้วจะสักตรงนี้ทำไม”



“...” ป่านไม่มีคำตอบให้



จะให้ตอบอย่างไรว่าเป็นตำแหน่งที่เห็นจนชินตาจากพอร์นสตาร์คนโปรด


จนพานจินตนาการหากตัวมีบ้าง... บนเนินเนื้อที่หยุ่นนุ่มยามขยับ ขณะถูกกอดก่ายร่วมรัก ผีเสื้อทั้งฝูงคงพากันกระพือปีกกระเพื่อมไหวงดงาม



“ปกติตัวแดงง่ายงี้ป่ะ” ไม่รู้คิดไปถึงไหนต่อไหน ผิวบางที่เคยขาวอมชมพูถึงได้ขึ้นสีจัด

               

ยิ่งน่ารัก น่าบีบ



ถึงจะหวั่นไหวแต่พี่วาต้องข่มความคิดที่พลุ่งพล่านไปไหนต่อไหนให้กลับมาสำรวม ด้วยต้องรักษาความเป็นมืออาชีพ



เคยเห็นมามากกว่านี้ยังมือนิ่งใจนิ่ง



ลูกค้าบางคนต้องเปลือยเปล่าทั้งร่าง มีเพียงผ้าผืนบางปิดส่วนลับ แต่เมื่อถึงเวลาต้องทำงาน วาจะโฟกัสเพียงการขยับมือวาดลวดลายตรงหน้า



ไม่ว่าจะเย้ายวนแค่ไหนไม่ต่างจากผืนผ้าใบ ว่างเปล่า



ขาวๆ เนียนๆ...



แม่งเอ๊ย! เห็นแล้วคันเขี้ยว



อยากกัดสักทีให้หายฟุ้งซ่าน ชิมเนื้อนิ่มกรุ่นกลิ่นน้ำนมให้หายอยาก



แต่ยังไม่พร้อมติดตาราง เลยได้แต่ทำใจกระแอมไอสลัดความคิดบาป



“แล้วมาสักนี่แม่ว่าไง?” เอ่ยถามเรื่อยเปื่อยคลายบรรยากาศชวนอึดอัด



“แม่ไม่...” แต่คำถามคงชวนอึดอัดกว่า น้องจึงมีหน้ากระอักกระอ่วนลำบากใจ



“ไม่ว่า?”



“แม่...ไม่รู้ครับ”



นั่นไง กูว่าแล้ว



“เวร” สบถพึมพำ วางเข็มสักลงบนชั้นวางอุปกรณ์อีกครั้ง กอดอกมองหน้าเด็กดื้อที่เพิ่งสารภาพบาป นึกโทษตัวเองที่ไม่เคยถาม



จริงอยู่ตอนสักครั้งแรกวาเองก็ไม่คิดขออนุญาตที่บ้าน แต่เขาไม่คิดจะสนับสนุนให้ใครทำตาม



ป่านสบดวงตาคมที่ยิ่งดุดัน กัดริมฝีปากครุ่นคิดถึงคำแก้ตัว



“มันอยู่ใต้ร่มผ้า...” อึกอัก แต่กลับชี้โพรงให้อสรพิษมองตาม เงากระจกสะท้อนเห็นภาพสีนิลหม่นเหลือบลงจดจ้องสะโพก ครุ่นคิด นิ่งงัน 



ก็จริง ถ้าน้องไม่แก้ผ้า คงไม่มีใครเห็นรอยสัก... นอกจากเขา



เผลอคิด พลางกระยิ้มยิ้มจนกระต่ายตวาดตื่นเสียงดัง



“พี่! อย่าจ้องสิครับ”



“เออๆ หวงตัวจัง” แกล้งพึมพำงุ่นง่านแล้วสบตาน้องอีกครั้ง



“ถ้าสักให้ ต้องบอกแม่” เอ่ยจริงจัง



ถือเป็นข้อต่อรองเสียเปรียบเพราะหากสักไปแล้วต่อให้น้องจะบอกผู้ปกครองหรือไม่เขาไม่มีทางรู้



แต่เพราะเชื่อใจ



น้องไม่ใช่คนกลับกลอก ไม่อย่างนั้นคงโกหกแต่แรกว่าทางบ้านอนุญาต



“ไม่งั้นไม่ต้องสัก” พี่วาไม่มีเวลาให้ตัดสินใจนาน ทำท่าจะถอดถุงมือไล่ ป่านจึงรีบพยักหน้าหงึกหงัก



“ครับๆ จะบอกครับ” ดวงตากลมแป๋วกระเง้ากระงอดออดอ้อนตาม “สักนะครับ”



ถึงไม่อ้อนพี่วาก็ใจอ่อนมาตั้งนาน



แสร้งกระแอมกลบเกลื่อนรอยยิ้มร้าย ก่อนสวมถุงมือกลับ จับสะโพกน้องหมุนให้อยู่ตำแหน่งถนัดมืออีกครั้ง



“อย่าเกร็งครับ เดี๋ยวเจ็บ” แต่ไม่วายแกล้งตีก้นเล็กๆ ที่หดเกร็งอย่างมันเขี้ยว



แต่เพราะคำพูดคำจาที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ทำน้องขมวดคิ้ว



“ทำไมอยู่ๆ พูดเพราะล่ะครับ” ยิ่งเกร็งไปกันใหญ่



“ก็วันนี้เป็นลูกค้า” ปกติเขาจะใช่น้ำเสียงอ่อนหวาน คำพูดนุ่มนวลช่วยให้ผ่อนคลาย “หรือชอบให้ดุ?”



น้องเม้มปาก ส่ายหน้ารัว ถึงจะไม่ชิน แต่ป่านชอบมากกว่าน้ำเสียงประโชกโฮกฮาก เกรี้ยวกราดชวนตกใจ



“งั้นก็อย่าเกร็งครับ” เอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงยียวนกลั้วขำ

               

ก่อนเสียงมอเตอร์ดังก้องในห้องเงียบงัน เข็มสักได้ฤกษ์สลักลงผิวเนียน

               

“เจ็บป่ะ”

               

น้องส่ายหน้าตอบ ความหวาดเสียวชวนให้กลั้นใจเพียงเข็มแรก ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีกลับคลายหวาดหวั่น



...เป็นความเจ็บที่ชวนให้ตื่นเต้น ท้าทาย



“ดีครับ เก่งมาก” หลุดยิ้มเมื่อคำชมที่ไม่เคยได้ยินเอ่ยผ่านเสียงทุ้มที่ไร้ความเกรี้ยวกราด สายตายังคงจดจ่อกับฝีเข็มที่ตวัดวาด



ราวกับคนละคนกับพี่วาที่รู้จัก



“เจ็บบอกนะ”



“ครับ”



อ่อนโยนกับลูกค้าแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?



...คงใช่ ไม่อย่างนั้นคงไม่เหลือเพียงความไว้ใจ ไร้กดดัน

               

นุ่มนวลยิ่งกว่าเสียง คือฝ่ามือที่ขยับ

             

ท่ามกลางความถี่แหลมสั่นหลอนหูคล้ายข่มขู่ ทุกจังหวะลากเข็มกลับอ่อนหวาน ตวัดวาดลวดลายสลักบนผิวหนังรวดเร็วทว่าแม่นยำ สลับเงยหน้ามองเงาสะท้อนกระจกสังเกตสีหน้าอ่อนใส

               

ไม่มีอาการโหยเจ็บจนเกินทนไหว นิ่วหน้าเพียงเล็กน้อย น้ำตาลสวยสบตอบด้วยประกายแวววาว ตื่นเต้นเจือความหวัง

               

เรียกยิ้มหลุดเอ็นดูอีกครั้ง

               

“เด็กดี”



ไม่นาน ผิวกายขาวปรากฏเส้น ต่อเส้นเป็นรูปร่างทีละน้อย ก่อนค่อยๆ แต่งแต้มละเลงสี



จากหนึ่งตัว สู่ทั้งฝูง... ผีเสื้อหลากสีสันแข่งโบกบินอวดความงาม

 

             





หลังทำความสะอาด พี่วาขอตัวออกไปข้างนอก ปล่อยให้ป่านสำรวจลวดลายบนร่างตัวเองอีกครั้ง เขย่งตัวบิดร่างทุลักทุเลด้วยตำแหน่งเยื้องด้านหลังทำให้เห็นทั้งหมดไม่ชัด

               

“เดี๋ยวถ่ายให้ดู” ร่างสูงที่เดินกลับมาพร้อมกล้องถ่ายรูปสะพายอยู่บนคอเอ่ยกลั้วหัวเราะ



"ไปยืนตรงนั้นไป" โบกมือไล่เด็กที่กำลังตื่นเต้นไปยังผนังโล่งที่ใช้ถ่ายภาพ ส่งสัญญาณให้หันหลัง



ลอบกดชัตเตอร์ทั้งที่น้องยังเก้กัง ลอบยิ้มกับท่าทางหันซ้ายขวาอึกอักมือไม้เกะกะ



ลวดลายเหนือเนินสะโพกกลับถ่ายเต็มตัวแทบไม่โฟกัสรอยสัก



“เอ่อ... แล้วจะเอาไปแปะหน้าร้านด้วยหรือเปล่าครับ” ป่านสงสัย เพราะกล้องที่ใช้และฉากหลังดูจริงจังกว่าเพียงถ่ายให้ดูรอยสัก

               

“ถ้าไม่อยากให้โชว์ก็บอกได้” 



“เปล่าครับ แค่...”



“เขิน?”



“ครับ” พยักหน้าอ้อมแอ้ม แม้ปรากฏเพียงสรีระบางส่วนไม่เปิดเผยหน้า ก็รู้สึกแปลกอยู่ดีที่ได้เห็นเรือนร่างตัวเองโชว์หรารวมลวดลายละลานตา



“ไม่เห็นต้องเขิน” เอ่ยกระซิบขณะขยับมายืนซ้อนหลังมือหนึ่งแตะบ่าจัดท่าทางให้นายแบบมือใหม่ที่ยังประดักประเดิดเห่อสีไปทั้งหน้า



ส่วนอีกมือถือวิสาสะรั้งขอบกางเกงให้เลื่อนร่นลดลง ให้เหลือเพียงเกาะหมิ่นเหม่อวดรอยสัก



“จับไว้ครับ” คล้ายถูกล่อลวงด้วยลมหายใจอุ่นซ่าน เพียงกระซิบข้างหูนิ้วเรียวสวยก็เกี่ยวรั้งขอบกางเกงไว้อย่างว่าง่าย



ร่างสูงคุกเข่า ยกกล้องส่องเลนส์โฟกัสยังฝูงผีเสื้อบนเนินสะโพกขาว



เสียงชัตเตอร์ลั่นกังวาน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า



จากรอยสักค่อยๆ เลื่อนสูงถึงใบหน้าประหม่าเขินที่จับจ้องทุกการกระทำ ก่อนเลนส์กล้องถูกลดลงเหลือเพียงเลนส์สายตา




สบประสาน นิ่งนาน


“สวยดีนะ”



“ครับ?”



“หมายถึงลายสัก” หยอกแหย่ด้วยรอยยิ้มยียวนให้คนน้องงุนงงงุ่นง่าน     



“น่ารักมาก”



ก่อนตลบตะแลง



“หมายถึง...”



“หมายถึงน้อง”

             

หยอดคำหวานแนบเนียน

 

               





หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นทิวากรไม่เห็นแม้เงาเชือกป่าน

               

เด็กดีรักษาคำพูดที่ว่าจะไม่มาให้เห็นหน้าอีกหากพี่วายอมสักให้

               

...รักษาสัญญาเคร่งครัดจนน่าใจหาย

               

“ไงล่ะ หงอยทั้งพ่อทั้งลูก” หนึ่งคนนั่งเหม่อลอย อีกหนึ่งตัวหมอบหงอยเคียงข้างกัน

               

ไม่ทันเตรียมใจว่าน้องจะไปแล้วไปลับ

               

“เฮีย กูแพ้ว่ะ แพ้ราบคาบ”



ไม่ทันเตรียมรับมือกับความคิดถึงยามไม่เจอหน้า



“มึงสักมาเป็นร้อยคนแล้วเพิ่งจะมาหวั่นไหวอะไรเนี่ย”



สวยกว่านี้ น่ารักระดับนางแบบดารา ทิวากรก็ไม่เคยแสดงอาการครั่นเนื้อครั่นตัวรู้ร้อนรู้หนาวให้เห็นสักครั้ง



ดันมาแพ้ทางกับเด็กม.ปลายธรรมดาๆ เสียหมดรูป น่าประหลาดใจ



“ทีมึงแค่เห็นข้อเท้าคุณหนูยังหวั่นไหวได้”



แต่ไม่ใช่เรื่องแปลก



“...อ่ะ กูยอม”



คนเราบทจะตกหลุมรักเหตุผลอะไรก็เอาไม่อยู่ รั้งไม่ไหว



“น้องแม่งน่ารัก... น่ารักโคตรๆ ทั้งหน้าตาทั้งนิสัย”



“เออ เข้าใจ”



“แบบว่าไม่เหมือนใคร เป็นคนที่ใช่ มึงเข้าใจไหม”



“เออ”



“แค่เห็นน้องยิ้มกูก็จะละลายแล้ว แม่งเอ๊ยยย” ยิ่งคิดถึงใบหน้าหวาน ดวงตาใสซื่อ รอยยิ้มน่ารักก็ยิ่งหวั่นไหว



ไหนจะภาพตอนน้องจุดบุหรี่ให้ ดวงตาลูกกวางชวนฝันยังติดตา ตรึงใจ



รู้ตัวแล้วว่าชอบคนนี้ ชอบฉิบหาย อยากได้



“ตอนนี้หน้ามึงแดงเป็นสาวน้อยเลย อุบาทว์ฉิบหาย” ถึงจะเข้าใจความรู้สึก แต่ไอ้ท่าทางเพ้อพกฟุ้งซ่านเกินจริตก็เกินรับไหว



“แล้วทำไมไม่ขอคอนแทคไว้วะ เฟส ไลน์”



“กูไม่รู้ กูไม่ได้เตรียมใจว่าน้องจะหายไป” พอโดนสะกิดถาม ทิวากรก็กลับมาหงอยหงออีกครั้งราวมีสวิตช์เปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน



“เฮีย ทำไงดีวะถ้าไม่ได้เจอน้องเขาอีกกูคงขาดใจตาย”



“งั้นขอให้มึงตาย” ไม่อยากซ้ำ แต่อาการมันน่าซ้ำ น่าหมั่นไส้



เล่นตัวนักก็สมควรนกไป

               

อยากซ้ำมากกว่านี้ ให้อาบเลือดช้ำหนอง แต่ต้องหยุดปากไว้

               

ไม่ใช่เพราะเห็นใจเพื่อนรักที่ซบหน้าลงฝ่ามือหนักอกคล้ายจะร้องไห้ แต่เพราะสายตาเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตากำลังเดินมาจากระยะไกล

               

เด่นชัดด้วยยูนิฟอร์มเชิ้ตแขนสั้นกางเกงน้ำเงินเต่อโชว์ขาขาว



ไม่ทันไรก็เดินมาใกล้ ชะงักฝีเท้า เลิกคิ้วประหลาดใจที่เห็นเจ้าของร้านรวมตัวอยู่ตรงม้านั่ง เกือบจะเอ่ยทัก แต่เฮียกลับยกนิ้วชี้แตะปากจุเสียงห้าม

               

ป่านพยักหน้าปิดปาก เพียงเลิกคิ้ว ฟังบทสนทนาชวนขัน

               

“แล้วถ้าเจอน้องเขาอีก มึงจะทำไง”

               

“กูจะไม่ดุ”

               

“ไม่เห่า”

               

“...”

               

“ไม่กัด”

               

“ครับ ไม่เห่า ไม่กัด”



ว่าง่ายกว่าโมโจก็พ่อมันแล้วล่ะ

               

“แล้วถ้าน้องเขาอยากสัก”

               

“จะสักให้ฟรีเลยครับ”   

               

“ถ้าน้องเขาน่ารัก”

               

“ก็จะชมว่าน่ารัก” 

               

“จริงเหรอครับ”

               

“ครับ”



“...”



“...” กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เสียงโทนต่ำของเฮียกลายเป็นเสียงทุ้มหวาน

               

หวานคุ้นหูจนชะงัก จนใจสั่น

             

“ปะ โมโจ กินข้าว” เจ้าแผนการเอาตัวรอดลุกขึ้นลากเข้าสี่ขาที่กระดิกหางระรี้ระริกเข้าบ้าน

               

ทิ้งระเบิดไว้ให้คนโป๊ะแตกเก็บซาก

               

ซากเศษใบหน้าที่แตกยับแหลกละเอียดหมดมาด

               

“มาทำไมอีก สักเสร็จไปแล้วนี่” หลักฐานมัดตัวแน่น แต่ทิวากรยังเฉไฉรักษาท่าทีดุเข้ม น่าเกรงขาม



“คือผมมี...” เด็กดีใจดีตามน้ำ ก้มหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ายื่นให้



พยายามกลั้นยิ้ม ทว่าไม่อาจอดใจ สุดท้ายทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่จึงขยับมุมปากยกยิ้มตามกัน



หลุดหัวเราะกับสถานการณ์ฉายซ้ำ ย้อนความเดิมตอนเจอกันครั้งแรกๆ



กระดาษแบบเดียวกัน ลวดลายบรรจงวาดจากดินสอและสีสันจากพู่กันด้ามเดียวกัน



เพียงจากผีเสื้อเปลี่ยนเป็นฝูงปลาแหวกว่ายกลางเวหา



“ติดใจ?” 



เช่นที่ตนเคยเสพติด... ความเจ็บปวดแสนงดงามยากเกินจะห้ามไม่ให้ลิ้มลองอีกครั้ง



รสบาปแสนหวานเกินยั้งใจ จึงยอมแหวกกฎ ทลายม่าน



กัดผลแอปเปิ้ลเย้ายวนตรงหน้า



“เข้ามาสิ”



ป้ายยังคงขึ้นป้าย Closed on Sundays เด่นหรา ไม่ต้อนรับลูกค้า



ทิวากรยังคงบอกตัวเอง เน้นย้ำ

               

การเป็นลูกค้าคนเดียววันอาทิตย์ไม่ใช่สิทธิพิเศษ

               

...แต่ถ้าน้องอยากสักฟรีตลอดชีวิต พี่ให้สิทธิพิเศษ




☀ ------------------  #มอปลายลายสัก  -------------------☀


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-01-2019 06:20:24 โดย makok_num »

ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
โดนน้องป่านตกเต็มเลยจ้าาาา :-[

พี่ทิวาซึนเหลือเกิ๊นนนนน ขำคนโป๊ะแตก หลับหลังก็น้องน่ารักงั้นงี้ พอน้องมาทำเป็นเข้ม5555555555

ออฟไลน์ Patsz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
หลงน้องหนักมาก

ออฟไลน์ aha_aha

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-5
โอ้ยน่าร้ากกกกก

ออฟไลน์ mookim

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ๊ยยยย อิพี่จะหลงน้องไปไหน เขินๆๆ

ออนไลน์ pharuthai

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งือออออ ตายไปเลยยยยย :impress2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด