[ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -  (อ่าน 13868 ครั้ง)

ออฟไลน์ palmiers

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 530
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
จิ้มๆๆ  :z13:

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ไรท์พอบอกได้ไหม. ว่าบุญจะทิ้งครามเมื่อไหร่. จะได้มาอ่านตอนนั้น. หรือถ้าบุญไม่ทิ้ง. โง่ทนไปตลอด. เราจะได้ไม่อ่านต่อ เคือง

ออนไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
โอยยย พาน้องออกมาจากจุดนี้ที

ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ตอนที่ 6



“อย่ามาจับ”
ร่างเล็กเค้นเสียงเหวใส่คนข้างกายทันควันเมื่อถูกจับพลิกให้นอนหงายก่อนจะถูกยกขึ้นไปนั่งทับบนต้นขาแข็งแกร่งอีกที


“อย่างอแงหน่าบุญ..จะร้องไห้ถึงเช้าเลยหรือไง”
เจ้าของใบหน้าหล่อคมถอนใจระอาทำเป็นไม่สนใจแรงต่อต้านเพียงน้อยนิดนั่น ยิ่งคนบนตักดิ้นมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกอดรัดเอวบางแน่นขึ้นเท่านั้น


“อึก..ไม่ต้องกอด” พูดไปก็สะอื้นไป บุญพยายามแงะมือหนาที่ตรึงบั้นเอวเขาให้หลุดออกแต่ก็นั่นแหละ เรี่ยวแรงที่เขามีมันเทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้เลย


“หยุดร้องให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยพูด”
ปากว่าแต่สายตาจดจ้องอยู่ที่รอยช้ำบนแผ่นหลังขาว บางจุดขึ้นรอยช้ำ บางจุดถลอกและมีเลือดซึมออกมานิดๆ ดูจากสายตามันเป็นรอยเล็กๆที่กระจัดกระจายเป็นจุดๆ ไม่น่าจะมีตรงไหนที่บาดลึกจนเป็นแผลเป็น
นึกโทษตัวเองที่ใจร้อนวู่วามเกินเหตุแต่ก็อย่างว่าแหละ

ของโปรดมันวางอยู่ตรงหน้า..ใครเล่าจะอดใจไหว

“เดี๋ยวก็หาย”
พึมพำเสียงแผ่วขณะจรดริมฝีปากลงบนรอยช้ำสีม่วงบริเวณกลางหลัง จูบย้ำไปหนึ่งทีเหมือนอยากจะปลอบประโลมให้ร่างบนตักหายเจ็บโดยเร็วก่อนจะเอี้ยวตัวไปหอมแก้มเนียนอย่างที่ชอบทำประจำทว่าเขากลับทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจเมื่อบุญผินหน้าหลบไม่ให้เขาแตะต้องใบหน้าหนำซ้ำยังทำท่าทางราวกับรังเกียจสัมผัสจากตัวเขานักหนา

“รู้ว่าโกรธแต่โกรธไปแล้วมันได้อะไรขึ้นมา”

ไม่พูดเปล่าแต่ยังจับปลายคางเรียวให้หันมาเผชิญหน้ากัน คิดอยากจะดุให้เลิกดื้อดึงเสียทีทว่าพอเห็นดวงหน้าเรียวเต็มตาหัวใจกลับกระตุกวูบไหวราวกับโดนไฟช็อต  ทั้งที่ร่างเล็กหยุดสะอื้นแล้วแต่คราบน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อนเต็มสองข้างแก้มยังคงบันทึกติดอยู่ในม่านสายตาของเขา ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้นั่นไม่สามารถทำให้เขารู้สึกผิดได้มากเท่ากับแววตาที่ฉายชัดถึงความน้อยใจ เสียใจ ตัดพ้อ ทุกความรู้สึกกำลังถูกฉายผ่านแววตาของบุญ

และมันส่งผลให้ชายหนุ่มผ่อนหายใจเฮือกใหญ่..สรุปคือเขาต้องยอมอ่อนข้อให้ใช่ไหม


“ชู่ว..เด็กดีหยุดร้อง”


ครามกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูขาว จูบซับน้ำตาไปทั่วใบหน้านวลไล่เรื่อยๆจนถึงเรียวปากสีสดก่อนกดแช่ค้างไว้ ไม่ได้รุกล้ำเข้าไปข้างใน เพียงแค่ให้ปากแตะปากแล้วผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาสีดำสนิทประสานกับนัยน์ตาฉ่ำน้ำที่จับจ้องอยู่ก่อนแล้ว

“หายโกรธพี่นะครับ”

ถ้อยคำหวานชื่นมาพร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่โอบกอดร่างบางเข้ามาแนบกาย ผิวเนื้อทาบทับสัมผัสกันและกัน ครามยกฝ่ามือขึ้นลูบเส้นผมสีน้ำตาลธรรมชาติด้วยความทะนุถนอมคล้ายกำลังจะสื่อว่ารู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำลงไป อยากให้หายโกรธ ไม่อยากให้ร้องไห้

ทั้งหมดคือสิ่งที่ออกมาจากใจของร่างสูงจริงๆทว่าสำหรับใครอีกคนกลับเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างห้ามไม่ได้ยามถูกอีกฝ่ายขอโทษด้วยวิธีเช่นนี้ เพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาครามไม่เคยพูดคำว่าขอโทษกับเขาสักครั้งและสาเหตุที่ทำให้เขาเจ็บปวดก็ล้วนมาจากฝีมือผู้ชายคนนี้คนเดียว เจ็บที่ครามทำเหมือนร่างกายของเขาเป็นเครื่องระบายอารมณ์แล้วเพิ่งมาสำนึกเอาตอนนี้ เจ็บที่ครามไม่สนใจเลยว่าหัวใจเขาจะแตกร้าวเพียงใด..มันเจ็บเมื่อโดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่หนีไปไหนไม่ได้ต้องอดทนจนแตกสลาย

หยดน้ำใสหนึ่งหยดไหลออกจากตา


“เด็กดีเงียบนานเกินไปแล้ว พูดกับพี่หน่อย”

ผู้ชายเจ้าชู้มักเอาความอ่อนโยนเข้ามาใช้เมื่อถึงคราวจำเป็นซึ่งมันนับครั้งได้ที่ครามใช้มันกับเขา ร่างเพรียวปาดน้ำตาเม็ดสุดท้ายออกลวกๆ นึกโทษตัวเองที่เผลอให้ความอ่อนแอเข้ามามีอิทธิพลต่อจิตใจมากเกินไปจนแสดงออกมาด้วยการร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายใจร้าย ถ้าเป็นปกติหากเขาโกรธหรือรู้สึกแย่เมื่อไหร่สิ่งที่ครามเลือกทำคือการทิ้งเขาไว้คนเดียว ไม่สนใจไม่แคร์กันปล่อยให้เขาเยียวยาและหายจากความเสียใจด้วยตัวเอง

ซึ่งเขาไม่เคยทำมันได้เลย

“คราม”

เขาดันไหล่กว้างให้ผละห่าง มุมปากฝืนยกยิ้มเบาบางเพื่อให้ครามเลิกทำเหมือนใส่ใจหรือทะนุถนอมเขาเสียที หยุดทำสิ่งที่ไม่ได้ออกมาจากใจ

เพราะมันไม่ต่างจากเครื่องทรมานที่ทำให้เขาเจ็บลึกลงเรื่อยๆ

 “บอกก่อนว่าหายโกรธพี่แล้ว”
ร่างสูงใช้นิ้วเกลี่ยแก้มนุ่มขณะถาม ไม่ลืมฝังจมูกสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนในอ้อมกอดให้ชื่นใจ


“อืม ไม่ได้โกรธแล้ว”
รู้ว่าโกรธไปก็ทำอะไรไม่ได้จึงต้องเออออตาม อีกทั้งยังหวาดระแวงไปในตัวเพราะรู้ว่าผู้ชายอย่างครามมีหลายด้านเหลือเกิน คิดอยากใจดีก็ใจดี คิดอยากจะร้ายก็ร้ายจนสุดขั้วจนแทบรับไม่ไหว


“น่ารัก”
จบคำใบหน้าหล่อคมก็ถือโอกาสซุกเข้าหาลำคอขาว ตวัดลิ้นเล้าโลมผิวเนื้อหอมจนบุญเผลอกลั้นหายใจ มือเรียวขยุ้มบ่ากว้างยามความรู้สึกวาบหวามแล่นปะทุจุกเข้ามา กายใหญ่โอบรัดรอบเอวให้อีกฝ่ายเขยิบเข้ามาแนบชิดสนิทมากขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้แทรก ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบบนกลีบปากนุ่มนิ่มก่อนจะแทรกแทรงลิ้นอุ่นเข้าไปดื่มชิมความหวานในโพรง ดูดกลืนเรียวลิ้นพันกันราวกับอดอยากมานานทั้งที่ความเป็นจริงชายหนุ่มเพึ่งจะเสร็จสมเรื่องอย่างว่าไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี่เอง


“ขออีกรอบได้มั้ย”
ร่างกำยำถอนริมฝีปากออกมาถามเสียงพร่าพลางสอดมือเข้าไปบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงเล่นหนำซ้ำแววตายังดูออดอ้อนผสมวอนขอจนฝ่ายถูกกระทำไปไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งแข็งเป็นหิน บุญเม้มปากเป็นเส้นตรง เบนสายตาไปทางหน้าต่าง เขาไม่เก่งพอที่จะต้านทานเล่ห์เหลี่ยมอีกคนได้เลยจริงๆรวมทั้งยังไม่พร้อมกับบทรักที่ครามอยากได้เพราะยังเจ็บหนึบตรงช่องทางด้านหลังและบาดแผลจากการถูกเสียดสี
เขาหวาดหวั่นไม่กล้าปฏิเสธความต้องการของครามเนื่องจากประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เขาตระหนักได้ว่า..ผู้ชายคนนี้อยากได้อะไรก็ต้องได้..และที่ขอก็ขอไปงั้นแหละถึงเขาไม่ยอมครามก็คงบังคับขืนใจกันเหมือนอย่างวันนี้


“ฮึ ดูทำหน้าเขา”
บุญหันกลับมามองงงๆเมื่อครามหลุดหัวเราะก่อนจะลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนของเขาออกมา


“วันนี้เหนื่อยเร็วไม่มีแรงจะต่ออีกยกหรอก”


“เมื่อกี้ครามพูดว่าขอ”


“พี่แค่หยอกเราเล่น”


กายสูงนึกมันเขี้ยวคนตัวเล็กที่แอบหันไปถอนหายใจราวกับโล่งอกนักหนาที่คืนนี้รอดพ้นจากน้ำมือของเขาได้ สาบานเลยว่าหากไม่ได้ทำงานมาเกือบทั้งวันจนเมื่อยล้า ไม่มีทางหรอกที่เขาจะทำกับบุญแค่ยกเดียว..รอให้แผลข้างหลังหายดีก่อนเถอะรับรองเลยว่าเขาจะคิดทบต้นทบดอกให้สาแก่ใจ


“ยกแขนขึ้น”

บุญถูกเรียกให้มานั่งแหมะตรงปลายเตียงสองแขนยกสูงเล็กน้อยตามคำสั่งอย่างว่างายโดยมีร่างใหญ่ที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำกำลังแต่งตัวให้อย่างที่เคยทำบ่อยๆครั้นจะลุกขึ้นยืนเพื่อสอดขาเข้าไปในกางเกงกลับถูกกดหัวไหล่ให้สะโพกติดเตียงตามเดิม

“เสื้อมันยาวแล้วกางเกงคงไม่ต้องใส่”
ครามให้เหตุผลง่ายๆพลางถอดชุดคลุมออกเปิดเผยเรือนร่างกำยำเปลือยเปล่า ก้าวขาขึ้นเตียงไม่ลืมรวบคนใกล้ตัวมากอดอีกหน


“ไม่เห็นจะยาวตรงไหน..ปล่อยจะไปใส่กางเกง”
ชุดนอนของเขาคือชุดเซ็ทสีขาวมีเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงขาสั้นเนื้อผ้าซาตินใส่สบายทว่าเสื้อมันไม่ได้ยาวอย่างที่ใครบางคนอ้างสักนิด ปิดสะโพกของเขายังไม่มิดนี่หรอเรียกว่ายาว


“ครามผมหนาว”
บุญเป็นคนขี้หนาวต่างจากครามที่ขี้ร้อนต้องเปิดแอร์ให้เย็นทั่วห้องถึงจะหลับ ไม่ชอบใส่อะไรเวลานอนถึงใส่ก็ใส่เพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ เวลาบุญมานอนกับเขาที่คอนโด เขาต้องลดระดับแอร์ลงให้พอดีไม่งั้นบุญจะนอนไม่ได้  แต่วันนี้เขาเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันเลยอยากนอนตากแอร์เย็นๆให้สบายแต่ก็อยากนอนกอดใครอีกคนแบบเนื้อแนบเนื้อจึงเลือกให้บุญใส่แค่เสื้อตัวเดียวเว้นข้างล่างไว้จะได้สัมผัสช่วงล่างเเบบไม่มีผ้าขวางกั้น


“กอดอยู่นี่ไง”
ชายหนุ่มหลับตาลงกอดก่ายร่างบางไว้แน่นหนา


“คราม”
บุญเรียกเมื่อแก่นกายของครามมันแช่ชิดอยู่แถวๆต้นขาด้านในของเขา หวังให้ครามคลายกอดลงหน่อยจะได้กระเถิบออกนิดนึงก็ยังดี เพราะกลัวเหลือเกินว่าหากเราสัมผัสกันแบบนี้คนมักมากอย่างครามอาจไม่ใช่ทำแค่กอด


“ครามอย่าเพิ่งหลับ”


“ค่อยทำพรุ่งนี้ได้มั้ยวันนี้พี่เหนื่อยมากขอพักก่อน”


“ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น !”
คนตัวเล็กกว่าเผลอขึ้นเสียงแต่คนที่นอนปิดตาไม่ถือสาซ้ำยังหยิบเรื่องอย่างว่ามาเปิดประเด็นให้บุญอายอีกรอบ


“ก็เห็นเรียกนึกว่าอยากถูกเอาแต่ถ้าทนไม่ไหวจริงๆก็สะกิดได้ทุกเมื่อแต่ครั้งนี้เราอาจจะต้องอยู่ข้างบนแทนล่ะเพราะพี่คงขยับแรงไม่ถึงใจเท่าไหร่”


“บ้า ! คิดแต่เรื่องหมกมุ่น”


“ใครกันแน่ที่หมกมุ่น รู้หรอกน่าว่าอยากแต่ไม่กล้าบอกพี่ตรงๆมากกว่า”


“หยุดคิดเรื่องบ้าๆแล้วหลับไปเหอะ”


“พี่ก็กำลังจะหลับแต่ไม่รู้เด็กที่ไหนคอยแต่ก่อกวนไม่ยอมให้พี่หลับสงสัยคงอยากโดนสักน้ำสองน้ำล่ะมั้งถึงจะหลับลง”
เท่านั้นแหละทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ครามอมยิ้มทั้งที่ตายังปิดสนิทสักพักก็ผล็อยหลับอย่างรวดเร็ว เหลือบุญคนเดียวที่ยังไม่ง่วงแต่ก็ไม่กล้าขยุกขยิกแม้ปลายนิ้ว ใบหน้าเนียนซุกแนบอยู่กับแผงอกกว้างกำยำขึ้นสีแดงระเรื่อ..ตลอดทั้งคืนบุญต้องนอนนับแกะในใจเกือบสามร้อยตัวก่อนจะหลับลึกตามอีกคนไป






“คนละยี่สิบห้าบาท”

เจ้าของใบหน้าได้รูปพูดขึ้นขณะหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้เลคเชอร์ ว่านหยิบชีทเรียนที่เพิ่งไปซีร็อกซ์ใต้อาคารเสร็จวางบนโต๊ะตัวเองหนึ่งชุดก่อนแจกให้เพื่อนที่นั่งติดกันอีกสองชุด

ถ่ายมาสี่ชุดเหลือหนึ่งชุดเพราะเพื่อนในกลุ่มยังมาไม่ครบ


“ไอ้ครามไปไหน”
ว่านก้มดูเวลาผ่านนาฬิกาข้อมือ อีกห้านาทีอาจารย์จะเข้าสอนแล้ว ยังไร้วี่แววของเพื่อนสนิท


“มันไม่ได้บอกมึงอ่อ”
เต้เลิกคิ้วถามกลับ มือกร้านหมุนฝาขวดโออิชิให้หลุดออกแล้วยกดื่มอึกใหญ่


“ถ้ามันบอกกู กูจะถามมึงทำซากอะไรวะ”


“งุ้ยยย อย่าอารมณ์เสียดิวะกูก็นึกว่ามันบอกมึงแล้ว”
เต้วางขวดน้ำไว้แถวๆขาโต๊ะ ทำทีเปลี่ยนมาดัดเสียงสองเมื่อเห็นคนเคียงข้างเริ่มขมวดคิ้วหงุดหงิด


“ไม่ได้บอก”


“จริงดิ”


“ก็เออสิวะไม่มีบอกเหี้ยอะไรทั้งนั้น”


“อ่าวถ้าไอ้ครามไม่ได้บอกมึงกูก็ไม่สามารถตรัสรู้ได้เหมือนกันแหละวะเพราะมันก็ไม่ได้บอกกูด้วยว่าไปไหน”


“แล้วมึงอ่ะภีม รู้ป่ะว่าไอ้ครามอยู่ไหนทำไมไม่ยอมมาเรียน” ว่านหันไปถามเพื่อนใส่แว่นแทน


“พวกมึงไม่รู้แล้วกูจะรู้ได้ไงว้า”


“มึงก็ไลน์ไปถามมันดิ”
ภีมส่ายศีรษะปฎิเสธ เต้จึงเสนอให้ลองส่งข้อความถามเอา ทว่าคงไม่ทันใจเพื่อนหน้าหล่อถึงเลือกจะต่อสายตรงแทนการส่งไลน์ ในใจเต้คือไม่อยากให้โทรหาสักเท่าไหร่เพราะเขาพอจะเดาออกได้ลางๆแล้วว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันหายหัวไปไหน



[ว่าไง]


“มึงอยู่ไหนวะคราม”


[ห้าง G]


“ไปทำเหี้ยไรเวลานี้ไอ้สัดไม่เข้าเรียนรึไง”


[หักจิตพิสัยกูไปหนึ่งคะแนนก็ไม่ทำให้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งที่กูหวังไว้สั่นคลอนได้หรอกน่า]
ว่านกลอกตาให้กับคำพูดมั่นใจของคนไกลแต่ก็ค้านไรไม่ได้ในเมื่อมันเก่งจริงอย่างที่ปากว่า


“เออกูรู้มึงเก่งสรุปมึงไปทำอะไรที่นั่น”


[พาเด็กมาซื้อของ]


“มึงจะติดหญิงเกินไปเเล้วไอ้คราม”


[เมื่อวานพ่อใช้ให้กูไปดูสวนด้วยไอ้เหี้ย กูก็เหนื่อยยังอยากพักผ่อนอยู่ป่ะ อ่อขอบคุณในความเป็นห่วงของมึงมากนะ เเม่งเท้ากูเพิ่งจะเหยียบกรุงเทพได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมึงก็เสือกโทรมาแล้ว]

“เออกูเสือกเพราะคิดว่ามึงเป็นอะไรหรือเปล่าที่ไหนได้ติดหญิง”


[เสือก]


“เหอะอาจารย์เข้าแล้วกูวางก่อน..”


[เดี๋ยว]


“ทำไมมึงอีก”


[มึงช่วยถ่ายรูปนาฬิกาที่มึงใส่อยู่ส่งมาทางไลน์กูหน่อยดิ]


“ห๊ะ”


[ของกุชชี่ที่มึงไปถอยมาเมื่ออาทิตย์ก่อนอ่ะ]


“เออได้ๆ”

ไม่ได้ถามหาเหตุผลต่อเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นอาจารย์เปิดประตูเดินถือแฟ้มเข้ามาเตรียมสอน ว่านยกแขนซ้ายหามุมหาแสงแล้วกดถ่าย จัดการส่งให้ตามคำขอของมิตรสหาย

“กูเดาไว้แล้วเชียวคนอย่างไอ้ครามจะหายหัวไปไหนได้วะถ้าไม่ใช่เพราะกิ๊กของมันอ่ะ”
เต้จับใจความจากประโยคของไอ้ว่านได้ก็ตบหน้าขาตัวเองอย่างถูกใจเพราะสิ่งที่คิดไว้ถูกเผง เเต่ถูกเเค่ครึ่งเดียวเพราะเขาคิดว่าอยู่กับผู้ชาย

“กูนึกว่ามันจะป่วยเห็นปกติไม่ค่อยขาดเรียน” ว่านเก็บโทรศัพท์ หยิบปากกาไฮไลท์ออกมาขีดตามสิ่งที่อาจารย์เน้นย้ำให้ฟัง


“มึงก็เพลาๆลงหน่อยว่านตอนนี้มึงทำตัวไม่ต่างจากพ่อคนที่สองของพวกกูเลยนะเว้ย”
เต้หันมาพูดกับเพื่อนตามตรง ไอ้ว่านเป็นผู้ชายนิสัยดีมาก เพื่อนมีปัญหาอะไรพร้อมช่วยหมด มีน้ำใจเป็นห่วงเพื่อนทุกคนยิ่งเรื่องเรียนไอ้ว่านจะซีเรียสเป็นพิเศษและไม่ใช่แค่กับเรื่องของตัวเองเพียงคนเดียวยังลามมาถึงพวกเขาทั้งสามคนด้วย เหมือนเมื่อกี้ที่โทรหาไอ้ครามทั้งที่ไม่ต้องทำก็ยังได้ควรปล่อยให้เพื่อนเขารับผิดชอบชีวิตตัวเองไปแต่หากถามว่าดีไหมก็ดีที่มีเพื่อนค่อยเตือนค่อยห่วงแต่บางครั้งก็ชักเยอะไปจนน่าอึดอัด

“กูเป็นเพื่อนไม่ใช่พ่อของพวกมึงแล้วค่าชีทยี่สิบห้าบาทยังไม่ยอมจ่ายกูอีกทำลืมหรอมึง”


“ไอ้เวรมาทวงตอนนี้”
เต้หยิบเงินในกระเป๋าตังส่งให้คนข้างๆ ก่อนจะเลิกพูดก็ตอนอาจารย์หันมาต่อว่าพวกเขาทางสายตาข้อหาเสียงดังรบกวนผู้อื่น…ตัดภาพมาทางอีกด้านครามเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ ดวงตาสีเข้มจับจ้องเข้าไปในร้านเครื่องประดับแบรนด์ดังที่มีพนักงานหนุ่มมาดเนี้ยบกำลังยืนแนะนำนาฬิกาสิบกว่าเรือนในตู้โชว์ให้ลูกค้าสนใจหรืออยากให้เกิดความประทับใจในบริการของทางร้านถึงได้ยิ้มกว้างแทบจะเห็นฟันครบสามสิบสองซี่มิหนำซ้ำยังสะเออะยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนของเขาเหมือนจะหอมแก้มใสอยู่รอมร่อ 

ครามสาวเท้ายาวๆกลับเข้าไปในร้านไม่นึกเลยแค่เขาออกไปรับโทรศัพท์จากไอ้ว่านแป๊บเดียวพนักงานผู้หญิงถึงเปลี่ยนไปชักชวนลูกค้ารายอื่นให้ซื้อนาฬิกาอยู่อีกมุมแล้วให้ไอ้หน้าตี๋มาบริการแทน


“เลือกได้ยัง”
ร่างสูงโอบไหล่คนตัวเล็กกว่า มืออีกข้างลูบเบาๆตรงแก้มใสเพิ่มความสนิทสนม พนักงานหนุ่มหน้าถอดสียามเห็นการแสดงความเป็นเจ้าของผ่านสายตาแข็งกร้าวที่จ้องกันคล้ายกำลังตำหนิ


“ผมไม่รู้จะเอาเรือนไหนดี”
บุญกวาดมองนาฬิการาคาแพงในตู้โชว์แล้วหนักใจ ไม่มีเรือนไหนที่ถูกใจเพราะไม่อยากได้แต่ครามต้องโมโหเเน่ๆหากเขายังไม่ยอมเลือก


“ไม่มีเรือนไหนชอบเป็นพิเศษเลยหรอ”
บุญส่ายหน้าหวือ นิสัยเป็นคนไม่พิถีพิถันเรื่องการแต่งตัวเท่าไหร่นักจึงไม่ได้ให้ความใส่ใจในเรื่องของพวกเครื่องประดับ สำหรับเขานาฬิกาเรือนละ199ยังไม่คิดจะซื้อ

แล้วนี่อะไรราคาหมื่นอัพทั้งนั้น..


“ลองดูเรือนนี้ดีไหมครับผมว่ามันน่าจะเข้ากับผิวขาวๆของคุณลูกค้า”
ครามตวัดมองตาขุ่นจนคนให้บริการเหงื่อตกแล้วยิ้มแห้งใส่ ไม่เข้าใจว่าทำผิดอะไรลูกค้าคนนี้ถึงจ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันเสียให้ได้


“ครามว่าเหมาะกับผมมั้ย”
ดวงตาสีสวยจ้องนาฬิกาทรงสีเหลี่ยมที่ถูกหยิบขึ้นมาก่อนเงยหน้าขอความคิดเห็นจากคนข้างๆ


“ไม่”
ซึ่งเสียงห้าวก็ตอบรวดเร็วแบบไม่ต้องคิดนาน เมื่อเห็นคนตัวเล็กยังเลือกไม่ได้จึงหยิบโทรศัพท์เปิดเข้าไปในแชทไลน์ไอ้ว่านแล้วยื่นให้พนักงาน

“ผมขอดูเรือนนี้หน่อย”
บุญมองพนักงานหนุ่มที่กุลีกุจรเข้าไปหยิบนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งที่วางโชว์อยู่อีกตู้มาให้เขาพิจราณาแบบเห็นชัดๆ


“เรือนนี้เป็นคอลเล็กชั่นรุ่นใหม่ล่าสุดเลยนะครับ”
ตัวเรือนหน้าปัดมีลักษณะเป็นหนังสีดำที่ดูโดดเด่นประดับด้วยอินเด็กซ์รูปผึ้งและดาวสีทอง โลโก้กุชชี่ปักบนตำแหน่งสิบสองนาฬิกากับฝาหลังที่สลักสัญลักษณ์รูปผึ้งทั้งยังแมทช์เข้ากับสายรัดข้อมือโทนสีดำทองโดยภาพรวมก็คือนาฬิกาที่ถูกออกแบบในโทนคลาสสิคที่ไม่เรียบหรือฉูดฉาดเกิน

“ชอบมั้ย”

คนถามเผลอยิ้มออกมาตอนก้มมองคนตัวเล็กที่มองนาฬิกาทรงสวยด้วยตาเป็นประกายสนใจปิดไม่มิด ครามสะดุดตาตั้งแต่อยู่บนข้อมือเพื่อนในกลุ่มแล้วเพราะเป็นนาฬิกาที่มีลวดลายออกแนวหวานซึ่งมันก็รับกันกับข้อมือและใบหน้าเพื่อนของเขาเพราะหน้าไอ้ว่านมันออกหวานเพียงเเต่เขาแอบคิดคนเดียวว่ายังมีอีกคนที่ใส่เข้ากว่าก็เท่านั้น

“ชอบ”
บุญชอบที่มันมีรูปดาวเล็กๆประดับรอบสายข้อมือแต่ถ้าถามว่าชอบถึงขั้นอยากได้มาใส่ไหมก็คงไม่


“ผมเอาเรือนนี้
ครามยื่นบัตรเครดิตให้คนขายโดยที่ไม่สอบถามราคาให้มากความ บุญยิ้มขอบคุณให้พนักงานหนุ่มก่อนจะต้องเซไปทางซ้ายเมื่อต้นแขนถูกกระชากไม่เบานักให้เดินออกนอกร้านทันทีที่ถุงใส่สินค้าอยู่ในมือของร่างสมส่วน


“จะยิ้มอะไรนักหนา”
บุญทำหน้าเหวอยามถูกดุในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ร่างเพรียวไม่ตอบโต้คนเจ้าอารมณ์พยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงพนักงานในร้านโดยการคุยเรื่องอื่นเเทน

“ครามไม่ต้องซื้ออะไรให้ผมแล้วนะมันเยอะเกินไปแล้ว”
ไล่มองตั้งเเต่มือซ้ายที่ถูกดึงไปจับ จับจ้องไปยังนิ้วนางข้างซ้ายที่สวมแหวนเพชร เหลียวมองของในฝ่ามือหนาก็คือนาฬิกาข้อมือราคาแพงนี่ยังไม่รวมพวกเสื้อผ้าหรือของในห้องที่เจ้าตัวขยันซื้อมาให้ไม่ขาดช่วง


“เราพูดประโยคนี้กับพี่รอบที่สิบแล้วมั้ง”


“ผมก็บอกไปรอบที่สิบแล้วเหมือนกันว่าไม่ได้ต้องการ”


“เหอะ ถ้าเป็นผู้หญิงนะป่านนี้หอมแก้มขอบคุณพี่ยกใหญ่แล้วหรือไม่ก็อ้อนให้พาไปซื้ออย่างอื่นเพิ่มด้วยซ้ำ ไม่มีหรอกที่จะมายืนเถียงหน้าหงิกเหมือนเราน่ะบุญ”

เหมือนครามจะพูดให้เขาสำนึกเอาไว้ว่าไม่ควรเอ่ยแย้ง มีหน้าที่รับก็รับไปแต่ก็ไม่ควรที่จะเอาผู้หญิงของตัวเองมาเปรียบเทียบกันให้ต้องรู้สึกแย่เลย

ใจร้าย


“พี่คราม”

เสียงเรียกขานมาพร้อมร่างโปร่งที่วิ่งเหยาะๆเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส บุญหันมองต้นตอเสียงก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผสมประหลาดใจ

เเละหงุดหงิด


“ไม่คิดเลยว่าจะเจอพี่ที่นี่”


“พี่มาซื้อของน่ะแล้วนี่ดิวมาคนเดียว?”

ใช่..ดิวรุ่นน้องที่เขาเคยเจอกันในมหาลัย รุ่นน้องที่เขาไม่ถูกชะตาเดินเข้ามาทักทายครามราวกับคุ้นเคยกันมาก่อน ยอมรับว่าตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าไอ้เด็กนี่จะรู้จักกับครามเป็นการส่วนตัวเพราะเขาไม่เคยปริปากเล่าเรื่องที่มันเข้ามาพูดกับเขาให้ครามรู้

และไม่อาจรู้ด้วยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จัดอยู่ในรูปแบบไหน

รุ่นพี่รุ่นน้อง

หรือมากกว่านั้น


“มากับเพื่อนครับแล้วพี่ครามล่ะมากับใครเอ่ย”
บุญลอบเบะปากให้กับความใส่ซื่อของเจ้าพ่อการเเสดง ทำมาเป็นไม่รู้จักกันได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้ก็คงร้ายไม่เบาทีเดียว


“ญาติพี่เอง”


“โห ไอ้เราก็นึกว่าเป็นแฟนกันเห็นเดินจับมือกันกระหนุงกระหนิงเชียว”


ร่างสูงนิ่งไปพักนึงก่อนปล่อยมือเรียวที่กุมไว้แล้วเปลี่ยนไปเขกหัวคนตรงหน้าเบาๆ


“ใช่ซะที่ไหนเล่าไอ้เด็กบ๊อง”


“เนี่ยเจอกันทีไรชอบเขกหัวผมตลอด”
ดิวเป็นผู้ชายหน้าตาดี หล่อตี๋เเบบผู้ชายสไตล์เกาหลีมีทั้งความหล่อเเละน่ารักผสมกันอย่างลงตัว ลักยิ้มข้างซ้ายเป็นเอกลักษณ์ รูปร่างผอมบางไม่สูงไม่เตี้ยเมื่อมายืนเคียงข้างกับผู้ชายที่ดูดีทุกระเบียบนิ้วอย่างคราม

ก็นับว่าดูเหมาะสมกันดีอย่างหาที่ติไม่ได้


“ก็เลิกบ๊องให้ได้ก่อน”


“ไม่ได้บ๊องซะหน่อยพี่ครามอ่ะชอบว่าผม”

บุญรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้เป็นส่วนเกินยังไงอย่างงั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลวูบไหวราวกับมีคลื่นเข้าซัดให้สั่นคลอนยามมองภาพผู้ชายสองคนหยอกล้อกันก่อนตัดสินใจถอยออกมาหนึ่งก้าว ตลอด..ทุกครั้งที่มีใครเขามาหาคราม

เขาจะเป็นฝ่ายถอยออกมาก่อนเสมอ..ยืนมองครามหัวเราะกับใครอีกคนที่ไม่ใช่เขา

บุญก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่ยังทิ้งสัมผัสเจือจางของใครอีกคนไว้
เหตุการณ์ในวันวานย้อนกลับเข้ามาเสมือนเทปที่ถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมา

‘ผมขอครามเรื่องนึงได้ไหม’

‘จะขออะไรล่ะ’

‘อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรา’

‘ได้สิ เพราะพี่ก็ต้องการให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว’


มันเป็นความผิดของเขาหรือ..ที่ไม่อยากให้ใครมองด้วยสายตาดูเเคลน..ไม่อยากใช้ผู้ชายร่วมกับคนอื่น ผู้ชายที่ไม่ได้มีเขาเพียงคนเดียว


ตอนเด็กเคยคิดนะถ้าหากมีคาถาสามารถเลือกเกิดได้เขาอยากจะเกิดเป็นอะไร


“ถ้าพี่ยังไม่เลิกว่าผมเป็นเด็กบ๊องผมจะฟ้องป๊า"

“โหโคตรกลัวเลยว่ะ”

เป็นก้อนหินไร้ความรู้สึก



“จะบอกด้วยว่าเวลาเจอกันทีไรพี่ครามชอบเขกหัวผมโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“ต้องขออนุญาตด้วยหรอเรื่องนี้”

เป็นนกที่มีปีกสามารถบินไปไหนก็ได้ที่อยากจะไป



“ทำร้ายร่างกายผมแล้วต้องรับผิดชอบด้วยรู้ไหมเพราะฉะนั้นพี่ต้องเลี้ยงข้าวเที่ยงผม”

“ไอ้เด็กบ๊องเห็นแก่กินเอ๊ย”

หรือเป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เขาคนนี้
จะได้ไม่ต้องรู้สึกอ้างว้างอย่างที่กำลังเผชิญ


เเละไม่ต้องเสียใจครั้งที่ร้อย




Tbc.



ขอโทษที่อัพห่างไปนานนะคะ จะกลับมาอัพอีกทีกลางเดือนหน้าเลยเเละจะไม่อัพห่างขนาดนี้ขอบคุณที่ติดตามน้า  :mew3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2019 21:37:51 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
สนุกครับ

ออฟไลน์ kingkongkaew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
คิดถึงค่ะ ดีใจที่กลับมาอัพแล้ว ต้องรีบดูวันที่เลยว่าวันที่อัพคือวันไหน

สงสารบุญ รออ่านต่อไปว่าครามจะเปลี่ยนตัวเองได้หรือเปล่า

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1090
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
ครามใจร้ายมาก :ling1:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3090
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
น้องบุญลูกแม่ T^T

ออนไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
ต้องเสียไปก่อนหรือป่าว ครามถึงจะคิดได้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ช่วยไม่ได้นะบุญ อยากโง่เอาใจไปผูกไว้ที่เขาเอง. ถ้าฉลาดก็ทำแบบที่ครามทำ. คบแค่เซ็กส์เฟรนด์. แล้วก็คบคนอื่นไปด้วย แฟร์ดี. หรือไม่ก็ทิ้งครามไปเลยจะยิ่งสะใจ

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-6
ทำไมต้องปล่อยให้คนอื่นทำร้ายจิตใจอยูซ้ำๆซากๆ ตัวเรา เรามีสิทธิ์ที่จะเลือก แต่ถ้าเลือกที่จะอยู่แบบนี้ ก็ต้องทนเรื่องแบบนี้อยู่ซ้ำๆ ชอบหรอ?

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ appattap

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บุญต้องรักมากแค่ไหน ถึงต้องยอมอะไรขนาดนั้นอ่ะ ไม่มีความสุขก็หยุด อ่านแล้วแบบไม่ชอบครามสุดๆ นิสัยแบบนี้ไม่ควรมีคนรัก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด