[ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -  (อ่าน 14722 ครั้ง)

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
 :เฮ้อ: บุญเอ้ย

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
ลืมไปเลย ไม่พอลืมเนื้อเรื่องอีกด้วย อ่านวนไปค่ะ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-9

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 548
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
โหคราม​ ขี้บังคับแต่เด็กเลยนะ​ ก็น้องชอบกินช็อกโกแลตไงงงงง​ อยากรู้เบื้องหลังจุงว่ามาอยู่ด้วยกันได้ไง :hao7: :hao4:

ออฟไลน์ mkianit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
ครามคิดอะไรอยู่55555

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
 อ่านไปเบ้ปากให้อิพี่ครามไป แล้วว่านวางแผนจะทำอะไร โอ้ย ปมเยอะแยะไปหมด :katai1:

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1094
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ครามนี่ยังไงอะ ชอบบุญหรือเอ็นดูแบบน้อง แต่เอ็นดูแบบน้องคงไม่ต้องลึกซึ้งไรมั้ง แล้วไปมีคนอื่นอีก
มาต่ออีกนะคะ อย่าเพิ่งหายน้า  :กอด1: :pig4:

ออฟไลน์ korinasai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
สงสัยจริงๆ ครามคิดว่าบุญเป็นอะไร คนใช้รึไง

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
อึดอัดแทนนนน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ benicezii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ว่านทำตัวน่ากลัวไปนะ   :z6:

ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ตอนที่ 5


“ยอดทั้งหมดของเดือนนี้ครับ”

ชายหนุ่มปรายตามองคนพูดแวบนึงก่อนจะยื่นมือไปรับสมุดเล่มเล็กสีน้ำเงินมาเปิดดู ข้างในเป็นแบบฟอร์มการสรุปยอดรายได้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ทางไร่ได้เสียไปในแต่ละเดือน คนมาทำหน้าที่แทนบิดาไล่อ่านตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดสุดท้ายอย่างครบถ้วนจากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมาพูดกับลูกน้องคนสนิท

“มั่นใจใช่ไหมว่าไม่ได้มีอะไรผิดพลาด”

คนงานวัยกลางคนมองผู้เป็นนายที่ส่งสายตาคาดคั้นมาให้แล้วเหงื่อตก มือหยาบถูไถไปมาก่อนตอบ

“ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอนครับ ผมเช็คทุกอย่างมาดีแล้ว ” ตอบเสร็จก็กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ แอบเหล่ตาลอบมองผู้ชายตรงหน้าที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสบายๆแตกต่างจากตัวเองที่ต้องนั่งตัวตรงไม่กล้าขยับเคลื่อนตัวไปไหนแถมยังเผลอกลั้นหายใจอยู่หลายครั้งยามตาคมดุตวัดมอง

 “ยังดีที่มันโอเคกว่าเดือนที่แล้วอยู่พอสมควร”

พึมพำเบาๆขณะเอาตัวเลขของเดือนที่แล้วกับเดือนนี้มาเทียบกัน เขาพลิกกระดาษไปมาก่อนจะใช้เวลาอ่านอยู่เกือบสิบนาที จากนั้นจึงส่งคืนให้คนงานในไร่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“พี่ทิตไปเตรียมรถเถอะ อีกห้านาทีผมจะตามลงไป”
ว่าจบก็หยัดกายลุกขึ้นยืนจากเบาะนั่งส่งผลให้ใครอีกคนลุกตามแทบไม่ทัน


 “ได้ครับ” เจ้าของชื่อตอบรับรวดเร็วก่อนจะเก็บเอกสารทุกอย่างมาถือไว้ในมือเดียว ก่อนออกจากห้องไม่ลืมล็อคกลอนประตูให้ผู้เป็นนาย

ลับหลังเสียงปิดประตูขายาวๆก้าวเดินไปยังห้องพักของตัวเองที่มีใครบางคนนั่งแช่อยู่บนเตียงกว้าง สองมือขยันหยิบจับนู่นจับนี่ไม่มีหยุดและไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักแวบเดียว

 “เมื่อไหร่จะเสร็จ”
เลยต้องส่งเสียงให้ได้ยินและมันได้ผลเสมอ

เพราะคนที่มัวแต่หยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าเดินทางชะงักมือ บุญเงยหน้าหันไปมองร่างสมส่วนที่ยืนหน้านิ่งกอดอกพิงขอบประตูห้อง

“ใกล้แล้ว”
พูดจบก็เบนสายตากลับมาจดจ่อกับสิ่งตรงหน้าเหมือนเคย ทำทีไม่สนใจสายตากดดันนั่น มือซ้ายใช้ถือไม้แขวนส่วนมือขวาจับเสื้อยืดคอวีเอาไว้ก่อนจะค่อยๆแขวนใส่ลงไปให้เข้าที่เข้าทาง

“เร็วๆบุญ พี่มีหลายอย่างที่ต้องทำ”

“เสร็จแล้ว” 

ได้ยินน้ำเสียงที่แสดงถึงกระแสความหงุดหงิดส่งมาจึงต้องตอบแบบนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงเขายังไม่ทันได้เอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปแขวนไว้ในตู้ให้เป็นระเบียบ ทว่าคงทำแบบนั้นต่อไม่ได้ในเมื่อตอนนี้มีใครบางคนเริ่มจะอารมณ์ไม่ดีเสียแล้ว บุญวางเสื้อที่เหลือไว้บนหมอน ขยับตัวลงจากเตียงก้าวจ้ำๆมาหยุดยืนตรงหน้าคนอายุมากกว่า

ครามจับมือบุญมากุมไว้หลวมๆโดยที่ดวงตายังไม่ยอมละออกจากดวงหน้าเรียว

“เสื้อคลุมไม่ใส่ไปหรือไง”

“มันไม่หนาวเท่าไหร่หรอก”

คนถามก็ถามเสียงดุส่วนคนตอบก็ตอบเสียงเเผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

“ไม่หนาวจริงๆ”
เห็นตาคมหรี่มองเหมือนยังไม่ค่อยเชื่อจึงต้องพูดซ้ำอีกรอบพร้อมเน้นเสียงให้ฟังดูหนักแน่นขึ้นกว่าเก่า จริงอยู่ที่สภาพอากาศทางภาคเหนือจะอยู่ในช่วงฤดูร้อน แต่เพราะพวกเขาอยู่บริเวณที่ราบสูงมีป่าไม้และภูเขาปกคลุมไปทั่วทิศ ม่านหมอกบางๆจึงไม่ได้จางหายไปยังคงมีมาให้สัมผัสลมหนาวอยู่เนืองๆ
ทว่าบุญดันถูกใจบรรยากาศแบบนี้มาก มันไม่หนาวหรือร้อนจนเกินไป..อบอุ่นกำลังดี

 “แล้วแต่”

เมื่อเห็นอีกคนย้ำชัดครามจึงเลิกใส่ใจ เขาดึงข้อมือขาวให้เดินตามมาซึ่งบุญก็ปล่อยให้จูงอย่างเคยชิน กระทั่งเดินลงมาถึงลานกว้างบริเวณด้านนอกของบ้านพักที่มีคนงานคนเดิมกำลังยืนรอ

 “พี่ทิตไปพักได้ เดี๋ยวผมขับเอง”

ได้ยินอย่างงี้มีหรือที่ลูกจ้างอย่างเขาจะกล้าขัด แม้จะอดแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่อยู่ๆเจ้านายหนุ่มก็อาสาอยากขับรถเข้าไปในสวนเองโดยที่ไม่ต้องมีลูกน้องคนสนิทอย่างทิตติดตามเข้าไปเหมือนทุกครั้ง ทิตไม่กล้าถามอะไรเพิ่มเติมเพียงแค่ส่งกุญแจรถกับสมุดเล่มเล็กไว้สำหรับจดรายละเอียดยิบย่อยให้ผู้เป็นนายพลางแอบชำเลืองมองเลยไปยังด้านหลังของแผ่นหลังกว้างที่ปิดบังใครบางคนไว้มิด

“อ้าวคุณบุญ สวัสดีครั..”

ทว่ายังไม่ทันที่ทิตจะได้อ้าปากทักทายเจ้านายอีกคนเพราะไม่ทันไรครามดันชิงเปิดประตูแล้วยัดตัวคนตัวเล็กเข้าไปนั่งก่อนแล้วตัวเองค่อยเดินไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งคนขับ จัดการสตาร์ทรถขับออกไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งให้ทิตยืนเกาหัวมองตามด้วยความงุนงงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหัวเราะในลำคอแทน

“คุณครามนะคุณคราม หวงน้องไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ




บุญเปิดกระจกให้สายลมเย็นๆตีกระทบเข้าหน้าเหมือนอยากให้มันช่วยพัดพาอารมณ์กรุ่นโกรธจางหายไป รู้ตัวเสมอว่าไม่มีสิทธิโกรธเพียงแต่บางเรื่องมันก็มากเกินไปสำหรับเขา  มีอย่างที่ไหนห้ามแม้กระทั่งคุยกับคนงานที่รู้จัก !

และตัวต้นเหตุใช่ว่าจะสนใจ ตั้งหน้าตั้งตาขับรถลูกเดียว กระทั่งถึงที่หมาย..สวนวัชราเวชคือสวนผลไม้ที่มีขนาดพื้นที่กว้างถึงหนึ่งพันไร่  วันนี้เป็นวันเก็บผลผลิตวันแรกทำให้คนตัวสูงต้องขึ้นมาจัดการทุกๆอย่างถึงที่

“ห้ามไปไหน”
ร่างบางถูกจับจูงให้เข้ามานั่งในบ้านไม้กระท่อมหลังเล็กที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่พักพิงเพียงชั่วคราว ส่วนใหญ่ชายหนุ่มจะเอาไว้รับประทานอาหารกลางวันเสียมากกว่า ไม่เคยอยู่นานเกินสามชั่วโมงส่วนคนที่สามารถเข้ามาได้ก็มีเพียงแค่คนในครอบครัวของเขาเท่านั้น ยกเว้นก็แต่พวกคนงานที่ถูกจ้างให้เข้ามาทำความสะอาดเป็นครั้งคราว

“ทำไมต้องห้าม”
ใบหน้าเล็กสลดวูบ น้ำเสียงเบาหวิวแสดงถึงอาการน้อยใจอย่างไม่ปิดบัง


“แล้วจะออกไปไหน”


“ใกล้ๆนี่เหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก”

บุญไม่เคยไปไกลอย่างที่พูด เพราะส่วนมากจะถ่ายรูปเล่นอยู่แถวสวนส้มแค่นั้น เขาเลือกอยู่ใกล้ๆในสายตาพวกคนงาน มีบางครั้งที่ได้เข้าไปลึกจนเจอพวกซุ้มผลไม้ประเภทอื่นๆแต่ต้องให้ชายหนุ่มเป็นคนพาไป เขารู้ว่าวันนี้ครามมีงานต้องทำเยอะแต่ใช่ว่าต้องมาบังคับให้นั่งจับเจ่าอยู่ในที่แคบอย่างงั้นหรอ..มันไม่ต่างจากโดนขังเลยให้ตายสิ

แล้วจะให้เขามาด้วยทำไม


“วันนี้อาจพากลับค่ำหน่อยและพวกป้าน้อยก็ยุ่งกันหมดไม่มีใครมาคอยดูแลเราหรอก เพราะฉะนั้นรอพี่อยู่ที่นี่แหละ เข้าใจ ?”
เขาเม้มปากเป็นเส้นตรง ไม่พอใจถ้อยคำที่อีกฝ่ายพูดขึ้น ครามพูดเหมือนเขาเป็นลูกคุณหนูที่ต้องคอยมีคนมาดูแลหรือเพราะเห็นว่าทำตัวเกะกะสายตาจึงห้ามไม่ให้ออกไปไหน แค่คิดอาการจุกแน่นก็วิ่งแล่นเข้ามาแทรกในอก

“คราม”

เจ้าของชื่อพ่นหายใจดังเฮือก เพียงแค่หันหลังชายเสื้อก็ถูกดึงรั้งไว้ด้วยฝีมือของคนตัวเล็ก

“อย่าทำให้โมโหได้มั้ย”
ทำหน้าไม่พอใจพลางพูดเน้นให้ฟังทีละคำก่อนสะบัดตัวเดินจากไปทิ้งให้อีกคนมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความหม่นหมอง บุญชันเข่าขึ้นมากอดเหมือนกับคนไม่รู้จะทำอะไรนึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมเอากล้องถ่ายรูปมาด้วย อย่างน้อยถ้าพกกล้องมาครามอาจจะใจดีอนุญาตให้เขาออกไปเที่ยวชมในสวนก็ได้ ไม่ใช่ให้มานั่งรออย่างคนไร้ประโยชน์แบบนี้


 
เสียงโหวกเหวกดังไปทั่วทางเดินของสวน ครามปรายตามองเหล่าผู้ชายร่างใหญ่ที่กำลังยกตะกร้าใบโตที่มีผลส้มอยู่ข้างในก่อนจะเทมันออกมาให้พวกคนงานที่เป็นผู้หญิงได้ทำหน้าที่ต่อ คัดแยกผลผลิตตามเนื้องาน หากลูกไหนอยู่ในสภาพซอกซ้ำหรือเน่าเสียก็จะถูกโยนใส่รถเข็นเพื่อเอาไปทำอย่างอื่นแทน ส่วนอันไหนที่ดีหน่อยก็จะถูกนำไปชั่งน้ำหนักขายตามเกรดสินค้า และเตรียมส่งให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่มารับไปขายในตลาด

“เบามือหน่อย”

“อ่ะ..ขอโทษจ๊ะนาย”
ครามเตือนเสียงเข้มเมื่อลูกจ้างเริ่มมักง่าย ใช้วิธีการโยนแทนการวางมันดีๆ หากเขาไม่ได้เข้ามายืนคุมจะไม่รู้เลยว่าบางคนที่ทำงานมาเนิ่นนานใช่ว่าจะดีเสมอไป ยิ่งอยู่นานยิ่งทำงานชุ่ยสิไม่ว่า คนโดนเตือนหน้าเสียเล็กน้อยรีบเอ่ยขอโทษทันที ถ้ารู้มาก่อนว่าเจ้านายจะเข้ามาวันนี้จะไม่เผลอพลาดทำเหมือนเมื่อครู่เด็ดขาด

ครามยืนสอดส่องดูแลตรงส่วนนี้จนพอใจจึงเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง เขาเดินดุ่มไปตรงที่มีรถกระบะจอดแช่อยู่รวมถึงมีบรรดาลูกน้องยืนรายล้อมช่วยกันขนสินค้าขึ้นท้ายรถ พอมีคนเห็นว่าเขากำลังเดินมาก็ต่างพากันหยุดทุกอย่างแล้วหันมายกมือไหว้ตามมารยาทที่ลูกน้องต้องมีต่อเจ้านาย

“ป้าน้อยช่วยทำมื้อเย็นไปให้บุญด้วยนะครับ”
แม้มีหลายอย่างที่ต้องรีบจัดการแต่มีหรือว่าเขาจะหลงลืมใครอีกคนลง เพราะกว่าเขาจะทำหน้าที่เสร็จคงอีกนาน อาจไม่ทันพากลับไปกินข้าวที่บ้านพักพร้อมกัน จึงวานให้ป้าน้อยลูกจ้างที่เขาสนิทมากสุดในไร่ช่วยทำกับข้าวไปให้แทน

 “ได้ค่ะ ว่าแต่คุณครามจะรับด้วยไหมคะ ป้าจะได้เตรียมเผื่อไว้”

“ไม่ต้อง ทำให้บุญคนเดียวพอ”

“งั้นป้าขอตัวไปเตรียมของให้คุณหนูก่อนนะคะ”

ร่างท้วมพยักหน้าแล้วเดินไปทางบ้านของตนเพื่อเตรียมอาหารให้ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ครามไม่ได้มองตาม เขาหยิบสมุดขึ้นมาจดรายละเอียดยิบย่อยนู่นนี่อย่างที่ทำประจำ  วันเก็บผลผลิตวันแรกเขาต้องมาคอยเดินตรวจเช็กยอดสินค้าที่เตรียมพร้อมส่งออกจำหน่ายพอเสร็จตรงนี้ยังต้องไปเคลียร์ค่าจ้างให้บรรดาเหล่าคนงานอีกหลายร้อยชีวิตเป็นเหตุให้วันนี้เขามีภาระล้นตัว





บุญเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด สายลมเย็นๆบวกกับแสงสีนวลและกลิ่นดอกไม้ใบหญ้าช่วยเติมเต็มให้เขากลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย..บ้านไม้กระท่อมที่ครามให้เข้ามาอยู่จะเป็นเนินสูงๆขึ้นมารอบๆเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า หากมองลงไปด้านล่างจะเป็นที่ลาดต่ำกว่าที่ที่เขาเหยียบอยู่ หูได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากข้างล่างจึงหลุบตาต่ำมองดูภาพเหล่าคนงานเดินสวนกันให้ควั่ก มันดูชุลมุนวุ่นวายไปเสียหมด

ไม่กล้าเดินลงไปเพราะรู้ว่าครามคงอยู่แถวๆนั้น บุญเลือกที่จะเดินเลี้ยวไปทางขวา ในเมื่อฝ่ายนั้นบอกเองว่าอีกนานกว่าจะมารับกลับ คงไม่เป็นไรถ้าเขาอยากหลบไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่ง

แล้วค่อยแอบกลับมาให้ทัน

“พี่บุญ”
คนถูกเรียกชะงักกึก ใบหน้าเรียวหันไปตามต้นเสียงก่อนหลุดยิ้มเมื่อเห็นหน้าตาคนเรียก ออกมาไม่ทันไรก็หายเหงาซะแล้ว

เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบวิ่งจู๊ดๆเข้ามาเกาะขาเขาหนึบอย่างกับลูกลิง ใช้แก้มย้อยๆนั่นถูไถที่ต้นขาของเขาไปมาราวกับกำลังออดอ้อน บุญย่อตัวลงให้ตัวเท่ากันกับเด็กเล็ก ยกมือขึ้นลูบหัวทุยด้วยความเอ็นดูก่อนถามกลับ

“ว่าไงครับ กระถินจะไปไหน”
กระถินคือชื่อของเด็กผู้ชายตัวขาวแก้มกลม เอกลักษณ์คือฟันกระต่ายสองซี่ข้างหน้า กระถินเป็นลูกของป้าน้อยหนึ่งในคนงานในไร่เเละเป็นเด็กมนุษย์สัมพันธ์ดีเลิศ ช่างพูดช่างจาขี้อ้อนทำให้ใครหลายคนต่างหลงใหลในความน่ารักนั่นรวมถึงเขาด้วย

“มาหาพี่บุญคร้าบ กระถินอยากพาพี่บุญไปเที่ยวที่ลำธาร”
เด็กชายตัวจ้อยยิ้มกว้างตอบจนเห็นฟันกระต่าย ตอนได้ยินแม่บอกว่าพี่ชายน่ารักอยู่ที่กระท่อมเจ้าตัวรีบวางของเล่นในมือทิ้งจากนั้นก็รีบวิ่งแล่นมาหาถึงที่หวังให้อีกฝ่ายพาตนไปเล่นน้ำ

“ทำไมไม่ชวนแม่ล่ะ”


“แม่ทำงานไม่ว่างพาไป”


“ก็เลยอยากให้พี่พาไปใช่มั้ย”

เพราะกระถินเป็นเด็กเล็กที่อายุน้อยที่สุดในไร่ ส่วนมากลูกคนงานก็โตๆกันหมดแล้วจึงทำให้กระถินไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นหากไม่ได้ไปโรงเรียน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากเด็กน้อยจะรู้สึกโดดเดี่ยวเพราะไม่มีใครคอยเล่นด้วย

“กระถินจะไปกับพี่บุญ กระถินรู้ว่าพี่บุญก็อยากไป”


“แหน่ะ ฉลาดจริง”


“นะๆ ให้กระถินไปด้วยน้า กระถินเหงาแม่ทำงานไม่ยอมพากระถินไปไหนเลย”

เด็กน้อยส่งสายตาปริบๆเหมือนลูกหมากำลังอ้อนวอนขอให้เจ้านายพาไปเดินเล่นและมันได้ผลเมื่อบุญใจอ่อนยวบยอมตามใจเด็กอ้วนกลม

“ครับจะพาไป จับมือพี่แน่นๆล่ะอย่าปล่อย ถ้าหายไปจะไม่ตามหาเลยนะ”


“มือพี่บุญนิ่มกระถินไม่ปล่อยหรอก”

บุญหัวเราะกับวาจาซื่อตรงของเด็กน้อย เขาจับมือกระถินให้เดินไปพร้อมกัน เหล่าคนงานที่อยู่บริเวณใกล้ๆต่างพากันอมยิ้มเมื่อเห็นภาพ ไอ้กระถินมันชอบพูดเจื้อยแจ้วเรื่อยเปื่อยพอมายืนข้างเจ้านายตัวเล็กยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรอบดูอบอุ่น

เหมือนพี่ชายกำลังพาน้องชายไปเดินเล่น

“วันนี้กระถินยังไม่เจอพี่ครามเลย”

ขณะย่ำเท้าเดินเด็กตัวจ้อยก็หาเรื่องชวนคุยไปด้วย มือเล็กจับมืออีกคนแนบแน่นเพราะไม่อยากพลัดหลงกัน  เด็กน้อยชอบเล่นน้ำแต่ถ้าไม่มีแม่หรือผู้ใหญ่พาไปก็จะไม่ได้ไป แล้วนานๆครั้งด้วยกว่าจะได้ไปจึงทำให้กระถินยังไม่สามารถจดจำเส้นทางในการไปธารน้ำได้สักที รู้เพียงว่าอยู่ไม่ไกลจากกระท่อมของพี่ชายมากเท่าไหร่นัก

“หืม ยังไม่เจอเลยหรอ”
บุญปัดกิ่งไม้ที่ยาวเฟื้อยจนบังทางข้างหน้า อีกทั้งระหว่างทางที่เดินยังทั้งชันและขรุขระ ไม่รวมเถาวัลย์ที่โยงระยางขีดกั้นขวางทางมั่วซั่วไปหมด กว่าจะไปถึงที่หมายได้ก็ยากลำบากไม่ใช่น้อย

“ช่าย แต่แม่เจอแล้วเพราะกระถินได้ยินแม่บอกพี่นิดว่าพี่ครามสั่งให้ทำกับข้าวไปให้พี่บุญด้วย”


“อย่างงั้นเหรอ”


“กระถินได้ยินจริงๆนะ กระถินไม่พูดโกหกหรอก”
เสียงพี่ชายเหมือนไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่กระถินรีบเขย่าแขนคนตัวสูงกว่ายิกๆเพื่อยืนยันในสิ่งที่ตนนั้นได้ยินมา

“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรกระถินสักคำ เอ้าถึงแล้ว”

กระถินตาวาวยามเห็นผืนน้ำอยู่ตรงหน้า เด็กอ้วนไม่รอช้ารีบถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงร่างจ่ำม่ำเปลือยเปล่า ขาเล็กเดินเตาะแตะไปใกล้ๆลำธาร มือก็เกาะก้อนหินที่วางระเนระนาดแถวชายฝั่งไปด้วยเพราะกลัวลื่นล้มก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงไปนั่งแช่ในธารน้ำใส

“รู้ใช่ไหมว่าตรงนู้นมันลึกมาก”  บอกพลางชี้นิ้วไปตรงกระแสน้ำไหลเชี่ยว


“กระถินรู้ กระถินจะอยู่แค่ตรงนี้ไม่ไปไหนเด็กขาด พี่บุญเชื่อกระถินสิ”


ได้ฟังก็เบาใจ บุญทอดกายนั่งลงบนโขดหินเอนหลังพิงไปกับก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างบน ลำธารแห่งนี้เป็นสายน้ำอีกเส้นที่ไหลมาจากธารน้ำใหญ่อีกฟากที่ติดกับภูเขาไหลตามร่องหินมารวมกันจนเกิดเป็นแอ่งน้ำขนาดพอเหมาะ น้ำลึกประมาณอกของเขาแต่ตรงชายฝั่งที่เด็กกระถินกำลังแหวกว่ายอยู่ลึกเพียงแค่ครึ่งเข่า   บริเวณโดยรอบมีป่าไม้ปกคลุมหนาทึบ ต้นไม้รกชัฏทำให้สถานที่แห่งนี้ดูรกและอันตราย หากเป็นเพียงคนภายนอกจะไม่รู้เลยว่ามีสายน้ำเส้นนี้อยู่ด้วยหากไม่ได้มาสำรวจ

ร่างบางปิดเปลือกตาลงเมื่อได้เข้ามาสัมผัสธรรมชาติใกล้ๆ เสียงน้ำไหล เสียงนกร้องสร้างความผ่อนคลายให้อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่นานบุญก็ปิดสวิตซ์ตัวเองหลับไป ทิ้งให้เด็กตัวจ้อยยิ้มร่าสนุกเพียงลำพัง

“บุญลงมาได้แล้ว อ้อ..อย่าลืมเอายาไปด้วยล่ะ”


เสียงคนเป็นแม่ดังขึ้นขณะเด็กหนุ่มกำลังนั่งเซ็ทผมอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ คนฟังได้ยินแต่ไม่ได้ตอบกลับเพียงแค่เร่งระยะเวลาในการทำบางสิ่งบางอย่างให้ไวขึ้น เวลาเก้าโมงเช้าหากเป็นวันเสาร์อาทิตย์หรือวันไหนที่ไม่มีเรียน ไม่มีทางที่เด็กคนนี้จะตื่นก่อนเที่ยง..ถ้าไม่ใช่เพราะได้ไปเที่ยวทะเล

รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาแต่งแต้มใบหน้าเนียนเมื่ออาการตื่นเต้นเข้ามาเยือน  นานๆทีจะได้ออกไปเที่ยวที่ไกลๆเหมือนเพื่อนคนอื่นๆบ้าง เป็นใครก็ต้องดีใจและตื่นเต้นเป็นธรรมดา บุญมองสำรวจตัวเองผ่านกระจกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินไปหยิบกะเป๋าเป้มาสะพายบนหลัง ไม่ลืมหยิบกล่องยาตามคำสั่งของแม่ติดมือมาด้วย

ครั้นเดินออกมานอกบ้านปุ๊บ อาโชคที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าก็เอ่ยทักทันควัน

“หือ เอาของไปแค่นี้จริงหรอ”

“อ่าว เห็นแม่บอกว่าไปสองวัน ผมเลยเอาไปแค่สองสามชุด”

คนอายุเกือบสี่สิบหลุดหัวเราะกับคำตอบของเด็กหนุ่มพลางช่วยเอากระเป๋าเป้ใบจิ๋วไปวางไว้ท้ายรถ

“หรือจะไปมากกว่านั้นหรอครับ แต่ผมยังไม่ได้โทรลาครูเลยอ่ะ”

“ไปสองวันเหมือนที่บอกนั้นแหละแค่แปลกใจนิดหน่อยเอง ก็ดูดิแม่เราเล่นหอบกระเป๋าลากเหมือนไปเป็นเดือนตัดภาพมาที่ลูกดันเลือกใช้เป้ใบเท่ามด”

“ก็ผมไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา”

บุญเลิกขมวดคิ้วเปลี่ยนเป็นยิ้มเผล่ให้ผู้เป็นอาแล้วเดินไปตรงประตูรถ พลันต้องหยุดชะงักเมื่อพึ่งสังเกตว่าไม่ใช่รถเก๋งสีดำที่อาโชคใช้ประจำ เท้าเล็กก้าวถอยหลังอัตโนมัติก่อนจะเดินเอี้ยวไปยืนหลบบริเวณหลังรถแทน

วันนี้อาโชคเอารถครอบครัวแบบเจ็ดที่นั่งมาใช้เพราะไปกันหลายคน ไม่ใช่มีเพียงเขากับแม่แต่ฝั่งครอบครัวของอาโชคก็ไปด้วย

จู่ๆก็รู้สึกเกร็งขึ้นมากะทันหัน
สาเหตุเดิมๆ..เข้าหาคนไม่เก่ง

“ลืมอะไรหรือเปล่า”
อาโชคทักถามเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมเปิดประตูเข้าไปนั่ง

“เปล่าครับ”
ส่ายหน้าพร้อมพ่นลมหายใจทิ้ง..เขาไม่ชอบนิสัยตัวเองเลยให้ตาย

“งั้นอาขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา”
พยักหน้าไม่พูดอะไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องพบเจอครอบครัวฝั่งนั้นในเมื่อสามวันก่อนเขาพึ่งไปนั่งกินข้าวเย็นที่บ้านของอาโชคมาหมาดๆ แต่เพราะเด็กหนุ่มมีนิสัยเข้าสังคมไม่เก่ง ชอบเก็บตัวจึงทำให้เรื่องการสนิทสนมกับผู้อื่นอาจต้องใช้เวลามากหน่อยและไม่อยากโดนน้องชายอาโชคถามนั่นถามนี่ด้วย

ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่พักนึงจนคนที่พึ่งขอตัวไปเข้าห้องน้ำเดินกลับมา ร่างสูงใหญ่เลิกคิ้วขึ้นเชิงถามพร้อมกวักมือประมาณว่าให้เขารีบเข้าไปในรถสักที

จนอาโชคนั่งประจำตำแหน่งคนขับเรียบร้อยนั่นแหละบุญถึงก้าวจ้ำๆยืนอยู่ตรงประตูรถก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดราวกับกำลังเรียงความกล้าใส่ตัวเอง มือเรียวเอื้อมไปดึงประตูให้เปิดกว้างและเดาไม่ผิดสิ่งแรกที่เห็นคือสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวพร้อมรอมยิ้ม..ที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูแม้ว่าเขาจะมาช้ากว่าใครทั้งหมดก็ตาม
คนตัวเล็กยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในรถด้วยสีหน้ารู้สึกผิด โทษตัวเองที่เผลอยืนพิรี้พิไรเนิ่นนาน สัญญาว่าครั้งหน้าจะไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วงอีก

“ขอโทษที่มาช้าครับ”

“ไม่เป็นไรจ๊ะ เข้าไปนั่งใกล้ๆเจ้าครามเลย”

น้าผิงเป็นผู้หญิงร่างผอมพูดจาฉะฉาน มีลักยิ้มทั้งสองข้างเป็นเอกลักษณ์หล่อนเป็นน้องสะใภ้ของอาโชค หล่อนให้เขาเรียกว่าน้าผิงมากกว่าป้าผิงเพราะจะได้ฟังดูไม่แก่ รวมทั้งยังเป็นแม่ของคนตัวสูงที่กำลังนั่งจ้องหน้าเขาไม่วางตา

“พี่จะมองผมอีกนานป่าว”


“ก็อยากมองเด็กหล่อ เห็นแต่งตัวนานนึกว่าอยากให้คนมอง”


“ไม่ได้ออกมาช้าเพราะแต่งตัวนานซะหน่อย”
เพราะแม่นั่งข้างคนขับก็คืออาโชค เบาะข้างหน้ามีลุงภาคพี่ชายอาโชคที่หลับสนิทกับน้าผิงจับจองอยู่ ทำให้เขาต้องมานั่งเบาะหลังสุดข้างๆพี่ผู้ชายตัวโตไม่มีสิทธิ์ได้เป็นฝ่ายเลือกที่นั่ง

“แล้วทำไมออกมาช้า ขี้หรอ”
คราวนี้บุญตวัดตามองขุ่นๆ เจอครั้งแรกไม่เท่าไหร่แต่พอเจอครั้งที่สองไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีนิสัยชอบพูดจากวนอารมณ์คนอื่น บุญถอนหายใจเสียงดังให้คนข้างๆรู้ว่าเขารำคาญพลางหยิบโทรศัพท์พร้อมหูฟังขึ้นมาเสียบใส่หูเพื่อปิดกั้นทุกสิ่ง เขาเลื่อนหาการ์ตูนดูในระหว่างทาง

“ดูไรอ่ะ ”
มั่นใจว่าไม่ถึงสองนาทีผู้ชายคนเดิม หน้าเดิมๆก็กระเถิบตัวเข้ามาชิดใกล้จนเนื้อตัวทั้งสองคนสัมผัสกัน ไม่พอยังชะโงกหัวลงมาดูหน้าจอมือถือราวกับสนใจนักหนาว่าเขากำลังทำอะไร... เหมือนพี่เค้าเหงามากจนไม่รู้จะทำอะไรจนต้องมายุ่มย่ามกับเขาแทน

“วันพีช”


“ขอดูด้วยดิ”


 “ทำไมพี่ไม่ดูหนังของตัวเองให้จบล่ะ” ถามพลางบุ้ยปากไปทางมือถืออีกคนที่หน้าจอฉายหนังค้างไว้


“ก็อยากดูวันพีชอ่ะ นะๆขอดูด้วยหน่อย”
เหงาจริงๆด้วยแหละ...บุญรำคาญแต่ก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายจึงเผื่อแผ่ให้คนตัวสูงได้ดูด้วย มือเล็กถอดหูฟังด้านขวาออกแล้วส่งให้ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ยิ้มแฉ่งรับไปใส่อย่างเร็ว

ตอนแรกเหมือนจะดีและไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก ถ้าหากคนตัวสูงไม่ขยับยุกยิกไปมาก่อนจะทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด

“ผมหอมจัง ใช้แชมพูยี่ห้อไร”


“จะ จำไม่ได้หรอก”


“เห้ยได้ไงว้า ลองนึกดูก่อน”
บุญกะพริบตาพยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ามา อดตกใจไม่หายเมื่อจู่ๆคนข้างกายนึกบ้าอะไรขึ้นมาถึงก้มลงมาสูดดมผมเขาจนเกิดเสียงแล้วยังมีหน้ามาถามหายี่ห้อกลิ่นแซมพูกับเขาอีก

“ซันซิลสีชมพูมั้ง โอ๊ย..ผมจำไม่ได้หรอก ไว้จะกลับไปดูให้ละกัน”


“จริงดิ”


“ผมไม่โกหกพี่หรอก”

เขาทำทีบอกปัดก่อนหันกลับมาจดจ่ออยู่กับการ์ตูนต้องเรียกสมาธิใหม่หลังจากโดนก่อกวนไม่หยุดพลางกระเถิบตัวไปชิดขอบประตูเมื่อพี่ผู้ชายเริ่มเขยิบตัวเข้ามาติดหนึบตัวเขามากกว่าเดิม ไหล่ชนไหล่ ขาชนขาจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้เล็ดลอด

“พี่ขยับออกไปหน่อยได้มั้ย”


“ตอนนี้พี่เคยดูแล้ว เปลี่ยนเป็นตอนอื่นได้ป่ะ”

ทำหูทวนลมไม่ทำตามแถมยังเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย
เด็กหนุ่มตัวผอมถอนหายใจระอา ขี้เกียจเซ้าซี้อยากนั่งเบียดก็นั่งไป

“แต่ผมยังไม่เคยดู”
และต้องกลับมาพ่นเถียงสู้กับคนๆเดิมอีกรอบ


“ค่อยกลับมาดูไงตอนนี้พักไว้ก่อนค่อยกลับมาดูตอนพี่ไม่อยู่”


“พี่ก็ดูในโทรศัพท์ของตัวเองไปสิ ผมจะดูตอนนี้ให้จบถึงจะเปลี่ยน”


“คนอะไรเตี้ยแล้วยังใจร้ายอีก”


“คนอะไรโตแล้วยังงี่เง่าอีก”

ราวกับเกิดช่วงเดดแอร์ ภายในรถเงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่ในรถ บุญเงียบ ครามเงียบ..และ

“หึ”
เสียงหัวเราะดังมาจากที่นั่งคนขับ

 “ลุงหัวเราะอะไร”
ครามตะเบ็งสุดเสียง ใบหูขึ้นสีระเรื่อเมื่อไม่ใช่เพียงคนเดียวที่ได้ยิน พ่อแม่และน้าพรก็ได้ยินถึงยกมือมาขึ้นมาปิดปากกลั้นขำกันอย่างหนัก

“ก็หัวเราะคนแก่ที่ทำตัวงี่ง่าจนโดนเด็กว่าน่ะสิ”


“ผมยังไม่แก่สักหน่อย”
โชคมองหลานชายตัวดีที่มีสีหน้าบูดเบี้ยวก่อนจะต้องหัวเราะหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่ามันยกมือไปเขกหัวคนตัวเล็กกว่าไม่แรงนัก

“เจ็บ”


“ก็ทำให้เจ็บ”
ฝ่ายผู้ใหญ่ดีใจเพราะอย่างน้อยเด็กทั้งสองคนก็เข้ากันได้..ถึงจะเถียงกันแทบตายสุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม..ภาพที่โชคเห็นผ่านกระจกคือหลานชายไม่ได้ถอดหูฟังหรือส่งคืน ไม่แม้แต่จะผละตัวออกห่าง ถึงจะโดนอีกฝ่ายประมาสแต่ก็ยังยอมนั่งดูการ์ตูนใกล้ๆบุญจนถึงทะเล






“ไม่คิดว่าจะเสร็จทันแฮะ”

มือหนายื่นเงินค่าจ้างให้พวกลูกน้องจนถึงคนสุดท้ายที่ต่อคิว จากที่คิดว่าต้องเสร็จเกือบพระอาทิตย์ตกดินไปๆมาๆดันเสร็จก่อนสี่โมงเย็นอย่างเหลือเชื่อ

“แหม ก็วันนี้นายมาคุมทั้งทีพวกผมเลยต้องโชว์ฝีมือสักหน่อย”

โชว์ฝีมือที่ว่าคือรีบเร่งทำงานให้เสร็จไวกว่าทุกวันหรือเพราะวันนี้เงินเดือนออกด้วยแหละพวกคนงานจึงใส่พลังไม่ยอมพักเที่ยงกันทีเดียว ฝ่ายลูกน้องยิ้มร่าพนมมือขอบคุณผู้เป็นนายก่อนรีบเอาเงินยัดใส่กระเป๋าตัง รู้ๆกันว่าคนอย่างครามเข้มงวดก็จริงแต่หากทำงานไม่ขาดตกบกพร่องและรวดเร็วเป็นสิ่งที่ผู้เป็นนายชอบใจที่สุด

“หรือเพราะอยากรีบรับตังจะได้รีบไปซื้อเหล้ามาตั้งวงดื่มกันมากกว่า”


“อันนี้มีความจริงผสมอยู่ด้วยเพราะงั้นผมจะไม่เถียงครับ”

.
.
.
ต่อ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2019 19:47:19 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
คนเป็นนายหัวเราะหึให้กับสีหน้ายิ้มแย้มนั่น ยังไม่ทันนั่งพักป้าน้อยก็เดินเข้ามาพร้อมน้ำเย็น

“เหนื่อยไหมคะ”
ป้าน้อยถามขณะส่งแก้วน้ำให้

“นิดหน่อยครับ ป้าไม่ต้องทำอาหารไปให้บุญแล้วนะครับพอดีผมจะกลับแล้ว”

ทีแรกว่าจะค้างคืนที่บ้านพักทว่าเขากลับเปลี่ยนใจบินกลับกรุงเทพรอบค่ำแทน

“คุณครามบอกป้าช้าไปเพราะป้าพึ่งเอาอาหารไปให้คุณหนูเมื่อกี้นี่เองแต่ป้าไม่เจอคุณหนูหรอกค่ะ”

“บุญไปไหนหรอครับ”

“พวกก้อยบอกว่าเห็นคุณหนูจูงมือไอ้กระถินเดินไปแถวๆลำธารค่ะ คงจะอ้อนให้คุณหนูพาไป”

“อ่อ ครับ”
ครามยื่นแก้วน้ำส่งคืนคนอายุมากกว่า มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจรถออกมา
“เนี่ยป้ากำลังก็จะไปตามมันกลับแล้ว นิสัยไม่ดีชอบแอบไปไหนไม่บอก”

“งั้นป้าไปพร้อมผมเลย ผมจะได้ไปรับบุญกลับด้วย”

ไม่อยู่รอฟังป้าน้อยตอบ เขาก็เดินนำร่างท้วมไปที่รถ ขับอ้อมไปทางถนนลาดยางเพียงไม่ถึงห้านาทีก็หยุดจอดหน้าทางเข้า จะเรียกว่าทางเข้าก็ไม่น่าใช่มันเป็นแค่ช่องโหว่ให้เดินเข้าไปง่ายกว่าทางอื่นก็เท่านั้น พื้นที่ตรงนี้ล้วนเป็นป่าทั้งหมดที่ถูกปล่อยให้รกร้างเพราะไม่รู้จะปลูกหรือสร้างอะไรเพิ่ม
ครามยื่นแขนให้ป้าน้อยเกาะเอาไว้ก่อนเดินเข้าไป แม้ยังไม่มืดค่ำทว่าแสงแดดก็เริ่มอ่อนลงตามกาลเวลาหมุนเปลี่ยน หูได้ยินเสียงน้ำไหลเชียวกับเสียงนกร้องขณะย่างกรายเข้าไปลึกขึ้นจนที่สุดก็เห็นธารน้ำใสอยู่ตรงหน้า

และภาพเด็กตัวเล็กกำลังนั่งดูผู้ใหญ่คนนึงหลับคอพับอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่

“กระถิน”

“แม่”

สองแม่ลูกประสานสายตาแล้วส่งเสียงเรียกพร้อมกัน

“ดื้อนักเดียวหนีไปไหนไม่คิดจะบอกแม่แล้วใช่ไหม”

เด็กอ้วนตาเบิกโพลงเพราะตกใจที่แม่มาหาถึงที่ คนเป็นแม่ก้าวพรวดเข้ามาประชิดตัวลูกพร้อมว่าเสียงเขียวทว่าลูกน้อยรีบยกนิ้วขึ้นมาทำท่าจุ๊ปาก

“แม่เบาๆ พี่บุญหลับอยู่”

เด็กน้อยเล่นน้ำเสร็จนานแล้วแต่พี่ชายยังหลับอยู่ไม่ยอมตื่นสักที ไม่กล้าปลุกด้วยเพราะเป็นคนขอให้พามา ทำได้แต่นั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆมองตาปริบๆ รอให้พี่ชายตื่นขึ้นมาเอง

น้อยหยิกแขนลูกชายด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะลากไอ้ตัวดีให้หลบเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาแทรก ครามช้อนตัวคนหลับขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว

“พี่ครามจะพาพี่บุญไปไหน กระถินขอไปด้วยได้มั้ย”

“แกจะไปยุ่งวุ่นวายกับคุณหนูไปถึงไหน มานี่กลับบ้านกับแม่”

“โอ๊ยแม่ เบาๆหูกระถินจะขาดเอา”
เด็กน้อยร้องโอยเมื่อโดนแม่ดึงหูจนหัวเอียงไปตามแรงดึง
 
“ป้าขอบคุณและก็ขอโทษคุณครามด้วยนะคะ งั้นป้าขอตัวกลับก่อนหากมีอะไรให้ป้าช่วยก็โทรมานะคะ”

ครามเพียงเเค่ยิ้มตามให้ตามมารยาทที่มีต่อคนอายุมากกว่าไม่วายใช้ขาเตะเบาๆไปที่ก้นเจ้าเด็กอ้วนด้วยความมันเขี้ยว หยุดยืนนิ่งรอให้สองเเม่ลูกเดินนำออกไปก่อน

วินาทีที่ตาคมกริบหลุบต่ำลงเป็นจังหวะเดียวกับการลืมตาตื่นของใครบางคน

ร่างน้อยสะดุ้งตกใจผละห่างเมื่อเห็นใบหน้าหล่ออยู่ตรงหน้าแล้วก็ต้องตกใจซ้ำสองที่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกอุ้มจนตัวลอย

“ปล่อยผมลงได้เเล้ว”


“ขี้เซา”
ยอมทำตามอย่างง่ายทว่าทันทีที่เท้าอีกฝ่ายเหยียบพื้นริมฝีปากสีสดก็โดนขโมยฉกจุ๊บด้วยความไว ถึงแม้มันจะเป็นเสี้ยววินาทีสั้นๆแต่เด็กที่หันหลังไปมองพอดีถึงกับตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง

“แม่ เมื่อกี้ๆ”
กระถินตกใจจากสิ่งที่เห็น มือยื้อแขนมารดาให้หยุดเดิน

“อะไรของแกอีกไอ้กระถิน”

“เมื่อกี้กระถินเห็นพี่คราม..”

“ตายแล้วแม่ลืมตากผ้า ! กระถินรีบเดินเร็วๆไม่งั้นแม่จะปล่อยเอ็งทิ้งไว้ในป่านี่แหละให้เสื้อมันกินเป็นมื้อเย็น”
พูดไม่ทันจบคนเป็นแม่ก็ร้องเสียงสูงก่อนรีบจ้ำอ้าวโดยมีเด็กอ้วนวิ่งร้องไห้โฮตามหลังตลอดทาง

“ฮือออ ไม่เอาแม่จ๋าเเม่รอกระถินด้วย”




“จะไปไหน”

ครามไม่ปล่อยให้คนที่มีความผิดหนีไปรีบจัดการรวบตัวร่างเล็กเข้ามากอด ใบหน้าคมก้มลงคลอเคลียแก้มนิ่มก่อนฝังจมูกลงหนักๆ กลิ่นหอมละมุนกำลังทำให้อารมณ์ดิบในตัวเขาเริ่มปะทุ ยิ่งเจ้าลูกชายตัวดีเผลอไปแตะโดนสะโพกอีกคนแม้จะมีกางเกงขวางกั้นก็ไม่อาจต้านความกระหายในเรื่องอย่างว่าได้เลย มันมีแต่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่กลับรึไง”

“ค่อยกลับ ตอนนี้พี่อยากเล่นน้ำทำงานมาเหนื่อยๆ เหนียวตัวไปหมด”

สาบานได้ว่าบุญไม่ได้กลิ่นเหงื่อของคนพูดแม้แต่น้อย อีกอย่างอากาศใช่ว่าจะร้อนอบอ้าว แต่ถ้าครามหมายมั่นอยากทำอะไรเขาคงไม่มีสิทธิ์ห้าม

“ตามใจแต่ผมไม่ลงไปด้วยหรอกนะ”

“อืม ขึ้นไปรอข้างบนไป”

กายสูงปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ เขาถอดเสื้อตัวนอกตามด้วยเสื้อยืดและกางเกงจนเหลือเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวทั้งร่าง จากนั้นจึงส่งเสื้อผ้าให้คนใกล้ตัวถือไว้ ขายาวก้าวลงน้ำด่ำดิ่งสู่ธารน้ำใสค่อยๆแหวกว่ายไปที่ลึก

คนไม่ลงน้ำเดินขึ้นไปนั่งรอตรงโคนไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ม่านสายตามองดูเรือนร่างกำยำขยับเคลื่อนตัวอยู่ในสายนทีที่ชุ่มฉ่ำ ใบหน้าได้รูปมีสีหน้าสดชื่นขึ้นเมื่อได้ลงไปแช่ในน้ำที่น่าจะเย็นเอาเรื่อง
ครามเป็นคนขี้ร้อนจึงชอบว่ายน้ำเป็นงานอดิเรก ต่างจากเขาที่ไม่โปรดปราณกีฬาชนิดนี้สักเท่าไหร่ ทำมากสุดคือการนั่งเอาขาแช่ลงไปในน้ำ

ประมาณยี่สิบนาทีคนตัวสูงก็เดินขึ้นมาจากธารน้ำ เขาลุกขึ้นเตรียมตัวกลับก่อนจะเผลอถอยหลังเมื่อใบหน้าหล่อเหลาฉายรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“คราม !”
ร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆครามก็ปัดมือเขาออกจนเสื้อผ้าตกพื้น พอตั้งท่าจะถามว่าเป็นอะไรกลับโดนฉุดรั้งให้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงอีกครั้ง เพราะเนื้อตัวของครามยังคงเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้าและนั่นมันทำให้เสื้อแขนยาวที่เขาสวมอยู่เปียกไปด้วย

“เปียกหมดเลย อื้อออ”
ร่างสูงปิดปากคนพูดด้วยปากของเขา แลบลิ้นเลียไปบนกลีบปากบางนั่น จุ๊บซ้ำๆย้ำๆอยู่สักพัก ไล้เลียเบาๆตรงริมฝีปากล่างบังคับให้คนในอ้อมกอดเผยอปากแต่คงยากหน่อยเพราะแมวน้อยแสนพยศไม่ยอมให้เขาได้ฉกชิมความหวานนั่นได้ง่ายๆ

“จะทำอะไร ปล่อย”
บุญผลักร่างหนาให้ถอยห่างกำปั้นเล็กๆทุบแผงอกหนาให้หยุดยุ่งวุ่นวายกับปากเขาเสียที แต่มีหรือที่คนอย่างครามจะสะทกสะท้าน ไม่ยอมให้จูบที่ปากก็หันมาจูบบนพวงแก้มทั้งสองข้างแทน จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมของร่างเล็กคนเข้าเต็มปอดก่อนเลื่อนลงมาซุกไซ้ตรงลำคอขาวจัดการดูดเม้มทำรอยทิ้งไว้หนึ่งที่

“หอม”
น้ำเสียงสั่นพร่าเปร่งออกมาจากจิตใต้สำนึกของเขาล้วนๆ ตอนแรกว่าจะไม่ทำแล้วยอมอดทนค่อยกลับไปชำระความเรื่องที่แอบออกมาโดยไม่ฟังคำสั่งของเขา

พลันเห็นสีหน้าล่องลอยของคนตัวเล็กที่ดูเหม่อจนเขาอยากจะหยอกให้โมโหเล่น..ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่กอดเดียวจะทำให้ความต้องการที่ดับลงลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่..ไม่สนแล้วว่าตอนนี้กำลังอยู่ที่ไหน

แม้ยังอยู่ในป่าก็ตาม

“โอ๊ย ! ”
บุญหลุดเสียงร้องเมื่อฟันคมกัดลงมาตรงหัวไหล่ไม่เบานัก ริมฝีปากร้อนระอุเลื่อนขึ้นมาจูบปาก จูบแก้ม..หน้าผากก่อนย้ายไปขบเม้มติ่งหูขาวพร้อมพรั่งพรูลมหายใจร้อนผ่าวที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้สิ่งที่เขากำลังจะทำในอีกไม่ช้า

“ไม่เอาคราม ผมไม่เอา”
และเป็นไปตามคาดเมื่อเหยื่อเริ่มจะรู้ชะตากรรมของตัวเองถึงได้รีบออกปากห้ามปราม

“ชู่ว เงียบๆถ้าเราเสียงดังพวกชาวบ้านอาจมาเห็นก็ได้หรืออยากให้คนอื่นรู้ว่าเราเป็นผัวเมียกัน ไม่ใช่พี่น้องอย่างที่หลายคนเข้าใจ”

ไม่เพียงแค่ขู่ยังสอดมือเข้าไปใต้เสื้อสีครีมสะกิดตุ่มเม็ดเล็กทั้งสองข้างหวังช่วยปรนเปรอให้ใครอีกคนมีอารมณ์ร่วม ใบหน้าคมเลื่อนลงมานัวเนียที่ลำคอระหงทว่าบุญยังคงขืนตัวหนี

“คราม..ขอร้องไม่เอาที่นี่”

ตาคมกริบจ้องใบหน้าเล็กที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง มือขาวเอื้อมมาจับมือซ้ายของเขาให้แนบลงบนแก้มใส ดวงตาฉายชัดถึงอาการตื่นตระหนกและหวาดหวั่น น้ำเสียงเว้าวอนที่ส่งมาคล้ายกำลังอ้อนขอให้เขาปล่อยท่าเดียว คงคิดว่าทำอย่างนี้แล้วเขาจะใจอ่อนกลับกันมันยิ่งทำให้เขาตบะแตก
ในอกรุ่มร้อนอยากแทรกกายสอดใส่แล้วกระแทกไม่ยั้งให้นอนครางอยู่ใต้ร่างจนขาดใจ

“ในป่าเรายังไม่เคยทำกันเลยมันอาจจะออกมาดีกว่าบนเตียงก็ได้ใครจะรู้”

“ไม่เอาครามอย่าทำอะไรบ้าๆนะ”

“มันไม่ใช่เรื่องบ้าๆสักหน่อย”

จบคำเขาก็จัดการถอดเสื้ออีกคนออกเพียงแต่มันไม่ง่ายเลยเมื่อบุญยังไม่ยอมเลิกพยศสักที ทั้งดิ้นทั้งถีบใช้กำปั้นทุบไม่ยั้ง หนักสุดคือจะใช้หัวเข่าถีบไปที่จุดอ่อนของเขาให้ได้ แต่โชคดีที่เห็นก่อนเลยหลบทัน ไม่เช่นนั้นความกระหายคงมอดดับ


“หยุดดิ้น !”
เขาทนไม่ไหวตะคอกใส่หน้า

 “ผมยอมครามทุกอย่าง แต่ขอเถอะมันต้องไม่ใช่ที่นี่”

บุญปรอยตามองพร้อมพนมมือขอความเห็นใจ กลางป่ากลางเขาให้มาทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงน่ารังเกียจเขายอมไม่ได้ ครามไม่อายแต่เขาอาย

“งั้นก็ยอมให้พี่เอาที่นี่แหละ”

“คนบ้า ! แหกตาดูบ้างว่าที่นี่ที่ไหน ไม่อายฟ้าอายดินบ้างหรือไง” เพราะความโกรธจึงเผลอขึ้นเสียงโดยไม่ตั้งใจ

“ปากเก่งจังแฮะ งั้นช่วยสนองให้เก่งเหมือนปากด้วยล่ะ”

ไม่รีรอครามกดจูบบนริมฝีปากสั่นระริกนั่น ขบเม้มหนักหน่วง ขยี้ทั้งปากบนปากล่างอย่างหยาบคาย มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังก่อนเลื่อนมาด้านหน้าบีบสองเม็ดเล็กที่ไวต่อสัมผัสมือเขาเหลือเกินก่อนจะจิกเล็บลงไปเพื่อให้ฝ่ายนั้นเปิดปากครางออกมาแต่คนดื้อดึงยังใจสู้ไม่ยอมอ้าปากจนมือแกร่งต้องเปลี่ยนไปจับยึดปลายคางไว้มั่น
โดนต่อต้านมากๆเขาก็ชักรำคาญแล้วเหมือนกัน

“คิดดีแล้วใช่มั้ยว่าจะดื้อกับพี่”
ดวงตาสีดำสนิทสบเข้ากับตาเรียวสีสวยราวกับกำลังถามทางสายตา ครามเพิ่มน้ำหนักมือที่จับปลายคางไว้จนคนถูกกระทำหน้าเหยเก บุญทั้งเจ็บใจทั้งน้อยใจที่ครามทำเหมือนเขาเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้นึกอยากเอาที่ไหนก็ได้ไม่เลือกที่อย่างงั้นเหรอ แม้ไม่มีน้ำตาประจานความอ่อนแอแต่ในใจร้าวระทมสุดจะอดกลั้น ขัดขืนไปก็เท่านั้น..ดิ้นรนหนีก็ไม่เป็นผล

สองมือยกขึ้นเกาะแขนแกร่ง ซบใบหน้าลงบนแผงอกกว้างอย่างยอมแพ้ ศักดิ์ศรีเพียงน้อยนิดที่ยังเหลือถูกทำลายป่นปี้จนย่อยยับ..ฮึดสู้ไปก็ไม่มีประโยชน์ในเมื่อครามไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาได้ลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองเลยสักครั้ง

“หึ ยอมเเต่เเรกก็จบ”

ครามยิ้มเยาะแล้วจัดการร่างตรงหน้าให้เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าอวดความขาวเนียน เขากดไหล่บังคับให้บุญนั่งลงพิงกับต้นไม้แล้วจับสองขาตั้งฉากกับพื้นดิน แยกออกกว้างพอที่จะแทรกกายเข้าไปนั่งได้แล้วพุ่งกระโจนเข้าหาร่างเล็กซุกไซ้นัวเนียเหมือนรอเวลานี้มานาน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผิวบุญขาวมากเมื่อเขาบีบขยำส่วนไหนแรงๆมันก็จะทิ้งรอยนิ้วมือไว้

ร่างสูงสอดมือเข้าไปใต้สะโพกมนบีบเคล้นก้อนนุ่มนิ่มอย่างไม่คิดปราณี ปากพรมจูบไปทั่วดวงหน้าเนียนใส ไล่จูบตั้งแต่หน้าผาก แก้ม จมูกและริมฝีปากหอมหวาน คราวนี้บุญยอมเปิดปากให้เขาแทรกลิ้นควานเข้าไปบดเบียดดูดลิ้นเล็กเล่นอย่างหิวโหยทว่าบุญกลับไม่ยอมจูบตอบ ครามจิ๊ปากก่อนกัดแรงๆตรงริมฝีปากล่างอีกคนจนได้เลือด

“โอ๊ย จะ..เจ็บ”

“สนองให้พี่หน่อยอย่ามัวแต่นั่งทื่อเป็นท่อนไม้”

บุญกลืนก้อนสะอื้นลงคอ สองมือประคองใบหน้าหล่อก่อนจะแลบลิ้นออกมาตวัดรุกไล่กับลิ้นอุ่นจนเกิดเสียงเฉอะแฉะจากการแลกน้ำลายของคนทั้งสอง

“อืม ไม่ไหว พี่ไม่ไหวแล้ว”

เขากล่าวเสียงเครือเรือนร่างของคนตัวเล็กทำให้แก่นกายของเขาโป่งพองออกมาจนเห็นได้ชัด ความเสียวซ่านพุ่งสูงจนเขาต้องเพิ่มแรงขบกัดไปตามผิวเนื้อเนียนจนเกิดรอยฟันจากนั้นก็ใช้ลิ้นละเลงอีกทีสลับกับต้องฟังเสียงร้องที่สื่อถึงความเจ็บปวดไปด้วยแต่เขาหาได้สนใจไม่

“อึก เจ็บ”

กลิ่นหอมกระตุ้นให้ตรงส่วนนั้นของเขาปวดร้าวแต่เขายังอดทนรอให้ถึงเวลาเหมาะสมแล้วค่อยปลดปล่อยให้สาสม..ครามส่งนิ้วร้ายล้วงลึกเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มหมุนคว้านไปมาแล้วเพิ่มเป็นสองนิ้วก่อนจะเริ่มดึงเข้าดึงออก

“อ๊ะ อ๊ะ..เบาหน่อย”

ยิ่งเสียงครางกระเส่าดังมากเท่าไหร่เข้ายิ่งเร่งใส่เข้าใส่ออกเร็วมากเท่านั้น มือข้างที่ว่างรวบกำก้อนเนื้อขนาดเล็กมาไว้ในมือรูดขึ้นลงตามแรงอารมณ์ จากเบาเนิบนาบกลายเป็นหนักหน่วงขณะนิ้วมือก็ยังไม่หยุดจาบจ้วงช่องทางเล็กแคบจนเจ้าของร่างหอบหายใจแทบไม่ทัน ใบหน้าน่ารักเห่อแดง แผ่นอกกระเพิ่มขึ้นลงวูบไหวราวกับภูเขาไฟกำลังระเบิด

“อ๊ะ..พอคราม อ๊ะ”


“ใกล้แล้วสินะ”


เขาดูออกว่าร่างกายอีกคนเริ่มเกร็งเครียดจึงแช่นิ้วค้างไว้ในผนังอ่อนนุ่ม ส่วนมือขวายังคงไม่หยุดให้จังหวะกระชั้นถี่พลางใช้นิ้วโป้งขยี้ส่วนปลายไปด้วย ไม่นานน้ำขาวขุ่นก็ไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนมือหนา

ครามมองร่างอ่อนปวกเปียกที่พึ่งเสร็จสมไปก่อนหน้าด้วยความใคร่กระหาย ..ถึงทีเขาแล้ว

กายสูงลุกขึ้นถอดบ๊อกเซอร์ออกจากตัวเผยความดุดันที่ขยายความพร้อมจนคนใต้ร่างรีบเบือนหน้าไปอีกทาง มุมปากกระตุกเมื่อเห็นท่าทางเขินอายนั่นก่อนจะบงการจัดท่าทางให้ร่างบางนอนราบไปกับพื้นหญ้า

“เจ็บหน่อยนะ”

เพราะไม่มีเจลหล่อลื่นหรือถุงยาง..เขาจับสองขาวางบนบ่า ถูไถเนื้อร้อนตรงช่องทางคับแน่น นับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะ..

“อื้ออออออ”
ก้มลงประกบปากจูบดูดดื่มปิดกลั้นเสียงร้องเมื่อเขายัดแก่นกายเข้าใส่ช่องทางด้านหลังจนมิดด้าม

“อ๊า บุญรัดพี่แน่นชิบ”

เขาสูดปากคราง กดแช่แก่นกายค้างไว้สักพักก่อนจะค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆแต่เพราะว่าคนใต้ร่างรัดเขาแน่นเพียงแค่เขาขยับอีกฝ่ายก็ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ ใบหน้าแหงนหงายร้องครวญครางรองรับความป่าเถื่อน มือจิกเล็บลงบนกล้ามแขนอย่างไร้ที่ยึดเหนี่ยว..และไร้ซึ่งความกระสันมีเพียงความรวดร้าวที่ได้รับ น้ำใสๆไหลรินเมื่อมันทั้งแสบทั้งเจ็บเกินจะรับไหว

“ฮึกเจ็บ เอาออกไป”


“อ๊าา อย่าขอในสิ่งที่พี่ทำไม่ได้”

ตัวเขาเองก็ปวดไม่แพ้กัน อันที่จริงเขาต้องเล้าโลมและค่อยๆทำด้วยความอ่อนโยนเพราะครั้งนี้ไม่มีตัวช่วย เพียงแต่ความเห็นแก่ตัวมันมีมากกว่าจึงเลือกมองข้ามเสียงสะอื้น..ตัดสินใจกลับมาขยับแก่นกายให้จมมิดเข้าไปในช่องทางคับแน่นจนสุด ถอดออกมาก่อนจะเสียบเข้าไปใหม่พราวเดียวแล้วก็เอาออกและกระแทกใส่เข้าไปใหม่ทำอยู่อย่างงั้นซ้ำๆ

โดยไม่สนว่าคนโดนกระทำจะสาหัสเพียงใด..

บุญปล่อยให้หยาดน้ำพรั่งพรูออกมาระบายแทนสิ่งที่ต้องโดน ได้แต่นอนเป็นที่รองรับอารมณ์ใคร่อย่างไม่รู้ว่ามันจะจบเมื่อไหร่..เสียงกระเส่าของร่างสูงบ่งบอกได้ดีว่าคงมีความสุขมากกับการได้แทรกเอ็นร้อนเข้ามาในตัวเขา ต่างจากเขาที่ต้องร้าวระบมเจ็บชาไปทั่วร่าง

“อื้ม บุญรัดพี่โคตรแน่น”
ลำสวาทเสียดสีกับผนังอ่อนนุ่มไม่มีการผ่อนแรง ไม่มีความอ่อนโยนครามกระแทกกระทั้นเข้าออกหนักหน่วงสะโพกสอบยังคงดึงเข้าดึงออกใส่ร่างเล็กครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่หยุดพัก
ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นจับสองขาเรียวให้แนบติดไปกับหัวไหล่ สะโพกมนลอยไม่ติดพื้นเพราะสองขาถูกจับโย้ไปข้างหน้าให้อยู่ในท่าคู้งอ

“อ๊ะ อ๊ะเจ็บ”
การร่วมรักในท่านี้ทำให้แผ่นหลังขาวโยกคลอนไปกับพื้นหญ้าและก้อนหินเล็กๆที่วางเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด ยิ่งครามซอยถี่หนักหน่วงผิวเนื้อขาวก็ไหลขูดไปตามแรงจนเป็นแผล

“เจ็บ ครามผมเจ็บ”


“ทนหน่อยเด็กดี”
ครามก้มลงคร่อมทับร่างที่แทบจะพับครึ่งก่อนจะกระหน่ำแทงแก่นกายใส่คนใต้ร่างอย่างบ้าคลั่ง

เขาครางไม่ขาดปาก ยิ่งขยับโยกรุณแรงเท่าไหร่แก่นกายมันก็ยิ่งเข้าไปลึกจนสร้างความเสียวมากเท่านั้น
นี่คือเหตุผลที่ยัดเยียดให้อีกคนอยู่ในท่านี้เพราะจะได้รองรับจังหวะการสอดเสียบของเขาได้แนบแน่นยิ่งขึ้น

ลำเนื้อกระทบโพรงเนื้ออุ่นกระแทกดุดันจนเกิดเสียง ร่างสูงบีบคลำแก้มก้นก่อนแบะออกจากกันให้กว้างขึ้นเพื่อจะได้สอดแทรกได้ถนัดถนี่ มันสร้างความลึกให้อีกคน แต่สร้างความรวดร้าวให้กลับอีกคน

“อืมมม พี่ชอบเวลาได้ขยับอยู่ในตัวบุญ”

เหงื่อกาฬไหลรินไปทั่วร่างกำยำความเสียซ่านไหลวนอยู่ในร่างกาย ครามเกร็งแขนจนเส้นเลือดปูดปนในจังหวะสุดท้ายมือที่ขยำก้นนิ่มเผลอใช้เล็บจิกสุดแรงจนบุญร้องเสียงดัง

เขาก้มจูบหน้าผากราวกับขอโทษเเต่ก็กลับมากระหน่ำใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางกระตุกเกร็ง
แม้จะมีความกระสันซ่านเข้ามาแต่มันน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับการต้องปวดแสบปวดร้อนในช่องทางด้านหลัง

“อ๊ะ อ๊ะพอก่อน” 

“อื้ออ ใกล้เสร็จแล้วหน่า” 

ครามตอบเสียงสั่นระโหยก่อนปล่อยขาทั้งสองข้างให้มาตวัดรอบสะโพกสอบ ลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมคนบนตัว เขาเดินถอยออกมายืนในที่ยังพอมีแสงแดด บุญคล้องคออีกฝ่ายตามอัตโนมัติ กลีบปากบ่วมเจ่ออ้าออกเมื่อครามสอดลิ้นเข้ามาเลาะเล็มไปทั่วข้างในเกี่ยวพันลิ้นอุ่นขณะมือร้ายก็จับเอวบางให้ขยับขึ้นลงตามใจตัวเอง

ครามเร่งจังหวะให้กระชั้นชิดขึ้น ถอนปากออกมาเพื่ออยากจับจ้องใบหน้าแดงก่ำเจ้าของเรือนร่างหอมหวานที่กำลังถูกเขาจับโยกขึ้นลงตามแรงมือ พร้อมกับขยับเอวรองรับความหระหายอยู่เบื้องล่าง 

“เสียวโคตร อ๊าาาาาา”
ผนังอ่อนนุ่มตอดรัดท่อนร้อนๆของเขาถี่ยิบ สักพักร่างกำยำก็กระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยหยาดน้ำรักเข้าไปในผนังนุ่มหยุ่น มีบางส่วนที่ล้นทะลักออกมาเปื้อนซอกขาของคนตัวเล็ก ครามครางฮือทรุดนั่งลงบนพื้นโดยมีบุญนั่งหอบหายใจอยู่บนตักระหว่างที่ส่วนนั้นยังคงสอดประสานกันอยู่

“อ๊ะ”
รีบเอามือปิดปากเมื่อหลุดเสียงน่าอาย ยามกายสูงถอดถอนลำสวาทออก ครามลุกขึ้นรีบแต่งตัวลวกๆ ไม่แม้แต่จะติดกระดุมทว่ากลับหันมาใส่เสื้อผ้าให้คนข้างกายครบทุกชิ้นอย่างมิดชิด จากนั้นจึงรวบร่างเล็กขึ้นอุ้มอีกครั้ง แล้วพาเดินออกไปที่รถ 





กลิ่นนิโคตินลอยอบอวลไปทั่วห้องนอน ร่างสูงนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาดวงตาสีรัตติกาลจรดอยู่ตรงแผ่นหลังของคนบนเตียง หลังจากพวกเขากลับมาถึงบ้านพัก บุญก็เอาแต่นอนหันหลังให้ ไม่ยอมพูดด้วย ถามอะไรก็เอาแต่เงียบ ครั้นจะล้มตัวลงไปกอดกลับพลิกตัวหลบหลีก จนเขาชักทนไม่ไหวต้องลุกมานั่งแยกที่โซฟาแทน

เมินตึงใส่กันทั้งที่พึ่งจะมีอะไรกันไปหยกๆ

“จะเงียบอีกนานมั้ย”

เหมือนเดิม..ไม่แม้จะหันมามอง ไม่มีน้ำเสียงตอบกลับ ครามขยี้มวนบุหรี่ให้ไฟมอดดับก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเผยผิวขาวที่บัดนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยขีดข่วนจากฝีมือคนตัวเล็กบนเตียง อันที่จริงเขาก็พอรู้เหตุผลว่าเพราะอะไรถึงโดนเฉยชาใส่ บุญคงยังโกรธที่ถูกเขาบังคับให้เล่นด้วยกันในป่า..และยังเผลอจัดหนักโถมแรงเข้าออกไม่ยั้งจนคนรับปวดไปทั้งตัว

จิตใต้สำนีกกู่ร้องว่าเขานั่นแหละที่ผิดทว่านิสัยไม่ยอมใคร ไม่ชอบขอโทษใครก่อนแม้ตัวเองจะเป็นฝ่ายผิดก็ตาม

“เออ ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด”
กายแกร่งที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบสะโพกสอบเดินกระแทกฝีเท้าออกจากห้องจนเกิดเสียงปึงปัง ปล่อยให้ใครบางคนนอนเคว้งคว้างอยู่ในห้องเพียงลำพัง

บุญเม้มปากแน่น..รู้ทั้งรู้ว่าเขาขอแค่ได้ทำ..ขอแค่ได้เอา..ไม่เคยรักใครนอกจากชีวิตตัวเอง..รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังเสียใจ

พอเสร็จสมก็ผละห่าง ทิ้งเขาไว้เหมือนของเล่นไร้ค่าครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อเล่นเสร็จคิดจะปล่อยทิ้งขว้างไม่สนใจยังไงก็ได้ หากอยากจะเล่นอีกเมื่อไหร่ค่อยกลับมาทวงเอา

ช่างไร้ค่าเสียจริง

บุญกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เรี่ยวแรงจะเดินแทบไม่เหลือแต่จะให้เขานอนทั้งที่ร่ายกายสกปรกก็ไม่ไหวเหมือนกัน ขณะเดินขาก็สั่นพับๆเหมือนจะล้มตึงลงพื้นเสียให้ได้จนในที่สุดก็พาตัวเองเข้ามาในห้องน้ำสำเร็จ

ถอดเสื้อคลุมแขวนไว้บนราว มือเรียวเปิดฝักบัวให้สายน้ำไหลชโลมร่างกาย บุญกัดกรามฝืนต้านอาการแสบๆคันเมื่อรอยกัดและรอยขีดข่วนจากพวกใบหญ้าและก้อนหินโดนน้ำ บางรอยลึกจนมีเลือดชิบออกมา ยังไม่นับร่องรอยที่ใครอีกคนตีตราไว้ทั่วกายขาวไม่รู้ว่ากี่วันถึงจะจางลง

บุญปิดฝักบัวยกขาข้างนึงไปวางบนขอบอ่างอาบน้ำ เอื้อมมือขวาไปด้านหลังแล้วสอดนิ้วเข้าไปล้วงเอาของเหลวสีขุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในช่องทางหลังออกมา

“อึก”

มันทั้งเจ็บทั้งแสบจนน้ำตาร่วง ดวงหน้าเนียนเงยหน้ากลั้นหายใจอึกใหญ่ พยายามสอดนิ้วล้วงลงไปให้ลึกขึ้น มันไม่ใช่เอาออกได้ง่ายๆเพราะด้านหลังของเขามันระบมหนักจนยากที่จะทำให้เจ็บน้อยที่สุด

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูส่งผลให้คนในห้องน้ำค้างเติ่ง แก้มสีแดงขึ้นสีจนเห็นได้ชัดยามถูกนัยน์ตาดำขลับจับจ้องมอง

“เอามือออก”
ครามทำทีเป็นไม่สนใจแก้มแดงๆนั่น เขาซ้อนตัวอยู่ด้านหลังร่างขาวโพลนกระหวัดเอวเข้ามาแนบชิดแผ่นอกกว้างป้องกันไม่ให้ล้มพับลงไปก่อนจะล้วงเข้าไปเอาคราบสีขาวขุ่นที่ยังติดอยู่ออกให้จนหมด

“เจ็บ”
บุญเหมือนเด็กขี้ฟ้องที่ต้านทานความเจ็บไม่ไหวต้องส่งทอดให้ตัวต้นเหตุรับรู้

“อาบน้ำ”
เพียงแต่ตัวต้นเหตุทำเป็นไม่ได้ยิน มือหนาดึงร่างที่สูงเพียงปลายคางมายืนพิงตัวคล้ายกับกำลังกอดทางด้านหลัง เปิดน้ำอุ่นให้ หยิบสบู่มาถูตัวให้เหมือนกำลังอาบน้ำให้เด็ก

“อึก ตรงนั้นเจ็บ”

ตาคมสั่นไหวเมื่อเห็นรอยถลอกบนแผ่นหลังอีกคน ตอนทำเรื่องอย่างว่าเขาไม่คิดถึงเรื่องนี้เลย..ดูก็รู้ว่าเจ็บมาก

“ไม่ต้องอาบแล้วเช็ดตัวก็พอ”
พูดเสร็จก็แย่งเอาชุดคลุมที่คนเจ็บแขวนไว้มาสวมทับ แล้วเอาผ้าเช็ดตัวมาพันสะโพกของบุญแทน ช้อนอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกไปที่เตียง จัดท่าให้บุญนอนคว่ำหน้าลงไปกับหมอน
มือควานหายาทาในลิ้นชักไม่พบจึงต้องกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบก่อนออกมาพร้อมกาละมังใบเล็ก

เพียงแค่แผลสัมผัสกับผ้านุ่มร่างที่นอนฟุบก็เกร็งตัวขึ้น

“เจ็บก็ร้องออกมา”


“ตบหัวอย่ามาลูบหลัง”


“บุญ”
เขาเสียงดุเพราะคนตัวเล็กพูดไม่เข้าหู แม้จะไม่ได้มองหน้าแต่คงเดาไม่ยากว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายังไง

“ต้องทำให้เจ็บก่อนใช่ไหมถึงจะรู้สึกผิด”


แต่ยากเมื่อบุญไม่ฟังยังคงพ่นวาจาสาดความน้อยอกน้อยใจออกมาไม่หยุด

“อย่าพูดมาก”


“ตอนทำไม่เคยคิดหรอกว่าผมจะเจ็บหรือเปล่า”
ร่างสูงขี้เกียจปรามอยากพูดอะไรก็พูด เขาจะทำเป็นไม่สนใจ มือหนาบิดผ้าผืนเล็กหมาดๆพยายามเช็ดตรงแผ่นหลังให้เบาที่สุด นึกทึ่งที่อีกคนไม่หลุดเสียงร้องออกมาสักเเอะ

ทว่ากลับมีเพียงถ้อยคำสั่นเครือที่กรั่นออกมาจากหัวใจคนพูด

“แผลแค่นี้มันไกลหัวใจไม่นานก็หาย”


หรือเพราะห้องมันเงียบเกินไปเขาถึงได้ยินเสียงของบุญดังชัดเหลือเกิน


พร้อมๆกับรู้ว่าบุญกำลังร้องไห้

“แต่แผลที่เกิดในใจมันไม่มีวันหาย”
 

และเขาก็เลือกที่จะเพิกเฉยอยู่ดี





เม้นหน่อยนะคะ :mew1: ติดเเท็กในทวิตเตอร์ให้กำลังใจกันหน่อยน้า #โคตรหวง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-02-2019 20:06:05 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-9

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
เอาตรงๆ คนแบบนี้ สมควรอยู่คนเดียว คือมึงไม่ควรยุ่งกับใครอ่ะคราม  :m16:

ออฟไลน์ donut4top

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
สงสารน้อง เลิกกับมันลูก เลิกกับมานนนนน

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1091
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
 :pig4: :pig4: :pig4:ครามหวงได้น่ากลัวมากถ้าบุญหนีครามตามล่าเอาตายแน่

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 548
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
ครามนิสัยไม่ดีอ่ะ นิสัยไม่ดีมากกมากกกกกกกกก หรือนังนี่คือตัวร้ายคะ พระเอกจริงๆยังไม่ออก  :katai1:

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-6
โครตหวง แล้วมีความรักให้มั่งป่ะ ทำไมครามใจร้ายกะบุญจัง

ออฟไลน์ Krajeeqx

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 81
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ครามกับบุญตอนเด็กน่ารัก
แต่อะไรที่ทำให้ครามเป็นได้ขนาดนี้อ่ะ บุญก็ยอมตลอดเลย :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mkianit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
ครามไม่ใช่พระเอกใช่ป้ะ เอาจริงๆบุญยอมมามากพอแล้วละดูเหมือนใกล้จะถึงขีดจำกัดละด้วย ละพี่ว่านนี่ยังไงนะ งิงิ

ออฟไลน์ parn11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2
ชอบนะคะ การแต่ง การดำเนินเรื่องน่าติดตามมาก แต่อัพห่างจังเลยค่ะ อยากให้อัพถี่กว่านี้หน่อยจังเลยย :mew2:

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ต้องมีคนมากระตุ้นรึเปล่า ครามถึงจะเลิกทำตัวแบบนี้   :z6:
อยากให้มาต่อเร็วๆค่ะ รออ่านอยู่นะคะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1614
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
บุญจะตายก่อนเป็นอิสระใหม

ครามโรคจิตว่ะในป่าในเขาแม่งก็ไม่เว้น

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-2
พี่ครามต้องได้รับบทเรียนค่ะ หมั่นไส้ ถือว่าน้องเป็นของตายเหรอ

ออฟไลน์ มนุษย์สาววาย

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
วันไหนไม่มีน้องแล้วจะรู้สึก เอาให้เจ็บเจียนตายเลย

ิอยากบอกบุญว่า ไม่ไหวก็ถอยออกมาอย่าจมปลักกับที่เดิมๆที่ทำให้เจ็บซ้ำ

คราวควรได้รับบทเรียนในวันที่เสียน้องไป

โกรธครามอะ สักวันถ้าบุญไม่รักแล้วคราวจะเป็นยังไงนะ

ปล.เราชอบนิยายแนวนี้มากกกกกกก สายดราม่านี้ทางเราเลย  ขอบคุณที่เขียนขึ้นมาให้เราได้อ่านนะคะ สนุกมากกกก อินสุดๆ 555555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-01-2019 20:42:10 โดย มนุษย์สาววาย »

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
สงสารน้องบุญ ㅠㅠ อะไรที่ทำให้น้องกับพี่ครามมาอยู่ถึงจุดนี้ได้น้อง ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นยังดีๆอยู่เลย แต่ยังไงก็ตาม พี่ครามนิสัยไม่ดีเลย แง ไม่ใจดีกับน้องไม่พอยังใจร้ายกับน้องอีก

ออฟไลน์ pui

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3
รอตอนต่อไปค่ะ^^

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-9
ครามแกรักน้องมันบ้างรึป่าว /ถามจริงๆ

ทนไม่ไหวก็หนีออกมาดีกว่าเจ็บซ้ำๆแบบนี้

พี่ครามใจร้าย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2019 07:20:58 โดย Mura_saki »

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ไรท์ต้องรีบมาแล้วววววว... :sad4: :sad4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด