[ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -  (อ่าน 14737 ครั้ง)

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
โอ้โหคราม! ว่าแต่เพิ่งต้นเรื่องเอง ขอกดเปลี่ยนพระเอกยังมันไหมคะ? หมั่นไส้ครามอ่ะ! 5555

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
อ้าว นึกว่าดิวสนใจบุญ สรุปสนใจคราม ดีๆ เอาครามไปเลย น้องบุญจะได้เจอกับคนดีๆ
ทำไมครามกับบุญถึงได้มาโคจรด้วยกันล่ะ  ติดตามๆ บุญน่าจะสู้ไหวอยู่

ออฟไลน์ question09

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-10
ต่อๆ :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ตอนที่2

ทัศนียภาพใจกลางเมืองหลวงยามค่ำคืนจะสวยที่สุดก็ต่อเมื่อเรามองลงมาจากที่สูง แสงไฟระยิบระยับส่องแสงเปร่งประกายเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดบนท้องฟ้าได้อย่างลงตัว เนิ่นนานที่ปล่อยให้สายลมเย็นลอยเข้ามากระทบบนผิวกายเพราะความเหงาหรือความรู้สึกโดดเดี่ยวก็ไม่มั่นใจที่ทำให้ผมต้องออกมายืนตากลมหนาวอยู่เกือบชั่วโมง..กระทั่งน้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

    “บุญ”

ผมเเหงนมองหมู่มวลดวงเดาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนก้าวขาออกจากริมระเบียง เดินดุ่มๆไปตามทิศทางของเสียงจนเห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนรอผมอยู่ที่ปลายเตียง ผมไม่พูดอะไรและเขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเช่นกัน
 
    ไม่ต้องรอให้บอกสองมือจัดการช่วยปลดกระดุมออกทุกเม็ดเเล้วดึงชายเสื้อให้หลุดออกอวดผิวขาวเนียนพร้อมกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบอย่างพอเหมาะพอเจาะรับกับสัดส่วนของร่างสูงได้อย่างไร้ที่ติ พอช่วงบนอีกคนเปล่าเปลือยผมจึงค่อยๆย่อตัวลงจนกลายเป็นกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย เลื่อนมือไปถอดถุงเท้าให้อย่างไม่นึกรังเกียจ


    “จะอาบน้ำเลยมั้ย”
ผมถามขึ้นขณะพยุงตัวลุกยืนเต็มความสูง ฉับพลันก็ถูกกายเเกร่งดึงตัวรวบเข้าไปกอดเเน่น


    “ค่อยก่อนตอนนี้หิวมากกว่า”
ไม่พูดเปล่ายังก้มหน้าลงมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่


    “เดี๋ยวทำให้รอแป๊ปนึง”


    “ไม่รู้จริงเหรอว่าพี่หิวอะไร”
ยังไม่ทันได้แย้งครามก็ผลักผมล้มลงไปนอนราบกับเตียงโดยมีเขาตามขึ้นมาคร่อมทับกักตัวเอาไว้ด้วยความรวดเร็วจนผมตามไม่ทัน  สองแขนรั้งเอวผมเข้าไปประชิดตัวจนใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบก่อนที่จมูกคมสันจะจมลงบนเเก้มซ้ายผม
 

    “ครามไม่เอา”
เอ่ยเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ยามคนด้านบนโน้มตัวลงมาคลอเคลียบริเวณซอกคอ เขาใช้ปลายลิ้นลากเลียไปมาจนทิ้งร่องรอยความเปียกชื้นเอาไว้จากนั้นก็ก้มลงมาประทับจูบบนหน้าผากผมราวกับต้องการบ่ายเบี่ยงความสนใจ


    “วันนี้ไม่ทำได้มั้ย”
สองมือเอื้อมไปจับใบหน้าคมให้หันมาสบตา ครามชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นผมส่งสายตาขอร้องแกมวิงวอนให้


    “ขอเหตุผล” ถามเสียงห้วนเเล้วก้มลงไปยุ่มย่ามกับซอกคอผมอีกครั้งเสียงสูดดมดังเข้ามาในหูเเล้วรู้สึกจักจี้เเปลกๆ ผมดันไหล่เขาออกเเต่ทำไม่สำเร็จซ้ำมือปลาหมึกยังเอื้อมมาปลดกระดุมเสื้อผมออกด้วยท่าทีเนิบนาบคล้ายกับต้องการยั่วให้ผมใจสั่นเล่น    


    “ครามหยุดก่อน” 

พยายามจับมือปลาหมึกให้หยุดนิ่งแต่มีเหรอที่คนอย่างครามจะยอมอ่อนข้อให้..ไม่มีทาง !เขายังคงเอาแต่ใจตัวเองไม่สนใจความรู้สึกผมเหมือนเดิม ไม่นานช่วงบนของผมก็มีสภาพเปลือยไม่ต่างจากเขา ผมถอนหายใจดังสองมือระดมทุบกล้ามหน้าท้องอีกคนหวังให้เขาหยุดและมันดันได้ผลเมื่อครามยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาแม้จะเต็มไปด้วยความรำคาญก็ตามที

   “ครามมันสามวันติดแล้วนะ”


   “คืออะไร”ถามเหมือนงงเเต่ริมฝีปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์


   “อย่ามาทำเป็นไม่รู้”
ผมตีหน้าขึงเมื่อเห็นอีกคนยังไม่เลิกเล่นแง่กับผมสักที ความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นเข้ามาประจุในอกนึกโกรธโชคชะตาที่ทำให้ต้องเกิดมายอมเขาแทบทุกอย่างจนสูญสิ้นความเป็นตัวเอง

และโกรธเขาที่เปลี่ยนไป


    “ครั้งนี้จะไม่รุณเเรง”


    “ไม่ใช่คะ คือผมยังเจ็บอยู่เลย”รีบพูดจนลิ้นพันกัน ผมว่าเขากำลังเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการผิดไปและก็ไม่ได้อยากจะแข็งข้อกับเขานักหรอก เพียงแต่ร่างกายมันรับไม่ไหวแล้วหากวันนี้เขายังยืนยันที่จะรังแกผมอีกพรุ่งนี้ผมคงลุกไปเรียนไม่ไหวเเน่ๆ
    “เจ็บจริงๆนะ”


    “หืม เจ็บขนาดนั้นเชียว”



    “ลองมาโดนเองสิ”



    “หึ เอามั้ยล่ะสลับกันกด”



    “คราม”



    “โอเครไม่ทำแล้วๆ”

ครามผละออกจากตัวผมคล้ายหัวเสียเต็มแก่คนตัวใหญ่ขยี้เส้นผมตัวเองราวกับต้องการระบายอารมณ์หงุดหงิดให้มอดหาย หูได้ยินเสียงเขาจิ๊ปากขัดใจก็หวาดหวั่น มือติดสั่นเร่งจัดการกับชุดนอนให้กลับมาเรียบร้อยดังเดิม

    “อยากอาบน้ำ”


    “อือ”
ผมรีบดันตัวลุกขึ้นจากเตียงก้าวฉับๆโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองคนสั่ง เข้าไปเปิดก๊อกปล่อยให้สายน้ำอุ่นไหลลงมาในอ่างเกือบเต็ม สายตาเหลือบไปมองร่างสูงที่พึ่งตามเข้ามา ทั้งร่างใหญ่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบสะโพกสอบเอาไว้

ครามเดินมายืนขนาบข้าง เขากระตุกผ้าเช็ดตัวเเขวนไว้บนราวใกล้ๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงไปแช่น้ำในอ่าง สีหน้าของเขายังคงเรียบตึงจึงทำให้ผมยืนเลิ่กลั่กด้วยความชั่งใจว่าต้องเข้าไปหาหรือควรออกไป..กระทั่ง

    “ออกไปสิ”

น้ำเสียงกึ่งสั่งขณะแฝงความรำคาญไว้อย่างไม่ปิดบังทำให้ผมหลุบตาลงต่ำไม่รอให้โดนไล่เป็นครั้งที่สอง รีบก้าวออกมาก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง เงยหน้ามองหลอดไฟสีเหลืองนวลราวกับไม่รู้จะมองไปทางไหนก่อนจะเหลือบตาไปที่ปฎิทินตั้งโต๊ะเเทน

มือควานหาโทรศัพท์ในลิ้นชักและกดโทรออกรอสายสักพักสุ้มเสียงอ่อนโยนก็แว่วเข้ามาในปลายสาย

   [ฮัลโหลบุญ]


   “แม่”


   [หืม..เสียงอ่อยเชียวเป็นอะไรหรือเปล่า]


   “เปล่าครับบุญแค่คิดถึงแม่มากไปหน่อย”


   [แหนะ ปากหวานจริงเชียวเจ้าลูกคนนี้ แล้วนี่กินอะไรหรือยังเรียนเป็นยังไงบ้างลูกอย่าหักโหมมากนะแม่เป็นห่วง]


   “กินแล้วครับเรื่องเรียนก็เรื่อยๆหนักเบาสลับกันไปบุญยังสบายดีครับหายห่วงได้”


   [จ้าเห็นลูกสบายดีแม่ก็พลอยสบายใจไปด้วย]


   “พรุ่งนี้สักสิบโมงเดี๋ยวบุญโอนเงินให้นะ”


   [ไม่ต้องโอนมาเยอะเหมือนคราวก่อนล่ะ แม่อยู่กับป้าสองคนใช้ไม่หมดหรอก  ลูกนั่นแหละต้องเก็บไว้ใช้บ้างไม่ใช่มีแต่โอนให้แม่แล้วตัวเองอดเอา]


   “บุญแบ่งเอาไว้ใช้เองด้วย”


   [จ้า ดีแล้วงั้นแค่นี้ก่อนนะแม่ต้องไปช่วยป้าเก็บของอีก]


    “ครับ บุญรักแม่นะ”


    [แม่ก็รักลูกจ๊ะ]

สายถูกตัดไปพร้อมกับประโยคบอกรักที่ช่วยยื้อชีวิตให้ผมอดทนเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายอย่างไม่มีวันสิ้นสุดต่อไป ใจอยากหนีหายไปให้ไกลสุดขั้วโลกไม่อยากทนแบกรับสภาพไม่ต่างจากคนไร้ศักดิ์ศรี

แต่ก็ทำได้แค่คิดตราบใดที่ครามยังไม่ปล่อมผมให้เป็นอิสระ


    “คุยกับใคร”
ผมคงนั่งกำโทรศัพท์นานเกินไปเลยไม่รู้ว่าครามออกจากห้องน้ำตั้งเเต่เมื่อไหร่ เขาทักขณะเดินมาหาผมในสภาพที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเช่นเดิม

    “แม่”
หยดน้ำเกาะพราวทั่วใบหน้าคมและไลน์กล้ามเนื้อประปรายยิ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์ดึงดูดให้ผู้ชายคนนี้อีกเป็นเท่าตัว  หน้าตาของเขาดูผ่อนคลายลงไปเยอะหลังจากได้อาบน้ำ อารมณ์ขุ่นมัวคงมลายหายไปเองโดยที่ผมไม่ต้องหวาดกลัว


    “อยากได้อะไรมั้ย”

ครามนั่งลงข้างกายก่อนจะยกตัวผมให้ขึ้นไปนักบนตักของเขา ประกบปากลงมาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากเกี่ยวกระหวัดดูดลิ้นอุ่นเข้าปากเขาบดขยี้ร้อนเเรงจนริมฝีปากผมเเทบชา เขากดจูบซ้ำๆ พันเกี่ยวลิ้นอุ่นจนเกิดเสียง..เนิ่นนานกว่าจะยอมผละออก

    “คำตอบล่ะ”


    “มะ..ไม่มี”

กระชิบถามอีกครั้งพร้อมร่นลงมามากัดเบาๆตรงใบหูนิ่ม ผมตอบตะกุกตะกะยามร่างกายโดนรุกรานหนักขึ้นเรื่อยๆ ครามเลื่อนริมฝีปากลงต่ำลากมาทางลำคอ ตวัดเลียเเล้วดูดเม้มจนเกิดรอยแดงเป็นวงใหญ่ 
เขาทั้งกัดทั้งขบเม้มฝากฝังร่องรอยไปทั่วซอกคออย่างไม่ใคร่ถนอมนัก ปล่อยให้ผมนั่งตัวเกร็ง สองมือจิกกำด้วยความรู้สึกเจ็บระคนวาบหวาม 


    “แต่พี่อยากให้”

ร่างสูงเอื้อมไปหยิบกล่องที่ตั้งอยู่ข้างโคมไฟใช้อีกมือโอบเอวผมเอาไว้  ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มหวานหยดที่ใครต่อใครได้เห็นคงต้องเพ้อไปหลายวัน
ผมจ้องกล่องสีแดงขนาดเล็กที่พอเปิดออกถึงได้รู้ว่ามันคือแหวน แหวนที่ถูกออกแบบมาในสไตล์ผู้ชายโดยตรง บริเวณรอบวงเป็นทองคำขาว ตรงกลางถูกฝังด้วยเพชรขนาดพอเหมาะไม่เล็กหรือใหญ่เกิน

ซึ่งผมชอบ

    “ห้ามถอดและห้ามหาย”
สวมเข้าไปในนิ้วนางข้างซ้ายของผมก่อนจะฝังจมูกบนแก้มจนเกิดเสียงดังฟอด ดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้ายามราตรีมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของผมอย่างลึกซึ้ง นิ้วอุ่นแตะบนใบหน้าผมผะแผ่วราวกับกลัวว่าถ้าลงแรงหนักผมจะแตกสลายได้

เเม้ความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามก็ตาม

เพราะเขาไม่เคยถนอมผม..ไม่เคยกลัวว่าผมอาจเเหลกสลายไปพร้อมกับน้ำมือของเขาหรือไม่


    “สุขสันต์วันเกิดนะครับเด็กดี”

เสียงทุ้มกระซิบแนบใบหูพลันหัวใจราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรก่อเกิดกับผู้ชายคนนี้ดันปะทุออกมา ไม่อยากยอมรับว่าผมกำลังดีใจ..ไม่ได้ดีใจที่ได้รับของขวัญจากเขา

แค่ดีใจที่เขายังจำวันเกิดของผมได้


    “ไม่คิดจะตบรางวัลให้พี่หน่อยหรอ”

ไม่มีของฟรีในโลกจริงๆ


    “อยากได้อะไร” ผมถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ครามอยากได้อะไรจากผมล่ะนอกจากเรื่องอย่างว่า


    “แน่ใจนะว่าจะให้”



    “แต่ว่า..”



    “สัญญาจะไม่เข้าไป”
สัญญามาขนาดนี้จึงพยักหน้ายินยอมบวกกับไม่กล้าขัดใจเขาเป็นครั้งที่สอง ผมปิดเปลือกตาลงรับสัมผัสอุ่นชื้นตรงริมฝีปาก จูบครั้งนี้อ่อนโยนกว่าครั้งก่อน มันไม่ได้จาบจ้วงร้อนแรงแต่เต็มไปด้วยความละมุนละไม ไม่เร่งรีบไม่ฉาบฉวย
    “พี่จะทำเบาๆ”

ผมไม่เเน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือไม่เเต่ก็ยอมเผยอปากเล็กน้อยเปิดทางปล่อยให้เขาจูบจนกว่าจะพอใจ

    “เด็กดียกตัวขึ้นหน่อย”

น้ำเสียงสั่นระโหยคล้ายกำลังบอกให้ผมรีบทำตาม ครามกระชากผ้าผืนบางออกจากตัวแล้วหันมาจัดการให้ผมตกอยู่ในสภาพเดียวกับเขา  ผมรีบเอามือเกาะบ่ากว้างแน่นโดยที่ขาสองข้างถูกมือใหญ่จับย้ายให้เกี่ยวตวัดรอบเอวของเขา

    “อ๊ะ”
เผลอหลุดครางออกมาเมื่อจุดอ่อนไหวของผมสัมผัสกับท่อนเนื้อขนาดใหญ่โดยที่มือหยาบกำลังสาละวนกับการบีบเคล้นแก้มก้นผมตามแรงอารมณ์ หนักบ้างเบาบ้างสลับกันไปมีบางครั้งที่ครามแกล้งใช้เล็บครูดไปตามซอกด้านหลังแต่เพราะพึ่งถูกรุกล้ำช่องทางไปเมื่อวานจึงทำให้ผมยังเจ็บอยู่ไม่น้อย ร่างสูงหัวเราะเสียงดังที่เห็นผมเบ้ปากใส่


    “ไม่ทำหรอก”
ยอดอกชูชันถูกครอบครองด้วยปากของเขา ครามฉกชิมไล้เลียเมามันจูบเม้มก่อนกัดเบาๆให้ผมสั่นสะท้าน  ลิ้นร้อนเลื้อยหยอกเย้าตุ่มสีชมพูอ่อนด้วยความชำนาญ เขารู้ดีว่าจุดไหนในร่างกายที่ผมไวต่อสัมผัส จุดไหนที่ผมจะร้องครางอย่างกลั้นไม่ได้ ผมครางอืออาจากการถูกป้อนรสสัมผัสรักทั้งช่วงบนและช่วงล่างไม่ขาดหาย ครามค่อยๆลากลิ้นร่นลงมาจนถึงสะดือบุ๋มตวัดเลียไม่กี่ครั้งก่อนจะกลับมาจัดท่าทางให้แผ่นหลังผมทาบไปกับเตียงนอน

ผมลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ขณะสองขาถูกจับตั้งชันอ้ากว้างเผยแผ่ให้คนตัวสูงแทะโลมทางสายตาได้ทุกจุด


    “คราม..อื้อ”

เพราะถูกครามกอบกุมท่อนเนื้อผมเอาไว้เต็มกำมือ ขยับชักรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะจนตัวผมแดงแจ๋ด้วยความเสียวซ่านที่เริ่มพลุกพล่านเข้ามาไม่ยั้ง สองมือปัดสะเปะสะปะอย่างไร้ที่ยึดเหนี่ยว น้ำตาหลั่งไหลอาบเต็มสองเเก้ม

ความทรมานที่ปะปนไปพร้อมความสุข


    “อื้ออ”
ผมที่อีกไม่นานจะได้รับรู้ความสุขสมทางกายทว่าอีกฝ่ายกับหยุดนิ่งเเล้วเปลี่ยนมาใช้นิ้วโป้งอุดตรงส่วนปลายเเก่นกายของผม ไม่ยอมขยับมือทำต่อเเต่ทิ้งให้ผมนอนแผ่หลากับอารมณ์ที่ยังไปไม่ถึง


    “อ่ะๆ อย่ามองค้อนพี่สิครับ”
ครามหัวเราะอีกเเล้วครั้งนี้เสียงดังกว่าเดิมด้วย ผมตวัดสายตาขุ่นมัวมองหน้าเขาซึ่งครามก็กำลังมองหน้าผมอยู่เช่นกันเพียงเเต่บนใบหน้าหล่อดันมีรอยยิ้มขบขันประดับอยู่


    “มองหน้าพี่หน่อย”

ผมหอบหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาขยับนิ้วรูดลงครึ่งนึงเเล้ว นวดคลึงเบาๆเเต่ไม่ยอมเอานิ้วโป้งออกจากตรงนั้นสักที เขาชอบเเกล้ง..เเละนี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เขาเเกล้งผมเวลาเเบบนี้ มืออีกข้างยกมาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าผมออกเบาๆ ผมปรือตามองเขาตาฉ่ำอารมณ์คั่งค้างตอนนี้อยู่เหนือทุกอย่าง ไม่ว่าส่ายสะโพกรอรับสัมผัสจากเขาอย่างไม่นึกอายเเต่ก็ล้มเหลว

เป็นคนเริ่มเเต่ไม่ยอมให้ผมได้ปลดปล่อย..นิสัยไม่ดี

ครามยังคงไม่ยอมขยับเขยื้อนเอาเเต่ก้มมองจุดชี้โด่ในกำมือเขา นึกเกลียดท่าทีเป็นต่อของอีกฝ่ายอย่างเเค้นใจ ผมหอบหายใจติดขัดความรู้สึกมวลท้องจนอึดอัด ผมรู้เลยว่าตอนนี้หน้าผมต้องเเดงมากเเน่ๆ นับหนึ่งถึงสามในใจสงบสติสักพักก่อนเอื้อมไปดึงมือใหญ่มากุมไว้เเล้วเเนบลงบนเเก้มตัวเองพร้อมสบตาเขาหวังให้ดวงตาสีน้ำตาลที่เขาบอกว่ามีเสน่ห์สามารถทำให้เขาใจอ่อนได้

    “พอเเบบนี้มาอ้อน”


    “อื้อออ”

ครามบ่นพึมพำอะไรสักอย่างจากนั้นจึงกลับมานั่งตรงกลางระหว่างขา ผมแหงนหน้ารับการปรนเปรอจากเขาต่อจนเสร็จ น้ำกามมากมายไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนมีบางส่วนติดอยู่ตรงต้นขาประปรายเพียงเเต่ครามไม่จบเเค่นั้น เขาละเลงลิ้นดูดกลืนน้ำสีขาวขุ่นทั่วเเก่นกายของผมก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายกยิ้มร้าย อมนิ้วที่ติดน้ำคาวใส่เข้าปาก ดูดเม้มตรงปลายนิ้วช้าๆ

ผมซุกหน้าซบกับหมอน รู้สึกเเก้มตัวเองร้อนผ่าว ไอ้เรื่องชอบทำให้คนอื่นอายนี่ยกให้ที่หนึ่งทว่ายังไม่ทันได้พักหายใจอยู่ๆก็ถูกดึงแขนให้ลุกขึ้นมานั่งชันเข่า


    “ตาเราแล้ว”

รู้ว่าต้องทำเพียงแต่ผมทำสิ่งนี้ให้กับเขาแทบจะนับครั้งได้จึงยังไม่ค่อยประสีประสานัก ผมเหลือบมองเขาแวบเดียวก่อนจะค่อยๆขยับหน้าเข้าไปไกล้คนตัวสูงมากขึ้น ค่อยๆใช้มือขวาแตะลงกลางลำตัวที่ชี้โด่

คนตัวสูงหลับตาพริ้มมือคอยลูบหัวผมคล้ายกำลังปลอบเด็ก ผมจับก้อนเนื้อใหญ่นวดคลึงเบาๆก่อนจะแลบลิ้นออกมาแตะตรงส่วนหัว เสียงสูดปากสลับเสียงครวญครางก็ดังสนั่นลั่นห้อง ผละใบหน้าออกมานิดหน่อยขณะอ้าปากครอบครองกลืนมันเข้าไปเกือบครึ่งลำ

    “ดีมาก”

เพราะขนาดที้ไม่ธรรมดาจึงเป็นเหตุให้ผมค่อนข้างจะทุลักทุเลพอสมควร  มือหนาบังคับให้ผมใช้ปากกลืนท่อนเนื้อร้อนลงไปให้ลึกขึ้น ผมสะบัดหน้าหนีเพียงแค่ครึ่งนึงก็แทบจะสำลักออกมารอมร่อแต่มีหรือที่ผมจะต้านแรงอีกคนไหว

ครามจับศีรษะผมกดให้จมลงไปในซอกขาของเขา ความเป็นชายพุ่งพรวดเข้ามาจนคับปาก มันเข้าไปลึกเกินจนผมหายใจไม่ออก


    “ใช้ลิ้นให้พี่หน่อยเด็กดี”

ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ผมตวัดเลียอย่างไม่ถนัดนักพยายามไม่ให้ท่อนเอ็นขูดกับฟัน ครามโถมสะโพกเข้าใส่โพลงปากผมไม่ยั้งมือ ชั่วครู่เสียงร้องครางระงมราวกับถูกเชือดแผดลั่นก่อนที่น้ำขาวขุ่นจะพุ่งใส่ปากจนล้นทะลักออกมา

ผมรีบคายน้ำคาวทิ้งไม่ได้กลืนเหมือนที่เขาทำให้ผม

    “น่ารักที่สุด”

ครามดึงผมเข้าไปจุมพิตดูดดื่มอีกรอบ รั้งตัวผมให้ล้มตัวนอนลงบนหมอนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ซะดิบดี เเม้ครั้งนี้จะไม่ใช่บทรักที่ยาวนานเเต่ก็สูบเรี่ยวเเรงไปพอสมควรเพียงเเค่ปิดตาผมก็ผล็อยหลับไปพร้อมอ้อมกอดอบอุ่น
   






    “แล้วเรื่องงานจะเอายังไง”

จู่ๆไอ้ซันก็ทักขึ้นมาขณะกำลังนั่งลอกเลคเชอร์ของผมอยู่ในห้องสมุดเพราะว่ามันไม่ได้เข้าเรียนเมื่อคาบที่แล้ว ผมเงยหน้าจากหนังสือเรียนก่อนตอบ

    “ก็เหมือนเดิม”

คำตอบผมทำให้ไอ้ซันรีบเงยหน้าขึ้นมาทันควัน มันวางมือจากทุกสิ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นนั่งเท้าคางจ้องผมเขม็งแทน


    “อีกละ มึงไม่คิดจะเปลี่ยนบ้างเลยรึไง”



    “เปลี่ยนเพื่อ?”



    “ได้เจอสิ่งที่ดีกว่าเดิม”



    “ไม่ อะไรที่มันดีอยู่แล้วกูจะไม่เปลี่ยนเด็ดขาด”



    “มึงเปลี่ยนคำตอบบ้างก็ได้นะ”

จากที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือกลับต้องมานั่งถกเถียงกับไอ้ซันแทน มันถามเกี่ยวกับเรื่องงานของวิชาเอกที่อาจารย์ใช้ให้เราจับกลุ่มกันทำเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มใหญ่ก็ได้แต่ต้องมีสมาชิกไม่เกินเจ็ดคน ซึ่งถ้าสามารถเลือกทำเพียงแค่สองคนได้ผมก็ไม่ต้องเปลืองน้ำลายเพื่อจะขออยู่กับเพื่อนคนอื่นไม่ใช่ว่าอวดเก่งอะไรนะ

เเต่ผมไม่ชอบความวุ่นวายเท่านั้นเอง มีคนเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ปัญหามักจะตามมามากเท่านั้น 

    “มึงจะไปอยู่กับคนอื่นก็ได้นะ กูไม่ถือ”

ผมถามลองเชิงเผื่อว่าเพื่อนอาจจะเบื่อที่ต้องทำงานร่วมกับผมแล้ว แต่ในใจผมรู้แหละว่ามันถามขึ้นเพื่อลองเชิงผมเช่นกัน

    “กูก็พูดเรื่อยเปื่อยยังไงซะกูก็ไม่ทิ้งมึงอยู่แล้วเพื่อนรัก อย่าลืมว่าเราสองคนเป็นเพื่อนกันนะเว้ยมึงอยู่ที่ไหนกูก็อยู่ที่นั่น”


    “ขอความจริง”


    “เพราะมึงทำให้กูได้เกรดเอ”
พูดเสร็จก็ฉีกยิ้มหวานประจบแล้วก้มหน้าลงไปจดงานของมันต่อ ผมหัวเราะในลำคอกับความกวนส้นตีนของเพื่อนตัวเองพลันสายตาดันไปสะดุดกับกลุ่มคนที่พึ่งผลักประตูเข้ามา คราวนี้ไม่ได้ส่งไลน์มาถามแต่กลับปรากฏตัวมาให้เห็นแทนทว่าคงมีแค่ผมที่มองเห็นครามฝ่ายเดียว

เนื่องจากโต๊ะที่ผมกับไอ้ซันนั่งอยู่มันเป็นมุมปลอดผู้คน บวกกับโต๊ะด้านหน้ามีพวกรุ่นพี่กลุ่มใหญ่นั่งบังให้

ส่วนพวกครามเลือกนั่งเเถวโต๊ะซ้ายด้านหน้าริมประตู เขาเปิดโน๊ตบุ๊คตั้งไว้เเละเทเเผ่นกระดาษที่อยู่ในแฟ้มจนรกโต๊ะประกอบกับเพื่อนที่เหลือเดินไปหาหนังสือตามหมวด


    “ตรงนี้มึงเขียนว่าไรวะกูอ่านไม่ออก”
ผมละสายตาจากร่างคุ้นเคยแล้วหันไปมองตามแรงสะกิด ไอ้ซันชี้นิ้วไปที่รูปประโยคหนึ่งในสมุด ผมอ้าปากกำลังจะพูด


    “สวัสดีครับพี่บุญ บังเอิญจังเลยนะครับ”

เสียงของใครบางคนดังขึ้นตามมาด้วยร่างของเดือนวิศวะที่ผมจำได้แม่น คนมาใหม่หยุดยืนตรงหัวโต๊ะพร้อมกับฉีกยิ้มโชว์ฟันสวย มันหันหน้าไปทางเพื่อนผมที่กำลังปั้นหน้างงใส่

    “แล้วนี่”


    “อะ เอ่อซันครับ”


    “สวัสดีครับพี่ซัน ผมขอนั่งด้วยนะครับ”


    “ใครอนุญาต”ไม่ยอมให้ก้นของไอ้บ้านี่แตะเก้าอี้ผมรีบพูดดักไว้ก่อน ซึ่งได้ผลไอ้น้องดิวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่แคร์แล้วยืดตัวตรง ถอยหลังออกไปสองก้าวไม่วายส่งรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษมาให้ผม


    “ไม่เป็นไรครับ ถือว่าผมแค่แวะมาทักทายพวกพี่ก็แล้วกัน”
มันพูดแค่นั้นและเดินจากไป ผมไม่ได้มองตามว่ามันไปไหนต่อและก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันกำลังทำอะไร

ผมรู้แค่อย่างเดียวว่าห้องสมุดของมหาลัยโคตรแคบ !


    “อะไรยังไงกูงงได้โปรดเล่ามา”
ไอ้ซันตบโต๊ะเบาๆพอเป็นพิธีเพราะกลัวคนจะหันมามอง คราวนี้มันส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นจนปิดไม่มิดถ้ามันมีหางคงกระดิกยิกๆแล้วมั้ง


    “ไม่มีอะไร”


    “ถ้าไม่มีเหี้ยอะไรแล้วไอ้เด็กนั่นจะเข้ามาทักมึงทำไม”


    “ค่อยเล่า”


    “ขอย่อๆก็ได้”


    “เรื่องเยอะนะมึง”


    “มึงสิที่เรื่องเยอะหรือว่า”


    “อะไร”


    “เด็กเมื่อกี้จะชอบมึง”

ความคิดของมันก็ไม่ต่างจากผมเมื่อสามวันก่อนหรอก เพียงแต่มันน่าจะตรงกันข้ามกันมากกว่า

    “นี่คือคิดแล้วใช่มั้ย”


    “โหยย..กูก็อยากรู้อ่ะ บอกกูเถอะพลีส”
ถึงกับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ผมหมั่นไส้ดีดนิ้วใส่หน้าผากมันไปหนึ่งทีจนมันร้องโอ๊ย


    “ไม่ถนอมกูเลย ”


    “พรุ่งนี้กินไรดีวะ”


    “ข้าวมันไก่ป้าณีดีป่ะ ถุ้ยไอ้สัดกูไม่เสือกละ เรื่องของมึงกูไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นหรอก”


    “ดีมาก”


    “กูประชดสัด”
ผมหลุดขำผะแผ่วเมื่อไอ้ซันแยกเขี้ยวขู่พร้อมกับชูนิ้วกลางใส่ซึ่งผมก็ทำกลับทันทีทันใด เพื่อนตัวสูงโคลงหัวคล้ายเหนื่อยใจเต็มแก่ถึงได้กลับไปก้มหน้าตั้งตาลอกงานให้เสร็จ มันคงรู้นิสัยของผมดีหากผมไม่บอกก็คือไม่บอกบังคับให้ตายก็ไม่มีทางยอมคายออกมาให้ฟังหรอก 

ผมกับไอ้ซันสนิทกันก็จริงแต่มันไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวผมเท่าไหร่ เช่นเรื่องของผมกับครามเป็นต้น 

ผมไม่กล้าให้มันรู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองมีสภาพไม่ต่างจากผู้ชายขายตัว...

ส่วนเรื่องที่มันคอยสงสัยมาตลอดว่าทำไมครามกับพวกเพื่อนๆถึงได้คอยมาป้วนเปี้ยนให้เราสองคนเห็นเป็นระยะ นั่นไม่ใช่ความบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจต่างหาก
ครามมักจะส่งไลน์มาถามว่าทำอะไรอยู่ อยู่ที่ไหน อยู่กับใคร..ส่วนผมก็มีหน้าที่แค่ตอบตามความจริง เหตุผลที่เขาทำแบบนี้เพราะเขาไม่ไว้ใจผม ทั้งๆที่ผมไม่ค่อยจะสุงสิงกับใครมากด้วยซ้ำ ขนาดไอ้ซันที่ดูไม่มีพิษมีภัยยังเคยพาลมาหึงกับผมเลย

แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากก้มหน้ายอมรับ
เขาให้อยู่ที่ไหนก็ต้องอยู่ ทำในสิ่งที่เขาสั่งให้ทำ


    “ป่ะไปกันกูเสร็จแล้ว”

เสียงไอ้ซันปลุกผมจากภวังค์ มันส่งสมุดคืนพลางลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย  ผมคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายก้าวยาวๆไปหน้าประตูเเละวินาทีนั้นเองที่สายตาเจ้ากรรมดันปะทะเข้ากับดวงตาสีเดียวกับผมด้วยความบังเอิญ

พี่ว่านเพื่อนในกลุ่มของคราม..

ผมเสตาไปทางอื่นพลางเร่งฝีเท้าก้าวฉับๆตามหลังไอ้ซันออกไป

ยอมรับเต็มอกว่ากลัวพวกพี่เขาไม่ใช่แค่เฉพาะครามคนเดียว รวมถึงอีกสามคนก็น่าจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับเพื่อนของเขาด้วยแล้วมันยิ่งทำให้ผมกลัวอย่างไม่มีสาเหตุ หากหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าได้ก็ควรทำ


    “ไอ้บุญเกิดเรื่องแล้วๆ”


    “อะไรมึง”
มันเอาแขนมาขวางให้ผมหยุดเดินพลันหันหน้ามาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นตีนกาบนหน้า

    “อาจารย์แจงงดคลาสว่ะ”
มันเอ่ยชื่ออาจารย์ที่เรากำลังจะไปเรียนพร้อมโชว์หน้าจอให้ผมอ่านข้อความและก็เป็นไปตามจริง อาจารย์ติดภารกิจ

    “มึงจะไปไหนต่อ”ผมถามกลับ


    “กูว่าจะกลับหอว่ะง่วงนอนอยากนอน” ไม่พูดเปล่ายังทำปากหาวหวอดประกอบก่อนจะหันหน้ามาถามผม  “แล้วมึงกลับไงให้กูไปส่งป่ะ”


    “เดี๋ยวกูกลับเอง มึงกลับไปนอนเหอะขอบตาดำไม่ต่างจากหมีแพนด้าแล้วยังไม่รู้ตัว”


    “โอเคงั้นเจอกันพรุ่งนี้นะเว้ย”


    “บาย”
ไอ้ซันโบกมือลาพร้อมสับขาวิ่งหายเข้าไปในลิฟท์ ปล่อยให้ผมยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียว เดินเตร่ไปเรื่อยๆสมองด็นึกอะไรได้บางอย่าง มือเปิดประเป๋าสะพายหยิบมือถือขึ้นมากดส่งไลน์หาคราม พิมถามว่าไม่มีเรียนแล้วจะให้อยู่รอหรือกลับเอง

เรื่องของเรื่องคือผมไม่รู้ตาราเรียนของเขาจึงต้องรอคอยคำตอบแทน พอเดินลงบันไดมาถึงชั้นล่างสุดพลันเสียงโทรศัพท์ก็แผดเสียงดังขึ้นมา

    [ฮัลโหลมึงยังอยู่มอป่ะ]


    “อยู่ดิ”


    [มึงกูลืมแฟ้มไว้ที่โต๊ะว่ะมึงช่วยกลับไปเอาให้หน่อยได้มั้ยวะ พอดีกูขับรถออกมาแล้ว]


    “เร็วจิงไอ้สัด”


    [นะๆ ฝากไว้ที่มึงก่อน]
ผมถอนหายใจเหนื่อยหน่ายยัดเครื่องมือสื่อสารใส่ในกระเป่าตามเดิม  หันหลังกลับเข้าไปในตึกอีกรอบ โดยครั้งนี้เลือกใช้ลิฟท์แทนบันไดมันจึงใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีผมก็มาหยุดตรงหน้าประตูกระจกใสอีกครั้ง


    “ไปดูหนังกันดีมั้ยคะหรือว่าพี่ครามอยากไปหาอะไรกินก่อน”

ยังไม่ทันผลักเข้าไปชื่อของเขาคนนั้นก็ทำให้ผมชะงัก  ผมหันไปตามสุ้มเสียงเเหลมเล็กก่อนจะเห็นผู้ชายตัวสูงยืนหันหลังคุยกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ทั้งสองคนยืนคุยกันกระหนุงกระหนิงริมประตูทางออกตรงข้ามที่ผมยืนอยู่ ผมมองไม่เห็นหน้าคราม เขาพูดเบาจนผมเเทบจับใจความไม่ได้สลับกันกลับได้ยินเเละรับรู้ทุกประโยคของหญิงสาวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เธอกำลังชวนครามไปห้าง

เเละผมควรจะเดินเข้าไปหยิบของให้ไอ้ซัน เเต่ขามันไม่ยอมขยับราวกับอยากจะอยู่ดูให้จบ

สักพักใหญ่ครามถึงเดินเลี้ยวไปทางห้องน้ำส่วนผู้หญิงก็เดินไปอีกฟาก

ผมส่ายศีรษะไปมาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องมองสองคนนั้นอยู่เนิ่นนาน ผมผ่อนลมหายใจกำลังจะขยับขาเสียงเเจ้งเตือนในไลน์ก็ดังขึ้นอีก ผมคลิกเปิดเข้าไปอ่านข้อความจากครามที่พึ่งจะส่งมา เขาไม่ตอบคำถามที่ผมถามทิ้งไว้เเต่เลือกที่จะบอกบางสิ่งกับผมเเทน

 
‘วันนี้ไม่ต้องมาที่ห้องนะ’



มันเป็นความรู้สึกเหมือนจะชิน

เเต่ก็ยังไม่ชินสักที




อย่าพึ่งด่าพี่คราม พี่เขาเเค่เจ้าชู้เอง555555 :mew3:



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2019 17:02:32 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 548
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย นั่นตัวร้ายใช่มั้ยคะ ยังไม่ใช่พระเอกตัวจริงเนอะ
ครามโคตรนิสัยไม่ดีมากๆๆๆๆ สงสารน้องบุญทำไมต้องมาติดบ่วงผชคนนี้่ด้วย  :katai1:

ออฟไลน์ tunaki

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ฮือ สงสารหนูบุญ อิพี่ครามนะอิพี่คราม :z6:

ออฟไลน์ parn11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2
แงงงง น้องบุญสู้ๆ

ออฟไลน์ donut4top

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ถ้าบอกว่าครามรักน้องนี่ไม่เชื่อนะ พูดตรงๆเลย แต่จะอ่านต่อไปเพราะจะอยู่เป็นกำลังใจให้หนูบุญ

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 648
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
ตอนจบครามเป็นเอดส์ตายค่ะ 55555

ออฟไลน์ เปลว แว๊บแว๊บ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
ครามอย่ากั๊ก ตัวปัญหาของตัวเองมายุ่งกับน้องแล้ว 1 ไม่จริงจังปล่อยน้องไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
ในความรู้สึกของเราคนแบบนี้ไม่ควรได้ความรักที่จริงใจ แล้วมันอยู่กับความรักจอมปลอมที่หวังแต่ผลประโยชน์เถอะ หึ!!!!  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :fire: โคตรเลว ไอ้ครามมมมมม

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1092
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
อยากรู้ที่มาที่ไปของความสัมพันธ์ของครามกับบุญเริ่มต้นมายังไง รอตามอ่านค่ะ :L1:

ออฟไลน์ Ladyladyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ตออออออ :ling3:

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 951
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
 :เฮ้อ: คราม

เพิ่งเริ่มเรื่องนายก็โดนกดโหวตให้ออกแล้วนะ..หมั่นไส้  :katai1:

ใจร้ายกับบุญจังน๊า...เดี๋ยวจะโดนดีตอนช่วงเอาคืน  :z6:

ปูเสื่อรอเลย  :m16:

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
โอ้โห ครามร้ายมาก มีผู้หญิงเรื่อยๆแล้วจะเก็บบุญไว้ทำไม ปล่อยน้องไปเถอะ บุญคิดกับครามยังไงนะ แต่เจอแบบนี้ถึงไม่รักก็เจ็บไม่น้อยอะ
อยากให้คนแต่งใช้คำว่า ไอ้ ไปเลยค่ะ น่าจะอ่านได้ลื่นไหลกว่า ไอ นะคะ
รอติดตามเอาใจช่วยน้องบุญให้หลุดจากบ่วงครามค่ะ

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3018
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-1
จากที่อ่านมาเราว่าบุญค่อนข้างฉลาดนะอย่างน้อยก็รู้ทันคน เพราะงั้นบุญไม่น่ามาจำใจอยู่ภายใต้ครามแบบนี้เลย ถ้าจะบอกว่าเรื่องเงินเก่งๆอย่างบุญเราว่าหางานที่มันได้เงินแบบดีๆไม่ยากหรอก เลิกเอาตัวเองไปผูกกับคราม เลิกกดตัวเองให้ดูต้อยต่ำเถอะ บุญมีดีมากกว่านั้นนะ

ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
จริงๆขายตัว เราไม่ดูถูกนะ มันเป็นสิทธิของเราป่ะ
คือคนเราความจำเป็นและความอยากได้อยากมีมันต่างกันตามลักษณะนิสัยที่สังคม สิ่งแวดล้อม การเลี้ยงดูบ่มเพาะมา  แต่ที่ไม่ชอบเลย คือเอาตัวเองไปผูกอยู่กับสิ่งที่ไม่มีความสุข   ถ้าหนีออกมาจากตรงนั้นจริงๆ เราคิดว่าบุญน่าจะออกมาได้นะ

.
บางที ถอยออกมาให้สุด ถ้าเขาตามมาทำให้เจ็บ ก็สู้จนเอาให้แหลกไปข้าง พังกันไปเลย เอาให้จำ ว่าคนนี้ ต่อให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เราก็จะไม่แม้ปรายตามอง ไม่เสียเวลาเอาอากาศหายใจร่วมกัน
ความโกรธ ความเกลียด ความรัก ความทรงจำ ความรู้สึกด้านบวกและด้านลบทั้งหมดเราก็จะไม่ให้

.
ขอโทษค่ะ พอดีอินไปหน่อย  :katai4:

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ตอนนี้บุญเป็นไงบ้างน้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
เบื้องหลังเป็นมายังไงกันน้า

ออฟไลน์ lolli_candy99

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แงงง สนุกมากกกกกกกก ตามหาฟิคแนวนี้เลยยย เป็นกำสังใจให้คนแต่งนะคะ มาอัพบ่อยๆน้า

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 865
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
มันต้องมีเรื่องราวมาก่อน อยากรู้เลยค่ะ

ออฟไลน์ chompoo1997

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คิคถึงจังเลย :o12:

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
รออยู่นะคะ  :mew2:

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
เฮ้อ ทำเหมือนบุญสำคัญ แต่ก็ไปกับคนอื่น

ออนไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-9
สงสารบุญ เชียร์น้องดิวได้ไหม

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
หายไปเลยยยย :ling1: :z13: :z13:

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1475
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
ยังรอนะคะ  :katai5:

ออฟไลน์ Opolniscute

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อือหือ  แต่กูบุญก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับครามเท่าไหร่นะ หรือเราไม่อิน แต่ก็ติดตามค่ะ ชอบอะไรแบบนี้

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด