[ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [ ___________© โคตรหวง © ___________ ] # EP .06 # หน้า5 #- 14.04.2019 -  (อ่าน 13778 ครั้ง)

ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

______________________________________________________________________________________________________________




เป็นเพียงนกปีกหักที่ไม่มีสิทธิ์บินหนีออกไปไหน

..ถ้าเจ้าของไม่ปล่อย..




#โคตรหวง

สารบัญ
บทนำ (เลื่อนลง)
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2019 23:56:20 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 557
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #1 เมื่อ24-07-2018 14:35:19 »

แค่ชื่อเรื่อง​ ก็มาลงชื่อรอแล้วค่ะ

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #2 เมื่อ24-07-2018 14:42:05 »

 :mew1: มารอด้วยอีกคนค่ะ  :mew1: มาไวๆเร็วๆบ่อยๆยาวๆนะค่ะ  :hao3:

ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
>>>>> โคตรหวง <<<< # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #3 เมื่อ24-07-2018 14:46:05 »

(บทนำ)


ตะวันทอแสงสีเหลืองนวลในยามเย็นใกล้จะลาลับขอบฟ้าไปในอีกไม่ช้า เป็นเวลาเดียวกับเม็ดน้ำฝนเริ่มตกลงมากระทบบนพื้นถนนจากเม็ดสองเม็ดกลายเป็นฝนตกหนัก

    “คิดจะตกก็ตก”

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนบ่นพึมพำด้วยความเบื่อหน่าย จากที่กำลังลั่นชัตเตอร์พลันต้องหยุดลงกะทันหัน สองมือลดต่ำวางกล้องถ่ายรูปราคาแพงไว้บนหน้าตักโดยไม่ลืมจับประคองมันไว้ตลอด

    “อยากจะตกก็ตกเลยนะมึง”

ประโยคคลับคล้ายแต่น้ำเสียงดันเเตกต่างกันลิบลับดังเข้ามาให้ได้ยินตามด้วยร่างสูงโปร่งที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ซันหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ยิ้มขอบคุณพนักงานเสิร์ฟก่อนจะเขยิบจานแพนเค้กไส้กล้วยหอมไปทางเพื่อนสนิทหวังให้มันช่วยกิน

   
    “มึงไม่เเดกงั้นกูเเดกเรียบนะ” 

เมื่อเห็นคนข้างกายไม่สนใจของหวานตรงหน้าเอาเเต่ทำหน้าหมาหงอยใส่ ซันจึงหยิบช้อนขึ้นมาจ้วงตักเข้าปากซะเอง เขาเคี้ยวหยับๆกลืนลงท้องถึงค่อยหันมาพูดกับอีกคน

    “เอาไงทีนี้”


    “ก็คงไม่ได้ถ่ายแล้ว”


    “งั้นพรุ่งนี้ค่อยมาอีกทีป่ะ”


     “พรุ่งนี้กูไม่ว่างว่ะ”

บุญถอนหายใจดังเฮือก ดวงตาคู่สวยฉายแววผิดหวังออกมาอย่างปิดไม่มิดจนร่างสูงต้องเอื้อมมือมาลูบหัวปลอบประโลม วันนี้พวกเขานัดกันไปเก็บภาพในสวนหย่อมแถวหลังมอที่พึ่งถูกรื้อขึ้นมาดัดแปลงใหม่ อาจเพราะเวลาว่างของทั้งสองคนแทบจะไม่ค่อยมีทำให้หาเวลาเข้าไปถ่ายไม่ได้จนกระทั่งมีวันนี้…แต่ก็นั่นแหละ

พอฝนตกทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่า

    “ทั้งๆที่กูเช็คพยากรณ์อากาศมาดีแล้วเชียว” บุญอดจะบ่นออกมาอีกครั้งไม่ได้จริงๆ


    “หึ..อะไรก็เกิดขึ้นได้เมื่อมีปาปิก้า”


    “ไม่ตลก”


    “จ้า งั้นกินสักคำจะได้หายหงุดหงิด”

ซันฉีกยิ้มหวานเอาใจพลางยกช้อนไปจ่อปากเพื่อนตัวเล็ก มีคนเคยบอกเขาว่าของหวานช่วยให้คนอารมณ์ดี

แต่มันคงไม่จริงเสมอไป

    “มึงแดกไปเถอะ”

 
    “เออ อย่ามาแย่งกูแดกนะมึง”

ไร้เสียงพูดคุยใดๆดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ ซันพ่นหายใจเเล้วหันกลับไปสนใจอาหารบนโต๊ะต่อปล่อยให้บุญนั่งเหม่อมองทัศนียภาพนอกหน้าต่างเงียบๆคนเดียว



กริ๊ง กริ๊ง ..

เสียงกระดิ่งดังขึ้นตรงหน้าประตูทางเข้า  เวลาห้าโมงเย็นภายในร้านกาแฟเเห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงข้ามมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังเริ่มถูกอัดแน่นไปด้วยกลุ่มนักศึกษามากหน้าหลายตา

ประกอบกับฝนกำลังตกหนักส่งผลให้มีลูกค้าเข้ามาเยอะกว่าปกติ


    “มึงๆกลุ่มพี่คราม”
ซันหันไปมองกลุ่มรุ่นพี่ปีสี่ที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่ด้วยสายตาไม่บอกความหมายพลางสะกิดแขนขาวยิกๆให้มองตามแต่บุญกลับเพิกเฉยไม่สนใจ ..ไม่หัน ไม่มอง

ไม่ได้หมายความว่าไม่ยุ่งเกี่ยว

‘อยู่ไหน’


เพราะบุญพึ่งจะตอบข้อความใครบางคนไปเมื่อครู่

    “มึงว่าเราเจอพวกพี่เขาบ่อยไปป่าววะ”
ซันกระซิบถามเสียงเบา  ไม่ได้อยากจะคิดเยอะให้รกสมองนักหรอก ถ้าเขาไม่บังเอิญพบหน้ารุ่นพี่กลุ่มนี้บ่อยเกินความจำเป็น เรียนคนละคณะ..อยู่ก็คนละตึก ไร้ซึ่งความเกี่ยวข้องใดๆกับอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง..เป็นใครก็ต้องเเปลกใจ
มันเหมือนกับไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

    “ไม่รู้ดิ”  อีกฝ่ายตอบหน้าตาย มือเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง


    “มึงเคยรู้อะไรบ้างล่ะ ไอ้สัด”


    “ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องมึง”


    “กูควรดีใจใช่มั้ย”


    “โคตรๆ”

เถียงไปก็ไม่เกิดประโยชน์หนำซ้ำมีเเต่จะกวนตีนใส่กันเอง ซันถอนหายใจระอาก่อนจะหันไปมองพวกปีสี่อีกรอบ เจอบ่อย..เจอถี่..จนต้องยอมสละเวลาอันมีค่าไปสืบหาชื่อเสียงเรียงนามของไอ้พวกนั้นมาจนจำได้ครบทุกคน
ซันไล่สายตามองหน้าพวกมันทีละคนราวกับกำลังสแกนจับพิรุธหาอะไรบางอย่าง
เริ่มจากไอ้คนใส่แว่นคนเดียวในกลุ่มถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อพี่ภีม คนที่นั่งถัดไปผิวสีเเทนชื่อพี่เต้ ส่วนคนด้านขวาที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงพระเอกในทีวีที่เขาชื่นชอบชื่อพี่ว่าน

เเละคนสุดท้ายพี่คราม ผู้ชายที่มีใบหน้าราวกับประติมากรรมชั้นเอก ซันยังจำวินาทีที่เผลอสบตาด้วยครั้งเเรกได้ถึงจะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆทว่าสัญชาตญาณบางอย่างบอกกับเขาว่า

ผู้ชายคนนี้โคตรอันตราย

      
    “ถ้ารำคาญนักก็จัดเเม่งดิ” เสียงติดเเหบเล็กน้อยเรียกสติให้ซันละสายตาจากกลุ่มผู้ชายโต๊ะมุมสุดหันกลับมามองคนที่กำลังนั่งอมน้ำเเข็งเเถมยังยักคิ้วกวนตีนเหมือนอยากให้เขาเข้าไปจัดการพวกมันขึ้นมาจริงๆ


    “มึงแหกตาดูกลุ่มพวกมันแม่งตัวโตเท่าหมีควาย กูคงสู้ได้ไอ้ห่า”


    “มึงก็หมีควาย”


    “แต่กูไซค์มินิแบบพกพา”
ซันตอบแล้วกลืนขนมใส่ท้องคำสุดท้าย เหล่ตามองหน้าเพื่อนตัวเล็กที่เลิกอมน้ำเเข็งเเล้วเปลี่ยนมาดูดอเมริกาโน่เข้าปากอึกๆเเทน พลันความหมั่นไส้เกิดเข้ามาในหัว ไม่รีรอเอื้อมมือไปขยี้ผมเพื่อนสนิทจนยุ่งเหยิง


    “เอามือออก”  ฝ่ายโดนกระทำร้องฮึดฮัดขัดใจเมื่อโดนร่างสูงเอาแขนมารัดคอแน่น ไม่พอยังใช้มืออีกข้างยกขึ้นมาขยี้หัวเขาเล่นเหมือนเด็กน้อย เสียงหัวเราะสะใจดังเข้ามาในหู บุญเริ่มหงุดหงิดแต่นั่นยังไม่เท่าความกลัว..เขารู้สึกกลัวเพียงเพราะมีใครบางคนอยู่ในร้านด้วยนี่สิ !


    “เอาหน้ามึงออกไปไอ้ซัน”


    “แหม กูเล่นนิดเล่นหน่อยทำเป็นหวง”
เพราะถูกซันคล้องคออยู่ทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันไม่ถึงคืบ ซันเป็นผู้ชายขี้เล่นข้อนี้บุญเข้าใจดี เข้าใจมากและก็ไม่ถือสาด้วยหากมันอยากจะเล่นกับเขา

แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่เวลานี้

    “โอเคๆกูไม่แกล้งแล้ว”

เมื่อพูดไม่รู้เรื่องจึงต้องบอกด้วยสายตาแทน แค่บุญส่งสัญญาณเตือนเท่านั้นแหละซันถึงจะยอมหยุด คนเป็นเพื่อนกันน่าจะเข้าใจกันดีว่าตอนไหนที่ควรเล่นตอนไหนควรจริงจัง  ร่างเล็กจัดคอเสื้อลวกๆให้เข้าที่ไม่วายขึงตาใส่คนขี้แกล้งจากนั้นจึงหันขวับไปทางโต๊ะด้านหลังที่เคยมีผู้ชายสี่คนนั่งอยู่ทว่าตอนนี้กลับไม่เหลือใครสักคน

ไปตั้งเเต่เมื่อไหร่..

ความกังวลเข้าครอบงำไปทั่วจิตใจเพียงเพราะใครบางคนหายไป

    “กูกลับก่อนนะ”

ไม่อยู่รอให้เพื่อนเซ้าซี้รีบคว้าสัมภาระต่างๆมาไว้ในมือ ร่างบางก้าวฉับๆออกจากร้านอย่างไวทิ้งให้คนด้านหลังมองตามด้วยความไม่เข้าใจเช่นเคย


เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บุญเป็นแบบนี้





     “ทำไมช้า”

เพียงแค่ก้าวเข้ามานั่งในรถสปอร์ตสีขาวไม่ถึงสองวิเสียงห้าวก็ดังขึ้นมาเหมือนรอจังหวะอยู่ก่อนเเล้ว ผมหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนขับ สมองพยามยามนึกหาคำพูดดีๆมาอธิบายให้คนใจร้อนฟัง

เเต่คงไม่ทันใจสำหรับผู้ชายคนนี้


     “พี่ถามว่าทำไมมาช้า”


     “ขอโทษ” มีเพียงคำพูดติดปากเหมือนทุกครั้ง ผมเอื้อมมือไปวางลงบนต้นขาแข็งแกร่งลูบไล้ไปมาผ่านผ้ายีนส์ชั้นดีราวกับต้องการให้ครามใจเย็นลงกว่านี้


     “ขอคำอื่น”

ผมเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนคิดหนัก โดยนิสัยส่วนตัวผมเป็นคนค่อนข้างพูดน้อยอยู่เเล้วยิ่งเรื่องที่ต้องมานั่งอธิบายให้ใครฟังยิ่งไม่ถนัดเเต่เพราะเป็นครามผมถึงต้องทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ..เพียงเพราะเขาดันเป็นข้อยกเว้นทุกอย่างในชีวิตผม


    “มันไม่ได้คิดอะไรกับผมเกินเพื่อนหรอก”


    “…”


    “ขอโทษ” ได้แต่เอ่ยประโยคซ้ำๆออกมา ไอ้ซันมันชอบเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับผมเป็นประจำเพียงแต่สำหรับคนๆนี้คงไม่ใช่เรื่องปกติ เขาไม่ชอบให้ใครมาลุ่มล่ามกับผม
    “มันไม่ใช่อย่างที่ครามคิดจริงๆ เชื่อผมเถอะ”


    “เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าให้ใครถูกเนื้อต้องตัวเกินความจำเป็น” น้ำเสียงเเข็งกร้าวพร้อมสายตาคมดุจอาวุธร้ายเอาเเต่จับจ้องใบหน้าผมราวกับอยากให้ผมสำนึกกับความผิดที่ผมทำเเม้จะไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นก็ตาม

ทำอะไรก็ผิดไปเสียทุกอย่าง


    “จะไม่ให้เกิดขึ้นอีก”


    “หึ”

คนตัวสูงหัวเราะเยาะในลำคอพร้อมตบไฟเลี้ยวเพื่อจอดรถตรงข้างทาง  ผมกะพริบตารู้สึกมึนงงชั่วครู่ก่อนจะต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอออึกใหญ่เมื่อเผลอประสานสายตากับคนตรงหน้า คนร้ายกาจอย่างเขาคงมีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องการจากผม


รอยยิ้มเหยียดประดับบนใบหน้าคม

รอยยิ้มที่ผมเกลียดเข้าไส้

    “อย่าคิดว่าแค่ขอโทษจะพอ”


    “ไม่..ไม่เอา”

ไม่ทันได้ท้วงร่างของผมก็ถูกเขายกอุ้มให้ไปนั่งทับบนตัก ร่างสูงสมส่วนบังคับให้ผมนั่งหันหน้าไปหาเขา มือหนายึดปลายคางผมเเน่นไม่ให้หันหน้าหนีจมูกโด่งได้รูปทาบลงบนผิวเเก้มผมเเผ่วเบา สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆเข้าเต็มปอดจากเเก้มซ้ายเลื่อนมาที่เเก้มขวา

   “เด็กไม่ดีต้องถูกลงโทษ”
พูดจบก็เปลี่ยนมาประกบริมฝีปากทับลงมาบดเบียดรุณแรงจนผมหายใจแทบไม่ทัน เขาทั้งขบเม้มทั้งขยี้ริมฝีปากล่างของผมจนบวมเจ่อก่อนจะงับมันเบาๆ

    “อ้าปาก”

เสียงห้าวออกคำสั่งซึ่งผมก็ยอมทำตามแต่โดยดี มือหนาจับปลายคางผมเเนนขึ้นเพื่อไม่ให้ผินหน้าหลบรสจูบอันป่าเถื่อนของเขา  ครามกวาดปลายลิ้นอุ่นเข้าไปดื่มด่ำอย่างไม่รู้เบื่อ เลาะเล็มไปตามไรฟันเเล้วดูดดุนปลายลิ้นของผมอย่างเอาเเต่ใจขณะมือก็ลูบคลำไปตามแผ่นหลังที่ยังมีชุดนักศึกษาสวมเอาไว้ มืออีกข้างหันมาจัดการดึงทึ้งกางเกงของผมให้หลุดออกพร้อมกระชากชั้นในจนขาดวิ่นกเเล้วเขวิ้ยงทิ้ง

ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยเข้ามากระทบผิวเนื้อส่วนล่างจนผมต้องหนีบขาเข้าหากันทว่าครามไม่ยอมให้ผมได้ทำเช่นนั้น มือหนาจับขาผมอ้ากว้างกว่าเดิม

เรื่องชอบทำให้ผมอายคงเป็นความสนุกของเขาไปเเล้ว

เมื่อเห็นว่าผมไม่กล้าขัดขืนถึงได้จัดการถอดเสื้อผมออกตามลำดับ  เรียวปากสีซีดขบเม้มไปตามยอดอกทั้งสองข้างมีบ้างที่ฟันคมออกเเรงกัดจนขึ้นรอย จากขบกัดเบาๆเพิ่มเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆจนผมเผลอร้องออกมา เขาซุกไซ้อกผมเล่นอย่างไม่รู้เบื่อเเละฝากรอยช้ำไปทั่วผิวกายขาว

ครามทำเเบบนี้อยู่นานจนร่างกายผมเริ่มปวดร้าว สองมืออุ่นสอดเข้ามาบีบเคล้นตรงสะโพกผมอย่างไม่คิดจะออมเเรงจึงกลายเป็นว่าตอนนี้ร่างกายผมถูกเขาตราตึงทั้งช่วงบนเเละช่วงล่าง ผมเเหงนหน้าขึ้นอ้าปากหายใจถี่ อึดอัดไปหมดจนอยากขยับหนีกลับทำไม่ได้ อ้อนวอนให้ปล่อยก็ยังไม่ได้อีก

   “โอ๊ย !”


   “เจ็บใช่มั้ย”
พยักหน้าจำยอมหวังขอความเห็นใจเพราะครามดันฝากความเจ็บผ่านรอยฟันสีเเดงช้ำตรงหัวไหล่ มันเป็นจุดเดิมที่เขาพึ่งจะทำไปเมื่อวาน

ดวงตาเรียวคล้ายเหยี่ยวหันมามองใบหน้าเนียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพลางเลื่อนริมฝีปากเข้าไปกระซิบตรงกกหูอีกฝ่าย

   “เจ็บแล้วต้องจำ”

พูดจบก็ประกบจูบอีกครั้ง อีกครั้ง..และอีกครั้ง เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กฉกชิมความหอมหวานที่เขาโปรดปรานมันมากกว่าสิ่งไหนๆ ทว่าอีกคนกลับรับไม่ไหว มือขาวทุบตีไหล่กว้างให้ผละออกราวกับจะขาดอากาศหายใจหากเขายังไม่เลิกจูบ

   "สั่งอะไรไว้ต้องฟังเเละจำ"


   “อื้อ..อึกเจ็บ”

ไม่ทันได้เตรียมใจสัมผัสหนักๆก็ล้วงเข้ามาในช่องทางด้านหลังของผมอย่างหยาบโลนไร้ความปราณี ร่างสูงคงอยากให้ผมหลาบจำถึงได้เพิ่มนิ้วเข้ามาในตัวผมโดยไม่คิดเลยว่าผมจะเจ็บปวดเเค่ไหน เขาทารุณผมทั้งร่างกายเเละจิตใจ จากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วและสามนิ้ว

ผมเม้มริมฝีปากปิดกลั้นเสียงครางอันน่าอายเอาไว้เเต่ก็ทำไม่สำเร็จ สองมือจิกเล็บลงบนเเขนคนตัวใหญ่เเรงๆราวกับต้องการจะเอาคืนทว่าตัวเองกลับเป็นฝ่ายเจ็บหนักกว่าเก่า เพราะครามขยับนิ้วล้วงดันเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มลึกขึ้นเเล้วดึงออกมาจนสุดก่อนจะจ้วงใส่เข้าไปใหม่พรวดเดียวทีเดียวสองนิ้ว

ดึงเข้าดึงออกระรัวจนผมร้องระงม ความลึกที่เขาสอดเข้ามาไม่ยั้งมันทำให้ผมจุกจนตัวงอ

   “อึกเจ็บ..ครามเบาหน่อย”


   “ก็ทำให้เจ็บ”


   “อ๊ะ..เบาๆ”


   “หึ แค่นี้ไม่ตายหรอก”

ครามพรมจูบไปทั่วใบหน้าคล้ายหยอกเย้า แม้เสียงพูดจะกลั้วหัวเราะเหมือนพูดเล่น แต่น่าแปลกที่หัวใจของผมดันรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยของมีคมซ้ำไปซ้ำมา



Tbc.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2019 14:22:08 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #4 เมื่อ24-07-2018 14:56:39 »

กรีดร้องงงงงงงงงงง  :serius2: :serius2:
เอาอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :ling1: :ling1:
น่าสนใจมากค่า รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #5 เมื่อ24-07-2018 15:00:57 »

โอ้ยยยยยยยยย ตามค่าาาาา ทำไมทำน้องแบบเนนนนนนนนนนนนน้ :katai1:

ออฟไลน์ cheezett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #6 เมื่อ24-07-2018 18:33:26 »

น่าสนใจ มาต่อเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ idoloveyou555

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #7 เมื่อ24-07-2018 18:41:43 »

อ๊ะยังไงกันๆ

ออฟไลน์ palmiers

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #8 เมื่อ24-07-2018 19:01:30 »

แอบคบกันหรอ พระเอกดูจะจิตๆดูจะชอบใช้ความรุนแรงหน่อย

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 557
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #9 เมื่อ24-07-2018 19:47:18 »

ฟินสมชื่อเรื่องงงงงค่ะ​ ติดตาม

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
« ตอบ #9 เมื่อ: 24-07-2018 19:47:18 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #10 เมื่อ24-07-2018 22:48:24 »

อยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #11 เมื่อ24-07-2018 22:53:01 »

อยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #12 เมื่อ24-07-2018 22:53:55 »

อยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง

ออฟไลน์ umamabc

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #13 เมื่อ24-07-2018 23:03:41 »

รอติดตามตอนต่อไปค่ะะะะะะะะ
สงสารนุ้งบุญญญ
 :เฮ้อ:

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 890
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #14 เมื่อ24-07-2018 23:16:49 »

โธ่น้องบุญ :mew5:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #15 เมื่อ25-07-2018 00:57:45 »

 คู่นี่มีมาที่ไปเป็นยังไงถึงได้เป็นแฟนกัน ท่าทางพระเอกหึงโหดส่วนนายเอกก็กลัวพระเอกมาก ติดตาม :110011:

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #16 เมื่อ25-07-2018 10:26:40 »

 :hao7:  :hao7:  :hao7: ชอบมากค่ะ ....
อย่ามาม่านะค่ะ  :call: เราใจบางมาก สงสารเราเถอะ  :mew2:

ออฟไลน์ parn11

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #17 เมื่อ25-07-2018 12:25:04 »

อยากอ่านอีกกกกกกก

ออฟไลน์ usguinus

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #18 เมื่อ26-07-2018 10:52:31 »

มาต่อเร็วๆนะคะ ชอบบบบบ :katai2-1:

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
«ตอบ #19 เมื่อ26-07-2018 13:49:44 »

  :katai1: แง้ ต้องม่ามากแน่ๆเลย แต่ท่าทางสนุกอ่ะ

 :z13: จิ้มติดตามไว้ก่อนค่ะ รอให้หายใจหายคอสะดวกก่อน

ค่อยโผล่หน้ามา  (ฮา)

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ โคตรหวง ] # EP .00 # - 24.07.2018 -
« ตอบ #19 เมื่อ: 26-07-2018 13:49:44 »





ออฟไลน์ ผู้หญิงสีขาว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-2
ตอนที่ 1


แสงสว่างยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามากระทบบนใบหน้าเรียว แสงแดดอุ่นอ่อนช่วยปลุกคนบนเตียงให้ตื่นจากห้วงนิทรา บุญสะลืมสะลืมยกมือขยี้ตาเบาๆขณะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

     “เช้าแล้ว”

ไม่ลืมเอี้ยวตัวลงมาเพื่อกระซิบปลุกใครอีกคนด้วยความเคยชินพลางเขย่าไหล่หนาสองสามทีทว่าคนขี้เซาดันไม่ยอมตื่นหนำซ้ำยังส่งเสียงประท้วงอืออาราวกับรำคาญที่เขารบกวนเวลานอน


ตี๊ดตี๊ด

เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ข้างเตียง บุญหยิบขึ้นมากดปิดเสียงนาฬิกาปลุกแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกจากใต้ผ้าห่ม


     “ถือว่าปลุกแล้วนะ” เพราะความขี้เกียจส่วนตัวล้วนๆจึงปล่อยให้เจ้าของห้องตื่นเอาเอง
ร่างเล็กกระชับชุดคลุมพลางหย่อนขาลงจากเตียง เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าลื้อหาชุดที่ตัวเองเคยทิ้งไว้ก่อนจะตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ

ห้องน้ำสไตล์โมเดิร์นผสมผสานกับอุปกรณ์ตกแต่งราคาแพงคงเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของคนรวยไปแล้วกระมัง มือเล็กเปิดลิ้นชักหยิบแผงแปรงสีฟันที่ยังใหม่เอี่ยมขึ้นมาเเล้วเเกะออกมาใช้หนึ่งด้ามก่อนจะเหล่ตามองแปรงสีฟันที่ตั้งเด่นโล่อยู่ในแก้วใส

ไวกว่าความคิดคนตัวเล็กใช้เท้าเหยียบปุ่มถังขยะให้ฝามันเปิดออก…ซึ่งก็เป็นไปตามคาด


ข้างในมีแปรงสีฟันกองทิ้งอยู่สามด้ามไม่รวมซากถุงยางอนามัยใช้แล้ว

หึ..นิสัยของพวกเจ้าชู้

เพราะไม่อยากรำคาญลูกตาไปมากกว่านี้ บุญจึงเปิดฝักบัวรีบชำระร่างกายด้วยความรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีร่างบางก็เดินออกมาในสภาพเรียบร้อยด้วยชุดนักศึกษาพร้อมไปเรียนก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้เย็นเลือกหยิบพวกแฮมไส้กรอกออกมาหวังจะทำมื้อเช้าให้ตัวเองเเละอีกคนในห้องนอนทว่ามือยังไม่ทันได้เเตะโดนกระทะ

เเผ่นหลังดันกระแทกเข้ากับแผงอกล่ำของร่างใหญ่เข้าอย่างจัง คนพึ่งตื่นเกี่ยวกระหวัดเอวบางดึงรั้งเข้าหาตัวจนกลายเป็นว่าตอนนี้ร่างเล็กกำลังถูกกอดจากด้านหลัง


     “ตื่นนานยัง”  เจ้าของห้องก้มหน้าลงมากระซิบเสียงพร่า วางคางไว้บนไหล่อีกฝ่ายราวกับเป็นที่พักพิงชั้นดี


     “ไม่นานเท่าไหร่..อื้อ”   บุญร้องเสียงหลงเมื่อต้นคอถูกจมูกโด่งได้รูปซุกไซ้เข้าหา ครามกดจูบพลางแลบลิ้นเลียหลังคอเขาจนเปียกชื้น สองมือไม่อยู่นิ่งล้วงเข้ามาในเสื้อบีบขยี้เม็ดเล็กๆจนเขาต้องรีบห้ามปราม  ถึงอย่างนั้นคนเอาแต่ใจยังคงแนบใบหน้าเฝ้าเคล้าคลอไม่ละห่าง

คนตัวสูงเป็นประเภทติดสัมผัส ชอบกอดชอบหอมหมกมุ่นเเต่เรื่องใต้สะดือจนเขานึกเอือม บุญพยายามแงะมือหนาออกจากเอวแต่พอนึกถึงสถานะตัวเองได้จึงต้องปล่อยมือลง ยอมยืนนิ่งให้ใครอีกคนแทะโลมร่างกายตัวเองได้ตามใจชอบ


     “เลิกกี่โมงวันนี้” 


     “อ๊ะ หกโมง”  เสียงแหบร้องออกมาเบาๆขณะโดนอีกคนใช้สองนิ้วบีบดึงยอดอกเหมือนของเล่น


     “ทำไมเลิกช้า”


     “มีงานนิดหน่อย”


     “หือ งานอะไรทำไมพี่ไม่รู้” ครามฝังจมูกลงบนแก้มใสหนักๆแล้วจับตัวร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้า ใช้สายตาตำหนิอีกฝ่ายให้รีบพูด “ว่าไงเด็กดื้ออธิบายมาเดี๋ยวนี้ ทำไมพี่ถึงไม่รู้ว่าเรารับงานใครไว้” 


     “แค่ไปเป็นตากล้องให้พวกดาวเดือนแค่นั้นไม่ได้มีอะไรพิเศษ”


     “อ่อ แล้วไปนึกว่ามีคนชวนไปเป็นนายแบบเหมือนคราวก่อน บอกไว้เลยว่าพี่ไม่อนุญาต”

งานที่ว่าคืองานโปรโมทเสื้อคณะตอนเขาพึ่งเข้าปีหนึ่งซึ่งมันเป็นงานเเรกเเละงานสุดท้ายของเขา คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเป็นเพราะใคร


     “อือ ปล่อยก่อน”


     “ค้างที่นี่อีกคืน”


     “อือ ไปอาบน้ำไป”  น้ำเสียงติดรำคาญส่งผลให้ร่างกำยำเริ่มมันเขี้ยวเจ้าลูกแมวจอมหยิ่ง กดจมูกลงบนใบหน้าเรียวซ้ำเเล้วซ้ำเล่า..ใจจริงอยากอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปฟัดบนเตียงให้รู้เเล้วรู้รอดทว่ากลับทำได้เเค่..


     “จูบหน่อย”


ตอดเล็กตอดน้อยเเก้ขัด

บุญเงยหน้ามองกายสูงเพียงแวบเดียวก่อนจะหลุบตาลงต่ำ สักพักถึงยอมเงยหน้าขึ้นมาใหม่เพียงเเต่หันหน้าหนีไปอีกทาง สองเเก้มขึ้นสีเเดงเจือจางชวนหลงใหล คนขี้อายไม่กล้าปฎิเสธเเต่ก็ไม่ยอมทำตามคำขอสักที ครามหลุบตามองมือเล็กที่กำเข้าหากันเเน่นก่อนใช้ลิ้นดันกระพุ้งเเก้มเพื่อกลั้นยิ้มอย่างหนัก


      “ไม่จูบพี่ไม่ไปส่งนะ”

น้ำเสียงออดอ้อนแฝงความเอาแต่ใจพร้อมกับรั้งร่างตรงหน้าเข้าหาตัว ครามไม่ได้ทำอะไรนอกจากกอดบางไว้หลวมๆ ใช้สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้าจิ้มลิ้ม หากไม่ติดว่าเมื่อวานเผลอลงโทษเเมวน้อยหนักจนสลบ.. วันนี้คงได้มีกิจกรรมบนเตียงตอนรับเช้าวันใหม่เป็นแน่

ลอบมองอยู่นานกว่าบุญจะกล้าเงยหน้าขึ้นมา ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา
ทั้งสองสบตากันสักพักใหญ่ จนกระทั่ง...

ใครบางคนยอมแพ้เขย่งเท้ากดจูบเบาๆลงบนริมฝีปากสีซีด ไม่ใช่จูบลึกซึ้งชวนวาบหวิวหรือจูบอ่อนหวานเเต่อย่างใดมันเป็นเเค่จุ๊บเบาๆสไตล์เด็กน้อยเเต่น่าเเปลกที่ดันมีคนพอใจจนอดยิ้มกว้างออกมาจนได้

     “เด็กดี”





     “ไอ้ครามทางนี้เว้ย”

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก ครามเดินดุ่มๆไปยังโต๊ะที่มีเพื่อนของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

     “สั่งให้กูยัง”  เขาหันไปถามไอ้ว่านที่นั่งข้างๆ

     “เรียบร้อยแล้วครับสุดหล่อ”
ไม่ทันขาดคำอาหารพร้อมเครื่องดื่มสีอำพันก็มาเสิร์ฟ โต๊ะริมขวาสุดติดหน้าต่างกำลังถูกจับจองด้วยร่างของผู้ชายสี่คนในชุดนักศึกษา อันที่จริงพวกเขามีเรียนเพียงเเต่อาจารย์ขอยกเลิกคลาสกะทันหันเพราะติดประชุมทำให้วันนี้ทั้งสี่คนว่างทั้งวัน

     “ไอ้ครามน้องฝ้ายที่มึงเคยควงแม่งทักเฟสกูมาว่ะ”


     “แล้ว ?”


     “หึไม่แล้วไง กูแค่จะบอกว่าขอต่อนะเพื่อน”
เต้คนที่นั่งชิดมุมซ้ายสุดหัวเราะเสียงดังเหมือนสนุกกับเรื่องที่พูดอยู่ ส่วนเขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากตามสไตล์ สำหรับกลุ่มเขาเรื่องพวกนี้มันไม่ต่างจากการเล่นเกม เมื่อมีคนเบื่อก็เเค่เลิกเล่นเเล้วส่งต่อมาให้ใครอีกคนเล่นต่อก็เท่านั้น

เอากับคู่นอนซ้ำกับเพื่อนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร..ถ้าผู้หญิงเต็มใจ

     “เผื่อเเผ่มาทางกูบ้างเพื่อน” ภีมผู้ชายใส่แว่นเพียงคนเดียวแทรกขึ้นมา


     “มึงสลัดน้องแตงโมให้ได้ก่อนเหอะครับแล้วค่อยมาทำพูด”
เต้ตอกกลับด้วยสีหน้าขบขันสุดฤทธิ์พลอยให้คนทั้งโต๊ะขำไปด้วย เนื่องจากเพื่อนคนเก่งดันพลาดท่าสลัดหญิงไม่หลุด

     “สัด”
ภีมก่นด่าพร้อมยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบให้หายเซ็ง ผู้หญิงบางคนแม่งก็เก่งเกินที่สามารถรับมือกับความชั่วของเขาได้ บอกให้เลิกยุ่งยังดั้นด้นมาหาถึงห้อง ไม่พอยังเกาะติดหนึบเป็นปลิงนี่โชคดีที่วันนี้เจ้าหล่อนติดเรียนทำให้ภีมพอมีเวลาส่วนตัวขึ้นมาหน่อย

     “เสียงหัวเราะพวกมึงดังไปถึงในครัวละจ้า พวกมึงก็นะไม่คิดจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนบ้างเหรอ จะผลัดกันคั่วมั่วซั่วไปถึงเมื่อไหร่กัน”

เจ๊แหม่มเจ้าของร้านเดินเข้ามาเสริ์ฟอาหารที่เหลือให้ก่อนจะเอ่ยเเทรกขึ้นมา เจ๊เเกล้วนสนิทกับพวกเขาทุกคนไม่ว่าจะเรื่องดีหรือเรื่องเลวของพวกเขาเจ๊แกรู้หมด อาจเป็นเพราะผู้หญิงที่ได้ไปนอนกกก็มาจากลูกค้าร้านเจ๊ด้วยส่วนนึง

     “อีกนานอ่ะเจ๊พอดียังไม่เจอคนที่ใช่” เต้รับอาสาตอบเเทนปล่อยให้อีกสามคนนั่งฟัง


     “แหมทำมาพูดซะดิบดี มึงเล่นเปลี่ยนคู่นอนแทบไม่ซ้ำหน้าคงจะเจอหรอกนะไอ้คนที่ใช่ของมึงอ่ะ”


     “ก็ค่อยๆเรียนรู้ไปทีละคนไงครับ”


     “จ้าพ่อคนเลือกเก่งระวังเป็นเอดส์ตายก่อนจะเจอเนื้อคู่ กูขี้เกียจเถียงกับมึงละขอตัวไปล้างจานก่อน”
ร่างท้วมเดินหนีไปทางห้องครัว ทิ้งให้เต้มองตามตาปริบๆ อะไรของเจ๊แกวะวัยทองหรือไง มาถามเขาแล้วอยู่ๆก็เสือกแช่งให้เป็นโรคร้าย ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้าของร้านคงได้มีการถกเถียงจนเกิดเรื่องราวใหญ่โตเป็นเเน่

     “ใจเย็นๆครับเพื่อน วันนี้มีใครคนไหนสนใจอยากไปตื๊ดบ้านกูป่าว” เมื่อเห็นสีหน้าไอ้เต้เริ่มเปลี่ยน ว่านเลยต้องเป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบอีกครั้ง

     “ไม่ว่างว่ะ”
เขาเลือกตอบเเบบไม่ต้องคิดเยอะขณะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

     “ทำไมมึงอีก อย่าบอกนะว่านัดสาวคนไหนไว้” ว่านถามต่อพลางเหล่ตามองอย่างจับผิด คำว่าไม่ว่างของไอ้ครามคงไม่พ้นอยากนอนกอดสาวของมันทั้งคืน เเล้วสาวของมันก็เปลี่ยนหน้าบ่อยเสียจริง คนนึงควงได้นานสุดไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำมั้ง


     “เรื่องของกูป่ะ”


     “คืนนี้กูว่าไม่ใช่สาวว่ะไอ้ว่านกูว่าหนุ่มชัวร์” ภีมที่นั่งเงียบมานานขอแทรกขึ้นบ้าง ไอ้ครามเป็นคนเจ้าชู้ นอนกับผู้หญิงมาหลายรายทว่ากลับมีคนๆนึงที่เพื่อนของเขาดูให้ความสำคัญเกินกว่าคำว่าคู่นอนเเต่จะให้เรียกว่าเเฟนก็ไม่น่าใช่


     “หนุ่มหรือสาวบอกมาไอ้ครามแต่ถ้าเป็นหนุ่มก็ไม่พ้นน้องบุญอีกอ่ะดิ ไอ้ห่าทำไมคนนี้มึงนานจังวะ”
เมื่อภีมพูดจบว่านก็รัวคำถามใส่ไม่ยั้ง น้องบุญคือผู้ชายเพียงคนเดียวที่เพื่อนของเขายอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย 

ปากพร่ำบอกว่าไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายด้วยกันเเล้วไอ้อาการตามหึงหวงไอ้เด็กนั่นเเทบจะทุกเวลานี่เรียกว่าอะไรเเถมยังเก็บไว้นานกว่าพวกสาวสวยรายอื่นอีก ผู้หญิงนี่เปลี่ยนบ่อยเหมือนเปลี่ยนเเปรงสีฟันทีกับผู้ชายกกไว้นานเป็นปี


     “ถ้ากูตอบมึงเเล้วกูจะได้อะไร”


     “กูให้น้องส้มไปกกฟรีหนึ่งคืนมั้งไอ้สัด ถามก็ตอบอย่ามาลีลา”

ว่านเสียงขุ่นยามโดนเพื่อนหน้าหล่อกวนส้นตีนใส่ ครามหัวเราะในลำคอแล้วขยี้มวนบุหรี่ให้ไฟมอดดับ จริงอย่างที่พวกมันสงสัยทำไมเจ้าลูกเเมวถึงได้มีอิทธิพลต่อเขามานานขนาดนี้ พิเศษกว่าใครคนอื่นถ้าไม่ใช่เพราะว่า

     “คนโปรดกูอย่ายุ่ง”







     แชะ แชะ


     “ดีมากครับ คราวนี้ให้ทั้งสองคนหันหน้ามองตากันหน่อย”

     “อย่างงั้นแหละ น้องผู้ชายอมยิ้มนิดนึงครับ อ่ะโอเค”

นายแบบและนางแบบทำตามตากล้องอย่างไม่เกี่ยงงอน ทุกท่าทุกโพสล้วนออกมาไร้ที่ติหากได้คนตัวเล็กมาเป็นคนจัดการ ภายในห้องสตูดิโอผู้คนเริ่มบางตาลงเพราะมีหลายคนที่ขอตัวกลับก่อน งานถ่ายภาพประชาสัมพันธ์ของแต่ละคณะไม่ใช่งานยากเกินไปสำหรับคนที่เคยฝากผลงานมาแล้วหลายต่อหลายครั้งอย่างบุญ

กดซัตเตอร์อีกไม่กี่ครั้งก่อนจะผละหน้าออกจากกล้องก่อนจะยืดตัวตรง


     “เสร็จแล้วครับ”

เขายิ้มบางๆให้กับคู่สุดท้าย ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดีเหล่านายแบบนางแบบจำเป็นต่างตั้งใจทำงานจนผลงานที่ออกมาค่อนข้างน่าพอใจ ส่วนเขาได้รับเลือกให้มาเป็นตากล้องช่วยงานเพียงวันเดียวเท่านั้น


     “ให้พี่เลี้ยงข้าวเราสักมื้อเหอะ บุญมาช่วยพี่ตั้งหลายครั้งแล้วเกรงใจว่ะ”
เสียงห้าวมาพร้อมกับร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาประชิดตัว บุญอมยิ้มก่อนจะยื่นกล้องถ่ายรูปส่งคืนให้คนตรงหน้า สายตาก็จับจ้องใบหน้ารุ่นพี่ในคณะที่ทำหน้าที่ดูแลเกี่ยวกับกองประกวดโดยตรง พี่โจชอบหางานมาให้เขาได้ประลองฝีมืออยู่เสมอซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับคนรักการถ่ายภาพเช่นเขา

      “ไม่เป็นไรครับผมเต็มใจ”

 
      “แต่พี่อยากเลี้ยงข้าวเรานี่นา นะๆไปกินร้านป้าแก้วหลังมอก็ได้”


      “เอาไว้วันอื่นนะครับวันนี้ผมไม่สะดวกจริงๆ”


      “เฮ้อ วันอื่นก็วันอื่นแล้วนี่กลับยังไงให้พี่ไปส่งป่ะ”
เพราะสนิทกันพอสมควรจึงไม่คิดเซ้าซี้ให้มากความ โจรู้ดีว่ารุ่นน้องคนนี้ปากว่าไม่ก็คือไม่

     “กลับพร้อมไอ้ซันครับ”


     “ถ้างั้นก็กลับดีๆล่ะ พี่ขอตัวไปเคลียร์รูปเซทนี้ให้เสร็จก่อน”
บุญมองตามแผ่นหลังรุ่นพี่ที่เดินเลี้ยวไปอีกด้านจนลับสายตาก่อนจะหยิบมือถืออกจากกระเป๋ากางเกง สองเท้าก้าวฉับๆออกมายืนรอลิฟท์ด้านนอก เขากดเข้าไปในแอปพลิเคชั่นไลน์เพื่อส่งข้อความหาครามให้มารับกลับเหมือนทุกวัน..ไม่ใช่เพื่อนอย่างไอ้ซัน


     “พี่บุญ”


     “ครับ?”

ร่างบางสะดุ้งนิดหน่อยขณะโดนทักแบบไม่ทันตั้งตัว บุญจ้องหน้ารุ่นน้องที่ยืนฉีกยิ้มกว้างให้เขาอยู่ตรงหน้า ถ้าความจำไม่ได้เสื่อมไอ้เด็กคนนี้คงเป็นเดือนวิศวะที่เขาเพึ่งถ่ายรูปให้มันเสร็จเป็นคิวสุดท้าย
      “จะกลับเเล้วหรอครับ”


      “ครับ”


     “ผมขอไลน์พี่บุญหน่อยได้ไหมครับ”


     “ไลน์ ?”


     “ครับ พอดีมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่เป็นการส่วนตัวน่ะ”
พูดพร้อมรอยยิ้มเก้อเขิน มือเกาท้ายท้อยไปมา ตาเรียวกวาดมองท่าทางของรุ่นน้องเเล้วพอจะประติดประต่อได้ลางๆว่าไอ้เด็กนี่ต้องการสื่ออะไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนจู่โจมด้วยวิธีนี้มันคงไม่แปลกใช่มั้ยหากเขาเลือกจะตอบกลับแบบเดิม..เเบบที่ใครอีกคนสั่งมา

     “ขอโทษนะเเต่พี่คงให้ไม่ได้ มีอะไรคุยตอนนี้ก็ได้หนิ”


     “ไม่ได้จริงหรอครับ”


บุญยิ้มขอโทษครั้นกำลังจะหันหลังถ้อยคำที่ไม่ต่างจากดูหมิ่นก็ลอยขึ้นมาให้ได้ยิน


     “ว้า ไม่คิดว่าจะเเห้วเเฮะดูภายนอกคิดว่าน่าจะได้มาง่ายๆซะอีก”


     “ขอตัวนะ”
บุญมุ่นคิ้วเเต่เลือกปล่อยผ่าน ฟังจากประโยคเมื่อกี้มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเเล้ว


     “เดี๋ยวสิครับ”  ถือวิสาสะคว้าหมับที่ข้อมือเขาไม่ให้หนีไปได้ก่อนจะกึ่งจูงกึ่งลากให้เข้าไปในลิฟท์ด้วยกัน บุญตกใจพยายามสะบัดข้อมือแรงๆทว่าด้วยขนาดร่างกายที่แตกต่างกันพอสมควรจึงไม่เป็นอย่างที่เขาอยากให้เป็น  ไอ้เด็กนั่นไม่สะทกสะท้านกับอาการขัดขืนของเขาสักนิดเดียวหนำซ้ำยังหันมาพูดด้วยสีหน้ามีรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าจนอดหมั่นไส้ไม่ได้ “ขอคุยด้วยแป๊ปเดียวจริงๆ”



      “ปล่อย”


     “ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อเราคุยกันเสร็จ”


     “บอกให้ปล่อยก็ปล่อยสิวะ”
ประตูลิฟท์ถูกเปิดออกพอดิบพอดี รุ่นน้องเดินดุ่มๆไปทางโต๊ะตัวยาวที่ปราศจากผู้คน บุญไม่ชอบการกระทำบุ่มบ่ามของรุ่นน้องยิ่งโดนไอ้เด็กปีนเกลียวกดหัวไหล่บังคับให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เเล้วตัวเองยืนกอดอกคล้ายกับกำลังสอบสวนเขายังไงอย่างงั้น

เขาไม่พอใจระคนหวาดระเเวง

     “ผมชื่อดิว”


     “แล้วไงต่อ” เมื่อสู้ไม่ได้จึงเออออไปตามน้ำ นี่ชีวิตเขาต้องพบเจอแต่ผู้ชายบ้าๆไปถึงเมื่อไหร่กัน


     “ผมบังเอิญเห็นพี่บ่อยมาก”


     “เเล้ว?”


     “บ่อยจนผมเริ่มสนใจพี่ขึ้นมา”


     “หยุดโกหกเหอะมีอะไรรีบๆพูดมาจะได้ไป”


     “โห ฉลาดเเฮะงั้นเข้าเรื่องเลยล่ะกันพอดีผมอยากรู้เกี่ยวกับพี่สองเรื่อง”


     “เร็ว จะกลับแล้ว”
บุญเริ่มจะหมดความอดทนกับคนตรงหน้าเต็มแก่ สายตาคอยจับจ้องเเต่หน้าจอโทรศัพท์ไม่ลดละ หึ..น่าแปลกทั้งๆที่ใจพร่ำก่นด่าแทบเป็นแทบตายทว่าเวลามีเรื่องอะไรดันคิดถึงเเต่ใบหน้าคนๆนั้นเป็นอันดับแรก

     “โอเคๆ ข้อที่หนึ่งพี่โสดป่ะ”


 ความเงียบของเขาคือคำตอบ


     “ถ้างั้นข้อสอง”


คนตัวสูงกว่าเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งเรียบ รอยยิ้มสดใสจางหายวับ


     “พี่กับพี่ครามเป็นอะไรกัน”
คราวนี้บุญหันขวับมาจ้องหน้าคนพูดทันควันยามได้ยินชื่อใครบางคนเปร่งออกมาจากปากนั่น คนชื่อดิวทำเพียงยักคิ้วหลิ่วตาที่สามารถทำให้เขาหลุดมาดนิ่งได้


     “ไม่ใช่เรื่องของมึง”  เริ่มขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์ คนที่กล้าละลาบละล้วงถึงเรื่องส่วนตัวของคนอื่นที่ไม่ได้รู้จักแสดงว่ามันต้องไม่ธรรมดา


     “โห่ไรกัน ผมอยากรู้ตอบผมหน่อยนะ” คนถามทำหน้างอง้ำคล้ายเด็กอ้อนแม่แต่เสียใจมันใช้ไม่ได้กับเขาหรอก กลับกันเขายิ่งอยากจะฝากรอยเท้าไว้บนใบหน้าหล่อนั่นสักครั้ง


     “ไม่ใช่เรื่องของมึงและก็ไม่ใช่เรื่องที่กูจะต้องตอบมึง โอเค๊”
ครั้นจะพูดต่อเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี บุญกดรับแล้วเอ่ยบอกกับปลายสายว่ากำลังออกไป เขาลุกขึ้นยืนผลักให้ร่างที่สูงกว่าเกือบคืบให้ถอยออกห่าง ขาก้าวจ้ำๆอย่างไวไม่นึกใส่ใจคนด้านหลัง

      “พี่ครามไม่ได้คู่ควรกับพี่เท่าผมหรอก”

สองเท้าหยุดกึก บุญนิ่งไปพักนึงจากนั้นจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นน้องอีกครั้ง รอยยิ้มเหยียดที่ไม่ค่อยได้เห็นจากใบหน้าเรียวค่อยๆปรากฏเเก่สายตาคนมอง ความคิดของเขามีทั้งถูกเเละผิด เรื่องที่เดาถูกคือไอ้เด็กนี่ไม่น่าจะใช่คนดีมันเพียงเเค่ตีหน้าซื่อเเกล้งเล่นละครตบตาเขาเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องที่เข้าใจผิดคงจะเป็น..
 

“ผู้ชายเขาไม่สนใจก็อย่ามาระรานพี่สิครับน้องดิว”





Tbc.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2019 14:58:29 โดย ผู้หญิงสีขาว »

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
อ่า เวอร์ชั่นรีไร้ท์ใหม่ ครามยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม :katai1: :katai1: ทำไมบุญถึงมาตกเป็นเบี้ยล่างได้นะ :ling3: :ling3:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
เวลาครามหึงจัดนี่จะแสดงอาการอย่างไร ติตตาม

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
คราม เจ้าชู้ มีหญิงไปเรื่อย......  ทั้งที่มีบุญเป็นคนโปรด   o22 o22 o22
หึงหวงบุญ.......ทั้งที่ตัวเองไม่ซื่อสัตย์กับบุญ
ิอย่างนี้เห็นแก่ตัวมากเลย เอาเปรียบบุญ  :angry2:
ตัวเองทำได้แต่ใครแตะต้องบุญไม่ได้ ยังไงกัน  เลวววววว  :fire: :fire: :fire:
ดิว ออกตัวว่าดีกว่าคราม ก็น่าจะจริงนะ   :hao3:
        :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 557
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ทำไม​บุญ​ต้อง​ยอม​ มีข้อแม้​อะไร​กัน​มา

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
ครามทำไมหวงก้างจ๊นนนน ตัวเองยังคั่วคนอื่นได้เลย  :katai1:
จ๋งจ๋านบุญจริงๆ ถ้าน้องเป็นคนโปรดก็อย่ามีคนอื่นจิ

เอาล้าวววๆ สรุปดิวชอบครามใช่มะ?

ออฟไลน์ Sansin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบบบบ รอตอนต่อไป  :ling1:

ออฟไลน์ tunaki

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น้องดิวมันร้ายนะคะหัวหน้า บุญสู้ๆนะ อิพี่ครามรักเขาชอบเขาก็อย่าเจ้าชู้ได้ไหม? ขัดใจๆๆ :m31:

ออฟไลน์ Mookpichh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ลำไยดิว มั่นจังเลยนะคะ
ถ้าคิดว่าคู่ควรกว่าก็หนีบเอาไว้ให้ได้ก็ละกันค้าาาา

พระเอกดูเจ้าชู้ รั่วไหล ซึมทุกซอกมากๆ55555
มาอัพปล่อยๆน้าา ติดตามจ้า

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 661
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
โง้ยยย เบื่อพระเอกแบบเน้ ขอให้แกเป็นเอดส์ตายยย อิครามมม เกลียดดด ขอนุ้งบุญได้เจอผู้ใหม่ ทิ้งมันไปเลย อิผู้ชายแบบนี้

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด