lll:::::ไฟร้ายลวงรัก:::::lll--Ch.19--อวสาน--(Up.09-04-2018)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: lll:::::ไฟร้ายลวงรัก:::::lll--Ch.19--อวสาน--(Up.09-04-2018)  (อ่าน 26622 ครั้ง)

ออฟไลน์ คุณจัตวา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :m20:   อยากให้รางวัลคนกล้า2018เลย    ดีจริงๆที่มีคนเอาอีน้ำเน่าออกไป

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
อ้าวววว. ใครเอาน้ำไป

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ตามลุ้นต่อ

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ใครลักพาตัวน้ำไปคะ  อินบ็อก มานะคะ
 มีของสมนาคุณให้ค่ะ 5555 :man1:

ออฟไลน์ cheezett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
ฝีมือโดมปะ  :z1:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
น่าจะจับแม่มันไปด้วย

ออฟไลน์ ไมเลอร์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-6
CHAPTER

-17-

งานแต่งอลเวง
[/b]



           ห้องเช่าริมทะเลแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี

            โดมนั่งจ้องหน้าหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักที่ได้ลักพาตัวมาตั้งแต่เมื่อวานนี้อย่างครุ่นคิด เจ้าตัวกำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพ ฤทธิ์ยาสลบทำให้น้ำยังคงหลับไหลไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งเช้าวันใหม่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบบนใบหน้าสวย เจ้าตัวค่อยๆขยับเปลือกตา ก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วกระพริบสามถึงสี่ครั้งแล้วเอามือป้องแสงแดดที่กำลังแยงตา หลังจากนั้นก็ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมา

            “ตื่นแล้วเหรอ” คนที่นั่งนิ่งจ้องอยู่เอ่ยถามทันที

            “ที่นี่ที่ไหนแล้วนายเป็นใคร” เมื่อได้ยินเสียงชายปริศนา น้ำก็รีบกระเถิบตัวไปนั่งที่หัวเตียงด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะมองไปรอบๆห้องด้วยความไม่คุ้นตา

            “นายจำฉันไม่ได้รึไง หรือในสมองมีแต่ว่าที่เจ้าบ่าวของนาย” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ย สายตาคมยังคงจ้องมองอย่างไม่วางตา

            “นะ...นายคือแฟนของพี่ไฟใช่ไหม แล้วจับฉันมาที่นี่ทำไม หรือว่าพี่ไฟบอกให้นายทำอย่างนี้ใช่ไหม” น้ำพยายามนึกว่าเคยเจอหน้าผู้ชายคนนี้ที่ไหนมาก่อน ไม่นานภาพในวันนั้นที่ลานน้ำพุก็ทำให้เขาแจ้งใจ ไอ้ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคือแฟนใหม่ของพี่ชายนั่นเอง

            “ไม่มีใครสั่งให้ฉันทำทั้งนั้น”

            “แล้วนายทำไปทำไม! ขอร้องล่ะพาฉันกลับบ้านเถอะนะวันนี้ฉันจะต้องเข้าพิธีแต่งงานแล้ว” เจ้าตัวยกมือไหว้รัวๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นใจ

            “นั่นล่ะจุดประสงค์ที่ฉันจับตัวนายมา ฉันอยากให้งานแต่งของนายล่มไม่เป็นท่า นายก็รู้ดีว่าไอ้หินกับไฟรักกันมากแค่ไหน แต่นายก็หน้าด้านแต่งงานกับนายนั่นอีก นายนี่เป็นน้องประสาอะไรห๊ะ!” เจ้าตัวตะคอกใส่เสียงดัง

            “ก็ฉันรักพี่หินไงล่ะ ส่วนนายก็รักพี่ไฟไม่ใช่เหรอ ถ้าหากนายพาฉันกลับฉันสัญญาว่าจะไม่ให้พี่หินไปยุ่งกับพี่ไปอีก พาฉันกลับเถอะนะ”

            “เพราะฉันรักไฟมากถึงได้อยากให้ไฟมีความสุขกับคนที่เค้ารัก ส่วนนายก็ควรคิดแบบเดียวกันกับฉัน”

            “ไม่มีทาง! พี่หินต้องเป็นของฉันคนเดียว ถ้านายยังไม่อยากติดคุกพาฉันไปส่งที่บ้านเดี๋ยวนี้ ตอนนี้คุณแม่คงแจ้งตำรวจเรียบร้อยแล้ว ถ้านายไปส่งฉันกลับบ้านฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องนาย..นะๆ” เจ้าตัวมองหน้าชายหนุ่มเหมือนมีความหวังว่าจะยอมโอนอ่อนผ่อนตาม

            “ไม่! จนกว่าฉันจะแน่ใจว่างานแต่งถูกยกเลิกไปแล้ว” โดมเมินอีกฝ่าย

            “ไอ้บ้าแกทำอย่างนี้ทำไม” ร่างเล็กปาหมอนที่อยู่ข้างๆใส่ชายหนุ่มก่อนจะกระโจนตัวเข้าไปทุบตีอย่างบ้าคลั่งเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

            “อย่ามาบ้าใส่ฉันนะ ยังไงซะฉันก็ไม่มีทางให้นายกลับแน่” โดมรวมมืออีกฝ่ายเอาไว้แล้วผลักไปที่เตียงก่อนจะคร่อมตัวทับเอาไว้

            “ฮือๆๆ ไอ้เลวฉันจะฆ่าแกทำไมถึงทำกับฉันอย่างนี้ ถ้าฉันหนีไปได้ฉันจะจับแกเข้าคุกให้ได้” น้ำร้องไห้เสียงดังมือก็ทุบที่อกแกร่งไม่ยั้ง ราวกับว่าตอนนี้เจ้าตัวควบคุมสติไม่อยู่แล้ว

            “นายคิดเหรอว่าฉันจะให้นายกลับไปทำร้ายจิตใจคนอื่นอีก” ใบหน้าเปื้อนยิ้มมองคนที่อยู่ใต้ร่างอย่างมีเลศนัย

            “นะ...นายคิดจะทำอะไร ปล่อยฉันนะไอ้สารเลว” เมื่อมองใบหน้าเหี้ยมนั้นทำให้น้ำรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที มันคงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอกนะ

            “วันนี้นายจะได้มีผัวสมใจอยากไงล่ะ แต่เป็นฉันนะไม่ใช่ไอ้นั่น” โดมตัดสินใจดีแล้วที่จะใช้วิธีนี้ กันตัวน้ำออกจากหินและไฟ เขาจะจัดการกับไอ้ตัวดีคนนี้ด้วยวิธีของเขาเอง

            “ไม่นะ ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้เลววว อื้ออออ!



*-*-*-*-*-*-*



            ตอนนี้แขกเหรื่อเริ่มทยอยมาเกือบครบแล้ว เพลินพิศปล่อยให้เจ้าบ่าวเดินไปรับแขกเพียงคนเดียว ส่วนเจ้าตัวนั่งเครียดอยู่ในห้อง หล่อนนั่งจ้องโทรศัพท์ตลอดเวลาเผื่อว่าลูกชายจะติดต่อกลับมาทันพิธีซึ่งจะเริ่มในอีกไม่ช้านี้

            “ลูกอยู่ไหนนะน้ำ” เจ้าหล่อนนั่งพูดกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!

            “คุณผู้หญิงคะแขกมากันเยอะแล้วนะคะ”

            “เดี๋ยวฉันตามลงไป”

            “ค่ะ”

            เพลินพิศยังคงนั่งนิ่งก่อนจะหยิบกระดาษทิชชู่มาซับน้ำตาจนหมดแล้วลุกขึ้นยืน เป็นไงเป็นกันหากไม่มีวี่แววว่าลูกชายจะกลับมา เธอจะเป็นคนบอกยกเลิกงานแต่งนี้เสียเอง

            ด้านจรัญที่นอนซมมานานหลายวันแต่แปลกที่วันนี้เขากลับมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ในการไปร่วมงานแต่งเขาต้องนั่งรถเข็นนั่นเพราะยังไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะเดินเหินได้สะดวก เมื่อใกล้ถึงเวลาแล้วไฟก็พาผู้เป็นพ่อลงมาแล้วเข็นรถไปรอที่บริเวณจัดพิธี ตอนนี้จรัญเองยังไม่รู้เลยว่าลูกชายคนเล็กได้หายตัวไปตั้งแต่เมื่อวาน

            “คุณพ่อไหวรึเปล่าครับ” หินหลีกตัวจากการรับแขกเพื่อเข้ามาหาผู้เป็นพ่อ วันนี้เขาแต่งตัวหล่อเป็นพิเศษจนไฟเองก็ไม่อาจละสายตาไปได้

              “พ่อไหวลูกวันนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย” ใบหน้าที่เคยซีดเซียวตอนนี้เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว

              “พี่ฝากดูแลพ่อด้วยนะไฟ” หินมองหน้าน้องชายด้วยแววตาเศร้า ซึ่งไม่ต่างจากร่างบางที่ฝืนยิ้มให้กับเจ้าบ่าวในวันนี้

              “ครับพี่หิน”

              “แล้วนี่น้ำไปไหนล่ะหิน พ่อยังไม่เห็นเลยตั้งแต่เช้า” จรัญมองหาลูกชายคนเล็ก

              หินและไฟมองหน้ากันทันทีก่อนที่ร่างบางจะพยักหน้าให้พี่ชายเหมือนเป็นสัญญาณว่าควรบอกความจริงได้แล้วก่อนที่พิธีจะเริ่มขึ้น

               “ถ้าบอกแล้วคุณพ่อต้องตั้งสติเอาไว้นะครับ คือ...น้ำหายตัวไปตั้งแต่เมื่อวานยังติดต่อไม่ได้เลยครับ” หินตัดสินใจบอกความจริง

             “หายตัวไปงั้นเหรอ! แล้วตามหาตัวน้องกันรึยัง” จรัญมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

             “ตามแล้วครับแต่ยังไม่เจอตัว คุณน้าบอกให้รอจนวินาทีสุดท้ายครับ”

            “ทำไมเพลินพิศยังดื้อด้านจะจัดงานขึ้นทั้งๆที่ลูกชายหายตัวไปทั้งคน” จรัญรู้สึกเป็นห่วงลูกชายมากเหลือเกิน แต่ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงฤกษ์แล้วเขาจึงคิดอะไรดีๆออก ในเมื่อหินไม่ได้รักน้ำแต่กลับรักไฟ เป็นเช่นนี้แล้วเขาควรจะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียที

            “หินรักไฟไหมลูก” อยู่ๆจรัญก็เอ่ยถามลูกชาย หินได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้าไฟทันที

            “รักครับคุณพ่อ” ปากก็เอ่ยกับผู้เป็นพ่อแต่สายตากลับจ้องไปที่อีกคน

            รักแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว คิดแล้วไฟก็น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที

            “นี่ก็ใกล้เวลาแล้วไฟไปเปลี่ยนชุดเจ้าสาวเดี๋ยวนี้เลยลูก”

            “ว่าไงนะครับคุณพ่อ!” เจ้าตัวเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าพ่อจะเอ่ยอย่างนั้นออกมา

            “ทำตามที่พ่อบอกเร็ว พ่อไม่เคยทำอะไรให้ลูกเลยวันนี้พ่อขอทำเพื่อลูกบ้าง” จรัญมองหน้าลูกชาย

            “แต่น้ำล่ะครับ” ถึงจะไม่ชอบขี้หน้าแต่เขาก็ยังเป็นห่วงความรู้สึกของน้องชาย

            “เรื่องนั้นพ่อจัดการเองไฟรีบขึ้นไปเร็ว หรืออยากให้พ่อตายอยู่ตรงหน้าก่อนถึงจะไป”

            “ครับคุณพ่อ” เขาต้องทำตามอย่างเสียมิได้ก่อนจะฝากพ่อไว้กับพยาบาล

            ถึงแม้จะฉุกละหุกแต่หินก็ยิ้มออกเมื่อว่าที่เจ้าสาวคือคนที่ตัวเองรัก บางทีมันก็เหมือนฝันจนเกินไป

            “ขอบคุณคุณพ่อมากนะครับ” หินนั่งลงกราบที่ตักของผู้เป็นพ่อ

            “ไม่เป็นไรลูก พ่อทำสิ่งที่ควรทำ เสร็จงานแต่งแล้วลูกต้องตามหาน้องให้เจอนะพ่อจะเป็นคนอธิบายให้น้ำฟังเอง” เขายิ้มให้ลูกชาย

            “ครับคุณพ่อ”

            “ฉันจะยกเลิกงานแต่งวันนี้” เพลินพิศเดินเข้ามาเมื่อรู้ว่าจรัญคิดจะให้ไอ้เด็กคนนั้นเป็นเจ้าสาวแทนลูกชายของตัวเอง

            “งานแต่งจะยังคงดำเนินต่อไป” จรัญเอ่ยขึ้นทันควัน

            “ไม่มีทางถ้าลูกชายฉันไม่ได้เป็นเจ้าสาว วันนี้จะไม่มีงานแต่งเกิดขึ้นอย่างแน่นอน” เธอพูดอย่างไม่มีทางยอมแพ้

            “หินกับไฟรักกันผมจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้องซะที อีกอย่างทั้งสองคนก็หมั้นกันแล้วด้วย คุณห้ามผมไม่ได้หรอก” จรัญพยายามข่มความโมโหเอาไว้

            “คุณมันบ้าไปแล้ว คุณรักลูกไม่เท่ากันถ้าทำอย่างนี้น้ำจะเสียใจมากแค่ไหนคุณรู้รึเปล่า” เธอตวาดแหวใส่สามี

            “มันคือความจริงสักวันน้ำจะเข้าใจ” เขาบอกแล้วหันไปบอกกับลูกชายที่ยืนอยู่ข้างๆ “หินพาพ่อออกไปข้างนอก ใกล้ถึงฤกษ์แล้วจะได้ไปเตรียมตัวกัน”

            “ครับคุณพ่อ” หินยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นเพลินพิศเดือดพล่าน

            “กรี๊ดดด!!!! ไอ้ผัวบ้า ไอ้คนไม่มีหัวใจ” ในที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ให้ไอ้เด็กคนนั้น แต่เธอเอะใจที่วันนี้สามีอาการดีขึ้นมากทั้งๆที่ควรจะนอนซมอยู่ที่ห้องมากกว่า เพราะเมื่อคืนเธอได้เพิ่มปริมาณยาเข้าไปมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว “ทำไมแกยังมาต่อปากต่อคำกับฉันได้ แกควรจะนอนซมอยู่ที่ห้องไม่ใช่เหรอไอ้แก่” เพลินพิศสบถออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าอาฆาตแค้นสามี



            งานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างราบรื่นยกเว้นแขกที่มาร่วมงานต่างก็งงกับตัวเจ้าสาว เพราะในการ์ดเชิญนั้นเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน  แต่จรัญก็ได้อธิบายให้ฟังว่ามีความผิดพลาดเกิดขึ้นทุกอย่างจึงผ่านไปได้ด้วยดี ส่วนเพลินพิศเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องทำลายข้าวของอย่างบ้าคลั่ง ครั้งนี้เธอพ่ายแพ้อย่างราบคาบเกินกว่าจะยอมรับมันได้

            ในที่สุดก็ถึงช่วงเวลาที่หินรอคอย นั่นคือการส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอ จรัญพาลูกชายเข้ามาในห้องนอนของหินที่ถูกจัดให้เป็นห้องหอ กลีบกุหลาบนับพันถูกจัดเป็นรูปหัวใจกลางเตียง  โดยเจ้าบ่าวเข้ามานั่งยิ้มแป้นรออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

            “พ่อพาตัวเจ้าสาวมาส่ง” จรัญเอ่ยกับลูกชายแล้วจับมือทั้งสองคนมาประสานกันไว้แน่น

            “ขอบคุณคุณพ่อมากนะครับที่ทำให้ผมกับไฟมีวันนี้ได้” หินก้มลงกราบแทบเท้าผู้เป็นพ่อพร้อมกับเจ้าสาว

            “ขอให้ลูกทั้งสองของพ่อรักกันตลอดไป หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะลูก”

            “ครับคุณพ่อ” ไฟตอบรับพร้อมทั้งน้ำตา

            “พ่อรักลูกทั้งสองคนนะ หากต่อไปไม่มีพ่อแล้วหินช่วยดูแลน้องแทนพ่อด้วยนะ”

            “ครับคุณพ่อผมจะรักและดูแลไฟเท่าชีวิตผมเลยครับ...ผมสัญญา” เจ้าตัวหันไปมองหน้าเจ้าสาวแล้วยิ้มให้ ไฟเองก็เขินอายจนหน้าแดงก่ำ

            “ได้ยินแล้วใช่ไหมไฟต่อไปนี้ลูกต้องเชื่อฟังพี่เค้านะ เป็นเมียที่ดีคอยสนับสนุนและให้กำลังใจ” จรัญลูบศีรษะลูกชายด้วยความอ่อนโยนราวกับจะไม่ได้ทำอย่างนี้อีกแล้ว

            “ครับคุณพ่อผมจะทำตามที่คุณพ่อสอนทุกอย่าง”

            “เห็นอย่างนี้แล้วพ่อจะได้นอนตายตาหลับ”

            “คุณพ่ออย่าพูดอย่างนี้สิครับ”

            “อย่ากังวลไปเลยลูกคนเราเกิดมาก็ต้องตายไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน วันนี้คือวันที่ลูกมีความสุขที่สุดพ่อเองก็มีความสุขเหมือนกัน”

            ทั้งสองก้มลงกราบแทบเท้าพร้อมกัน ก่อนไฟจะเข้าไปสวมกอดผู้เป็นพ่อแล้วก็ร้องไห้ ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาและพ่อเข้าใจกันได้และรับรู้ถึงความรักที่มีให้กันมากมายขนาดนี้ เขาดีใจที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งและได้รับสิ่งดีๆที่พ่อมอบให้

            “ผมรักพ่อนะครับ”

            “พ่อก็รักลูก”

            จรัญรู้สึกหายห่วงแล้วที่วันนี้เขาและลูกเข้าใจกันเสียที หากจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองต่อจากนี้ไปเขาก็ไม่กลัว เพราะทุกอย่างมันลงตัวที่สุดแล้ว

            “พ่อกลับไปพักผ่อนก่อนนะลูก” เขารู้สึกอ่อนล้าตามร่างกายหลังจากไปร่วมงานทั้งวัน พยาบาลส่วนตัวเข็นรถพาออกไปจากห้องหลังจากนั้น

            หลังจากผู้เป็นพ่อออกไปแล้วหินก็อุ้มเจ้าสาวขึ้นไปบนเตียงทันที

            “พี่รอคอยวันนี้มาตลอด” สายตาคมจ้องมองคนที่นอนอยู่ใต้ร่างปานจะกลืนกินเสียให้ได้

            “ขอบคุณนะครับที่รักคนอย่างผม” เจ้าตัวยิ้มหวานให้

            “พี่จะรักไฟคนเดียวและรักมากที่สุดในโลก แล้วไฟล่ะรักพี่ขนาดไหน” ใบหน้าคมโน้มลงมาเอ่ยใกล้ๆกับใบหู จนอีกคนรู้สึกสะท้านไปทั้งตัว

            “ผมรักพี่มากจน...ยอมพี่ได้ทุกอย่าง” หน้าขึ้นสีทันทีที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา

            “จริงๆนะ”

            “อื้อ”

            “ถ้างั้นก็...เป็นของพี่นะครับ”

            หลังจากนั้นทั้งสองร่างก็เติมเต็มความรักให้กันอย่างดูดดื่มให้สมกับการเป็นคืนเข้าหอคืนแรก



*-*-*-*-*-*-*



            เสียงเดินของมัจจุราชสาวใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดที่หน้าห้องแล้วก็เปิดประตู้เข้าไป เพลินพิศเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับถ้วยยาจีนที่เธอตั้งใจนำมาให้สามีเป็นครั้งสุดท้าย ตอนนี้ชีวิตเธอพ่ายแพ้จนไม่เหลืออะไรแล้ว ลูกชายยังมาหายตัวไปอีก เธอจะหยิบยื่นความสูญเสียให้กับคนพวกนั้น ที่มันกำลังเสวยสุขในอยู่ในห้องหอ แทนที่วันนี้จะเป็นความสุขของเธอและลูกชายแต่มันกลับตรงกันข้าม

            พยาบาลสาวเห็นเพลินพิศถือถาดนั้นมาก็จะยื่นมือไปรับแต่โดนเจ้าตัวปฏิเสธ

            “วันนี้ฉันจะป้อนยาสามีฉันเองเธอออกไปได้”

            “ค่ะ”

            เพลินพิศวางถ้วยยาจีนลงบนโต๊ะก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่ข้างเตียง เธอจ้องมองสามีที่กำลังนอนนิ่งอยู่ด้วยความโกรธแค้น หลายปีดีดักที่อยู่ด้วยกันมาเธอรู้ดีว่าจรัญไม่เคยลืมแก้ววดีได้เลย แม้จะไม่โดนเมินเหมือนอยู่ด้วยกันในช่วงแรกแต่เธอก็รู้สึกได้ว่าจรัญไม่เคยรักเธอเลย ยิ่งตอนที่รู้ว่าจรัญได้เขียนพินัยกรรมโดยไม่มีชื่อเธอและลูกชายเลย ยิ่งทำให้ความแค้นมันเพิ่มทวีคูณขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

            “คุณเป็นคนบังคับให้ฉันทำอย่างนี้เองนะคุณจรัญ” เธอเอ่ยพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลลงมาเป็นสาย ผิดกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอย่างกับมัจจุราชที่กำลังจะกระชากวิญญาณของอีกฝ่ายออกมา

            เพลินพิศเปิดฝาถ้วยยาจีนแล้วยกขึ้นมา ก่อนจะกรอกเข้าไปในปากผู้เป็นสามี จรัญรู้สึกตัวก็ลืมตาขึ้นมาทันทีแล้วพยายามจับที่มือของเจ้าหล่อนเอาไว้ แต่คนป่วยมีหรือที่จะสู้แรงของคนปกติได้แม้จะเป็นหญิงก็ตาม

            “หลับให้สบายนะคะคุณจรัญมันถึงเวลาของคุณแล้ว” รอยยิ้มมัจจุราชปรากฏบนใบหน้าสวยนั้นอีกครั้ง จนมั่นใจว่าสามีแน่นิ่งเธอจึงวางถ้วยไว้บนโต๊ะเช่นเดิม แม้จะสิ้นใจไปแล้วแต่เปลือกตาของจรัญยังคงไม่ยอมปิดลง เธอจึงเอื้อมมือเรียวไปปิดมันลงให้เหมือนกับว่าสามียังคงนอนหลับปกติ...

            คุณควรจะตายไปตั้งนานแล้วคุณจรัญ...



*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

           ปล .อีก 3 ตอนก็จะจบแล้วนะคร้าบ ฝากติดตามและคอมเม้นท์กันด้วยนะครับ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
นังชะนีฆาตกร ขอให้ไม่ตายดี ขอ 3-4 ทีที่หัว ตามตัวไม่นับ  :pigangry2: :fcuk: :beat: :z6:

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
นังฆาตกร :beat:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
จะตายจริงๆๆหรอ ลุ้นต่อ

ออฟไลน์ ไมเลอร์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-6
CHAPTER

-18-

จุดจบ



          “ฮึก ฮือๆๆ” ร่างเล็กเอาแต่นอนร่ำไห้อยู่บนเตียง หลังจากถูกชายหนุ่มรังแกจนไม่เหลือศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย เขาเกลียดและขยะแขยงนายนั่นเป็นที่สุด ทำไมเขาจะต้องมาเจอเรื่องบ้าๆอย่างนี้ด้วยนะ

            “จะกลับไหมบ้าน” โดมนั่งทนฟังเสียงร้องไห้ระงมของอีกฝ่ายไม่ไหว งานแต่งน่าจะผ่านไปเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาตั้งใจจะพาร่างเล็กกลับบ้านเสียที

            “แกจะให้ฉันกลับไปในสภาพนี้น่ะเหรอ ไอ้สารเลว” คนที่นอนอยู่รีบลุกขึ้นแล้วเอาผ้าห่มปกปิดที่ส่วนล่างเอาไว้

            “ถ้าไม่กลับฉันก็จะทิ้งนายไว้ที่นี่ล่ะ” เสียงเข้มเอ่ยอย่างเด็ดขาด แล้วจะเดินออกจากห้องไป

            “เดี๋ยว! ให้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิ หันหน้าออกไปเดี๋ยวนี้” ตอนนี้ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมให้อีกฝ่ายพากลับบ้าน น้ำพยายามลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเลในสภาพเปลือยเปล่า น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาทุกครั้งเมื่อขยับส่วนล่าง  เขาหยิบเสื้อผ้าที่วางเกลื่อนอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่อย่างช้าๆจนเสร็จเรียบร้อย

            “เสร็จรึยัง”

            “เสร็จแล้ว”

            “มานี่เดี๋ยวฉันช่วยพยุง” เมื่อเห็นว่าร่างเล็กเดินมาอย่างช้าๆ เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นเพราะฝีมือของตัวเอง นั่นทำให้ความรู้สึกผิดเกิดขึ้นในใจ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อตัดสินใจไปแล้ว หากจะให้เขาต้องรับผิดชอบก็พร้อมจะยอมรับทุกเมื่อ

            “ไม่ต้อง! อย่ามาทำเป็นสำนึกผิด ไอ้คนไม่มีหัวใจ” มือหนาเอื้อมมาจะช่วยพยุงเอาไว้ แต่เจ้าตัวสะบัดมันออกอย่างไม่ใยดี เขาไม่มีทางให้ไอ้คนสารเลวมาแตะเนื้อต้องตัวเขาอีกเด็ดขาด

            “อย่าดื้อได้มะ ฉันไม่ชอบพวกเอาแต่ใจ”

            “ปล่อยฉันลงนะ ไอ้บ้า”

            เมื่อไม่ได้รับความร่วมมือจากอีกฝ่าย โดมก็ต้องใช้ไม้แข็งเพื่อให้เจ้าตัวเล็กยอมศิโรราบ เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วเดินออกไปที่รถ

            “ฉันจะรับผิดชอบนายเอง” เมื่อทั้งสองนั่งอยู่บนรถแล้วโดมก็เอ่ยขึ้นมาทันที น้ำหันขวับไปมองด้วยความตกใจ เขาไม่มีทางให้นายนั่นมารับผิดชอบใดๆทั้งนั้น

            “ไม่! ฉันไม่มีทางให้นายมาเกี่ยวข้องกับชีวิตฉันอีก ไปรับผิดชอบพี่ชายฉันเถอะ” เจ้าตัวพล่ามออกมาเสียงดัง

            “ฉันก็ไม่มีทางให้เมียฉันไปร่านตามจับใครเหมือนกัน จะบอกให้เอาบุญว่าฉันกับพี่ชายนายไม่เคยมีอะไรกันเลย” เขาไม่ยอมแน่หาก

            “ใครเป็นเมียนายกัน” เขาอยากจะฆ่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆให้ตายเสียตอนนี้

            “แล้วใครล่ะที่นอนครางอยู่ใต้ร่างฉัน” คนตัวสูงยักคิ้วให้อย่างผู้ชนะ

            “ไอ้เลว”

            “เราก็เลวพอๆกันนั่นล่ะ”

            เมื่อเถียงสู้ไม่ได้น้ำก็เปลี่ยนท่าทีทันที

            “ไปส่งฉันที่บ้านแล้วก็กลับไปซะ จากนี้เราก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย” เขาไม่มีทางให้ใครรู้ว่าได้เสียพรหมจรรย์ให้ผู้ชายคนนี้แล้วเด็ดขาด

            “ไม่มีทางถ้าทำอย่างนั้นนายก็จะไปสร้างความวุ่นวายให้ไฟกับนายหินนั่นอีก ถ้านายไม่ยอมรับฉันเป็นแฟน ฉันก็จะบอกกับทุกคนว่านายเป็นของฉันแล้ว ทีนี้นายจะเอาหน้าไปไว้ไหนคิดให้ดี” คนที่นั่งขับรถอยู่มองมาอย่างผู้ชนะ

            “ไอ้บ้า ไอ้สารเลว แกมันบ้า” กำปั้นน้อยๆทุบไปที่ต้นแขนไม่ยั้ง จนคนที่ขับรถอยู่นั้นต้องตีไฟเลี้ยวจอดรถข้างทาง

            “ทำบ้าอะไรเนี่ยเดี๋ยวก็ได้ตายกันทั้งคู่หรอก” โดมตะโกนใส่ด้วยความโมโห

            “ตายก็ดีจะได้ไม่ต้องมาทนอับอายเป็นแฟนคนอย่างนาย”

            “ถึงฉันจะไม่มีอะไรดีเท่าไอ้หินแต่ฉันก็พร้อมที่จะเปิดใจรักนายนะ ปล่อยให้สองคนนั้นให้เค้าได้รักกันเถอะ ถ้านายรักหินจริงก็ปล่อยให้เค้าไปมีความสุขกับคนที่เค้ารัก เหมือนที่ฉันทำเพื่อไฟนี่ไง นายคงไม่อยากอยู่กับความสุขจอมปลอมไปตลอดชีวิตหรอกนะ” เขาจ้องหน้าอีกคนด้วยความจริงใจ

            “ฉัน...ฉัน....” น้ำไม่สามารถตัดสินใจปุปปับกับเรื่องนี้ได้ ที่โดมพูดมามันก็ถูกเขาหลอกตัวเองมาตลอด อยู่กับความสุขจอมปลอมที่คิดเองฝ่ายเดียว แต่จะให้ตัดสินใจตอนนี้เขาคงทำไม่ได้

            “ฉันจะไม่เร่งให้นายตอบ คิดให้ดีก่อน ฉันชื่อโดมนะ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ และต้องขอโทษกับเรื่องที่ทำกับนายไว้ ฉันรู้ว่ามันยากที่จะให้อภัยแต่ฉันพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง” เขายิ้มอย่างจริงใจให้

            “ห๊ะ!” เขาตามอารมณ์นายนั่นไม่ทันจริงๆ

            “แล้วนายชื่ออะไร” โดมพูดกับร่างเล็กราวกับว่า เพิ่งได้รู้จักกันครั้งแรกซะอย่างนั้น

            “นะ...น้ำ” เขาเผลอตอบออกไปอย่างลืมตัว

หลังจากนั้นโดมก็โน้มใบหน้าคมไปประกบจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อพอใจแล้วก็ผละใบหน้าออกมา

            “เรามาเริ่มต้นทำความรู้จักกันใหม่นะ”

            เสียงเข้มเอ่ยขณะที่สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยนั้นอย่างไม่วางตา น้ำนั่งอึ้งกับการกระทำของชายหนุ่ม มันรู้สึกแปลกใหม่และน่าประทับใจ หินไม่เคยทำอย่างนี้กับเขามาก่อน รายนั้นมีแต่ความหมางเมินและพยายามตีตัวออกห่าง เขาจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดีนะมันรู้สึกลังเลใจเสียจริงๆ



*-*-*-*-*-*-*



            บ้านสิริกรโสภณ

            “กรี๊ดดด!!!! คุณจรัญ!”  เสียงพยาบาลสาวร้องลั่นบ้านในตอนเช้า

หินและไฟที่เพิ่งจะแต่งตัวเสร็จก็มองหน้ากัน แล้วรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องนอนของผู้เป็นพ่อ ในใจก็ภาวนาอย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นเลย

            “คุณพ่อเป็นอะไรครับ” ไฟตะโกนถามพยาบาลสาวทันทีที่เข้ามาถึง ก่อนจะปรายตามองผู้เป็นพ่อที่นอนแข็งทื่ออยู่บนเตียงใบหน้าซีเซียวราวกับไก่ต้ม

            “คุณจรัญเสียแล้วค่ะ” พยาบาลสาวยังตัวสั่นไม่หาย

            “ไม่นะ! คุณพ่อครับ ฮือๆๆ” ไฟรีบวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อเอาไว้  โดยมีหินตามเข้าไปนั่งอีกฝั่งจับมือพ่อเอาไว้น้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลลงมาเป็นทาง

            “มันเกิดอะไรขึ้นครับคุณพยาบาล” พยาบาลน่าจะให้คำตอบในเรื่องนี้ได้ดีที่สุด เพราะอยู่กับผู้เป็นพ่อเกือบทั้งคืน

            “คุณจรัญนอนหลับตั้งแต่เมื่อคืนนี้จนถึงตอนเช้าก็ยังไม่ตื่น ดิฉันเลยเข้าไปปลุกก็พบว่าท่านเสียไปแล้วค่ะ” เธอเองก็เสียใจไม่น้อยและก็กลัวว่าจะมีความผิดที่ดูแลจรัญได้ไม่ดีพอ

            “คุณพ่อทำไมจากผมไปเร็วอย่างนี้ ฮือๆ เราเพิ่งจะเข้าใจกันไม่ใช่เหรอครับ” ตอนนี้ไฟเหมือนกับคนไร้สติ กอดร่างไร้วิญญาณของพ่อเอาไว้แล้วร้องไห้เสียงดัง

            “คุณพ่อไปดีแล้วไฟ อย่างน้อยก่อนท่านเสียท่านก็มีความสุขที่ได้เห็นเราได้แต่งงานกัน” หินพยายามปลอบใจ

            “แล้วยานั่นล่ะ คุณได้เอาให้พ่อผมทานไหม” อยู่ๆไฟก็นึกถึงเรื่องยาจีนขึ้นมาทันที

            “เมื่อวานคุณเพลินพิศเป็นคนเข้ามาป้อนท่านเองค่ะ ดิฉันไม่ได้อยู่ด้วยเพราะโดนสั่งให้ออกไปข้างนอก” เธอบอกความจริงกับทั้งสองคน

            “ยัยนั่นมันฆ่าพ่อฉัน ฉันจะไปจัดการมัน” ตอนนี้เลือดขึ้นหน้าแล้วไฟไม่สามารถควบคุมสติตัวเองได้ ก่อนจะผละจากผู้เป็นพ่อแล้วรีบวิ่งออกไปข้างนอก เพื่อไปลากตัวแม่เลี้ยงมาสำเร็จโทษให้ได้

            “เดี๋ยวไฟ!” หินตะโกนตามหลังแต่ไม่ทันเสียแล้ว เขาจึงฝากทางนี้ไว้กับพยาบาล “รบกวนคุณพยาบาลช่วยโทรแจ้งโรงพยาบาลด้วยนะครับเดี๋ยวผมมา”

            “ค่ะ”

            หินตามออกมาข้างนอกก็เห็นเพลินพิศยืนประจันหน้ากับไฟอยู่ก่อนแล้ว จึงเดินเข้าไปอยู่ข้างหลังคนรักทันที

            “ทำไมเธอถึงได้โหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนาอย่างนี้” ไฟมองหน้าแม่เลี้ยงด้วยความโกรธแค้น ขณะที่น้ำตาก็ไหลลงเป็นทาง

            “ฉันทำอะไร” เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

            “คุณพ่อตายทั้งคนทำไมเธอไม่รู้สึกเสียใจอะไรบ้างเลย” ร่างบางตะโกนเสียงดัง

            “โธ่ไม่น่าเลย! คุณจรัญตายแล้วเหรอเนี่ย” เธอแกล้งทำท่าเสียใจออกมา แต่มันดูไม่สมจริงเอาซะเลย ไฟจ้องไปที่ใบหน้าเสแสร้งนั้นด้วยความเดือดดาล

            “อย่ามาตอแหลแกมันเป็นสัตว์เดียรัจฉานที่อาศัยร่างคนมาเกิด ฉันรู้ว่าแกวางยาพ่อฉัน”

            “อย่ามากล่าวหากันนะ ไหนล่ะหลักฐาน” เธอเบ้ปากอย่างไม่สนใจ

            “นี่มันคือเรื่องจริงเหรอ?” หินมองหน้าเพลินพิศอย่างเหลือเชื่อ

            “ไม่จริงนะหินน้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

            “เก็บคำแก้ตัวของเธอไว้พูดกับตำรวจเถอะ” ไม่มีทางที่จะให้ผู้หญิงคนนี้ลอยหน้าลอยตาไปได้

            “เกิดอะไรขึ้นครับคุณแม่” เมื่อโดมขับรถมาส่งที่หน้าบ้านแล้ว เจ้าตัวก็โบกแท็กซี่กลับไป น้ำเดินเข้ามาในบ้านก็ได้ยินเสียงดังโวยวายจึงรีบวิ่งขึ้นมาดู

            “น้ำ! น้ำหายไปไหนมาลูก” เพลินพิศรีบวิ่งเข้าไปกอดลูกชายเอาไว้

            “คือ...ผม” เจ้าตัวหลบตาผู้เป็นแม่ ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

            “รู้รึเปล่าว่าไอ้ไฟมันแย่งพี่หินไปแล้ว มันแต่งงานกับพี่หินแทนลูกไปแล้ว” เธอพยายามสุมไฟให้ลูกชาย

            น้ำหันขวับไปมองมั้งสองคนทันที

            “ผมคิดแล้วว่ามันต้องเป็นอย่างนี้ เอาเป็นว่าขอแสดงความยินดีด้วยละกันครับ ผมคงไม่เหมาะกับพี่หินจริงๆ” ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วจะไปแก้ไขอะไรได้ล่ะ นอกจากแสดงความยินดีกับทั้งสอง

            “ไม่นะน้ำลูกต้องไม่ยอมพวกมัน อย่าบอกนะว่าที่หายตัวไปเพราะตั้งใจจะล้มงานแต่ง” เธอมองลูกชายด้วยความผิดหวัง

            “ไม่ใช่นะครับแม่ ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนั้น” เจ้าตัวทำท่าอึกอักไม่กล้าพูดความจริง

            “แล้วมันคืออะไรบอกแม่มาสิ ลูกทำให้พวกมันหัวเราะยาะแม่ที่เอาชนะพวกเราได้” เธอโวยวายใส่ลูกชาย

            “ผมเหนื่อยกับเรื่องนี้แล้วครับแม่ ผมเหนื่อยแล้ว มันมีแต่ความทุกข์และความเจ็บปวด ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว ฮึก...ฮือๆ” เจ้าตัวร้องไห้ออกมาทันทีเพื่อระบายความรู้สึก

            “ไม่นะลูกทุกอย่างที่นี่จะต้องเป็นของเรา ตอนนี้ไอ้แก่นั่นมันตายไปแล้ว แม่จะเอาทุกอย่างมาให้ลูกเอง” เพลินพิศพูดกับลูกชายอย่างกับคนไร้สติ

            “อะไรนะครับพ่อตายแล้วเหรอ” เจ้าตัวหันไปมองหน้าหินและไฟทันที

            “คุณพ่อเสียแล้วน้ำ” หินเป็นคนเอ่ยออกมา

            “ไม่จริงใช่ไหม ฮือๆๆ คุณพ่อ” เจ้าตัวนั่งทรุดลงกับพื้นทันที เขารู้สึกเสียใจมากที่ไม่ทันได้มีโอกาสคุยกับพ่อก่อนท่านจะเสีย

            “แกจะเสียใจไปทำไม ไอ้นั่นมันไม่ได้รักแกแม้แต่น้อย ทรัพย์สมบัติทุกอย่างมันก็ยกให้ไอ้สองคนนั่น แกกับแม่ไม่เคยอยู่ในสายตามันเลย”

            ระหว่างนั้นไฟก็ได้รับข้อความจากปลา เขาเปิดข้อความในไลน์แล้วเปิดภาพที่ถูกถ่ายส่งมา มันคือผลการตรวจสารพิษในยาจีนนั่นเอง

            “ไม่จริงคุณพ่อรักผม คุณพ่อรักผมมาตลอด” น้ำตอบกลับผู้เป็นแม่

            “ถึงแม้ว่าในพินัยกรรมจะเป็นยังไงก็ตามแต่ท่านก็รักพวกเราทุกคน คุณพ่อท่านรู้ว่าน้ำเป็นคนที่เก่งและเป็นเด็กดีมาตลอด ท่านจึงมั่นใจว่าน้ำจะเอาตัวรอดได้ ท่านบอกกับพี่อย่างนั้น” หินบอก

            “คุณพ่อ ฮือๆ” น้ำร้องไห้ออกมาเสียงดัง

            “พอได้แล้วอย่ามากล่อมลูกฉันซะให้ยาก พวกแกมันก็พวกเดียวกันคงจะฮุบสมบัติไปทั้งหมดน่ะสิ”

            “เธอนั่นละพอได้แล้ว คงไม่รู้สินะว่าฉันส่งยาจีนที่เธอเอามาให้พ่อทานทุกวันไปส่งตรวจ ผลการตรวจออกมาแล้ว มันมีสารโพแทสเซียมไซยาไนด์ผสมอยู่ด้วย เธอวางยาพ่อฉัน เธอฆ่าพ่อฉัน ฉันไม่มีทางให้เธอรอดคุกไปได้แน่นอน” ไฟตะโกนใส่หน้าเจ้าหล่อนด้วยความโกรธแค้น เขาอยากจะเอาขวานจามหัวให้ตายลงต่อหน้าถ้าหากทำได้

            “ไม่จริงใช่ไหมครับคุณแม่!” น้ำส่ายหน้าให้กับแม่ทันที เขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย

            “ไม่จริงนะลูกอย่าไปฟังมัน แม่ไม่ได้ทำมันใส่ร้ายแม่”

            “เรื่องนี้ให้ตำรวจเป็นคนจัดการก็แล้วกัน” ไฟพูดแล้วก็สะบัดหน้าเดินกลับไปหาผู้เป็นพ่อทันที

            “แกคิดว่าจะเอาชนะฉันได้เหรอไอ้ไฟ” เพลินพิศมองตามหลังแล้วรีบเดินตามไปหวังจะผลักลูกเลี้ยงให้ตกบันได

            “ไฟระวัง” หินรีบตะโกนตามหลังไปเมื่อเห็นว่าเพลินพิศกำลังจะทำอะไร

            ก่อนที่เพลินพิศจะถึงตัว ไฟก็หันกลับมาแล้วหลบตัวได้ทันพอดี จังหวะนั้นเพลินพิศกำลังใช้มือทั้งสองข้างผลักไป ทำให้เจ้าตัวเสียหลักล้มกลิ้งลงบันไดไปเสียเอง

            “คุณแม่!!”



*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
กรรมตามสนอง โถๆๆๆ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
นังชะนีตกบันไดหรอ อะไรที้หักได้ ก็ให้มันหักๆไปซะ  :laugh:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
กรรมติดจรวด

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
กำลังเข้มข้น

ออฟไลน์ ไมเลอร์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-6
CHAPTER

-19-

อวสาน



          3 เดือนต่อมา

          วันนี้เป็นวันทำบุญครบหนึ่งร้อยวันที่จรัญได้จากโลกนี้ไป หินได้นิมนตร์พระมาที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่  ก่อนที่ทุกคนจะนั่งฟังพระสวดอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน ใช่แล้วทุกคนยังอยู่ที่บ้านหลังนี้แม้กระทั่งเพลินพิศเอง เธอก็ได้รับผลกรรมที่ทำไว้อย่างสาสม  จากการตกบันไดในวันนั้นทำให้เธอเป็นอัมพาตไปทั้งตัว ไม่สามารถเดินเหินได้เหมือนแต่ก่อน แถมยังไม่สามารถที่จะพูดคุยกับใครได้อีก ทำได้เพียงส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอและกลอกลูกตาไปมาเพื่อตอบรับเท่านั้นเอง

            “เสร็จพิธีแล้วไปลอยอังคารคุณพ่อกับพวกพี่นะน้ำ” หินเอ่ยกับน้องชายที่นั่งอยู่ข้างๆ

            “พวกพี่สองคนไปกันเลยครับ ผมขออยู่ดูแลคุณแม่ที่บ้านดีกว่า” เจ้าตัวเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ่งเห็นอย่างนี้เขายิ่งไม่อยากห่างจากแม่แม้แต่วินาทีเดียว

            “ให้คนใช้ที่บ้านดูแลแทนก็ได้นี่น้ำ” ไฟเอ่ยกับน้องชาย

            “วันนี้คุณแม่อาการไม่ค่อยดีผมอยากเฝ้าท่านด้วยตัวเองมากกว่าครับ ฝากพี่ไฟเป็นตัวแทนส่งคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้ายด้วยละกันนะครับ ถึงยังไงผมก็ระลึกถึงท่านเสมอ”

            “ถ้างั้นก็ได้พี่จะทำหน้าที่แทนน้ำเอง” เจ้าตัวยิ้มให้น้องชายด้วยความเข้าใจ ตอนแรกเจ้าตัวก็อยากจะเอาเรื่องเพลินพิศให้ถึงที่สุด แต่เห็นสภาพแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมา โดยเฉพาะน้องชายที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและต้องมาทนเห็นแม่ในสภาพอัมพาตอย่างนี้ยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่

            ตอนนี้น้ำเองก็สามารถทำใจกับเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว หลังจากวันนั้นเขาก็คิดได้ว่าความอิจฉาริษยานั้นมันไม่มีประโยชน์ใดๆเลย มีแต่จะทำให้ชีวิตย่ำแย่ลงไปเรื่อยๆ เหมือนกับสิ่งที่เขาและแม่ได้รับมันเป็นอะไรที่เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

            “ถึงเวลาแล้วไปกันเถอะไฟ” เมื่อได้ยินหินทักมาแล้ว ไฟก็บอกกับน้องชายทันที

            “ไปบอกลาคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้ายนะน้ำ”

            “ครับพี่ไฟ”

            น้ำเดินไปที่ห่ออัฐิของผู้เป็นพ่อก่อนจะก้มลงกราบ

            “คุณพ่อครับ...ผมขออโหสิกรรมกับสิ่งที่คุณแม่ทำกับคุณพ่อด้วยนะครับ ผมสัญญาว่าจะคิดดี ทำดี ไม่ทำให้คุณพ่อผิดหวังกับลูกชายคนนี้แน่นอน ผมรักคุณพ่อนะครับ” เจ้าตัวมองอัฐินั้นด้วยแววตาเศร้า

            “พี่เชื่อว่าคุณพ่อคงอโหสิกรรมให้คุณน้าแน่นอน คุณพ่อท่านเป็นคนที่ไม่เคยจองเวรใคร น้ำไม่ต้องห่วง” ไฟเดินเข้ามานั่งข้างๆน้องชายแล้วยกมือเรียวลูบที่แผ่นหลังเบาๆ

            “ขอบคุณพี่ไฟมากนะครับที่ให้อภัยคุณแม่”

            “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วคุณน้าก็ได้รับผลกรรมที่เกิดขึ้นแล้ว พี่ก็ไม่รู้จะจองเวรกันอีกทำไม” เขายิ้มให้กับน้องชาย

            “น้ำขอตัวขึ้นไปดูคุณแม่ก่อนนะ เดินทางปลอดภัยนะครับ” เจ้าตัวยิ้มให้แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน ส่วนไฟและหินก็เดินทางไปที่สัตหีบเพื่อไปลอยอังคารอัฐิของผู้เป็นพ่อ


*-*-*-*-*-*-*



            น้ำเดินเข้าไปในห้องนอนของผู้เป็นแม่แล้วนั่งลงที่ข้างเตียง แล้วจ้องมองบุพการีที่นอนนิ่งอยู่ไม่สามารถขยับเขยื้อนส่วนใดในร่างกายได้เลย แม้แต่ริมฝีปากก็บิดเบี้ยวจนผิดรูป ทว่าทำได้เพียงส่งเสียงร้องที่ไม่เป็นภาษาเพื่อเรียกคนที่ดูแลเท่านั้นเอง น้ำจับมือแม่เอาไว้ก่อนจะเล่าถึงพิธีทำบุญครบร้อยวันของผู้เป็นพ่อให้ฟัง

            “ตอนนี้งานทำบุญครบร้อยวันของคุณพ่อเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับคุณแม่ พี่หินกับพี่ไฟนำอัฐิคุณพ่อไปลอยอังคารที่สัตหีบแล้ว คุณแม่ไม่ต้องกังวลนะครับผมขออโหสิกรรมจากคุณพ่อให้คุณแม่เรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้คุณแม่จะได้สบายใจซะทีนะครับ” เขายิ้มให้กับผู้เป็นแม่

            “อื้อ อื้อ”

            เพลินพิศได้แต่สั่งเสียงร้องในลำคอ  มันช่างทรมานมากเหลือเกินที่ไม่สามารถพูดอย่างที่คิดได้ ตอนนี้ความทุกข์ทรมานทำให้เธอเองก็สำนึกผิด นี่คงเป็นผลกรรมที่เธอทำไว้กับทุกคน แต่มันคงจะสายเกินไปสำหรับคำว่าขอโทษที่เธอจะมอบให้ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถพูดมันออกมาได้เลย ทำได้เพียงระบายน้ำตาออกมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของความรู้สึกเสียใจ

            “วันนี้ผมจะอยู่กับคุณแม่ทั้งวันนะครับ ผมจะอ่านนิยายให้คุณแม่ฟัง วันนี้คุณแม่จะฟังเรื่องอะไรดี” เขาเลือกที่จะอ่านนิยายและข่าวสารบ้านเมืองให้ผู้เป็นแม่ฟังทุกวันเพื่อไม่ให้รู้สึกเหงา นิยายหลายเล่มที่ซื้อมาได้ถูกยกขึ้นโชว์ให้ดู หากเล่มไหนเจ้าตัวถูกใจก็จะส่งเสียงร้องออกมาให้ได้ยิน

            “คุณแม่ชอบเรื่องนี้ใช่ไหมครับ” เจ้าตัวถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับยกเล่มนิยายให้ดู

            “อื้อ อื้อ”

            “คุณแม่ตั้งใจฟังนะครับ ผมจะเริ่มอ่านแล้วนะ....”

            หลังจากนั้นเจ้าตัวก็เริ่มอ่านนิยายไปเรื่อยๆ ด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่สนุกสนานเพื่อให้ผู้เป็นแม่ไม่รู้สึกเครียด หากวันไหนที่เขามีเรียนก็จะให้คนรับใช้ที่บ้านเป็นคนอ่านให้ฟังแทน น้ำเอาเวลาทั้งหมดในชีวิตทุ่มให้กับการเรียนและดูแลแม่จนไม่มีเวลาคิดเรื่องความรัก จนลืมไปเลยว่ายังมีอีกคนที่รอฟังคำตอบที่เคยให้สัญญากันไว้ในคราวนั้น



*-*-*-*-*-*-*



            สัตหีบ ชลบุรี

            เมื่อเรือเช่าแล่นมาจอดกลางทะเล พิธีการลอยอังคารก็เริ่มต้นไปเรื่อยๆตามลำดับ จนตอนนี้ถึงขั้นตอนการยืนไว้อาลัยเป็นเวลาหนึ่งนาที ไฟยืนหลับตาในท่าทีสุภาพข้างๆคนรัก หลังจากนั้นก็โยนเงินเหรียญลงไปในทะเลเพื่อซื้อที่ให้กับผู้เป็นพ่อตามความเชื่อ  ก่อนจะลงบันไดเรือทางกาบซ้ายแล้วลอยกระทงดอกไม้เจ็ดสี หลังจากนั้นไฟก็อุ้มประครองลุ้งอังคารค่อยๆวางลงบนผิวน้ำ หินเองก็โรยกลีบกุหลาบที่ถูกผสมกับกลีบดาวเรืองลงตามไป

            “เกิดชาติหน้าขอให้ผมเกิดมาเป็นลูกชายคุณพ่ออีกนะครับ” เมื่อเสร็จพิธีไฟก็มองไปที่ผืนน้ำทะเลที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ลอยเกลื่อนกระจายตัวออกไปเรื่อยๆ

            “ผมสัญญาว่าจะดูแลทุกคนในบ้านให้ดีที่สุดครับ” หินเอ่ยหลังจากนั้นก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนรักที่อยู่ในอ้อมแขน

            “สัญญาแล้วนะ”

            “โดยเฉพาะคนนี้ผมจะรักและดูแลให้ดีที่สุดเลยครับคุณพ่อ”

            “ผมก็จะซื่อสัตย์กับพี่หินคนเดียวครับคุณพ่อ”

            “สัญญาแล้วนะ” หินถามกลับ

            “คร้าบบ กลับกันเถอะ”

            หลังจากนั้นทั้งสองก็ขึ้นไปบนเรือแล้วเดินทางกลับ


*-*-*-*-*-*-*



            หลายวันต่อมา

            หลังจากเจอมรสุมชีวิตมาซะนานตอนนี้คงถึงเวลาแห่งความสุขเสียที ไฟได้จัดปาร์ตี้เล็กๆที่บ้านโดยไม่ลืมที่จะชวนเพื่อนๆรวมถึงโดมมาร่วมงานด้วย งานปาร์ตี้ถูกจัดขึ้นในสวนหน้าบ้าน ไฟแจงให้แม่บ้านเตรียมอาหารมื้อพิเศษไว้ให้กับทุกคน แต่เมนูที่ขาดไม่ได้คือหมูปิ้งสูตรพิเศษที่เขาตั้งใจทำด้วยตัวเองเพื่อทุกคน ตอนนี้แขกทุกคนมาถึงอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็เพียงเจ้าของบ้านที่ยังคงแต่งหล่ออยู่บนห้อง

            “เสร็จรึยังครับพี่หิน” ตอนนี้ไฟแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางคู่กับกางเกงขาสั้นพับขึ้นจนเลยหัวเข่าเพียงนิดหน่อย ไม่ต่างจากร่างสูงที่แต่งตัวเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน

            “อีกแป๊บนึงนะครับ ผมพี่ยังกระเซอะกระเซิงอยู่เลย ก็เมียไม่ใส่ใจนี่นาปล่อยให้ผัวต้องทำเองทุกอย่าง” เจ้าตัวพูดเหมือนงอนอีกฝ่าย

            “มานี่เดี๋ยวเซ็ทผมให้” ไฟยอมเอาใจคนรักด้วยการเดินเข้าไปโอบคอแล้วทำการเซ็ทผมให้ทันที หินมองร่างบางจากในกระจกแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

            “ยิ้มอะไร”

            “ก็เห็นเมียรักผัวขนาดนี้จะไม่ให้ยิ้มได้ไง”

            “รู้ได้ไงว่ารักมากขนาดไหนอ่ะ” เจ้าตัวถามยิ้มๆ

            “จำไม่ได้เหรอเมื่อคืนที่พี่จับกด ตัวเองร้องครวญครางแล้วบอกรักพี่เป็นสิบๆครั้งเลยนะ” หินยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกฝ่าย จนทำให้ไฟถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันที

            “น่าเกลียด อย่าเอาเรื่องบนเตียงมาพูดแบบนี้อีกนะ”

            “พี่ไม่พูดให้ใครฟังหรอกน่า เพราะถ้าใครรู้เข้าว่าเวลาไฟอยู่บนเตียงแล้วขี้อ้อนขนาดไหน อาจจะโดนแย่งไปก็ได้”

            “พอๆเสร็จแล้วลงไปกันเถอะเพื่อนๆรอกันนานแล้ว”

            “คร้าบบเมียสุดที่รัก”

            หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินจูงมือกันออกจากห้อง ก่อนจะเห็นน้ำเดินออกมาจากห้องนอนของเพลินพิศโดยบังเอิญ

            “อ้าว! น้ำทำไมยังไม่เปลี่ยนชุดอีกล่ะ” ไฟเอ่ยถามเมื่อเห็นน้องชายยังคงสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวเดิมอยู่

            “คือน้ำขอตัวไม่ไปนะครับ ขอเฝ้าคุณแม่อยู่ข้างบนดีกว่า พี่ๆตามสบายเลยนะครับ” จริงๆแล้วเขาไม่อยากเจอหน้าโดมนั่นเอง หลังจากแยกกันวันนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกแม้แต่ครั้งเดียว เขาพยายามหลบหน้าชายหนุ่ม ทั้งๆที่โดมเองก็พยายามหาทางเข้าหาอยู่บ่อยครั้ง

            ส่วนเรื่องที่โดมเคยล่วงเกินน้ำในวันนั้น เขาได้สารภาพความผิดทั้งหมดกับไฟเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และพร้อมที่จะรับผิดชอบและเริ่มต้นใหม่หากน้ำยอมรับในตัวเขา โดมรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาตลอด จนหลังๆมาเริ่มกลายเป็นความคิดถึง ไม่รู้ทำไมแค่คืนเดียวน้ำก็ทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไป ทุกสัมผัสในวันนั้นมันไม่เคยเลือนหายไปจากความคิดได้เลย

            “พี่อยากให้น้ำลงไปร่วมงานด้วยนะ มีแต่คนกันเองทั้งนั้น ให้ปิ๋วไปดูแลคุณน้าก็ได้แค่ไม่นาน...นะน้ำ” ไฟตั้งใจให้น้องชายและโดมได้เจอกันเพื่อปรับความเข้าใจ เขาไม่หวังว่าจะให้ทั้งสองคนคบกัน แต่อยากให้โดมได้มีโอกาสได้พูดสิ่งที่อยากจะพูด หากน้ำได้โดมมาดูแลหัวใจจะทำให้เป็นคนที่โชคดีที่สุดคนนึง นั่นเพราะโดมเป็นคนดีและมีความจริงใจ เขาอยากให้ทั้งสองลงเอยกันเป็นที่สุด

            “พี่กับไฟจะรอหินในงานนะ” หินบอกกับน้องชายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            “ครับถ้ายังไงเดี๋ยวน้ำจะตามไป” เจ้าตัวตอบ ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอน

            เมื่อเจ้าของบ้านเดินควงคู่เข้ามาในงานก็ได้รับเสียงโห่แซวเสียงดังทันที เพราะวันนี้ทั้งสองได้ใส่ชุดคู่ออกงานเป็นครั้งแรก แถมยังสวีทหวานกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นมา

            “มาซะทีนะสองผัวเมียเนี่ย” ปลาเอ่ยแซวในมือก็ถือแก้วไวน์ชั้นเลิศอยู่ตลอดเวลา

            “โทษทีนะแต่งตัวนานไปหน่อย” ไฟยิ้มเขินๆให้กับทุกคน

            “แต่งตัวหรือทำอะไรกันจ๊ะ” วีมองทั้งสองคนสลับไปมาด้วยรอยยิ้มกวนๆ

            “ก็ไฟนั่นล่ะที่อ้อนพี่ไม่เลิกเลยจัดให้ซะหนึ่งดอก” เจ้าตัวได้ยินก็ถึงกับกำหมัดชกไปที่ต้นแขนทันที

            “ไอ้คนขี้โกหกใครเค้าทำอย่างนั้น”

            “มึงอย่ามาทำเป็นอายเลยไฟคนกันเองทั้งนั้น” วีเอ่ยแซวอีกครั้ง

            “มึงก็อีกคนจะเข้าข้างกูหรือคนอื่น”

            “กูอยู่ข้างมึงนั่นล่ะ แต่หูเบาเชื่อพี่หินไปหน่อยเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ” วีหัวเราะออกมา

            ระหว่างนั้นโดมเอาแต่ส่องเข้าไปในตัวบ้าน เหมือนกำลังมองหาใครบางคนอยู่ ไฟเห็นอย่างนั้นก็รู้ทันทีว่าเจ้าตัวกำลังอยากเจอน้องชายของตัวเอง

            “พี่โดมมองหาใครอยู่เหรอครับ”

            “เอ่อ...เปล่าไม่มีอะไร” เจ้าตัวทำหน้าเหรอหราเมื่อโดนจับผิดได้

            “อีกสักครู่น้ำก็จะลงมาแล้วครับ” ไฟรู้ทันว่านี่คือคำตอบที่โดมอยากได้ยิน

            “ออ...เหรอ” โดมไม่ได้ว่าอะไรมากเพียงแค่เออออตามเท่านั้น

            ทั้งหมดนั่งร่วมโต๊ะทานมื้อเย็นที่สุดแสนจะพิเศษกันอย่างสนุกสนาน ไม่นานหลังจากนั้นน้ำก็เดินลงมาร่วมงาน คนที่มองไปเป็นคนแรกนั่นไม่ใช่ใครนอกจากโดม นี่เป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบสามดือนของทั้งสองคน

            “น้ำ มานั่งตรงนี้เร็ว” ไฟเรียกน้องชายเข้ามานั่งข้างๆซึ่งอยู่ตรงข้ามกับโดม

            “ครับ” น้ำนั่งลงแล้วเอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม

            “น้องน้ำเต็มที่เลยนะจ๊ะ”

            “ครับ” เจ้าตัวตอบรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            ตอนนี้ทั้งวีและปลาเองก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่ได้โกรธหรือเกลียดน้องชายเพื่อนเหมือนแต่ก่อนแล้ว

            โดมพยายามจะสบตาคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมให้มีโอกาสนั้นเลย เขานั่งถอนหายใจอยู่หลายครั้งก่อนจะทนไม่ไหว

            “น้ำ! ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”

            ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียวกัน รวมถึงเจ้าตัวที่เงยหน้าขึ้นไปสบตาเป็นครั้งแรก

            “น้ำไปคุยกับพี่โดมหน่อยนะ ก่อนหน้านี้พี่เค้าก็เอาแต่มองหาน้ำ สงสัยมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย” ไฟบอกกับน้องชาย

            “ก็ได้ครับ” เจ้าตัวตอบรับแต่โดยดี

            หลังจากนั้นเจ้าตัวก็เดินตามหลังโดมไปไม่ไกลจากบริเวณงานปาร์ตี้มากนัก ก่อนจะหยุดตรงที่ลับตาคน พอที่จะให้พูดคุยเป็นการส่วนตัวได้

            “มีอะไรก็ว่ามา” น้ำเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน หลังจากต่างคนต่างเงียบมาสักพัก

            “ตกลงเรื่องของเราจะเอายังไง” โดมจ้องคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่จริงจัง

            “ไม่เอายังไงทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่ก็ดีแล้ว ฉันไม่มีเวลามาคิดเรื่องนี้อีกแล้ว เพราะต้องเอาเวลาไปดูแลแม่ นายไม่ต้องไปสนใจเรื่องที่มันผ่านมาหรอก ฉันลืมมันไปหมดแล้ว” น้ำตัดสินใจบอกชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย

            “แต่ฉันไม่มีทางลืมมันได้!” โดมตวาดลั่นจะให้เขาลืมไปได้ยังไง ในเมื่อผ่านมาสามเดือนแล้วแต่ใบหน้าของน้ำก็ยังคงวนเวียนในหัวเขาไม่หาย แทนที่มันจะเป็นภาพไฟในนั้นแต่ไม่ใช่เลย

            “พอได้แล้ว! เรื่องของเรามันไม่ได้มีอะไรตั้งแต่ต้น นายจะทำอย่างนี้เพื่ออะไร” น้ำพูดแค่นั้นก็เดินหันหลังกลับไป แต่โดนร่างสูงรั้งที่เอวคอดแล้วกระชับกอดจากด้านหลังเอาไว้

            “เพราะตอนนี้นายมีอิทธิพลกับหัวใจฉันไงล่ะ มันอาจจะยังไม่ใช่ความรักแต่ ฉันมั่นใจว่าอีกไม่นานมันจะใช่หากนายให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง” โดมพร่ำบอกคนที่อยู่ในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ

            “ถ้านายทนนิสัยฉันได้ก็...ลองดูละกัน”

            “จริงๆนะ” โดมยิ้มด้วยความดีใจ

            “อื้ม” คนที่อยู่ในอ้อมกอดอมยิ้ม แม้ตอนนี้เขาจะยังไม่ได้รักโดมแต่หากมีคนที่คอยดูแลเอาใจใส่อยู่ข้างกายในเวลาเช่นนี้ อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เขาไม่รู้สึกเหงาเหมือนที่ผ่านมา และหากในอนาคตมันจะพัฒนาไปมากกว่านี้หรือไม่ก็สุดแท้แต่วาสนาก็แล้วกัน



            หลังจากเคลียร์ปัญหากันได้เรียบร้อยแล้ว น้ำและโดมก็กลับมาที่งานปาร์ตี้อีกครั้ง

            “อ้าวกลับมากันแล้วเหรอ ทำไมพี่โดมดูหน้าตาสดใสขึ้นจังคะ มีอะไรดีๆรึเปล่าน้า” ปลาเอ่ยแซว

            “ไม่มี้” เจ้าตัวยิ้มแป้นก่อนจะขยับเก้าอี้ให้กับน้ำ แล้วกลับมานั่งที่ตัวเอง

            “ทำไมต้องขึ้นเสียงสูงด้วยล่ะพี่ แถมยังขยับเก้าอี้ให้กันอีกด้วย แนะๆๆมีอะไรดีๆไม่บอกน้องเลยนะ” ยิ่งเห็นอย่างนั้นวียิ่งไม่สามารถห้ามปากตัวเองได้เลย

            “พอได้แล้วพวกมึงสงสารน้องกูมั่ง อายจนหน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย” ไฟมองหน้าน้องชายตัวเองแล้วก็พอจะเดาอะไรออก ทั้งสองคงลงลอยกันได้แล้วสินะ เขายิ้มด้วยความดีใจอย่างน้อยในอนาคต คงมีคนที่ไว้ใจได้ดูแลน้องชายของตัวเองแล้ว

            “ไหนๆก็มากันครบแล้ว เอ้าชนแก้วกันหน่อย!” หินยกแก้วไวน์ขึ้นก่อนใคร

            แกร๊ง!

            “ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่มีให้กูเสมอมานะพวกมึง” ไฟเอ่ยกับเพื่อนรักทั้งสอง

            “อย่ามาทำเป็นซึ้ง เพื่อนกันยังไงก็ต้องอยู่ข้างกันเสมอนี่หว่า” วีบอกกับเพื่อน

            “แต่มีเรื่องนึงที่กูไม่พอใจมึง” ปลาทำแก้มป่องราวกับมีเรื่องงอนเพื่อนรัก

             “อะไรอีกวะอีปลา” ไฟถามเพื่อนเสียงห้วน

             “กูไม่พอใจที่มึงได้ผัวก่อนพวกกู มันไม่ยุติธรรมเลยว่ะ” เจ้าตัวเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มกวนๆ

            “กูไม่ได้อยากมีซะหน่อย แต่คนบางคนอยากได้กูเองนี่หว่า” ไฟโบ้ยให้คนที่นั่งข้างๆเป็นคนตอบ

            “จริงรึเปล่าพี่หิน” ปลาหันไปถามหินแทน

            “ไม่จริ้ง คนบางคนอ่อยพี่เองต่างหาก ตอนแรกก็วางแผนทำเป็นร้ายกาจใส่ เพราะอยากให้พี่ตอบโต้ด้วยการจูบ หลังจากนั้นก็มาขโมยหัวใจพี่ไป ไหนใครที่บอกว่าไม่ได้อยากมีผัว..ฮึ” หินทำหน้ากวนใส่คนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ คนอื่นๆต่างก็อมยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่

            “คนอะไรชอบพูดเข้าข้างตัวเอง ชิส์” ไฟสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

            “อ้าวงอนๆแล้วพี่หินทำไงทีนี้” ปลาเหมือนชงให้อีกฝ่ายง้อ

            “พี่มีวิธีคอยดู” หินทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอามือจี้ที่เอวของอีกฝ่าย มีหรือที่ไฟจะทนได้ เจ้าตัวรู้สึกจั๊กจี้แล้วหันหน้ามาจะด่าอีกฝ่ายแต่กลับโดนริมฝีปากประกบจูบทันที

            ฮิ้ววววว!!!

            ไฟพยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่างแต่หินไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่นอน มือหนาจับที่ต้นคอร่างบางเอาไว้แน่นไม่ให้หนีไปไหนได้  คราวนี้ล่ะ...ทุกคนจะได้รู้ว่าเขารักเจ้าไฟร้ายคนนี้มากแค่ไหน



-จบบริบูรณ์-



               ขอจบในตอนนี้นะครับ หากมีตอนต่อไปคงจะเป็นตอนพิเศษ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันมาตลอดนะครับ ฝากติดตามเรื่องต่อๆไปด้วยนะครับ หากมีอะไรผิดพลาดคนเขียนต้องขออภัย มา ณ ที่นี้ด้วยน้าาาา

                รักคนอ่านทุกท่านจ้า

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
สุขๆ ทุกคู่นะ   :กอด1:

ออฟไลน์ Ice_Iris

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0

กรรมสนองแม่เลี้ยงทันตา

ต้องว่าอย่างนี้

ขอบคุณที่แบ่งปันขอรับ


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
จบด้วยดี :hao5:

ออฟไลน์ lemonphug

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอตอนพิเศษน้ำโดมนะจ๊ะ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
จบแล้ว ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
ไฟต้องร้ายเพราะจำเป็นหรอกเนาะ แต่จริงๆ เป็นคนชิลๆ
แต่ก็ไม่ต้องทำแบบนี้กับทุกคนก็ได้ ต้องขอบคุณโดมนะที่เข้ามา
หินชอบน้องมาแต่แรกแล้วใช่ไหม เลยทำเนียนลงโทษแบบนั้น
จนกลายมารักจริง ทิ้งไม่ได้ และยอมทำทุกอย่างเพื่อไฟ

น้ำเอ้ย เสียดายเวลามากเลย จิตใจดำดิ่งจรเสียความดี
แต่ยังดีที่กลับใจทันและยอมเปิดใจให้โดม
สงสารพ่อมากค่ะ ไม่ได้พลาดนะ แต่ก็จริงจังไม่พอ จนเกิดเรื่องหลายอย่าง

สุดท้ายก็ผ่านไปด้วยดี เพื่อนไฟเป็นคนดีนะ และทุกคนรักไฟ
ขอบคุณมากนะคะ สำหรับนิยาย

ออฟไลน์ Pawana

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
พระเอกเป็นผู้บริหารได้ยังงัย.  โง่ ให้แม่เลี้ยงข่มขู่ได้ง่ายเกิน.  ไม่มีการแก้ปัญหาเลย.  หรือต่อสู้เลย.มันผิดวิสัยของคนที่เป็นได้ถึงระดับนี้อะ.  บริษัทจะเจ๊งปะอะ. 556     ขอบคุณงามๆๆๆคร่าาาา

ออฟไลน์ brookzaa

  • Chill out
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-6

ออฟไลน์ Nattarat

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบไฟมากๆเลยค่ะ ขอตอนพิเศษ หิน ไฟ ด้วยนะค่ะ

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2544
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
เรื่องนี้รวบรัดไปหน่อย

การให้เหตผลของแต่ละปมน้อยไปหน่อย

แต่พล๊อตน่ารัก ดราม่ากรุบกริบดีครับ

 :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด