[3P] Sugar daddy ❤️ #พริ้มกับdaddy แจ้งข่าว
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [3P] Sugar daddy ❤️ #พริ้มกับdaddy แจ้งข่าว  (อ่าน 63038 ครั้ง)

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-5
คำพูดของพี่มะลิแปลกๆ ความสุขของพริ้มกำลังจะหมดไปเมื่อฟ้าครามกลับมารึเปล่า

ออฟไลน์ Mayniemo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ทำดีกลบเกลื่อนได้ดีมากจริงๆ อิมควรให้อภัยไหม มะลิพูดอะไรอพรึที่ท่านเลี้ยงพริ้มเพราะหน้าเหมือนฟ้ารึเปล่า แงงงงงงง

ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 10


วันนี้อิฐย้ายมานั่งเรียนข้างๆผม คอยสอนเวลาที่ผมตามอาจารย์ไม่ค่อยทัน ทำให้ผมเข้าใจเนื้อหามากกว่าเมื่อวาน
เวลาที่ผมได้มาเรียนอีกหนึ่งวัน ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เหมือนเหตุการณ์เมื่อเช้าที่ผมรีบวิ่งเข้าห้องเรียนพึ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ ทั้งๆที่ตอนนี้ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว
ผมเก็บของเตรียมกลับคอนโดของท่าน บอกลาเพื่อนรุ่นน้องก่อนจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้า


ระหว่างทางกลับคอนโด ผมไถโทรศัพท์เล่นไปเรื่อยเปื่อย
พอดีกับที่วีส่งข้อความมา


V : พริ้มเป็นไงบ้าง วันนั้นเราขอโทษนะ เราถูกบังคับ


*Online Pimp : ช่างมันเถอะ


V : พริ้มยกโทษให้เราเถอะนะ


*Online Pimp : กูอโหสิกรรมให้มึง


V : พริ้ม วีขอโทษจริงๆ


V : พริ้มอย่าโกรธวีเลยนะ


V : วันนั้นวีถูกซ้อมแทบตาย ถ้าวีไม่ทำตามคำสั่ง พวกมันคงฆ่าวี


*Online Pimp : ไปตายซะ ไอ้เหี้ยยยยย! กูขอให้ญาติพี่น้องมึงโดนข่มขืนแบบที่กูเจอ


V : วีขอโทษ


V : วีอยากไถ่โทษให้พริ้ม วีจะคืนคลิปที่เคยอัดไว้ทั้งหมดให้พริ้ม


V : พริ้มอยู่ไหน วีจะเอาไปให้


ผมชั่งใจอยู่สักพัก ยังไม่ตอบแชทกลับไป
ไม่รู้ว่าการที่วีทักผมมาหลังจากหายไปหลายวันครั้งนี้จะมาดีหรือมาร้าย


ผมไลน์ไปบอกคุณชัยว่าวีทักมาจะเอาคลิปที่เคยอัดมาให้ ผ่านไป 10 นาทีคุณชัยก็ยังไม่ตอบ
ผมจะโทรหาท่านดีไหมนะ? แต่ผมไม่มีเบอร์ท่านนี่นา…


*Online Pimp : อยู่ไหน


V : หน้าปากซอยโรสคลับ


*Online Pimp : 5 นาทีเจอกัน


*Online Pimp : อยู่ไหน ถึงละนะ


V : พริ้ม เราหาที่จอดรถไม่ได้เลย


V : เจอกันลานจอดรถโรงหนังชั้น 2 ได้ปะ


V : พริ้มรู้จักโรงหนังใช่ปะ ใกล้ๆหน้าปากซอยอะ


*Online Pimp : เดี๋ยวเดินไป


ระหว่างทางที่ผมเดินไป ผมก็เข้าไปกดเช็คในไลน์ว่าคุณชัยตอบกลับมารึยัง
แต่ก็ยังไม่มีข้อความใดๆตอบกลับมา
ผมเลยไลน์ไปบอกเพิ่มเติมว่าผมนัดเจอกับวีที่โรงหนัง


ผมเดินเข้าไปที่ลานจอดรถโรงหนังผ่านทางเชื่อมรถไฟฟ้า
หันซ้ายหันขวาก็หาใครไม่เจอสักคน
บรรยากาศมันวังเวงแปลกๆ


*Online Pimp : ถึงละนะ อยู่ไหน?


ผมหันซ้ายหันขวามองหาวีอยู่นานก็ไม่เจอ
จนผ่านไปสักพักผมรู้สึกได้ถึงแรงรัดลำคอจากด้านหลัง


“ไอ้เหี้ยยยยย! ปล่อยกู ไอสัด”ผมพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนที่รัดแน่นทางด้านหลัง วีเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดจมูกผม ผมพยายามกลั้นหายใจแต่สุดท้ายก็ทนได้ไม่นาน


สติของผมค่อยๆลางเลือน…ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นคงมียาสลบ
สิ่งสุดท้ายที่รับรู้คือร่างของผมโดนลากครูดไปกับพื้น

.
.
.

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆปรือขึ้นจากฤทธิ์ยาสลบ
ผมกวาดสายตาสำรวจพื้นที่ที่อยู่ตรงหน้า...ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนสีขาว ลักษณะเป็นห้องที่ไม่ได้เปิดใช้มานาน เนื่องจากเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกคลุมด้วยผ้าดิบสีครีม
ผมสะบัดศรีษะที่มีอาการมึนงงจากการโดนยา


วีเดินยิ้มร้ายเข้ามาหาผม “โง่เหมือนเดิมเลยนะมึง”


“ไอเหี้ย ไอ้จัญไร ไอเลวระยำ มึงปล่อยกูไอ้สัด”ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็ทำไม่ได้ ข้อมือผมทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยกุญแจมือ แล้วผูกโยงกับเชือกที่ห้อยลงมาจากเพดานอีกที


“หึๆ กับกู…มึงกล้าปากดี แต่กับผัว มึงไม่กล้าแหกปากสักนิด”วีเดินมาบีบคางผมแน่นจนเจ็บร้าวไปถึงหน้าใบหู


“ถุย! เสือก”ผมถ่มน้ำลายใส่หน้าวี วีจิกหัวผมขึ้นมาก่อนจะตบผม หน้าผมชาไปหมด


“ถุย!”ผมถ่มน้ำลายที่มีรสคาวเลือดในปากลงพื้น


“คนแบบมึงมันก็ดีแต่เป็นหมาลอบกัด มึงปล่อยกูสิวะ แล้วมาสู้กันตัวๆ”


“กูไม่สู้กับมึงหรอก เสียเวลา เอาเวลามาเยมึงเล่นดีกว่า มันส์กว่าเยอะ”ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวผู้มันพูดไว้แค่นั้น ก็เดินไปหยิบขาตั้งกล้องมากาง เอากล้อง DSLR มาติดตั้ง


ไอ้เหี้ยเอ๊ยยยย! จะถ่ายให้ชัดยันรูขุมขนเลยรึไง


หลังจากตั้งกล้องเรียบร้อยมันก็ย่างสามขุมเข้ามาหาผม “ผัวมึงหวงนักใช่ไหม? ดี!!! กูจะเยมึงให้รูบาน แล้วอัพไฟล์ลงอินเตอร์เน็ต”


“ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยย”ผมแหกปากดังลั่น เผื่อห้องข้างๆจะได้ยินแล้วมาช่วยผม
สองขาที่ไม่ถูกพันธนาการไว้ พยายามกระโดดเตะขาตั้งกล้องที่มันตั้งไว้


“พูดมากน่ารำคาญจริงมึง เก็บปากไว้ครางหน้ากล้องดีกว่า”มันพูดแค่นั้นก็วาดขาเตะหน้าท้องผมจนเจ็บจุก ผมงอตัวลงด้วยความเจ็บ อาการเจ็บยังไม่ทันทุเลา ฝ่าเท้าอีกข้างของวีก็ฟาดมาเต็มๆเข้าที่กลางหลัง


“มึงรู้ไหมว่าวันนั้นกูโดนกระทืบเละมากแค่ไหน แต่ไม่เป็นไร ไม่ต้องอยากรู้ เพราะวันนี้กูจะทำให้มึงได้รู้ซึ้งถึงรสชาติของการโดนซ้อม”ทันทีที่วีพูดจบ มันก็เดินไปใส่สนับมือ ฝ่ามือหนากำมัดแน่นก่อนจะรัวมัดมาที่หน้าผมไม่ยั้ง


ตัวผมตอนนี้เหมือนกระสอบทราย ทั้งหมัด ทั้งเข่า ทั้งฝ่าเท้า รัวเข้ามาที่ร่างกายผมเหมือนไม่ใช่คน


“มึงมันไร้น้ำยา ถุย!”ผมถ่มเลือดที่คาวในปากทิ้ง เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากขมับ หางคิ้ว จมูกของผม แทบไม่มีพื้นที่ใดบนใบหน้าที่ไม่บวมช้ำและเกรอะกรังไปด้วยเลือด


“เดี๋ยวก็รู้ว่ากูมีน้ำยารึเปล่า กูจะฉีดน้ำกูเข้ารูมึงจนทะลักออกมาเลย”


“ไปตายซะ ไอควายยยย”ผมแหกปากร้องเสียงดังด่ามัน สนับมือแข็งๆฟาดมาที่ริมฝีปากผมทันที


“แหกปากมากจริง”วีพูดแล้วเดินไปหยิบสายหนังคาดศรีษะที่มีลูกบอลสีแดงตรงกลางมาคาดปากผม พร้อมกับเอาผ้าปิดตาสีดำสนิทมาสวมให้


“อึก…อ่อยอู อ่อยอู๊ววววววว ไอ่เอี้ยยยยยยยยย”ผลจากลูกบอลที่คาบในปากทำให้ผมพูดออกมาไม่ชัด ดวงตาฉายภาพสีดำสนิท ความรู้สึกกลัวคืบคลานเข้ามากัดกินใจ


“พูดห่าไรไม่รู้เรื่อง เก็บปากมึงไว้ครางดีกว่า”ไอสันดารเลวมันพูดแค่นั้นก็ฉีกทึ้งเสื้อผ้าออกจากร่างกายผม ความรู้สึกเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศทำให้ผมขนลุกและตัวสั่น


มันจิกหัวผมให้มองไปที่กล้อง “จะได้เป็นนางเอกหนัง GV ทั้งที สู้กล้องหน่อยสิมึง”


“อื้ออออออ…”ผมร้องประท้วงพร้อมกับสะบัดตัวออก


“ร่อนตูดร่านKแรงๆให้ผัวมึงประทับใจเลยนะ กูจะส่งคลิปนี้ให้มันดู”มันพูดจบก็ตบตูดผม


“อ่อยอูวววววววววว”ผมพยายามสะบัดตัวหนีมันแต่ก็ไม่เป็นผล กุญแจมือสีเงินบาดผิวที่ข้อมือจนเลือดซึม
ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่โดนซ้อมทำให้ผมรู้สึกทรมาน
อาการหายใจลำบากเริ่มสำแดง


ผมได้ยินเสียงฉีกซองถุงยางก่อนที่เจ้าก้อนเนื้อนิ่มจะถูกจับแยกออกจากกัน ลำลึงค์ของมันดันเข้ามาสุดทีเดียวจนมิดลำในช่องทางรัก


“อ๊ากกกกกกกก!”ผมกรีดร้องอย่างเจ็บปวด น้ำตาใสหลั่งไหลรินออกมา
ความเจ็บปวดที่ช่องทางรักฉีกขาดเหมือนวันนั้นตีกลับมา


มันขยับสะโพกเข้าออกอย่างกักขฬะ มีแต่ความรุนแรง
“อา…”เสียงครางต่ำของมันน่าเกลียด น่าขยักแขยง


“รูมึงเยมันKจริงๆ อา… แน่นฉิบหาย ถึงว่าทำไมผัวมึงหวง”


น้ำขมๆไหลขึ้นมาถึงคอ ผมปล่อยให้ตัวเองอ้วกครั้งแล้วครั้งเล่า
มันเสร็จสุขสมในตัวผมไปไม่รู้กี่น้ำ
คราบน้ำกามขาวขุ่นผสมกับเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากช่องทางรัก ย้อยผ่านโคนขาด้านใน


ผมได้แต่ปล่อยน้ำใสในดวงตาให้ไหลรินออกมาอย่างย้อมแพ้ในชะตากรรม
ผมโง่เอง…โง่ที่คิดว่าคนอย่างมันจะยอมคืนคลิปให้ผมจริงๆ
ไม่เคยมีความสัจในหมู่คนใจหยาบ


ผมพยายามอ้าปากเพื่อรับอากาศเข้าปอด
อาการเจ็บหน่วงๆบริเวณช่องอกทำให้ผมหายใจลำบาก


ตอนนี้คุณชัยจะอ่านข้อความของผมรึยังนะ?
ได้โปรดอ่านข้อความแล้วมาช่วยผมที


“รูมังนี่เยมันKจริงๆ”มันเดินมาถอดผ้าปิดตาผมออก บีบคางให้ผมจ้องมองไปที่กล้องตัวใหญ่ที่ยังคงบันทึกภาพอยู่


“น่าเสียดายที่กูคงเก็บมึงไว้ไม่ได้”มันล็อคคอผมแล้วใช้เชือกรัดคอผมจากด้านหลัง


ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดตัวมันออกไป แต่แรงผมที่ถูกทำร้ายมาอย่างสาหัสจะไปสู้แรงผู้ชายปกติได้อย่างไร ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดหายใจ ตาของผมเหลือกขึ้นด้านบนอย่างทรมาน


ผมยังตายตอนนี้ไม่ได้
ถ้าผมตาย…น้องผมใครจะดูแล
คุณท่านอยู่ที่ไหน? ได้โปรดช่วยไอ้พริ้มหมาโง่ตัวนี้ที
ผมสาบาน ถ้าคุณท่านช่วยผม…ผมจะอุทิศชีวิตที่เหลือให้คุณท่าน


ผมดิ้นรนอย่างทรมาน เหมือนลมหายใจเฮือกสุดท้ายกำลังจะหมด
คุณท่าน…ช่วยพริ้มด้วย
พริ้มขอร้อง


ปัง!


ผมได้ยินเสียงถีบประตูพร้อมๆกับเชือกที่รัดคอผมค่อยๆร่วงหล่นลงไปที่พื้น


“แค่กๆ”ผมกุมคอตัวเองที่มีรอยบาดสีแดงจากเชือก ผมหันหลังไปมองปรากฏภาพวีทรุดลงคุกเข่าที่พื้นพร้อมกับขาสองข้างที่มีกระสุนฝังอยู่ เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจนเจิ่งนองเต็มพื้น


บอดี้การ์ดจับมือวีไพล่หลังใส่กุญแจมือแล้วเหยียบแผ่นหลังวีจนหน้าแนบกับพื้น
คุณท่านเดินเลยผ่านผมไปที่กล้องตัวใหญ่ที่กำลังบันทึกภาพอยู่
รองเท้าคู่สวยถีบทีเดียว กล้องตกลงกระทบพื้น แตกออกเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ ตัวเลนส์แตกกระจายเป็นเศษกระจกเล็กๆ


หลังจากพังข้าวของจนพอใจ คุณท่านเก็บเมมโมรี่การ์ดจากกองซากขยะอิเล็กทรอนิกส์แล้วตวัดสายตามาที่ผม
ดวงตาของคุณท่านเหมือนเสือร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อที่อยู่ตรงหน้า
ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น แววตาสั่นระริกด้วยความกลัว


คุณท่านเดินย่างสามขุมเข้ามาหาผมก่อนจะรับมีดยาวจากคุณชัย
ผมหลับตาหนีทันทีคุณท่านเงื้อคมมีดขึ้นสูง
เพียงคมมีดเดียว เชือกก็ขาดสะบั้น ผมเข่าอ่อน ทรุดตัวนั่งลงที่พื้นอย่างหมดแรง


ผมเงยหน้ามองคุณท่าน น้ำตาไหลรินจนภาพตรงหน้าพร่าเบลอ
ในที่สุดความปราถนาของผมก็เป็นจริง…เป็นคุณท่านจริงๆที่มาช่วยผม


คุณท่านหลับตาแน่นเหมือนคนกำลังสะกดกั้นอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา “ชัย!”
คุณชัยรีบวิ่งมาหาผมหลังจากคุณท่านเรียกแล้วไขกุญแจมือให้ผมก่อนจะดึงผ้าดิบมาห่อตัว
ผมดึงลูกบอลสีแดงออกจากปากแล้วขว้างทิ้งอย่างไม่ใยดี


ผมกอดเข่านั่งงอตัวอยู่ที่พื้น
ผมหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน อาการเจ็บบริเวณซี่โครงด้านซ้ายชัดขึ้นในความรู้สึก


“มึงนี่มันไม่เจียมกะลาหัวจริงๆ”ผมเงยหน้ามองคุณท่านใช้ฝ่าเท้าขยี้แผลของวีที่มีกระสุนฝังอยู่ ส่งผลให้เลือดไหลทะลักออกมาเหมือนก๊อกแตก


“ไอ้สัดดดดด!”วีสบถออกมา


ผมมองภาพความรุนแรงตรงหน้าด้วยความกลัวจับใจ
ผมกระเถิบตัวเองด้วยความยากลำบากทีละเล็กเพื่อเข้าไปใต้โต๊ะ
ใช้โต๊ะเป็นปราการคุ้มกันภัย…ปลอดภัยแล้วนะพริ้ม ผมได้แต่บอกกับตัวเองแบบนั้น


“กูบอกมึงแล้วไงว่าครั้งที่แล้วคือครั้งสุดท้าย คนที่มันไม่ฟังคำพูดกูมันต้องตายทั้งเป็น”คุณท่านเหยียบลงที่กลางหลังวีดังอั้ก ผมไม่รู้ว่ามีซี่โครงอันไหนบ้างที่หักไป


“จับมันนั่ง”สิ้งเสียงสั่ง บอดี้การ์ดดึงวีขึ้นจากพื้น
คุณท่านควงมีดในมือเล่น สร้างความสั่นประสาทให้วีที่มองอยู่ไม่น้อย


“มึงจะฆ่ากูก็ฆ่าสิวะ หรือว่าไม่แน่จริง”ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น
วีจะท้าทายใครก็ได้…แต่ไม่ควรท้าทายคุณท่าน


“ฉันจะทำให้นายตายทั้งเป็น”คุณท่านเหยียดยิ้ม ก่อนจะก้าวเข้าไปหาวี ผมรีบหันหน้าหนี


“อ๊ากกกกกกก~”เสียงร้องโหยหวนทรมานของวีดังขึ้น ผมหรี่ตามอง พบส่วนกลางลำตัววีขาดสะบั้นอยู่ที่พื้น
ผู้ชายบ้าเซ็กส์แบบวี ขาดแก่นกายไปก็เหมือนขาดเครื่องมือบำบัดความใคร่ของตัวเอง
โดยตัดKขาดครั้งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการโดนตัดคอ…เหมือนตายทั้งเป็นอย่างที่คุณท่านว่าจริงๆ


“มึงเก็บไฟล์ของพริ้มไว้ที่ไหนบ้าง คายมาซะดีๆตอนกูยังปรานีมึงอยู่”คุณท่านส่งมีดคืนให้คุณชัยแล้วรับผ้าเช็ดหน้าที่คุณชัยเทแอลกอฮอล์ราดจนชุ่มมาเช็ดมือ


“กูไม่บอก”คุณท่านยิ้มเหี้ยมก่อนจะชักปืนออกมายิงที่หน้าขาด้านซ้ายของวี


“อ๊ากกกกกก”วีคำราม เสียงเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ


“กูให้โอกาสมึงอีกรอบ”


ผมมองคุณท่านที่กำลังแสยะยิ้มร้าย
น่ากลัว…คนๆนี้น่ากลัวเกินไป
คุณท่านสามารถลั่นไกปืนได้โดยแววตาไม่มีความสั่นไหวสักนิด


ผมกอดเข่าตัวเองขุดคู้อยู่ใต้โต๊ะตัวสั่น
กลัว…กลัวแล้ว
ยอม…ยอมแล้ว
ผมหวังว่าคุณท่านจะไม่ลงโทษผมที่เชื่อคำพูดวีแล้วทำให้ท่านต้องเดือดร้อนมาเก็บกวาดเรื่องนี้ให้ผม
แค่โดนกระทำชำเราอย่างป่าเถื่อนจากอมนุษย์อย่างวีก็ทำผมบอบช้ำไปทั้งกายและใจ


“คุณท่านครับ ตรวจสอบคอมพิวเตอร์พบว่าไฟล์ถูกอัพโหลดไว้ในเว็บฝากไฟล์ครับ แล้วก็พบไฟล์แบ็คอัพไว้ใน external hard disk ครับ”ผู้ชายสวมชุทสูทสีเทาเดินมารายงานคุณท่านตอนที่ท่านกำลังจะลั่นไกปืนนัดต่อมา


“มึงเก็บไว้ที่ไหนอีก ถ้ามึงบอก...กูจะเว้นโทษตายให้”


“ไม่มี”สิ้นเสียง คุณท่านก็ลั่นไกปืนไปที่โคนขาอีกข้างโดยไม่ลังเล


“บอก…อึก...แล้ว กูบอกแล้ว อยู่ในไอแพดกับมือถือกู”


“พบไอแพดกับมือถือแล้วครับ”คุณชัยเดินเข้ามารายงานคุณท่านหลังจากหายออกไปไม่นาน


คุณท่านยิ้มเหี้ยมหลังจากที่ได้คำตอบจากคุณชัย
“มึงชอบข่มขืนคนอื่นนักใช่ไหม ดี! กูจะให้มึงได้รับรู้รสชาติเองบ้าง”
คนท่านพูดจบก็พยักหน้ากับพี่บอดี้การ์ด “หมดประโยชน์ก็เก็บมันได้เลย”


หลังจากวีถูกลากออกไปเหมือนหมูเหมือนหมา คุณท่านก็เริ่มมองหาผม
ผมพยายามซุกตัวหนีเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะมากขึ้น
ปล่อยผมไปเถอะนะ...อย่าจองเวรจองกรรมกันอีกเลย


คุณท่านโหดร้ายกับคนที่ทรยศท่านอย่างเลือดเย็น ถึงครั้งนี้ผมไม่ได้ทรยศท่าน แต่ท่านอาจจะเข้าใจผิด
อย่าทำผมเลย…
อย่าทำร้ายหมาโง่ๆที่ถูกหลอกตัวนี้เลย...


“เด็กดีของชั้น ออกมา”คุณท่านนั่งยองๆอยู่ระดับสายตา ท่านยื่นมือมาให้ผม
ผมส่ายหน้าอย่างกลัวเกรง ตัวผมสั่นเป็นลูกนกปีกหัก


ปล่อยผมไปไม่ได้เหรอ
ทำเหมือนมองไม่เห็นผมไม่ได้เหรอ
ให้ผมเป็นเพียงอากาศธาตุไม่ได้เหรอ


“เด็กดี ออกมาเถอะ”ผมกำมือแน่น จิกเล็บตัวเองลงบนฝ่ามือ
ผมกลัวคุณท่าน


“อยู่กับชั้น เธอจะปลอดภัย”ผมค่อยๆกระเถิบตัวออกมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของผมจ้องมองคุณท่าน


“…”คุณท่านเอื้อมมือมาจับตัวผม ผมมองมือคุณท่านด้วยแววตาสั่นระริก ท่านไม่เอ่ยคำใดๆออกมากอีก ทำเพียงแค่ถอดเสื้อสูทคลุมตัวผม


ท่านเช็ดน้ำตาผมที่ไหลนองบนใบหน้าผมอย่างอ่อนโยน


“ปลอดภัยแล้วนะเด็กดี”จบประโยคที่คุณท่านพูด ผมก็โผตัวออกไปกอดคุณท่าน สะอื้นไห้กับอกท่านเหมือนเด็กตัวเล็กๆ


ตอนแรกผมคิดว่าจะถูกฆ่าข่มขืนทิ้งไว้เหลือเพียงซากศพแล้วซะอีก
ถ้าคุณท่านไม่มาช่วย ผมก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตเหลือรอดออกไปจากที่นี่หรือไม่


ผมซบหน้าลงกับอกอุ่นของคุณท่านที่โอบอุ้มผมอยู่
กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย ผมกอดคอคุณท่านแน่นไม่ยอมปล่อย


“โทรสั่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดของเราให้เตรียมพร้อมไว้ด้วย”คุณท่านสั่งผู้ชายในชุดสูทสีเทาคนนั้นทันทีที่ก้าวขึ้นรถ


“เจ็บตรงไหนบ้าง”ท่านถามผมที่นั่งอยู่บนตัก กอดคอท่านไว้ไม่ยอมห่าง


ผมชี้ไปที่ชายโครงตัวเอง ทุกครั้งที่งอตัวอาการปวดหน่วงๆจะมากขึ้น
ผมไม่แน่ใจว่าตอนที่โดนซ้อม กระดูกซี่โครงจะหักรึเปล่า
อาการหายใจหอบเหนื่อยทำให้ผมไม่อยากพูด


“คุณ…อึก ท่าน”ผมพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่มันทำได้ยากเหลือเกิน ยิ่งนาน…อาการหายใจหอบเหนื่อยก็ยิ่งมีมากขึ้น


“ไม่ต้องพูด พยายามหายใจไว้นะ”คุณท่านดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากเสื้อสูทเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าให้ผม


ทันทีที่ถึงหน้าโรงพยาบาลก็มีเตียงเข็นมารอรับอยู่แล้ว
คุณท่านอุ้มผมวางบนเตียงอย่างแผ่วเบา
ผมกำชายเสื้อคุณท่านแน่น


“ญาติหลีกทางด้วยครับ”บุรุษพยาบาลบอกคุณท่านเสียงร้อนรน


“มะ…”ผมพูดออกมาไม่เป็นคำ สั่นหน้าระรัว
อย่าปล่อย…อย่าปล่อยมือจากผม


“ขอผมไปด้วยนะครับ”บุรุษพยาบาลคงรู้ว่าไม่ควรเสียเวลาเถียงกับญาติผู้ป่วย ยิ่งเถียงกันยิ่งปล่อยเวลาช่วยชีวิตให้สูญเปล่า อัตรารอดชีวิตก็น้อยลงทุกวินาที


ผมถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน หมอพยาบาลเข้ามารุมตรวจผม
ผมหายใจได้ดีขึ้นจากเครื่องช่วยหายใจที่พยาบาลใส่ให้
ผมได้ยินหมอพูดอะไรสักอย่างกับคุณท่านก่อนที่ร่างผมจะถูกส่งต่อไปเอ็กซเรย์


ผมถูกยกจากเตียงคนไข้ขึ้นไปนอนบนเตียงเอ็กซเรย์
ความอึดอัดจะอ้วก หายใจไม่ออกที่ต้องนอนนิ่งในอุโมงค์ใหญ่ ดำมืดทำให้ผมทรมาน


เมื่อก่อนผมไม่เคยกลัวความมืด
แต่ผลจากการถูกปิดตาตอนวีข่มขืนทำให้ผมกลัว


หลังจากได้ผลเอ็กซเรย์ หมอก็เรียกคุณท่านไปคุย
ฤทธิ์ยาทำให้ผมหลับลง

.
.
.

“น้ำ”ผมเปล่งเสียงแหบแห้งของตัวเองขอน้ำทันทีที่ฟื้น


“คุณพริ้มค่อยๆจิบน้ำนะครับ”คุณชุดสูทสีเทาที่ผมไม่คุ้นหน้าส่งน้ำมาให้ ผมจิบน้ำได้นิดหน่อย คุณท่านก็เดินเข้ามาพร้อมคุณหมอ


“รู้สึกยังไงบ้างคะตอนนี้”คุณหมอหน้าตาสวยหวานถามผมด้วยน้ำเสียงนุ่ม


“จะ…เจ็บ หายใจลำบาก”ผมพูดด้วยความยากลำบาก จมูกก็มีท่อช่วยหายใจใส่อยู่


“จากผลเอ็กซเรย์ของคนไข้พบกระดูกซี่โครงหัก 2 ซี่นะคะ มีอาการแทรกซ้อน คือ พบจุดเลือดออกที่ปอด ทำให้มีอาการหายใจหอบเหนื่อยได้ หมอให้ยาไปแล้วขอดูอาการอีก 3 วันนะคะ ถ้าหายใจได้ดีขึ้น เราก็ไม่ต้องทำการผ่าตัด คนไข้สามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้”


“ขอบคุณครับ”คุณท่านเอ่ยขอบคุณคุณหมอคนสวย


“อาการอย่างอื่นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะ พี่กาลสบายใจได้”คุณหมอหันไปยิ้มกับคุณท่าน คุณท่านยกมือลูบผมคุณหมอเบาๆ ภาพความอ่อนโยนตรงหน้าทำให้ผมเบือนหน้าหนี


“พี่กาลอย่าลูบผมแก้วสิคะ เดี๋ยวผมเสียทรง”เสียวหวานกระเง้ากระงอดแบบไม่จริงจังนัก


“ขอบคุณแก้วนะครับที่ดูแลให้”


“สำหรับพี่กาล แก้วเต็มใจอยู่แล้วพี่กาลก็รู้”คุณแก้วดึงมือคุณท่านมากุม
ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาชิดคอ เบือนหน้าหนีภาพตรงหน้า
ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย...สมกันราวกับกิ่งทองใบหยก


ทำไมอีตัวไร้ค่า ไร้ราคาอย่างผมจะต้องมาเป็นสักขีพยานรักให้ทั้งคู่ด้วย
ผมตอนนี้เทียบกับคุณหมอคนสวยไม่ได้สักนิด
แม้เพียงปลายเล็บ…ยังเทียบไม่ได้
ร่างกายสกปรก แปดเปื้อนราคีคาวจากผู้ชายคนอื่น
คุณท่านคงไม่ต้องการผมอีกต่อไป
.
.
.
หลังจากวันนี้คงได้แต่นับถอยหลังรอวันที่ถูกเขี่ยทิ้ง


“พริ้ม หันมาคุยกับชั้น”คุณท่านสั่งผมเสียงเขียวหลังจากคุณหมอคนสวยขอตัวไปดูผู้ป่วยรายอื่นต่อ
น้ำเสียงที่คุยกับผมช่างต่างกับคุณแก้วราวฟ้ากับเหว


ผมยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ
ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณท่านให้ช้ำใจ


“พริ้ม อย่าดื้อกับชั้น”


“พริ้ม ชั้นสั่ง”ถ้อยคำหนักแน่นของคุณท่าน ทำให้ผมยอมแพ้
ลองถ้าได้เอ่ยคำว่า ‘ชั้นสั่ง’ แล้วบังอาจแข็งข้อไม่ทำตามคงได้มีบทลงโทษกันอีก


“เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะความโง่ของเธอ รู้ตัวใช่ไหม?”ผมอ้าปากพงาบๆ อยากจะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก
เป็นผมที่โง่เองที่คิดว่าวีจะให้ไฟล์
ความคิดไม่รอบคอบของผม ทำให้ผมลืมไปว่าหมาบ้าที่มีความแค้นอัดแน่นอยู่ในใจย่อมอยากจะแก้แค้น
ทำกับคุณท่านไม่ได้…ก็มาลงกับผม


“ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ชั้นจะเก็บกวาดสิ่งโง่เง่าที่เธอทำ ถ้ามีครั้งหน้าก็เตรียมตัวเก็บของกลับบ้านเก่าไปอยู่กับพ่อแม่เธอได้เลย ชั้นจะส่งเธอไปเองด้วยมือของชั้น เข้าใจไหม?”แววตาดุดันของคุณท่านทำให้ผมรู้สึกกลัว คุณท่านเป็นคน ‘พูดจริง ทำจริง’


บ้านเก่าที่พ่อแม่ผมอยู่…ไม่รู้ว่าจะเป็นนรกหรือสวรรค์ที่คุณท่านจะส่งไป


ผมกลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบาก…การถูกขู่ฆ่าของคุณท่านในวันนี้น่ากลัวกว่าการขู่ฆ่าจากพวกทวงหนี้นอกระบบเสีย ตอนจ่ายเงินไม่ครบเสียอีก


คุณท่านมองหน้าผมแล้วถอนหายใจ เดินออกไปริมหน้าต่างแล้วจุดบุหรี่เพื่อสูบ


“คุณกาลครับ ถ้าอาการคุณพริ้มดีขึ้นใน 3 วันให้ผมรับกลับเลยไหมครับ”พี่สูทเทาถามคุณท่านที่สูบบุหรี่อยู่
ผมไอค่อกแค่กจากควันบุหรี่ของคุณท่าน
อาการเจ็บร้าวที่ซี่โครงแสดงอาการมากขึ้นเมื่อผมไอ


“ไม่ต้อง ให้นอนโรงพยาบาลไปก่อน 2 อาทิตย์”คุณท่านเท้าแขนกับขอบหน้าต่าง พ่นควันสีขาวออกมา
ผมไอค่อกแค่กจากควันบุหรี่


ปกติผมเองก็เป็นคนสูบบุหรี่ ต่อให้มีควันมากมายแค่ไหนผมก็ไม่เคยสำลักควัน
คุณท่านจะสูบบุหรี่วันไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่วันนี้ที่ผมป่วย!


“ผมอยากไปเรียน”ผมรีบแย้งคุณท่าน


“ไม่ต้องไป”คุณท่านพ่นควันสีขาวออกมาก่อนจะตอบผม


“คุณท่าน…”


“หมามันไม่มีสิทธิต่อรองหรอกนะ หัดเชื่อฟังเจ้าของบ้าง ไอ้หมาโง่”คุณท่านเดินถือบุหรี่มาหาผม บดขยี้ปลายไฟสีแดงก่ำลงบนผ้าห่มของโรงพยาบาลจนไหม้เป็นรู แล้วเดินออกจากห้องไป


“เฮ้ออออออ…”พี่สูทสีเทาถอนหายใจ ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้า


ผมเงยหน้ามองพี่สูทเทาที่ยืนทำหน้าลำบากใจอยู่อย่างปลงไม่ตก
.
.
.
ทำไมโชคชะตาถึงนำพาแต่เรื่องร้ายๆมาให้ผม
โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลย






สงสารน้องงงงงงงงงง

ฝากเอ็นดู #พริ้มกับdaddy ด้วยนะคะ



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-02-2018 20:24:57 โดย แม่พิเสือ »

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 773
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
พริ้มไม่คิดให้ดีก่อนนะ อย่างน้อยก็น่าจะให้ชัยไปด้วย  :ling1:

สมน้ำหน้าวี  o22

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1497
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
หาเรื่องเข้าตัว ไม่น่าเลย แล้วจะโดนอะไรแบบนี้อีกไหมในอนาคต ไม่ชอบ ไม่ชอบ

ออฟไลน์ PKT

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอสัมมีอีกคนน

ออฟไลน์ Yui_baanindy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หน่วง :m15:

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
สงสารพริ้ม....งื้ออออ   นับถือพริ้มนะ ขนาดโดนทำร้ายจนปางตายแต่นางยังนึกถึงน้อง ทำทุกอย่างเพื่อน้อง ในขณะที่น้องนางยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว ใช้ชีวิตอย่างสบายบนความเป็นความตายของพี่ชายต่อไป

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +129/-5
พริ้มขาดทักษะในการใช้ชีวิตรึเปล่า 2 ปีที่ใช้ชีวิตด้วยลำพังต้องเก่งกว่านี้ซิ

ออฟไลน์ Minty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
สงสารน้อง ทำไมต้องถูกทำร้ายขนาดนี้ ท่านไม่ต้องขู่พริ้มก็กลัวแล้ว
ส่วนไอ้เลวเจนั่นก็ตายไปซะ ลงนรกไปปปป  :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ valenpinkpink

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แงงงงง สงสารน้อง ทำไมคุณท่านไม่อ่อนโยน :hao5:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ lemonpreaw

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
พริ้มโง่เองจริงๆนั่นแหละ พลาดเองจะโทษใครได้

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
 ดีต่อจายยยยยย  :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ชอบนิยายเรื่องนี้ครับ
มาต่อบ่อยๆนะครับ
ขอบคุณ


  :pig4: :L1: :L1: :L1: :L1: :pig4:

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
เฮ้อออออ........ ใช้ชีวิตมาขนาดนี้ไมพริ้มไม่คิดให้รอบคอบบ้างนะ บทเรียนที่สำคัญเลยหล่ะ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
เจอเรื่องร้าย ๆ อีกแล้ว แถมยังขาดเรียนอีกด้วย  :กอด1:

ออฟไลน์ minmin96

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
จะสงสาร ก็พูดได้ไม่เต็มปาก
เหตุเกิดจากความโง่ซ้ำซาก ไม่ระแวงภัยเท่าที่ควร
โดนไปหนแรกยังไม่เข็ด!!! ยังอวดดีไปเจอไอ้วี ให้มันข่มขืออีก..เฮ้ออออ
เรื่องนี้ 3p อีกคนคือ ฟ้าใช่ไหม??

ออฟไลน์ nekodollzz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ปักกกกก
ฮือ ทำไมคุณท่านผีเข้าผีออกงี้
เป็นไบโพลาร์หรอออ

ออฟไลน์ shiroinu

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 312
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ตัดวีไปหนึ่ง เพราะวีโดนตัด ฉับๆ ฉับๆ :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
วันนี้มาลงมั้ยครับ


        :katai4:

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
พริ้มเอ่ยยยย

ออฟไลน์ kanj1005

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ชีวิตพริ้มเหมือนอยู่บนเส้นด้ายเลย  ไม่รู้เมื่อไหร่วันไหนเส้นจะขาด
ดูท่านไม่รักพริ้มเลย

ออฟไลน์ Mayniemo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :z3: :z3: :z3: :z3: :z3: :z3: :z3: :z3: :z3: :z3:
จะตาย อึดอัดมากคนไรซวยขนาดนี้  :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ nuum

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
รอคุณท่าน มาต่อนะครับ


          :mew6:

ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 11


3 วันแรกผมถูกบังคับให้นอนนิ่งๆบนเตียง ห้ามขยับเขยื้อน เนื่องจากคุณหมอกลัวซี่โครงที่หักจะไปทิ่มปอดแล้วเลือดออกมากกว่าเดิม


หลังจากดูอาการครบ 3 วันแล้ว คุณหมอบอกว่าไม่มีเลือดออกเพิ่มเติม อาการหายใจหอบเหนื่อยของผมก็ลดน้อยลง คุณหมอแจ้งว่า ผมสามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แต่คุณท่านไม่อนุญาต ผมเลยต้องนอนอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ


ผมใช้เวลาในแต่วันผ่านไปอย่างน่าเบื่อ ตื่นเช้ามาทานข้าว ประคบน้ำแข็งบริเวณที่ซี่โครงหัก ฝึกหายใจให้เหมือนปกติ ทานยาตามที่คุณหมอสั่ง กดรีโมททีวีเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ และสุดท้ายพอไม่มีอะไรทำ ผมก็นั่งจ้องคุณชัยทำงาน


ทรมานจังเลย…อยากหายแล้ว แต่คุณหมอบอกว่าต้องรออีก 3-6 สัปดาห์ อาการถึงจะดีขึ้น


“คุณชัย…”ผมเรียกคุณชัยที่นั่งกดแม็คบุ๊คอยู่
มิติใหม่ไปอีก…ตอนแรกผมคิดว่าคุณชัยเป็นแค่บอดี้การ์ดของคุณท่าน ถนัดแค่งานบู๊ลางผลาญ ใช้กำลัง แต่ดูเหมือนว่าคุณชัยจะช่วยงานบริหารของคุณท่านด้วย


“คุณพริ้มเจ็บตรงไหนครับ?”ผมส่ายหน้า ผมไม่ได้เจ็บ 


“ผมเบื่อ”


“เบื่อ? เบื่ออะไรครับ?”


“เบื่อ…”ยังไม่ทันที่ผมจะตอบจนจบประโยค คุณชัยก็ขัดขึ้นมา


“เบื่อหายใจแล้วเหรอครับคุณพริ้ม ดีเลย...ผมจะได้แจ้งคุณท่าน”ผมมองคุณชัยที่พูดแทรกด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แล้วหยิบมือถือโทรออกหาคุณท่าน


“คุณชัย! วางเดี๋ยวนี้เลยนะ”


“ครับคุณท่าน”คุณชัยยักคิ้วหลิ่วตากวนประสาทกลับมาแล้วขานรับคุณท่านพร้อมๆกับเปิดเสียงออกลำโพง


“มีอะไร”เสียงนุ่มทุ้มของคุณท่านดังผ่านลำโพงออกมา


“คุณพริ้มเบื่อครับ…เบื่อที่จะหายใจ”


“คุณชัย!”ผมตะโกนเรียกชื่อคุณชัยตาโต
บ้าไปแล้ววววว! ไปบอกคุณท่านแบบนั้นได้ไง


“สงสัยจะเบื่อกันทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง ถึงได้มีเวลาว่างโทรมากวนประสาทชั้น”ผมขมวดคิ้วฟังคำพูดที่คุณท่านเอ่ยงงๆ ใครเจ้านาย? ใครลูกน้อง? แต่คงไม่ใช่ผมแน่ที่เป็นเจ้านาย


“คุณท่านแวะเข้ามาดูคุณพริ้มบ้างสิครับ ผมอยากกลับบ้านไปหาลูกหาเมียแล้วนะ”คุณชัยโอดครวญกับคุณท่าน ผมมองคุณชัยตาโต ไม่คิดว่าคุณชัยจะมีครอบครัวแล้ว
ถึงว่าทำไมคุณชัยถึงทำหน้าเหม็นบูดตลอดเวลาที่ต้องเฝ้าผมตลอดทั้งวันทั้งคืนตลอด 3 วันที่ผ่านมา


“นั่นมันเรื่องของนาย”คุณท่านตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรำคาญก่อนจะตัดสายไป


ผมล้มตัวลงนอนหันหลังให้คุณชัย ไปพูดแบบนั้นได้ไง? เดี๋ยวคุณท่านก็โมโหผมอีก


“งอนเป็นเด็กเลยคุณพริ้ม”


“ผมไม่ได้งอน”


“ไม่ได้งอนแล้วนอนหันหลังเพื่อ?”คุณชัยส่งเสียง…ขอผมพูดไม่สุภาพหน่อยนะ โคตรกวนตีนเลย


“คุณชัยไปพูดแบบนั้นกับคุณท่านได้ไง”ผมลุกขึ้นจากเตียงหันไปมองคุณชัยหน้างอ


“ผมพูดแทนคุณพริ้มไง”


“พูดแทนผมตรงไหน? พูดว่าผมอยากตายเนี่ยนะ?”


“อันนั้นผมล้อเล่นขำๆ คุณท่านไม่ถือสาหรอก”


“ถ้าคุณท่านไม่ขำด้วยเล่า”


“โธ่! คุณพริ้ม ท่านไม่ได้เป็นคนใจร้ายขนาดนั้น”
ไม่ใจร้ายกับผีหนะสิ…สั่งคนให้ข่มขืนวีแล้วฆ่าเนี่ยนะ


ถึงผมจะเจ็บแค้นเคืองโกรธวีแค่ไหน แต่ผมก็ไม่ได้ปรารถนาให้เขามาโดนเหมือนผม
ผมไม่ได้ปรารถนาให้ใครต้องมาตายเพราะผมเลยจริงๆ


“ถ้าคุณท่านฆ่าผมนะ ผมจะเป็นผีตามหลอกหลอนคุณชัย จะหลอกยันลูกคุณชัยเลย”


“ฮ่าๆๆๆ”คุณชัยขำแรงตัวงอจนต้องเอามือกุมท้อง


“ตลกตรงไหนไม่ทราบ”ผมกอดอกมองคุณชัยหน้างอ


“คุณพริ้ม…คุณท่านไม่มีวันฆ่าคุณหรอก คุณเป็นข้อยกเว้นทุกอย่างของคุณท่านจริงๆ”ผมมองคุณชัยหน้างง คุณชัยพูดอะไร…ผมไม่เข้าใจ หน้าผมจะเป็นเครื่องหมายคำถามอยู่แล้วเนี่ย!


แอ๊ด!


ผมชะเง้อมองไปทางประตู ปรากฏร่างพี่สูทเทาเดินเข้ามาพร้อมถุงขนม
ลาภปากผมแล้ว...

“ชะเง้อคอยาวเป็นยีราฟเลยคุณพริ้ม อยากเจอคุณท่านก็บอก นี่คุณยังไม่ขอบคุณผมเลยนะที่โทรบอกให้คุณท่านมาหา”


“ผมไม่ได้อยากเจอซะหน่อย”ผมตอบคุณชัยเสียงอ้อมแอ้ม


“คุณชนะ สวัสดีครับ”ผมยกมือไหว้คุณชนะที่เดินเข้ามา คุณชนะเป็นเลขาของคุณท่านและเป็นน้องชายของคุณชัย


“สวัสดีครับ”คุณชนะยกมือรับไหว้ ลากโต๊ะกินข้าวผู้ป่วยมาให้ผม ก่อนจะวางถุงขนมลงตรงหน้า
งรื้ออออ…ผมจะได้กินอย่างอื่นนอกจากอาหารโรงพยาบาลจืดๆสักที


“เค้ก Red velvet ครับคุณพริ้ม”


“ขอบคุณครับ”ผมยกมือไหว้ขอบคุณชนะ คุณชนะส่งยิ้มบางๆให้ผม


“ชัย อันนี้ของแฝด”คุณชนะยื่นถุงเค้กอีกถุงให้คุณชัย


“คืนนี้นายอยู่?”คุณชัยเลิกคิ้วถามคุณชนะที่ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ปลดเนคไทออกจากคอ


“เปล่า”คุณชนะตอบเพียงเท่านั้นก็เหยียดขาหลับตาลง


“โดนทิ้งเป็นหมาหัวเน่าแล้วอะคุณพริ้ม”ผมถือช้อนตักเค้กชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หันไปมองคุณชัยแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อใส่


“ถ้าอยู่แล้วมันอึดอัด รำคาญใจ คุณชัยกลับบ้านไปเหอะ”ผมว่าแล้วสะบัดหน้าหนี ตักเค้กเข้าปากย้อมใจ
สงสัยคืนนี้คงต้องนอนคนเดียว คิดไม่ออกเลยว่าคืนนี้จะอยู่คนเดียวได้ยังไงในบรรยากาศที่ท้องฟ้าด้านนอกมีแต่ความมืดมิด


“เรื่องประมูล ท่านว่าไง”คุณชัยหันไปถามคุณชนะที่หลับตาอยู่


“ประมูลเหมือนเดิม แต่ท่าน…”คุณชนะลืมตาขึ้นมาคุยกับคุณชัย
ผมนั่งเก็บข้อมูลเงียบๆ…หูฟัง ปากกินเค้ก มือกดรีโมทเลื่อนช่องทีวีเหมือนไม่ได้สนใจในบทสนทนาของคนทั้งคู่
คุณชนะเหลือบมองผม ก่อนจะหยุดพูด


“ตามนั้น”คุณชัยตอบคุณชนะเท่านั้นก่อนจะเก็บของลงกระเป๋า
ผมมองคุณชัยเก็บของแล้วใจหวิวๆ ไม่อยากให้ไปเลย อยู่เป็นเพื่อนกันอีกคืนไม่ได้เหรอ


“ผมกลับแล้วนะคุณพริ้ม”คุณชัยหันกลับมาบอกลาผม


“ขับรถดีๆครับ”ผมยิ้มบางให้คุณชัย
ต้องอยู่ได้สิพริ้ม กลัวอะไรกับความมืด…ต้องเข้มแข็งสิ!


“ขอบคุณสำหรับเค้กนะครับคุณชนะ”ผมขอบคุณคุณชนะแล้วก็ยกมือไหว้ลาคนทั้งคู่


หลังจากพี่น้องสองคนกลับไป พยาบาลก็เอาอาหารเย็นมาให้
อาหารโรงพยาบาลไม่อร่อยเลย...ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว


ผมนอนเหม่อมองท้องฟ้าด้านนอกที่พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ดวงจันทร์ทอประกายแสงสีเหลืองนวลอยู่บนฟากฟ้า ความมืดมิดดำสนิทบนฟากฟ้าทำให้ใจผมหวิวๆ ผมไม่ชอบความมืดเลยจริงๆ


ตลอดเวลา 3 วันที่ผ่านมา ผมมีอาการกลัวความมืด ภาษาหมอเขาเรียกว่า ‘Achluophobia’
คุณหมออธิบายว่าอาการกลัวความมืดของผมมาจากความกลัวในวันนั้นที่ถูกปิดตาแล้วข่มขืนอย่างเลือดเย็น
จิตใจผมต่อต้านความมืดมิด...เพราะจดจำว่าความมืดจะมาพร้อมกับความเจ็บปวด


ผมมีอาการใจสั่น หัวใจเต้นระรัว เนื้อตัวสั่นระริก เหงื่อออกชื้นแฉะทั้งฝ่ามือและฝ่าเท้าถ้าอยู่ในความมืด
อาการผมมักจะแย่ลงในเวลากลางคืน ยิ่งถ้าอยู่คนเดียวยิ่งทรมาน


คืนแรก คุณชัยไม่รู้ว่าผมมีอาการกลัวความมืด
หลังจากเห็นผมหลับแล้ว คุณชัยปิดไฟทุกดวงแล้วออกไปทานข้าว


ผมใจหวิวๆเหมือนคนจะช็อคตายทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดมิด เล็บของผมจิกลงบนฝ่ามือเพื่อบรรเทาอาการกลัวจนเลือดซึมออกมา ผมขดตัวนอนร้องไห้อยู่บนเตียง จะก้าวลงจากเตียงก็กลัว ไม่กล้าขยับตัวไปไหน


คุณชัยเขย่าตัวเรียกชื่อผมอยู่นานกว่าจะได้สติกลับมา
หมอพยาบาลวิ่งวุ่นเข้ามาหาสาเหตุว่าผมเป็นอะไร เพราะผมไม่ยอมพูด เอาแต่ร้องไห้
คุณหมอกลัวว่าผมร้องไห้เพราะเจ็บซี่โครงจุดที่เคยหักแล้วทิ่มปอด
ตรวจร่างกายกันอยู่นานกว่าจะรู้ผล


วันรุ่งขึ้นจิตแพทย์เกือบทั้งแผนกแวะเวียนมาดูอาการผม คอยพูดคุยเป็นเพื่อนปลอบประโลมอาการเสียขวัญ
คุณหมอบอกว่าวิธีการรักษาคือการทำจิตบำบัด ร่วมกับให้ผู้ป่วยค่อยๆสัมผัสความมืดเพื่อความคุ้นชิน
คุณหมอบอกว่าถึงจะกลัวความมืด แต่ถ้าเราสัมผัสมันบ่อยๆ จิตใจเราจะค่อยๆปรับตัวและคุ้นชินไปเอง วิธีนี้เป็นวิธีเดียวกับที่ใช้รักษานักศึกษาแพทย์หลายคนที่กลัวเลือด
แต่ใจผมยังไม่แข็งพอที่จะอยู่ในความมืดอยู่ดี


คืนนี้ก็เช่นกัน…
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดมิด…
อาการกลัวของผมก็เริ่มแสดง…


ผมนอนคุดคู้อยู่บนเตียงกอดตัวเองแน่น อาการเจ็บชายโครงเริ่มแสดงอาการเมื่อผมงอตัว
ผมจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเองเพื่อบรรเทาความกลัว
กลัวเหลือเกิน ถึงไฟในห้องจะสว่างแต่ความมืดมิดด้านนอกก็ทำให้ผมกลัว
ยิ่งต้องอยู่คนเดียว…ผมยิ่งกลัว


น้ำตาผมเริ่มไหลออกมา
ทรมานเหลือเกิน…เมื่อไหร่จะเช้าสักที


“พริ้ม”ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีคนจับแขนผมจากทางด้านหลัง
ผมค่อยๆหันหลังไปมองอย่างหวาดกลัว น้ำตาคลอหน่วยอยู่ในดวงตา


“คุณท่าน…”ผมพลิกตัวกลับมาโผกอดคอคุณท่าน
ผมปลอดภัยแล้ว
ผมปลอดภัยแล้ว
ถ้าผมอยู่กับคุณท่านผมจะปลอดภัย เหมือนวันนั้นที่คุณท่านมาช่วยผม


“พริ้มใจเย็นๆ ชั้นจะล้ม”ผมไม่สนใจเสียงที่คุณท่านพูด ผมกอดคอคุณท่านแน่นแล้วตะเกียกตะกาย ปีนป่ายไปเกาะตัวคุณท่านเหมือนลูกลิง ขาของผมเกี่ยวที่เอวสอบของคุณท่านแน่น คุณท่านเซไปด้านหลังนิดๆเพราะขนาดตัวผมก็ไม่ใช่น้อยๆ


ผู้ชายตัวใหญ่สองคนเกาะกันเป็นลูกลิงแบบนี้ไม่น่าดูนักหรอก แต่ใครสนกัน…ก็ผมกลัว


“พริ้มปล่อยก่อน”ผมสั่นหน้าแรงอยู่กับซอกคอของคุณท่าน
ให้ตายก็ไม่ปล่อยหรอก


“พริ้ม”คุณท่านดุผมแล้วแงะตัวผมออก


“งรื้อออ~”ผมงอแงอย่างขัดใจ


“ร้องไห้ทำไม?”คุณท่านเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสให้ผมอย่างอ่อนโยน


“ผมกลัว”


คุณท่านลูบหัวผมเบาๆ”ชั้นขอโทษ ตอนแรกคิดว่าเคลียร์งานแปปเดียว เลยสั่งให้ชนะกลับไปก่อน


“…”ผมโผกอดคุณท่านอีกครั้ง อ้อมอกอุ่นๆของคุณท่านทำให้ผมอุ่นใจ


“เค้กอร่อยไหม?”


“อร่อยครับ”ผมขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ คุณท่านรู้ได้ยังไงว่าคุณชนะซื้อเค้กมาให้ผม?


“ทานข้าวรึยัง?”


“ทานแล้วครับ แต่ไม่อร่อย”


“เด็กโง่ อาหารโรงพยาบาลที่ไหนจะอร่อย”


“คุณท่านผมอยากกลับบ้าน”


“ไม่ได้”คุณท่านแงะตัวผมออกแล้วค่อยๆปล่อยผมลงบนเตียง


“คุณท่าน…”ผมดึงชายเสื้อคุณท่านอย่างขอร้อง


“ไม่ต้องมาต่อรอง คดีเก่ายังไม่ได้ชำระ อยากโดนคดีใหม่อีกกระทงเหรอ”คุณท่านส่งสายตาดุผมพร้อมกับขยับเนคไทให้หลวม ผมยื่นมือไปแตะที่หลังมือของคุณท่านอย่างขออนุญาต แล้วช่วยคุณท่านปลดเนคไทออก


“คุณท่านลงโทษผมเบาๆได้ไหม?”


“ไหนลองประเมินความผิดตัวเองแล้วบอกชั้นสิว่าควรลงโทษเธอยังไง?”


ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น “ผมผิดที่ไม่รอบคอบเลยหลงเชื่อคำพูดของคนอื่น ผิดที่ตัดสินใจเองโดยพลการ ไม่รอให้คุณชัยรับทราบก่อน แล้วก็ผิดที่ทำให้คุณท่านเดือดร้อน”


“แต่นี่เป็นความผิดครั้งแรกที่กระทำไปโดยความประมาท รู้เท่าไม่ถึงการณ์ ควรเห็นให้ลดโทษลงกึ่งหนึ่ง”
ผมหงายการ์ดรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หวังใจว่าคุณท่านจะปรานี


“เห็นควรให้คุณท่านตีผมได้ 5 ที”คุณท่านส่ายหน้าทันทีที่ผมพูดจบ “10 ทีก็ได้” คุณท่านก็ยังส่ายหน้า
“15 ทีขาดตัวแล้วนะคุณท่าน มากกว่านี้ผมก็สลบคาแส้คุณท่านแล้ว”


“ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะพริ้มที่จะต้องมานั่งเฆี่ยนตีกัน ถ้าพูดกันรู้เรื่อง เข้าใจสิ่งที่ตัวเองทำผิด ชั้นจะตีเธอทำไม”ผมมองคุณท่านหน้างง ทีวันนั้นยังเฆี่ยนผมด้วยแส้อยู่เลย


เอาใจไม่ถูกละ!!!


“กักบริเวณ 1 เดือนพอ ไม่ว่าเธอจะไปไหนต้องรายงานให้ชั้นรู้ทุกย่างก้าว แล้วก็ให้ชัยเป็นคนไปรับไปส่ง”


“ครับ”
แค่นี้เองเหรอ…ไม่เห็นรู้สึกว่าถูกลงโทษเลย


“ตามนั้น”


“คุณท่านครับ ผมขอโทรศัพท์คืนได้ไหม ผมอยากโทรหาน้อง”
นี่ก็หลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าน้องผมจะเป็นยังไงบ้าง
เงินจะพอใช้รึเปล่านะ?


คุณท่านเดินมาเปิดลิ้นชักข้างเตียงพยาบาล หยิบเศษซากโทรศัพท์ในซองซิปล็อคส่งให้ผม “โทษที ชั้นเผลอทำหล่น”ผมมองซากโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกละเอียด แผงวงจรด้านในหลุดออกมาเป็นชิ้นๆตรงหน้า ใครเชื่อก็บ้าแล้วว่าแค่ทำหล่น


“พรุ่งนี้จะให้ชัยซื้อเครื่องใหม่ให้ก็แล้วกัน แต่อย่าให้รู้นะว่าไปโหลดแอพนั่นมาเล่นอีก”แววตาดุหันมามองทำให้ผมรู้สึกเย็นเยียบตั้งแต่ฝ่าเท้าขึ้นมา


ถึงคุณท่านไม่บอก ผมก็ไม่คิดจะกลับไปเล่นแอพนั้นแล้ว
คุณเรารู้หน้าไม่รู้ใจ คิดจะฆ่าข่มขืนก็ทำกันได้ง่ายๆ


“ครับ”ผมรับคำคุณท่าน


“ตอนบ่ายชัยโทรมาบอกว่าเธอเบื่อ”คุณท่านนั่งไขว่ห้างที่โซฟาไม่ไกลจากเตียงพยาบาล แขนข้างหนึ่งพาดกับพนักพิงอย่างสบายๆ แต่ใจผมนี่สิที่ไม่สบายด้วย


“ขอโทษครับ”
คุณชัยหางานให้ผมแล้ว…


“ชั้นแค่จะถามว่าอยากทำอะไรแก้เบื่อ จะขอโทษทำไม?”


“ขอโทษครับ”ปากผมตอบขอโทษไปโดยอัตโนมัติ คุณท่านเริ่มขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ


“คำขอโทษอย่าพูดออกมาพล่อยๆโดยที่ใจเธอไม่ได้สำนึกผิด มันน่ารำคาญ”ผมเม้มริมฝีปากแน่น
คุณท่านเริ่มโกรธอีกแล้ว ไม่ดีเลยจริงๆ


ผมก้าวลงจากเตียง ค่อยๆเดินช้าไปนั่งใกล้ๆคุณท่าน ซบหน้าลงบนอกอุ่นที่เคยอิงแอบแนบชิด


“พริ้มอยากไปเรียนแต่พริ้มรู้ว่าคุณท่านเป็นห่วงเลยยังไม่อยากให้ไป”
เป็นห่วงจริงรึเปล่าไม่รู้ แต่พูดอ้อนไปก่อน
แค่เอาตัวรอดให้คุณท่านอารมณ์เย็นขึ้นเป็นพอ


“พริ้มก็แค่เบื่อที่วันๆไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากนั่งๆนอนๆ”ผมสอดมือเข้าไปโอบเอวสอบ หน้าท้องคุณนี่แน่นไปอีก


“พริ้มขอคุณท่านเอาตุ๊กตามาเย็บได้ไหมครับ”ผมช้อนตามองคุณท่าน
งัดทุกกลเม็ดเด็กนั่งดริ้งมาใช้แล้วนะ ใจอ่อนเถอะ…


“ผู้ชายตัวโตแบบนาย คิดว่าทำแบบนี้แล้วน่ารักมากไหม?”คุณท่านพูดกับผมแล้วยิ้มมุมปาก
ใช่สิ้!!! ผมมันผอมเก้งก้าง ขายาว แขนยาว ตัวก็ไม่ได้บาง แถมหน้าตายังไม่ได้น่ารักน่าเอ็นดูอีก


ผมปล่อยมือออกจากเอวคุณท่าน ถอยตัวไปจนสุดโซฟา ยกเข่าขึ้นมากอด


“อยากจะทำอะไรก็ทำ”คุณท่านพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ผมยิ้มกว้างงอย่างดีใจก่อนจะล้มตัวลงนอนบนตักคุณท่าน หันหน้าซุกหน้าท้องแกร่ง


“ขอบคุณครับ”


ผมนอนนิ่งๆอยู่บนตักคุณท่าน ใจคิดถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้น
คุณท่านจะรังเกียจร่างกายของผมที่เปรอะเปื้อนราคีคาวจากผู้ชายคนอื่นรึเปล่านะ
แค่คิดน้ำตาใสก็ไหลออกมาอย่างเสียเชิงชาย ผมใช้เสื้อคุณท่านซับน้ำตาต่างผ้าเช็ดหน้า


เดี๋ยวนี้ใจเปราะบางอะไรนักก็ไม่รู้ น้ำตาสั่งได้ยิ่งกว่านางเอกละครไทย
ผู้ชายตัวใหญ่ ใจเล็ก ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ได้น่าเอ็นดูนักหรอก


คุณท่านวางมือบนเส้นผมหนาของผม ลูบเบาๆ
ผมหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน


ยังไม่ทันที่ผมจะหลับสนิท เสียงโทรศัพท์ของคุณท่านก็ดังขึ้น


“พี่กาลเปิดกล้องหน่อยสิครับ ฟ้าอยากเห็นหน้าพี่กาล”ผมได้ยินเสียงสดใสลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมา


ผมเงยหน้ามองคุณท่านที่ยิ้มหวานให้คนในโทรศัพท์
รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นและไม่เคยได้รับมัน


“ขอบตาคล้ำเชียว งานเยอะเหรอครับ”เสียงใสถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย


“นิดหน่อยครับ”


“พี่กาลลลล~ ฟ้าคิดถึง”


“คิดถึงก็กลับมาสิครับ”เสียงนุ้มทุ้มของคุณท่านตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี


“ฮรื้อออออ~ กลับไม่ได้ ฟ้ายังเรียนไม่จบเลย งรุ้ยยยย!”เสียงหวานกระเง้ากระงอดอย่างไม่จริงจังนัก


“รีบๆตั้งใจเรียนแล้วกลับมาได้แล้ว พี่นอนคนเดียวเหงามากเลยรู้ไหมครับ คนดี”
คนขี้โกหก!!! ขอให้จมูกยาวเท่าสะพานพระราม 8 เลย!


“เดือนหน้าฟ้าได้หยุดวีคสิ้นเดือน พี่กาลมาหาฟ้าสิครับ”


“ทำไมได้หยุดละครับ?”


“โปรเฟสเซอร์ให้โจทย์คำถามข้อสอบไฟนอลมาแล้วให้เวลาไปหาคำตอบหนึ่งอาทิตย์”


“ถ้าอย่างนั้นก็อ่านหนังสือสิครับคนดี จะให้พี่ไปหาทำไม”


“ไม่เอา ฟ้าอยากให้พี่กาลมา น้า…นะๆ พี่กาลสุดหล่อ มาหาฟ้านะครับ”


“พี่ไม่รับปากนะครับ ถ้าเคลียร์งานได้แล้วจะไป”


“พี่กาลน่ารักที่สุดเลย ฟ้ารักพี่กาลที่สุดเลย”


“พี่ก็รักฟ้าครับ”


ผมซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่งของคุณท่าน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ
คุณท่านใจร้ายเลือดเย็นยิ่งกว่าใคร
บอกรักผู้ชายอีกคนหนึ่ง ในขณะที่มีผู้ชายอีกคนนอนอยู่บนตัก
แต่มันจะแปลกอะไร ผมมันก็แค่อีตัวที่มีไว้เล่นฆ่าเวลาในเวลาที่คนรักของคุณท่านไม่อยู่
พอคุณฟ้ากลับมา ผมคงถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดี


“ชนะ เคลียร์งานวีคสิ้นเดือนหน้าให้ผมด้วยนะ”


ในที่สุดความสงสัยในความสัมพันธ์ของคุณท่านกับคุณฟ้าครามก็กระจ่างในใจผมแล้ว
ไม่รู้ทำไม ผมถึงต้องรู้สึกเจ็บขนาดนี้
แต่ถึงคุณท่านจะมีคนรักแล้ว ผมก็จะทำตามที่ตัวเองเคยให้สัตย์สาบาน…ชีวิตที่เหลือผมอุทิศให้คุณท่าน
ถ้าคุณท่านไม่เอ่ยปากไล่ ไม่เอ่ยปากว่าไม่ต้องการผมอีกต่อไป…ผมก็จะอยู่รับใช้คุณท่านตรงนี้ไม่ไปไหน





ช่วงนี้เราติดละครมากเลยค่ะ TT

ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์และการกดบวกเป็ดด้วยนะคะ

ฝากเอ็นดู #พริ้มกับdaddy ด้วยค่ะ



ออฟไลน์ PKT

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอทิชชู่มาซับน้ำตาด่วน

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
รับสองคนหรา ไม่น๊าาาาา

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
สงสารพริ้มมมม...งื้อทำไมโลกมันโหดร้าย

ปล.อิคุณชัยมีความกวนสูงมาก 555

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ตอนนี้ติดใจเรื่่อง 3p มากๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด