[3P] Sugar daddy ❤️ #พริ้มกับdaddy แจ้งข่าว
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [3P] Sugar daddy ❤️ #พริ้มกับdaddy แจ้งข่าว  (อ่าน 63041 ครั้ง)

ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
เก็บกระทู้ไว้  -------โมดุฯ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.เมื่อนิยายจบแล้วให้แก้ไขหัวกระทู้ต่อท้ายว่าจบแล้ว


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-07-2020 16:15:03 โดย แม่พิเสือ »

ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 1


Rose Club


“พริ้ม เหม่ออะไรจ๊ะ?”เจ๊จีน่าเจ้าของ Rose club ที่ผมทำงานเป็นโฮสต์อยู่เดินมาทักผมที่นั่งอัดมะเร็งเข้าปอดอยู่ด้านนอกร้าน


“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”ผมตอบเจ๊ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกจากปากอีกครั้ง


“แค่กๆ”เจ๊จีน่าสำลักควันบุหรี่ที่ผมปล่อยออกไป


“เจ๊เข้าไปข้างในเถอะ ผมจะดูดบุหรี่อีกสักพัก”ผมไล่เจ๊จีน่าเข้าไปด้านในอย่างสุภาพ
ถึงเจ๊จีน่าจะเอ็นดูผมมากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่อยากจะยุ่งกับเจ๊แกมาก
สามีเจ๊แกชอบเขม่นผม


“ถ้าเครียดเรื่องเงิน ใส่ชุดนักศึกษามาหาเจ๊ได้นะจ๊ะ”เจ๊จีน่าเดินมาเชยคางผม นิ้วมือเรียวสวยเกลี่ยเบาๆบนริมฝีปากผม


“ไม่เอาหน่าเจ๊ ผมยังไม่อยากสมองกระจุยก่อนได้แต่งงาน”ผมดึงมือเจ๊จีน่าออกเบาๆอย่างสุภาพ ทำท่ารังเกียจมากก็ไม่ได้ ยังไงเจ๊ก็ยังเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ผมทุกเดือน แต่สามีเจ๊น่ากลัวเหลือเกิน ผมยังไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง


“ทำไมช่วงนี้พริ้มใช้เงินดุจัง พึ่งเบิกไป 5 หมื่นเมื่อต้นเดือน”


“น้องผมพึ่งขึ้นปี 1 ช่วงนี้พึ่งเปิดเทอม ต้องซื้ออุปกรณ์เยอะแยะไปหมด ทั้งดินสอ ปากกา กระดาษชานอ้อย โน๊ตบุ๊ค โต๊ะดราฟมีเงินเท่าไหร่ก็ไม่พอ ของแต่ละอย่างแพงๆทั้งนั้น”


“ถ้าใช้เงินเป็นเบี้ยขนาดนี้ พริ้มก็ให้น้องมาช่วยหาเงินบ้างสิ จะได้รู้จักคุณค่าของเงิน”


“อย่าเลยครับ เด็กมันมีอนาคต”ผมบี้บุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ไม่รู้ว่าใจผมกับก้นบุหรี่ตัวนี้ อะไรที่มันพังกว่ากัน


“แล้วพริ้มไม่มีอนาคตเหรอ? อุตส่าห์สอบเข้ามหาลัยดังได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เรียน”


“ช่างมันเถอะเจ๊ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”ผมเงยหน้าหลับตามองฟ้า ถ้าน้ำตามันไหลออกมา จะได้มีข้ออ้างว่าแสงมันแยงตา


ชีวิตผมยิ่งกว่าละคร พ่อแม่ติดหนี้ถูกฟ้องล้มละลาย เขาสองคนตัดสินใจฆ่าตัวตายหนีหนี้ ทิ้งผมกับน้องไว้สองคน
จากเด็กที่เคยมีบ้านอยู่ มีข้าวกินครบ 3 มื้อ พอเขาไป ผมกับน้องก็ไม่เหลืออะไรเลย
นอกจากไม่เหลืออะไรเลย ยังมีภาระหนี้นอกระบบอีกมากมายให้ตามชดใช้


“เดือนนี้ต้องใช้อีกเท่าไหร่ เจ๊ให้เบิกล่วงหน้า”


“ไม่เป็นไรหรอกเจ๊ ผมเบิกเจ๊ล่วงหน้ามา 3 เดือนแล้ว สุดท้ายก็ทบกันไปทบกันมา หาจุดสิ้นสุดไม่ได้สักที”


“ถ้าไม่เบิกเจ๊แล้วจะเอาเงินที่ไหนให้น้อง?”


“หาผู้หญิงเลี้ยงผมสักคนสิ”


“พริ้ม เธอจะเป็นแมงดาเหมือนชื่อเธอจริงๆเหรอ?”เจ๊จีน่ามองผมด้วยสายตาผิดหวัง ถึงผมจะทำงานในบาร์โฮสต์ แต่เป็นที่รู้กันว่าผมทำหน้าที่เป็นแค่เพื่อนคุยแก้เหงา ให้อย่างมากที่สุดก็แค่จูบ ผมไม่อยากมั่ว โรคมันเยอะ
ตั้งแต่ที่ผมทำงานในคลับนี้มา มีคนที่เข้ามาทำงานพร้อมผมหลายคนที่รับออฟนอกรอบแล้วโชคร้ายติดโรค


“เจ๊รับพริ้มเข้ามาทำงานเพราะเจ๊สงสาร ทุกวันนี้เวลาเห็นพริ้มรับแขกทีไร เจ็ก็รู้สึกผิดจะแย่ อย่าให้เจ๊ต้องผลักแกลงไปเหวนรกที่ลึกไปมากกว่านี้เลยนะ ชีวิตเด็กเลี้ยงมันไม่สนุกอย่างที่คิดหรอกนะ”เจ๊พูดกับผมก่อนที่จะถอนหายใจ


“ผมไม่รู้จะไปทางไหนแล้ว ทุกวันนี้ผมทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต รับงานวันละ 2 จ๊อบ เงินยังไม่พอหมุนให้ชนเดือน หนี้ก็ต้องจ่าย น้องก็ต้องเรียน คนการศึกษาน้อยแบบผมไม่มีทางเลือกมากหรอก”


“พริ้ม เธอจะมาทางนี้จริงๆเหรอ?”เจ๊จีน่าเท้าสะเอวจ้องผมอย่างดุดัน ผมไม่เคยเห็นเจ๊แกเป็นแบบนี้มาก่อน


“ผมตัดสินใจมาดีแล้ว คิดมาเยอะแล้ว ที่ผ่านมาผมรับแค่เด็กนั่งดริ๊ง ใครเอาเงินมากองเท่าไหร่ ผมก็ไม่ไปต่อ เจ๊ก็รู้”


“เฮ้ออออออ”เจ๊จีน่าถอนหายใจออกมา


ผมรู้ว่าการเลือกเป็นเด็กเลี้ยงมันไม่สนุก เราต้องบริการเขาให้ดี ทำให้เขาประทับใจให้สมกับเงินที่เขาจ่าย
ผมไม่เถียงว่านี่มันเป็นงานสบาย เงินดี แต่มันก็แลกกับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผมเหมือนกัน


“ผมรู้ว่าเจ๊มีสายเยอะ หาผู้หญิงมาเลี้ยงผมสักคนคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงเจ๊หรอก”


“พริ้มคิดผิดแล้วละ ตอนนี้เจ๊ไม่มีสตอร์กผู้หญิงสักคน มีแต่ผู้ชาย จะเอาไหมละ?”


“ผมไม่ชอบผู้ชาย เจ๊ก็รู้…”ผมปฏิเสธออกมาทันที ปกติผมรับแต่ลูกค้าผู้หญิง

 
“ตัดสินใจเอาเองแล้วกัน จะเอายังไงก็ขึ้นไปบอกเจ๊ที่ห้องทำงาน”เจ๊พูดก่อนจะเดินเข้าไปในคลับ

.
.
.

ก๊อกๆ


ผมเคาะประตูห้องทำงานเจ๊ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป เจอฉากดุเดือด 18+ ระหว่างเจ๊กับผัว


“เอ้ออออ~ ผมขอโทษครับ”ผมขอโทษพร้อมกับยกมือไหว้เมื่อคุณพัฒน์ ผัวเจ๊หันมามองผมด้วยสายตาเชือดเฉือน


“เข้ามาสิ”เจ๊จีน่าพูดพร้อมกับเช็ดลิปสติกสีแดงสดที่เลอะตรงมุมปาก


“ตัดสินใจได้แล้วเหรอ?”เจ๊จีน่าจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะนั่งอิงแอบแนบอกผัวที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ


“ครับ แต่ถ้าเจ๊ไม่สะดวกผมค่อยมาใหม่ก็ได้นะครับ”ผมเหลือบมองส่วนกลางลำตัวผัวเจ๊จีน่าโป่งนูนเหมือนจะทะลุออกมานอกร่มผ้า จะว่าไป ผมก็รู้สึกผิดนิดหน่อยที่เข้ามาขัดจังหวะ ผู้ชายเวลาไม่ได้ปลดปล่อย มันทรมานจะตาย


“ไม่ต้องๆ เอาตอนนี้นี่ละ นั่งก่อนสิ”ผมนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามคู่สามีภรรยาข้างหน้า


“คุณพัฒน์คะ วันก่อนคุณให้ชั้นหาเด็กเลี้ยงให้ใช่ไหมคะ”

“ใช่ คุณหาได้แล้วเหรอ?”


“คนนี้ไงคะ พอได้ไหมคะคุณพัฒน์”ผัวเจ๊กวาดสายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมรู้สึกเหมือนนั่งตัวเปล่าเปลือยให้คนสแกนร่างกายทั้งๆที่ยังสวมเสื้อผ้าอยู่ครบทุกชิ้น


“ผมว่าไม่ผ่าน คุณไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ? ผมไม่อยากเสียชื่อ”


“โถ่วววว คุณพัฒน์คะ ช่วยเด็กมันหน่อยเถอะนะคะ”เจ๊วางมือที่หน้าขาของคุณพัฒน์ก่อนจะไล้ขึ้นมาจนถึงอก ขาเรียวเกี่ยวไว้ที่หว่างขา ผมว่าอีกนิดนี่ผมได้ดูหนังสดแล้ว


“คุณก็เทรนด์เด็กมันดีๆแล้วกัน อย่าให้ท่านโกรธได้ เจอกันที่บ้านนะที่รัก”คุณพัฒน์ดึงเจ๊ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักก่อนจะดูดปากเสียงดัง จ๊วบจ๊าบ ผมเบือนหน้าหนีภาพกึ่งๆหนังเอวีตรงหน้า
 

“แล้วเจอกันค่ะ ที่รัก”เจ๊เดินไปส่งคุณพัฒน์ที่หน้าห้องก่อนจะเดินไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลในตู้เซฟออกมา


“นี่สัญญาการว่าจ้าง แล้วก็กฎระเบียบการปฏิบัติตัว”ผมหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลมาเปิดอ่าน


สัญญาการว่าจ้าง

1.   ผู้ถูกจ้างไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลของนายจ้างได้ ถ้าตรวจสอบพบการละเมิด จะถือว่าสัญญาเป็นโมฆะ

2.   ผู้ถูกจ้างจะได้รับเงินเดือน เดือนละ 100,000 บาท และเงินพิเศษตามที่นายจ้างเห็นสมควร

3.   ผู้ถูกจ้างจะต้องเข้ารับการตรวจสุขภาพตามโปรแกรมตรวจสุขภาพก่อนการแต่งงานในโรงพยาบาลที่กำหนด และเข้ารับวัคซีนป้องกันโรคติดต่อให้ครบ

4.   ห้ามผู้ถูกจ้างมีความสัมพันธ์กับบุคคลอื่นในกรณีที่นายจ้างไม่อนุญาต

ผมเปิดอ่านสัญญาจนถึงข้อที่ 4 แล้วก็วางสัญญาลง


“เจ๊ นี่มันสัญญาบ้าบออะไร”สัญญาบ้านี่ไม่ได้มีแค่ 4 ข้อแต่มี 4 หน้ากระดาษ


“อย่าพึ่งโวยวาย ใช่ว่าตอนนี้พริ้มจะมีสิทธิเซ็นต์สัญญา”


“เจ๊หมายความว่าไง?”


“ท่านกำหนดสเปคเด็กเลี้ยงที่ต้องการมาคือ ต้องเป็นเด็กที่สะอาด ปราศจากโรค ได้รับวัคซีนครบ…”


“นี่หาเมียหรือหาหมามาเลี้ยง?”ผมขมวดคิ้วถามด้วยความงงใจ


“นี่! อย่าพึ่งขัดเจ๊ได้ไหม ฟังก่อนสิ”


“ครับๆ”


“เจ๊ก็ไม่รู้หรอกนะว่าท่านเป็นใคร อายุเท่าไหร่ แต่เงินหนาและมีอิทธิพลมาก ไม่งั้นคุณพัฒน์คงไม่เกรงใจขนาดนี้”ผมฟังคำพูดเจ๊แล้วพยักหน้าเห็นด้วย


คุณพัฒน์แฟนเจ๊เป็นคนมีสี ยศใหญ่คับกรม ที่เจ๊ยังเปิดร้านได้จนถึงทุกวันนี้แล้วไม่กล้ามีคนมายุ่มย่ามก็เพราะอิทธิพลของเขานี่แหละ


“ถ้าแกตัดสินใจรับงานนี้อย่าทำให้ชั้นกับคุณพัฒน์เสียชื่อละ ถึงท่านจะอยากได้เด็กที่สะอาดไม่เคยผ่านมือใคร แต่ท่านก็อยากได้คนที่เป็นงาน”

“ผมว่าสเปคท่านของเจ๊นี่ดูย้อนแย้ง อยากกินของสด แต่ก็อยากได้ของมันส์ ของแรง เรื่องพวกนี้มันจะมาคู่กันได้ยังไง? เซ็กส์คือประสบการณ์ ถ้าไม่ฝึกแล้วจะเก่งได้ยังไง?”


“ก็นี่แหละเรื่องที่ชั้นกำลังจะพูด ถึงเขาจะย้อนแย้งยังไง แต่เขาก็จ่ายหนัก ยังไงเขาก็มีสิทธิเรียกร้อง”


“หน้าที่ของพริ้มก็คือไปศึกษาและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันลองงาน ทำยังไงก็ได้ให้ท่านประทับใจ อย่าให้เสี่ยชื่อมาถึงเจ๊ ถ้าท่านไม่พอใจ หัวแกกับชั้นจะหลุดออกจากบ่าเมื่อไหร่ก็ได้ เข้าใจที่ชั้นสื่อไหม?”


“อื้อ แต่วันลองงานที่เจ๊พูดถึงนี่คืออะไร?”


“โอ๊ยยยยย! ถ้าแกไม่ขัดชั้นป่านนี้ชั้นก็อธิบายจบละ ข้อมูลตกๆหล่นๆก็เพราะแกเองนั่นแหละ”


“อย่างที่ชั้นบอกไปแล้วว่าแกยังไม่มีสิทธิจะเซ็นต์สัญญาฉบับนี้จนกว่าแกจะผ่านงาน อีก 3 สัปดาห์เจ๊จะนัดท่านให้ ถ้าท่านถูกใจเขาก็จะเลี้ยงแก แต่ถ้าไม่เขาก็จะให้ค่าทำขวัญ 50,000 แล้วทางใครทางมัน”


“คนมีเงินนี่จะมีเงื่อนไขเยอะเท่าไหร่ก็ได้”


“พริ้มมมมมม! เจ๊อยากให้แกตัดสินใจดีๆนะ เจ๊ได้กลิ่นว่างานนี้อันตราย แต่เงินก็หนามากเช่นกัน”


“ผมเลือกแล้วครับ”


“ฟิตหุ่นดูแลตัวเองให้ดีละ อย่าทำให้ท่านโกรธแล้วเจ๊พาลโดนส่งเก็บไปด้วยละ”

.
.
.

หลังจากผ่านไป 3 สัปดาห์ที่ผมฟิตหุ่น ฟิตร่างกาย อาบน้ำแร่ แช่น้ำนม สุดท้ายตอนนี้ผมก็กำลังยืนอยู่หน้าโรงแรมริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง


ผมเดินวนไปวนมาหน้าโรงแรมอยู่หลายรอบ
ทั้งๆที่คิดว่าตัดสินใจมาดีแล้ว แต่พอมาถึงสถานที่จริง วันจริง ใจมันก็หวิวๆแปลกๆ
ลองงานวันนี้จะผ่านรึเปล่า?
ขึ้นไปจะเจอเซ็กส์แบบไหน?
ท่านของเจ๊จะมีรสนิยมวิปริต วิตถารเหมือนพวกตาเฒ่าหัวงูหรือเปล่า?


ใจมันคิดวนไปหมด
แต่เอาวะ อุตส่าห์อดอาหารมาตั้ง 6 ชั่วโมง ทำแท้งไป 5 รอบจนแสบไปหมด
ยังไงวันนี้ก็ต้องได้ลองงาน


“คุณภัทรกันต์     ไวยวงศ์ใช่ไหมครับ?”ผู้ชายสวมชุดสูทสีดำทั้งตัวเดินมาถามผมที่นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม


“ใช่ครับ”


“นำผลตรวจสุขภาพมาด้วยใช่ไหมครับ?”ผมล้วงกระเป๋าหยิบซองที่ได้มาจากโรงพยาบาลส่งให้เขา


“ผลตรวจบอกว่าคุณสะอาดและได้รับวัคซีนแล้ว เชิญด้านบนเลยครับ ท่านรออยู่”เขาผายมือให้ผมเดินไปที่ลิฟท์สีทองตัวในสุดที่มีบอร์ดี้การ์ดชุดดำอีกคนยืนกดลิฟท์รออยู่แล้ว
 

ลิฟท์เคลื่อนที่มาถึงชั้น 23 ทั้งชั้นมีห้องพักเพียงแค่ห้องเดียว
มีบอดี้การ์ดอีก 2 คนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู


“เชิญครับ หวังว่าคุณจะทำให้ท่านประทับใจ”เขาเปิดประตูให้ผมเดินไปด้านใน


ภายในห้องเปิดไว้เพียงไม่กี่ดวง มีเพียงแค่แสงสลัวๆที่ส่องนำทางเท่านั้น
ภายในห้องตกแต่งใน style minimal ผิดไปจากที่ภาพที่ผมคิดว่าโรงแรมหรูหรา ห้อง suit จะต้องตกแต่งด้วยโซฟาหลุยส์อะไรแบบนั้น


“สวัสดีครับ”ผมยกมือไหว้อย่างนอบน้อมตามมารยาทที่เด็กเลี้ยงที่ควรมี


ท่านยืนหันหลังให้ผม สายตาของท่านเหลือบมองในกระจกที่สะท้อนภาพเด็กวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่ง ส่วนสูง 175 ซม สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขาเดฟสีดำ รองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่ใส่มาเป็นปีแล้วยังไม่ได้ซัก


“ชื่ออะไร?”ท่านถามผมก่อนจะยกแก้วไวน์ในมือขึ้นจิบ


สายตาของท่านทอดมองผ่านออกไปนอกกระจก บรรยากาศวิวแม่เจ้าพระยายามค่ำคืนช่างดูเวิ้งว้างเสียเหลือเกิน
มองจากทางด้านหลัง ท่านเป็นผู้ชายรูปร่างสมส่วน ส่วนสูงประมาณ 185 ซม แผ่นหลังกว้างแบบที่ผู้ชายทุกคนอยากมี
เห็นแค่นี้ผมก็พอโล่งใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นเด็กเลี้ยงของผู้ชายแก่คราวพ่อ แค่นี้ก็พอแล้ว


“ผมชื่อพริ้มครับ”


“หึ เข้ากับสิ่งที่ทำอยู่ดี”น้ำเสียงเย้ยหยันที่ดังขึ้นมาช่างบาดใจผมเหลือเกิน


ถึงที่ผ่านมา ผมจะรู้สึกว่า การเป็นโฮสต์คอยพูดคุยคลายเหงาให้หญิงสาวมากหน้าหลายตา จะเป็นความสัมพันธ์แบบวิน-วิน
แต่พอเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันแบบนี้มันก็รู้สึกว่าถูกหยามศักดิ์ศรี
แต่ผมจะไปทำอะไรเขาได้
สิ่งที่ทำได้คงแค่กำหมัดแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือให้รู้สึกเจ็บกาย เผื่อว่าความรู้สึกเจ็บที่ใจมันจะบรรเทาลง
ใช่สิ!
ผมมันก็แค่แมงดาที่เกาะผู้หญิงกิน



“ไม่พอใจคำพูดชั้นเหรอ?”เขาวางแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาหาผม


หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าเขาก็ทำเอาผมตกใจไม่น้อย
คนตรงหน้ามีใบหน้าเหมือนคนอายุ 30 ต้นๆ จมูกโด่งได้รูปรับกับใบหน้าคม
ดวงตาสีควันบุหรี่ที่จ้องมองผมทำให้รู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนถูกกดอยู่ใต้ฝ่าเท้าคนตรงหน้า
จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด


ผมเดินถอยหลังด้วยสัญชาตญาณเมื่อท่านเดินเข้ามาหาผมทีละก้าว
ถึงท่านจะไม่ได้เดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทีคุกคาม แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืนคลานเข้ามาใกล้ตัวมาขึ้นเรื่อยๆ


“อ๊ะ!”ผมอุทานออกมาเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับกำแพงห้องที่อยู่ด้านหลัง
 

“หึ ตัวสั่นเป็นลูกนก ชั้นว่าเธอไม่มีคุณสมบัติ รับเงินค่าเสียเวลาแล้วกลับบ้านไปเถอะ รำคาญสายตา”เขาเหยียดยิ้มก่อนจะเอ่ยคำพูดร้ายกาจออกมา


“ผมอยากจะขอร้อง ขอท่านช่วยเมตตา อย่าประเมินคุณภาพคนด้วยสายตา ได้โปรดให้ผมได้ลองงานด้วยเถอะครับ”ผมขอร้องเขาอย่างหมดศักดิ์ศรี


ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่ผมต้องโยนมันทิ้ง เพราะเห็นบิลเรียกเก็บค่าหอย้อนหลัง 3 เดือนของน้อยชายตัวดี
เงินเกือบ 3 หมื่นที่ต้องจ่ายภายในวันพรุ่งนี้


ถ้าไม่ได้ลองงาน
น้องชายผมคงโดนไล่ออกจากหอเหมือนหมูเหมือนหมา
คนทั้งมหาลัยคงได้นินทากันสนุกปาก


“ชั้นให้โอกาสนายแค่ 15 นาที ถ้าทำให้ชั้นพอใจไม่ได้ก็ไสหัวออกจากห้องนี้ไปซะ”


ผมคลานเข่าเข้าไปหาท่าน
จูบเบาๆตรงส่วนกลางลำตัวจากด้านนอกกางเกงสแล็คสีดำเนื้อดี สองมือเอื้อมขึ้นไปปลดเข็มขัด


ผมงับฟันที่ซิปแล้วค่อยๆรูดลง ใช้สองมือช่วยดึงกางเกงให้หลุดออกจากสะโพกหนา เผยให้ชั้นในสีขาวนวลที่โอบอุ้มเจ้ามังกรยักษ์ขนาดมหึมาเกินขนาดมาตรฐานของผู้ชายไทยทั่วไป


ผมจูบเบาๆลงที่แก่นกาย ไล้เลียเบาๆจากภายนอกจนกางเกงในสีขาวชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำลายสีใส
ผมงับเบาๆลงที่ขอบกางเกงในยี่ห้อดัง
ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ดีดออกมาฟาดหน้าผม


“ถ้ามันใหญ่เกินกำลัง จะหยุดก็ได้นะ ชั้นไม่ว่า”ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดประโยคนี้ ผมคงถามกลับไปอย่างหมั่นไส้ว่า ‘คิดว่าใหญ่มากไหม? เอาไม้บรรทัดมาวัดสิ’


แต่พอเป็นของเขาผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ


วันนี้ไม่โดนปืนเป่ากบาลเพราะทำท่านไม่พอใจ ก็สำลักท่อนเอ็นอุ่นๆนี่ตายไปข้างแน่ๆ
นี่มันของคนหรือของม้ากันแน่?


คะเนจากสายตาคร่าวๆน่าจะมากกว่า 8 นิ้ว
.
.
.
ยาวกว่า...หนวดปลาดุกเผือกอีก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-02-2018 20:13:37 โดย แม่พิเสือ »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
จะ 3P ยังไงหนอ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
 o22  น่ากลัวแทนน้องพริ้มอ่ะ

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
กลัวแทนพริ้มเลย หวังว่าน้องชายพริ้มจะเป็นเด็กดีสมกับความเสียสละของพริ้มนะ

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
พริ้มสู้ๆน่ะ

ออฟไลน์ milin03

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 501
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
ปักจ้าาา  :katai4:

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
ติดตามค่าาาา :katai5:

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
รอจ้า

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
จะทำตามที่สั่งได้ไหมหนอ  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 2


ผมประคองลูกบอลทั้งสองข้าง ใช้ลิ้นไล้เลียเบาๆ ก่อนจะอมเข้าไปทั้งลูก ทำสลับกัน 2 ข้าง แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ท่อนเนื้ออุ่นกลางลำตัว ผมใช้ปลายลิ้นเลียตั้งแต่โคนจรดปลาย ไล้วนเน้นเป็นพิเศษที่ส่วนปลายแดงก่ำ ทำไปพร้อมๆกับช้อนสายตามองท่านแบบที่นางเอกหนัง AV ชอบทำ


มีคนบอกว่าพวกผู้ชายชอบมองหน้าคู่นอนตัวเองตอนถวายบัวให้
ถ้าผมทำหน้าเซ็กซี่ได้มากเท่าไหร่ ท่านคงพอใจขึ้นบ้าง


“อือออ…”ท่านครางในลำคอหนักมากขึ้นเมื่อผมห่อริมฝีปาก ค่อยๆรับเอาเจ้ามังกรยักษ์เข้ามาในปาก


ผมห่อริมฝีปากดูดท่อนเนื้อแข็งบริเวณส่วนปลายจนแก้มบุ๋ม พร้อมกับละเลงลิ้นหนักๆ


“อย่าลีลามากได้ไหม? คิดว่านี่เป็นแท่งไอติมยักษ์คู่ที่เธอดูดเล่นตอนอนุบาลรึไง? ชั้นไม่เสร็จง่ายๆหรอกนะ”ท่านจิกหัวผมจนหน้าแหงนขึ้น ท่อนเอ็นอุ่นๆหลุดออกจากริมฝีปากดัง ‘บ๊วบ’ ก่อนที่ท่านพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มทน


ผมรู้สึกเจ็บตึงที่หนังศรีษะจนน้ำตาคลอเบ้า


“ผม ฮึก จะ…เจ็บ”ผมแตะที่หลังมือท่านเบาๆก่อนจะพูด


“โดนดึงผมแค่นี้บ่นว่าเจ็บ ทีชั้นโดนฟันเธอตั้งหลายที ยังไม่บ่นเลย”


“ผม ฮึก ขอโทษ”


“อย่าให้โดนฟันอีกละ ระวังจะไม่เหลือฟันไว้เคี้ยวข้าวตอนแก่”ท่านปล่อยมือที่ตรึงเส้นผมของผมเอาไว้ ฝ่าเท้าหนาถีบลงมาที่ยอดอกของผมเต็มแรงจนผมล้มลงไปกองกับพื้น


“ผม ขอโทษ เมตตาผมเถอะนะครับ”ผมวางมือลงบนเท้าของก่อนที่เหยียบอยู่บนยอดอก


“นายนี่มันเป็นหนูที่น่ารำคาญจริงๆ”ท่านพูดก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา ไขว่ห้าง จิบไวน์


ผมกุมอกที่ถูกเหยียบ ค่อยพยุงตัวลุกจากพื้น ผมคลานเข่าเข้าไปนั่งที่ตรงกลางหว่างขาของท่าน


ผมประคองแก่นกายกลางลำตัวของท่านขึ้นมา ก่อนจะห่อริมฝีปากหาทิศทางที่ท่อนเอ็นอุ่นๆจะเข้าไปในช่องปากได้มากที่สุด พยายามขยับริมฝีปากเข้าออกให้สุดความยาว แต่สุดท้ายก็รับเข้าไปไม่ได้ทั้งหมดสักที ความรู้สึกมันทั้งจุก ทั้งอึดอัดเหมือนคนอยากอ้วกตลอดเวลา


“ดีแต่ปาก”ท่านดึงท่อนเอ็นอุ่นออกจากปากผม ก่อนจะตรึงท้ายทอยผมไว้ แล้วจะขยับสะโพกเข้าออกตามใจชอบ


ผมเงยหน้ามองท่านน้ำตาคลอ ความรู้สึกมันทรมานไปหมด รู้สึกคับแน่นจนถึงคอหอย พร้อมที่จะอ๊อกออกมาได้ตลอดเวลา แต่ผมก็พยายามเต็มที่ที่จะกล้ำกลืนฝืนทนความรู้สึกพวกนี้ไว้ นี่มันทางรอดทางเดียวของผม


ตลอดเวลาที่ท่านขยับสะโพกเข้าออก ผมพยายามห่อริมฝีปาก เก็บฟัน สองมือช่วยนวดคลึงพวงองุ่นสวยทางด้านล่าง แต่เพราะมันนานเกินไป ผมเลยหายใจไม่ออก เผลอกัดท่อนเอ็นอุ่นของท่าน


เพียะ!


ฝ่ามือหนาฝาดลงมาที่แก้มผมเต็มแรงจนหน้าหัน เลือดสีแดงสดไหลซึมที่มุมปาก


“ออกไปซะ!”ท่านตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ประตู


“ฮึกๆ ท่านครับ ผมขอโทษ ผมสัญญาว่าผมจะไม่พลาดอีกแล้ว”ผมรีบลุกขึ้นมาเกาะขากางเกงท่าน


“ชั้นไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำหลายๆรอบหรอกนะ รีบๆไสหัวออกไปให้พ้นหน้าชั้น ตอนที่ชั้นยังอารมณ์ดีอยู่”


“ท่านครับ ได้โปรด”ผมเกาะแข้งเกาะขาท่านไม่ยอมปล่อย ซบหน้าลงบนหลังเท้านุ่ม


“ได้สิ แต่คราวนี้ชั้นจะให้นายฝึกกับลูกน้องชั้นจนเป็นงานแล้วค่อยมาบริการชั้นแล้วกัน”


“ท่านครับ ไม่นะครับ ผมกราบ”ผมก้มลงกราบที่เท้าของท่าน การขัดใจท่านไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ แต่ผมก็ไม่อยากมีผัวเป็นผู้ชายคนอื่นอีก แค่ท่านคนเดียวผมก็กล้ำกลืนฝืนทนจะแย่


“ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้านายพลาดมันหมายถึงความตาย เข้าใจไหม?”ท่านกระชากศรีษะของผมขึ้นมาจากเท้า


“ขอบคุณครับ”ผมยกมือขึ้นไหว้ตัวสั่น สายตาท่านบอกว่าเอาจริง โอกาสคราวนี้มีทางรอดแค่ 50:50 ไม่ตายก็ได้เงิน 50,000 บาท ความรู้สึกผมเหมือนคนจนตรอกที่แท้ทรู


บางทีผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมจะยอมเสียศักดิ์ศรีมาทำเรื่องพรรค์นี้ทำไม
แต่พอคิดถึงหน้าน้อง
ผมก็บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร


วันไหนส่งเขาถึงฝั่งฝันเมื่อไหร่
วันนั้นผมจะได้ชีวิตของผมคืนมา


“ไปเตรียมน้ำให้ชั้นอาบ ตอนนี้ชั้นหมดอารมณ์จะทำอย่างว่ากับนายละ หวังว่าบริการอย่างอื่นของนายจะไม่ห่วยแตกเหมือนเซ็กส์นะ”


“ขอบคุณครับ”ผมพนมมือยกมือไหว้ท่านอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาห้องน้ำ


ผมเปิดประตูเข้ามาเจอห้องน้ำสีขาวขนาดใหญ่ แยกสัดส่วนที่อาบน้ำชัดเจน มุมห้องที่ติดกับสวนทางด้านนอกมีถังไม้โอ๊คใบใหญ่วางอยู่


ผมเปิดหาไฟแช็คในตู้เก็บของเพื่อเอามาจุดเทียนที่วางเรียงรายอยู่รอบๆห้องน้ำในโซนที่เป็น outdoor


หลังจากจุดเทียนจนครบ ผมเปิดน้ำเย็นผสมกับน้ำร้อนใส่ในถังไม้โอ๊คใบใหญ่จนเกือบเต็ม
ใช้มือจุ่มทดสอบความร้อนจนอุณหภูมิของน้ำผสมกันจนอุ่นได้ที่


ผมเลือกหยิบขวด essential oil กลิ่นมะลิกับกุหลาบมาเทใส่ถังจนหอม จัดการโยน bath bomb สีขาวลูกหนึ่งที่วางอยู่ในตะกร้าตามลงไปจนเกิดฟองทั่วทั้งถัง


หลังจากนั้นผมก็เตรียมฟองน้ำมาเตรียมไว้ข้างตัว


“เสร็จรึยัง?”


“เสร็จแล้วครับ”ผมเลิกคนฟองสบู่ในถังเล่น แล้วเดินไปหาท่านที่ใส่ชุดคลุมอาบน้ำสีดำเข้ามา


ชุดคลุมอาบน้ำสีดำกับดวงตาสีควันบุหรี่ของท่านยิ่งส่งให้ท่านดูน่าหลงใหล มีเสน่ห์เย้ายวนมากขึ้นอย่างประหลาด


ถึงจะรู้ว่าบุคคลที่อยู่ตรงหน้าอันตรายแค่ไหน แต่ผมก็ละสายตาไปจากท่านไม่ได้ ทั้งๆที่ผมไม่เคยชอบเพศเดียวกันด้วยซ้ำ


ผมค่อยๆกระตุกเชือกที่รัดชุดคลุมออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผมรีบเบือนสายตาซุกซนของตัวเองหนีก่อนที่จะมองลงไปต่ำกว่านั้น


ผมเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วปลดชุดคลุมออก


ผิวของท่านมีสีขาวอมชมพูแบบคนสุขภาพดี แผ่นหลังเต็มไปด้วยมัดกล้าม หุ่นด้านหลังเป็น v-shaped แบบที่ผู้ชายทุกคนอยากมี กล้ามเนื้อทุกส่วนมีพอประมาณแบบคนออกกำลังกาย ตัวแลตัวเอง แต่ไม่ได้ดูมากเกินไปจนน่าเกลียด


ผมเอาเสื้อคลุมไปแขวนไว้ที่ผนังห้องก่อนจะรีบสาวเท้าตามท่านที่เดินออกไปตรงโซนที่เป็นห้องน้ำ outdoor


“ท่านชอบให้นวดแบบไหนครับ?”


“มีสมองไหม? หัดคิดเองให้เป็นแล้วบริการเจ้านายให้ถูกใจเหมือนพวกกะหรี่เกรดเอบ้าง อย่าให้ชั้นต้องสอนทุกขั้นตอนเหมือนพวกเดนตายโดนคัดทิ้งได้ไหม?”


“ครับ”ผมรับคำก่อนจะเริ่มนวดบริเวณคอ ค่อยๆคลึงเบาบริเวณเส้นที่จับแล้วตึง


ถ้าท่านพอใจการนวดของผมบ้าง คงต้องขอบคุณแม่ที่บังคับให้ผมนวดให้ตั้งแต่เด็กๆ


“ทำให้ดีก็ทำได้นี่…”ท่านหลับตาพิงผนังไม้โอ๊ค วางแขนสองข้างไว้บนถัง


ผมค่อยๆนวดไปเรื่อยๆจากคอ บ่า ไหล่ขึ้นมาจนถึงขมับ คลึงเบาๆ ก่อนจะนวดวนลงมาจนถึงปลายแขน
นิ้วมือของท่านเรียวยาวสวย ฝ่ามือนิ่มแบบคนไม่ได้ทำงานหนัก


ไม่รู้อะไรดลจิตดลใจให้ผมนึกถึงหนัง AV เรื่องล่าสุดที่ดูเมื่อคืน
ซีนที่ผมนึกถึงเป็นซีนในห้องน้ำ นางเอกหนังเห็นมือพระเอกสวย เลยดึงนิ้วพระเอกเข้าปาก
ดูดเลียนิ้วแทนแก่นกายกลางลำตัว ค่อยๆเลียจากปลายนิ้วทุกนิ้ว หลับตาพริ้มห่อริมฝีปากดูดนิ้วเหมือนเด็กทารกดูดนมจากอกแม่ เริ่มต้นทำจากนิ้วเดียว เพิ่มจำนวนไปเรื่อยๆจนครบสามนิ้ว ขยับริมฝีปากเข้าออกจากเบาๆช้าๆเป็นรวดเร็ว รุนแรง


“อืออออ…”เสียงท่านครางในลำคอทำให้ผมสะดุ้งออกจากพะวัง


รู้ตัวอีกทีนิ้วทั้ง 3 นิ้วของท่านก็เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำลายใสของผม
ผมมองท่านตาโต
เวรละมึง!
หาเรื่องตายวันละไม่รู้กี่รอบ


“หึ นายนี่แปลกคนดี ไม่มีอารมณ์กับของชั้น แต่ดันมีอารมณ์กับนิ้ว”


“ผมขอโทษครับ”ผมรีบเอานิ้วของท่านล้างน้ำสะอาด ขัดด้วยฟองน้ำที่จุ่มน้ำสบู่มาแล้ว เกิดท่านไม่พอใจที่นิ้วท่านมีกลิ่นน้ำลายของผมติดไป ผมจะซวยเอา


“เตรียมตัวมาพร้อมแล้วใช่ไหม?”ท่านเชยคางผมก่อนจะถาม


“ครับ”ผมตอบก่อนจะมองเข้าไปในนัยน์ตาของท่านที่มีร่องรอยความปรารถนาคุกรุ่นขึ้นมา


อ่า~ อย่าได้จินตนาการไปไกลว่าท่านจะพิศวาสอะไรมากมายในตัวผม
ผมไม่ใช่ผู้ชายอ้อนแอ้นแบบสายรับในอุดมคติที่ทุกคนปรารถนา
มันก็แค่รอยปรารถนาเล็กๆเท่านั้น ที่เหลือในแววตาท่านคือความสนุกล้วนๆ


ใช่สิ!


ราชสีห์ที่มีเหยื่ออยู่มือรอขย้ำเมื่อไหร่ก็ได้
ทำไมจะไม่สนุก


ผมถอดกางเกงขาเดฟกับบ็อกเซอร์ออกจนเหลือเพียงชั้นในสีขาว ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแต่ไม่ถอดออก ค่อยๆก้าวขาลงในถังไม้โอ๊ค นั่งลงไปจนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกไปทั้งตัวก่อนจะลุกขึ้นมาใช้สะโพกพิงถังไม้


นิ้วมือของผมข้างนึงใส่เข้าไปในปาก ดูดดึงยั่วยวนให้เหมือนผมดูดที่แก่นกายกลางลำตัวท่าน ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ตั้งแต่โคนขาด้านในขึ้นมาจนถึงยอดอกสีชมพู ค่อยๆไล้รอบฐานเป็นวงกลมแล้วบดขยี้จนแดงเต่ง


“อิ๊~”ผมครางออกมาอย่างมีอารมณ์ เมื่อเห็นแก่นกายกลางลำตัวของท่านผงกหัวขึ้นมาจากน้ำ


อย่าถามให้ผมอายเชียวว่าไปเอามารยาร้อยเล่มเกวียนพวกนี้มาจากไหน
นี่มันฉากในหนัง AV ที่ต่อจากซีนที่แล้วล้วนๆ


ผมลูบไล้ไปตามลำตัวของตัวเองพร้อมกับส่งเสียงครางกระตุ้นอารมณ์ท่าน ถอดชั้นในสีขาวแล้วเหวี่ยงไปไกลตา
จับเจ้าหนอนชาเขียวขึ้นมาสไลด์ พร้อมกับดูดนิ้วตัวเองจนเสียงดังจ๊วบจ๊าบ
ตอนแรกจะทำแค่กระตุ้นอารมณ์ท่าน แต่ไปๆมาๆ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะเสร็จ


ผมกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือด อ่า~ มันทรมานเหลือเกินที่ต้องยั้งตัวเองตอนจะเสร็จไว้
แก่นกายสีชมพูผงกหัวต้องการอย่างน่าเกลียด ผมปวดมวนในท้องน้อยไปหมด แต่ก็ต้องหยุดไว้เท่านี้


ผมหันหลังให้ท่าน เท้าแขนไว้กับขอบถังไม้โอ๊ค แอ่นสะโพกกลมกลึงไปทางด้านหลัง
ส่งนิ้วเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มจากหนึ่งจนเป็นสาม ขยับนิ้วเข้าออก หมุนวนจนเจอจุดเสียว ขยับเข้าออกรวดเร็วมากขึ้น แทงลึกๆจนเจอจุดนั้นซ้ำๆ ผมขมิบช่องทางสีสวยดึงรั้งนิ้วที่จะหลุดออกทุกครั้ง


“อ๊ะ อ๊า~ ผมอยากได้ของท่าน ฮ้า ได้โปรด ใส่Kเข้ามาในรูร่านๆของผม”


“อ๊ะ … อิ๊  อ๊า…”ผมครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พึ่งเข้าใจความเสียวจากช่องทางด้านหลังของผู้ชายก็วันนี้


ผมเร่งจังหวะสอดใส่ที่ช่องทางด้านหลังจนเกือบจะเสร็จแต่ก็โดนดึงมือออก


“อึก ท่านครับ ได้โปรด”ผมเอี้ยวตัวหันหลังไปมองท่านน้ำตาคลอ


“แค่นิ้วก็จะเสร็จแล้วเหรอ? นายนี่มันร่านไม่เลือกเลยนะ”ท่านยิ้มร้ายก่อนจะดึงแขนผมไปด้านหลังจนผมล้มลงนั่งบนตักท่าน


ท่านหยิบวงแหวนเงินสีสวยออกจากกล่องที่อยู่ในตู้ไม้เล็กๆข้างถังไม้โอ๊ค ท่านสวมวงแหวนเข้ามาจนสุดที่โคนของแก่นกายผม แค่นั้นยังไม่พอ ท่านหยิบเชือกมามัดแขนผมให้ไพล่ไปด้านหลัง


“ไม่มีมือ ไม่มีนิ้ว ดูสิ นายจะทำยังไง?”ท่านเชยคางผมขึ้นมาก่อนจะบ้วนน้ำลายลงมาที่ริมฝีปากผม


“กินเข้าไปสิ จะได้เชื่อง”ถึงผมจะไม่ใช่หมา แต่ผมก็กลืนน้ำลายของท่านลงไปจนหมด


ถ้าท่านอยากผมเป็นหมา ผมก็จะเป็นหมาที่ซื่อสัตย์มีท่านเพียงคนเดียว
ขอเพียงแค่ท่านจะเมตตาเลี้ยงหมาพันธุ์ทางตัวนี้ให้ได้สัมผัสรสชาติของกรงทองบ้าง


ผมขยับสะโพกที่ทับของแข็งร้อนด้านล่าง ผมสัมผัสได้ว่ามันแข็งตั้งโด่ขึ้นมาชนเนื้อนิ่มในร่องก้นของผม


ผมนั่งยองๆยกสะโพกขึ้นก่อนจะกดตัวเองลงบนแก่งกายร้อน
ผมเชิดหน้า แอ่นอกขึ้นอย่างทรมาน ทั้งเจ็บ ทั้งจุก แต่มันหยุดไม่ได้
ถ้าหยุดคงโดนเป่ากบาลตายคาท่อนเอ็นอุ่นๆที่เสียบคาอยู่ที่ช่องทางด้านหลัง


ผมยกสะโพกขึ้นลงจนสุดความยาว เน้นที่ส่วนปลาย พอใกล้จะหลุด ผมก็หมุนคว้านสะโพกเป็นวงกลม
จากแรกๆที่ค่อยๆทำช้าๆ ขมิบถี่ๆตอนยกตัวขึ้นลง
ผมปรับจังหวะเร็วขึ้นเมื่อหาตำแหน่งที่แก่นกายยาวแทงไปโดนจุดเสียว


“อ๊ะ…อ๊ะ…”ผมร้องออกมาอย่างเสียจริตชาย เมื่อกระแทกโดนจุดเสียวทุกครั้งที่กดสะโพลกลงมา เจ้าหนอนชาเขียวของผมแดงก่ำจนเหมือนจะระเบิด


“อ๊า…”ผมครางยาวเมื่อท่านจับสะโพกผมแน่น ก่อนจะสวนสะโพกขึ้นมารับกับจังหวะที่ผมกดสะโพกลงไป


“ท่านครับ อ๊า…อึก เอาผม เอาผมที เอาผมให้แตกคารู”ผมแอ่นอก เชิดหน้าขึ้น ก่อนจะเอนไปด้านหลังเมื่อท่านเร่งจังหวะเร็วขึ้น ผมซบหน้ากับซอกคอท่านน้ำตาซึม ผมจูบเบาๆที่สันกรามสวย ก่อนจะขอร้องท่าน


ไม่ไหว
ไม่ไหวแล้วจริงๆ
เสียวจนทรมานเหมือนจะตาย...


ท่านจับผมคลานท่าหมา ยกสะโพกผมขึ้นก่อนจะซอยสะโพกเข้าออกอย่างรุนแรงดิบเถื่อน


บางครั้งที่แขนผมอ่อนแรง ผมก็ทรุดลงในถังไม้โอ๊ค สำลักน้ำจนแสบจมูกไปหมด


“อึกๆ” ผมดำบุ๋มๆอยู่ในน้ำสักพัก รู้สึกทั้งเสียว ทั้งจะขาดอากาศหายใจตาย จนสุดท้ายท่านกระชากหัวผมขึ้นมานั่นแหละผมถึงมีโอกาสหายใจอีกครั้ง


“เสียวมากไหม? อีกะหรี่ กูจะเอามึงให้ตายคาKกูวันนี้นี่แหละ” ท่านปลดเชือกที่มัดข้อมือผมออก ก่อนจะดึงสองแขนผมไปด้านหลังแล้วซอยสะโพกถี่ๆ จังหวะการซอยทั้งรวดเร็ว ดุดัน รุนแรง


ผมว่าท่านมีอารมณ์มากขึ้นตอนผมพูดจาหยาบๆ ทำตัวกักขฬะเวลามีเซ็กส์

“แรง…อึก…อีก”


“ร่านแล้วนะมึง”ท่านตีสะโพกผมจนขึ้นรอยแดงเป็นรูปฝ่ามือ แสบไปหมด แต่ไม่รู้ทำไม ถึงผมจะรู้สึกเจ็บ แต่กลับมีอารมณ์มากขึ้น เสียวจนร้องขอชีวิต


“ท่าน อ๊า…ผม จะ...ไป”ผมแอ่นสะโพกรับกับจังหวะเอวของท่าน ผมเชิดหน้าขึ้น อา... เสียวเหลือเกิน


“ไปพร้อมกัน”ท่านซอยสะโพกหนักเข้าออกอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะถอนแก่นกายออกจากช่องทางอ่อนนุ่ม ผมพยายามขมิบดึงรั้งไว้แต่ก็ไม่ทัน


“อยากได้ขนาดนั้นเชียว”ท่านเชยคางผมขึ้น ตีหน้าผมด้วยแก่นกายร้อน ผมแลบลิ้นออกมาอย่างรู้งาน


ทุกครั้งที่แก่นกายตีลงมาโดนปาก ผมก็จะดูดหนักๆที่ส่วนหัวบานๆ


“อ๊ะ…เจ็บ” ผมร้องออกมาเมื่อท่านจิกหัวผมแรงกว่าเดิมเมื่อใกล้จะปลดปล่อย ท่านสไลด์มืออีกไม่เท่าไหร่ น้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งออกมาเลอะบนใบหน้าผม


“อา…”ท่านครางออกมาเมื่อปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนหมด


ผมครอบริมฝีปากลงบนแก่นกาย ไล้เลียทำความสะอาดอย่างรู้งาน ค่อยๆเบี่ยงหาทิศทางรับเจ้ามังกรยักษ์เข้าไปจนสุดโคน


“อึก…อ่อก”ผมสำลักเมื่อท่านกดหัวผมค้างไว้ ไม่ยอมปล่อยออก


“แค่กๆ อึก”ผมสำลักน้ำตาคลอ เมื่อท่านยอมปล่อย


“ท่านครับ ช่วยผม”ผมรีบดึงมือท่านเมื่อท่านก้าวออกจากถังไม้โอ๊ค


“หน้าที่ชั้นเหรอ?”


“ไม่ใช่ครับ”


“น่าสมเพชที่สุด อยากมากก็ช่วยตัวเองไปแล้วกัน”ท่านโยนดิลโด้อันใหญ่มาให้ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ


ผมกัดริมฝีปากตัวเองน้ำตาคลอ ผมจะเสร็จอยู่แล้ว ถ้าท่านปลดวงแหวนออกให้
คำพูดที่บอกว่า ‘ไปพร้อมกัน’ นั่นไม่จริงสักนิด
รู้ไปถึงไหนอายถึงนั่น ผู้ชายที่มีแต่ผู้หญิงมาทั้งชีวิต เกือบเสร็จเพราะโดนเยทางประตูหลัง


ไม่มีการเล้าโลมใดๆ
ไม่มีการกอด
ไม่มีการจูบ
มีเพียงแค่การสอดใส่เท่านั้น


ถึงจะเจ็บใจ รู้สึกเสียศักดิ์ศรีมากเท่าไหร่กับการผมจะขายตัวในครั้งนี้ 
แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเซ็กส์ของท่านมันสุดยอดจริงๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-02-2018 20:15:06 โดย แม่พิเสือ »

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2071
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1

ออฟไลน์ แม้วธวัลหทัย

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
ฮือออออออออออ
ดราม่ามากมั้ย?
ถ้ามากเราก็จะอ่าน
ชอบบบบบบบ แรงๆ แบบนี้ยิ่งชอบ

ท่านนี่มันสุดๆ ไปเลย

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1415
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
งือออ สามพียังไงจะได้เตรียมใจถูก สองเมะ สองเคะ หรือยังไงอ่า  :heaven

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
ไม่อ่อนโยนเลย

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
อื้อหือออออออ หวังว่าที่พริ้มเสียสละเพื่อน้องไปมันจะคุ้มค่านะ

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
โอเค อย่างน้อยพริ้มก็ยังมีฟินๆอยู่บ้าง แต่ท่านโหดมาก ซาดิสม์ไหมอ่ะ ส่วนพริ้มก็มาโซ อิอิ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7905
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ท่าน ปากหมา ปากจัดไปหน่อยไหม พูดจาทุเรศ แย่มากกกกกกกก   :fire: :angry2: :z6:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ท่าน นิสัยไม่ดี ใจร้าย คนแก่ไม่ชอบ โป้งแล้ว   o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 3


“นี่เสื้อผ้าที่ท่านสั่งให้เตรียมให้ครับ”พี่บอดี้การ์ดคนที่พาผมขึ้นมายื่นถุงเสื้อผ้าแบรนด์ดังให้ผมทันทีที่ผมก้าวออกมาจากห้องน้ำ


“ขอบคุณครับ”ผมหยิบถุงเสื้อผ้าแบรนด์ดัง ราคาแพงแบบที่ผมเอื้อมไม่ถึงมาเปิดดู


ด้านในถุงมีเสื้อยืดสีขาวนวลพับไว้อย่างประณีตห่อทับอีกชั้นด้วยกระดาษ กับกางเกงยีนส์ขายาว
ถึงจะเป็นของที่ดูธรรมดา แต่เนื้อผ้าและการตัดเย็บก็บอกราคา ของดีมีคุณภาพแบบนี้ที่ผมไม่เคยมีโอกาสได้ใส่


ผมเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ออกมาอีกทีก็ยังเจอคุณบอดี้การ์ดคนเดิมยืนอยู่ เขายื่นซองสีน้ำตาลมาให้ผม


“เงินสด 50,000 บาทครับตามที่ตกลงกันไว้”


“หมายความว่าท่านจะ…”ผมรับซองเงินปึกหนามาด้วยความรู้สึกหลากหลาย


ใจหนึ่งก็…โล่งอก ที่ไม่ต้องรองรับอารมณ์แสนโหดร้าย ป่าเถื่อนแบบวันนี้อีก
ใจหนึ่งก็…โหยหา มีคนเคยบอกว่า ถ้าเราได้ลองมีอะไรกับใคร ความผูกพันธ์มันจะค่อยๆก่อตัวขึ้นเอง ถึงผมจะบริการผู้หญิงมาเยอะ แต่ก็ไม่เคยลึกซึ้งกับใครถึงขั้นนี้ ท่านเป็น…คนแรกของผม


“ใช่ครับ นี่คือค่าเสียโอกาส ค่าทำขวัญที่ท่านตกลงจะจ่ายให้คุณ”


“ขอบคุณครับ”


ผมยกมือไหว้ขอบคุณ หยิบเงินเก็บในกระเป๋า
ผมเหลือบมองไปรอบๆห้องที่ไม่เห็นแม้แต่เงาของใคร ที่หน้าประตูไม่มีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าไว้เหมือนตอนแรกที่ผมมาถึง
ท่านคงไปแล้ว…


ผมเดินออกจากโรงแรมอย่างเหม่อลอย
ระหว่างทางมีร้านข้าวต้มยามดึกเปิดขาย มีคุณลุงปิ้งคอหมูย่างขายควันหอมฉุย


ไม่รู้ทำไมน้ำตามันถึงไหลออกมา
เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที


เวลาที่เห็นคนอื่นประกอบอาชีพขาวสะอาด ได้เงินแต่ละบาทมาอย่างบริสุทธิ์
ผมก็อดละอายใจตัวเองไม่ได้
เงินที่มีกินมีใช้อยู่ทุกวันนี้มันเงิน…สกปรกทั้งนั้น


ไม่ใช่แค่เงินที่…สกปรก
ตัวผมเองก็…สกปรกเหมือนกัน
มีค่าเพียงแค่ตุ๊กตายางมีชีวิต ให้เขาปลดปล่อยอารมณ์ ทำเสร็จก็โยนทิ้งขว้างไว้ข้างทาง ไม่ต้องใส่ใจ


ผมเชื่อคำพูดที่บอกว่า ‘เวลาที่เราตัดสินใจจะทำอะไร ต้องคิดให้ดี อย่าทำอะไรที่ตัวเองจะเสียใจภายหลัง’
แต่ผมก็อดรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปไม่ได้
งานดีๆ อาชีพสุจริตก็มีมากมาย
ทำไมผมถึงต้องมาขายตัว ขายศักดิ์ศรี แลกเศษเงินของพวกเศรษฐี


ผมคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ถ้าพ่อแม่ไม่ฆ่าตัวตายหนีหนี้ทั้งในระบบและนอกระบบ
ทุกวันนี้การที่มีภาระต้องส่งน้องเรียนและหาเงินมาใช้หนี้นอกระบบก้อนโตเกือบ 10 ล้านมันหนักหนาสำหรับผมเหลือเกิน
ผมอยากจะยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่โหดร้ายในชีวิต


ทุกวันนี้ผมทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต กลางวันรับจ๊อบทั่วไปกินเงินค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาท
กลางคืนทำงานบาร์โฮสต์ดูแลลูกค้าได้คืนละ 20,000 บาท ถ้าช่วงไหนเงินไม่พอใช้ก็ต้องรับตุ๊กตาหมีมาเย็บ
แต่ถึงจะหาเงินได้มากเท่าไหน มันก็ยังไม่พออยู่ดี
ดอกเบี้ยเงินกู้มันขึ้นเร็วเหมือนเงาตามตัว จ่ายไปเท่าไหร่ก็เป็นดอกหมด ต้นไม่ลดสักที


ผมเงยหน้ามองดวงจันทร์สีเหลืองนวลที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าสีดำสนิท
บนนั้นจะมีกระต่ายรึเปล่านะ?
ผมอยากจะอธิษฐานขอเหลือเกิน…



จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง

ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า

ขอช้างขอม้า ให้น้องข้าขี่

ขอเก้าอี้ ให้น้องข้านั่ง

ขอเตียงตั่ง ให้น้องข้านอน

ขอละคร ให้น้องข้าดู

ขอยายชู เลี้ยงน้องข้าเถิด

.
.
.

ขอยายเกิด เลี้ยงตัวข้าเอง



ผมไม่ได้อยากขออะไรมากมายให้ตัวเอง
ผมขอแค่มีที่ซุกหัวนอน มีข้าวกินครบ 3 มื้อแบบไม่ต้องดิ้นรนให้ได้มาแบบทุกวันนี้ แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว


ชีวิต 2 ปีที่ผ่านมามันเหนื่อยเหลือเกิน
ถ้ามีคนอุปถัมภ์อุ้มชูผมบ้างก็คงดี


Rose Club


ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแสงสีและความมัวเมาในคลับ ทุกคนล้วนแต่เต้นกันอย่างสนุกสนานเข้ากับจังหวะเพลงที่ดีเจเปิดอยู่ แต่ใจผมกลับไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลย


ทุกอย่างมัน…ว่างเปล่าไปหมด


“เป็นไงบ้างจ๊ะ เมื่อคืนเด็ดไหม?”เจ๊จีน่าเดินกรีดกรายเข้ามาหาผมด้วยชุดสายเดี่ยวสีแดงเพลิง เผยให้เห็นหัวไหล่กลมมน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงมาเป็นอย่างดี


สวยจนไม่รู้ว่าตอนแต่งหน้ากับหลังล้างหน้าแล้วเป็นคนๆเดียวกัน
 

“ก็ดีครับ”ผมตอบปัดๆแบบขอไปที


“ระดับคุณรัตติกาลนี่เจ๊ว่าไม่น่าจะใช่แค่ก็ดีนะ”


“คุณรัตติกาล นั่นชื่อท่านเหรอครับ”ผมถามอย่างสงสัย ไหนตอนแรกเจ๊จีน่าบอกว่าไม่รู้จัก…รู้แค่ว่าท่านเป็นคนเงินหนา จ่ายหนัก


“คุณรัตติกาลเป็นนักธุรกิจจ๊ะ ติดอันดับ 1 ใน 5 นักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดในไทยตอนนี้ ท่านดูแลงานฉากหน้าที่เป็นธุรกิจสีขาวของตระกูล ครอบครัวเขาอีกฝั่งเป็นคนมีสี สืบเชื้อสายกันรุ่นต่อรุ่น ใหญ่โตคับฟ้า ดูแลธุรกิจสีเทาๆ”


“คนมีสี…”ผมรำพึงออกมา ก่อนที่สมองเล็กๆของผมจะเริ่มประมวลผล เพราะแบบนี้สินะ ถึงต้องมีบอดี้การ์ดคุ้มกันมากมาย


“ค้าอาวุธ ค้ายา ค้ามนุษย์เหรอครับ?”ถ้าคิดถึงธุรกิจสีเทาที่สัมพันธ์กับคนมีสีคงไม่พ้นเรื่องพวกนี้


“อย่ามาถามเจ๊ เจ๊ไม่รู้ เจ๊ไม่พูด พริ้มรู้แค่ว่าอย่าทำให้ท่านไม่พอใจก็พอ”เจ๊รีบปฏิเสธหน้าตายว่าไม่รู้ข้อมูลลับ


ถ้าระดับเจ๊จีน่ายังไม่รู้ แล้วใครในโลกละที่จะรู้


“ทำไมเจ๊ไม่บอกผมก่อนว่าท่านคือใคร”ผมอดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความคับข้องใจ ถ้ารู้…ผมคงไม่ไปหาท่าน


รอยช้ำสีม่วงอมเขียวที่หน้าอกยังเด่นชัดเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนผมโดนกระทำหนักมากแค่ไหน


“อ๊ะ…”ผมสะดุ้งขึ้นมาเมื่อเจ๊จับแผลที่มุมปากซึ่งเกิดจากการโดนตบ


“เจ๊ขอโทษนะ”ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ปัดมือเจ๊ออกอย่างสุภาพ
การ์ดที่คุมอยู่รอบๆคลับเริ่มส่งสายตามามอง ขืนปล่อยให้จับ คงเอาเรื่องนี้ไปรายงานผัวเจ๊แกอีก ผมยังไม่พร้อมจะมีปัญหาอะไรมากวนใจอีก


คำขอโทษของเจ๊ในวันนี้ ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นสักนิด
สิ่งที่เจ๊ทำกับผมก็เหมือนการ ‘ตบหัวแล้วลูบหลัง’


ชีวิตคนจนที่เหมือนหมาจนตรอก ไม่มีทางเลือกมากนักหรอก นอกจากเป็นเบี้ยให้เขาหลอกใช้
ผมที่ต้องการเงินกับเจ๊ที่ต้องการเด็กสักคนไปเซ่นสังเวยเศรษฐีกระเป๋าหนัก


“คืนนี้ผมมีคิวจองไหมครับ?”ปกติถ้าเป็นดาวเด่นของร้านหรือทำงานมานาน มักจะมีลูกค้าที่ติดใจการให้บริการของเรา วันไหนที่ลูกค้าจะเข้าร้าน เขาจะโทรมาจองคิวเด็กตัวเองไว้ล่วงหน้า


ผมถึงจะทำงานมานาน แต่ก็ยังไม่ได้เป็นดาวเด่นสำหรับลูกค้า
เรียกว่าอยู่ระดับกลางๆค่อนบน
ไม่ได้มีงานทุกคืน แต่ถ้าคืนไหนมีงาน ก็มักจะได้ลูกค้าสายเปย์ กระเป๋าหนัก ทุ่มไม่อั้น


“ไม่มีจ๊ะ”


ถ้าคืนนี้ไม่มีลูกค้าจอง ผมคงว่าง ไม่ต้องทำงาน
ใครจะอยากได้โฮสต์หน้าตายับเยินไปบริการ


ปกติลูกค้าผมจะเป็นผู้หญิง ส่วนมากจะเหมาผมทั้งคืน คืนละ 100 ดริ้ง ดริ้งละ 350 บาท ผมได้เงินประมาณ 20,000 บาท
ค่าใช้จ่ายพวกเหล้า เบียร์ มิกเซอร์ และเงินค่าดริ้งบางส่วน ร้านก็จะเก็บไป


Rose club เปิดให้บริการทุกวัน ตั้งแต่ 2 ทุ่มจนถึงตี 4 ส่วนมากลูกค้าจะแน่นช่วงเที่ยงคืนถึงตี 2 เป็นลูกค้ากลุ่มที่มาต่อจากที่อื่น
ลูกค้าในคลับมีหลายแบบทั้งคนทำงานออฟฟิศทั่วไป พริตตี้ ไฮซ้อไฮโซที่สามีที่บ้านนกเขาไม่ขัน


เรามีหน้าที่ดูแล ทำให้ลูกค้าทุกคนพึงพอใจอย่างสุดความสามารถ แต่ทางคลับไม่อนุญาตให้โฮสต์มีอะไรกับลูกค้า
ลูกค้าบางคนมาเพราะต้องการเพื่อนคุยแก้เหงา เพื่อนดื่ม เพื่อนเต้นหรือแม้กระทั่งคนรับฟังปัญหาชีวิต
แต่ถ้าสำหรับคนที่อยากไปต่อก็ตกลงกันเอาเอง
ร้านปิดก็ทางใครทางมัน อยากจะลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ คลับคงตามไปห้ามไม่ได้


ผมเหลือบตามองโต๊ะใหม่ที่พีอาร์เชิญลูกค้าเข้ามา
เธอเป็นผู้หญิงสวย รูปร่าง หน้าตา ท่าทางดี


ปกติถ้าลูกค้าเข้ามา พีอาร์จะถามว่ามีโฮสต์ประจำที่ต้องการเรียกใช้เป็นพิเศษไหม
ถ้าไม่มีโฮส์ประจำ พีอาร์ก็เรียกโฮสต์ที่ว่างอยู่ทั้งหมดไป ‘ยืน’ ล้อมรอบโต๊ะให้ลูกค้าเลือก
อยากเลือกคนเดียวหรือทั้งหมดก็ได้
ถ้ากระเป๋าหนักพอ


คืนนี้ผมถูกเรียกไป ‘ยืน’ เกือบ 5 รอบก็ยังไม่มีลูกค้าเรียกสักที
สุดท้ายผมก็ตัดสินใจเก็บของกลับบ้าน
หน้าตายับเยินแบบนี้ ถึงจะใช้รองพื้นหนาเท่าฝากำแพงบ้านยังไงก็ปิดไว้ไม่อยู่


“กลับแล้วเหรอ?”เจ๊เดินนวดนาดเข้ามาถามผม


“กลับแล้วครับ”


“ถ้าไม่ไหวก็ลาได้นะ เจ๊อนุญาต”ผมพยักหน้ารับคำ ยกมือไหว้เจ๊ก่อนจะเดินออกจากคลับ


ผมเดินเหม่อลอยไปเรื่อยๆบนฟุตบาท


ปริ๊นๆๆๆ


ผมหันหลังกลับไปมองรถเก๋งสีขาวที่ส่งเสียงบีบแตรเรียกผมเป็นครั้งที่ 3 ครั้งแรกผมก็ไม่ได้สนใจ คิดว่าเขาบีบแตรรถคันอื่นไม่ได้เรียกผม


“พี่พริ้มไปไหนครับ? ขึ้นรถสิ ผมไปส่ง”น้องนัทที่เป็นเพื่อนน้องชายผมลดกระจกลง แล้วตะโกนข้ามเลนส์ถนนมาถามผมที่เดินอยู่บนฟุตบาท


“อ้าวนัท”


“พี่ครับ ขึ้นรถเร็ว คันหลังจะด่าแม่ผมแล้ว”น้องตะโกนมาเร่งผม เนื่องจากตอนนี้ไฟเขียวแล้วแต่น้องก็ยังไม่ยอมออกรถ รอผมไปขึ้น


“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ”ผมปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่น้องก็ยังไม่ยอมออกรถ


“พี่พริ้มมมม ขึ้นรถเหอะ ผมไปส่ง”น้องขับรถตามผมที่เดินเร็วหนีน้องพร้อมกับบีบแตรไปด้วย


“ขึ้นรถไปเหอะน้อง เดือดร้อนคนอื่น”พี่วินมอเตอร์ไซค์ที่ผมใช้บริการประจำเวลานั่งรถจากบีทีเอสไปที่คลับขับผ่านมาแล้วตะโกนบอก ผมหันไปมองข้างหลังรถน้องนัทก็เห็นรถอีกหลายคันที่ต่อแถวอยู่


“พี่ขึ้นรถผมตั้งแต่แรกก็จบแล้ว”น้องบ่นทันทีที่ผมขึ้นมาแล้วปิดประตูรถ


“นัทจะไปไหน? ส่งพี่ที่บีทีเอสหน้าปากซอยก็ได้นะ”


“ผมจะกลับบ้านครับ พี่ยังอยู่บ้านหลังเดิมรึเปล่า เดี๋ยวผมไปส่ง”


“ไม่ได้อยู่แล้วละ”


“ตอนนี้พี่อยู่ไหน?”


“พี่เช่าห้องพักอยู่ที่อื่น”


“งั้นพี่บอกทางผมละกัน เดี๋ยวผมขับไปส่ง กันอยู่ด้วยใช่ไหมพี่? ดีเลย ผมจะได้ไปเจอมันด้วย ไม่ได้เจอนานแล้ว”


“ป่าวหรอก แยกกันอยู่”


“อ้าว ทำไมอะพี่?”น้องขมวดคิ้วหันมาถามผมด้วยท่าทางสงสัย


“ที่พักพี่ไกลมหาลัยของกัน พี่กลัวเขาไม่สะดวกเวลาต้องส่งงานอาจารย์ตอนเช้า เขาต้องขนกระดาษดราฟแบบ ขนโมเดล พี่เลยให้เขาเช่าหออยู่แถวมหาลัย”


“นัทส่งพี่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวพี่ขึ้นบีทีเอสไปเอง”ผมรีบบอกทันทีที่ถึงหน้าปากซอย


“เฮ้ยยยย ไม่เอาพี่ เดี๋ยวผมไปส่ง”


“ไม่เป็นไรจริงๆ ขอบคุณนะ”ผมไม่รอให้น้องปฏิเสธ รีบเปิดประตูลงตอนที่รถยังจอดติดไฟแดงรอเลี้ยวซ้ายออกจากซอย


“เฮ้ย พี่ เดี๋ยววววววว”น้องลดกระจกลงเรียกผมดังลั่น แต่ผมไม่สนใจ รีบสาวเท้าขึ้นบีทีเอสเพื่อกลับหอพัก


ขืนนั่งไปด้วยกันต่อแล้วน้องถามว่าตอนนี้ทำอาชีพอะไรอยู่ ผมคงตอบไม่ถูก


ถึงผมจะไม่อายกับเส้นที่ตัวเองเลือก
แต่น้องชายผมคงไม่คิดแบบนั้น
ถ้าวันนึงเขารู้ว่าผมทำงานแบบนี้…ผมคงกลายเป็นพี่ชายน่ารังเกียจที่น้องพร้อมจะตัดสายสัมพันธ์ได้ทุกเมื่อ


ผมขึ้นรถไฟฟ้าโดยที่ไม่ต้องเบียดเสียดผู้คนมากมาย โชคดีแค่ไหนแล้วที่ยังกลับทันรถไฟฟ้าเที่ยวสุดท้าย
ปกติถ้าผมเลิกงานตีสี่ ผมจะงีบที่ร้านจนถึงตีห้าครึ่งแล้วค่อยเดินออกจากซอยมาขึ้นบีทีเอส
กลับถึงหอหกโมงกว่าก็นอนจนถึง 10 โมง
11 โมงก็เข้าไปทำงานที่ร้านกาแฟจนถึง 6 โมงเย็น
หลังจากนั้นก็กลับไปอาบน้ำแต่งตัวมาทำงานที่คลับ


ทุกวันเวลา 5 โมงเย็น ในขณะที่คนอื่นยอมเบียดเสียดเป็นปลากระป๋องบนบีทีเอสเพื่อรีบกลับบ้าน
แต่ผมพึ่งจะออกไปทำงาน
ชีวิตผมวนลูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ ทุกวันไม่มีอะไรแปลกใหม่


หอพัก


“อ้าวววววว อีพริ้ม ทำไมกลับเร็วได้ยะ”เจ๊ซอนย่า สาวสองที่อยู่ข้างห้องผมทักขึ้นมา ขณะผมกำลังไขกุญแจห้อง


“วันนี้ไม่มีลูกค้า”


“ไม่มีลูกค้า แล้วจะเอาเงินที่ไหนกิน”


“เฮ้อออออ”ผมถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ


คงไม่ใช่แค่วันนี้ที่ไม่มีลูกค้า แต่ผมคงไม่มีไปอีกสักพักจนกว่าแผลบนหน้าผมจะหาย


งานโฮสต์ก็แบบนี้ วันไหนมีลูกค้าก็มีเงิน วันไหนไม่มีก็ไม่มีเงิน หาเงินกินกันวันต่อวัน ไม่มีเงินเดือนประจำ ไม่มีการการันตีเงินเดือนขั้นต่ำจากร้าน


ถ้าไม่ใช่ ‘ดาว’ แล้วอยากได้ลูกค้า ก็ต้องรีบไป ‘ยืน’ ตั้งแต่หัวค่ำ
ถ้ายืนแล้วไม่มีใครเลือกก็จะปลายเป็นของ ‘เน่า’ ประจำวัน ช่วงใกล้ๆร้านจะปิด พีอาร์ก็จะขออนุญาตลูกค้าเอา ‘เน่า’ ไปแจมตามโต๊ะ ถ้าลูกค้าใจดี อาจจะได้สัก 5-10 ดริ๊งเป็นเงินค่าขนมเล็กๆน้อยๆ


สำหรับคนที่เป็น ‘ดาว’ มักจะมีลูกค้าประจำ ก็สบายหน่อย ไม่ต้องรีบเข้าคลับตั้งแต่หัวค่ำ นัดลูกค้าตัวเองมากี่โมงก็ค่อยเข้าคลับตอนนั้นก็ได้


“ช่วงเงินขาด เจ๊แนะนำงานพิเศษให้เอาไหม?”


“งานอะไรครับ?”ผมถามอย่างสงสัย ช่วงนี้ได้ยินคำว่า ‘พิเศษ’ทีไร แล้วอดขนลุกไม่ได้ รู้สึกเหมือนกำลังถูกล่อลวงไปในทางที่ไม่ดียังไงไม่รู้


“งาน online ง่ายๆ รายได้ดี”


“รับคีย์งานในอินเตอร์เน็ตอะไรแบบนั้นเหรอเจ๊ อย่ามาหลอกผมเลย ผมเห็นข้อความแบบนั้นแปะตามไอจีจนเบื่อละ”


“ไม่ใช่ย่ะ ชั้นจะแนะนำให้แกรู้จักการเป็น sugar baby ตังหาก”


“อะไรบี้ๆนะเจ๊? เฟอร์บี้ผมไม่เลี้ยงหรอกนะ ไม่มีเงินซื้อ”


“ไม่ใช่ว้อออยยยยย!!! ฟังชั้นสิยะ”เจ๊ซอนย่าโวยวายเสียงปรอทแตกพร้อมกับเท้าสะเอวมองผมหน้าเหวี่ยง


“ฮ่าๆ หยอกเล่นหน่า”


“คนอุตส่าห์จะบอกบุญ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสิยะ”


“ครับๆ”ผมรับคำเจ๊แล้วรีบทำตาม ปกติผมชอบแกล้งให้เจ๊แกเหวี่ยงนิดๆ แกล้งแกแล้วสนุกดี แต่สงสัยถ้าแกล้งไปมากกว่านี้ วันนี้เจ๊แกคงโกรธจริง


“เข้า Play Store แล้วโหลดแอพ Sugar”


“นี่มันแอพอะไรเจ๊”ผมเปิดแอพมาแล้วถามเจ๊งงๆ มีแต่รูปผู้ชายให้จิ้มเลือกเต็มไปหมด


“แอพ Sugar เป็นแอพที่ให้ Sugar daddy หมายถึง เสี่ยเลี้ยง มาเจอกับ Sugar baby ซึ่งก็คือ เด็กเลี้ยง แบบแกไง”


“เจอยังไง? นัดเจอแบบนัดบอร์ดเหรอ?”


“ไม่ใช่ แอพจะสุ่มเด็กเลี้ยงให้เสี่ยเลือกคุย โดยจะสุ่มเด็กที่มีคาแรกเตอร์แบบที่เสี่ยกรอกข้อมูลขอไว้ตอนแรก ถ้ามีเสี่ยทักมาแกก็คุยๆไป ถูกใจค่อยนัดเจอ แต่ว่าอย่าไปถึงขั้นนั้นเลย หางานง่ายๆสบายๆทำดีกว่า ไม่ต้องเปลืองตัว”


“ผมว่างานง่ายๆ เงินดีๆมันไม่มีจริงบนโลกหรอกนะเจ๊”


“แต่งานนี้ง่ายจริง มันจะมีเสี่ยบางคนชอบพวก Sex chat Sex phone Sex live ถ้าแกอยากขายก็แค่ขึ้นหน้าชื่อว่า online เดี๋ยวเสี่ยก็ทักมาเอง เอามานี่ เจ๊ทำให้”เจ๊หยิบมือถือผมไปจัดการกรอกประวัติ อัพรูป พร้อมกับขึ้น online ขายให้เสร็จสรรพ


“เจ๊ว่ามันไม่ดูโรคจิตไปหน่อยเหรอ?”


“ถึงจะดูโรคจิต แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่ แอพนี้มีแต่ daddy รวยๆทั้งนั้น จะสมัครได้ต้องมีรายได้มากกว่า 200,000 ดอลล่าร์ แอพถึงจะ verify ตัวตนให้ แต่แกเป็น baby ดังนั้น แชทฟรีนะจ๊ะ”


“ไม่เอาหรอกเจ๊ งานแบบนี้ผมไม่ถนัด”ผมหยิบมือถือคืนมาก่อนจะเปิดประตู


“ไม่เลือกงาน ไม่ยากจนนะยะ แค่โชว์ของนิดๆหน่อยๆให้เสี่ยเสียน้ำก็ได้เงินละ”


“ขอบคุณในความหวังดีครับ ผมนอนละ”ผมบอกเจ๊แล้วรีบปิดประตู แต่เจ๊เอามือมากันไว้ก่อน


“ถ้าแกสมัครละยังไม่มีคนทักมาก็กดตรงฟังก์ชั่นโฆษณานะ เสียเงินเพิ่มนิดหน่อย แต่แอพจะโฆษณาแกให้แด๊ดดี้รู้จักเยอะขึ้น”


“โอ๊ย ไม่เอาเจ๊ ผอมนอนละ บัยส์”ผมรีบปิดประตูล็อคห้อง มือกด log out ออกจากแอพแต่ไม่ทันไรก็มีคนทักมา


V : ทักครับ


*ONLINE Pimp: ครับ


ผมตอบกลับไปแล้วได้แต่ถอนหายใจ เจ๊เล่นผมแล้ว ตั้งชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า online ไม่พอ
ยังเปลี่ยนชื่อผมจาก Prim เป็น Pimp ที่แปลว่า แมงดา อีก
มันแก้ชื่อยังไงละเนี่ย?


V : รับ Sex live พร้อมอุปกรณ์เสริมไหมครับ เรทเท่าไหร่?


*Online Pimp : ตอนนี้ยังไม่รับครับ ขอโทษด้วย


หลังจากวันนั้นที่เจ๊ซอนย่ามัดมือชก โหลดแอพหาเสี่ยให้ผม
ผ่านไป 7 วันคนที่ชื่อ วี ก็ยังทักผมมาทุกวัน
บางวันทักมาชวนคุยเรื่องสารทุกข์สุกดิบ ดินฟ้าอากาศทั่วไป แต่บางวันก็ส่งข้อความทะลึ่ง ลามกมาให้
ผมเองก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างแล้วแต่ความว่างของวันนั้น




ถ้าวันไหนเขาทักมาคุยดีๆ ผมก็ตอบดีๆ แต่บางวันที่ลามกจกเปรตมา บางทีผมก็ไม่ตอบ ถ้าวันนั้นอารมณ์เสีย ผมก็ตอบแบบกวนตีนๆไป บางทีก็หลุดด่าเขาไปแรงๆ แต่เขาก็ยังไม่หยุดทักผมมาสักที


ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา คืนแรกๆที่แผลยังไม่หาย ผมไม่มีลูกค้าเลย
แต่พอหลังจากได้พัก 3-4 วัน แผลหายดีแล้ว ลูกค้าก็กลับมาเลือกผมมากขึ้น
ไม่ต้องออกไปยืนขาแข็งหลายรอบจนเป็นของ ‘เน่า’ ประจำร้าน


V : ถึงหอยังครับ


*Online Pimp : ถึงแล้ว


V : คุยกันมาอาทิตย์นึงยังไม่ยอมผมอีกเหรอ ใจร้ายจัง


*Online Pimp : send a photo


ผมส่งรูปนิ้วกลางไปให้เขา


V : นิ้วกลางไม่เอา ขอ เอา ตูดได้ปะ


*Online Pimp : ออกไปซื้อกินไป เอาๆให้น้ำแตก จะได้จบๆ ไม่ต้องมาเงี่ยนแถวนี้


V : ไม่เอาหรอก เห็นหน้าคนอื่นละมันไม่ตั้ง แต่กับพริ้มอะ แค่แชทไปดูรูปไปก็น้ำซึมละ


*Online Pimp : ถามจริง หน้าผู้ชายอย่างกูเนี่ยมันน่าพิศวาสขนาดนั้นเลยเหรอ?


V : เปิดกล้องดิ เดี๋ยวชักให้ดู จะได้รู้ว่าอยากแค่ไหน


*Online Pimp : ขอให้อยากจนจุกอกตาย


ผมตอบแชทเขา แล้วก็อาบน้ำเตรียมตัวจะนอน น้องชายผมก็โทรมาหา


“มีอะไรหรือเปล่า โทรหาพี่แต่เช้า?”ผมเงยหน้ามองนาฬิกาที่บอกเวลา 7 โมงเช้า ปกติเวลานี้น้องผมยังไม่ตื่น


“โน๊ตบุ๊คผมพัง วันนี้ต้องเอาไปซ่อม พี่โอนเงินให้ผมสักหมื่นได้ไหม”


“พี่ไม่มีหรอก พึ่งจ่ายค่าหอของเรากับพี่ไป เหลือเงินติดตัวอยู่ 500”


“ถ้าพี่ไม่มีเงินแล้วผมจะทำงานยังไง ช่วงนี้อาจารย์ยิ่งเร่งๆงานอยู่ พี่อยากให้ผมได้ F งานชิ้นนี้เหรอ?”


“ยืมคอมเพื่อนก่อนได้ไหม? เดือนหน้าเงินเดือนออกแล้วพี่จะให้”


“เพื่อนผมก็ต้องใช้ทำงานปะ พี่อย่าถามโง่ๆดิ ใครมันจะไปให้ยืมคอม”


“ทำห้องคอมในห้องสมุดไม่ได้เหรอ?”


“สเปคคอมในห้องคอมมันต่ำ ทำงานออกแบบไม่ได้หรอก แปปๆก็ค้าง”


“จะเอาคอมไปซ่อมกี่โมง พี่จะโทรไปยืมเพื่อนให้”


“เที่ยง”


“โอเค เดี๋ยวพี่จัดการให้”


หลังจากวางสายก็เปิดดูเบอร์โทรในโทรศัพท์ตัวเอง เลื่อนขึ้นเลื่อนลงกี่รอบต่อกี่รอบ ก็ไม่มีใครพอที่ผมจะหยิบยืมได้เลย จะโทรไปขอเจ๊ก็เกรงใจ จนสุดท้ายผมก็นึกถึงเขา…


*Online Pimp : Sex live 10,000 บาท โอนตอนนี้ สนใจไหม?


V : ยังไม่ทันอยากจนขาดใจ พริ้มก็มาเสนอซะแล้ว ไม่ยากเลย


*Online Pimp : บล็อคนะ


V : หึๆ ขี้น้อยใจจัง ส่งเลขบัญชีมาสิ ให้ 20,000 เลยแต่ต้องมีอุปกรณ์เสริมนะ เอาไหม?


เงินก็อยากได้ แต่ใจก็กลัว เดาไม่ถูกว่าอุปกรณ์เสริมคืออะไร
แต่สุดท้ายความโลภก็บังตา


*Online Pimp : send a photo
ผมส่งเลขที่บัญชีตัวเองให้เขาแทนการตอบตกลง


V : send a photo
เขาส่งสลิปใบโอนออนไลน์มาให้
ผมจัดการโอนเงินครึ่งหนึ่งของที่ได้มาต่อให้น้อง


V : ขอที่อยู่หน่อยสิ จะให้ messenger ส่งของไปให้


*Online Pimp : ห้อง 304 หอพัก…


ผมพิมพ์ที่อยู่ส่งให้เขาไปแล้วก็พึ่งคิดได้ว่าไม่ควรให้ที่อยู่ละเอียดกับคนแปลกหน้า
เกิดเขาเป็นพวกโรคจิตตามผมมาถึงที่พักจะทำยังไง
เฮ้อออออ ความโลภมันทำให้คนหน้ามืดได้จริงๆ


V : คืนนี้ 2 ทุ่ม เรามาสนุกกันนะ


สนุกกับผีหนะสิ!


*Online Pimp : ให้ที่อยู่แค่ส่งของเท่านั้นนะ


V : ไม่ต้องห่วงหรอก เราชอบผ่าน vdo มากกว่า เร้าอารมณ์กว่ากันเยอะ


เขานี่มันโรคจิตเต็มขั้นจริงๆ ผมตัดสินใจผิดรึเปล่านะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-02-2018 20:17:42 โดย แม่พิเสือ »

ออฟไลน์ wanirahot

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
น้องเลวแน่เลย มาจิ้ดเดียวก็เกลียดแล้วอ่ะ

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
สนุกกกกกกกก อยากอ่านต่อแล้ว  :z3:

ออฟไลน์ PKT

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอออออออ. ใครเป็นsugar daddy

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ท่าทางจะเลี้ยงน้องแบบเปย์อย่างเดียว ต้องการอะไรจะเข้าเด๋วนั้น ดูแล้วน้องจะไม่สงสารพี่ตัวเองเลยนะ เอาแต่ตัวเองสบายอย่างเดียว  :serius2:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5074
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
รอชม

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 667
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
น้องนี่ชักยังไงๆละ ใช้เงินเกินตัวจัง
มาเร่งพี่เหมือนรวยมากทั้งๆที่บ้านล้มละลายนี่นะ

ออฟไลน์ แม่พิเสือ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
ตอนที่ 4


ผมนอนอืด พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงอย่างขี้เกียจจนถึงเที่ยง
วันนี้เป็นหยุดครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ผมไม่ต้องไปทำงานที่ร้านกาแฟ เนื่องจากพี่เจ้าของร้านหยุดตรุษจีน


พี่เจ้าของร้านกาแฟที่ผมทำงานอยู่ด้วยเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆน่ารัก พี่เขาชื่อ ‘ส้มโอ’
พี่ส้มโอเป็นคนใจดี เวลาลูกค้ามาซื้อกาแฟก็ชอบแถมขนมนมเนยที่พี่เขาหัดทำให้ลูกค้าเป็นประจำ
ผมเองก็ได้อนิสงค์นั้นไปด้วย ที่ห้องผมมีขนมให้ทานตลอด ไม่เคยขาด

ผมมองยอดเงินในบัญชีธนาคารที่พี่ส้มโอพึ่งโอนให้ 1,000 บาทเป็นเงินแต๊ะเอียอย่างดีใจ
ถึงจะเป็นจำนวนเงินที่ไม่ได้มากมายอะไร
แต่ผมก็ดีใจ
นานแค่ไหนแล้วนะ…ที่ไม่มีคนให้เงินผมด้วยความเอ็นดู โดยที่ผมไม่ต้องเอาตัวไปแลก


ผมพลิกตัวเหลือบไปมองด้านนอกหน้าต่างที่ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงแผดเผา
เที่ยงกว่าแล้วสินะ…ผมควรเลิกนอน แล้วลุกขึ้นมาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสำหรับวันนี้สักที
ผมลุกจากเตียง สลัดตัวขี้เกียจออกร่าง คว้าผ้าเช็ดตัวที่ตากอยู่ที่ระเบียงก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ


วันนี้วันหยุดทั้งที…ผมควรจะทำอะไรดีนะ?
ผมคิดคำถามเดิมวนไปตั้งแต่เริ่มอาบน้ำจนแต่งตัวเสร็จแล้วก็ยังไม่ได้คำตอบให้ตัวเองสักที
มีหลายสิ่งที่ผมอยากทำเหลือเกิน ผมอยากเรียนหนังสือ ผมอยากไปสังสรรค์กับเพื่อน ผมอยากไปกินอาหารในร้านดีๆ
แต่ทุกสิ่งที่ผมคิดมันล้วนเป็นไปไม่ได้
นี่สินะ…วิถีของคนไม่มีเพื่อน ไม่มีงาน และไม่มีเงินอย่างแท้จริง


ผมถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ประจวบเหมาะกับน้องที่ไลน์มาบอกพอดีว่ากำลังเอาคอมไปซ่อม
ช่วงนี้งานน้องคงยุ่ง ถึงได้รีบใช้คอมขนาดนี้…ไม่รู้ว่าหอเละเทะไปถึงไหน
ไปทำความสะอาดห้องให้น้องดูเป็นสิ่งที่พี่ชายอย่างผมควรทำมากที่สุด
ไม่ต้องมีเพื่อนไปด้วย แถมยังไม่ต้องเสียเงินไปกินร้านอาหารแพงๆอีก


ผมใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงโดยสารรถไฟฟ้า BTS ต่อรถไฟฟ้าใต้ดิน MRT ก็มาถึงหอพักของน้องชาย
หอพักนี้เป็นหอพักที่พึ่งสร้างขึ้นใหม่ ห้องค่อนข้างกว้าง สามารถวางโต๊ะดราฟขนาดใหญ่ได้
มีร้านสะดวกซื้อให้บริการอยู่ใต้หอ 24 ชม. เหมาะกับน้องผมที่มักจะหิวตอนดึกระหว่างทำงาน
สำหรับผมหอพักที่นี่ถือว่ามีทุกอย่างพร้อม เดินทางสะดวก แน่นอนว่าราคามันก็สูงตามไปด้วย
แต่เพื่อน้อง...พี่ชายอย่างผมต้องจ่ายให้ได้


ผมสแกนลายนิ้วมือผ่านประตูเข้าไปในหอ ขึ้นลิฟท์มาที่ชั้น 8 ก็ถึงห้องน้องชายผม
ผมหยิบคีย์การ์ดที่เตรียมมาสอดเข้าไปในประตูก่อนจะผลักเข้าไป


กลิ่นแรกที่ลอยมาปะทะจมูกผมคือกลิ่นอับ มีทั้งกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเสื้อผ้าที่ไม่ได้ซักผสมปนเปกันไป
สภาพห้องเรียกว่าแทบดูไม่ได้ ถ้าไม่บอกว่านี่คือหอพัก ผมคงคิดว่าเป็นกองขยะ
ประตูหน้าต่างทุกบานปิดไว้มิดชิด ไม่มีการเปิดระบายอากาศทิ้งไว้สักนิด
เสื้อผ้าที่ใช้แล้วถอดกองเกลื่อนทั่วห้อง ขยะและถุงขนมวางอยู่ทั่วทุกมุมของห้อง ทั้งที่โตะดราฟ โต๊ะเขียนหนังสือหรือแม้กระทั่งบนเตียงนอน


ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนกับสภาพตรงหน้า
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ห้องน้องเป็นแบบนี้
ผมบ่นเรื่องนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ทุกครั้งเราสองคนก็มักจะทะเลาะกัน เรื่องมักจะจบลงที่น้องยอมรับปากว่าจะปรับปรุงตัวใหม่ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่เคยดีขึ้น
สุดท้ายก็เป็นผมเองที่ถอดใจ ต้องแวะมาทำความสะอาดให้ทุกครั้งที่มีวันหยุด


ผมจัดการรูดผ้าม่านแล้วเปิดหน้าต่าง เปิดประตูที่ติดกับระเบียงเพื่อระบายอากาศ
เก็บเศษซากก้นบุหรี่ที่ตกอยู่เต็มระเบียงใส่ถุงดำ
จัดการเก็บกวาดกองขยะขนาดมหึมาที่ไม่รู้ว่ากองไว้ตั้งแต่ชาติไหนยัดใส่ถุงดำที่ผมซื้อเตรียมไว้ให้ในห้อง
แต่น้องไม่เคยหยิบมาใช้เลย
ผมขนขยะอยู่สามรอบกว่าจะทิ้งขยะที่ระเบียง ในห้องและในห้องน้ำหมด


ตอนเทถังขยะในห้องน้ำใส่ถุงดำแล้วเจอเศษซากถุงยางสามสี่อันในนั้นผมก็อดตกใจไม่ได้
ผมพยายามเข้าใจว่าเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงานมันคงเป็นเรื่องปกติของคู่รักสมัยนี้
แต่ผมก็อดห่วงไม่ได้
น้องผมยังเป็นนักศึกษาอยู่ รายได้ก็ยังไม่มี
ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง เด็กคนนึงที่ต้องเกิดมาบนความไม่พร้อมจะต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหน
ผมไม่อยากให้ใครมีชะตากรรมเหมือนผมอีกแล้ว


เฮ้อ! แต่อย่างน้อยการเจอซากถุงยางก็คงดีกว่าการเจอที่ตรวจตั้งครรภ์ขึ้นสองขีดละมั้ง
อย่างน้อยก็รู้จักป้องกัน


ผมหยิบผงซักฟอกเทราดที่ระเบียง จัดการขัดพื้นให้สะอาดเอี่ยมอ่อง
ล้างคราบเศษอาหารที่ติดอยู่ตามพื้น กำจัดคราบบุหรี่สีดำที่ริมระเบียงทิ้ง


หลังจากจัการที่ระเบียงจนสะอาด ผมก็มาขัดห้องน้ำ
ล้างจานที่วางไว้เต็มอ่างล้างหน้า ไม่รู้ว่าน้องผมกินไว้ตั้งแต่ชาติไหน


ผมทำความสะอาดไปก็ได้แต่ถอนหายใจไป พยายามบอกให้ตัวเองปลงแต่ก็ทำไม่ได้
เมื่อก่อนตอนที่บ้านเรามีพร้อม ที่บ้านจะมีแม่บ้านคอยจัดการเรื่องพวกนี้ให้
แต่ตอนนี้เราไม่เหลืออะไรแล้ว ผมเองก็ต้องหัดทำงานบ้านเอง
แต่น้องผมก็ยังเหมือนเดิม


ผมดึงผ้าปูที่นอนที่มีคราบเลือดติดอยู่ออกไปซัก
ดูก็รู้ว่าพึ่งผ่านกิจกรรมหนักหน่วงมาสดๆใหม่ๆ


ผมเก็บเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งเกลื่อนห้องใส่ตระกร้ารวมๆแล้วได้ 2 ตระกร้าเต็มๆ
ผมโยนเสื้อผ้าชุดลำลอง ชุดนอน กางเกงใน ชุดนักศึกษาลงเครื่อง แล้วขึ้นไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนใหม่ จัดข้าวจัดของในห้องให้เป็นระเบียบมากขึ้น


ผมเปิดตู้เย็นเพื่อจะหยิบน้ำเย็นมาดื่มแก้กระหาย แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า
สงสัยผมคงต้องไปซื้อของกินมาตุนไว้ให้น้อง


ผมเดินฝ่าแดดร้อนยามบ่ายไปซุปเปอร์มาเก็ตเล็กๆแถวนั้น ซื้อของใช้จำเป็นที่จดลิสต์มาว่าขาด
ซื้อขนมนมเนย มาม่า ปลากระป๋อง ไข่ไก่ ผลไม้ น้ำเปล่าไปให้ห้อง


สองมือของผมหิ้วของพะรุงพะรัง หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นมาจนเต็มหน้าผาก
รู้สึกเหมือนจะเป็นลมแดด เหนื่อยเหลือเกิน



ผมจัดการเก็บของสดไว้ในตู้เย็น เก็บของแห้งไว้บนชั้นวาง
หลังจากจัดการเก็บของทุกอย่างจนเสร็จ ยังไม่ทันเอนกายนอนบนที่นอนให้หายเหนื่อย
นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้บอกเวลาเครื่องซักผ้าปั่นเสร็จก็ดังขึ้น


ผมต้องจำใจลุกจากเตียงอย่างปฏิเสธไม่ได้
เอาผ้าขึ้นมาตากให้น้องจนหมด แล้วก็เจองานยักษ์ที่ต้องทำต่ออีก
ผมแทบเป็นลมเมื่อเปิดประตูตู้เสื้อผ้าเพื่อหาไม้แขวน ภายในนั้นมีเสื้อผ้าซักแล้วกองระเกะระกะเต็มไปหมด เหมือนยกผ้าจากราวตากผ้ามาโยนใส่ตู้ไว้เฉยๆ


ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
แต่ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร ทำต่ออีกนิดเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว
เวรกรรมนี้ผมสร้างด้วยตัวเอง ถึงพ่อแม่จะเลี้ยงน้องมาให้สบายเป็นคุณหนูมากแค่ไหน
แต่พอวันนึงที่เราลำบาก ผมควรบอกให้เขารับรู้และเผชิญหน้าสถานการณ์นี้ด้วยกัน


ผมผิดเองที่ทนเห็นเขารับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้
ผมผิดเองที่ตามใจเขามากเกินไปจนสุดท้ายมันก็กลับมาทำร้ายผมเอง


ผมหยิบโพสต์อิทมาเขียนข้อความแปะที่ฝาตู้เย็น


พี่ทำความสะอาดห้องให้แล้วนะ
เรื่องผู้หญิงพี่เข้าใจว่าวัยเราต้องมีบ้าง
อย่าลืมป้องกันทุกครั้งถ้ารักสนุก
พี่หาเงินเลี้ยงหลานอีกคนไม่ไหวหรอกนะ

ทำความสะอาดห้องบ้าง ถ้ายุ่งมากจนไม่มีเวลาก็ไลน์มาบอก
อย่าปล่อยให้ห้องเป็นกองขยะแบบนี้อีก

พี่พริ้ม


ผมเดินออกจากหอพักน้องด้วยเหนื่อยอ่อน เหนื่อยทั้ง…กาย เหนื่อยทั้ง…ใจ
อยากจะทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้ให้สาแก่ใจแต่ก็ทำไม่ได้


พอมาเห็นสภาพห้องน้องตัวเองแล้วก็อดคิดไม่ได้
เงินทุกบาทที่ผมหามาด้วยความเหน็ดเหนื่อย น้องคงไม่ได้เอาไปใช้เรียนอย่างเดียว
แต่คงเลี้ยงผู้หญิงด้วย
สังเกตุจากภายในห้องที่มีเสื้อผ้า ของใช้รวมถึงชุดชั้นในผู้หญิงที่ผมต้องเอาไปซักให้
ผมถอนหายใจกับการใช้เงินอย่างไม่รู้คุณค่าของน้องตัวเอง ฟุ้งเฟ้อแบบเด็กสมัยใหม่
เพื่อนมีอะไรก็ต้องมีให้ทัดเทียมเท่าเพื่อนโดยไม่ประเมินฐานะตัวเองเลย


บางทีมันคงผิดที่ผมเอง ผิดที่ผมให้เงินน้องใช้เต็มที่ ทำหน้าที่เลี้ยงดูเขาแทนพ่อแม่ พยายามหาทุกอย่างมาให้ตามที่เขาต้องการเหมือนตอนที่พ่อแม่ยังมีเงินอยู่
ในขณะที่ผมต้องประหยัดแทบตาย
เสื้อผ้าใหม่ก็ไม่เคยซื้อ ใช้เสื้อผ้าเก่าที่น้องเบื่อแล้วโละทิ้งมาตลอด 2 ปี
ในขณะที่น้องอยู่หอพักดีๆใจกลางเมือง ผมกลับต้องระเห็จตัวเองไปเช่าหอพักอยู่สุดสายปลายทางรถไฟฟ้า
อยู่ห้องพัดลมถูกๆ เดือนละ 3,500 บาท


บางทีก็อดน้อยใจไม่ได้
ทำไมผมต้องเกิดมาเป็น ‘พี่’ ด้วย
ถ้าผมเป็นน้องบ้าง ผมคงใช้ชีวิตสนุกๆ ตื่นเช้าไปเรียนหนังสือ ตกดึกกลับมาทำงานส่งอาจารย์เหมือนเด็กทั่วไป
ไม่ต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูใคร ไม่ต้องทำงานกลางคืน วันๆแทบไม่ได้นอนดีเพื่อหาเงินใช้หนี้

.
.
.

ผมกลับถึงหอพักตัวเองพบพัสดุกล่องใหญ่วางอยู่หน้าห้อง คงเป็นพัสดุที่วีส่งมาให้


ผมโยนพัสดุไว้ข้างเตียง แล้วทรุดตัวลงนอน ตอนแรกกะจะนอนเล่นๆพักสายตา
แต่สุดท้ายก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
ตื่นมาอีกทีตอนทุ่มนึงแล้ว


V : พร้อมโดน ‘เอา’ ยังครับ


*Online Pimp : ขออาบน้ำก่อน


V : อาบให้หอมๆ สะอาดทุกซอกทุกมุมเลยนะ


ผมถอดเสื้อม้วนเป็นก้อนกลมๆโยนลงตะกร้าผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวมาพันไว้ที่ขอบเอว
เดินเข้าไปอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน เผื่อเสร็จเรื่องแล้วจะได้นอนเลย


หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็มาทำแท้งเตรียมความพร้อมก่อนจะเจอศึกหนักในคืนนี้
ผมว่าวีต้องเล่นผมหนักแน่ๆ


ยังไม่ทันจะสองทุ่ม วีก็ทักผมมา


V : วีดีโอคอลมาหน่อยสิ


*Online Pimp : เร่งจัง ไม่เบี้ยวหรอกหน่า


ผมกด VDO call โทรหาเขา รอไม่ถึง 10 วินาที เขาก็รับทันที


ผมถือมือถือให้เห็นหน้าตัวเอง แล้วจ้องมองภาพในหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฎขึ้น
วีเป็นผู้ชายผิวเข้ม หน้าตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตากลมโตสีดำสนิทที่มองไม่ออกว่าตอนนี้เจ้าของดวงตาคู่นั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้ามองจากลักษณะภายนอกที่เห็นผมคิดว่าเขาเหมือนคนใต้


วีสวมเสื้อนักศึกษาที่ปลดกระดุม 3 เม็ดจนเห็นแผงอกที่มีขนปกคลุมอยู่ภายใน
ขนาดขนหน้าอกยังเยอะขนาดนี้ ไม่ต้องคิดเลยว่าขนที่จุดกลางลำตัวต่อลึงลงไปถึงท่อนเนื้อด้านล่างจะเยอะขนาดไหน


“พริ้มนี่น่าเอาอย่างที่ผมคิดจริงๆด้วย”เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ดูเป็นผู้ชายหื่นโรคจิตยังไงไม่รู้


ผมได้แต่มองตัวเองแล้วก็สงสัย ผู้ชายสูง 175 ซม หน้าตาปานกลาง มีกล้ามเนื้อแบบคนทำงานหนัก ผิวขาวเหลืองไม่ได้ขาวอมชมพู
มองตัวเองกี่ทีๆก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองน่าจะจัดอยู่ในไทป์ผู้ชาย ‘น่าเอา’ ได้เลย


ขนาดท่านยังไม่ได้ชอบแบบผมเลย ผมยังจดจำสีหน้าขัดใจของท่านตอนเห็นผมครั้งแรกได้ติดตา
จริงๆถ้าผมเชื่อผัวเจ๊ที่บอกว่าผม ‘ไม่ผ่าน’ ตั้งแต่แรกก็คงจบ
รูปร่าง หน้าตาแบบผมไม่ผ่านก็คือไม่ผ่าน


“เบื่อพวกหน้าตาดีแต่ไม่รู้จักตัวเองจริงๆ แกะพัสดุที่ส่งไปให้รึยัง?”


“ยัง”


“แกะสิ”


ผมเดินไปหยิบกล่องพัสดุที่โยนทิ้งไว้ข้างเตียงขึ้นมาเปิด ด้านในบรรจุของเล่นนานาชนิด
เยอะจนสงสัยว่าเขาไปหาของพวกนี้มาภายในเวลาแค่ครึ่งวันได้ยังไง
เป็นของที่ผ่านมือใครมาบ้างแล้วก็ไม่รู้…
ผมจะติดโรคไหมนะ?


“ไม่ต้องทำหน้ารังเกียจขนาดนั้นก็ได้ นี่ของใหม่ทั้งนั้น”


ผมหยิบกางเกงชั้นในลูกไม้สีดำออกมาจากกล่อง ด้านหน้าเหมือนกางเกงชั้นในของผู้ชายทั่วไป แต่ด้านหลังตัดแหว่งเป็นวงกลมไว้พอดีกับช่องทางรัก


“นี่มันเกินไปปะเนี่ย?”ผมใช้นิ้วจีบกางในขึ้นมาหน้ากล้อง ให้ตายเหอะ! ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาใส่ของพรรค์นี้


“ใส่ให้ดูหน่อยสิ”วีพูดพร้อมกับถอดเสื้อนักศึกษาออก เผยให้เห็นไหล่กว้าง หน้าท้องเป็นลอนกล้ามเนื้อ


ผมกัดริมฝีปากตัวเอง จะถอยตอนนี้คงไม่ทันแล้ว
เพราะความโลภหน้ามืดอยากได้เงินของตัวเองทั้งนั้นที่พาผมมาถึงจุดๆนี้ได้


“ข้อตกลงของเรามีเพียง online เท่านั้น ห้ามแคปหน้าจอ ห้ามอัดคลิป ห้ามมาหาที่ห้อง ถ้าวันไหนนายละเมิดกฎที่ชั้นตั้ง ขอให้พ่อแม่ตาย ตายายติดคุก”ผมเดินไปหยิบธูปขึ้นมาจุดก่อนจะสาปแช่งเขา ถึงมันจะดูไม่สุภาพ ไม่ควรทำ แต่ผมก็ยังไม่อยากมีคลิปเปลือยว่อนเน็ตให้เป็นภาระทางใจในอนาคต


“หึๆ ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?”


“ใช่”ผมตอบก่อนจะปลดผ้าเช็ดตัวสีขาวออกจากเอว หยิบกางในตัวบางขึ้นมาใส่


“ที่ขายแต่ online ไม่ยอมให้ออฟนี่เก็บรูไว้ให้ใคร”เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท


“เสือก”ผมตอบกลับเขาไปทันควันขณะรื้ออุปกรณ์ทุกอย่างออกมาวางบนเตียง เลื่อนโต๊ะมาที่ปลายเตียงเพื่อวางมือถือ


“หึๆ ดิบเถื่อนๆแบบนี้ก็ดี เราชอบ จะได้ไม่ต้องถนอมให้เสียเวลา”เขาพูดพร้อมกับยิ้มร้าย


หลังจากหาที่วางมือถือได้แล้ว ผมก็ขึ้นไปนั่งบนเตียง พิงหมอนที่วางซ้อนกันไว้


“พร้อมยัง”


“เอาสิ”


“ลิ้นร้อนๆของเราไล้เลียพริ้มจากปลายเท้า ลากสัมผัสขึ้นมาช้าๆจนถึงโคนขาด้านใน ฝ่ามือร้อนของเราค่อยๆบีบเค้นเบาๆ มือของเราปัดป่ายไปทั่วจนถึงเนินเหนือจุดกลางลำตัวของพริ้ม”ผมหยิบของเล่นที่เป็นลิ้นเทียม เปิดสั่นเบอร์แรงสุด แล้วทำตามที่เขาบอก


“เราค่อยๆจับขาพริ้มตั้งขึ้นแล้วแยกออก อ้าอีก…อ้ามากกว่านี้ อ้าให้เราเห็นรูร่านๆของพริ้มชัดๆ”ผมยกขาขึ้นมาชันเข่าแล้วอ้าขาออกจนเกือบเป็นเส้นตรง


“ลิ้นของเราค่อยๆไล้วนรอบสะดือพริ้ม พรมจูบที่เนินเนื้อเหนือกึ่งกลางลำตัว ลิ้นเราแตะไล้ลากจากโคนท่อนเอ็นของพริ้มจรดปลาย รู้สึกไหม? หื้มมมมม? รู้สึกถึงปลายลิ้นของเราที่ไล้ไปบนท่อนเอ็นของพริ้มไหม”เขาถามขณะที่ผมใช้ลิ้นเทียมไล้ไปบนท่อนเนื้อร้อน ผมกดลิ้นเทียมที่พื้นผิวขรุขระลงบนส่วนปลายแก่นกลางลำตัวจนมันตั้งโด่ขึ้นมา


“อือ…สักที”ผมตอบเขาอย่างขัดใจ เล้าโลมแบบอ่อนโยน ค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้มันก็ดี แต่มันตอบสนองความยากที่รุนแรงของผมไม่ได้


“ใจเย็นๆสิ พริ้มเห็นไวเบรเตอร์สีขาวที่เป็นลูกตุ้มอันใหญ่ไหม?”ผมหยิบเจ้าเครื่องสั่นได้มาไว้ในมือ ลองปรับสวิตซ์ดู


“เลื่อนลงมาที่ระดับต่ำสุด ปรับแรงแบบนั้นพริ้มพังกันพอดี เราอยากเล่นกับพริ้มนานๆนะ”ถึงเขาจะพูดให้ผมปรับลงมาที่ระดับต่ำสุดแต่ผมก็ไม่เชื่อเขา


ความอยากรู้อยากลองมันมีมากกว่า ของเล่นพวกนี้มันมีดีอะไรนะ?
ทำไมคนถึงชอบเล่นกับคู่นอน?
ผมจะเสร็จได้เพราะเจ้าพลาสติกคุณภาพต่ำพวกนี้ได้จริงๆเหรอ




ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ ทุกคำติชมน้าาาาา

ฝาก #พริ้มกับdaddy ในทวิตภพด้วยน้า

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-02-2018 20:19:04 โดย แม่พิเสือ »

ออฟไลน์ nonlapan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
ตัดได้โหดร้ายยยยยยยย :z3:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
อันตรายจริงนะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด