รักแล้วบอก ชอบแล้วจีบ #อ้อนรักเสือดุ ► บทส่งท้าย -จบแล้ว- (18.5.18)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักแล้วบอก ชอบแล้วจีบ #อ้อนรักเสือดุ ► บทส่งท้าย -จบแล้ว- (18.5.18)  (อ่าน 201033 ครั้ง)

ออฟไลน์ Januarysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
อ้อนแล้วรัก พี่เสือไม่ดุ กิ๊วววววววววววว
 :mew1:

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
น้องอ้อนรัก -พี่เสือดู ดีต่อใจมาก

ออฟไลน์ Mafiaziip

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
น้องมันน่ารักอ่ะ ชอบบบบบบบบบบบบบ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ caffeine_0258

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น้องอ้อนเด๋อด๋า..แต่น่ารัก รุกไวๆให้พี่เสือ(ดุ)ใจอ่อน    :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ merizel-rada

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-0
รักแล้วบอก ชอบแล้วจีบ
ตอนที่ 3



   “ซวยแล้ว...”

   “หืม...”

   “พวกมึง กูซวยแล้ว”

   “มีอะไรวะ”

   “มึง...”

   “...” ผมที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับกล้องตัวเดิมเพิ่มเติมคือรักมากขึ้นได้แต่ครางรับคำพูดของไอ้หลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อมองมันก็ต้องตกใจกับสีหน้าบูดบึ้งของอีกฝ่ายที่ส่งมาอย่างเปิดเผย “ปะ...เป็นอะไรวะ...”

   “พวกมึงไม่ฟังกู !”

   “เฮือก !”

   “ไอ้ตามใจเลิกแชทสาว ไอ้จั๊มมึงเงยหัวขึ้นมา ส่วนมึงไอ้เสือ !”

   “...!”

   “เลิกจับกล้องแล้วมารับฟังกูปรับทุกข์เดี๋ยวนี้ !”

   ผมกับอีกสองคนที่เหลือที่โดนคนที่นั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์ตะโกนกรอกหู จนต้องหยุดการกระทำทั้งหมดที่ไอ้หลงมันร่ายมายาวๆ แล้วนั่งตัวตรงดิ่งฟังคนตรงหน้า ขนาดไอ้จั๊มที่ว่าไม่สนใจอะไรยังต้องดีดตัวขึ้นมานั่งหน้าตาสะลืมสะลือ

   น่าสงสารเข้าไปอี๊ก...

   “ดีมาก !”

   “มีอะไรวะ”

   “กูจะโดนคัดออกจากตัวจริง”

   “กูรู้แล้ว” ผมตอบออกไปตามความจริง ซึ่งมันเคยบอกแบบนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ไอ้สองหน่อข้างๆ ก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย

   “เออ นั่นแหละ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น” ผม ไอ้ตามใจและไอ้จั๊มต่างหันมองหน้ากันอย่างงงงวยท่ามกลางสีหน้าเจ็บแค้นของคนพูด “มึงจำการแข่งบาสที่กูแข่งล่าสุดได้มั้ย”

   ไอ้ตามใจมันพยักหน้าเป็นคำตอบพลางพูดขึ้น

   “ที่มึงลากกูที่เล่นบาสเป็นน้อยนิดกับไอ้จั๊มที่เล่นบาสไม่เป็นเลยเข้าร่วมทีมใช่มั้ย ?”

   “เออ นั่นล่ะ”

   แล้วผมก็เสริม

   “ที่แพ้ราบคาบไม่มีชิ้นดี”

   “ไอ้...”

   ตามด้วยไอ้จั๊ม

   “ชัวร์...”

   “...” แล้วในที่สุดไอ้หลงมันก็เงียบไปมีเพียงใบหน้าที่แสดงความไม่พอใจออกมาเท่านั้น พวกผมทั้งสามคนเลยได้แต่ก้มหัวงุด ก่อนจะสะดุ้งเฮือก “เออ นั่นล่ะ !”

   คราวนี้คนที่เปิดประเด็นก็ทำหน้าอารมณ์เสียเต็มขั้น พร้อมกับหักนิ้วดังกร็อบๆ จนพวกผมที่เหลือได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ก่อนจะมองไอ้หลงที่ตอนนี้หายใจเข้าออกด้วยโทสะจนกระทั่งมันใจเย็นขึ้นและหันมามองทางพวกผมอีกครั้ง

   เฮือก...!

   “มึงรู้จักอ้อนรักใช่มั้ย”

   “รู้” ผม

   “เดือนวิศวะฯ อ่านะ” ไอ้ตามใจ

   “ที่มาจีบไอ้เสือ...”

   ผมหันไปมองขวับทางไอ้จั๊มก่อนที่มันจะแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้แต่นั่นก็ทำให้ไอ้ตามใจมันขำออกมา ก่อนจะดึงคนที่ทำท่าสะลึมสะลือเข้าไปยีหัวด้วยความหมั่นเขี้ยว

   โอเค กูให้อภัยก็ได้ !

   แดกลูกอมแป๊บ...

   “นั่นล่ะ มันเป็นน้องรหัสไอ้ซันและไอ้ซันมันก็ชวนไอ้เด็กนั่นเข้าชมรม”

   “อ่าหะ...”

   ไอ้ตามใจมันขานรับขณะที่ผมแกะเปลือกลูกอมและเอาหัวใจสีชมพูเข้าไปในปาก

   อ่า รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ กลิ่นหอมๆ ที่อบอวล...

   ฟิน ~

   “แต่ไอ้อ้อนรักมันไม่เข้า”

   คำพูดของไอ้หลงทำให้ผมที่ตอนแรกกำลังจะตั้งใจรับรสชาติที่ดีเยี่ยมและกินไม่เบื่อกับของที่อยู่ในปากต้องชะงักและคิดว่าค่อยไปอิ่มเอมที่อื่นแล้วกลับมาตั้งใจฟังไอ้หลงปรับทุกข์ดีกว่า ก่อนที่ไอ้ตามใจที่ทำท่าสนอกสนใจตั้งใจฟังจะเป็นคนถามขึ้นในสิ่งที่ผมสงสัยเช่นกัน

   “ทำไมวะ”

   “ไม่รู้”

   “...”

   “และกูก็ต้องกลายเป็นคนที่ชักชวนไอ้อ้อนรักเข้าชมรม”

   “ห๊ะ” ผมอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าคับแค้นใจของไอ้หลงตอนแรกเปลี่ยนเป็นเศร้าๆ ก่อนจะเงยหน้ามองมาทางพวกผม

   “ไอ้ซันมันบอกว่าถ้าไม่อยากโดนคัดออกจากตัวจริง ให้กูทำยังไงก็ได้ให้ไอ้อ้อนรักเข้าชมรม เพราะเด็กนั่นมันเก่งมาก และถ้าเข้ามามันจะช่วย ‘แบก’ กูที่เล่นกากสุดๆ ในทีมได้”

   ปั้ง !

   “เฮ้ย มึงไม่ได้เล่นกากขนาดนั้นนะ !!” ผมที่นั่งฟังน้ำเสียงเศร้าๆ ของไอ้หลงก็ต้องลุกขึ้นทุบโต๊ะดังปั้งกับคำดูถูกที่มันเล่ามาอย่างเจ็บใจแทน ซึ่งไอ้จั๊มกับไอ้ตามใจที่นั่งขนาบข้างผมต้องกระตุกแขนยิกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนที่ผมจะรู้ตัวก็หันไปหัวเราะแหะๆ กับพวกมันกับอารมณ์ที่ออกนอกหน้าจนคนอื่นๆ หันมามองแล้วนั่งลง พลางหันไปพูดกับไอ้หลงอีกครั้ง “มึงอย่าไปยอมนะเว้ย เหตุผลไร้สาระพันธุ์นั้น !”

   “เสือ กูจะทำอะได้วะ...”
 
   “ได้ดิ มันต้องได้ดิวะ !”

   ผมพูดอย่างอารมณ์ขึ้นพลางทุบกำปั้นตัวเองดังตุบๆ โดยไม่ทันได้หันไปสังเกตไอ้สองคนข้างๆ ที่ตอนนี้นั่งหัวเราะคิกอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มของไอ้หลงที่ปรากฎขึ้นมาชั่วพริบตาและแปลเปลี่ยนเป็นความเศร้าอีกครั้ง

   “เสือ”

   “ว่าไงวะ !”

   “มึงต้องช่วยกูนะเว้ย”

   “ห๊ะ”

   ผมที่ตอนแรกอารมณ์ขึ้นก็ต้องชะงักกับคำพูดนั่น พร้อมกับคำพูดของไอ้ตามใจและไอ้จั๊มที่ดังขึ้นข้างๆ อย่างขบขัน

   “เอ้าแล้วๆ”

   “ไม้ตาย...”

   “ช่วยอะไรวะ”

   “เสือ...” เสียงแผ่วๆ พร้อมกับแววตาเศร้าๆ ทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่ไว้ใจ “มึงคิดว่าคนอย่างกูจะสามารถชวนไอ้อ้อนรักคนเก่งคนนั้นได้เหรอวะ ขนาดพี่รหัสของมันยังชวนไม่ได้เลย...”

   “ไม่”

   “ถูก กูชวนไม่ได้ !” เสียงไอ้หลงมันตอบอย่างแข็งขันก่อนที่สายตาเศร้าๆ ในตอนแรกจะปรับเปลี่ยนเป็นปกติและหันมาจ้องเขม็งที่ผม “เพราะงั้นกูถึงต้องการให้มึงช่วย”

   “ห๊ะ ?”

   “ไอ้จั๊มไอ้ตามใจ !”

   “ครับ !”

   “จับ !”

   “เฮ้ยยยยยยยยยยยย !” แล้วในที่สุดผมก็ร้องเสียงหลงเมื่อไอ้คนตรงหน้ามันเผยธาตุแท้ออกมาหลังจากคำพูดนั้นจบลงพร้อมกับร่างของไอ้จั๊มกับไอ้ตามใจที่เข้ามาล็อกแขนผมไว้คนละข้างตามด้วยไอ้หลงที่ลุกขึ้นด้วยสายตาชั่วร้าย “พวกมึงทำเหี้ยอะไรกันเนี่ย !”

   “หึหึ”

   “ไอ้หลง ไอ้จั๊ม ไอ้ตวยคาม !”

   “จับมันไว้อย่าให้หลุด !”

   “ไอ้หลง ไอ้ง่าววววว ~!”

   “ไอ้เสือ !”

   “อะไรมึง ปล่อยกู !”

   “มึงต้องช่วยกู”

   “ช่วยห่าอะไรวะ !”

   “ไปชักชวนไอ้เด็กอ้อนรักเข้าทีมบาส !” เสียงประกาศกร้าวของไอ้หลงทำให้ผมชะงักกึกก่อนจะตอบออกไปอย่างเต็มปากเต็มคำ

   “ไม่เว้ย !”

   ผมที่ตอนนี้พยายามดิ้นให้หลุดออกจากการจับกุมของไอ้สองคนที่ขนาบอยู่ข้างๆ ก็อยากจะร้องไห้โฮออกมาดังๆ เมื่อพบว่าตัวเองที่เป็น ‘ผู้ชาย’ แท้ๆ แต่ทำไมไม่สามารถสู้แรงไอ้พวกนี้ได้ซักนิด นี่ผมต้องก้มหน้ารับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย
‘หน้าตาก็ไม่ได้ดีเด่ ตัวก็เตี้ยม้อต้อ’

   เตี้ยม้อต้อ...

   “กูไม่เตี้ยเว้ยยย กูสูงร้อยเจ็ดสิบแปด อีกสองเซ็นก็ร้อยแปดสิบ กูพลังกายเยอะดุจชายฉกรรจ์ ย้ากกกกกกกกกกก !!” ผมตะโกนเสียงดังพลางดิ้นสุดแรงโดยไม่อายคนรอบข้าง ก่อนจะต้องจบด้วยเสียงหอบหายใจของตัวเอง “แฮ่กๆ”

   “เลิกพยายามหรือยังครับเพื่อนเสือดุ” รอยยิ้มของไอ้หลงที่มองมาทำให้ผมถึงกับเบะปาก ก่อนที่พวกมันทั้งสามตัวจะหัวเราะออกมา

   “ถึงขนาดเอาส่วนสูงมาขู่เลยว่ะ”

   “กูสูงร้อยเจ็บสิบเก้า...”

   เออ จำไว้ จำไว้เลยพวกมึง !

   กูโกรธ !

   “ไอ้เสือ กูขอถามมึงอีกครั้ง ว่าจะช่วยกูมั้ย”

   ส่ายหัวรัวๆ

   “ไม่ !”

   “ได้ !” ในที่สุดไอ้หลงมันก็ยิ้มเยาะออกมาหลังจากที่ผมปฏิเสธไป ก่อนที่คนตรงข้ามมันจะลุกออกจากเก้าอี้ตัวเองและเดินมาทางผมอย่างองอาจ จนผมที่พยายามถดตัวถอยหนีก็ทำได้แค่คิดเพราะมีไอ้สองหน่อที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นขี้ข้าไอ้หลงจับไว้อยู่
 
   “มึงเลือกจุดจบแบบนี้เองนะเพื่อนเสือ”

   “อะ...ไอ้หลง มึงจะทำอะไรกู...”

   “หึหึ” เสียงหัวเราะชั่วร้ายของคนที่ก้าวเข้ามา โดยที่ตอนนี้ไอ้ตามใจและไอ้จั๊มมันจับผมให้เปลี่ยนท่าเป็นนอนลงกับม้านั่ง โดยที่ไอ้จั๊มนั่งทับขา ส่วนไอ้ตามใจจับแขนผมล็อกไว้โดยที่หัวของผมพิงอยู่ที่หน้าอกของมัน “เพื่อนเสือ ~”

   “อะ...ไอ้หลง ไม่เอา ไม่เล่นแบบนี้”

   “หืม มึงรู้เหรอว่ากูกำลังจะเล่นอะไร ?”

   “มึง มึง...”

   “ไอ้ตามใจ ถอดเสื้อมัน !”

   “ว้ากกกกกกกกกกกกก !!” ผมร้องโวยวายออกมาอีกระลอกจนตอนนี้ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อดันไปเห็น ‘อาวุธ’ ลับที่ไอ้หลงมันเตรียมมาจัดการกับผม “ไม่เอา ปล่อยกู ฮื้ออออ !”

   “เพื่อนเสือ กูรู้ว่ามึงต้องถูกใจของที่กูเตรียมมา ‘เล่นสนุก’ กับมึงแน่ๆ”

   “อะ...ไอ้หลง...”

   “หึหึ”

   ในที่สุด ‘อาวุธ’ สุดโหดของไอ้หลงที่ทำให้ผมกลัวจนขาสั่นน้ำตาคลอเบ้าก็ปรากฏออกมา มันแกว่งสิ่งนั้นไว้ในมือและเดินเข้ามาหาผมอย่างเหี้ยมโหด ตัวเองที่ตอนนี้ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนไปให้อีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง

   ไม่เอา

   ไม่เอาขนนก !

   “ไอ้หลง ไอ้จั๊ม ไอ้ตามใจ กูจะไม่ให้อภัยพวกมึงงงง !!”

   “เสือดุ กูจะถามมึงอีกครั้งว่ามึงจะช่วยกูมั้ย”

   “มึงจะให้กูช่วยยังไงวะ กูก็ไม่สนิทกับมัน คุยก็ไม่ได้คุย พี่มันก็ไม่ใช่ มึงคิดว่ากูช่วยมึงได้หรือไง !”

   “...”

   “ได้ๆ ไอ้หลง กูจะไม่ให้อภัยมึง แล้วแต่มึงเลย มึงจะใช้ขนนกอันเดียวมาทำลายความเป็นเพื่อนระหว่างเรา...”

   “อึก...”

   “ฮึก...ปล่อยกูไปเถอะ กูกลัวแล้ว” ผมพยายามดิ้นสู้แรงไอ้สองคนอีกครั้ง พลางส่งสายตาน่าสงสารไปหาคนที่ตอนนี้มีอาวุธอยู่ในมือ คนที่ตอนแรกปรับสีหน้าลงไปเพราะคำพูดของผมก็กลับกับมาฮึกเหิมอีกครั้ง

   “ไอ้เสือ กูรู้ว่ามึงไม่กล้าเลิกคบพวกกูหรอก !”

   “เออ กูไม่กล๊าาาา”

   “เฮ้ย แวกเสื้อมันออก !”

   “อ้ากกกกกกกกก ไอ้เหี้ย ไอ้หลง มึงไปตายซะไอ้ง่าววว !!”

   ผมที่ตอนนี้ดิ้นสู้สุดแรงหลังจากสัมผัสได้ถึงขนนุ่มนิ่มและ ‘จั๊กจี้’ สุดๆ สัมผัสเข้าที่หน้าอกแล้วลากขึ้นมาบริเวณลำคอจนขนทั่วร่างกายลุกเกรียวแล้วระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น

   “ฮ่าๆๆๆๆๆ ไอ้...เหี้ย...ฮ่าๆๆๆๆ หลง ฮื้อ !”

   เสียงผมฟังไม่ได้ศัพท์ คงจะมีแต่เสียงของไอ้ตามใจกับไอ้จั๊มเท่านั้นที่ดังประสานกันอย่างเมามันส์ ซึ่งผมตอนนี้น้ำตาไหลอาบแก้มไปเรียบร้อย

   อย่ามายุ่งกับคอกู๊ !

   “อะ...ฮ่าๆๆๆ ไอ้หลง...แค่กๆ ฮ่าๆๆๆ ลูกอม...ติด ฮ่าๆๆ คอ...แค่ก !”

   “ฮะ...เฮ้ย !”

   “แค่ก...อ๊อก ฮ่า...!”

   “ไอ้เสือ !!”

   ร่างของผมถูกไอ้สามหน่อที่ตอนนี้ทำหน้าตาตกใจสุดขีดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกมันช่วยดึงร่างผมขึ้นมาและเขย่าจนหัวสั่น จนในที่สุดลูกอมเม็ดโตที่ไหลลงคอไปกว่าครึ่งก็สำรอกออกมาจนได้

   “อ๊อก แค่ก !”

   “คายออกมาๆ !”

   ตุบ ตุบ !

   เสียงทุบหลังผมดังขึ้นเป็นพัลวันในขณะที่ปากอยากจะอ้าพูดว่าให้พอ แต่ตอนนี้กลับสำลักของในปากอย่างเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดลูกอมฮาร์ทบีสเม็ดโตที่ผมกินไปไม่ถึงครึ่งก็หล่นออกมาจากปากและลงไปตายบนพื้นไปอย่างอนาถ ผมที่มองของกินของโปรดตัวเองที่ตอนนี้คลุกขี้ฝุ่นไปเรียบร้อยก่อนจะเงยหน้ามองไอ้สามตัวที่เป็นต้นเหตุ

   “พวกมึง !!”

   “ไอ้เสือ !”

   “ไอ้...ไอ้หลงงง ปล่อยยยย !”

   ผมที่ยังไม่ทันจะอ้าปากด่าพวกมันก็โดนอีกฝ่ายกระโจนเข้ามาพร้อมกับคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของผมจนตัวเองตัวแข็งหดคออัตโนมัติ จะบอกว่าจุดนี้เป็นจุดตายของผมเลยก็ว่าได้

   อ๊ะ...อย่ากด จั๊กจี้สาดดดด !

   “ไอ้หลง ไอ้เด็กเชี่ยยย”

   “จะช่วยกูมั้ยห๊ะ ?”

   คราวนี้ไอ้ตามใจกับไอ้จั๊มไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วม พวกมันได้แต่มองมาทางพวกผมแล้วหัวเราะออกมาเท่านั้น คงจะมีแต่ไอ้หลงเท่านั้นที่ยังคงขยั้นขยอให้ผม ‘ช่วย’ เรื่องของมันเลิก ซึ่งผมเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเพราะตัวเองก็ไม่ได้สนิทอะไรกับไอ้อ้อนรักขนาดนั้น

   “ไอ้เสือแม่งน่าสงสารว่ะ”

   “สงสารก็มาช่วยดิวะ !”

   “กูแค่บ่นกับไอ้จั๊ม” ไอ้ตามใจมันหัวเราะร่าพลางหันไปพยักเพยิดกับไอ้จั๊มที่ตอนนี้คงจะตื่นเต็มตา มันได้แต่พยักหน้าหงึกๆ และหัวเราะออกมาเป็นครั้งคราว ผมเชื่อว่ามันคงอยากให้พวกผมเลิกเล่นเต็มทีเพราะเจ้าตัวจะได้นอนต่อ

   ไอ้จั๊ม กูรู้นะมึงคิดอะไร

   ว่าแต่ไอ้ห่าหลงนี่จะเอายังไงกับกูววววว !

   “ไอ้หลงมึงปล่อยกูเถอะ ห่าเอ๊ย กูจะขาดใจแล้ว กูไม่สนิทกับไอ้อ้อนรักจริงๆ”

   “มึงก็ลองดูก่อนดิวะ”

   “เออๆ กูลองให้ก็ได้วะ !”

   “จริงดิ !”

   “ปล่อยเลยไอ้ง่าว !”

   “อุ๊ นมขาว”

   “ขาวพ่อง ไอ้เหี้ยหลง !”

   “ไหนมาส่องหน่อยสิ ว่านมเสือมันมีกี่เต้า”

   “ไอ้เหี้ยหลง กูจะไม่ช่วยมึงแล้วนะเว้ย !”

   “โอ๋ๆ ฮ่าๆๆๆ”

   ผมมองคนที่ตอนนี้หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังในขณะที่มือของมันกำลังแง้มคอเสื้อของผมอย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งตอนนี้กลุ่มของผมกลายเป็นจุดเด่นไปแล้ว และพอหันไปหาไอ้สองคนที่เหลือก็เห็นว่าไอ้จั๊มมันอาศัยช่วงชุลมุนทิ้งหัวลงนอนบนตักไอ้ตามใจเรียบร้อย ตัวเองที่ก็ไม่ได้สนใจมันมากนักก็ได้แต่ภาวนาให้ไอ้คนที่จับผมอยู่มันยอมปล่อยผมซักที

   ปล่อยคอกูเถ๊อะ
   ...

   “พี่...”

   ผมที่กำลังง่วนอยู่กับการแกะมือไอ้หลงออกก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงที่เหมือนจะคุ้นหูแต่ก็ไม่คุ้นดังขึ้น ตามด้วยไอ้คนข้างๆ ที่ตอนนี้มันเองก็ชะงักเช่นกัน รวมถึงไอ้ตามใจที่ยังคงมีตัวตนอยู่ด้วย พวกเราทั้งหมดหันไปทางเสียงปริศนา ทุกการกระทำที่ทำอยู่หยุดลงทั้งหมด ก่อนจะเห็นว่าไอ้ ‘อ้อนรัก’ มันมายืนทำหน้ามึนอยู่ใกล้ๆ พอรู้ตัวอีกทีร่างกายของผมก็ถูกไอ้หลงผลักไปทางร่างสูงเจ้าของเสียงที่เข้ามามีส่วนร่วมกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว

   พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ไล่ตามหลังมา

   “ฝากด้วยนะมึง”

   เออดี

   ให้มันได้อย่างนี้สิ !

   “งะ...ไงมึง มาทำอะไรวะ”

   ผมที่เริ่มตั้งสติได้ก็เริ่มจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางต่อหน้าคนบางคน ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่มองการกระทำของผมแล้วมองไปด้านหลังที่พวกไอ้สามหน่อมันนั่งอยู่ โดยที่ตอนนี้ไอ้หลงมันเอาสมุดขึ้นมาวาดรูปเล่น ไอ้ตามใจก็กดแชทกับสาว ส่วนไอ้จั๊มนี่ไม่ต้องพูดถึง ปล่อยให้มันอยู่โลกของมันต่อไป

   ว่าแต่กลับสู่สภาวะปกติไวเกินไปหรือเปล่าวะ !

   “เสื้อ”

   ไอ้อ้อนรักมันไม่ตอบคำถามของผมได้แต่ยกนิ้วขึ้นมาชี้ปกคอเสื้อของผมที่หลุดลุ่ยด้วยฝีมือของไอ้สามตัวที่ตอนนี้พยายามออกจากโลกของผมกับคนตรงหน้า ตัวเองเลยได้แต่ยกมือขึ้นมาจับมันให้เข้าที่อย่างลวกๆ ก่อนจะเริ่มพูดต่อเพื่อเข้าเรื่องที่ไอ้หลงมันเคยขอ

   “อ้อนรัก...”

   “เสื้อ”

   และยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบคนตรงหน้ามันก็ขัดขึ้นมาคำเดิม ใบหน้าที่แสดงออกว่าขุ่นเคืองเล็กน้อยของมันทำให้ผมได้แต่เกาหัวงงๆ ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อมือหนายกขึ้นมาแล้วติดกระดุมคอเสื้อให้ผม

   “เฮ้ยมึง ไม่เป็นไร...แค่กๆ ไอ้อ้อนรัก !”

   ผมที่กำลังจะประท้วงก็โดนมือหนาที่ตอนนี้ติดกระดุมคอเสื้อให้ผมอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงเม็ดบนสุดที่ติดยากสุด มันจะขยับมือขึ้นเพื่อที่จะให้ตัวเองติดถนัดจนร่างผมต้องเขย่งตาม เสื้อก็รัดคอจนอึดอัด ใบหน้าของไอ้อ้อนรักตอนนี้ก็ขมวดคิ้วแน่นคงจะหงุดหงิดเมื่อไม่สามารถติดกระดุมให้ผมได้ซักที ซึ่งสภาพตอนนี้ดูเหมือนว่ามันกำลังหาเรื่องผมยังไงยังงั้น

   คือ...

   กูหายใจไม่ออก !

   ทำไมกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ กระซิกๆ

   “อ่า...”

   ในที่สุดขาที่เขย่งของผมก็กลับมายืนปกติ เมื่อไอ้อ้อนรักมันสามารถติดกระดุมคอเสื้อที่ผมไม่เคยติดเม็ดสุดท้ายนั่นจนได้ก่อนที่มันจะยิ้มออกเพื่อแสดงออกว่าเจ้าตัวพอใจในสิ่งที่ทำไปไม่น้อย
แต่มึงถามกูซักคำมั้ย

   ไอ้หมีเด๋อ !

   ผมจับคอเสื้อตัวเองอย่างไม่คุ้นชิน ใบหน้าตอนนี้คงอยากจะร้องไห้เต็มที พอหันไปหาไอ้สามคนที่นั่งนอนกันอยู่ก็เห็นพวกมันกลั้นขำกันอย่างเปิดเผยก่อนที่ตัวเองจะหันไปมองหน้าไอ้อ้อนรักอีกครั้ง
และยังไม่ทันพูดอะไรไอ้คนตรงหน้ามันก็หันหลังและเดินออกไปทันที

   ฮะ...เฮ้ย มึงจะมาทำให้กูงงและจากไปแบบงงๆ ไม่ได้นะเว้ย !

   “อ้อนรัก !” ผมรีบตะโกนเรียกชื่อของมันก่อนที่อีกฝ่ายจะหันกลับมา มันเอียงหัวเล็กน้อยแล้วทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

   “ลืม”

   ห๊ะ...

   คนตรงหน้าไม่รอให้ผมสงสัยกับคำพูดของมันมากนัก ก่อนที่มันจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบอะไรบางอย่างออกมาแล้วยื่นมาให้

   “อะไรวะ...”

   ผมมองของที่ถูกยื่นมาให้อย่างอึ้งๆ ก่อนจะรับมาแล้วมองดูอย่างพินิจ

   จดหมาย ?

   ผมมองซองจดหมายสีชมพูเรียบๆ ในมือพลางพลิกไปพลิกมาแล้วเงยหน้ามองคนให้อีกครั้ง ซึ่งมันก็มองตามของในมือผมแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมเช่นกัน ก่อนที่คนตรงหน้ามันจะเบือนหน้าหนีแล้วเกาแก้ม ผมตัวเองด้วยความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ผมที่มองท่าทีของมันเลยได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองมีภารกิจอย่างอื่นเลยได้แต่พับซองจดหมายอันนั้นเข้ากระเป๋ากางเกงไป

   “เออ อ้อนรัก !”

   “หา...”

   “เข้าชมรมบาสมั้ย ?”

   คำถามของผมทำให้คนตรงหน้าค่อยๆ หยุดอาการประหม่า ก่อนจะมองมาทางผมด้วยสายตาที่แพรวพราวแล้วตอบออกมาทันที

   “เข้า !”







   “ขอลาออก”

   “ห๊ะ”

   “เฮ้ย เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ”

   “ไอ้อ้อนรัก”

   “จะลาออก”

   เสียงเซ็งแซ่ที่ดังมาจากชมรมบาสทำให้ผมที่กำลังจะเดินออกจากโรงยิมและเพิ่งจะเอ่ยปากพูดกับคนที่สามารถพามาส่งถึงที่ได้สำเร็จว่า ‘จะไปชมรมถ่ายภาพ’ ก็ทำให้ไอ้อ้อนรักมันพูดว่าจะลาออกทันที ทำให้ผมแทบจะล้มคะมำลงไปกองกับพื้น เพราะกำลังไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนัก พอหันกลับไปอีกทีก็เห็นคนที่ตอนนี้ทำหน้าบูดบึ้งกำลังเดินตรงดิ่งมาทางผมตัวเองเลยต้องถอยหลังกูด โชคดีที่เพื่อนทั้งสองคนของมันคว้าตัวเอาไว้ก่อน

   “ไอ้เชี่ยอ้อน อะไรของมึงเนี่ย” สาวผมสั้นเปรี้ยวถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ตามด้วยผู้ชายตัวเล็กข้างๆ

   “นั่นดิ พวกกูอุตส่าห์พามึงมาส่งถึงที่”

   “กูจะลาออก”

   “ทำไม”
   
   คำพูดที่ดูจะปกตินั่นหันไปตอบเพื่อนตัวเอง แต่ทุกคนกลับถามขึ้นพร้อมกันอย่างสงสัย เพราะไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ รวมถึงผมด้วย ก่อนที่คำตอบของมันจะทำให้ผมลมแทบจับ

   “จะเข้าชมรมถ่ายภาพ”

   เออดี...

   สงสารกูหน่อยยย กูไม่ได้อยากเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องพวกนี้เล้ยยย

   ไอ้หมีเอ๊ย !

   “อ้อนรัก มึงไม่มีกล้อง !” แล้วเสียงแหลมๆ ก็พูดขึ้นพลางทุบไหล่ไอ้คนตัวสูงตุบๆ เพื่อเรียกสติ

   “เดี๋ยวซื้อ”

   และคำตอบที่แสนจะเรียบง่ายนั่นก็ทำให้ทุกคนแถบล้มไปกองรวมอยู่กับพื้น ผมที่ยืนมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ก็ได้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก อยากจะหยิบลูกอมขึ้นมากินให้ใจชื้นซะเหลือเกิน แต่ตอนนี้กลับทำได้แค่มองไปที่สถานการณ์ตรงหน้าที่มันไม่สมควรจะเกี่ยวกับผมซักนิดอย่างลำบากใจ ก่อนที่คราวนี้ผู้ชายร่างเล็กจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง

   “อ้อนรัก แต่มึงก็ต้องยอมรับความจริงอย่างหนึ่งด้วย...”

   “...”

   “มึงมันถ่ายรูปกาก ถ่ายหมายังได้แค่หาง เพราะงั้นมึงเข้าชมรมถ่ายรูปไม่ได้ !”

   “อึก !”

   แล้วผมก็แอบเห็นไอ้อาการสะดุ้งของมันน้อยๆ โดยที่ตอนนี้เจ้าตัวยอมเงียบแล้วก้มหน้าลงไปแล้วราวกับหมดหนทางต่อสู้ ซึ่งผมก็ได้แต่มองมันอย่างนึกสงสารใจก็อยากจะขำออกมา แต่ถ้าปล่อยออกมาตอนนี้คงกลายเป็นจุดเด่นไปอีกคนแน่ๆ

   ไม่เอา เรื่องนี้เสือดุจะไม่ยุ่ง

   “มึงจัดการหวานใจมึงเลย” อยู่ๆ ไอ้หลงมันก็เข้ามากระแซะผม

   “หวานใจพ่อง...”

   ผมที่กำลังกระซิบกระซาบด่ากันกับไอ้หลงก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงของใครบางคนดังขึ้น

   “อ้อนรัก !”

   “ครับพี่ซัน...” น้ำเสียงที่หดหู่ของไอ้อ้อนรักทำให้สาวหลายๆ คนที่ยืนมองอยู่คงอยากจะเข้าไปโอ๋มันเต็มทีแต่ก็ต้องอยู่กับที่เมื่อคราวนี้ไอ้ซันพี่รหัสของไอ้อ้อนรักและมีดีกรีเป็นพี่ว้ากออกโรงเอง

   “อยู่ๆ มึงก็มาสมัครชมรม แล้วอยู่ๆ มึงก็จะออก มึงต้องการอะไรห๊ะ !” น้ำเสียงที่ดูยังไงก็ไม่พอใจคนตรงหน้ามากๆ ทำให้ทุกคนในโรงยิมต่างสะดุ้ง ยกเว้นแต่เจ้าของเรื่องที่ตอนนี้มันเงยหน้ามึนๆ ของมันมองไอ้ซันอย่างไม่สะทกสะท้าน “นี่มึงตั้งใจจะกวนตีนกูเหรออ้อนรัก !”

   “เปล่าครับ”

   “แล้วทำไมมึงไม่ตอบ !”

   “กำลังเรียง”

   “ห๊ะ”

   “พี่ ใจเย็นๆ มันหมายถึงกำลังเรียงคำพูด” คราวนี้คนข้างๆ ไอ้อ้อนรักเป็นคนพูดขึ้น ซึ่งมันก็พยักหน้าตาม แต่ดูเหมือนไอ้ซันมันจะอารมณ์เสียไม่น้อย เพราะตอนนี้มันถึงกับกุมขมับ ผมเลยได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างเข้าอกเข้าใจ

   ปวดหัวใช่มั้ยล่ะมึง

   “โอเค อ้อนรัก มึงไม่ต้องเรียงแล้ว มึงพูดออกมาเลย คำตอบที่มึงคิดได้ตอนนี้” ในที่สุดดูเหมือนกัปตันทีมบาสจะทนไม่ไหวถึงกับตัดบทแล้วมองมาที่ไอ้อ้อนรักอย่างต้องการคำตอบ ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่รอให้คนตั้งคำถามรอนานเมื่อเขาอยากรู้คำตอบที่มันไม่ต้องเรียบเรียง

   คำตอบที่อยู่ในใจของมันอยู่แล้ว

   “เสือ”

   “...”

   “ที่มาสมัครชมรมบาส...”

   “...”

   “และลาออกเพื่อไปสมัครชมรมถ่ายภาพ”

   “...”

   “ก็เพราะอยากอยู่ใกล้”

   “...”

   “อยู่ใกล้...”

   ไอ้อ้อนรักมันพูดซ้ำ ก่อนจะที่ใบหน้าของอีกฝ่ายมันจะขึ้นสีเรื่อขึ้นมา ทำให้เพื่อนมันที่อยู่ข้างๆ ต่างยกมือขึ้นมาพัดเพราะอาการของมันน่าเป็นห่วงพอสมควร ส่วนผมที่ยืนฟังก็มือเย็นเฉียบตั้งแต่ได้ยินคำตอบคำแรก ก่อนที่อีกฝ่ายมันจะพูดต่อเสียงเบา

   ...

   “อยากอยู่ใกล้พี่เสือดุ”

   ปุ้ง ~

   ดูเหมือนเรื่องนี้เสือดุจะไม่ยุ่งไม่ได้แล้วแหละ...

   ระเบิดไปแล้ว ใจกู...



----------------------------
ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นท์ค่ะ  :hao5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-09-2017 19:21:28 โดย merizel-rada »

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
โอ๊ยยยย.........หลงรักอ้อนรักไปแล้ว  :mew1: :mew1: :mew1:
ตามติด อยากอยู่ข้างๆ เสือดุตลอด  :ling1: :ling1: :ling1:

ชวนเข้าชมรมบาสก็เข้าทันที
พอเสือจะไปชมรมถ่ายภาพก็ลาออกทันทีอีกเหมือนกัน
พี่ซัน จะปวดหัวก็ไม่แปลกและ

อ้อนรัก เสือดุ  :กอด1: :กอด1: :กอด1:
รออ้อนรักเสือดุตอนใหม่  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
แบบนี้พี่เสือดุคงต้องรับเป็นผู้จัดการส่วนตัวอ้อนรัก

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
โอย น่ารักอะไรอย่างนี้นะ  :o8:

ออฟไลน์ uyong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
พี่เสือทำไงดี รับเป็น ผจก กับช่างภาพ ประจำชมรมไปเลย :o8:

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
สงสารอ้อนรักอ่ะ ก็แค่อยากอยู่ใกล้พี่เสือ ทำไมต้องมาบังคับกันด้วย งืออ
ตอนนี้มีหวงพี่เสือด้วย ทุกทีเจอพี่เสือทีไร ประหม่าทุกที
คราวนี้เล่นจับพี่เสือแต่งตัว ติดกระดุม เป็นตุ๊กตาเลย 555
มีการให้จดหมายสีชมพู แต่พี่เสือคงไม่ลืมไว้ในกางเกงจนไปซักหรอกนะ
สงสารอ้อนรักแย่เลย

ตอนนี้ ทำไมเราจิ้นตามใจกับจั้มอ่ะ คราวที่แล้วไปห้องน้ำก็ต้องลากจั๊มไปด้วย
คราวนี้ยังยีหัวด้วยความหมั่นเขี้ยวอีก มีนอนหนุนตักกันด้วยอ่า >////<
รอตอนต่อไปจ้า ขอบคุณคนเขียนนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
อยากอยู่ใกล้พี่เสือดุ  ......เรากรีดร้องหนักมาก  อ้อนรักน่ารักมาก

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
อ้อนรักช่าง..ตะมุตะมิ ชอบๆๆๆๆๆๆ  :z1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-09-2017 21:13:54 โดย ืniyataan »

ออฟไลน์ Januarysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ประกาศๆๆ MVP ของชมรมบาส ณ นาทีนี้ได้แก่...แท่น แทน แท๊น   พี่เสือดุ!
เนื่องจากน้องอ้อนรักรีเควสอยู่ใกล้ๆ พี่เสือดุคนเดียวเท่าน้านนนนนนน
 :hao7:

ฮาถ่ายหมาเหลือแค่หาง เก่งนะนั่นน่ะ

ออฟไลน์ Daramin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 969
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1035
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
โถ น้องอ้อนลูก ทำไมน่ารักน่าเอ็นดู  :กอด1:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2

ออฟไลน์ caffeine_0258

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2

ออฟไลน์ merizel-rada

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-0
รักแล้วบอก ชอบแล้วจีบ
ตอนที่ 4



   ดูเหมือนเหตุการณ์วันนี้จะผ่านไปด้วยดีเมื่อผมสามารถเกลี่ยกล่อมให้ไอ้อ้อนรักมันอยู่ชมรมบาสได้โดยใช้เหตุผลตามความจริงที่ว่าผมแวะเวียนมาที่นี่บ่อยกว่าชมรมตัวเอง มันเลยยอมตอบตกลงแต่โดยดี และตอนนี้ผมก็กลับมาสิงสถิตอยู่ที่หอด้วยสภาพร่างกายที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยนัก

   อยากจะหลับเต็มที...

   ติ๊ง...

   เสียงแชทที่ดังมาจากโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ที่หัวนอนทำให้ผมที่ตอนแรกซุกหน้าลงกับหมอนได้แต่เอื้อมมือควานหาเครื่องมือสื่อสารเล็กๆ นั่น ก่อนจะลืมตามองแชทที่แจ้งเตือนขึ้นก็พบว่าเป็นแชทจากเดอะแก๊งของผมเอง


   กี่กาหลง : พวกมึง ไปแดกเตี๋ยวกันมั้ย

   คามตวย : ที่ไหนวะ

   จ๊าวตูดรั้ม : ไป

   คามตวย : ไม่ทราบว่า ‘สำปวดเหือ’ ที่อ่านแล้วไม่ตอบนี่ยิ่งเหรอครับ

   สำปวดเหือ : เออ


   ผมตอบไปแค่นั้น ก่อนจะขมวดคิ้วกับไอ้ชื่อเล่นที่แสนจะสิบแปดบวกของพวกเรา ซึ่งไม่ต้องถามว่าใครเป็นคนคิดเป็นคนตั้งให้ คงจะเดาได้ไม่ยากว่ามันคือไอ้ตามใจคนเดิม เพิ่มเติมคือความจังไร ส่วนชื่อของมันนี่รู้สึกว่าจะเป็นไอ้จั๊มตั้ง

   คามตวย

   เรียบง่ายดี

   แต่ทำไมของพวกกูมันถึงได้ดูไม่ดีอย่างนี้วะ !


   กี่กาหลง : อยากแดก

   กี่กาหลง : อยากแดกกกก


   ผมที่อ่านแชทโดยไม่ได้ตอบและใช้นิ้วเลื่อนไปเลื่อนมาเท่านั้น ไม่นานคนที่โดนเมินก็จัดการแท็กเฟสของเดอะแก๊งพวกผมเข้ามาจนครบพร้อมกับแคปชั่นที่บ่งบอกว่าร่างกายของมันต้องการ ‘ก๋วยเตี๋ยว’ ขนาดไหน


   หลง มารัก กับ ตามใจ ไม่ตามเธอ และคนอื่นๆ อีก 2 คน

   สุขใดเล่า จะสุขเท่าได้กินก๋วยเตี๋ยว

   #เตี๋ยวดอททอม #จะแดกไม่แดกไม่แดกกูตบ

   เมื่อซักครู่


   เออดี ให้มันได้อย่างนี้สิ...

   ผมกดว้าวใส่สเตตัสของไอ้หลงก่อนจะทิ้งหัวซุกลงกับหมอนอีกครั้ง เพราะตอนนี้ไม่อยากลุกไปไหนซักนิด ก่อนจะเห็นแชทที่เด้งมาอีกครั้งเมื่อพวกมันนัดแนะเวลาเจอกันและสถานที่ก็ไม่ไกลจากหอผมมาก มันเป็นร้านประจำที่ชื่อว่า ‘เตี๋ยวดอททอม’ เพราะเจ้าของร้านแกเป็นทอมหน้าตาดีแถมแฟนยังสวยสุดๆ พวกผมเลยชอบไปนั่งส่องแฟนแก...

   เอ่อ นั่งกินก๋วยเตี๋ยวนั่นล่ะ

   นิ้วของผมสไลด์หน้าจอดูสเตตัสในเฟสบุคเพลินๆ ด้วยดวงตาจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ก่อนจะเห็นว่าใครบางคนเพิ่งอัพสเตตัสไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว


   อ้อน แล้วรัก รู้สึก คิดถึง

   อยากอยู่ใกล้...

   2 นาทีที่แล้ว


   ผมกดถูกใจสเตตัสนั้น ก่อนจะผงกหัวขึ้นมาและเริ่มอัพสเตตัสแรกของตัวเองวันนี้บ้าง ซึ่งมันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกเท่านั้น


   เสือ ไม่ดุ รู้สึก งงกับหมี

   เมื่อซักครู่


   เมื่ออัพเสร็จผมก็กดรีหน้าฟีดรัวๆ ไม่นานการแจ้งเตือนเฟสบุคที่นอกจากการกดไลค์ก็เกิดขึ้น และผมก็กดเข้าไปดูมันทันที


   ตามใจ ไม่ตามเธอ เห็นหมีหนูไหม เห็นหมีไหมหนู ~

   เสือ ไม่ดุ ตามใจไม่ตามเธอ พ่อง
   

   ผมตอบคอมเม้นท์ที่แสนกวนประสาทนั่น ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วเปิดแชทที่พวกมันคุยกันก็พบว่ามันนัดกันตอนหกโมงครึ่งทำให้ผมรีบลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบลวกๆ เป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ แล้วออกจากหอไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำ ซึ่งเดินไม่ถึงสิบนาทีผมก็สามารถพาร่างของตัวเองมาถึงที่ร้านได้ก่อนใคร และในขณะที่รอไอ้สามหน่อที่เหลือผมก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ภายในร้าน

   ไอ้อ้อนรัก

   ผมมองไปที่ร่างสูงโปร่งที่โดดเด่นกว่าใครโดยตอนนี้มันกำลังสไลด์หน้าจอโทรศัพท์พลางขมวดคิ้วโดยที่ไม่แตะต้องชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าซักนิด ปล่อยให้เพื่อนร่วมโต๊ะจกลูกชิ้นบ้าง หมูบ้าง จนผมที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ได้แต่นึกสงสาร และเมื่อเจ้าตัววางโทรศัพท์แล้วหันมาหาชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้ามันก็ทำหน้าตกใจ

   ให้มันได้อย่างนี้สิ

   ผมส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันมามองหาเพื่อนของตัวเอง ซึ่งไม่ต้องเสียเวลาส่องมากนักพวกมันทั้งสามตัวที่อยู่หอเดียวกันก็พากันเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวาย

   “ว่าไงครับไอ้สำปวดเหือ แชทก็ไม่ค่อยตอบ เอาแต่บ่นหาหมี แต่นี่ดันมาถึงคนแรกเลยนะ”

   “พูดมาก” ผมที่ขมวดคิ้วมองไอ้ตามใจที่มาถึงก็พูดจากวนประสาทผมทันที ก่อนที่ตัวเองจะหันไปหาไอ้หลง “กูมาถึงคนแรก เพราะฉะนั้นคนชวนเลี้ยงนะครับ”

   “ไม่เกี่ยวเลยสาดดดด” ไอ้หลงมันปฏิเสธทันทีก่อนจะเข้ามาตะคุบหัวผม

   “ไอ้เหี้ยหลงงงง”

   แล้วในที่สุดศึกตีกันระหว่าง กี่กาหลง กับ สำปวดเหือ ก็เกิดขึ้น ผมที่พยายามทึ้งร่างผลักร่างของไอ้หลงออกจากตัวอยู่ซักพักใหญ่ๆ แต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งพวกเราทั้งคู่หอบเหนื่อยและเลิกเล่นไปเองพร้อมกับร่างสาวสวยที่เห็นพวกผมยืนเกะกะกันหน้าร้านอยู่นาน เธอเลยเดินเข้ามาหาพร้อมกับสายตาดุๆ พวกผมเลยได้แต่เดินเข้าไปหาที่นั่งด้วยใบหน้าสลด

   และมันก็ดันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากไอ้หมีเด๋อด้วยนี่สิ

   เมื่อพวกผมหาที่นั่งกันเรียบร้อย พวกเราก็ต่างสั่งเมนูประจำของตัวเอง ซึ่งของผมจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กต้มยำไม่ใส่ถัวงอก ไม่ใส่กระเทียม ส่วนไอ้พวกที่เหลือก็กินแตกต่างกันไป

   “นั่นมันไอ้อ้อนรักนี่หว่า...”

   เสียงของไอ้หลงดังขึ้นพร้อมกับมองไปที่โต๊ะที่อยู่ถัดออกไปไม่ห่างนัก ทำให้ผมมองตามก็เห็นว่าไอ้อ้อนรักมันกำลังกินก๋วยเตี๋ยวในชามตัวเองโดยที่มือก็กดสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย และคาดว่ามันเองก็ยังไม่เห็นพวกผม

   “แล้วนั่นมันน้องยี่หวาสุดสวยของกู...”

   และน้ำเสียงเศร้าๆ ของไอ้ตามใจก็ดังมาติดๆ

   “สวย...”

   “เออ”

   คำพูดของไอ้จั๊มทำให้ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเมื่อมองดาววิศวะฯ อย่างพินิจ ซึ่งเธอสวยมากจริงๆ ทุกอย่างดูมีเสน่ห์ไปหมด ทั้งการกระทำที่มั่นใจ คำพูดที่หวานหู ไหนจะรอยยิ้มที่น่ารักสุดๆ นั่นอีก

   “ชาตินี้กูจะมีสิทธิ์ได้แฟนสวยแบบนี้มั้ยวะเนี่ย” คำพูดเบาๆ ของผมทำให้ไอ้สามหน่อที่เหลือหันมามองขวับ

   “ไม่” ไอ้จั๊ม

   “ไปนอนฝันนะมึง” ไอ้หลง

   “แฟนสวยไม่น่าได้ แต่แฟนหล่อน่ะไม่แน่” ไอ้ตามใจ

   เดี๋ยวนะ...

   “แฟนหล่อห่าอะไร” ผมหันไปขมวดคิ้วมุ้นใส่คนที่ตอนนี้ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนที่พวกผมจะต้องสะดุ้งเมื่อเสียงผู้หญิงห้าวๆ ดังขึ้น

   “โต๊ะแปดเมนูสุดท้ายที่เขียนมานี่อะไรนะ พอดีเมนูเปียกน้ำ !”

   พึบ !

   “เส้นเล็กต้มยำไม่งอกไม่กระเทียมครับ !”

   ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่าคำพูดที่ว่านั่นหมายถึงตัวเอง ทำให้ร่างกายลุกขึ้นยืนอัตโนมัติและตะโกนเสียงดังกลับไป ซึ่งการกระทำนั้นก็ทำให้คนทั้งร้านต่างหันมามอง

   ขอย้ำว่าทั้งร้าน...

   เชี่ย อาย...

   “อ้าว ของเสือเหรอ โทษที เมนูเปียก เดี๋ยวพี่ทำให้”

   “คะ...ครับ...”

   ผมตอบออกไปเสียงเบาในขณะที่ตอนนี้หน้าชาไปแล้วกว่าครึ่ง ก่อนจะหันไปเห็นว่าไอ้อ้อนรักมันกำลังจ้องมองมาทางผมด้วยสีหน้าอึ้งๆ ทำให้ผมได้แต่อ้าปากพะงาบๆ และเมื่อผมกำลังยกมือขึ้นทักทายมันเพื่อกลบอาการประหม่าก็โดนไอ้ตามใจมันกระตุกแขนซะก่อน

   “สั่งแล้วก็นั่งดิวะ จะยืนหาพระแสง มันบังพัดลม !”

   ร่างของผมโดนกระตุกแรงๆ จนกลับมานั่งที่เดิม ซึ่งตัวเองก็หันไปทางไอ้คนที่กำลังทำท่าพัดมือใส่หน้าผมเลยตบหัวมันไปแรงๆ หนึ่งที

   “โอ๊ย อะไรวะไอ้เสือ !”

   “หมั่นไส้”

   และนั่นคือเหตุผล

   ผมกับไอ้ตามใจทำท่าจะตีกันอยู่ลอมล่อโชคดีที่ไอ้จั๊มคอยห้ามอีกคนไว้ไม่งั้นพวกผมคงตีกันกลางร้านแน่ๆ และคงไม่ลืมที่จะลากไอ้หลงอีกคนเข้ามากระทืบซ้ำเพราะมันคือตัวยุยงดีๆ นี่เอง

   “เอ้า ก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว ไอ้สี่สหายทั้งหลาย”

   ไม่นานเสียงของพี่ ‘หวาน’ เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวที่หน้าตาไม่หวานอย่างชื่อก็เดินมาพร้อมกับก๋วยเตี๋ยวชามยักษ์สี่ชามที่ส่งกลิ่นหอม ทำให้เหตุการณ์ทุกอย่างบนโต๊ะยุติลงพร้อมกับเสียงของพวกผมที่ร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

   “ว้าวววววว ~”

   “ส่วนนี่ของเสือ พี่ทำให้พิเศษเพื่อชดใช้กับความผิดพลาดเมื่อซักครู่” ก๋วยเตี๋ยวหน้าตาหน้ากินและมีปริมาณมากกว่าคนอื่นๆ ทำให้ผมตาลุกวาวท่ามกลางความอิจฉาของเพื่อนๆ ร่วมโต๊ะ

   “หูย จริงดิพี่ ใจดีสุดๆ”

   “แต่คิดตังค์เพิ่มนะ”

   ผมที่ตอนแรกยิ้มกว้างก็ต้องหุบยิ้มฉับแล้วเงยหน้ามองสาวหล่อเจ้าของร้านที่ยักคิ้วให้ผมสองทีแล้วเดินจากไปทำหน้าที่ตัวเองท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของไอ้พวกสามหน่อที่เหลือ

   เออดี เออดี ให้มันได้อย่างนี้สิ !

   ผมตักเครื่องปรุงด้วยสภาพน้ำตาตกใน ซึ่งไอ้สามตัวที่เหลือก็ไม่ต่างกัน มันเริ่มพากันพูดเรื่องไร้สาระและตั้งคำถามคนละหนึ่งคำถามเหมือนอย่างเคย เพราะพวกเราทั้งสี่คนจะตั้งกฎว่าให้ตั้งคำถามซึ่งกันทุกวัน จนมันก็กลายเป็นเรื่องสนุกประจำวันไปทันที ซึ่งคิววันนี้คือผมถามไอ้หลง ส่วนไอ้จั๊มเป็นคนถามผม เพราะฉะนั้นวันนี้ผมเลยสบายใจเป็นพิเศษเพราะไม่ต้องกลัวว่าจะโดนถามคำถามแปลกๆ บางทีมันอาจจะถามแค่ว่า ‘กินข้าวหรือยัง’ ก็ได้

   เชื่อเถอะ มันเคยถามคำถามนี้ในเวลาแบบนี้จริงๆ

   “ไอ้ตามใจ มึงได้ดาววิศวะฯ หรือยังวะ” และนี่ก็เป็นคำถามของไอ้หลงที่ถามไอ้ตามใจซึ่งทำให้อีกฝ่ายได้แต่ถอนหายใจออกมา

   “ได้แต่คุยว่ะ ขนาดเจอยังไม่เจอจะเอาเวลาไหนไปป่ามปามป๊ามวะ”

   และพวกผมประสานเสียงออกมาเป็นคำเดียวกัน

   “สม”

   หึหึ สะใจ

   “เออ ตากูบ้าง ไอ้จั๊มวันนี้มึงนอนกี่ทุ่ม”

   “เที่ยงคืนหน่อยๆ ว่าจะลงแร๊งค์...”

   “เฮ้ยจริงดิ กูเล่นด้วย”

   “ไม่ มึงกาก”

   “อะไรวะ กูแค่จะช่วยให้มึงหัดเจอกับสถานการณ์ยากลำบากนะเว้ย รู้มั้ยกูต้องเสียสละขนาดไหนถึงจะเป็นแบบนี้ได้”

   “มันคือ...”

   “ภาระอันยิ่งใหญ่”

   “...”

   “มึงแบกกูในวันนี้ เพื่อที่จะรับมือในการแบกทีมในวันหน้า...”

   “พอเถอะ...”

   ผมที่นั่งฟังไอ้สองคนเถียงกันเรื่องเกม ROV ก็หลุดขำออกมาเมื่อไอ้ตามใจมันสามารถทำให้คนที่ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ทำหน้าสีหน้าหนักอกหนักใจออกมาได้ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายมันหัวเราะออกมาทันที เพราะนี่คงจะเป็นความตั้งใจของมันมากกว่า

   ไอ้จั๊ม มึงเสร็จไอ้ตามใจแน่ๆ ฮ่าๆ

   ว่าแต่ต่อไปตาผมตอบคำถามนี่หว่า...

   ผมที่กินก๋วยตี๋ยวอย่างสบายใจเพราะดูเหมือนคำถามของไอ้จั๊มจะไม่ได้หนักหนาเท่าไหร่ ก่อนที่เสียงที่บ่งบอกว่าพร้อมหลับของมันจะดังขึ้น

   “เสือ...”

   “อื้อ...” ผมตอบเสียงอู้อี้ทั้งๆ ที่เส้นก๋วยเตี๋ยวยังคาปาก

   “หมีคืออะไร”

   “แค่ก !”

   แล้วคำถามของไอ้จั๊มก็ทำให้ผมสำลักทันที ก่อนจะรีบเคี้ยวทุกอย่างที่อยู่ในปากแล้วกินน้ำตามตอนนี้ในคอรู้สึกร้อนผ่าวจากอาการสำลักก่อนจะมองหน้าคนตั้งคำถามซึ่งมันก็ไม่ได้สนใจผมนัก ขนาดคำถามที่มันตั้งผมยังไม่รู้เลยว่ามันรู้ตัวหรือเปล่าว่าตั้งคำถามอะไรออกมา

   ว่าแต่กูจะตอบยังไงล่ะเนี้ย !

   “เอาแล้วๆ” ไอ้หลง

   “ห้ามโกหกนะเว้ย” ไอ้ตามใจ

   “หมีคืออะไร...” ส่วนไอ้นี่คือเจ้าของคำถามที่ถามย้ำออกมา

   ไอ้ห่านเป็ด !

   “เอ้าตอบดิเพื่อนเสือ”

   ไอ้ตามใจมันเร่งผมยิกๆ ในขณะที่หันไปตบไหล่ไอ้จั๊มอย่างพอใจ ซึ่งผมที่แสร้งดูดน้ำอยู่ก็ได้แต่คิดหาคำตอบก่อนจะพูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำตามความคิดของตัวเอง

   “หมีก็คือ...”

   “...”

   “สัตว์ชนิดหนึ่ง มีหลายสายพันธ์ ทั้งหมีแพนด้า หมีขั้วโลก หมีดำ หมีหมา และหมีควายยยยย” คำสุดท้ายผมหันไปพูดเน้นๆ ใส่ไอ้ตามใจ ซึ่งมันก็ได้แต่ชูมะเหงกมาให้ และทำท่าเสียดายแต่ก็ว่าอะไรผมไม่ได้ตัวเองก็ถอยหลบก่อนจะพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง “คราวนี้ตากูบ้าง”

   “...”

   “ไอ้เหี้ยหลงวันนี้เสร็จไปกี่น้ำ !”

   “ยังไม่เสร็จเว้ย !”

   ไอ้หลงมันตอบเสียงดังพลางใช้ตะเกียบที่เพิ่งดูดน้ำก๋วยเตี๋ยวแล้วรูดออกมาจากปากมาตีผม ตัวเองเลยรีบคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดด้วยความขยะแขยง

   “อี๋ ~” ผมยกชามก๋วยเตี๋ยวก่อนจะลากเก้าอี้หนีไปนั่งอีกฝั่งๆ ข้างๆ ไอ้จั๊ม ซึ่งไอ้หลงมันก็หัวเราะสะใจ

   ...

   “พี่กินถั่วมั้ย...”

   “...”

   “ครับ”

   เสียงทุ้มๆ ที่ดังขึ้นทำให้พวกผมทั้งโต๊ะหันไปมองพลางได้ยินเสียงหัวเราะแว่วๆ ที่ดังมาจากโต๊ะใกล้ๆ เมื่อเงยหน้าไปก็เห็นไอ้เด็กหมีร่างสูงกำลังยืนถือถุงถั่วต้มในมือ ซึ่งน่าจะเป็นของยายที่เข้ามาขายเมื่อซักครู่ ก่อนที่ไอ้ตามใจที่ปรับตัวเป็นปกติเร็วสุดมันก็ลุกขึ้นก่อนจะเข้าไปทักทายไอ้อ้อนรัก

   “เออ ดีเลยเว้ย เพื่อนพี่มันชอบกินถั่วกัน มาๆ มานั่งก่อน” ไอ้คนที่ลุกไปต้อนรับก็ดันหลังไอ้อ้อนรักเข้ามาพร้อมกับลากเก้าอี้ใกล้ๆ มาด้วย ซึ่งคนมาใหม่ก็ทิ้งตัวนั่งอยู่ตรงข้ามกับผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาก็มองไปรอบๆ แล้ววางถุงถั่วไว้บนโต๊ะพลางพูดเสียงเบา

   “กินถั่วมั้ยครับ...”

   พรืด...

   พวกผมทั้งโต๊ะต่างกลั้นขำกันสุดฤทธิ์ คงมีแต่ไอ้หลงที่ฟุบหัวลงไปขำกับโต๊ะแล้ว ก่อนที่ผมจะพูดกับไอ้เด็กตรงข้ามเป็นคำแรก พร้อมกับหยิบถั่วต้มในถุงมาแกะ

   “มาๆ กูกิน”

   “พี่ชอบกินถั่ว...?”

   “เออ กูชอบ” ผมพูดขำๆ พลางเอาเม็ดถั่วสีม่วงๆ เข้าปาก ทั้งๆ ที่ความจริงผมไม่ได้สนใจของกินประเภทนี้เท่าไหร่ แต่คราวนี้มันกลับอร่อยจนต้องพูดออกมา “อร่อยว่ะ”

   “จริงดิ...”

   สีหน้าไอ้อ้อนรักมันแสดงออกว่าดีใจพลางมองผมที่แกะเม็ดถั่วและเอาเข้าปากตาไม่กระพริบ

   “เออ อร่อยจริงๆ”

   ผมตอบออกไป ทำให้ไอ้อ้อนรักมันยิ้มกว้างออกมา และนั่นก็ทำให้ผมชะงัก รวมถึงไอ้สามคนที่ร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

   น่ารัก

   หล่อ

   มีเสน่ห์

   น่าดึงดูด

   ผมไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนมานิยามกับรอยยิ้มที่อีกฝ่ายส่งมาให้

   “ดีใจที่ชอบนะครับ”

   เอาเป็นว่า...

   ผมชอบ ‘รอยยิ้ม’ นี่สุดๆ ไปเลยแล้วกัน...






   ‘พี่ชอบกินถั่วเหรอ’

   นี่เป็นคำถามประจำวันของผมไปแล้วซึ่งหลังจากที่ผมเอ่ยปากชม ‘ถั่ว’ ของไอ้อ้อนรัก หลังจากเราแยกย้ายกลับ มันก็ทักแชทมาหาผมทันที


   ไอ้หมีเด๋อ : พี่เสือชอบกินถั่ว

   ไอ้หมีเด๋อ : เหรอครับ...

   
   และนั่นก็ทำให้ผมไม่รู้จะตอบยังไง เลยตอบไปว่า...


   พี่เสือดุ : เออ

   ไอ้หมีเด๋อ : ทำไมถึงชอบ

   ไอ้หมีเด๋อ : ทำไมถึงชอบกินถั่ว


   ผมมองคำถามที่ปวดประสาทนั่น ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแล้วมองตัวหนังสือที่อีกฝ่ายส่งมาผ่านแชทสีฟ้า ก่อนที่ตัวเองจะต้องเข้า Google เพื่อหาประโยชน์ของถั่ว

   แล้วทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย...

   สุดท้ายผมก็จัดการก็อปคุณประโยชน์ของถั่วลิสงต้มมาทันที


   พี่เสือดุ : ถั่วลิสงต้ม มีสาร isoflavones ซึ่งสามารถต่อต้านอนุมูลอิสระ

            - ป้องกันโรคมะเร็ง
 
            - โรคเบาหวาน

            - โรคหัวใจ

   ไอ้หมีเด๋อ : อ๋อ...

   ไอ้หมีเด๋อ : ครับ


   และมันก็ตอบกลับมาแค่นั้น ผมที่อ่านแชทเลยไม่รู้จะพิมพ์อะไรตอบกลับไปเลยได้แต่กดถูกใจส่งไปแล้วทิ้งโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนที่แรงสั่นเบาๆ จากสิ่งที่ผมทิ้งไปเมื่อซักครู่จะทำให้ผมคว้ามันกลับมาอีกครั้งเพื่อดูความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้น ก็พบว่าเป็นไอ้ตามใจที่ส่งแชทส่วนตัวมา

   
   คามตวยคนจริง ชอบผิดศิลและหัวนมบอด : แหนะๆๆ

   คามตวยคนจริง ชอบผิดศิลและหัวนมบอด : (รูปภาพ)


   ผมมองรูปภาพแคปหน้าจอที่ไอ้ตามใจส่งมาพบว่าเป็นชื่อเฟสบุคของไอ้อ้อนรักที่เพิ่งอัพสเตตัสบางอย่างไปเมื่อซักครู่


   อ้อน แล้วรัก รู้สึก ไม่กล้า

   ฝันดีนะครับ

   เมื่อซักครู่
   

   ผมมองภาพที่แสดงสเตตัสของใครบางคน ก่อนจะปิดแชทของไอ้ตามใจไปโดยไม่ตอบ แล้วเลือกที่จะอัพสเตตัสที่สองของวันอย่างไม่มีเหตุผล


   เสือ ไม่ดุ

   ฝันดี

   เมื่อซักครู่

   
   ไอ้เสือดุเอ๊ย...

   มึงต้องใกล้บ้าไปแล้วแน่ๆ


-----------------------------------------
งื้ออออ น้องอ้อนรักโจมตีเบาๆ ด้วยคำว่ากินถั่วมั้ย เราสัมผัสได้ว่าน้องเขินนน
ติชมได้น้าา ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นท์จ้าา มันทำให้คนเขียนมีกำลังใจมากๆ  :hao5:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
น้องอ้อน..มึน อึน ซึน อย่างแท้ทรู 555  :m29: :m29: :m29:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด