||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6  (อ่าน 38043 ครั้ง)

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
จริงๆ แล้วฌอณรู้จักนายพลมาก่อนหรือเปล่า?

ทำไมเราแอบคิดว่าฌอณต้องเกี่ยวอะไรกับน้องเฌอแน่เลย...(ขอให้เราคิดไปเองละกันเนอะ)

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 3  ไม่เข้าใจ(2)






คุณรู้สึกอย่างไร? เมื่อเจอคำถามแทงใจดำ


      สำหรับนายพลนั้นรู้สึกเหมือนร่างถูกแช่แข็ง เมื่อโดนคำถามจู่โจมจนถึงกับยืนนิ่ง



      นายพลก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรที่จู่ๆ จากคนอารมณ์ดีกลับกลายเป็นหงุดหงิด กระฟัด กระเฟียดอย่างน่าประหลาดกับคำพูดเพียงไม่กี่คำที่คุณฌอณเอ่ยก่อนหน้า



     นายพลไม่มีสิทธ์จะเป็นแบบนี้ เพราะอย่าลืมสิว่าสถานะทั้งสองก็เป็นแค่ลูกจ้างและผู้ว่าจ้าง เพียงแต่คุณฌอณเป็นผู้ว่าจ้างที่ให้ความกันเองและสนิทสนมเสมือนเพื่อนเท่านั้น




      เมื่อไม่ตอบ ฌอณจึงเดินไปประชิดตัวและบีบไหล่นายพล




"ผมขอโทษนะ ถ้าทำให้คุณไม่สบายใจ"



     
       ไม่รู้หรอกว่าผิดอะไร แต่เลือกจะขอโทษไว้ก่อน




"คุณไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย ผมขอตัวกลับโต๊ะก่อนนะคุณฌอณ"




"เดี๋ยวครับ...ผมถามอะไรหน่อย เพื่อนคุณมีแฟนเป็นผู้ชายหมดเลยหรือ?"





     พลไม่ได้แนะนำตัวพี่ฆีนและพี่ฆิตว่าอยู่ในสถานะอะไร ก็แค่บอกชื่อเล่น ตอนที่คุณฌอณไปหาที่โต้ะเท่านั้น





"คุณรู้ได้ไง?"



     ระบายรอยยิ้มออกมาบางเบา ก่อนถามต่อ



"เรื่องนั้น ช่างมันเถอะ แต่ผมอยากรู้ว่าคุณชอบผู้ชายหรือเปล่า?"




    อะไรกัน? มันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่ควรถามหรือเปล่าวะ? นายพลแอบคิดคนเดียวในใจ




"คุณฌอณเมาแล้วหรือไง?"



"ผมไม่เมา ผมอยากรู้จริงๆว่าคุณ...ชอบ"




"อ้าว...น้องพล"




      หันขวับไปมองคนที่มาขัดจังหวะ จนฌอณหน้าถมึงทึง เมื่อเห็นว่าเจ้าของวันเกิดเดินใกล้ๆเข้ามาเรื่อย



      ฟากพลเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้ม ตาเยิ้มมาให้ นายพลไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้าผู้ชายคนนี้เลยด้วยซ้ำ




"พี่รู้จักผมด้วยหรือครับ?"  ได้ยินอีกฝ่ายเรียกนายพลว่าน้อง ปากจึงเอ่ยสถานะไปโดยอัตโนมัติ



"รู้จักสิก็ไอ้ฌอณมาบอกพี่ไงครับ ว่าให้เก็บตังค์ค่าเหล้าโต้ะน้องพลที่มันได้เลย"




     ก็ว่าอยู่ ที่แท้ก็เพราะคุณฌอณเพิ่งบอกไปนี่เอง นายพลยิ้มกลับและพยักหน้าเอออรับ



     เริ่มไม่ไว้ใจเพื่อนสนิท เมื่อมันเดินมาหยุดตรงหน้านายพล พร้อมโน้มตัว เคลื่อนใบหน้ามาใกล้




"น้องพลระวังตัวไว้นะครับ ไอ้ฌอณน่ะ มันคิด..ไม่..."



"ไอ้เมธธ์" รีบแทรกอย่างร้อนตัว เพราะคนเมาย่อมไม่มีสติจะยั้งคิดอะไรได้อยู่แล้ว




      ไม่ว่าเปล่า นอกจากส่งเสียงไม่พอ ขอส่งตัวแทรกกลางระหว่างทั้งสอง จนร่างหนาชนนายพลผงะไปข้างหลัง

   


"เมาแล้วอย่าพูดมาก"



 
       ส่งสายตาโหดจ้องเขม็ง แต่กลับไม่ทำให้เมธธ์กลัวหรือสะทกสะท้านได้เลย

   


"หึๆ ไอ้ฌอณ มึงกลัวหรือวะ?"



   
      นายพลเริ่มงงๆ ว่าสองคนนี้ใช้คำพูดคำจาคุยกันแปลกๆ ทำไมมันเหมือนว่าทั้งคู่มีความลับอะไรที่ปกปิดไว้อยู่




"กลับโต๊ะไปซะ ไอ้เมธธ์"



     เมื่อเพื่อนยืนขวางทำท่าไม่ยอมเดินหลีกหนีไปไหน...




"มึงไม่ไป กูไปเอง"




     ทันใดนั้นเอง...





หมับ


     
      ฌอณคว้ามือนายพลมาจับกระชับแน่นและเดินชนไหล่เมธธ์ ก่อนทิ้งท้ายด้วยประโยคที่เพื่อนได้ยินกันสองคนเท่านั้น





"กับเรื่องพล กูไม่ตลก"




      เดินผ่านเพื่อนไปไม่ไกล เมธธ์ก็ยังมิวายแกว่งเท้าหาเสี้ยน...




"โอเค ไอ้ฌอณ ส่งน้องพลแล้วก็กลับมาที่โต๊ะเร็วๆด้วยล่ะ ลิลลี่รอกลับพร้อมมึงอยู่นะ"



 
       กัดฟันกรอด กำมือแน่น เมื่อเพื่อนของเขายังหยอกล้ออย่างไม่ฟังคำเตือน ฌอณสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ หันไปมองหน้านายพลที่ยังคงหน้านิ่ว คิ้วขมวด




"เพื่อนผมเมามาก อย่าถือสานะครับ"



       นายพลยังคงหน้านิ่ง และสะบัดมือออกจากการกุมมือกัน



"คุณปล่อยเหอะ มันตลกว่ะ"



   
     ฌอณก้มมองมือนายพลก่อนจะปล่อยจากกัน



     เมื่อเดินมาถึงโต๊ะของนายพล เสียงฆิตก็ดังมาแต่ไกล ที่เห็นคุณฌอณเดินมาหาที่โต๊ะด้วย




"อ้าว...คุณฌอณมาซะพวกผมจะกลับบ้านกันแล้ว"



"ขอโทษที่ผมไม่สามารถปลีกตัวมานั่งด้วยได้ ไว้โอกาสหน้านะครับ ส่วนตอนนี้ ผมแค่เดินมาส่งนายพลครับ"




"ห้ะ...? มาส่ง" เป็นอีกคำที่ฆิตโพล่งขึ้นอย่างสงสัย จากห้องน้ำมาโต๊ะที่นั่งกินกันอยู่ก็ใช่ว่าระยะทางจะไกลห่างกันเป็นกิโล





      ประเด็น คือ อยู่ในร้านเหล้า ไม่ใช่ตรอก ซอก ซอยมืดมิดอะไรสักหน่อย ทำไม? คุณฌอณต้องทำท่าเหมือนห่วงพลด้วย




       พลโพล่งขึ้นทันทีที่เห็นพี่ฆิตดูเหมือนมีคำจะถามคุณฌอณต่อ




"เออ...ไอ้กราฟกูขอนอนห้องพี่ฆิตนะ"



"กูไม่อนุญาตเว้ย กูจะนอนกก..." ฆิตเสริม


"พี่ฆิตครับ" กราฟปรามด้วยน้ำเสียงและสายตา



"คุณจะกลับแล้วใช่ไหม? ถ้างั้นรอผมแป๊ปนึงนะ ผมขอกลับโต๊ะบอกเพื่อนแล้วจะไปส่งคุณที่บ้าน" ฌอณได้ยินพลคุยกับเพื่อนหมดทุกคำพูดจึงเสนอตัว




"ก็ผมบอกว่าไม่ไง ถามซ้ำซากอยู่ได้ คุณฌอณต้องการอะไรจากผมอีกวะ"




!!!


      ทุกสายตาของเพื่อนและแฟนเพื่อนต่างมองมาที่นายพลคนเดียว



"ผม...แค่..." ไม่กล้าพูดต่อ จนกระทั่ง...
 



"คุณเมาแล้วเพี้ยนว่ะ วันนี้คุณทำตัวรุ่มร่ามมากๆ กลับโต๊ะไปเถอะ คุณฌอณ"



   
      ช่างเป็นคำไล่ที่ใครได้ยินก็คงเสียความรู้สึกพอสมควร




     ฌอณส่งยิ้มให้นายพล ก่อนจะขอตัวร่ำลาคนอื่นๆที่นั่งร่วมโต๊ะ




"โอเคครับ ถ้างั้นผมลาเลยแล้วกัน ไว้เจอกันเมื่อมีโอกาสนะครับ"





       นั่งมองคนที่เดินไกลออกไปจนไม่อยู่ในกรอบสายตา คนที่เคยปากหมา แซว หยอกล้อขำๆ ถึงกับเปลี่ยนโหมดมาดนิ่ง เมื่อได้ยินเพื่อนแฟนพูดจาร้ายใส่คนที่มีเจตนาดี



      ฆิตกอดอกมองหน้านายพลอยู่นาน กว่าจะถาม




"ไอ้พล มึงรู้ไหมว่าคุณฌอณเขาคิดอะไรอยู่?"



"ผมจะรู้ได้ไง ในเมื่อผมไม่ใช่คุณฌอณสักหน่อย"


"มึงกวนตีนกูหรือ?"


"ไอ้พล มึงตอบดีๆ คราวนี้กูเข้าข้างพี่ฆิตนะ" ท็อปปรามเพื่อน



      นายพลถอนหายใจ



"เฮ้ย! ผมไม่ได้กวนนะพี่ฆิต ก็ผมไม่ใช่คุณฌอณจริงๆนี่หว่า พี่ถามแบบนั้น ผมจะตอบไงดีล่ะ"




       อาจเป็นเพราะ พอเป็นเรื่องของคนอื่น คนภายนอกมักมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ดีกว่า




       เพื่อนๆที่นั่งร่วมโต๊ะนั่งมองนายพลอย่างเงียบๆ จนกราฟทนไม่ไหว ต้องพูดกระตุกความคิด




"พล กูว่าจากนี้ มึงควรสังเกตสิ่งรอบตัวบ้างนะ"



       กราฟโยนคำพูดให้เพื่อนฉุกคิด แต่ไม่อยากชี้นำคำตอบอะไร เพราะนายพลควรคิดได้เองมากกว่า



       กราฟไม่รู้ว่าเขาเดาผิดไหม? แต่จากที่เห็น คุณฌอณคงไม่ได้อยากเป็นแค่ลูกค้าที่ส่งงานให้นายพลทำเพียงอย่างเดียว ลึกๆแล้ว คุณฌอณคงต้องการอะไรจากพลมากกว่านั้น




....................................


บางมุมก็สงสารคุณฌอณ
แต่อีกใจก็สงสารนายพล เหอๆ... )  :z1: :z1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-07-2017 22:14:45 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
แต่ท้ายตอนนี่สงสารฌอณนะ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-5
สงสารฌอน นายพลก็น่าสงสาร ยอมรับความรู้สึกได้ก็ต้องใช้ระยะเวลาอ่ะเนอะนายพล

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
     





ตอนที่ 4  มีความหวง







    ...ว่ากันว่า...คนที่พูดไม่ทันคิด มักมีเรื่องให้กลับมานั่งเครียดภายหลังเสมอ...




        หลังจากที่นายพลส่งแบบที่ดีไซน์งานไปให้คุณฌอณเลือก ทางฝั่งนั้นตัดสินใจส่งแบบที่ชอบกลับมาเรียบร้อย ซึ่งตอนนี้ ตัวงานก็อยู่ระหว่างการผลิตกับทางซัพพลายเออร์  นายพลจึงโล่งไปอีกเปราะ





      ในส่วนของงานแม้จะโล่งใจที่เคลียร์เสร็จสิ้นทั้งงานนอกและงานประจำ แต่ที่บัดนี้มานั่งวิตกอยู่บนเตียง นั่นเป็นเพราะพอจบงานที่ต้องคุย คุณฌอณก็เงียบ ไม่ติดต่อมาอีกเลย  จากแต่ก่อนจะมีคุยเล่นผ่านทางข้อความแชทบ้าง



   

"กูเป็นอะไรวะ"
สงสัยในความรู้สึกตัวเอง





      นายพลไม่ชอบเอาเสียเลยที่อยู่ดีๆก็นึกหงุดหงิดตัวเองที่ไม่รู้เป็นอะไร มันถึงมีอาการเบื่อ รำคาญใจที่จู่ๆก็นึกอยากให้คุณฌอณกลับมาคุยเล่นดังเดิม



"เฮ้อ!"



     ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อความเบื่อหน่ายแล่นเข้ามาให้นายพลไถลตัวลงนอนก่ายหน้าผากอย่างคิดมาก



     กว่างานโครงสร้างจะแล้วเสร็จเพื่อตั้งย่านแหล่งวัยรุ่นก็อีกหลายอาทิตย์ถึงจะได้เจอหน้ากัน





     เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมพลถึงรู้สึกอยากเจอหน้าคุณฌอณวะ?



     อ้อ!...คงอาจเป็นเพราะรู้สึกผิด น่าจะใช่แน่ๆ



     เพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองใช้คำพูดแรงๆกับคุณฌอณที่ร้านเหล้า คุณฌอณก็วางตัวนิ่ง ขรึม กลับมาเป็นลูกค้าอีกครั้ง



     คิดไม่ตก นายพลขยุ้มผมจนยุ่งเหยิง ทันใดนั้น เขาคว้าโทรศัพท์กรอกตัวเลขไปยังเบอร์เพื่อนสนิท



"มึงอยู่ไหน?"




[อ้ะ...ก...กู อยู่ กับ อ่าห์ พี่ ฆีน อย่า.....แฮ่กๆ อ้ะ]



     ดึงโทรศัพท์ห่างจากหูของตัวเอง ก่อนจะลาเพื่อนแล้วรีบกดวางทันที



     โอ้ย! โทรไปตอนสองทุ่ม ก็คิดว่าน่าจะเป็นเวลาที่เหมาะสมยังเจอฉากเด็ดเข้าไปจนเขินแทน




     ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเลือกโทรหาอีกคน



"ไอ้กราฟทำอะไรกับพี่ฆิตอยู่หรือเปล่า?"



      พูดดักคอเพื่อนอีกคนไว้ก่อน จากการได้ยินท็อประเริงรักกับแฟน พลเลยกลัวว่าจะไปขัดจังหวะกราฟอีกคน แต่ผลที่ได้ คือ การโดนด่าด้วยคำหยาบคายอย่างเจ็บแสบ



"เอ่อ...กราฟ...คือ..กู รู้สึกแปลกๆว่ะ" ทนไม่ไหว จนพูดออกไป



[เรื่องอะไร?]




     เครียดจนอยากหาที่ปรึกษา แต่พอจะระบายกลับไม่กล้าเอ่ยชื่อคนที่เป็นสาเหตุแห่งทุกข์


"เอ่อะ....เอ่อ...คือ"





[มึงจะอ้ำอึ้งอีกนานไหม? ไอ้พล] กราฟถาม



"จะพูดยังไงดีวะ คือ กูรู้สึกแปลกๆ มันหงุดหงิดที่...โอ้ยยย!"



     ได้ยินคำสุดท้าย เหมือนอึดอัดทนไม่ไหว



[เรื่องคุณฌอณใช่ไหม?]



"มึงรู้ได้ไงวะ" พลลุกพรวดจากการนอนเล่นในตอนแรก และใจเต้นแรงทันทีที่กราฟเอ่ยชื่อคุณฌอณ



[ก็แค่เดา]



"เอ่อ!...แม่งเสือกเดาถูก ก็นั่นแหละ กูเป็นอะไรไม่รู้ว่ะ"




"ช่วงนี้มึงได้เจอเขาบ้างหรือเปล่า?"



"ไม่ได้เจอเลย"



     สิ้นคำ พลเห็นกราฟเงียบไปนานมาก



"ฮัลโหล มึงยังอยู่ไหม? ไอ้กราฟ"



[อยู่ กูแค่คิดว่าอยากชวนคุณฌอณมาสังสรรค์เบาๆที่ห้องพี่ฆิตว่ะ]




      ไม่อยากบอกหรอกว่า กราฟกำลังคิดหาหนทางให้เพื่อนได้เจอกับคุณฌอณอีกครั้ง



"เขาจะมาทำไมวะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องชวนเขาเลย"




[มึงก็อ้างไปสิว่าวันเกิดพี่ฆิตก็ได้ เขาไม่รู้จริงๆสักหน่อย บอกพวกกูให้ชวน เพราะเขาติดค้างสัญญาไว้ด้วย]



"แต่กูไม่กล้าโทรไปว่ะ"




[เฮ้อ! ถ้าแค่นี้ยังไม่กล้า กูก็ไม่รู้จะแนะนำอะไรว่ะ แค่นี้นะ ลองชวนดู เสาร์นี้นะมึง กูวางก่อน พี่ฆิตงอนกูแล้ว]



     พอกันเพื่อนทั้งสอง หวานกับแฟนได้โล่ห์จริงๆ




     นายพลหันกลับมามองตัวเอง ตอนนี้ว่าเขาจะทำอย่างไรดี

 


    ได้แต่ก้มมองมือที่กำโทรศัพท์ไว้อยู่ อย่างไม่กล้าจะทำอะไรกับมัน...

 

     มองอย่างไม่วางตา จนตัดสินใจโทรหา คิดว่าเป็นไงเป็นกัน



 ตื้ดดดด





    ครั้งที่หนึ่งที่บ่งบอกว่าโทรติดแล้ว





ตื้ดดดด





    ครั้งที่สอง ที่มืออยากกดวางเพราะอยู่ดีๆก็เกิดตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น





ตื้ดดดด





     ครั้งที่สาม คุณฌอณยังคงไม่รับสาย นายพลกำลังจะกดวาง แต่ทันใดนั้น ได้ยินเสียงเปล่งขึ้นมา





   นายพลรีบนำโทรศัพท์แนบหู แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง





[มีอะไรครับ ผมไม่ค่อยสะดวกคุย]





"เอ่อ! คุณฌอณ พอดี ผมเอ่อ...จะชวน"




[พี่ฌอณขา มาหาน้องหน่อยสิ จะให้ดูอะไร?/ แป๊ปนึงนะครับ เดี๋ยวพี่ไปนะ... ถ้าคุณพลไม่มีอะไร ผมขอวางสายก่อนนะครับ] ปลายสายคาดคั้นจนนายพลรีบโพล่ง




"ผมจะชวนคุณมางานวันเกิดพี่ฆิต เสาร์นี้"




[........]




"เอ่อ....คือ....พี่ฆิตจะจัดงานวันเกิดที่ห้องครับ แล้ว...เอ่อ..."





[รู้แล้วครับ แต่ผมขอถามหน่อยว่า คนที่อยากให้ผมไปจริงๆ เป็นคุณหรือคุณฆิต?]

 

"พี่ฆิตสิครับ" ปากไวอีกแล้ว นายพลรีบหุบปากฉับ แต่กลับหาคำแก้ตัวไม่ถูก





      ไร้เสียงตอบรับ จนนายพลชักใจคอไม่ดี เจ้าตัวกำลังจะถามไปอีกรอบ แต่คุณฌอณก็ตอบกลับมาก่อน







[ได้ครับ ผมจะไปตามคำสัญญาที่เคยให้กับทางคุณฆิตไว้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว  ผมขอวางสายก่อนนะครับคุณพล]





"ครับๆ"





      วางสายเสร็จสรรพก็กำโทรศัพท์แน่น





      สิ่งหนึ่งที่นายพลสัมผัสได้เลยคือความห่างเหิน





     ระยะห่างที่อีกฝ่ายจงใจให้เป็นเช่นนั้น





     นายพลวางโทรศัพท์ข้างกาย พลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ข่มตาหลับหวังจะนอนแม้จะไม่ง่วงก็ตาม เพราะสมองยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องคุณฌอณวนเวียนในหัว





      ช่างมัน...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด หากการเจอหน้าคุณฌอณ ณ ห้องพี่ฆิตครั้งนี้ อีกฝ่ายยังวางมาดเฉยใส่ นายพลก็จะไม่แคร์การกระทำเขาอีกแล้ว..






  ****1.1****
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-07-2017 21:53:36 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
รอ 1.2  นะจ๊ะ
นายพล  คนธรรมดา  ที่กำลังกระวนกระวายใจอยู่  อิอิ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ซึนขั้นสุดจริงๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
เฮ้อออ ปากอีพลนี้จริงๆเลย

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 4  มีความหวง (2)




"สวัสดีครับคุณฌอณ" เสียงเริงร่าเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นมิตรใหม่อยู่หน้าประตู



     ใบหน้าหล่อนิ่ง ผุดรอยยิ้มขึ้นมาจางๆ ก่อนจะทักทายกลับและเดินตามเจ้าของห้องเข้าไปยังภายใน ฌอณเอ่ยอวยพรพร้อมยื่นขวดไวน์ที่ตั้งใจนำมาให้เป็นของขวัญวันเกิด



   ฆิตขอบคุณไปเนียนๆ แต่ในใจก็แอบรู้สึกผิดที่ต้องจัดฉากว่า กินเลี้ยงวันเกิดของตัวเอง ฆิตจัดที่จัดทางให้คุณฌอณนั่งโซฟา ส่วนคนอื่นๆต่างก็ง่วนอยู่ในส่วนครัวที่กำลังตระเตรียมของ



"คุณฆิต มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"




"คุณฌอณเป็นแขก ผมไม่กล้าใช้หรอก เดี๋ยวผมเรียกพี่ชายผมมาคุยกับคุณฌอณไปพลางๆดีกว่า"




"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากช่วย"
บอกย้ำอีกครั้ง จนฆิตยิ้มกว้างพลางปฏิเสธและรีบลากพี่ชายออกมานั่งเป็นเพื่อน



     ฆีนนั่งคุยกับฌอณไปพลางๆ  จนกระทั่งทุกคนจัดการกับแกล้ม เครื่องดื่มเสร็จก็ยกมาวางไว้ที่โต๊ะกลาง



    แวบหนึ่งที่นายพลเหลือบเห็นคุณฌอณนั่งอยู่ ทำไมใจเต้นแรงก็ไม่รู้



     ในตอนแรก นายพลตั้งใจให้เพื่อนนั่งคั่น เพราะไม่อยากนั่งข้างๆ คุณฌอณ ไอ้ครั้นจะนั่งตรงข้ามก็เกิดไม่กล้าสบตาขึ้นมา แต่ความคิดที่มีในหัวทั้งหมด สุดท้าย นายพลก็โดนท็อปบังคับให้นั่งข้างคุณฌอณอยู่ดี ด้วยสาเหตุเพราะเพื่อนๆอยากนั่งใกล้แฟน



      ขณะที่ทุกคนจัดแจงเสิร์ฟน้ำเมาให้แต่ละคนจนได้ครบถ้วน ก็เป็นกราฟที่พูดขึ้น


"ปกติ คุณฌอณชอบดื่มหรือปาร์ตี้บ้างหรือเปล่าครับ?"



"ไม่ครับ ปกติผมนั่งสมาธิอยู่ที่บ้าน"


"โห...คุณฌอณพูดแบบนี้ พวกผมรู้สึกผิดเลยนะเนี่ย"





    จู่ๆ คนมาดนิ่งก็หลุดยิ้มออกมา เมื่อเห็นสีหน้าของฆิตที่ดูเหวอไปพอสมควร



"คุณฆิตเชื่อผมด้วยหรือ? ผมล้อเล่นครับ ผมก็คนปกติแหละครับ แค่แล้วแต่โอกาสที่จะเลือกดื่มมากกว่า"



"ยังไงครับ"



"ก็ตอนดื่ม มีไม่กี่เหตุผล ถ้าไม่เครียด อยากสังสรรค์กับเพื่อน ก็คงเป็นเรื่องอกหัก"





"หืม...หล่อๆแบบคุณฌอณยังเคยผิดหวังกับเขาด้วยหรือ?"
ฆิตว่า




"ความสมหวัง ผิดหวัง มันไม่ได้อยู่ที่หน้าตาหรอกครับ อยู่ที่การได้ลองคุย ลองใช้ชีวิตร่วมกัน พร้อมจะเข้าใจกันและกันมากกว่า พอมันไม่ใช่ก็คงต้องจบ"



"ดูคุณฌอณจะเข้าใจชีวิตรักมากเลย...แล้วตอนนี้ คุณฌอณคบใครอยู่หรือเปล่าครับ?" กราฟถามพลางเหลือบมองหน้าพลที่ดูเหมือนทำหูทวนลม แต่ดูออกว่าลึกๆ ตั้งใจเงี่ยหูฟัง


"สักครู่นะครับ"




     น่าเสียดาย อุตส่าห์มีคนอยากรู้คำตอบ ก็ดันมีโทรศัพท์ขัดจังหวะพอดิบ พอดี



"ว่าไงครับ ลิลลี่"



    หันขวับทันทีที่ได้ยินชื่อคุ้นเคย จากนั้น นายพลก็ไม่รับรู้อะไรอีก เพราะคุณฌอณออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก





"มึงเป็นอะไรวะ ไม่พูดเลย ปกติมึงจะพูดมาก" ท็อปกระแซะไหล่ถามเพื่อนที่นั่งเงียบเป็นเป่าสาก



"ก...ก็กูกลัวคุณฌอณจะโกรธ หากกูเผลอใช้คำพูดแรงๆใส่คุณฌอณอีกนี่หว่า" เสียงซึมเอ่ย



"แล้วมึงเคยถามตัวเองไหมว่าทำไมต้องกลัวคุณฌอณโกรธขนาดนั้น ทุกที กูไม่เคยเห็นมึงจะกลัวเวลาพูดแบบนี้กับใคร"
กราฟถามบ้าง




!!!



"พี่คิดว่าพลกำลังแคร์คุณฌอณอยู่นะ" ฆีนแทรกจนนายพลเองถึงกับอึ้งไปนิด



    อึกๆอักๆจนไม่กล้าพูดอะไร นายพลเม้มปากแน่นไม่ตอบ เมื่อเหลือบเห็นคุณฌอนเดินเข้ามา



    นั่งเงียบอย่างคิดหนักว่าตัวเองเป็นอะไร เพราะนายพลรู้สึกว่าช่วงที่ผ่านมานี้ เขารู้สึกปั่นป่วนในอกอย่างน่าประหลาด




"คุณพล ดูไม่ค่อยพูดเลยนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?"  สังเกตมานาน ตั้งแต่นั่งมา คนที่เคยเจื้อยแจ้ว กลับเงียบผิดปกติ




     คนโดนถามเงยหน้ามองคุณฌอณที่จ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา



"ป...เปล่าครับ ก็ปกติดี คุณฌอณไม่ต้องถามผมมากนักหรอก"





     จบประโยค ท็อปส่ายหน้าระอา ก่อนจะกระซิบกระซาบกับนายพล



"กูว่าวันหลัง มึงควรไปทำความเข้าใจกับตัวเองในการเลือกใช้คำพูดหน่อยนะ"




       หันขวับไปมองหน้าเพื่อนที่เหมือนแอบด่า ฟากฆีนไม่อยากให้บรรยากาศกร่อย จึงเป็นฝ่ายชวนฌอณคุยเพื่อเบี่ยงประเด็นไปทางอื่น



        เป็นเวลาเนิ่นนานพอสมควรที่ได้คุยกัน พอเริ่มสนิทสนมมากขึ้น ฌอณจึงกล้าถาม



"คุณฆิตและคุณฆีนคบกับน้องๆนี่นานรึยังครับ"




"ระยะเวลาที่คบอาจไม่นานมาก แต่ถ้าถามถึงความรักผมโคตรรักกราฟมากเลยครับ"




       กราฟเกาจมูกแก้เก้อ มีที่ไหน ผู้ชายตัวโตสองคนมานั่งพูดหวานใส่กันแบบนี้ ฟากฆีนอมยิ้ม ก่อนตอบคุณฌอณเช่นกัน


"ผมก็เหมือนฆิตครับ" พอเจอพี่ฆีนตอบเออออตามพี่ฆิต ทำให้ท็อปก็เกิดหน้าแดงขึ้นมาเพราะพี่ฆีนว่าจบ เขาดึงมือท็อปไปวางบนตัก จนเจ้าตัวเขินมาก



"ดีจังครับ" ฌอณยิ้มบางเบาเมื่อเห็นการกระทำของทั้งสองคู่ ฉายชัดถึงความรักที่แท้จริง



      บางที ฌอณก็อยากสมหวังในความรักกับเขาบ้างเหมือนกัน




      รอยยิ้มกว้างขึ้น เมื่อก้มมองโทรศัพท์ ที่บันทึกชื่อเป็นน้องสาวของตัวเอง



      กว่าจะเจรจาหว่านล้อมให้น้องสาวนอนได้ก็เล่นเอาเหนื่อย ฌอณวางโทรศัพท์ทั้งๆที่อมยิ้มเมื่อนึกถึงความขี้อ้อนของน้องสาวตัวเอง




     จบจากการคุยโทรศัพท์สายแรกไม่ทันไร ก็มีโทรศัพท์ดังขัดขึ้นมาอีกรอบ





"อะไรนะ ลิลลี่"





[ฌอณมาหาลิลลี่หน่อยซิ ลี่เมาแล้วน่าาา] เสียงยานคางเอ่ยออกมาจนฌอณขมวดคิ้วมุ่น



"ทำไมเสียงคุณดูเมาขนาดนั้น"



[ลี่โดนเพื่อนทิ้งอยู่คนเดียว หน้าร้าน มีผู้ชายมาเกาแกะลี่ โด้ยยย]


"โอเค ผมไปก็ได้ คุณอยู่แถวไหน?"





      รับทราบข้อมูลมาครบถ้วน ฌอณรีบบอก เพราะเขาเองก็เป็นห่วงผู้หญิงเมามายคนหนึ่ง แม้จะไม่ชอบ แต่ก็กลัวว่าลิลลี่จะเป็นอันตรายขึ้นมา หากเธอเป็นอะไรไป จะได้ไม่รู้สึกผิดภายหลัง



"ขอโทษทีครับ ผมต้องขอตัวก่อน พอดีเพื่อนเมาครับ"






"มั่นใจหรือครับว่าเพื่อน?" จากที่เงียบมาตลอด สุดท้ายนายพลก็โพล่งขึ้นมาอย่างหมดความอดทน ที่ได้ยินชื่อนี้ โทรตื้อคุณฌอณถึงสองรอบ




       ทุกคนหันขวับมองนายพลที่ดูออกอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด



"ใช่ เพื่อนครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ"




"แล้วคุณลิลลี่มีเพื่อนคนเดียวหรือไงครับ ให้คนอื่นไปรับก็ได้มั้ง ดูจะห่วงเพื่อนคนนี้เป็นพิเศษจังเลยนะครับ คุณฌอณ" คำถามที่ฌอณก็ดูออกว่าผสมไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจ



      ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนคลายลง และหันไปหานายพลอย่างมีคำถาม




"คุณพลหวงผมหรือครับ?"


กึก



!!!





     ชะงัก พร้อมเบิกตากว้างอย่างไม่รู้ตัว นายพลไม่พอใจที่โดนย้อนถามแบบนั้น





"เปล่าสักหน่อย จะหวงคุณทำไมวะ"




"โอเคครับ ถ้างั้นผมต้องขอตัวทุกคนจริงๆแล้ว  เดี๋ยวจะไม่ทัน"




      เมื่อเห็นอีกฝ่ายไปจริง นายพลเกิดอาการใจหาย



"เออ ผมไปด้วย"





      สิ้นคำ ทุกคนที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ในห้องนี้ จ้องมองพลเป็นสายตาเดียว



"มึงอยากไปกับคุณฌอณชัวร์หรือเปล่า?"
ท็อปถามย้ำเสียงหนักแน่น



"อ...เออ"



     ใบหน้านิ่งนั้นดูผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินคำตอบ




"ตามใจคุณพลนะครับ"






      แยกจากการสังสรรค์เบาๆ เวลานี้ พลและฌอณนั่งอยู่บนรถที่เพิ่งออกเดินทางมาจากคอนโดได้ไม่ไกลนัก




        ความดึกดื่น ส่งผลให้ท้องถนนและสองข้างทางมืดมิดกว่าเดิม ความเงียบงันก็ก่อตัวมานาน เนื่องจากต่างฝ่ายต่างยังคงไม่ยอมพูดกัน



       ในขณะนั้น ฌอณแอบลอบมองใบหน้าด้านข้างอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง...



        คนอะไรดื้อและเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง





         ฌอณคิดว่าบรรยากาศเวลานี้ช่างเป็นใจ มือหนาหักพวงมาลัยเข้าเลนซ้าย เพื่อจอดเทียบฟุตบาท





"คุณฌอณจะจอดทำไม?"
พลโวยวาย เมื่อเห็นอีกฝ่าย ไม่ยอมขับไปตามทางเหมือนตอนแรก



"สาเหตุที่ผมไปเพราะผมห่วงผู้หญิงที่อยู่คนเดียวและเมามาก แต่คุณไปกับผม เพราะสาเหตุอะไรหรือครับ ผมอยากรู้...." ค้างคาในใจจนต้องถาม



       นายพลหลบสายตา เบือนหน้าหนี เมื่อเห็นอีกฝ่ายจดจ้องอย่างมุ่งมั่นและดูตั้งอก ตั้งใจเป็นพิเศษ



        นายพลนึกไม่ออก หาคำตอบไม่ได้




        จนกระทั่ง...




"ผมรู้จักบุญคุณคนไง คุณเคยดูแลผมตอนเป็นไข้เมื่อคราวก่อน ก็อยากตอบแทน"




       อ้างคำพูดเดิมๆ  โดยที่นายพลไม่รู้ตัวเองว่าเหตุผลในการมาแท้จริงแล้ว อาจมีความหวงซ่อนอยู่...



"คุณพลไม่ควรอ้างเรื่องบุญคุณนะครับ เพราะถ้าผมเกิดใช้มุกนี้ นึกอยากทวงบุญคุณขึ้นมา คุณจะทำให้ผมได้ทุกอย่างจริงๆหรือครับ"



       คำพูดและน้ำเสียงที่ดูตั้งใจจะแขวะประมาณว่ามึงทำให้กูไม่ได้ทุกอย่างหรอกเชื่อสิ ยิ่งทำให้นายพลไม่พอใจกับประโยคที่ได้ยิน





"ทำไมจะทำไม่ได้ คุณฌอณพูดมาเลยดีกว่าว่ะ" ตอบเสร็จก็ออกอาการฮึดฮัดเล็กน้อย




"คุณพลคบกับผมไหมครับ?"

 

  .........................




** ได้ข่าวว่ายังไม่ได้จีบ จะขอคบแล้วหรอ?

 ถ้าพี่จะรุกขนาดนี้ก็เอาที่พี่สบายใจค่ะ ฮ่าๆๆๆ...


** ตอนนี้ น้องพลโดนหลายดอกนะคะ เหอะๆๆ
:mew3: :katai2-1: :katai3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-07-2017 21:05:13 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
5555555  ชอบคุณฌอนค่ะ  รวดเร็วทันใจมากกก

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ลองท้าอีกนิดดิพลทุบโต๊ะรับคำท้าชัว ถถถ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ชอบพลจริงๆหรือฌอน  o18

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1




ตอนที่ 5  พัฒนา






"ค...คุณพูดบ้าอะไรวะ" ตกใจจนเกือบจะเค้นหาเสียงไม่เจอ





       ยังคงหน้านิ่งได้ตลอด มุมปากจะยกยิ้มขึ้นสักนิดก็ไม่มี





"ก็ผมถึงบอกว่าคุณไม่สามารถทำได้ทุกอย่างจริงๆหรอก หรือเรื่องนี้คุณทำได้?" ตอบด้วยเสียงเรียบเฉย จนนายพลเงียบ



"เรื่องแบบนั้นใครจะกล้าวะ"


"หึๆ ผมรู้ครับ ถึงแซวเล่นไปแบบนั้น"





      ว่าจบ ฌอณลอบถอนหายใจ ก่อนเคลื่อนรถขับตรงไปยังเส้นทางดังเดิม



     แม้จะตอบชัดเจนไปแล้วว่าไม่โอเคกับสิ่งที่คุณฌอณแซว แต่ลึกๆใจกลับห่วงความรู้สึกคุณฌอณจนต้องคอยลอบมองเป็นระยะ เพื่อพยายามหาเรื่องคุย เพียงแค่มองจากด้านข้างราวกับเห็นเมฆดำทะมึนลอยทั่วร่างคุณฌอณจนนายพลก็ไม่กล้าจะชวนคุยอะไรเพิ่มเติมอีก



      นายพลได้แต่นั่งเงียบและรอเวลาให้ไปถึงที่หมายเร็วๆ จนกระทั่ง รถยนต์สีดำเคลื่อนมาจอดบริเวณลานกว้างที่มีเพียงแสงไฟสลัว ก็พบหญิงสาวนั่งคอตกพิงกระถางต้นไม้ที่เรียงรายเป็นแถวยาว




      นั่งมืดๆแบบนี้ ดีแค่ไหน...ที่ไม่มีผู้ชายลากไปทำอะไร ทั้งสองรีบก้าวลงจากรถ เพื่อเดินไปหาหญิงสาว เสียงเรียกของฌอณทำให้ลิลลี่เงยหน้าช้าๆขึ้นมามอง สองหนุ่มที่เพิ่งมาใหม่



      หญิงสาวลุกขึ้นยืนโงนเงน พยายามทรงตัวเดินโซซัดโซเซมาหา




      เมื่อฌอณหยุดอยู่ตรงหน้า หญิงสาวก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาอย่างรู้ว่าฌอณต้องโอบกอดเพื่อรับน้ำหนักกันเธอล้ม




"ฌอณช่ายไหม"




"คุณเมามากเลย ลิลลี่"



"ไม่มาว"





    เพียงเห็นครู่หนึ่ง นายพลก็ดูออกว่าคุณลี่ลลี่เมาจริงแต่ไม่ถึงกับเมามายจนควบคุมสติตัวเองไม่อยู่





    ถ้าจะเล่นละครเก่ง ตีบทแตกได้ราวกับผ่านการแสดงมาอย่างโชกโชน รางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมปีนี้ ก็ควรตกเป็นของเธอ...





     ตั้งแต่เกิดมา นายพลไม่เคยเกลียดเพศแม่หรือรู้สึกหมั่นไส้ใครขนาดนี้มาก่อน ยกเว้นลิลลี่





     จังหวะที่สองคนยืนชิดใกล้นั้นอยู่ในกรอบสายตาของนายพล จังหวะนั้น นายพลเห็นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาทำท่าจะจูบ สิ่งที่เห็นทำให้มือไปไวโดยอัตโนมัติผลักไหล่คุณฌอณออกห่าง และเอาตัวไปขวาง ทำให้ลิลลี่ที่จะจูบฌอณกลายเป็นได้หอมแก้มนายพลแทน





พลั่ก..





     ทันใดนั้น ร่างหญิงสาวโดนผลักจนล้มก้นจำเบ้า



"โอ้ย!...ลี่เจ็บนะ ฌอณ"



"ผมขอโทษนะครับ ลี่เป็นอะไรมากหรือเปล่า?"

   

      นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ เมื่อฌอณเผลอผลักหญิงสาว แต่พอนึกได้ว่าทำอะไรลงไปจึงย่อตัวลงประคองร่างบางให้ลุกขึ้นมา พร้อมปัดเนื้อ ปัดตัวเป็นพิเศษ





"ฌอณเป็นอะไรอ่า ผลักลี่ทำไม"



"กลับเถอะนะลิลลี่ เดี๋ยวฌอณไปส่ง"
ตอบไม่ตรงคำถามที่คนเมาต้องการ ฌอณแค่พยุงร่างบางไปที่รถ







      ลากร่างหญิงสาวมาที่รถยนต์คู่ใจ ผลักเธอให้เข้าไปนั่งรอในรถก่อนจะปิดประตูรถเสียงดัง

 

      ในขณะเดียวกัน อีกคนใช้มือจับประตูหน้ารถกำลังเปิด ก็โดนคุณฌอณจับข้อมือแน่น พลิกไหล่ให้นายพลหันมาหาและดันร่างเด็กหนุ่มจนแผ่นหลังติดรถ





"คุณเป็นบ้าอะไรอีก"



"เงียบสักหนึ่งนาที นายพล"





       เสี้ยววินาทีนั้น คนหล่อนิ่งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้นายพลจนห่างกันแค่คืบ เขาเพ่งมองนายพลก่อนจะค่อยๆใช้ปลายนิ้วถูเบาๆบนแก้มสาก



        กว่าสองนาทีถึงค่อยเอื้อนเอ่ย...



"ผมว่ามันขัดหู ขัดตาที่เห็นรอยลิปสติกเปื้อนแก้มคุณ"




!!!





"ค..คุณ..." อยากรู้เหตุผลว่าทำไมพูดแบบนั้น แต่อีกฝ่ายเหมือนรู้ถึงรีบตัดบท

   


"ผมเช็ดให้เสร็จแล้ว คุณพลขึ้นรถเถอะครับ"





     เหมือนบังคับกรายๆ เมื่อฌอณดันร่างนายพลถอยออก และเปิดประตูรถรอ



      สอดตัวเข้ามาในรถได้ นายพลยังใจเต้นแรงจนต้องยกมือกุมอกข้างซ้าย มิวายรู้สึกหน้าร้อนฉ่าอย่างไม่มีเหตุผลเพียงแค่วูบหวิวไปกับการที่คุณฌอณเช็ดแก้มให้ด้วยท่าทีนุ่มนวลแบบนั้น...




      ทำไมกัน? ทำไม นายพลถึงไม่รู้สึกรังเกียจที่ผู้ชายด้วยกันแตะเนื้อต้องตัวกันในลักษณะที่เกินคำว่าคนรู้จักไปสักหน่อย...



       มันมีอะไรเปลี่ยนไปหรือเปล่าวะ?...



      เพราะพักหลังๆมานี้ มีหลายครั้งที่นายพลอยู่ใกล้คุณฌอณก็รู้สึกแปลกๆ หากจะเเปรียบก็คงเหมือนสาวน้อยวัยแรกแย้มไม่มีผิด





      ไม่สนคนในรถสักนิด นายพลยินดีปล่อยให้คุณลิลลี่ชวนคุณฌอณคุยไปก่อน โดยที่เจ้าตัวก็เงียบกริบ เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมาเขาครุ่นคิดถึงฉากเช็ดแก้มของอีกฝ่ายมาตลอดทาง



      ไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย จึงหันหน้าหนีมองสองข้างทาง ในขณะนั้น มือของนายพลยกขึ้นมาลูบแก้มตัวเองทับรอยความอบอุ่นจากมือของใครบางคนที่ประทับอยู่จางๆ โดยที่พลไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้น มีคนๆหนึ่งลอบมองการกระทำจนหลุดยิ้มออกมา...







                   
****1.1****



ฮิ้ววววววววววว! ขอแซว...555+


ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ยังงี้ก็ได้เหรอ

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1

ออฟไลน์ GN_SWAG

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบบบบนิยายแนวนี้ พลปากแข็งมาก ติดตามมมค่ะ

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 5  พัฒนา (2)

 



       คุณเคยเป็นไหม? ที่บางวันก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง







      สำหรับนายพล จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายวัน เจ้าตัวรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะตั้งแต่วันที่นายพลเจอคุณฌอณสัมผัสนั้นยังตราตรึงไม่หาย และนั่นยิ่งทำให้นายพลค่อนข้างสับสนในตัวเอง





       หาคำตอบยังไม่ได้แต่นายพลบอกตัวเองไว้ว่าทำตัวปกติไปก่อน จนมาถึงวันที่พลต้องมาเจอหน้าคุณฌอณ เพราะต้องมาดูงานที่ตัวเองออกแบบรวมถึงช่วยดูซัพพลายเออร์ติดตั้งงานช่วงตอนกลางคืนบริเวณลานกว้าง ในระหว่างที่รอเข้าเซ็ทงานช่วงเวลาที่ทางศูนย์การค้ากำหนด คุณฌอณที่มาก่อน พอเห็นนายพลเดินทางมาถึง จึงชวนกินข้าวด้วยกัน


 



"สั่งเลยนะ มื้อนี้ผมเลี้ยง" เดินเข้าร้านอาหารข้าวแกงกระหรี่ญี่ปุ่นก็เอ่ยปาก จนนายพล คนปากดีตามสไตล์ ก็หลุดแซว



"รวยหรือครับ?"  ปากไวอีกแล้วกู



        จากก้มดูเมนู คนตรงข้ามชำเลืองมองหน้านายพลทันที


"จะให้ผมเล่าธุรกิจของครอบครัว หรือธุรกิจของผมดีครับ?"



         โอ้โห!... ไม่คิดจะถ่อมตัวสักนิด ได้ที...โอ้อวดหน้าตาเฉย




"แหม...คุณฌอณ ผมเชื่อแล้วครับว่ารวย"   นายพลเบะปากหมั่นไส้ ทำให้อีกฝ่ายยกมุมปากขึ้นนิด จากนั้นต่างฝ่ายต่างก้มหน้าดูเมนูอาหารเหมือนเดิม




      ได้เมนูโปรดพร้อมบอกบริกรครบถ้วน ในระหว่างรอ นายพลหาเรื่องชวนฌอณคุยเรื่อยเปื่อย



"ผมคลับคล้ายคลับคลาว่าคุณเคยบอกว่ามีน้องสาว"




       ฌอณชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด ก่อนตอบ



"ครับ ผมมีน้องสาวสองคน แต่อีกคนเสียไปแล้ว"



"สวยไหม?"



     ผู้หญิงกับผู้ชายของย่อมเป็นของคู่กันอยู่แล้ว นายพลตาวาวด้วยความสนใจเป็นพิเศษ ทำให้คนที่จ้องหน้านายพลมีแววตาแข็งกร้าวขึ้น



"ถามทำไมครับ?"



"รู้เลย..ฟีลนี้ คุณคงเป็นพี่ชายหวงน้องแน่ๆ"



   
      แซวเสร็จก็หัวเราะคนเดียว ทำให้คนหน้านิ่งเริ่มไม่ค่อยสบอารมณ์ ฌอณยกแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มหวังจะช่วยชะโลมจิตใจให้สงบลงกว่าเดิม


"อย่างนั้นมั้งครับ"



"ว่างๆคุณฌอณพามาแนะนำให้ผมรู้จักบ้างสิ เผื่อน้องสาวคุณถูกใจผมจะได้จีบ เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกันไงครับ"



ปั่ก!



     เสียงแก้วกระแทกลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง จนนายพลสะดุ้งเฮือก



"ค..คุณฌอณ ผมแค่แซวเล่น คุณโกรธหรอ?" หน้าถอดสี เมื่อเห็นดวงตาวาวโรจน์จนน่ากลัว



"ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนครับ"



        หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ จนคุณฌอณกลับมานั่งตามเดิม นายพลยังเห็นเขาบึ้งตึง จนหน้าเสียที่เล่นแรงเกินไป สำหรับคนที่มีน้องสาว ส่วนใหญ่ก็มักหวงน้องอย่างกับอะไรดี



        เห็นหน้างอ จึงชวนคุย แต่แม้ว่านายพลจะพยายามสรรหาเรื่องมาสนทนา สิ่งที่ได้ คือ คุณฌอณทำแค่พยักหน้า หรือไม่ก็ถามคำตอบคำ



        ไม่นาน ที่ทั้งสองกินข้าวเสร็จ จนกระทั่งเดินออกมานอกร้าน



        นายพลสบถในลำคอ เพราะเป็นมื้ออาหารที่โคตรไม่อร่อยและหงุดหงิดเอามากๆ


        นายพลไม่ชอบใจเวลาที่เห็นคนข้างกายหน้านิ่ว คิ้วขมวดตลอดเวลา เพราะมันพาลให้นายพลเครียดไปด้วย



         ทันใดนั้น นายพลนึกขึ้นได้ว่าที่นี้ มีร้านโปรดตั้งอยู่



"เอ่อ!...คุณฌอณครับ ผมอยากเลี้ยงคุณบ้าง ไปกินขนมกัน" หาทางง้อสุดฤทธิ์

 
"ผมไม่หิวครับ"


       ตัดโอกาสกันขนาดนั้น จนนายพลยืนอึ้งไปนิด


"คุณฌอณ คิดซะว่านั่งเป็นเพื่อนผมก็ได้ ผมอยากกินขนมปังปิ้ง"



"ถ้าคุณอยากกิน ก็ไปกินสิครับ ผมจะเดินไปรอที่หน้างานแล้วกัน"



"ไม่เอา ผมอยากกินกับคุณ"


!!!


      หยุดชะงักและหันขวับในทันทีที่ได้ยินประโยคล่าสุด



"อ...เอ่อ...คือ ผมไม่ชอบนั่งกินคนเดียว คุณฌอณไปเหอะนะ"
บอกเสียงอ่อยๆ



        จดจ้องริมฝีปากที่เม้มปากเข้าหากันจนมองไม่เห็นขี้แมลงวันสองเม็ดที่เป็นจุดเด่น ก่อนเหลือบมองแววตาเจือร้องขอเหมือนเด็ก ยิ่งการกระทำที่เดินมาประชิดตัวเขย่าแขนเบาๆกลับทำให้ฌอณใจเต้นไม่เป็นส่ำ

     


"ไปก็ไป"




       นายพลร้องดีใจพลางยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินนำไปร้านโปรด พอถึงก็หาที่นั่งเสร็จสรรพ ไม่ต้องดูเมนู นายพลจำได้ขึ้นใจ เขาสั่งขนมปังปิ้งหน้าสังขยาใบเตย และหน้าเนยนม-น้ำตาล อย่างละสองแผ่น แถมยังกระซิบบอกพนักงานที่ร้านว่าขอแบบกรอบและเกรียมตามสไตล์ที่ชอบ




      ไม่นานนัก พนักงานก็มาเสิร์ฟเครื่องดื่ม โดยวางไว้ตรงหน้าของทั้งคู่



"ผมไม่ได้สั่ง"


"ผมสั่งให้ครับ "



"ผมไม่หิว"


"โถ คุณฌอณ คนสั่งให้เสียใจนะครับเนี่ย"




       ไม่เคยลงทุนง้อใครขนาดนี้มาก่อน เด็กหนุ่มเห็นอีกฝ่ายยังนิ่ง ไม่หือ ไม่อืออะไร นายพลต้องพูดด้วยเสียงนุ่มละมุนไปอีก



"คิดซะว่ามันคือคำขอโทษ เรื่องที่แซวน้องสาวคุณนะ"




       เจือความเศร้าปนร้องขอในแววตา ทำให้ฌอณถอนหายใจพลางยกแก้วขึ้นดูดโกโก้เย็นที่ช่างบังเอิญเหลือเกิน เพราะเมนูนี้ เป็นเมนูโปรดของฌอณ




       ไม่กี่นาทีต่อมา ขนมปังปิ้งที่หอมกลิ่นเนยอ่อนๆก็ถูกวางลงตรงหน้า



       จิ้มเข้าปากด้วยความสุขที่เอาอะไรมาฉุดก็ไม่อยู่ หลุดร้องเบาๆที่ได้กินขนมปังปิ้งสมใจ


       เพลิดเพลินไปกับความอร่อย จนงับเข้าปากอยู่คนเดียวไปสามสี่คำก็ยังเห็นคนหน้านิ่งไม่แตะมันเลยสักนิด เอาแต่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์



       ช่วยสนใจคนตรงหน้าคุณได้ไหม? คุณฌอณ



      ทันใดนั้น...



"คุณฌอณ ช่วยกินหน่อย"


"ก็บอกว่าไม่หิวไง นายพล"



"กลัวอ้วน?"




    นายพลเอ่ยขอโทษที่ปากไวทุกที เขาเลยต้องลดเสียงให้อ่อนลง



"คุณฌอณ ผมไม่ได้รวยเหมือนคุณ ผมเสียดายเงินนะ ถ้ากินไม่หมดน่ะ ช่วยหน่อยสิครับ"



      นายพลจะรู้ไหมว่าไม่ควรทำสายตาแบบนี้กับใคร...


      ครู่หนึ่ง ฌอณเกือบหลุดยิ้ม แต่เขาทำทีนิ่งและตอบหน้าตาย




"มือไม่ว่างครับ"  พูดจบก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ


"พูดอย่างกับจะให้ป้อน"



      ใช่...นายพลไม่โง่หรอก พูดแบบนั้น ที่แท้ก็ขี้เกียจจิ้มกินเองใช่ไหมล่ะ โถ่โถ...




"แล้วได้ไหมครับ?"


       สวนมาได้ถูกทาง มีหรือฌอณจะไม่สวนกลับแถมตอบรับอย่างไว จนแทบไม่มีช่องว่างให้เงียบ



"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ก็บอกแล้วสำหรับนายพลเรื่องศักดิ์ศรีมันค้ำคอ ท้ามาแบบนี้ มีหรือนายพลจะยอม



        ก็แค่จิ้มขนมปังปิ้งเข้าปากอีกฝ่าย นายพลเคยป้อนขนมให้กราฟและท็อปมาแล้วก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร อีกอย่าง คิดซะว่า ทำไป...เผื่อคุณฌอณจะหายเคืองด้วย



"แต่คุณต้องหายโกรธและยิ้มได้แล้วนะ ผมอึดอัดว่ะ"



       อีกฝ่ายพยักหน้ารับทันที นายพลก็จิ้มขนมปังหั่นพอดีคำเข้าปากอีกฝ่าย



       พอคุณฌอณงับเข้าปาก นายพลกำลังชักมือกลับ กลับโดนมือหนาคว้าไว้และบีบมือแน่น




 ตึกๆๆๆ...



       ปากไว แต่ทำไมความรู้สึกช้า...



       เพิ่งนึกได้ว่านายพลไม่ได้สนิทกับคุณฌอณเหมือนเพื่อนที่จะป้อนอะไรให้กันได้ มารู้ตัวก็ตอนที่เจ้าตัวประหม่าและทำตัวไม่ถูก เมื่อเจอสายตาวาววับเป็นประกายที่จ้องมองตาเป็นมัน ที่สำคัญ มืออุ่นๆคุณฌอณยังคงไม่ปล่อยมือพลไปไหน...


      ไม่นาน ฌอณก็ปล่อยมือออก



"ขอโทษที ผมกลัวคุณจะแกล้งแทงไม้เข้าปากผมน่ะ เลยต้องจับมือไว้ก่อน"




       พยักหน้ารับปัดๆไป เพราะตอนนี้ แม่งไม่ดีเอามากๆ



       ไม่ดี ในที่นี้ สำหรับนายพล คือ ไม่ดีต่อใจเพราะเจ้าตัวเกิดจะมาเขินสายตาที่คุณฌอณมองมาและใจสั่นเกินไป นึกถึงตัวเองนาทีนี้ก็ตลกสิ้นดี ช่างเหมือนสาวน้อยมานัดเดทกับหนุ่มหล่อไม่มีผิด
 

      เบิกตากว้างในทันใด เมื่อคิดอะไรได้...


     
     ฉิบหายแล้วไง? อย่าบอกนะว่า หลายวันที่สับสนกับตัวเองเรื่องความรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้คุณฌอณ นั่นจะเป็นเพราะ....


           


      ในขณะเดียวกัน คนที่นั่งตรงข้ามแอบอมยิ้ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูหน้าตาเหรอหรา สาเหตุที่ยิ้มคงไม่ใช่เพราะเห็นความเอ๋อ แต่เพราะเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มแดงจัดราวกับลูกมะเขือเทศ



       ฌอณไม่รู้ว่านายพลคิดอะไรอยู่ถึงหน้าแดงแบบนั้น แต่ที่แน่ๆฌอณรู้แล้วว่า ความสัมพันธ์ของเขากับนายพล มันได้พัฒนาไปอีกขั้นแล้ว....



     




.....................................



หมั่นไส้สองคนนี้จัง 5555+

ขอบคุณทุกคนอ่านและมาคอมเมนท์ด้วยนะ

น่าร้ากกก...ปลื้มปริ่ม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-07-2017 21:19:43 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ kunt

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 733
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
กลัวใจ ว่ามันจะมีอะไรแอบแฝง ภายใต้ความมุ้งมิ้งนั้น

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ร้ายกาจ ร้ายกาจจริงๆ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
คุณฌอณมันร้ายยยยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด