||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6  (อ่าน 38040 ครั้ง)

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
เหมือนมีลับลมคมใน

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1

ตอนที่ 9 คนขี้หึง





    หากเจอสถานการณ์ที่คุณต้องกลืนน้ำลายตัวเอง คุณจะแก้ปัญหาอย่างไร?




       สำหรับนายพล แก้ปัญหาด้วยการยอมรับความจริง เพราะเวลานี้จะหนีไปไหนก็คงไม่พ้นอยู่ดี เมื่อโดนท็อปล็อคคอ กดไหล่ให้นั่งลงที่โซฟา หลังจากที่ท็อปและกราฟมาเซอร์ไพร์สถึงห้อง



      ยอมดั้นด้นมาหาขนาดนี้ มีเรื่องเดียวที่อยากรู้ คือ เรื่องนายพลกับพี่ฌอณว่ามีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า? เมื่อท็อปได้ยินตอนคุยทางโทรศัพท์ที่พลหลุดเล่าว่าโดนไล่ออกและได้งานใหม่เนื่องจากพี่ฌอณรับเข้าทำงานเพราะจีบเจ้าตัวอยู่



      ก้มหน้าหลบสายตาเพื่อนๆ เมื่อโดนถามคะยั้นคะยอ ก็แต่ก่อนปากดีตั้งมากมายว่าให้ตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่เอาผู้ชายแน่นอน พอมาตอนนี้ กลับกลืนน้ำลายตัวเอง เพราะเพิ่งจะตกลงปลงใจคบกับพี่ฌอณเป็นแฟนไปหมาดๆ





      โดนขนาบข้างจากเพื่อนสนิท จนรู้สึกตัวเองตัวลีบเล็กลงไปถนัดตา มองซ้าย มองขวาก็เห็นเพื่อนทำหน้าคาดคั้นอย่างรอคำตอบ จนสุดท้ายนายพลก็ยอมเล่าเรื่องราวจนหมดเปลือก



     ตลอดบทสนทนา กราฟและท็อปซักไซร้ราวกับเขาเป็นโจรขึ้นบ้าน ถามถี่ยิบจนนายพลชักอายที่ต้องเล่าเรื่องรักแบบเปิดเผยสุดๆ





"มึงชอบพี่ฌอณจริงๆใช่ไหม?" กราฟถามย้ำหลังจากที่นายพลเล่าหมดทุกอย่างรวมถึงเรื่องล่าสุดที่ว่าคบกันแล้ว



"ตอนแรกก็คิดว่าไม่น่าจะชอบ แต่พอพี่ฌอณจ..จู... " นายพลหุบปากฉับเมื่อรู้ว่าหลุดพูดไป



"มึงพูดมาเลย มึงจะพูดว่าจูบกันแล้วใช่ไหม? ไอ้พล"
กราฟย้ำ ฟากนายพลทำได้แค่พยักหน้ารับเอื่อยๆ



"มึงนี่ไวไฟกว่ากูอีกนะเนี่ย" ท็อปหยอกเอินพลางกระแซะไหล่เพื่อน



"มึงอย่าล้อดิ กะ...กูก็อายเป็นนะเว้ย คุยเรื่องอื่นได้แล้ว" ปัดไปเพราะโดนจี้ถามจนเขาเริ่มเขินๆเหมือนกัน แต่ท็อปมิวายยังถามต่ออย่างอยากรู้



"คำถามสุดท้าย มึงมั่นใจนะว่าชอบพี่เขาชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่เพราะโดนชักจูงความรู้สึกใช่ไหม?"



     คำถามของท็อปรอบนี้ทำนายพลนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง



     นั่นสิ...เขาชอบพี่ฌอณหรือเปล่า? หรือจริงๆแล้วแค่รู้สึกดีเหมือนว่าพี่ฌอณ คือ พี่ชายคนหนึ่ง



     ทบทวนความคิด ในขณะที่เพื่อนทั้งสองก็ปล่อยเวลาให้นายพลได้ไตร่ตรองความรู้สึกของตัวเอง ถามให้มั่นใจว่าการคบกันของทั้งคู่ มันมาจากความชอบแบบคู่รักแน่นอนใช่ไหม?





      เงียบไปนาน จนนายพลมั่นใจว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกแบบเพื่อน แบบพี่ชาย แบบกิ๊กกั๊กชั่วคราว เพราะตอนที่คิด หัวสมองก็ดันแวบครั้งเมื่อตอนจูบกัน มันรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อ รู้สึกโหยหาร่างกายของเขา จนนายพลกลับรู้สึกว่า จูบครั้งนั้น ทำให้พลมีความต้องการอยากจูบกับพี่ฌอณอีกเรื่อยๆ



       ส่วนหนึ่ง อาจเป็นเพราะในยามที่พลคบผู้หญิง เขาต้องทำหน้าที่ปกป้อง มอบความอบอุ่น ดูแลใส่ใจพวกเธอมากกว่าจะเรียกร้อง พอถึงคราวที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูกดูแล กลับรู้สึกดี ยิ่งโดยเฉพาะเวลาที่พี่ฌอณใส่ใจ ทุ่มเทให้ทุกอย่าง นายพลยอมรับว่าติดนิสัยที่อยากได้รับการเทคแคร์แบบนี้อยู่เสมอๆ...


     ชัดเจนในความรู้สึก จึงหันไปตอบเพื่อน


"กูมั่นใจว่ากูชอบพี่ฌอณ กูอยู่กับเขาแล้วรู้สึกอบอุ่นว่ะ"

     



       จบประโยคนั้น ท็อปและกราฟมองตากันโดยไม่พูดอะไร แค่คำตอบเพื่อนที่ตอบออกมาพร้อมดวงตาเป็นประกาย ก็รู้ได้โดยไม่ต้องถามอะไรอีก...





       แต่เพราะเส้นทางนี้ สังคมยังไม่ค่อยเปิดกว้างเท่าไหร่ อีกทั้ง พลก็เพิ่งจะมาหลงใหลได้ปลื้มกับการชอบผู้ชาย ท็อปจึงกลัวและไม่อยากให้เพื่อนผิดหวังหรือมีปมฝังใจเหมือนเขา   

   

   ดังนั้น ท็อปจึงอยากช่วยเพื่อนเพื่อตอบแทนครั้งที่พวกพลและกราฟเคยช่วยเหลือเขาในคราวอดีตดูบ้าง





   ในขณะเดียวกัน ฟากนายพลกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ในระหว่างนั้น โทรศัพท์นายพลแผดเสียงร้องดังขึ้น


[พลอยู่ไหน?]


"ห้องครับ"


[เดี๋ยวพี่ไปรับ]


"ด้ะๆ...เดี๋ยวก่อน...มารับ? ไปไหนครับ นี่สองทุ่มแล้วนะ พี่ฌอณ"



[เพื่อนพี่อยากเจอ...]



"มะ...ไม่เอา"



[อย่าดื้อ! ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง พี่จะรอข้างล่าง]


   ใครกันแน่ที่ดื้อ มาบังคับให้คนอื่นทำตามใจต้องการแบบนี้



"ผมไม่ไป"



    ตัดสายทิ้งและบ่นพึมพำในลำคอ ไม่เอาหรอกถ้าไปหาพวกเพื่อนพี่ฌอณ โดนรุมแซวแน่ๆ





    กราฟเห็นพลทำหน้าหงิกหน้างอจึงไม่อยากให้เพื่อนอึดอัดใจด้วยการจี้ถามแต่เรื่องเดิมๆ จึงเปลี่ยนเรื่องคุย



     คุยกันสัพเพเหระได้สักพัก เสียงเคาะประตูดังขึ้น



ก๊อก ก๊อก ก๊อก...



    ขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าเพื่อน เพราะไม่รู้ว่าใครมาหามืดค่ำ แต่ร่างสูงก็พาตัวเองไปยังหน้าห้อง เปิดประตูกว้างก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นรูปหล่อยืนล้วงกระเป๋าจ้องนายพลเขม็ง


     ต่างฝ่ายต่างมองกันและกัน



     ฌอณมองเด็กหนุ่มอย่างขุ่นเคืองที่ขัดใจไม่ยอมทำตามที่บอก แต่นายพลมองพี่ฌอณเพราะวันนี้เขาดูหล่อเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะการแต่งกายที่ดูสมาร์ท เท่ รวมถึงจัดแต่งทรงผมเนี๊ยบดูดีเหมือนพระเอก อีกทั้ง ยังได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ สดชื่นลอยมาเตะจมูก ซึ่งปกติ นายพลจำได้ว่าไม่เคยเห็นพี่ฌอณใช้



"พี่บอกแล้วไงว่าจะมารับ ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกล่ะครับหรือว่าจะไปชุดนี้" 
มองสารรูปเด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นแล้วหงุดหงิดใจ



       ฟากของนายพลรีบดึงสติกลับมาเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว





"ก...ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่ไป"




       มองแฟนหมาดๆตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะลอบถอนหายใจและใช้มือเดียวดันหลังเด็กหนุ่มเข้ามาหาเพื่อโอบกอด และจูบขมับให้หายคิดถึง



จุ๊บ!


"ไปเถอะ...พี่คิดถึง ไม่ได้เจอตั้งสองวัน"




    ร่างจะละลายไปกับการป้อนคำหวานนั้นอยู่แล้ว...



    เจอประโยคชวนหน้าแดง ยังไม่เขินเท่าริมฝีปากอุ่นๆที่ประทับลงบนหน้าผากเมื่อสักครู่ทำให้นายพลยืนเหวอ ตัวแข็งทื่อ ก้าวขาไม่ออก เพราะรู้แก่ใจว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้



     ฌอณเห็นอาการพลดูเคอะเขิน เลยอยากแกล้งให้อายอีกหน่อย เขาก้มหน้าลงต่ำหวังจะประทับริมฝีปากบนปากอีกฝ่าย แต่ทว่า...


"สวัสดีครับ คุณฌอณ" ท็อปโพล่งจนฌอณผงะ เหลือบมองข้ามไหล่นายพล เห็นเพื่อนแฟนยืนยิ้มแห้งทั้งคู่



   ใบหน้าเข้มค่อยๆคลี่ยิ้มและปรับท่ามายืนตัวตรงพร้อมรับไหว้



"ขอโทษนะครับ พี่ไม่รู้ว่าเพื่อนพลมา"



     อายฉิบหาย...จะโวยวายก็กลัวดูเป็นเด็กน้อย นายพลเลยพูดตัดบท



"พี่แม่ง!...ผมไปแต่งตัวก่อนแล้ว" หนีเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งให้ฌอณเดินอมยิ้มไปนั่งรวมกับท็อปและกราฟ



"คุณฌอณมาหาไอ้พลทำไมครับ" ท็อปถาม



"ผมจะชวนพลไปเจอเพื่อนน่ะครับ  ท็อปกับกราฟไปด้วยก็ได้นะ"



"เจอครั้งเดียวคุณฌอณจำชื่อพวกผมได้ด้วยหรอ?"



"ได้สิครับ ว่าแต่เลิกเรียกคุณเถอะ ท็อปกับกราฟก็เป็นเพื่อนแฟน เรียกพี่จะได้สนิทสนมกันมากขึ้นด้วย"



กึก!



  ทั้งท็อปและกราฟนั่งเหวอที่พี่ฌอณประกาศชัดแจ่มแจ้งขนาดนี้





"พี่เปิดเผยดีนะครับ ว่าแต่พี่ชอบพลจริงหรือเปล่า?"



     ท็อปต้องถามให้ละเอียด เพราะพลก็ใช่ว่าจะมาแนวนี้ตั้งแต่แรก...



"ทำไมท็อปถามแบบนั้นครับ?"



"ผมอยากรู้เฉยๆ ถ้าพี่ตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะครับ"



"พี่ชอบพลจริงๆครับ"



"ผมไว้ใจพี่ฌอณนะครับ ถ้างั้นฝากดูแลเพื่อนผมด้วยนะ" กราฟบอก ถ้าอีกฝ่ายหนักแน่นขนาดนี้ ก็คงไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง


      เมื่อพลแต่งตัวเสร็จ ก็ออกเดินทางโดยมีกราฟและท็อปตามไปด้วย



     นั่งรถมาคันเดียวกันทั้งหมด ระหว่างเดินทาง จะเป็นพลและบรรดาเพื่อนๆชวนคุยกันมากกว่า โดยที่ฌอณไม่ได้มีส่วนร่วมแต่อย่างใด เพียงแต่รับฟังที่พวกเขาคุยกัน ฌอณก็มีความสุขแล้ว



      ไม่นานมากนัก ก็มาถึงร้านนั่งดื่มของเพื่อนฌอณที่กราฟและท็อปเคยมาคราวก่อน แต่จังหวะนั้น ฟากท็อปสะกิดกราฟให้เดินชะลอฝีเท้า และกระซิบกระซาบ


"กูอยากเช็คว่าพี่ฌอณจริงจังกับไอ้พลหรือเปล่า? มึงช่วยตามน้ำด้วยนะ"



"มึงจะทำอะไร?"


"เดี๋ยวก็รู้"



"อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่"


"เออน่า ไอ้กราฟมึงอยากเห็นเพื่อนมึงเสียใจหรอวะ"



"ไม่อยาก แต่...กูว่า..." กราฟทำหน้าลังเล



"เออวันนี้มึงนอนห้องพี่ฆิตรึเปล่า? จะได้ให้พี่ฆีนแวะไปส่ง" ท็อปเปลี่ยนเรื่องคุยทันทีเพราะไม่อยากโดนเพื่อนเทศก์


"พี่ฆีนจะมารับหรอ?"


"อืม"


"พี่ฆีนก็ทำตัวหวงเมียดีเนอะ" กราฟแซวเพื่อนเพราะรู้ว่าตอนนี้เล่นได้แล้ว


"ก็เป็นธรรมดาหรือเปล่าวะ! กูฮอตขนาดนี้" ลอยหน้า ลอยตาบอกจนกราฟส่ายหน้าระอา จากแต่ก่อนนี้เก็บงำความเป็นตัวตนมิดชิด พอเดี๋ยวนี้เปิดเผยเสียจนน่าหมั่นไส้




    ทำข้อตกลงระหว่างกันได้ กราฟและท็อปก็เดินไปนั่ง และยกมือไหว้เพื่อนพี่ฌอณที่นั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว


"มึงเป็นอะไรไอ้ท็อปมองหาใครวะ"



     สิบห้านาทีผ่านไป พลมองเพื่อนที่ชะเง้อคอมองหาอะไรบางอย่าง จนหงุดหงิดถึงกับขั้นเอ่ยปากถาม



"เปล่า"




      โกหกไปก่อน เพราะไม่อยากให้เพื่อนล่วงรู้แผนการ ที่เจ้าตัวกำลังมองหาเป้าหมายว่าจะให้ใครมาเป็นตัวประกอบของละครเรื่องนี้ดี



      กวาดสายตาจนประทะเข้ากับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งที่นั่งรวมกับผู้หญิงสองคนและดูเหมือนว่าเขาก็มองมาทางท็อปเช่นเดียวกัน



      ส่งสายตาเชิงว่าอยากรู้จักขนาดนั้น มีหรือ?...ท็อปจะปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป เด็กหนุ่มส่งยิ้มหวานให้ทันที



     ได้เป้าหมายแล้ว...



     ยกแก้วดื่มสองสามแก้วพอเป็นพิธี ท็อปขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ



     ทว่า โต๊ะของชายหนุ่มแปลกหน้าเป็นทางผ่านระหว่างไปห้องน้ำพอดี ท็อปจึงแอบลอบมองและส่งยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง...



     ทำธุระเสร็จเรียบร้อย ท็อปล้างมือ ล้างไม้ เงยหน้ามองกระจกก็เห็นผู้ชายที่ท็อปโปรยเสน่ห์ ยืนซ้อนหลังจนท็อปรีบหมุนตัวไปหา





"สวัสดีครับ"

"ครับ"
ท็อปยิ้มกว้าง


"ชื่ออะไรครับ?"


"ท็อปครับ"



"จะเป็นอะไรไหม? ถ้าผมจะขอ..."


"ขอโทษนะครับ ผมรบกวนอะไรอย่างสิ"
ท็อปไม่สนใจประโยคที่อีกฝ่ายพูดสักเท่าไหร่  เพราะเขาไม่ได้ชอบผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว เขาสนใจแค่จะหาเหยื่อมาล่อให้ใครบางคนหึงมากกว่า


"ครับ?" ชายแปลกหน้า เอียงคอมองอย่างสงสัย ที่ยังไม่ทันแนะนำตัวให้รู้จักกัน อีกฝ่ายก็มาขอความช่วยเหลือซะแล้ว



"ช่วยทำเป็นชอบเพื่อนผมหน่อยสิ"



"ชอบ?"


"ครับ ได้ไหม? ช่วยผมหน่อย?"


"ผมช่วยคุณแล้วผมจะได้อะไร?"



"คุณอยากได้อะไรล่ะ?"


"เบอร์คุณ"


"ได้สิ ถ้าคุณทำสำเร็จ ผมจะให้" ท็อปเออออไปก่อน เพราะอยากช่วยเพื่อนจริงๆ


"ครับ ผมจะช่วย"


     ท็อปเอ่ยขอบคุณหลายครั้งที่อีกฝ่ายยอมทำตามแผนที่ใครหลายคนอาจมองว่าไม่เข้าท่า




    แนะนำตัวพอสังเขป จากนั้นท็อปก็บอกเล่ารายละเอียดว่าจะให้อีกฝ่ายทำอะไรบ้าง เมื่อชายหนุ่มแปลกหน้าเข้าใจ ท็อปรีบเดินดุ่มออกไป แต่ทันใดนั้น...ผู้ชายร่างสูงกลับรั้งแขนท็อปไว้


"อย่าลืมสัญญานะครับ"



"ครับ ผมไม่ลืม" ยิ้มรับและเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตามปกติ พอหย่อนกายลงนั่ง ท็อปก็มาได้จังหวะ ที่เพื่อนพี่ฌอณพูดเรื่องน่าสนใจพอดี


"น้องพลเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม?"



"ไม่เชื่อครับ" ตอบเร็ว เพราะเชื่อว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดจากคนสองคนเท่านั้นที่ทำให้ครองรักกันได้



"ตอนแรก พวกพี่ก็ไม่เชื่อนะแต่พอเจอเรื่องใกล้ตัว พี่แม่งเชื่อเลยว่ะ" เมธธ์เหมือนจะพูดลอยๆ แต่ลึกๆก็ตั้งใจให้วกเข้าเรื่องเพื่อนตัวเอง


"ผมอยากรู้  พี่เมธธ์เล่าให้ฟังได้ไหม" ท็อปเอ่ยถามอย่างอยากรู้ เพราะตอนที่เขาเจอพี่ฆีนครั้งที่ไปเที่ยวทะเล ก็ไม่ได้คิดว่าจะเจอพี่ฆีนอีกตอนได้ทำงานประจำ และนั่นเองก็เป็นจุดเริ่มต้นให้ทั้งสองสานรักกันมาได้จนถึงทุกวันนี้



"ถามฌอณสิ"


      หันขวับไปมองฌอณอย่างพร้อมเพรียงกัน



"พี่ฌอณ บอกหน่อยสิครับ"
ท็อปรู้ดีว่าพลคงไม่กล้าถาม เขาเลยชิงถามแทนซะเลย


      ฌอณยิ้ม ก่อนจะชำเลืองมองพลที่นั่งก้มหน้า ก้มตา


"พี่จะบอกเมื่อถึงเวลา"



"โถ่...พี่ครับ ทุกคนก็อยากรู้ทั้งนั้น บอกเหอะ" ท็อปเซ้าซี้ จนฌอณส่ายหน้าขำ เขาไม่ได้รำคาญเพียงแต่กลัวว่าใครบางคนพอได้ยินคำตอบจะเขินกว่าเดิมนี่สิ



     ฌอณลอบมองนายพลที่นั่งอยู่ข้างกัน และยิ้มมุมปากวางมือบนหน้าตักของเด็กหนุ่ม



"มันเป็นเรื่องระหว่างพี่กับพล"



   เอ่ยชื่อนายพลจนเจ้าตัวหันไปมองพี่ฌอณอย่างไม่เข้าใจ การที่พี่ฌอณพูดแบบนั้น นั่นหมายความว่าอะไร?


"เราเคยเจอกันมาก่อนหรอครับ?" นายพลขมวดคิ้วถาม



    ฟากฌอณยังไม่ทันจะได้อธิบาย ก็มีบริกรมาขัดจังหวะด้วยการยื่นกระดาษสีขาวให้พลพร้อมชี้ไปทางผู้ชายหน้าคมฉบับไทยเดิมที่ส่งสายตาหวานเชื่อม


"ขอโทษนะครับ โต๊ะนั้นฝากมาให้ครับ"



    นายพลพยักหน้าอย่างงงๆ ก่อนจะคลี่กระดาษ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็โดนคนข้างกายแย่งกระดาษไปจากมือโดยไม่ขออนุญาตก่อนด้วยซ้ำ



     เมื่อเปิดอ่าน ฌอณก็พบกับข้อความชวนให้โมโห...



'ผมชอบคุณ อยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้'



****1.1****

- มาลงให้ยาวเกือบตอนเลย เพราะเห็นว่าครึ่งหลังของตอนที่แล้ว มันสั้นไปค่ะ ฮ่าๆๆๆ

- ท็อปเพื่อนพลนี่เป็นคนขี้อ่อยมาแต่ไหนแต่ไรจริงๆค่ะ 5555+

- ฌอณเป็นพี่ชายของเฌอไหม? แล้วฌอณเคยเจอพลมาก่อนจริงๆหรือเปล่า?

อีกไม่กี่ตอนจะได้รู้กัน...

- อย่างที่เคยบอกเรื่องมันซับซ้อนอะนะ

แต่ไม่ว่าจะยังไง ฌอณรักพลจริงๆนะคะ


- เรื่องนี้สั้นจ้ะ อีกไม่นานก็จบ...

ขอบคุณคนอ่านทุกท่านค่ะ...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-08-2017 22:10:51 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ยังไงๆ ฌอนกับพล  :katai1:
เป็นเพราะพรหมลิขิตจริงอ่ะ  o22 o22 o22
งั้น ฌอน ชอบพล จริงๆ  :z3: :z3: :z3:

แล้วท๊อป ไหว้วานให้คนมาทำทีชอบพล
จะมีปัญหามั้ยนะ
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ Zetnezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1

ตอนที่ 9 คนขี้หึง(2)





       ฌอณขยำกระดาษทิ้งลงพื้น และหันมามองตาขวาง



"อะไรหรอพี่ฌอณ"



"เสน่ห์แรงดีนี่"



     ขมวดคิ้วอย่างงงๆ เพราะไม่รู้ว่าพี่ฌอณจะสื่ออะไร นายพลเหล่มองก้อนกระดาษที่ถูกขยำอยู่ที่พื้นใต้เท้าพี่ฌอณ ก่อนชำเลืองมองพี่ฌอณที่ดูไม่พอใจ



     กระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไร นายพลยังไม่รู้เลย และเพราะเหตุใดทำไมพี่ฌอณดูโกรธจัดแบบนั้น



    ทันใดนั้นเอง ฌอณดึงมือนายพลไปวางบนตัก กุมมือเด็กหนุ่มแน่น



"เฮ้ย!...พี่ฌอณ"



"อย่าดื้อ พี่เป็นแฟนพลนะ"



"แต่ผมไม่ชอบที่พี่ทำแบบนี้" ดุแต่เสียงไม่ดังเท่าไหร่ เพราะมีความเกรงใจจึงพูดไว้หน้าพี่ฌอณบ้าง



"พลไม่เป็นพี่ พลจะเข้าใจอะไร"


"พี่ฌอณจะสื่ออะไร"



"พลรู้ไหมว่าพี่ทรมานขนาดไหน? ที่ต้องเห็นพลอยู่กับคนอื่น พี่ไม่ชอบและพี่จะไม่ทนอีก จากนี้ พี่ไม่ให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับพลทั้งนั้น"



     มองคนหน้าจริงจังที่พูดยาวเป็นหางว่าว ซึ่งโดยปกติพี่ฌอณพูดนับคำได้
 



"แผนมึงใช่ไหม ไอท็อป?" กราฟกระซิบถามที่เห็นอาการพี่ฌอณเปลี่ยนไปหลังจากได้อ่านกระดาษแผ่นนั้น


"เออ!"


"เขาทะเลาะกันแล้ว มึงดูหน้าสิ"



     มองคนอารมณ์เกรี้ยวกราดแถมจับมือพลไม่ปล่อย ทำให้ท็อปเริ่มมั่นใจว่า พี่ฌอณชอบพลจริงๆ


"เอ่อ...พวกพี่ๆครับ มาชนแก้วกันดีกว่า"




      กลัวเพื่อนมีปัญหาจึงชวนรีแลกซ์ด้วยการยื่นแก้วไปก่อน ทุกคนจึงหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน



      ท็อปตั้งประเด็นสนทนาให้ห่างจากเรื่องที่ชวนให้เกิดปัญหา แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้สักพัก  จังหวะนั้นเอง เครื่องมือสื่อสารของท็อปสั่นครืด ครืด เจ้าตัวชำเลืองมองและรีบรับสาย



"ครับ พี่ฆีน"


[พี่ถึงร้านแล้วนะครับ]



"โอเค รอแป๊ปนึงนะ ท็อปลาพวกพี่เขาก่อน"



[นั่งก่อนเถอะ พี่รอในรถได้ครับ]



"ไม่เอา ท็อปอยากอยู่กับพี่ฆีนมากกว่า อยากนอนด้วยกันแล้ว"



[หืม...ยั่วพี่ตลอดเลยนะ]



"ก็ท็อปอยากนี่ แค่นี้นะครับพี่ฆีน"



[เดี๋ยวเถอะ!]



      กดวางสายแล้วยิ้มกว้างที่จะได้เจอพี่ฆีน ช่วงนี้ ท็อปโหยหาพี่ฆีนจนตัวติดเป็นตังเมเลยก็ว่าได้


"พี่ฆีนมาแล้วมึงจะกลับเลยไหม?" ถามกราฟที่นั่งข้างๆ



"ยังไงก็ได้"


"โอเค งั้นกลับ"





      ท็อปบอกพลและพวกพี่ๆว่าขอกลับบ้านก่อน เมื่อทุกคนไม่ว่าอะไร ทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินก้าวไวๆมาจนถึงหน้าร้าน เสี้ยววินาทีนั้น มีคนมารั้งข้อมือท็อปจนเจ้าตัวสะดุ้ง ตกใจ



"ไหนล่ะครับ เบอร์ตามสัญญา"



     แม่ง! ถึงกับขั้นเดินตามมาทวงกันเลยหรือวะ? นับถือในการตื้อจริงๆ ท็อปมองคนที่ยืนกดดันอยู่กรายๆ



     ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ให้ไปก่อนเดี๋ยวค่อยบล็อกเบอร์โทรศัพท์ทีหลังก็ได้





     ท็อปบอกเบอร์เสร็จสรรพ อีกฝ่ายขอบคุณยกใหญ่และยิ้มดีใจเหมือนได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว





     กระทั่ง ชายหนุ่มแปลกหน้าเดินพ้นตาไป กราฟและท็อปก็ก้าวเดินต่อ แต่พอสายตามองทางข้างหน้าก็หยุดเท้ากระทันหัน





    ฉิบหาย! พี่ฆีนยืนจ้องเขม็ง แล้ววินาทีนั้น สุดที่รักของท็อปก็หมุนตัวเดินหนีไปอีกทาง





"เหี้ยเอ้ย!" สบถเสียงดัง เพราะไม่คิดว่าพี่ฆีนจะมาเห็นเหตุการณ์ที่ช่างเหมาะเจาะอะไรขนาดนี้




"ฮ่าๆ...ไปสร้างเรื่องให้เขาทะเลาะกัน คราวนี้ก็เป็นกรรมของมึงแล้ว"หลุดขำเพราะการเป็นนักวางแผนของเพื่อนพาซวยเสียแล้ว



"หยุดซ้ำกูเลยไอ้กราฟ แม่งเอ้ย!...พี่ฆีนของกูโกรธแล้ว"

 

       ชี้หน้าคาดโทษแล้วเร่งฝีเท้าไปตามง้อพี่ฆีน


      ในใจนั้นภาวนาถึงพ่อแก้ว แม่แก้วให้ช่วยด้วย ท็อปไม่ได้ตั้งใจ แค่อยากช่วยเพื่อนเฉยๆ ทำไมต้องกรรมตามสนองด้วย...



     ในขณะเดียวกัน ถัดมาด้านในของร้าน นายพลเม้มปากเงียบ ก้มมองมือตัวเองที่พี่ฌอณจับมือแน่นอย่างกับกลัวว่านายพลจะหายตัวไปไหน



    เหล่มองคนข้างกายอีกครั้งก็เห็นพี่ฌอณส่งสายตาหาคนที่ส่งกระดาษก่อนหน้า ที่เพิ่งเดินกลับมานั่งโต๊ะของตัวเอง พี่ฌอณเอาแต่นั่งจ้องด้วยสายตาอาฆาต จนเด็กหนุ่มไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวพูดไม่เข้าหูและกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต



ตะดึ่ง ดึ้ง..


    วินาทีนั้น มีเสียงจากข้อความไลน์ดังขึ้นมา นายพลชักมือกลับแล้วคว้าโทรศัพท์มาเปิดดู


Read

22.01

ไอ้พล ผู้ชายคนนั้นส่งกระดาษผิด เขาเดินมาหากูก่อนกลับบ้าน บอกให้กูไม่ใช่มึง มึงเอาข้อความนี้โชว์พี่ฌอณดูเลย




     ท็อปแก้ต่างเพราะกลัวเพื่อนมีปัญหา  ด้านนายพลถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ข้อความนี้น่าจะช่วยให้พี่ฌอณอารมณ์ดีขึ้นได้



     นายพลยื่นโทรศัพท์ให้พี่ฌอณอ่านข้อความของท็อปที่ยืนยันเป็นหลักฐาน




"อะไร"


"อ่านดู"



    ฌอณรับโทรศัพท์ของนายพลมาก้มหน้าอ่านข้อความที่ปรากฏทุกตัวอักษร



    ใบหน้าหล่อนิ่ง ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา



     ยื่นโทรศัพท์คืนเด็กหนุ่ม ด้วยหน้าจอที่ยังค้างโปรแกรมแชทนั้น


"ไอ้เหี้ย...ท็อป"




     หลุดด่า เพราะข้อความที่ท็อปพิมพ์เพิ่มแต่นายพลเพิ่งเห็น



Read

22.05

พลชอบพี่มาก ห้ามทิ้งเพื่อนผมเด็ดขาด!





    มองคนหน้าแดงจัด จนอยากฟัดให้หายอยาก แต่ในที่สาธารณะแบบนี้ ฌอณได้แต่ข่มใจ ทำได้อย่างมากก็ขอแค่เฉียดผิวกายเด็กหนุ่มสักนิดหน่อยก็ยังดี คนหล่อเคลื่อนริมฝีปากตั้งใจให้โดนติ่งหูอีกฝ่าย แล้วค่อยเอ่ยกระซิบ



"ไม่ต้องกลัว พี่ไม่ทิ้งพลหรอก"  ว่าจบก็จุมพิตข้างหูแผ่วเบา จนนายพลหน้าร้อนวูบและขนลุกทั่วร่าง เพราะใช่ว่าตรงนี้ มีแค่สองคนที่ไหน? มีทั้งพี่เมธธ์และพี่ธรรม์ก็จ้องมองอยู่ซะด้วย



     ใครสั่ง ใครสอนให้แสดงอาการละมุนแบบนั้นกันวะพี่ฌอณ



"ห่างกันหน่อยก็ได้" นายพลกระเถิบออกห่าง แต่ฌอณมิวายขยับตัวตาม



"ห่างตอนนี้ ขอใกล้ตอนนอนได้ไหม?คืนนี้ นอนค้างด้วยนะ"



      อืมหืม...พอเป็นแฟนกัน พี่ฌอณดูจะกล้าใช้คำพูดเสี่ยวๆมากขึ้นนะ



      เบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างเขินๆ ยังดีที่พี่เมธธ์และพี่ธรรม์ไม่มีใครพูดแซวให้ต้องอายจนมุดดินหนี



      ในจังหวะนั้นเอง...




"ฌอณคะ"  ลิลลี่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆฌอณ


      ได้ยินเสียงหญิงสาว จากที่เบนหน้าหนีพี่ฌอณ ถึงกับต้องหันขวับมามอง



      มาได้ไงวะ...



"เมธธ์บอกว่ามีเลี้ยงฉลอง ลี่เลยตามมา" เกาะแขนฌอณแน่น แถมซบหน้าลงบนบ่าอีกฝ่ายอย่างไม่นึกอายใครหน้าไหน



     ฟากฌอณมองหน้าเมธธ์ทันที ที่เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง...




"ลี่ปล่อยแขนผมเถอะ" บอกเสียงเข้มและพยายามแกะมือออก แต่ดูเหมือนไม่มีผลอะไรสำหรับผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอยังเกาะติดหนึบอย่างกับตีนตุ๊กแก



"ทำไมล่ะคะ"




"ก็ผมพา..แ..ฟ.."



      ฌอณยังพูดไม่ทันจบ




"ลี่จะดื่มอะไร ผมชงให้"



     เมธธ์แทรกขึ้นอย่างยิ้มๆ ฟากฌอณมองพลที่นั่งหน้าบึ้งไปแล้ว


"ไอ้เมธธ์ชวนลี่มาก็พาไปนั่งฝั่งมึงสิ"


"กูแค่ชวน แต่คนที่ลี่อยากมาหา คือ มึงไม่ใช่กู"





      ฌอณไม่เข้าใจทำไมเมธธ์ถึงชอบเล่นอะไรเป็นเด็ก แต่เพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้ เลยไม่ด่าอะไร แม้ลึกๆฌอณจะไม่พอใจสุดๆ แต่ทำได้แค่สงบสติด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมา




"ไอ้เมธธ์" ธรรม์ปราม เพราะไม่ชอบให้เมธ์ทำแบบนี้



"อะไรไอ้ธรรม์ ก็แกล้งกันขำๆหรือเปล่าวะ"



"แต่มึงก็รู้ว่าไอ้ฌอณมีแฟนแล้ว"



"หงุดหงิดซะอย่างกับไอ้ฌอณเป็นผัวมึง"



"ไอ้เหี้ยเมธธ์"



"ถ้าจะนั่งกันต่อก็เลิกกัดกันสักที"




     ฌอณไม่อยากให้เพื่อนต้องทะเลาะกันเพราะเรื่องของเขา จึงเป็นฝ่ายยุติเอง



     สรุปฌอณตัดสินใจลากลิลลี่ไปคุยที่อื่น เพราะถ้าเคลียร์กันตรงนี้ ดูเหมือนเมธธ์จะคอยแทรกเสมอ

 


"พล เดี๋ยวพี่มา" บอกน้องเสร็จ ก็หันไปสั่งลิลลี่ให้ลุกตามไป


     

     ผ่านไปแค่สิบนาที นายพลนั่งไม่ติดเพราะร้อนใจ



     อะไรไม่รู้ดลใจว่านายพลไม่ควรไว้ใจผู้หญิงคนนั้น เขาขอตัวพวกพี่ๆไปหาพี่ฌอณที่เห็นอยู่ว่าหลบไปคุยตรงมุมอับละแวกๆห้องน้ำ



กึก!




     ยืนตาค้างกับภาพที่เห็นชัดเจนเต็มสองตา คือ คุณลิลลี่ใช้มือเรียวเล็กลูบคลำของสงวนพี่ฌอณผ่านกางเกงขายาว



"ลิลลี่ อย่าทำแบบนี้" เวลานี้ เสียงร้องห้ามของฌอณคงไม่ช่วยให้นายพลรู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่ เพราะภาพที่นายพลเห็นมันฝังหัวไปหมดแล้ว



"พี่ฌอณครับ" เรียกเสียงดังจนฌอณหันขวับ



"พล" หน้าซีด เมื่อเจอแฟนตัวเอง ยืนจ้องตาไม่กระพริบ


"ผมขอกลับก่อนนะครับ"




     เอ่ยลาและหมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปให้พ้นๆจากตรงนี้โดยเร็วที่สุด



     สมองมันคิดไม่ทันว่าสถานการณ์ที่เห็นใครผิด ใครถูก รู้แค่ตอนนี้ นายพลไม่พร้อมจะคุยกับพี่ฌอณจริงๆ



"ผมเห็นแก่ความเป็นเพศแม่นะ อย่าทำแบบนี้กับใครอีก"




    เอ่ยเสียงเย็นและเดินชนไหล่หญิงสาวอย่างโกรธเคือง เมื่อเดินถึงโต๊ะ ฌอณกลับไม่เห็นเด็กหนุ่มนั่งอยู่



"พวกมึง น้องพลไปแล้วหรือ?"



"ไม่รู้ว่ะ ไม่เห็นเดินกลับมาที่โต๊ะเลย" ธรรม์บอก



      ฌอณเดินไปกระชากคอเสื้อเพื่อนให้ลุกขึ้นมายืนประจันหน้ากัน ฌอณอยากซัดหน้าเมธธ์มาก ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อน คงอัดน่วมไปแล้ว...



"กูจะคิดบัญชีกับมึงทีหลังนะไอ้เมธธ์"




    ฌอณรีบพุ่งตัวออกไปตามหาน้องเพื่อเคลียร์ปัญหาก่อนจะบานปลาย ส่วนธรรม์ถอนหายใจยาว ชำเลืองมองเมธธ์ที่ดูหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด



"กูทนไม่ไหวแล้วว่ะ ไอ้เมธธ์"



"อะไรวะ ไอ้ธรรม์" เสียงอ่อยๆถามกลับ



"กูรู้นะว่าสิ่งที่มึงคอยป่วนไอ้ฌอณมาตลอด เพราะมึงชอบมันใช่ไหม?"



กึก!



    เมธธ์ชะงัก ก่อนเรียกสติตัวเองคืนกลับมาและด่าเพื่อนด้วยความโมโห



"เสือก!!"



"เออ...กูยอมรับ เพราะกูเสือกไง กูถึงสังเกตเห็นว่าหลายครั้งมึงชอบทำแบบนี้และอ้างว่าแกล้งเล่นขำๆ อย่างหนนี้ มึงดึงลี่เข้ามาให้ฌอณมีปัญหากับน้องเขา เพราะมึงรับไม่ได้ที่ไอ้ฌอณมีแฟนแล้ว ทำไมกูจะไม่รู้"



"หัดใส่ใจเรื่องตัวเองให้มากกว่าเรื่องคนอื่นเถอะ ไอ้ธรรม์"
ยกแก้วขึ้นดื่มอย่างหวังว่ามันจะช่วยให้อารมณ์เย็นลงได้



"หึๆ มึงก็ดีแต่พูดจาแรงๆให้คนอื่นเจ็บช้ำน้ำใจว่ะ กูจะบอกให้นะ ไอ้เมธธ์ กูดูออกนะว่ามึงพยายามทำตัวแข็งกร้าวเพื่อปกปิดความอ่อนแอในใจมึงน่ะ เลิกชอบไอ้ฌอณได้แล้ว"



"รู้เรื่องกูดีจัง" ประชดประชันใส่



"ใช่...กูรู้ดี เพราะกูชอบมึงไง ชอบมาตั้งแต่ตอนเรียน ทีนี้พอใจมึงรึยัง? ห้ะ...." ธรรม์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเก็บข้าวของทุกอย่างใส่กระเป๋าใบเล็กเพื่อเตรียมกลับบ้าน เวลานี้ ธรรม์หมดอารมณ์ที่จะนั่งร่วมดื่มกับเมธธ์แล้ว


      แต่ก่อนไปธรรม์ทิ้งท้ายว่า...



"กูชอบมึงมากแค่ไหน กูยังไม่เคยคิดแย่งมึงจากใคร ขอแค่มึงมีความสุขกูก็ดีใจ แต่สิ่งที่มึงทำ บอกตรงๆกูโคตรผิดหวังในตัวมึงเลยว่ะ"



    ประโยคสุดท้ายได้สาดใส่เมธธ์จนหน้าชา ยิ่งไปกว่านั้น เมธธ์มองแววตาอีกฝ่ายที่ฉายชัดถึงความผิดหวัง กำลังปริ่มด้วยหยาดน้ำใสที่ค่อยๆไหลออกจากดวงตาคู่นั้น

 

     เมื่อธรรม์เดินห่างออกไปไกลแสนไกล ปล่อยให้เมธธ์นั่งช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน



     ตลอดสิบกว่าปีที่เป็นเพื่อนกันมา เมธธ์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าธรรม์ชอบเขาแบบไม่ใช่เพื่อน..





   
..............................


ในความซับซ้อนนี้...✌✌✌✌

- ฌอณ เมธธ์ ธรรม์ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน สนิทกันมาก


- ส่วนพลและฌอณนี่เหมาะกันค่ะ ขี้หึงทั้งคู่ แต่ฌอณนี่หึงมากกว่า

พี่ฌอณนี่ใครใกล้พลก็เป็นหมาบ้าดีๆนี่เอง

- รอดูไปอีกนิดแล้วจะรู้ว่าฌอณน่าสงสารนะคะ (ไม่ใช่เพราะพล แต่เพราะคนอื่นๆที่ทำให้ฌอณน่าสงสาร)

ขอบคุณค่ะ...

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
เริ่มซับซ้อนละ

ออฟไลน์ yayachipu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ซับซ้อนซ่อนเงื่อนอิเพื่อนทรยศ :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
อิเพื่อนเหี้ย

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
โอ๊ยยย จะบอกว่าก่รกระทำของณอน ทำให้ตะขิดตะขวงใจอ่ะ ไม่ไว้ใจนางเลยยนน

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 10 คนธรรมดา

 


       

       เคยเป็นไหม? เวลาทะเลาะกับแฟน แล้วต้องมีใครคนใด คนหนึ่งชอบปล่อยให้ปัญหาค้างคา ข้ามวันข้ามคืนโดยไม่ยอมเคลียร์ให้จบ...



      ซึ่งฌอณกำลังโดนอยู่ตอนนี้ ในขณะที่เขาง้อนายพลผ่านโทรศัพท์มือถือ


"พลอยู่ไหน?"


[พี่ไม่จำเป็นต้องรู้]


"พล พี่ไม่ชอบให้ค้างคา เคลียร์กันก่อน"



[ไม่มีอะไรต้องเคลียร์]



      กดวางหู จนฌอณหงุดหงิด เขาไม่อยากให้เวลาทะเลาะกันแล้วปัญหามันถูกปล่อยค้างเติ่งแบบนี้



      คิดว่านายพลคงไม่หนีไปหาเพื่อน จึงเสี่ยงไปดักที่ห้องของนายพลดู



      เหมือนรู้ใจ ขณะที่ฌอณเลี้ยวเข้าคอนโดของนายพล เสียงโทรศัพท์ดัง พอฌอณรับสาย พลก็โพล่งขึ้น



"พี่ฌอณไม่ต้องคิดจะมาหาผมนะครับ เราค่อยคุยกันวันหลังดีกว่า"


[แต่พี่อยากคุยวันนี้]




"พี่ให้เวลาผมหน่อย วันนี้ผมเหนื่อยแล้ว"




       ได้ยินเสียงเอื่อยๆบอกออกมาทำให้ฌอณชะงัก


[ก็ได้]


       เสียงแผ่วเบาเอ่ยอย่างผิดหวัง แม้ใจจะอยากเจอมากแค่ไหน?  แต่เพราะเกรงใจและไม่อยากเซ้าซี้ จึงปล่อยให้นายพลอยู่เงียบๆคนเดียวไปก่อน



......................







        เที่ยงของวันเสาร์...





       เป็นกิจวัตรปกติ ที่นายพลต้องลงไปหาอะไรกินรองท้องที่เซเว่น อีเลฟเว่น





ตื้อดื่ออ...



    กริ่งสัญญาณประตูส่งเสียงดังเมื่อประตูเลื่อน เดินหยิบตระกร้า คว้าครัวซองค์หมูหยองน้ำสลัดเป็นอันดับแรกเพื่อให้พนักงานอุ่นร้อน ก่อนจะเดินไปยังตู้แช่เครื่องดื่ม หยิบน้ำเปล่า น้ำผลไม้ นมเอาให้หมด จนมาหยุดชะงักตรงชั้นขนมปังที่หนึ่งในนั้นมีสินค้าขนมปังปิ้งที่มีบริการปิ้งให้ฟรีด้วย



     แค่เห็นก็น้ำลายสอ...จนนึกอยากกินขนมปังปิ้งขึ้นมา แต่พลไม่อยากกินของที่นี้ เพราะเคยกินแล้วไม่อร่อย เลยตัดใจเดินไปล็อกอื่น ก่อนจะหลุดรำพึงออกมา



"ค่อยออกไปกินที่ร้านก็ได้วะ"



     วนอยู่ในร้านสะดวกซื้ออยู่นานสองนาน จนกระทั่งได้ของทุกอย่างตามที่ต้องการ ขณะที่ยืนจ่ายเงิน รอพนักงานหยิบสินค้าใส่ถุงพลาสติกใบใหญ่ เสียงโทรศัพท์มือถือก็แผดเสียงร้อง



[พลอยู่ไหน?]



"ห้องไงครับ"



[ห้องอะไร พี่มาหาไม่เจอ]



"เฮ้ย! เอาอีกแล้วนะพี่ฌอณ"



        หลุดอุทาน เพิ่งนึกได้ว่าพี่ฌอณมีอาวุธสำคัญที่เข้าห้องได้ ยังไม่ทันว่าต่อ อีกฝ่ายก็พูดดัก


[เจอกัน พล]




       เป็นจังหวะที่พนักงานยื่นถุงใส่ของพอดี นายพลคว้ามาแล้วพุ่งออกจากประตูเลื่อนอัตโนมัติ เดินจำอ้าวไปยังห้องของตัวเอง บ่นพึมพำคนเดียวเหมือนคนสติไม่ปกติมาตลอดทาง เพราะหงุดหงิดที่พี่ฌอณเข้าห้องโดยพลการอีกแล้ว


   

      ถึงหน้าห้อง ฮึดฮัดพร้อมด่า ทว่า เพียงเปิดประตูออกกว้าง นายพลย่นจมูกฟุดฟิดเหมือนสุนัขดมกลิ่น เมื่อได้กลิ่นหอมๆของเนยแท้โชยมาแต่ไกล ขายาวก้าวพาตัวเองไปยังส่วนครัวก็เห็นพี่ฌอณยืนง่วนกับการทำขนมปังปิ้ง





      บังเอิญไปหรือเปล่า? เพิ่งนึกอยู่ในหัวว่าอยากกินก็ได้กินซะอย่างนั้น



     แต่ที่สำคัญ ห้องของนายพลไม่มีเครื่องปิ้งขนมปัง



     อย่าบอกนะ!! ว่าพี่ฌอณลงทุนซื้อมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ





"พี่ทำของโปรดพลอยู่" ไม่ต้องรอให้ถามก็ตอบออกมาราวกับรู้ว่านายพลอยากได้ยินคำตอบแบบไหน


      ยืนอึ้ง!! เพราะไม่คิดว่าพี่ฌอณจะจำได้..



"พ...พี่ฌอณ หยุดทำเลยนะ!"



     บอก และเหลือบมองจานที่วางใกล้กันเต็มไปด้วยขนมปังไหม้หลายแผ่น ก่อนจะวกสายตากลับมองคนที่ดูตั้งอกตั้งใจทำขนมปังปิ้งเหล่านั้น



     ใบหน้าหล่ออมยิ้ม และพูดคำเดียวสั้นๆ



"ง้อ"



"มางง...มาง้ออะไรวะ ผมกินข้าวอิ่มแล้ว พี่หยุดทำแล้วกลับบ้านไปเถอะ"


"ไม่กลับ"


"ถ้างั้นก็ตามใจ อยากทำอะไรก็ทำไป อย่าหาว่าผมใจร้ายแล้วกัน"


     ว่ากลบเกลื่อนและเดินไปทิ้งตัวที่โซฟาแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ในการง้อของอีกฝ่าย



     นั่งขัดสมาธิหลังพิงพนักโซฟา นอนเล่นโทรศัพท์เรื่อยเปื่อย พร้อมดูดน้ำผลไม้กล่องไปพลางๆ โดยไม่คิดแตะครัวซองก์ที่ซื้อมาแต่อย่างใด


      หลายนาทีต่อมา ชายต่างวัย หย่อนกายลงนั่งข้างเด็กหนุ่มพร้อมถือจานที่วางขนมปังปิ้งที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำมายั่วน้ำลายเด็กหนุ่ม



"อ้าปาก"  หยิบชิ้นขนมปังเตรียมป้อน



"ไม่หิวครับ"



"อย่าดื้อ!"



"ก็..ผมไม่อย..า..ก.."



"ไม่เป็นไร ถ้าพลไม่อยากกิน พี่ทิ้งก็ได้"




     ไม่รอคำตอบ ลุกพรวดจากโซฟา ปรี่ไปห้องครัว พลไม่รู้ว่าพี่ฌอณจะเก่งแต่ปากหรือเปล่า? จึงลุกตามไปดู แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า คือ พี่ฌอณเปิดฝาถังขยะแล้วทิ้งขนมปังที่ทำให้นายพลหมดจานไม่เหลือ


      กว่าจะได้ขนมปังทั้งหมดนั้น นายพลแอบเห็นว่าพี่ฌอณปิ้งเสียไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่...


      รู้สึกผิดอย่างแรง..ที่เหมือนนายพลกำลังทำลายความตั้งใจของใครอีกคน


       เห็นอย่างนี้แล้ว ก็ใจร้ายไม่ลงจริงๆ




"พ...พี่ฌอณ" เสียงอ่อยเอ่ยอย่างรู้สึกผิด



      หันกลับมาด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาดูเสียใจอย่างเห็นได้ชัด



"ครับ?"



      ยืนก้มหน้ากัดริมฝีปากอย่างเงียบๆ จากนั้น เขาเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมเงยหน้ามองพี่ฌอณอีกครั้ง



"ผมอยากกินขนมปังปิ้ง พี่ทำให้ผมสักแผ่นได้ไหมครับ?"




"อยากกินจริงหรือเปล่า?" ถามให้แน่ใจอีกครั้ง



"จริงครับ"


     ฌอณยิ้ม ก่อนจะจูงมือพล



"ถ้างั้นมายืนดูพี่ทำเลยแล้วกัน"



"ครับ"



     พลไม่รู้จะงอนไปเพื่ออะไร ในเมื่อพี่ฌอณก็แสดงความจริงใจผ่านการง้อด้วยการลงทุนทำถึงขนาดนี้ อีกอย่างพี่ฌอณกับคุณลิลลี่ก็ไม่ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นนั้นสักหน่อย





     ลองให้โอกาสอีกครั้งแล้วกัน



     ร่างสูงนำขนมปังใส่เครื่องปิ้ง รอเวลาผ่านไปหลายนาที ขนมปังปิ้งเด้งขึ้นมา พร้อมส่งกลิ่นหอมกรุ่น นายพลอยากมีส่วนร่วมจึงเอ่ยปาก



"ผมช่วยครับ"



     หยิบขนมปังวางลงบนจาน โรยน้ำตาลและเทนมข้นหวานเพิ่ม แต่เพราะไม่สังเกตรูกระป๋องนมที่เจาะกว้างจนนมข้นไหลเยิ้มทะลักออกมา นายพลรีบใช้นิ้วปาดกลับคืนไป



"ทำอะไรน่ะพล"



   เสียงดุจนพลสะดุ้ง  แค่นมข้นทะลักทำไมต้องทำเสียงเข้มขนาดนั้นด้วย



"ทำไมต้องเสียงดังล่ะพี่ฌอณ ก็ผมแค่จะเลีย..."



หมับ



   อธิบายยังไม่จบ คนหน้านิ่งเดินมาจับข้อมือ นายพลและทันใดนั้น...



   เด็กหนุ่มเบิกตาโพลงอย่างตกใจ เมื่อพี่ฌอณยกนิ้วนายพลที่เลอะนมข้น ตวัดปลายลิ้นไปรอบนิ้วและเลียจนทั่ว ก่อนจะใช้ริมฝีปากขบเม้ม ดูดนมข้นที่ทิ้งคราบไว้ราวกับเก็บกวาด ทำความสะอาดไม่ให้หลงเหลือ




"พ...พี่ฌอณ"




    ไม่ไหวแล้ว อาการออกเด่นชัดจนกลัวพี่ฌอณจับได้ ทั้งหน้าร้อนจัด ขนลุกและหัวใจวาบหวิวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด


"หวานดีนะ"

 

     !!



     แม้แต่คนหน้าด้านยังต้องอาย กับถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยเสียงละมุนเช่นนั้น



     ดึงมือกลับและรีบเดินไปล้างมือที่อ่างล้างจาน รู้อย่างนี้ เดินมาล้างน้ำเปล่าตั้งแต่แรกก็จบ..



     ขณะที่ล้างมือ เด็กหนุ่มได้ยินเสียงหัวเราะไล่ตามหลัง



      โอ้ย! ...เจ้าหัวใจจะเต้นแรงไปไหน..รีบล้างมืออย่างไว แล้วเดินออกไปหย่อนกายลงนั่งที่โซฟาเพื่อสงบสติอารมณ์



      มือหนายกมือลูบหน้าอกตัวเองช้าๆ ก่อนจะยกขาสองข้างขึ้นนั่งกอดเข่า



      ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ฌอณเป็นคนมีเสน่ห์จริงๆ แค่การกระทำเล็กๆน้อยๆก็ทำให้นายพลถึงกับสูญเสียความเป็นตัวเองได้ถึงเพียงนี้ นับวันๆเขายิ่งจะดูเหมือนสาวน้อยเข้าไปทุกที ทุกที...




     เหตุการณ์ทุกอย่างคล้ายเดิม ฌอณหยิบขนมปังปิ้งชิ้นเล็กพร้อมป้อน แต่รอบนี้ต่างตรงที่นายพลอ้าปากรอ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายโกรธเหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้า



    เห็นอีกฝ่ายอ้าปากรออย่างว่าง่าย ได้ที ฌอณชักมือที่ถือขนมปังกลับ แล้วใช้อีกมือที่ว่างรั้งต้นคอพลมาประกบจูบ สอดแทรกเรียวลิ้นอุ่นชื้นไปกวาดไล้ทั่วโพรงปาก รับรสความหวานอยู่นาน



    ยังไม่อิ่มหนำ นายพลดันอกแกร่งออกห่าง



    จูบกับพี่ฌอณทีไร เมื่อโดนดูดวิญญาณไปทุกที



    คนบ้าอะไรจูบได้รุนแรงและซาดิสม์มากๆ



"ฉวยโอกาส"


"ไม่ได้ฉวย แต่แสวงหาโอกาสต่างหาก" ยิ้มแต่ปลายนิ้วมิวายวนไล้ริมฝีปากนุ่มหยุ่นเบาๆ



"แถ"



     ไม่สะทกสะท้านในคำด่า ทว่า กลับยกยิ้มและ...



จุ๊บ..



    จุมพิตบนกลีบปากบางเบาๆแล้วเอ่ยออกมา   





"หวานทิ้งนิ้ว ทั้งปาก"




"พ...พี่หยุดพูดเลย" ละล่ำละลักบอกอย่างอายๆ



"หายโกรธพี่แล้วใช่ไหม?"ถามด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความหวัง


"มะ...อะ...อืม..."


"เรื่องเมื่อวานพี่ขอโทษ พี่ผิดเอง"


"ไม่ต้องขอโทษหรอก ผมก็ไม่ใส่ใจอะไรแล้ว"




"อึดอัดอะไรบอกพี่เลยนะ"


"ครับ"


"พี่จริงจังกับพลนะ"


"ครับ"



      เมื่อพี่ฌอณถาม นายพลก็มีหน้าที่ตอบ แต่ทุกการถามตอบ นายพลไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเพราะยังรู้สึกเขินๆ


"ชิม"



    เอาใจยากจริงๆ บทจะเปลี่ยนเรื่องคุยก็เปลี่ยนมันไปซะอย่างนั้น



     นายพลชิมขนมปังปิ้งชิ้นแรก แม้มันจะไม่ร้อนเหมือนตอนทำเสร็จใหม่ๆแต่รสชาติก็ใช้ได้เหมือนกัน
   

    กินเองบ้าง พี่ฌอณป้อนบ้างสลับกันไป จนกระทั่งหมดจาน นายพลล้วงไปหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงขาสั้น



 ฟึ่บ!


"เฮ้ย! พี่ฌอณจะทำอะไร"



"พล ได้ผ้าผืนนี้มายังไง?"




"พี่เอามานะ"
ไม่ตอบแต่รีบแย่งคืน พี่ฌอณที่กำผ้าเช็ดหน้าลายตารางเล็กสีเทาแน่น ชูแขนขึ้นสูง เพื่อไม่ให้นายพลหยิบไปได้


"บอกก่อน"



"มันเป็นเรื่องอดีตของผม"


"พล!"



"ถ้าพี่ไม่เอาคืนมาให้ผม ผมจะไม่คุยกับพี่อีก"




     ฌอณจ้องเด็กหนุ่ม ก่อนจะยอมคืนนายพลโดยดี


"ถ้าพี่มีความจริงบางอย่างจะบอก พลจะรับได้ไหม?"



****1.1****


หลายๆอย่างจะถูกเปิดเผย...

อย่างไรก็ตาม  สำหรับคนอ่านที่คิดว่าฌอณหลอกพล อยากบอกว่าไม่ได้หลอกค่ะ ยังยืนยันคำเดิมว่าฌอณรักน้องจริงๆ...คือก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี  ไม่อยากเฉลยอะนะ

ไม่ต้องกลัวค่ะ แม้มันจะดูซับซ้อนซ่อนเงื่อนก็ตาม


 ขอบคุณคนเมนท์และคนอ่านจ้า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-08-2017 23:25:23 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 10 คนธรรมดา(2)




        เสียงโทรศัพท์ของฌอณแทรกขัดขึ้น เหลือบเห็นว่าเป็นเบอร์โทรสำคัญ จึงต้องลุกหนีไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว เสร็จเรียบร้อยก็กลับมานั่งตามเดิม ก่อนบอกแฟนว่าต้องรีบกลับเพราะงานมีปัญหานิดหน่อย





"พรุ่งนี้ พี่จะพาไปเที่ยว" บอกก่อนต้องจากกัน



       เม้มปากรีดเป็นเส้นตรง จนตัดสินใจพยักหน้าหงึกหงักเป็นการตอบรับ พอฌอณโน้มตัวมาทำท่าจะจูบ




"พอเลยพี่ ผมหายโกรธก็ใช่ว่าจะให้ทำแบบนี้ได้บ่อยๆ" บอกความจริงแก่ชายต่างวัย



     มองเด็กหนุ่มฮึดฮัดและบ่นอุบจนต้องหลุดยิ้มมุมปาก


"พี่ไปก่อนนะ"



"อืม"
  ตอบรับ และลุกไปส่งพี่ฌอณที่หน้าประตู เพราะอย่างน้อยการได้เจอหน้าครั้งนี้ก็เข้าใจกันได้ดีกว่าเดิม..



     กว่าจะเคลียร์งานเสร็จก็ดึกดื่น วันนี้ พ่อแม่ของเขาไปธุระกับญาติที่ต่างจังหวัดกว่าจะกลับก็อีกหลายวัน จึงไม่แปลกใจที่พอถึงบ้านจะเห็นน้องสาวตัวดียังไม่เข้านอนแถมนอนเล่นเอกเขนกที่โซฟาจนเวลาปาไปเกือบเที่ยงคืน เหลือบมองโต๊ะกลางที่มีขนม นมเนย วางเกลื่อนเต็มโต๊ะ




"ทำอะไรอยู่หรือ?" หย่อนกายลงนั่งบนโซฟาพลางเอื้อมมือไปลูบผมหญิงสาวที่นอนคว่ำดูละครในโทรศัพท์มือถือ



      เฌอไม่ตอบแต่ชี้ที่โทรศัพท์ที่มีตัวละครยืนสนทนากันอยู่ ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมามองพี่ชายด้วยตาแดงๆ



"เฮ้อ...หนูน้อยของพี่ อินกับซี่รีส์อีกแล้วใช่ไหม?" ฌอณอมยิ้มส่ายหน้า



       มีอยู่ไม่กี่อย่างที่น้องสาวสุดรักของฌอณจะมีอาการนี้


"ฮึก...พี่ฌอณ เฌอก็แค่สงสารพระเอกที่โดนนางเอกบอกเลิก...ฮืออ"



"มันเป็นแค่ละครนะ เฌอ ทำไมต้องอินขนาดนั้นล่ะครับ...หืม?"




"ก็พระเอกน่าสงสารนี่ จริงๆแล้ว พระเอกรักนางเอกมากนะ แต่โดนนางเอกทิ้ง เพราะเข้าใจผิดคิดว่าเขารู้เรื่องที่เพื่อนนางเอกหักหลัง"



!!!



      ฌอณเงียบกริบ ทำหน้าครุ่นคิด

 

"อย่าอินให้มาก มันไม่ใช่เรื่องจริง"



"ก็พระ-นางคู่นี้แสดงดีนี่นา ไม่คุยกับพี่ฌอณแล้ว ชอบว่าน้อง พี่ฌอณไม่รักเฌอแล้วนี่... ฮึก..."



       ปาดน้ำตาอย่างงอนๆ แล้วกลับมานอนดูซี่รีส์ต่อ



"รักสิครับ ขี้งอนนะหนูน้อย พี่ไม่กวนแล้วดีกว่า" ก้มหอมเรือนผมน้องสาวและลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่จังหวะนั้น...


"ถ้ารักน้องจริง ทำให้สำเร็จด้วยล่ะ"



!!!



     ฌอนยืนนิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะตอบรับคำขณะที่ยืนหันหลังให้น้องสาว


"ครับ" 


     หมดธุระ เขาเดินทีละก้าวอย่างเชื่องช้าเพื่อขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง




     ทุกขณะที่ย่างก้าว เขาหน้าเครียดตลอดทาง เพราะอย่างไรก็ตาม เฌอ ก็คือ น้องสาวที่ฌอนรักที่สุดอยู่ดี...










..................






"ไหนว่าเที่ยว ทำไมพามาที่ห้อง?"



       จากคำสัญญาเมื่อวานจากคนอายุมากกว่าว่าจะพานายพลไปเที่ยว แต่ไฉนเลยถึงพามาห้อง ในตอนแรก นายพลยังไม่เอะใจอะไร จนกระทั่งเห็นรถยนต์ยุโรปเลี้ยวเข้าคอนโดนี่แหละ จึงเพิ่งถึงบางอ้อ...


"มาห้องพี่ก็เที่ยวได้เหมือนกัน"



"เที่ยวอะไรครับ?"




"ดินแดนมหัศจรรย์ เชื่อพี่ เข้าห้องแล้วพลจะติดใจ"



"สาบานว่าไม่ได้คิดทะลึ่ง" ส่งเสียงดุไปเปล่าประโยชน์ เพราะคนข้างๆกลับยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านในคำต่อว่า นายพลลอบถอนหายใจ เพราะเดาใจพี่ฌอณไม่เคยได้จริงๆ



     จังหวะที่เดินลงจากรถ ฌอณคว้ามือเด็กหนุ่มไปจับไว้ ฟากพลเอียงคอมองอย่างมีคำถาม เพราะปกติพี่ฌอณไม่เคยแสดงออกกลางสาธารณะเช่นนี้



"พี่ขอจับมือนะ น้องพล"




      แม้ไม่เคยได้ยินพี่ฌอณเรียกคำนำหน้าว่า น้อง มาก่อน แต่ทำไมประโยคนี้ มันช่างคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก


"วันนี้ พี่ดูแปลกๆนะครับ"



      สังเกตตั้งแต่พี่ฌอณไปรับพลที่ห้องแล้วว่าเป็นการเอาอก เอาใจเป็นพิเศษ ทั้งเซอร์ไพร์สด้วยการซื้อเสื้อผ้ายี่ห้อดังจากแบรนด์ต่างประเทศหลายชุด โดยราคาไม่ต้องสืบรวมกันแล้วก็เหยียบหมื่น ไหนจะพอนั่งรถมา พี่ฌอณก็จับมือนายพลมาตลอดทาง



"ไม่แปลกหรอก พี่อยากทำแบบนี้มานานแล้ว"



"อย่าบอกนะว่าพี่คิดอกุศลกับผมมานานแล้วน่ะ โรคจิตว่ะ"
ปากแซวไปอย่างนั้น แต่ใจกลับรู้สึกดีที่ได้จับมือพี่ฌอณไปด้วย



      ในขณะนั้น เดินๆอยู่ก็ก้มลงไปกระซิบข้างหูอย่างยิ้มๆ


"ไม่เถียง พี่โรคจิตจริงๆ"



      ใจสั่นจนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง กระทั่งสองคนที่เดินคุยกันมาถึงหน้าประตู เปิดออกกว้าง เดินเข้ามาและปิดประตู


      ทันใดนั้น นายพลหน้าเหวอเมื่อฌอณรั้งตัวพลมาสวมกอดแนบแน่น จนเด็กหนุ่มยังไม่ทันสำรวจห้องแฟนอย่างละเอียดถี่ถ้วนเลย



"ห้ามบ่น แค่อยากกอด"



       ดักทางเหมือนรู้  ใบหน้าหล่อซบลงบนบ่าอีกฝ่าย สองแขนโอบรัดร่างอีกฝ่ายจนนายพลตีที่สีข้างเบาๆอยู่หลายครั้ง



"พี่ฌอณ ปล่อยก่อน"

"ขออีกนิด"



"แต่..."




    ไม่ทันได้พูดต่อ เมื่อพี่ฌอณกลับกระชับกอดแน่นราวกับงูรัดเหยื่อ


    ยืนเงียบกริบ จะว่าไปการสัมผัสร่างกายกันมันมีพลังซ่อนอยู่จริงๆ...



     เมื่ออ้อมกอดที่เปี่ยมด้วยความรัก ความอบอุ่นทำให้นายพลสบายใจได้อย่างน่าประหลาด



     ไม่นานเท่าไหร่นัก นายพลรับรู้ถึงความเปียกชื้นบนบ่า ด้วยความตกใจพลใช้แรงทั้งหมดผลักร่างแกร่งออกห่างอย่างเป็นห่วง




"พี่ฌอณร้องไห้?"




     คนโดนพาดพิงยืนอมยิ้มก่อนจะโยกหัวเด็กหนุ่มช้าๆ



"เปล่าสักหน่อย พลไปนั่งรอพี่ในห้องทำงานก่อนนะ พี่ขออาบน้ำแปปนึง"



"พี่ฌอณ"


"เชื่อฟังพี่ครั้งหนึ่งนะ"



"พี่...ฌ..."


"ถือว่าพี่ขอนะ"


"ก็ได้ครับ"




      นายพลไม่อยากต่อกลอน ทั้งๆที่นายพลก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด เมื่อคนตรงหน้าตาแดง หน้าแดงจัดขนาดนั้น พี่ฌอณเป็นอะไรนะ?



       ไม่อยากให้อีกฝ่ายไม่สบายใจ จึงเดินเข้าไปนั่งรอที่ห้องทำงานอย่างว่าง่าย กวาดมองรอบห้องที่ดูเป็นห้องทำงานจริงๆและแบ่งอย่างเป็นสัดส่วน ทั้งตู้หนังสือไม้ขนาดใหญ่บรรจุด้วยหนังสือพวกมาร์เก็ตติ้ง หมวดบริหารจัดการธุรกิจต่างๆ เหลือบมองบนโต๊ะก็มีแต่เอกสารที่นายพลไม่กล้าแตะต้อง



     ตรวจตราเสร็จก็หย่อนกายลงโซฟา เขาขมวดคิ้วนึกถึงพี่ฌอณ คนที่ไม่ค่อยจะยิ้มจะแสดงออก แต่หลุดร้องไห้ที่พลเพิ่งเคยเห็น



     ร้องไห้เพราะตื้นตันใจหรือร้องไห้เพราะเสียใจกับอะไรกันแน่?



    อยากออกไปข้างนอกแทบตาย แต่ถ้ามีคำสั่งว่าห้ามออก นายพลก็จะยอมเชื่อฟังวันหนึ่ง เพราะเรื่องที่ขอก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงสักนิดเดียว



    เผลอพักสายตานอนเหยียดยาวบนโซฟาจนผล็อยหลับไปจริงๆ



    กว่าสามสิบนาทีผ่านไป...


จุ๊บ!



"เพลียหรือ?" ขโมยจูบหน้าตาเฉย ก่อนจะเอ่ยถามคนที่ปรือตาขึ้นมามอง และค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง



"คงอย่างนั้นมั้งครับ"


"ออกไปข้างนอกกัน" 



       ปรับสายตานิดหน่อย ก่อนจะลุกเดินตามออกจากห้องทำงานก็พบความมืด มีเพียงแสงสีส้มส่องสว่างจากเทียนอโรมา ท่ามกลางอาหารนานาชาติที่ถูกจัดวางอย่างละลานตา ไม่ว่าจะเป็นซาซิมิรวมชุดใหญ่ คุโรบูตะ บาร์บีคิว พิซซ่าเห็ดทรัฟเฟิลและพาร์มาแฮม และอื่นๆอีกมากมายที่นายพลยังไม่รู้เลยว่าสองคนจะกินหมดไหม?



       เวลานี้ ประสาทสัมผัสรับรู้ได้เกือบทุกส่วน



       ตา...มองเห็นภาพแสงเทียนสีสวยที่ฉาบไล้ทั่วบริเวณ


      จมูก...ได้กลิ่นกุหลาบหอมอ่อนๆจากเทียนอโรมาอบอวลทั่วห้อง


      ส่วนหูก็ยังได้ยินเสียงเพลงสากลคลอเบาๆประกอบฉากเพิ่มเติมให้ทั้งหมดทั้งมวลดูสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ


      เหตุการณ์ตรงหน้า ใช้คำว่าโรแมนติกได้อย่างไม่มีบิดพลิ้ว



"ดินเนอร์ใต้แสงเทียน หวานเชียวนะครับพี่ฌอณ" ปากดีตามสไตล์นายพล



"วันนี้ วันเกิดพี่"


!!! กึก



     จากที่แขวะพี่ฌอณ กลายเป็นหน้าชาเสียเอง... นี่เขาไม่เคยใส่ใจพี่ฌอณ แม้แต่จะถามเรื่องวันเกิดเลยหรือ? เขาเป็นแฟนประสาอะไรกัน

   
"พี่ฌอณ สุขสันต์วันเกิดนะครับ ผมขอโทษที่ผมไม่เคยถาม" ก้มหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดที่ละเลยเรื่องสำคัญแบบนี้



"ไม่เป็นไร นั่งเถอะ"



      ทั้งสองหย่อนกายลงพร้อมกัน ขณะที่ต่างฝ่ายต่างหยิบอุปกรณ์การกิน ฌอณทักขึ้น

"กินข้าวบ้านๆแบบนี้ พลโอเคไหม?"


"ยิ่งกว่าโอเคอีก แบบนี้แหละส่วนตัวดี ผมชอบนะ"



"ดี พี่ก็อยากให้พลรู้สึกแบบนั้น"



 
       กินได้สักพัก นายพลลอบมองพี่ฌอณที่ปฏิบัติดีต่อกันเหลือเกิน ทั้งคีบโอโทโร่ให้ พอน้ำในแก้วหมดก็บริการเติมให้เต็มตลอด


      มองการกระทำอีกฝ่ายที่ห่วงใยจนหัวใจฟูฟ่องพองโต  แต่ก็อดถามไม่ได้



"ทำไมพี่ดีกับผมจัง?"



       ฌอณยิ้มมุมปาก


"ดีก็คือดี ไม่ต้องหาเหตุผลหรอก"



"พี่ชอบผมจริงๆหรอ"




"จริงสิ ทำไมถามแบบนั้น"



"ไม่รู้สิ พี่มีทุกอย่างเพียบพร้อม หน้าตา ฐานะ การงานก็ดีไปหมด เพอร์เฟกท์แบบนี้ ผู้หญิงคงเข้าหาไม่มีเว้น แต่พี่กลับบอกว่าชอบผม แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมอดสงสัยได้ไงว่าเพราะอะไรพี่ถึงมาเอาคนธรรมดาๆที่ไม่มีอะไรโดดเด่นอย่างผม"



      มือที่ถือส้อมชะงัก ก่อนตอบ


"อยู่ที่มุมมอง"


"หมายความว่าไง"


       ฌอณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จากที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เปลี่ยนไปนั่งข้างนายพลแทน เพราะดูแล้วว่าเรื่องนี้จริงจังพอสมควร


"เมื่อมีทุกอย่างตามต้องการ สักวันหนึ่งเดี๋ยวก็เบื่อ พี่มาค้นพบว่า ความธรรมดานี่แหละมีค่าที่สุด"



"ไม่จริง ถ้าความธรรมดามีความหมายมากขนาดนั้น ทำไมยังมีแต่คนโหยหาความพิเศษ อยากมี อยากได้กันให้วุ่นวาย"


"ต้องให้พูดแบบไหนถึงจะถูกใจ พี่จะได้พูดตามนั้น"
ถามคนดื้อ



"อย่ากวนสิ พี่ฌอณ"


"ไม่ได้กวน ก็พี่คิดแบบนี้"


"แต่สำหรับผม ความธรรมดามันคือปมด้อย ใครจะมาสนใจคนที่ไม่พิเศษอย่างผม"


      มองเข้าไปในแววตาเด็กหนุ่ม ก่อนรั้งต้นคอนายพลให้มาใกล้กันแล้วจูบขมับพร้อมเอ่ยเสียงหนักแน่น



"ทุกคนมีดีในตัว  รู้ไหมครับ? ว่าในความธรรมดาของพลมีความพิเศษซ่อนอยู่ พลเป็นคนมีเสน่ห์มากนะ ทีนี้ก็อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีอีก และจำไว้ ใครจะมองยังไงช่างเขา แต่สำหรับพี่ พลเป็นคนพิเศษเสมอ"
 


      จะไม่ให้เขินจนหน้าแดงและใจสั่นได้อย่างไร ก็ตลอดเวลาที่บอกความรู้สึก พี่ฌอณเล่นจับแก้มนายพลทั้งสองข้างลูบไล้ไปมาอย่างอ่อนโยน


"ตั้งแต่เจอกัน ไม่ค่อยเห็นพี่พูดยาวขนาดนี้ แถมพอพูดทีก็โคตรเสี่ยวเลย" บอกจบก็ปัดมือพี่ฌอณออกจากใบหน้า


"เฮ้อ!"


"ถอนหายใจทำไมวะ"

"ลดความปากร้ายหน่อยก็ดี"


"เอ้า! ก็พูดความจริง"



"พี่น่าจะเแก้เผ็ดเราด้วยการ...."
มองต่ำด้วยสายตาหื่นกระหายจนพลรู้สึกขนลุกแปลกๆ


"พี่ฌอณ"


"เรียกชื่อพี่บ่อยๆ กลัวลืมหรือไง?"



"พี่แม่งก็กวนตีนเหมือนกันแหละ?"


    ส่ายหน้าระอากับความดื้อของเด็กหนุ่ม ยอมแพ้ด้วยการไม่เถียงต่อ จากนั้น ฌอณเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้านายพลก่อนเอ่ย



"คืนนี้ นอนค้างกับพี่นะครับ น้องพล"



"ทำไมผมต้องนอน?"



"พี่อยากได้พลเป็นของขวัญ"






..........................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2017 08:17:27 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เฌอ ใช้ความรักที่พี่รักน้อง
ให้ฌอนทำให้พลหลงรัก แล้วบอกเลิกพล
แต่ฌอนรักพลจริงๆ แต่เมื่อไหร่ล่ะ

เฌอไม่รู้ว่าพลก็รักเฌอจริงๆ
แต่บอกเลิกแฟนเก่าช้าไป จนเฌอเจอ
แล้วอย่างนี้ ฌอน พล จะเป็นอย่างไร

เมธธ์ ธรรม์ ก็อลวน
เมธธ์แอบชอบฌอน   ธรรม์ แอบชอบเมธธ์
มันยุ่งขิง อีรุงตุงนังซะจริงๆ
แต่เมธธ์ ทำไม่ถูกจริงๆที่ดึงลิลลี่มาป่วนฌอน
อย่างที่ธรรม์ว่าเมธธ์ โคตรผิดหวังในตัวเมธธ์
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ yayachipu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ดราม่าให้สุดแบบพี่ฌอนฟันก็ทิ้งงี้โคตรเจ็บปวดไปเลยย :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ meyj4ever

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เตรียมเปิดแก๊สตั้งน้ำได้เลยมั้ยนี่
เฌอจะเจ้าคิดเจ้าแค้นไปไหน
ฌอนจะทำไง อย่าบอกว่าฟันน้องแล้วทิ้งนะ
ไม่โอเคอย่างแรง แค่มาทำให้รักแล้วบอกเลิกนี่ก็ร้ายแรงและนะ
พระเอกก็พระเอกเหอะแม่จะด่าให้บอกเลย
รักน้องก็ไม่จำเป็นต้องตามใจน้องขนาดนี้มะ
ส่วนเมธธ์ช่างน่าผิดหวังและน่าสมเพชมาก
ไม่พยายามในความรักของตัวเองแล้วยังไปป่วนคนเค้ารักกันอีก
กลัวใจตอนถัดไปจริงๆ

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1

ตอนที่ 11 ทำได้เพียง












"ตรงไปไหมพี่?"




"พี่ไม่ชอบอ้อมค้อม รู้ไหม? ว่าพี่ชอบพลมานาน อดทนมานาน"



       บอกและคว้าฝ่ามือพลวางทาบบนแก้มตัวเอง ฟากพลไม่รู้จริงๆว่าพี่ฌอณเอาอะไรมาพูด


"พี่พูดเหมือนว่า ชอบผมมาก่อนจะเจอกันซะอีก"



"ก็ใช่"



 !!!



    เงียบอึ้ง เหมือนหูอื้อที่ได้ยินคำนั้น อยู่ดีๆใจเต้นแรงกว่าเดิม จะเป็นไปได้หรือ? ว่าทั้งสองเคยเจอกันมาก่อน



"ให้พี่นะ"



    พอได้ยินประโยคต่อมา นายพลเริ่มเขวแต่เพราะยังมีหลายๆอย่างที่ทำให้เขายังไม่แน่ใจ อย่างรื่องที่พี่ฌอณพูดมาก็อาจกุเรื่องเพื่อใช้ข้ออ้างนี้ทำให้นายพลใจอ่อน ยอมทำตามก็ได้



"ผม...มะ..ไม่พร้อม"


      นั่งมองนายพลและเงียบอยู่นาน ก่อนตอบ


"ก็ได้ ถ้างั้นกินต่อเถอะ"

     

   
     หลังจากคำขอของพี่ฌอณไม่เป็นผลสำเร็จ ท่ามกลางโต๊ะอาหารก็ดูจะเงียบลงไปถนัดตา


     กินไป สายตาก็เหลือบมองพี่ฌอณไปอย่างเงียบๆ เมื่อทั้งสองจัดการอาหารที่สั่งมาเสร็จเรียบร้อย ฌอณดิ่งไปอาบน้ำ เพราะเขาไม่ต้องไปส่งนายพลแล้วเนื่องจากเจ้าตัวตะล่อมให้พลนอนค้างด้วยกันสำเร็จ เพียงแต่นายพลย้ำนักย้ำหนาว่าขอไม่มีเซ็กซ์เท่านั้น



      ทำธุระของตัวเองจนกว่าจะออกจากห้องน้ำก็เกือบชั่วโมง นายพลเดินออกมาด้วยเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงขาสั้นเหนือหัวเข่า


"ผมนอนไหน?"


"นอนเตียง เดี๋ยวพี่นอนโซฟาข้างนอก"



     เจ้าของห้องเอ่ยปากมาแบบนี้ นายพลก็ละอายใจ



"ถ้างั้นจบปัญหาด้วยการนอนด้วยกัน แต่พี่ห้ามทำอะไรผม" ย้ำอีกครั้ง เพราะย้อนไปนึกหน้าตอนที่พี่ฌอณเอ่ยปากขอนั้น สายตาพี่เขาดูหื่นกระหายและจริงจังจนน่ากลัว



"อื้ม!"



    ทั้งสองทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม ฌอณหอมแก้มนายพลและขยับตัวจัดท่าทางตัวเองให้นอนดีๆ



    น่าแปลกที่พอขึ้นเตียง พี่ฌอณไม่มีชวนคุยแต่อย่างใด เหล่มองอีกฝ่ายปิดเปลือกตาสนิท ดูน่าจะหลับแล้ว นายพลจึงพลิกตัวนอนตะแคงข้างหันหลังให้คนที่้เข้าห้วงแห่งฝัน


    แต่สิบนาทีผ่านไป



    นายพลยังหลับไม่ลง ไม่รู้เพราะเหตุอันใด แม้ใจอยากลุกไปหยิบโทรศัพท์มาเล่นฆ่าเวลาก็กลับขี้เกียจขึ้นมา



     เหมือนมีการขยับเขยื้อนของร่างกายถึงทำให้เตียงสั่นเบาๆ

     

     จากที่อยากจะข่มตาหลับ กลับตาสว่างแถมจะเปล่งเสียงร้องห้ามยังไม่กล้า เมื่อวินาทีนั้นได้มีแท่งร้อนของใครอีกคนถูไถส่วนช่องทางด้านหลัง


    พลตัวเกร็ง แข็งทื่อ เม้มปากแน่นและกลั้นหายใจอย่างกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขายังไม่หลับไหล





    ในขณะที่แก่นกายถูไถไม่หยุด ริมฝีปากของฌอณเคลื่อนมาจุ๊บหลังต้นคอเด็กหนุ่ม ขบเม้มเบาๆ จากนั้น ไล่มาซอกคอสลับกับใช้ลิ้นอุ่นโลมเลียไล่ลงมายังลาดไหล่



     ไม่ดีแน่ๆ ถ้านายพลยังคงทำทีเป็นแกล้งหลับ เพราะเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองดันมีอารมณ์ร่วมด้วยสังเกตจากลูกชายของนายพลที่ขยายตัวโตเต็มที่





   อึก! อึก!

    กลืนน้ำลายลงคอเฮือกๆ จนคิดว่าควรยุติก่อนจะบานปลายไปกันใหญ่



"พะ...พี่ฌอณทำอะไรวะ" เด้งตัวลุกจากเตียง กระเถิบตัวจนหลังชิดพนักทำเนียนว่าเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว เขาดึงผ้าห่มมาคลุมของสงวนที่ตอนนี้แข็งขืนจนตุงกางเกงอย่างเห็นได้ชัด



"พี่ขอโทษ"



"ถะ...ถ้างั้นพี่ควรออกไปนอนข้างนอกนะ คือ..ผมบอกแล้วไงว่า ผม...ไม่...เฮ้ย!"

      ขณะที่ละล่ำละลักบอก นายพลเบิกตาโพลงตกใจพลันอ้าปากเหวอ เมื่อเห็นพี่ฌอณกระโดดขึ้นคร่อมร่าง จนแก่นกายของพี่ฌอณอยู่ระดับเดียวกับลูกชายนายพลพอดี ยังดีที่มีผ้าห่มผืนหนากางกั้นไว้


"แต่พี่ก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน"



!!!



    ไม่คิด ไม่ฝันว่าพี่ฌอณจะใจกล้าหน้าด้านพูดออกมาโต้งๆขนาดนี้


     ยิ่งพี่ฌอณโน้มตัวมาพูดใกล้ใบหน้าของเขา นายพลยิ่งใจสั่น เพราะการเสียดสีของช่วงล่างของทั้งสองทำให้นายพลปวดหนึบและกำลังจะห้ามใจไม่ไหว


"คะ..คือ"



"พี่สัญญาว่าจะรับผิดชอบทุกอย่าง" บอกด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ทำให้นายพลหลุบตาลงต่ำ ฌอณใช้ข้อนิ้วเกลี่ยแก้มนายพลเบาๆ พร้อมพรมจูบทั่วใบหน้าก่อนจะลงท้ายที่ริมฝีปากแต่งแต้มขี้แมลงวันโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์



    เมื่อเห็นว่านายพลไม่ตอบ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ฌอณตัดสินใจ ซุกหน้าลงซอกคอดูดเม้มผิวเด็กหนุ่มที่หอมอ่อนๆจากสบู่เหลวที่เขาใช้เป็นประจำ แต่พอกลิ่นหอมนั้นอยู่บนตัวของนายพลทำไมถึงรู้สึกว่ามันช่างแตกต่างนัก




"พี่เข้าใจคำว่าเนื้อหอมแล้วล่ะ"
   

      เสียงแหบพร่าเอ่ยแผ่วเบาชวนให้คนที่โดนซุกไซ้อ่อนยวบลงทันตา

      คนบ้าอะไร ใช้คำพูดได้พร้อมพลีกายและใจจริงๆ




      ตอนนี้ ร่องรอยที่ฌอณเป็นคนทำขึ้นสีแดงระเรื่อดั่งตราประทับว่าถ้าใครมาเห็นก็ย่อมรู้ว่า เด็กหนุ่มคนนี้มีเจ้าของแล้ว



      แหละมันไม่ใช่ร่องรอยเดียว ตอนนี้ สิ่งที่ฌอณบรรจงจูบ ดูดดึง ตราตรึงด้วยความรักถูกแต้มหลายตำแหน่งรอบคอ



"พะพี่ฌอณพอแล้ว"



       ผลักอกและยกมือกุมคอ เพราะไม่สามารถก้มมองคอตัวเองได้ นายพลจึงไม่รู้ว่าตอนนี้มีร่องรอยสีกุหลาบประทับลงไปมากแค่ไหน


     ใจเต้นแรงเกินไป...

 
      ร่างกายร้อนเกินไป...


     ทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้น กำลังส่งสัญญาณบางอย่างแก่นายพล




"น่ารัก"


"บะบ้า...ผมไม่น่ารักนะ"




      หัวเราะหึๆก่อนประกบจูบ สองมือกดไหล่นายพลให้ไถลนอนราบไปกับเตียง ฌอณดึงผ้าห่มที่เป็นอุปสรรคออกไปให้ห่าง ฝ่ามืออุ่นๆล้วงเข้าไปในกางเกงผ้าขาสั้นสัมผัส ลูบไล้แก่นกายนายพลจนฌอณเองที่เป็นคนทำชักเสียววาบช่วงท้องน้อยเหมือนกัน



    ไม่เคยได้แตะของน้องมาก่อน พอแตะนิดเดียว ลูบคลำแค่นิดเดียว ฌอณแทบบ้า

 

     ไม่คิดไม่ฝันว่าวันที่ฌอณเฝ้ารอมาตลอด อยากมีวันที่ได้กอดน้อง สร้างสัมพันธ์แห่งรักกับน้องจะมาถึงแล้ว



จุ๊บ จุ๊บ...



    เสียงจูบดังเป็นระลอกๆ จูบที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร




    ฌอณโหยหาอยากครอบครองร่างตั้งแต่วินาทีนี้ เขาผละและกระเถิบตัวถอยหลังพร้อมกับดึงกางเกงขาสั้นของนายพลออกและโยนไปอีกทาง



"เฮ้ย!พี่ฌอณ...หยุดนะ"



    ร้องลั่นและหน้าแดงสุดขีด เมื่อเห็นพี่ฌอณก้มเลียแท่งร้อนอย่างหยอกเย้าจนนายพลยกมือปิดหน้า ปิดตา กัดปากแน่น



"ให้พี่ได้ช่วยพลเถอะ" ตอบคำเสร็จ ก้มลงจัดการขยับปากอมแท่งร้อน


      นายพลค่อยๆลดมือลง เหลือบมองคนอายุมากกว่าผงกหัวขึ้นลงเนิบนาบตามจังหวะ



       จากความอายกลายเป็นความเสียวกระสันจนต้องสูดปากหลุดร้องครางเสียงหลง



"ซี้ด...อาหห์.."


      ริมฝีปากที่ครอบลงบนแก่นกลางลำตัว ดูดเม้มหนักๆ ทำให้คนที่นอนอ้าขาเสียวสะท้านแล่นปราดจนร่างกายร้อนรุ่มทั่วร่าง  เด็กหนุ่มกัดปากด้วยความเสียวกระสัน ครางเสียงกระเส่า  นายพลสอดมือแทรกเส้นผมขยุ้มเบาๆและแอ่นสะโพกขึ้นตามจังหวะการรูดรั้งของอีกฝ่าย


     ยอมรับว่าปากของพี่ฌอณทำหน้าที่สร้างความสุขให้นายพลได้ดีเหลือเกิน

     

    เพราะความเชี่ยวชาญของพี่ฌอณที่บริการถึงใจ ทำให้นายพลใกล้ถึงฝั่งฝัน เขาพยายามดันศรีษะพี่ฌอณออกเป็นสัญญาณ แต่อีกฝ่ายรู้ จึงไม่ยอมทำตามกลับใช้มือช่วยขยับพร้อมปากที่ดูดรูดรั้งแท่งร้อนเร็วขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่ง นายพลถึงปลายทางเขากระตุกทั้งตัวและปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นใส่ปากพี่ฌอณจนไหลเยิ้มมาถึงคาง



     เป็นจังหวะที่นายพลลืมตามาปะทะเข้ากับสายตาคนเบื้องล่างที่ปรายตามองพลันยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์



      นายพลยิ่งหน้าแดงใหญ่เพราะใบหน้าพี่ฌอณนาทีนี้ แม่งโคตรเซ็กซี่ชะมัด



      คนหล่อใช้หลังมือปาดของเหลวที่เลอะปากอย่างลวกๆ ก่อนจะเขยิบตัวและลุกขึ้นมาจูบขมับนายพลและไถลตัวลงนอนข้างๆกัน


      นายพลชะงักที่เห็นอาการอีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะนอน



     ไหนว่าขอ แล้วทำไมถึงไม่ทำ?



"พ...พี่ฌอณครับ พี่ไม่ทำแล้วหรอ?"



"ถ้าพลไม่พร้อมพี่ก็ไม่อยากทำ พี่คงไม่มีความสุข"




      ไม่คิดนานเหมือนตอนแรก เมื่อได้เห็นสิ่งที่พี่ฌอณทำเพื่อเขา นายพลบอกได้อย่างมั่นใจว่า เขายอมยกใจให้พี่ฌอณไปหมดแล้ว



"ถ้างั้นพี่ฌอณทำเถอะ ผมพร้อมแล้ว"





****1.1****
:katai2-1: :mew1: :mew3: :o8:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-09-2017 22:02:52 โดย rinyriny »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
กึ๋ยยยยยย............
"พี่อยากได้พลเป็นของขวัญ"
"พี่ชอบพล อดทนมานานแล้ว"

"พี่ชอบพลมาก่อนจะเจอกันซะอีก"
"ให้พี่นะ....."
"แต่พี่ก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน"
"พี่สัญญาว่าพี่จะรับผิดชอบทุกอย่าง"
"พี่เข้าใจคำว่าเนื้อหอมแล้วล่ะ"
"น่ารัก......"
"ให้พี่ได้ช่วยพลเถอะ"
"ถ้าพลไม่พร้อมพี่ก็ไม่อยากทำ พี่คงไม่มีความสุข"

โอย...........พี่ฌอนนนนนน  :z3: :z3: :z3:
พล ทนคำหวานของพี่ได้ ก็สุดยอดแล้ว
แล้วอย่างที่พูด
"ถ้างั้นพี่ฌอณทำเถอะ ผมพร้อมแล้ว"

ต้องมีมาม่า มาอีกแน่ๆ  :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
        :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ kitty08

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-4
จบได้น่าประทับใจมากๆ แหวกแนวดี รักกันที่ตัวตนข้างในจริงๆเสียดายมันสั้นไปนิดนึง อยากอ่านต่ออีกสักสิบตอน 555 หนังสือ ไม่ พลาด แน่ ๆ ราคารับได้อย่าไม่ถึงกับขายไต

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ความตะล่อมขอกินนี้ - -
มันเพลบอยตัวพ่อชัดๆ

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 11 ทำได้เพียง (2)







      อีกฝ่ายหันขวับ



"แน่ใจนะ"


"ครับ"




     ยันกายลุกขึ้นจากเตียง แล้วจุ๊บที่ริมฝีปากนายพลเบาๆ


"ทีนี้รู้หรือยัง? ว่าตัวเองน่ารักแค่ไหน?"



     ชมเสร็จก็ไม่ได้รอให้นายพลทักท้วง ฌอณขโมยจูบและดูดดื่มดั่งคนหื่นกระหาย จนนายพลได้แต่ร้องครางและพยายามดันอกแกร่งออกห่าง เพราะหายใจไม่ทัน



     ผละและเขยิบตัวไปเปิดลิ้นชักควานหาของสำคัญ



"ชัวร์นะครับ พี่จะทำแล้วนะ" ถามเพื่อความมั่นใจ


"จะถามอะไรนักหนา เดี๋ยวไม่ให้ซะเลย" พอถูกถามย้ำเข้าบ่อยๆ นายพลก็ชักอายที่ดันใจกล้าเป็นฝ่ายเชื้อเชิญให้เขาทำรักด้วยซะขนาดนี้



       สาเหตุที่ยอมเพราะรักและสัมผัสได้ถึงความจริงใจในสิ่งที่พี่ฌอณสร้างความสุขสมให้ อีกทั้งยังไม่รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด ตรงกันข้าม กับเสียวซ่านจนติดใจ จึงไม่มีอะไรที่นายพลต้องพะวงอีก



       มองคนตรงข้ามตอบปัด ฌอณเปิดฝาเทสารหล่อลื่นและเริ่มละเลงที่ช่องทางรัก ปลายนิ้วลูบวนไปมาจนทั่ว พอชุ่มได้ที่ ฌอณค่อยๆใช้นิ้วสอดเข้าไปยังโพรงอุ่นๆเพื่อทำให้ผ่อนคลายมากขึ้น



       มือยังทำหน้าที่ไม่มีหยุดพัก ริมฝีปากคนอายุมากกว่าครอบลงตุ่มไตสีสวย ตวัดลิ้นเลียวนเบาๆ จนอีกฝ่ายเผลอแอ่นอกรับ




       ยกยิ้มชอบใจ เมื่อเห็นอาการเด็กหนุ่มบิดเร่าเรือนกายไปมาอย่างเสียวกระสัน ฌอณยิ่งแกล้งด้วยการขบ ดึงดูดแรงๆ จนกระทั่ง...




"อ้ะ...พี่ฌอณ"




     ผลักศรีษะออก แล้วหลุบสายตาลงต่ำ



"ทำไมครับ" ปรายตามองและถาม



"เอ่อ..คือ ผม.."


"พลไม่ชอบที่พี่ทำหรือ?"


      เอียงคอถามอย่างฉงน ในเมื่ออีกฝ่ายหน้าแดง แถมปฏิกิริยาก็ตอบสนองในสิ่งที่เขาทำเป็นอย่างดี แล้วเพราะอะไรล่ะ นายพลถึงผลักเขาออกแบบนั้น



"มะ..ไม่ใช่...ตะ...แต่มันเสียวเกินไป คือ อะ..เอ่อ ไม่เคยมีใคร..ดูด..เอ้ย..ทำให้ผมมาก่อน"



      แม้นายพลจะเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงมามากมาย แต่ไม่เคยมีใครคนไหนทำให้นายพล ส่วนใหญ่จะเป็นเจ้าตัวที่ทำทุกอย่างเองตลอด


      นายพลจึงไม่รู้ว่าพอเป็นคนโดนกระทำ มันจะซาบซ่าน สะท้านทรวงถึงเพียงนี้


      เป็นตำแหน่งที่นายพลก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเพียงแค่สัมผัสจุดอ่อนไหวนี้ เขาแทบคลั่ง



      ได้ยินคำตอบ ทำให้คนเสิร์ฟความสุขดีใจพลางยกยิ้มร้าย จากนั้น เขาก้มหน้า ตวัดปลายลิ้นปาดเลียขึ้นลงตรงที่เดิม จนนายพลหลุดร้องเสียงหลงที่อีกฝ่ายเล่นทีเผลอ



"อ้ะ..อ...ย่า...พอ...นะ"


"ทำหน้าแบบนี้ พี่จะทนไหวได้ไง"



      บอกจริงจังกับคนที่ทำหน้าได้ยั่วยวนเสียนี่กระไร ถ้าไม่ติดว่ากลัวพลเจ็บ ฌอณอยากจะทะลวงเข้าไปให้รู้แล้ว รู้รอด



      ใช้เวลาเล้าโลมสักพัก จนเห็นอาการเด็กหนุ่มดูผ่อนคลาย เขาแหวกขาเรียวให้แยกออกจากกัน และจับแก่นกายตัวเองจ่อตรงทางเข้า ส่วนปลายถูไถวนรอบๆก่อนจะค่อยๆสอดใส่เข้าสู่ช่องทางอุ่นช้าๆ



      เห็นใบหน้าบิดเบี้ยว จนต้องถามอย่างเป็นห่วง



"เจ็บหรือ?"


"จะถามอีกนานไหม เอาเข้ามาสักที"
บอกเร่ง จนคนอายุมากกว่าหลุดยิ้ม



"จะน่ารักไปไหน?" บอกคนที่นอนหลับตาปี๋ไปแล้ว



      ทันใดนั้น...
   

อึ้ก!



      ความรู้สึกมันมาพร้อมกันจนอธิบายยาก ทั้งหน่วง หนึบ เสียด และเสียว นายพลกัดปากแน่น เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้ จะเกิดความรู้สึกแบบไหนขึ้นอีก



      ไม่แปลกที่นายพลจะทำหน้าเหมือนคนกินยาขม ฌอณรู้ดีว่าคนรักของเขาไม่ได้มีประสบการณ์ด้านนี้มากนัก เขาจึงโน้มตัวลงต่ำแนบลำตัวเด็กหนุ่ม จับมือทั้งสองข้างของนายพลดึงขึ้นเหนือศรีษะ สอดประสานปลายนิ้วเข้าด้วยกัน ก่อนจะจุมพิตลงบนเปลือกตาทั้งสองข้าง



"รักนะ"



    เสียงนุ่มนวลละมุน ทว่าหนักแน่นดุจหินผาทำคนที่หลับตาเมื่อสักครู่ถึงกับลืมตาขึ้นมามองทันที เพราะพลไม่เคยได้ยินพี่ฌอณพูดคำนี้ออกมาเลยสักครั้ง



"ไม่ต้องทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ พี่พูดจริงๆ"



    เหมือนสมองเบลอ รู้สึกตัวเบา ใจหวิวอย่างน่าประหลาด เบนความสนใจมาที่คำบอกรักของพี่ฌอณ จนนายพลลืมความปวดหนึบที่ช่วงล่าง



     และ...


     เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนสติกำลังจะขาดหาย เมื่อแท่งร้อนขนาดใหญ่ถูกสอดใส่เข้าไปจนมิด


     ร่างกายร้อนผ่าว เพียงเพราะพี่ฌอณปลุกอารมณ์จนเสียวซาบซ่าน ไม่เพียงเท่านั้น เจ้าตัวยิ่งวาบหวาม หวั่นไหว ใจหวิวและสั่นรัวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพี่ฌอณใช้ริมฝีปากลากไล้ซอกคอมาถึงลาดไหล่ ไหนจะฝ่ามืออุ่นๆที่ลูบคลำทั่วทุกอณูผิวกายนี้



     ทุกส่วนยังคงทำหน้าที่ได้ดี แม้แต่แก่นกายยังคงเชื่อมหากันอยู่ราวกับเป็นจุดส่งผ่านความรักของทั้งคู่





พั่บๆๆ


     เสียงเข้าออกกระแทก กระทั้นจนเตียงโยกไปพร้อมสะโพกที่สั่นคลอนตามจังหวะการเคลื่อนไหว เสียงหอบหายใจถี่ๆ ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้พุ่งพล่าน มือหนาสอดใต้ข้อพับเพื่อยกขาขึ้นสูงจนบั้นท้ายนายพลเกือบลอย ฌอณดึงแก่นกายออกและดันเข้าไปใหม่ให้ลึกกว่าเดิม   



"อะ...อาห์"


     ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวและอารมณ์ที่แสดงออกผ่านทางใบหน้าที่แดงก่ำของพี่ฌอณทำให้นายพลซึ่งแอบลอบมองอยู่จะขาดใจเสียให้ได้



     พี่ฌอณโคตรเท่และเป็นผู้ชายที่มีเซ็กส์แอพพีลมากๆ



     กายหยาบขยับเข้าหากันหนักๆ และดูเหมือนกำลังทะยานถึงจุดสูงสุด จนเด็กหนุ่มต้องใช้สองมือเกาะเกี่ยวท่อนแขนแข็งแรงไว้มั่น เมื่อรับรู้ถึงจังหวะที่เร็วขึ้น แรงขึ้น



      แต่น่าแปลกที่นายพลกลับไม่รู้สึกว่ามันป่าเถื่อนแต่อย่างใด หัวใจกลับเรียกร้องให้พี่ฌอณทำมันแรงกว่านี้อีกด้วยซ้ำ


     เหมือนว่า นายพลกำลังติดใจกับกิจกรรมแห่งรักในรูปแบบนี้ไปเสียแล้ว



     ไม่กี่นาทีต่อมา นายพลสะดุ้งสุดตัว


      เมื่อแท่งร้อนถูกดึงออกอย่างว่องไว และ...

           
      พรวด..

   
     ของเหลวสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาเต็มแผ่นท้องเนียนของเด็กหนุ่ม


     ร่างสูงคว้ากระดาษทิชชูมาเช็ดและทิ้งตัวลงนอนทับร่างเด็กหนุ่มเพื่อพักเหนื่อยก่อนจะไปล้างตัว ฌอณกดจูบบนขมับทิ้งท้าย



"พี่รักพลนะ"




     ตอกย้ำให้ขึ้นใจอีกครั้ง จนนายพลหน้าแดงจัดอย่างเขินอาย หัวใจพองโตและเต้นแรงเป็นพิเศษ ไม่น่าเชื่อว่า ทำไมคำบอกรักจากปากพี่ฌอณถึงทำให้นายพลรู้สึกมีพลังและดีต่อใจอย่างไม่มีเหตุผล

 

"ขอบคุณครับ"



"พี่ได้แค่คำขอบคุณเองหรือ?"
ใช้ปลายนิ้วไล้กรอบหน้าเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดซึมจากกิจกรรมในร่ม



"ของแบบนี้ดูการกระทำก็รู้แล้วมั้ง" บอกแต่ไม่กล้าสบตาคนที่นอนเอาคางเกยอกและช้อนตามองอยู่


"แค่อยากได้ยินบ้าง"


"ยอมขนาดนี้ ไม่เรียกว่ารักจะให้เรียกว่าอะไรอีก"



     ยิ้มกว้างและใช้สองมือสอดใต้แผ่นหลังเพื่อโอบนายพลแน่น



"ปีนี้พี่ได้ของขวัญที่มีค่ามากๆ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ มันเหมือนฝัน" 




"อยากรู้ว่าฝันไม่ฝัน ให้ผมต่อยหน้าพี่ไหม?! โอ้ย! ผมเจ็บนะพี่ฌอณ"


     แขนแข็งแกร่งยิ่งรัดแน่นจนเหมือนกระดูกจะหัก ที่ได้ยินเด็กหนุ่มยียวน


"พี่จริงจัง ยังจะมากวนอีก" ดุเด็กปากดี


"ก็ฟังแล้วมันโคตรเสี่ยว"


"เดี๋ยวเถอะพล พูดจาระวังปาก"
เถียงกันได้ทุกที กับความปากร้าย ปากดีของเด็กดื้อ



"ทำไมต้องระวัง ผมไม่กลัว หร...อ...ก...อื้อ...ไอ้อี้ออน..."



      หาเรื่องแทะโลมจนได้ พูดยังไม่ทันขาดคำ พี่ฌอณก็กระโจนจูบ ดูดดึงริมฝีปากเด็กหนุ่มจนปากแดง บวมเจ่อ และหลังจากนั้น ก็ไม่ต้องสืบ เพราะนายพลโดนลงโทษไปอีกสองรอบติดๆ...






.......................




      สิบโมงครึ่งของวันต่อมา...     


      ฌอณนอนยิ้มมองคนข้างๆที่ยังหลับสนิท ก็แน่ล่ะ...ทำโทษด้วยการจัดหนักไปแบบนั้น เด็กหนุ่มก็คงเพลียไม่น้อย เขานอนเล่นใบหน้าเด็กหนุ่ม ใช้ปลายนิ้วลูบขี้แมลงวันที่สลักลึกตรงริมฝีปากอย่างเอ็นดู



"พี่รักพลมากจริงๆนะ"
พึมพำคนเดียว แม้ว่า มีบางครั้งที่เขาอาจจะนิ่งใส่ แต่ไม่เคยมีครั้งไหน ที่ฌอณจะไม่สนใจหรือไม่เป็นห่วงนายพลเลยจริงๆ



     นึกอะไรขึ้นได้ ก็เด้งพรวดลุกจากเตียงเพื่อไปล้างหน้า ล้างตา แปรงฟัน หวังจะทำขนมปังปิ้งให้คนรักได้กินสักหน่อย



     เสร็จเรียบร้อย ก็เดินออกจากห้อง โดยใส่เพียงกางเกงนอนตัวเดียวพร้อมฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี



"พี่ฌอณ"


!!!



"ฌ...เฌอ" สองเท้าชะงักกึก คนที่ยิ้มอย่างมีความสุขแปรเปลี่ยนไปกระทันหัน


"เฌอนั่งรอเพื่อเซอร์ไพร์สพี่ฌอณเลยนะนี่...มันน่าน้อยใจไหมที่เมื่อวานเป็นวันเกิดแต่ไม่ยอมกลับบ้านไปหาน้อง" บ่นพี่ชายเสียยืดยาว ก่อนจะหมุนตัวไปยังโต๊ะกลางก้มเปิดถุง หยิบกล่องเค้กขึ้นมาถือ


    หญิงสาวเอาแต่บ่นจนไม่รู้เลยว่าพี่ชายยืนหน้าซีด ตัวแข็งทื่อ


"เฌอกลับไปก่อนได้ไหม?"



"ทำไมล่ะคะ? พี่ฌอณไม่เคยไล่เฌอเลยนะ"



     ฌอณเม้มปากเงียบ ฟากเฌอเห็นพี่ชายดูแปลกไป เธอเดินมาประชิดตัวแล้วยื่นหน้ามองใกล้ๆ


"พี่ฌอณเป็นอะไรคะ"


"กลับไปก่อนนะครับ ถือว่าพี่ขอ"
ยืนยันคำเดิม จนเฌอแปลกใจ เธอตัดพ้อออกมา



"พี่ฌอณพูดแบบนี้ได้ไงกัน เฌอเสียความรู้สึกนะ เอาเค้กมาให้แต่กลับโดนไล่แบบนี้" ตะโกนเสียงดังอย่างคนเอาแต่ใจ จนฌอณต้องดึงร่างเล็กมากอดแนบชิด


"โอเคๆ พี่ขอโทษนะครับหนูน้อย"



      วินาทีนั้น...


"พี่ฌอณตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกผมล่ะครับ?"



     เดินงัวเงีย ขยี้ขี้ตาออกมาจากห้องนอน


      ที่ต้องเดินออกมาเพราะก่อนหน้านี้ นายพลปัดป่ายมือไปทั่วเตียง หวังจะกอดพี่ฌอณสักหน่อย แต่พบกลับความว่างเปล่า เหลือเพียงความอบอุ่นของกายหยาบที่คงเหลือไว้จึงต้องเดินออกมาหา



     แต่ใครเลยจะรู้ว่า พอถามจบ ปรับโฟกัสสายตาให้ชัดเจนถึงเห็นคนที่นายพลคุ้นเคยดี



"ฌ...เฌอ!"


     ทั้งสองผละออกจากกัน และหันมามองบุคคลที่สาม



"พี่พลอยู่นี่ได้ไง อย่าบอกนะพี่ฌอณว่า..."
ถามพี่ชายก่อนจะเหลียวมองพี่พลอีกครั้ง วินาทีนั้น สายตามาสะดุดสายกับรอยจ้ำเด่นชัดที่ต้นคอ


       ทางฌอณเองไม่ตอบน้องสาว แถมเบนหน้าหนีไปทางอื่น



      ฟากพลยืนมองพี่ฌอณที่ยืนเงียบนิ่งและไม่แม้แต่จะหันมามองกัน

   
      ถ้าพี่ฌอณ กับ เฌอ เป็นพี่น้องกัน ?


      จะเป็นไปได้ไหมที่พี่ฌอณก็รู้ว่านายพลเคยทำเฌอเจ็บช้ำน้ำใจด้วย


      ไม่ต้องถามก็ได้คำตอบที่ดังชัดจนก้องในหัว



"พี่ฌอณหลอกพี่พลสำเร็จแล้วใช่ไหมคะ?"



กึก!!


        เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?

     

"หมายความว่าไง"
ถามด้วยเสียงที่เริ่มสั่น


    อย่าบอกนะว่าที่พี่ฌอณเข้ามาวนเวียนในชีวิต มันคือ แผนที่วางเอาไว้ตั้งแต่แรก...



    ฌอณยังยืนเงียบไม่พูดอะไรออกมาสักคำ จนเป็นเฌอเองที่เดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว และหัวเราะก่อนบอก



"หึๆ คิดว่าพี่ชายเฌอจะรักพี่จริงหรอ? เขาแค่เล่นเกมส์ตามที่เฌอบอก นี่พี่พลคงไม่รู้สินะ ว่าเฌอเป็นน้องพี่ฌอณน่ะ"



    ฟังเฌอพูดจบ นายพลเดินไปผลักไหล่พี่ฌอณและเริ่มเสียงดังขึ้นกว่าเก่า


"ทำไมพี่ไม่บอกผมว่าพี่เป็นพี่ชายของเฌอ พี่รู้เรื่องของผมกับเฌอใช่ไหมวะ"


"....."
     

"ผมอยากฟังจากปากพี่ ที่เฌอบอกว่ามันเป็นแผน คือเรื่องจริงใช่ไหม?" โวยวายอีกครั้ง


"....."



    ราวกับรูปปั้นที่ยืนแข็งเหมือนร่างไร้วิญญาณ จนนายพลเริ่มอึดอัดเหมือนคนหายใจไม่ออก เขาทนไม่ไหวจนต้องตะคอก



"เฮ้ย! ตอบสิวะ!!"


"จริง...ครับ"



    เหมือนคนที่ยืนอยู่ริมหน้าผาและมีคนผลักลงหุบเหว เขารู้สึกว่าข้างในมันหวิว วูบไหว อย่างน่าประหลาด



     หัวใจเจ็บแปลบ ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาและเหมือนน้ำตาจะไหล


     นับว่าเป็นเหตุการณ์ที่ค่อนข้างช็อคพอสมควร จากเมื่อวานที่ยังรักกันหวานฉ่ำ พอตอนนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ


"สนุกนักใช่ไหมวะ? ห้ะ...!!"



!!!



     ตวาดใส่คนที่ยืนเฉยอย่างคนไร้หัวใจ พี่ฌอณทำกับเขาได้อย่างไร มันเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงและไม่เคยเตรียมใจมารับเรื่องร้ายๆแบบนี้มาก่อนเลย


     นายพลก็ไม่อยากร้องไห้หรอก เพราะมันน่าอายจะตาย แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อคนที่นายพลยอมมอบกายไปเมื่อคืนทำปวดใจ จนพยายามกล้ำกลืน ฝืนทนแค่ไหน ก็เก็บอาการเหล่านั้นไว้ไม่ไหวจริงๆ



"รู้สึกยังไงบ้างคะเวลาที่โดนกับตัวเอง พี่พลจะได้รู้ไงว่าเฌอเจ็บแค่ไหน? ทั้งหมดมันคือกรรมที่พี่ก่อขึ้นมาเองทั้งนั้น"


"โอเคพี่เข้าใจแล้วครับ"


      เม้มปากเข้าหากันแน่น และปาดน้ำตาเดินกลับเข้าไปใส่เสื้อผ้าตัวเองในห้องนอน หยุดยืนตัวเองที่หน้ากระจกมองใบหน้าตัวเอง ดวงตาแดงก่ำ ปากสั่น อย่างสมเพช


     นี่เขากลายเป็นเด็กขี้แงไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...
   

     พี่ฌอณทำให้เขารัก ทำให้เขายอมเปลี่ยนเส้นทางเดิน แต่สุดท้าย คนที่นายพลรักกลับหักหลังและทำกันได้อย่างเจ็บแสบ



"สมเพชตัวเองว่ะ" บอกตัวเองตรงหน้ากระจก ก่อนจะเดินก้าวออกมาจากห้องนอนและปิดงับประตูลงตามเดิม 


      น่าแปลกที่พอรู้ว่าพี่ฌอณหลอกกัน แม้จะโกรธ โมโหมากแค่ไหน แต่กลับทำร้ายพี่ฌอณไม่ลง



      เดินไปยืนตรงหน้าพี่ฌอณที่มองมาด้วยสายตาอ่านไม่ออก พลยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนบอกลาอย่างช้ำใจ



"ขอบคุณนะพี่ฌอณ ที่ให้บทเรียนนี้กับผม"



     เด็กหนุ่มค่อยๆหมุนตัวไปทางหน้าประตู



     ฌอณใจกระตุก ทั้งๆที่ใจลึกๆ อยากดึงร่างเด็กหนุ่มมากอดกระชับเพื่อปลอบแทบบ้า  แต่เวลานี้ ฌอณทำได้เพียงแค่ยืนนิ่ง มองแผ่นหลังเด็กหนุ่มที่เดินเชื่องช้าหมือนคนไร้เรี่ยวแรงออกจากห้องแห่งนี้ไป แม้แต่มือพลที่อยากรั้งไว้ครั้งสุดท้ายเขายังทำไมได้เลย

 

      มือฌอณที่ค้างกลางอากาศถูกทิ้งข้างลำตัวดังเดิม เมื่อเฌอกระตุกชายเสื้อเขาหลายครั้งทำนองว่าควรใส่ใจน้องสาวมากกว่าคนที่ลับตาไป



      ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน


     ไม่น่าเชื่อว่า จากจุดเริ่มต้นแห่งรักจะแปรเปลี่ยนเป็นจุดเริ่มต้นของการบอกลาในเวลาแค่ข้ามคืนเท่านั้น...




...................................

บางครั้ง ฌอณเองก็กลืนไม่เข้า คายไม่ออกเหมือนกัน


ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
ก็สงสัยมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว ว่าจุดประสงค์ที่พี่ช้อน(ขอพิมแบบนี้นะคะ ตัวเชอมันพิมยาก5555)เข้าหาพลมันต้องมีไม่กี่อย่างละน่าา ตอนอ่านเค้าสวีทกันก็ระแวงตลอด เฮ้ออออ ฝ่ายน้องนีก็น่ารำคาญเอาแต่ใจตัวเองเจ้าคิดเจ้าแค้น  :เฮ้อ: :เฮ้อ: ก็เข้าใจแหละนะว่าต้องเลือกครอบครัวก่อน ยังไงหลังจากนี้ก็ขอให้พลอย่าหายโกรธง่ายๆนะคะ ถ้าพี่ช้อนรักพลจริงๆพี่ช้อนคงไม่ทำแบบนี้หรอก คำว่ารักของพี่มันดูไม่มีค่าอ่ะถ้ารักแล้วทำแบบนี้อย่ารักดีกว่า เลิกกันแบบนี้แล้ว end ไปเลยดีมั้ยคะ ไม่อยากให้พี่ช้อนคู่กับพล 55555

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
บัยเลยช้อน

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ก็สงสัยมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว ว่าจุดประสงค์ที่พี่ช้อน(ขอพิมแบบนี้นะคะ ตัวเชอมันพิมยาก5555)เข้าหาพลมันต้องมีไม่กี่อย่างละน่าา ตอนอ่านเค้าสวีทกันก็ระแวงตลอด เฮ้ออออ ฝ่ายน้องนีก็น่ารำคาญเอาแต่ใจตัวเองเจ้าคิดเจ้าแค้น  :เฮ้อ: :เฮ้อ: ก็เข้าใจแหละนะว่าต้องเลือกครอบครัวก่อน ยังไงหลังจากนี้ก็ขอให้พลอย่าหายโกรธง่ายๆนะคะ ถ้าพี่ช้อนรักพลจริงๆพี่ช้อนคงไม่ทำแบบนี้หรอก คำว่ารักของพี่มันดูไม่มีค่าอ่ะถ้ารักแล้วทำแบบนี้อย่ารักดีกว่า เลิกกันแบบนี้แล้ว end ไปเลยดีมั้ยคะ ไม่อยากให้พี่ช้อนคู่กับพล 55555

 :pig4: :pig4:

อย่างที่ระแวงไว้เป็นจริงจนได้
แล้วเฌอ นางจะรู้มั้ยว่าที่ผ่านมาพลรักนางจริง

ส่วนฌอน นายก็เจอกับความเจ็บช้ำไปเถอะ
เพราะนายซื้อบื้อ รับปากน้องทั้งที่รักพลจริง
ช่วยน้องแก้แค้นแบบรู้ว่าจะทำร้ายทั้งตัวเองทั้งพล

กลายเป็นสามคน พล เฌอ ฌอน ต่างก็รักจริงกันทุกคน  :really2: :really2: :really2:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ก็สงสัยมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว ว่าจุดประสงค์ที่พี่ช้อน(ขอพิมแบบนี้นะคะ ตัวเชอมันพิมยาก5555)เข้าหาพลมันต้องมีไม่กี่อย่างละน่าา ตอนอ่านเค้าสวีทกันก็ระแวงตลอด เฮ้ออออ ฝ่ายน้องนีก็น่ารำคาญเอาแต่ใจตัวเองเจ้าคิดเจ้าแค้น  :เฮ้อ: :เฮ้อ: ก็เข้าใจแหละนะว่าต้องเลือกครอบครัวก่อน ยังไงหลังจากนี้ก็ขอให้พลอย่าหายโกรธง่ายๆนะคะ ถ้าพี่ช้อนรักพลจริงๆพี่ช้อนคงไม่ทำแบบนี้หรอก คำว่ารักของพี่มันดูไม่มีค่าอ่ะถ้ารักแล้วทำแบบนี้อย่ารักดีกว่า เลิกกันแบบนี้แล้ว end ไปเลยดีมั้ยคะ ไม่อยากให้พี่ช้อนคู่กับพล 55555

 :pig4: :pig4:


.......

คือปกติจะตอบคอมเมนท์ภาพรวมๆแต่อันนี้ขอตอบเจาะจงหน่อยว่า
พี่ฌอณรักพลจริงๆค่ะ
อยู่รอดูและเป็นกำลังใจให้พี่แกหน่อยน้าา
คนเข้าข้างแกดูท่าจะน้อย 5555+
หรืออยู่เป็นเพื่อนคนเขียนก่อนก็ได้ เพราะเดี๋ยวก็จบแล้วจ้า
  :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
 :L2: :L1: :pig4:

จริง รักกันจริงทุกคน
พลผิดที่ไม่อธิบายกับเฌอให้เคลีย
เฌอผิดที่รักแต่กูก็ไม่ฟังไรทั้งนั้น อาคาตอีก เรื่องไม่จบ
ฌอน หนักสุด รักน้องแบบโง่ๆไปอีก

ความรักมันไม่พอ เพราะความโง่กะใจแคบมีมากกว่าเยอะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด