||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6  (อ่าน 38041 ครั้ง)

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2

ออฟไลน์ P_Methayot

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 12 อดีตที่ถูกเปิดเผย



 

"มึงควรกินบ้าง"



        ท็อปนั่งบ่นเพื่อนอยู่ข้างเตียง เพราะตั้งแต่ท็อปวางชามข้าวต้มหมูทรงเครื่องให้ พลเลือกที่จะไม่แตะมันสักนิด



"ไม่ค่อยอยาก" บอกเพื่อนเสียงแหบแห้งขณะที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงพนักเตียงจนท็อปส่ายหน้าระอา


        หลังจากวันที่จับได้ว่าพี่ฌอณกับเฌอเป็นพี่น้องกัน ทั้งสองก็ขาดการติดต่อรวมถึงนายพลเองก็มาไม่สบายซึ่งเป็นเวลาสองวันแล้ว



        นึกถึงชีวิตตอนนี้ไม่อยากจะใช้คำว่าตกต่ำ เพราะกลัวว่าจะยิ่งทำให้รู้สึกหดหู่ แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เพราะนอกจากจะไม่สบายกายแล้วยังไม่สบายใจอีกด้วย สาเหตุก็คงหนีไม่พ้นโดนคนรักหลอกให้เจ็บช้ำน้ำใจ ดั่งคนโดนกรอกยาพิษเข้าสู่ร่างกายทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วน เจ็บ แสบ ทุรนทุรายและดิ้นพล่านอย่างทรมาน



      ทางด้านท็อปเองลอบถอนหายใจ ถ้าไม่โทรมาก็คงไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทนอนป่วย กราฟและท็อปจึงแล่นมาหาถึงห้อง โดยมิวายพกแฟนกันมาด้วย



"อะไรกันวะ แฟนป่วยขนาดนี้ พี่ฌอณแม่งไม่คิดจะมาเยี่ยมเลยรึไงวะ"



      เห็นพลไม่กินข้าว ก็เริ่มหงุดหงิดจนพาลบ่นถึงบุคคลที่สามจนพี่ฆีนต้องปราม เพราะเห็นว่าพลดูแววตาหม่นลงจากเดิม




"มึงทะเลาะกับพี่ฌอณหรอ?" กราฟเสริม



      หลบสายตาเพื่อนด้วยการเบือนหน้าหนีไปอีกทาง



"ทำไมเงียบล่ะ" ท็อปเค้นถามเพราะเห็นพลดูท่าทางแปลกๆ



"ไม่ได้ทะเลาะแต่เลิกแล้ว" จำใจบอกทั้งๆที่น้ำตารื้น แค่เอ่ยเรื่องนี้ในสภาพจิตใจอ่อนไหว ก็เกิดจะน้ำตาแตกขึ้นมาเสียอย่างนั้น



"เฮ้ย!" กราฟ ท็อป และฆิตอุทานพร้อมกันโดยอัตโนมัติ



"กูมองคนพลาดหรือวะ?" ฆิตพึมพำ แต่นายพลได้ยินจึงชำเลืองมอง ก่อนหลุบสายตาลงต่ำอีกครั้ง

     

      เรื่องสำคัญแบบนี้ มีหรือที่ทุกคนจะไม่อยากรู้ คันปากแทบตายแต่เพราะนายพลไม่สบายจึงไม่อยากให้พลมีเรื่องเครียดเพิ่ม พวกเพื่อนๆจึงทำได้แค่หุบปากเงียบเท่านั้น!!



"ที่พลไม่สบายอยู่ตอนนี้ ฌอณก็ไม่รู้ใช่ไหม?"



      ฆีนถาม นายพลพยักหน้าเป็นคำตอบ ฟากท็อปเห็นเพื่อนหน้าแดง ตาแดงจนดูไม่ออกแล้วว่าเพราะพิษไข้หรือเพราะกำลังจะร้องไห้ ท็อปจึงเอ่ยขึ้น



"กูไม่บังคับเรื่องกินข้าวแล้วล่ะ มึงหลับเถอะ พวกกูไม่กวนแล้ว"



      ทุกคนมองหน้าท็อปอย่างงงๆ เพราะอยู่ดีๆคิดจะตัดบทก็ตัด พอท็อปลุกขึ้นยืน เจ้าตัวสะกิดแฟนตัวเองให้ลุกตาม คนอื่นๆจึงต้องเดินออกจากห้องไปทั้งๆที่ยังอยากเฝ้าดูอาการนายพลอยู่



     เมื่อเพื่อนลับตาไป นายพลตาร้อนผ่าว




"หึๆ สุดท้ายคนธรรมดาอย่างกูก็ไม่มีใครเอา"  ตัดพ้อเสร็จพลันเหลือบมองชามข้าวต้มด้วยสายตาละห้อย



     ไม่ใช่ ไม่อยากกินนะ เพียงแต่ยามป่วย นายพลยังมิวายนึกถึงคนที่เคยดูแล เอาอกเอาใจอย่างพี่ฌอณขึ้นมาเสียอย่างนั้น



      ปัดไล่ความคิด และเอี้ยวตัวไปหยิบชามมาตักกิน ผ่านไปแค่สามคำเท่านั้น นายพลผะอืดผะอมจนอยากอาเจียน มันรู้สึกฝาดเฝื่อนอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงตัดสินใจไถลตัวลงนอนราบกับเตียงและข่มตาหลับทั้งๆที่ไม่ได้กินยาลดไข้ด้วยซ้ำ



     ในขณะที่คนป่วยนอนซมจากการป่วยไข้และปัญหาความรัก ถัดมาด้านนอก มีคนสุมหัวคุยเรื่องของเพื่อน



"กูจะโทรหาพี่ฌอณให้มาหาไอ้พล"


"มันเป็นเรื่องของคนสองคน ถ้ามึงจัดแจงแบบนี้แล้วไอ้พลโกรธขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ พวกเราไม่รู้นะว่าเขามีปัญหากันรุนแรงแค่ไหน"


"แต่ถ้ามันจะไม่กินข้าวแบบนี้ มันจะหายเมื่อไหร่ กูก็เป็นห่วงมันนะเว้ย ถึงทำแบบนี้" คนเจ้าแผนการเสนอ

 
"ทำอย่างกับถ้าพี่ฌอณมา ไอ้พลจะกิน" ฆิตเสริม


"กินไม่กินไม่รู้เว้ยพี่ แต่อย่างน้อย สิ่งที่เราจะได้รู้ คือ พี่ฌอณจะรู้สึกยังไงถ้าได้ยินว่าไอ้พลมันป่วย"


"ท็อปครับพี่ว่าอย่าดีกว่านะ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่" ฆีนค้านความเห็นคนรัก



"พี่ฆีนน่ะ ท็อปอยากช่วยเพื่อนนี่"



"ช่วยทีไรมีปัญหาทุกที" ฆีนบ่น


"พี่ฆีนว่าท็อปหรอ" มองแฟนตัวเองอย่างค้อนๆ จนฆีนถอนหายใจ นอกจากจะขี้ยั่วแล้ว ขี้งอนก็เป็นที่หนึ่งอีกด้วย



"ไม่ได้ว่า เฮ้อ...ท็อปจะทำอะไรก็ทำครับ แต่อย่ามาบ่นทีหลังนะ"



"พี่ฆีน!"



"มึงก็ชอบเอาแต่ใจว่ะ ไอ้ท็อป"



"ไอ้กราฟ มึงหยุดพูดเลย"


"เออๆ...ตามใจมึง แต่ถ้าไอ้พลด่ามึงกูไม่ช่วยนะ"



"เออ"


       จากนั้นท็อปก็ย่องเข้าห้องนอนของเพื่อนเพื่อขโมยโทรศัพท์นายพลกดโทรออกหาใครบางคน



     ผ่านไปเพียงแค่ชั่วโมงครึ่งเท่านั้น หลังจากที่ท็อปโทรไป ทุกคนดูตกใจ เพราะเวลามันค่อนข้างเร็วที่พี่ฌอณมาถึง



     การบอกกระทันหันแบบนั้น ก็นึกว่าพี่ฌอณคงต้องทำธุระอยู่และคงใช้เวลานาน แต่เปล่าเลย เขามาเร็วกว่าทุกคนคาดคิดไว้ แถมมาถึงสีหน้าก็ดูตระหนกตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด



     ท็อปยกมือชี้นิ้วไปยังบานประตู พอชายหนุ่มเดินผลุบหายเข้าห้องนอนไป ทุกคนที่นั่งอยู่ด้านนอกถึงกับทำหน้าฉงนงงงวย



      นี่หรือ คือ อาการของคนที่เลิกกันแล้ว? ทำไมพี่ฌอณยังดูเป็นห่วงนายพลมากขนาดนี้ มิหนำซ้ำตอนมาถึงชายหนุ่มยังหิ้วถุงโจ๊กและของกินติดไม้ติดมืออีกเป็นจำนวนมาก



      สิบห้านาทีต่อมา.. ในห้องนอนที่มีคนป่วยนอนหลับบนเตียงกว้าง นายพลขยุกขยิกตัวนิดหน่อย เมื่อสัมผัสได้ว่ามีความเย็นชื้นกระทบผิวหนัง



      ค่อยๆเปิดเปลือกตาและกระพริบตาสองสามทีก่อนจะปรับโฟกัสมองเห็นคนที่มือกำลังไล่เช็ดตัวนายพลอยู่



"ดีขึ้นไหม?" เอ่ยด้วยเสียงละมุน



      เด็กหนุ่มสะดุ้ง และรีบยันกายขึ้น ปัดมือพี่ฌอณที่ถือผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ



"ใครใช้ให้คุณมา ออกไป"



"อย่าดื้อ ให้พี่ได้ดูแลพลก่อน"



"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"


      มือของฌอณชะงัก เขาโยนผ้าขนหนูลงกะละมังข้างกาย แล้วดึงมือนายพลมากุมไว้


"พี่ขอโทษ"


"คุณไม่ต้องมาขอโทษผม ออกไปได้แล้ว" ชักมือกลับและยกมากุมขมับ เพราะรู้สึกว่าตัวเองปวดหัวจี๊ดๆจนแทบจะระเบิด



"พล พี่รักพลจริงๆนะ"


"เลิกตอแหลสักที"


กึก!


      ปวดใจเหลือเกินที่โดนแฟนตอกหน้าอย่างเจ็บแสบ ฌอณมองหน้าเด็กหนุ่มพลางเม้มปากแน่น


      เขาไม่มีสิทธิ์โกรธนายพล เพราะเขาเองนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้


"พล"
   

"ออกไป"



"พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น! จนกว่าพลจะกินข้าว ท็อปบอกว่าพลไม่ยอมกินข้าวสักนิด แล้วจะหายได้ยังไง" ดึงดันจะอยู่และคว้าถ้วยโจ๊กอุ่นๆที่ฌอณซื้อมาให้ใหม่ถือไว้ในมือ


       มือที่ว่างขยับเก้าอี้ให้ชิดเตียงกว่าเดิมเพื่อจะป้อนโจ๊กพลได้อย่างถนัดถนี่


       สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและไม่มองหน้าพี่ฌอณ เห็นการกระทำแบบนี้ นายพลกลัวเผลอใจอ่อนแต่พอนึกย้อนเรื่องที่เขาทำไว้ ก็หันกลับไปจ้องเขม็ง


       ฌอณยื่นช้อนไปจ่อตรงปากเด็กหนุ่ม


"ผมไม่กิน!"


"สักคำ"


"บอกว่าไม่ไง แค่กๆๆ"



"พลพี่ขอเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อตัวเองนะครับ"



       จากที่จ่อตรงหน้าก็ดึงมือกลับวางช้อนไว้ในถ้วย ในขณะที่มือถือถ้วยโจ๊กอยู่ ทันใดนั้นเอง นายพลปัดมือฌอณจนโจ๊กหกรดลงบนตักจนร่างสูงรีบลุกขึ้น



       นายพลไม่คิดขอโทษ กลับตอบแค่..


"ถ้าอยากให้ผมหายดี คุณก็กลับไปซะ"



       ยืนมองนายพลด้วยความเสียใจ ที่โดนผลักไสอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้


"คำก็ไล่ สองคำก็ไล่ พลไม่คิดว่าพี่จะเจ็บบ้างหรือ?"



"อย่ามาเห็นแก่ตัวเอาแต่ความรู้สึกตัวเอง คุณลืมไปสินะว่าทำอะไรกับผมไว้ กลับไปสักทีสิวะ" ประโยคสุดท้ายตั้งใจเค้นเสียงเท่าที่ทำได้ เพราะขืนต่อล้อต่อเถียงแบบนี้ นายพลได้ไข้ขึ้นแน่ๆ


"ก็ได้ครับ"



       ไม่อยากพูดอะไรต่อ เพราะเห็นใจคนป่วย ฌอณยืนถือถ้วยโจ๊กในสภาพที่ชายเสื้อและกางเกงเลอะ เปรอะเปื้อนดูไม่ได้


       ขายาพาตัวเองมาหยุดตรงประตูห้อง ก่อนเปิด เขาหันหลังกลับมามองพลแต่อีกคนกลับเบนหน้าหนีไปทางอื่น



"พี่ยืนยันคำเดิม พี่รักพล ถ้าไม่เชื่อลองถามพลอยได้"


กึก!


     ชะงักงันกับคำสุดท้าย นายพลหน้าชา ใจเต้นไม่เป็นส่ำ จนต้องยกมือขยุ้มเสื้อตรงอกข้างซ้าย...


     ทำไมพี่ฌอณถึงรู้จักพี่พลอย พี่สาวของพลด้วย....




****1.1****

แปะเรื่องใหม่ค่ะ เผื่อใครชอบแนวนี้เน้อ

"แสงสุดท้าย"

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=61787.0
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-09-2017 10:16:15 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
หายไปปั่นเรื่องอื่นหราาา !!

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อ้าวๆ.......พี่พลอย พี่สาวพล
รู้เรื่องพี่ฌอนชอบพลด้วย ยังไงๆ  :ling1: :ling1: :ling1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
หายไปปั่นเรื่องอื่นหราาา !!

555555 ชอบคอมเมนท์นี้...กำลังอินกับนิยายเรื่องใหมที่แต่งค่ะ เลยหายไปนานหน่อย...อ่อ...ส่วนเรื่องนี้ ตอนหน้าก็จบแล้วค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ 0%

  • 0percent.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ตามทันเเล้ว เเงสงสารพลเเล้วพี่พลอยรู้ได้ไง? :ling1:

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2

ออฟไลน์ magic-moon

  • I belive I can Flyyyyyyyyyyy
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-2
เฌอ เธอมีความมโนในตัวสูง ปัญญาอ่อน โดนสปอยล์มาด้วย สมแล้วพลาดพลไป หึ

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 12 อดีตที่ถูกเปิดเผย (2)





"นึกว่ามึงจะหลบหน้ากูอีก" เมธธ์บอกเสียงหงอยๆทันทีที่เจอธรรม์เดินลงมาจากบริษัท เพราะก่อนหน้านี้ เมธธ์โทรหาธรรม์ก็ไม่รับสายคล้ายคนหลบหน้า เขาจึงมาดักรอที่บริษัทของเพื่อนได้สองสามวันแล้ว แต่เพิ่งจะได้เจอหน้าจังๆก็วันนี้





     ตั้งแต่วันที่มีเรื่องมีราวทะเลาะกัน เมธธ์ทบทวนตัวเองว่า เขาไม่มีสิทธ์รั้งหรือครอบครองฌอณ ถ้าชอบจริง เมธธ์ควรปล่อยให้เพื่อนมีความสุขกับคนที่รัก ไม่ใช่เห็นแก่ตัวด้วยการดึงฌอณมาไว้กับตัวทั้งๆที่ใจฌอณก็ไม่ได้มีไว้ให้เมธธ์อยู่แล้ว



"ทำไมกูต้องหลบหน้า"



"มึงชอบกูจริงหรอ?" เมธธ์ถามสิ่งที่อยากรู้และคาใจ แต่ธรรม์กลับตอกหน้าได้อย่างเจ็บแสบ



"ใช้คำว่า "เคยชอบ" น่าจะเหมาะกว่าว่ะ"




!!!



    เมธธ์ยืนหน้าชา เพราะนอกจากจะเสียเพื่อนดีๆอย่างธรรม์ เขายังเสียคนที่รักเขาแบบไม่หวังผลตอบแทนไปอีกด้วย



"กูขอโทษนะ"



"ขอโทษไอ้ฌอณเหอะ ความรู้สึกของกู กูรับผิดชอบเองได้"



     บอกเสียงหนักแน่นจนเมธธ์ละอายใจ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทำลงไปมันเป็นปัญหาใหญ่หลวงขนาดนั้นเชียวหรือ?



"มึงจะโกรธเกลียดกูแค่ไหนก็ตาม แต่ช่วยอะไรหน่อยดิ"


    ธรรม์ปรายตามองเพื่อน



"อะไร"


"พากูไปขอโทษ ไอ้ฌอณ"




"มึงไปคนเดียวไม่เป็นหรอ? ทีสร้างเรื่องวางแผนให้คนอื่นแตกแยกกันมึงยังทำคนเดียวได้เลย"


"กูก็แค่หลงไม่ลืมหูลืมตา"



"นั่นเรื่องของมึง กูไม่ไป"



      บอกจบ ธรรม์เดินกระแทกไหล่เดินออกจากบริษัทเพื่อไปขึ้นรถของตัวเอง



     จังหวะนั้น..



     หมับ!



     เมธธ์หมุนตัวไปจับมือธรรม์แน่น



"ธรรม์ ให้อภัยกูเถอะนะ"


     มือหนาบีบกระชับเป็นระยะๆทำให้ธรรม์วาบหวามหัวใจอย่างน่าประหลาด ธรรม์ชักมือกลับ สบตามองเมธธ์แต่ไม่พูดอะไรสักคำ



"กูขอโทษ แต่กูขอร้องช่วยไปเป็นเพื่อนหน่อย"



     คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีและไม่เคยก้มหัวให้ใคร กำลังยืนส่งสายตาละห้อยอย่างขอร้อง


"เออกูไป แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวและกูขอไม่เจอมึงอีก"


"มึงจะใจร้ายเกินไปแล้วนะไอ้ธรรม์ มึงไม่ให้โอกาสกูหน่อยหรอ?"


"ทำไมกูต้องให้โอกาสกับคนอย่างมึง"




      ธรรม์ เป็นคนเด็ดขาดกับคนที่ทำให้เขาเสียความรู้สึก แม้ว่าธรรม์กับเมธธ์จะเป็นเพื่อนกันมานานก็จริง แต่การที่เมธธ์คิดไม่ดี ยุยงให้คนอื่นแตกกัน ธรรม์ก็ตัดสินใจได้แล้วว่าคนแบบนี้ไม่สมควรได้รับโอกาส




"เพื่อกูจะได้มีโอกาสลองจีบมึงไง"




     ธรรม์หันขวับ เพราะไม่คิดว่าคนปากหนัก ปากแข็งจะยอมพูดเรื่องนี้ออกมา



"ประสาท"


"กูพูดจริง กูอาจจะเคยนิสัยเสีย แต่คนเราทุกคนมันเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้นได้ไม่ใช่หรอวะ"



"แต่กูไม่ใช่ตัวสำรองของใคร อย่าคิดว่าพอผิดหวังจากไอ้ฌอณและจะมาจีบกู เพราะเห็นว่ากูเคยชอบมึงก่อนแล้วกูจะใจอ่อน ทางที่ดี มึงควรจีบคนอื่นเถอะ"



"ถ้าคนเราไม่คิดจะให้โอกาสคนที่เคยผิดพลาดได้แก้ตัว แล้วเขาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ยังไงวะ"



     ธรรม์ปรายตามองและหัวเราะในลำคอ เพราะเหนื่อยจะต่อล้อต่อเถียง


"ถ้างั้นก็เรื่องของมึง แต่กูบอกไว้ก่อนว่าจีบกูให้ติดน่ะยากนะ"



      ว่าจบ ธรรม์เดินออกจากบริษัทจนพ้นตาไป เหลือเพียงเมธธ์ที่ยืนเป่าปากโล่งใจก่อนยกยิ้มมุมปากเพราะคำว่า "ยาก" นั่นหมายความว่าเขายังมีโอกาส เพราะธรรม์ไม่ได้ปฏิเสธสักหน่อย...
 





.....................



"ถ้าไม่ป่วยคงไม่กลับบ้าน"  พลอยเหน็บน้องชายตัวเองทันทีที่เห็น



"วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเถียง" นายพลสะพายเป้เหยียบเข้ามาในตัวบ้าน เดินผ่านพี่สาวที่ยืนกอดพิงกรอบประตูอยู่


     แม้อาการพลจะดีขึ้นมาก แต่ก็ยังรู้สึกเพลีย ครั่นเนื้อ ครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก



"เออๆ ปล่อยให้วันนึงก็ได้ เห็นว่าป่วยหรอก มีอะไรก็เรียกฉันนะ พล"




"โอเค พี่พลอย"



     เหลียวมองน้องชายเดินขึ้นห้องจนลับตา เธอจึงเดินเข้าครัวตั้งใจจะปอกแอปเปิ้ลกินสัก ในระหว่างที่พลอยเปิดตู้เย็นหยิบแอปเปิ้ลมาล้างน้ำ เธอได้เสียงกดกริ่งหน้าบ้าน



     ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะวางมือแล้วปรี่ไปหน้าประตู



     หญิงสาวสวมรองเท้า เดินเตาะแตะออกไปดูก็ตกใจเมื่อคนที่เธอไม่ได้เจอหน้ามาจะสิบปีกว่าปียืนอยู่หน้าบ้าน



     คนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเธอ...


"ฌ...อณ"


"พลอยเปิดประตูให้หน่อย"
ฌอณบอกข้ามรั้วที่มีความสูงระดับคาง



"ไม่...แกมาทำไมห้ะ.?..กลับไปซะ" พลอยรีบไล่เพื่อนก่อนที่น้องชายจะมาเห็น



"พลอย ขอเราเข้าไปหาน้องพลหน่อย" ฌอณบอกทั้งๆที่ชะเง้อมองนายพลไปด้วย


     ฟากพลอยชะงักงัน ทำไมฌอณพูดถึงนายพลราวกับว่ายังไปมาหาสู่กัน



"ไม่ แกหายไปตั้งนานจะกลับมาวุ่นวายกับพลอีกทำไม"



"ก็เพราะว่าเรากับน้องพลเป็นแฟนกันไง"



!!!



     ไม่จริง..!!


      หญิงสาวยืนอึ้งเหมือนโดนค้อนทุบหัว สิ่งที่เธอพยายามกันน้องชายออกห่างจากผู้ชายคนนี้มาโดยตลอด ทำไมอยู่ดีๆ ทั้งสองถึงโคจรมาเจอกันได้



      และที่สำคัญ ฌอณให้สัญญาไว้แล้วว่าเธอจะไม่ยุ่งเรื่องนี้


"แกมันชั่ว แกผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน"



"เรารักษาสัญญามาตลอด ที่ผ่านมา เราไม่เจอหน้าน้องเลย แต่เพราะครั้งนี้ มีเรื่องบังเอิญที่ทำให้น้องกับเราต้องเจอกัน เราได้อยู่ใกล้ชิดน้องจนเราทนไม่ไหว ขอร้องเถอะพลอยเลิกกีดกันเราสักที"


      ในขณะที่หน้าบ้านมีคนเถียงกัน ถัดมาบนห้องนอนมีคนวางสัมภาระ นอนแผ่หราหวังจะพักสายตา แต่เขาเริ่มได้ยินเสียงคนถกเถียงดังขึ้นเรื่อยๆ นายพลรู้ดีว่าคงเป็นพี่พลอยโวยวายกับคนข้างบ้านเหมือนเดิม เพราะนิสัยพี่พลอยเป็นคนวีนเหวี่ยงได้ทุกที่



     นายพลไม่สนใจ เพราะอยากหลับมากกว่า แต่ในขณะนั้น นายพลได้ยินเสียงแว่วๆที่เอ่ยชื่อพี่ฌอณ พลลืมตา เด้งตัวลุกจากเตียงไปตรงหน้าต่าง แหวกผ้าม่านออกแล้วต้องตาโต



"พี่ฌอณ"



    นายพลจำได้ว่าพี่ฌอณเคยเอ่ยถึงพี่พลอย



     ไม่ต้องคิดให้มากความกว่านี้ นายพลรีบลงไปดู จนกระทั่งขายาวพาตัวเองมาถึงหน้าบ้าน พลยืนอยู่ข้างหลังพี่พลอยและพูดขึ้น


"พี่พลอยมีอะไรกัน"


    ไม่ยอมอธิบาย แต่กลับไล่น้องเข้าบ้าน



"พลเข้าบ้านเดี๋ยวนี้นะ"



"อย่าเพิ่งไป พี่อยากคุยกับพล"


"ไอ้ฌอณ ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ จะกลับดีๆหรือจะให้โทรเรียกตำรวจข้อหาพยายามบุกรุก...ห้ะ"



     นายพลยืนมองหน้าสองคนสลับกันไปมาอย่างเอ๋อๆ เขาไม่มีจังหวะได้แทรกจึงปล่อยให้สองคนทะเลาะกันอยู่ แต่พอได้ยินประโยคต่อมา....



"เราไม่ยอมแล้ว พลอย ที่ผ่านมาเราทนทรมานมาตลอด เราจะบอกความจริงให้น้องพลได้รู้ว่าเรารักน้องมาตั้งแต่พลอยู่มอต้น"



       ฌอณกำลังคลายอดีตที่ถูกเปิดเผยมาทีละนิด



        นายพลหันขวับไปมองพี่ฌอณ เขางงไปหมดแล้วว่าพี่ฌอณกับพี่พลอยเถียงเรื่องอะไรกัน และทำไมถึงมีเรื่องของพลอยู่ในบทสนทนานั้น

 

       นายพลขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าพี่ฌอณพูดถึงเขาตอนมอต้น นั่นหมายความว่า เขาเคยเจอพี่ฌอณมาก่อนหน้านี้แล้ว?


"หุบปากนะไอ้ฌอณ"


"ค..คุณฌอณหมายความว่าไง และพี่พลอยก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรอ?"




"อย่าไปฟังที่ฌอณพูด มันบ้า แกเข้าบ้านไปได้แล้วพล"
พลอยหงุดหงิดที่น้องไม่ทำตามคำสั่ง เธอฮึดฮัดแล้วเดินมาผลักไหล่น้องชายให้เข้าไปบ้าน แต่จังหวะนั้น..



"พี่ขอโอกาสได้อธิบายเรื่องที่พี่เก็บไว้มาสิบกว่าปีนะพล และถ้าพี่พูดจบพลจะไม่คบกับพี่ พี่ก็ยินดี"



"ไอ้พล" พลอยเริ่มขึ้นเสียงที่เห็นฌอณโน้มน้าวน้องชายตัวเอง จนนายพลยืนมองฌอณนิ่งๆเหมือนคนโดนสะกดจิต


     และแล้วก็ได้ผล นายพลใจอ่อน


"พลจะเข้าบ้าน ต่อเมื่อมีคุณฌอณไปด้วย"



     พลอยโมโหสุดขีดที่น้องชายดันเชื่อผู้ชายนอกบ้านมากกว่าพี่สาวตัวเอง อารมณ์มาก่อนสติ พลอยเดินไปตบหน้านายพลจนหน้าหัน



"เข้าบ้าน"



      นายพลทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ เขาไม่สนพี่สาวแล้วกลับเดินกระแทกไหล่ไปเปิดประตูรั้วออกไปหาพี่ฌอณ



      ทั้งสองเดินไปยังรถยนต์ส่วนตัว แต่พลอยเดินตามและกระชากไหล่พลให้หยุดหันมาหา



"ไอ้ฌอณ ถ้าแกอยากให้พลมีอนาคตที่ดี ควรทำตามที่ฉันบอก"



"ไม่ พอแล้ว จากนี้เป็นไงเป็นกัน เราจะรับผิดชอบน้องเอง"



    นายพลยังเคืองที่พี่สาวตบหน้า จึงเถียงกลับอย่างอดรนทนไม่ไหว



"ผมโตแล้วพี่พลอย เลิกยุ่งเรื่องของผมสักที"



"ไอ้พล แกอยากให้แม่รู้หรอว่าแกมีแฟนเป็นผู้ชายน่ะ ห้ะ!"


     นายพลชะงัก


    ใช่!...เขาไม่อยากให้แม่รู้และแม่จะรู้ไม่ได้ เพราะตอนนี้ แม่เขาเพิ่งตรวจเจอว่าเป็นมะเร็งเต้านม ถ้าได้ข่าวไม่ดีจะพาลให้ร่างกายทรุดลงไปอีก



      ฌอณมองนายพลที่มีทีท่าลำบากใจ เขาไม่อยากให้คนรักไม่สบายใจ เพราะถ้าเขาจะคบกับนายพลต่อ เขาต้องไม่สร้างปัญหาให้ใหญ่โตไปกว่านี้




"ถ้างั้นพลกลับเข้าบ้านไปก่อน ไว้พี่จะมาใหม่"


"ไม่มีวัน ไอ้ฌอณ"


   
     พลอยลากแขนน้องชายเดินเข้าบ้าน พอถึงส่วนรับแขก พลอยตะคอกใส่


"ไปรู้จัก ไอ้ฌอณตอนไหน ห้ะ.."


"ทำไมต้องบอก ทีพี่ยังไม่คิดจะให้พี่ฌอณอธิบายอะไรเลยสักนิด"



"แกอย่าเถียงฉันนะ"



"พี่ตบหน้าผม พี่ขอโทษผมสักคำรึยังพี่พลอย?"



     พลอยชะงักกึกเมื่อเห็นน้องชายตัดพ้อและมองมาด้วยแววตาที่เสียความรู้สึก เธออ้ำอึ้งพูดไม่ออก จนนายพลหนีขึ้นห้อง ปิดประตูดังปัง กระโดดขึ้นเตียงคว่ำหน้าพร้อมตะโกนอัดใส่หมอนอย่างต้องการระบายความรู้สึก

   
     ไม่นานนัก นายพลตัดสินใจโทรไปหาพี่ฌอณให้หายสงสัย



"คุณบอกผมมานะ ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ"



[มันละเอียดอ่อน พี่อยากบอกพลด้วยตัวเอง]



"แต่ผมออกไปเจอคุณตอนนี้ไม่ได้"



[คืนนี้ พลลงมาเปิดประตูให้พี่ได้ไหม? พี่จะวกกลับไปหาอีกรอบ]




"ก็ได้"


     กดตัดสาย นายพลนอนแผ่ทิ้งโทรศัพท์ไว้ข้างกาย ก่ายหน้าผากอย่างคนคิดมาก ว่าทำไมชีวิตเขาช่วงนี้ถึงได้น่าปวดหัวและซับซ้อนซ่อนเงื่อนเหลือเกิน



     พี่ฌอณเป็นพี่ชายของเฌอ และพี่ฌอณก็ยังรู้จักกับพี่พลอยอีก



     จนบัดนี้ เขาก็ยังเดาไม่ออกเลยว่า สรุปแล้วพี่ฌอณหลอกให้รัก หรือจริงๆแล้ว พี่ฌอณก็รักนายพลเหมือนกัน...




.................................................


ตอนหน้ามันก็จะเข้มข้นขึ้นไปอีก ก็ใช่สิ!!

ตอนหน้ามันก็จบแล้วนี่ (ฮาาาา)

อยู่ด้วยกันก่อนน้า

ขอบคุณค่า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-09-2017 19:29:01 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ 0%

  • 0percent.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ที่เเท้ก็แอบชอบน้องตั้งเเต่อยู่มต้น ถ้าพี่พลอยไม่มาขวาง เราอาจจะได้ไอคุกๆ เเค่กๆ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
มันซับซ้อนจริงๆ

ธรรม์ ที่ว่ารักเมธธ์
เอาเข้าจริงธรรม์ เป็นคนใจแข็งพูดตรงสุดๆ
ไม่สนใจที่จะเลี่ยงการพูด ให้พูดแบบเป็นการรักษาน้ำใจเมธธ์เลย
พูดแบบตัดเยื่อใย ตัดความเป็นเพื่อนที่ผูกพันกันมาเนิ่นนาน ขาดเป็นขาด
ทั้งที่ตัวเองแอบรักเมธธ์ข้างเดียวมาตลอด

พี่พลอย กีดกันความรักของฌอน มาตลอด
ทั้งเพื่อปกป้องน้อง เพื่อรักษาความรู้สึกของแม่
มันก็ดีในแง่หนึ่ง จริงๆมันจะดี หรือไม่ดีก็ตาม
ต้องให้เจ้าตัวเขาคิดเอง ตัดสินใจเองนะ
นี่ไปก้าวก่าย ปิดหนทางซะหมด

รอตอนใหม่ เอ๊ย.....ตอนจบ และตอนพิเศษ  :mew1: :mew1: :mew1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ใจหายนิดๆ ที่มันจะจบ

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 13 รักคนธรรมดา (ตอนจบ)







"ไอ้ฌอณ ห้องฉันขึ้นบันไดเลี้ยวขวา อย่าเลี้ยวซ้ายล่ะ เพราะนั่นห้องน้องชายฉัน"



      พลอยบอกฌอณ เพื่อนสนิทมหาฯลัย โดยปกติพลอยไม่ชอบให้ฌอณมาบ้านเพราะเธอชอบตัดพ้อว่าบ้านตัวเองเล็ก ไม่เหมาะสมกับคนอย่างฌอณที่บ้านใหญ่โต กว้างขวาง จนฌอณส่ายหน้าระอาที่เพื่อนชอบแขวะเขาเสมอ




      จึงไม่แปลกที่ฌอณไปบ้านพลอยนับครั้งได้ และเวลาที่ไป ฌอณไม่เคยเจอหน้าน้องชายพลอย ทั้งๆที่ใจเธออยากให้ฌอณเจอแทบตาย เพื่อหวังว่า ความเป็นผู้ชายของฌอณคงเข้ากับเด็กผู้ชายได้มากกว่าผู้หญิงอย่างเธอ




"ถ้ากลัวขนาดนั้นไม่ขึ้นไปหยิบเองล่ะ"
แขวะเพื่อนในขณะที่ทั้งสองเดินทางไปงานวันเกิดเพื่อนในกลุ่ม แต่พลอยดันลืมกระเป๋าสตางค์และของขวัญวันเกิดจึงต้องวกรถกลับทั้งๆที่มาได้ครึ่งทางแล้ว


"ปากร้ายแบบนี้สิ ฉันชอบ แต่เสียดายแกไม่ชอบผู้หญิง ไม่งั้นจับทำผัวแล้ว"



"ที่พูดเมื่อกี้ เราบอกโด่งได้ใช่ไหม?" ฌอณเอ่ยชื่อแฟนพลอยและแซวอย่างขบขัน



"เดี๋ยวเถอะ กวนนะไอ้ฌอณ...รีบๆไปหยิบเลย"



      ฌอณส่ายหน้าขำก่อนลงจากรถ และรีบเดินเข้าบ้านเพื่อน คนอะไรขี้เกียจเป็นบ้า แค่จะขึ้นไปหยิบของยังต้องใช้เพื่อน



     เดินขึ้นบันไดไปยังห้องที่พลอยบอก แต่อะไรไม่รู้ดลใจให้เหลือบมองห้องน้องชายเพื่อนที่แง้มประตูเอาไว้



      มาทีไหร่ไม่เคยเจอ ไหนๆวันนี้ โอกาสดี จะเข้าไปทักน้องชายพลอยสักหน่อย แต่พอมือแตะบานประตูกำลังจะผลัก เขาชะงักเมื่อได้ยินเสียงคราง



      ย่อตัวลงและหรี่ตามองผ่านช่องว่างของประตู



     ฌอณชะงักค้าง พยายามคิดว่าตาฝาดไปหรือเปล่าที่เห็นเด็กหนุ่มวัยสิบสามปีรูดรั้งแก่นกายขึ้นลงช้าๆ



      ยืมมองตาไม่กระพริบกับการเห็นน้องชายเพื่อนกำลังช่วยตัวเอง



     ใบหน้า ท่าทางการกัดปาก รวมถึง อารมณ์ที่อยู่ในห้วงของจุดสูงสุดทำให้ฌอณเผลอมองตามด้วยความเสียวกระสัน เขาถอยหลัง สูดลมหายใจและรีบหมุนตัวไปเอากระเป๋าสตางค์ของเพื่อนแล้วรีบเดินลงไป



"ช้านะไอ้ฌอณ"


"ขอโทษ"
ยื่นกระเป๋าสตางค์และของให้เพื่อน


"เป็นอะไร ทำไมหน้าแดงๆ"


"ป..เปล่า รีบไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทัน"




     ฌอณเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง กลบเกลื่อนอาการใจสั่น และพยายามสลัดภาพที่เห็นน้องชายพลอยกำแท่งร้อนออกจากหัวสมองไปให้ไวที่สุด


      นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา



      ฌอณพยายามหาข้ออ้างไปบ้านพลอย แต่ก็คลาดกับการเจอน้องพลเสมอ อย่างน้อย ฌอณพอได้ข้อมูลมาบ้างจากการตะล่อมถาม คือ รู้ว่าน้องพลเรียนที่ไหน ทำให้ในบางวัน ที่ฌอณเลิกเรียนเร็ว เขาไปดักรอน้องพล แม้ไม่ได้คุย ขอแค่มองก็ยังดี



      และแล้วก็ถึงโอกาสดี เมื่อวันหนึ่ง ฌอณรับสายจากเพื่อนสนิทโทรเข้ามา


[ฌอณฝากดูพลหน่อยสิ น้องป่วยอะ แล้ววันนี้ ฉันต้องไปช่วยงานศพพ่อแฟนพอดี]



"ได้ๆ"
รับคำด้วยใจเต้น ลิงโลด เขาไม่คิดว่าจะได้เจอน้องพลแบบตัวเป็นๆอีกครั้ง



[ขอบใจนะ ถ้าพ่อแม่ฉันอยู่ก็จะไม่กวนแกหรอก]



"ไม่ต้องห่วงพลอย เราเต็มใจ"



    ถึงเวลาที่เพื่อนนัดไว้ ฌอณมากดกริ่งตรงรั้วบ้าน


    ยืนมองเพื่อนที่ดูเร่งรีบผิดปกติ ฌอณก้มมองเสื้อผ้าตัวเองก็แอบยิ้มในใจแค่เฝ้าไข้น้องเพื่อน ไม่รู้ทำไมจะต้องแต่งตัวหล่อด้วยก็ไม่รู้


"รบกวนหน่อยนะ ฉันต้องรีบไปแล้ว"


"ไม่เป็นไรพลอย รีบไปเถอะ"


      ฌอณพยักหน้า ก่อนเดินเข้าบ้านเพื่อน ปิดประตูเรียบร้อย เร่งฝีเท้าไปยังห้องน้องชาย



      ดีใจที่ได้อยู่กันสองต่อสอง โดยไม่มีใครมาขัดจังหวะเลย



      เข้าห้องนอน หย่อนก้นลงนั่งข้างเตียงมองเด็กที่หลับสนิท พลอยบอกว่าเช็ดตัวให้น้องรอบหนึ่งแล้ว เลยให้ฌอณคอยเช็คอาการน้องพลภายหลัง



     มือหนาแตะลำคอ หน้าผากก็พบว่ายังตัวรุมๆอยู่ แต่เพราะเห็นน้องนอน ฌอณจึงล้มตัวลงนอนข้างๆแอบมองใบหน้าเด็กหนุ่มที่ห่างแค่คืบ



      ฌอณลูบขี้แมลงวันบนริมฝีปากเล่นไปเรื่อยๆ แต่เพราะอดใจไม่ไหว  เขาเคลื่อนริมฝีปากไปจูบซับเปลือกตา ก่อนจะเลื่อนปากมาแตะปากเด็กหนุ่มแผ่วเบาและสอดมือใต้แผ่นหลัง ดึงมาไว้ในอ้อมแขนของเขา โดยไม่กลัวการติดไข้จากเด็กคนนี้
 

     เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เขาเริ่มแขนชา ลืมตาขึ้นมาก็เห็นเด็กหนุ่มนอนขดตัวกลม ปากสั่น ตัวสั่นจนน่าสงสาร เม็ดเหงื่อผุดซึมทั่วใบหน้าซีดเผือก ฌอณค่อยๆดึงแขนออกและยันกายขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน



"น้องพล ไหวไหมครับ?"


    เด็กหนุ่มปรือตาขึ้นมามองช้าๆและขมวดคิ้วมุ่นนิดๆ จนอีกฝ่ายต้องเฉลยคำตอบให้



"พี่เป็นเพื่อนพี่พลอยครับ พี่พลอยไปทำธุระเดี๋ยวกลับมานะ"



    เด็กหนุ่มพยักหน้าเนือยๆ พอได้รับการแนะนำว่าเป็นเพื่อนพี่สาว นายพลจึงไว้ใจมากขึ้น



"ผ...ผมปวดหัวครับ...ไม่ไหว ทรมาน..."



      เสียงแหบแห้งบอกอย่างแผ่วเบา


      ฌอณมองเด็กหนุ่ม ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืน แล้วบอกน้องพลว่าจะไปหยิบกะละมังและผ้ามาเช็ดตัวให้


      จัดการเตรียมของเสร็จ เดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งริมเตียง จับแขนน้องพลมาเช็ดหมาดๆ ลูบไล้ไปตามส่วนต่างๆของร่างกายอย่างเบามือ


      เช็ดตัวไม่นาน มืออุ่นมาจับข้อแขนฌอณแน่น




 "น้องพลอยากได้อะไรครับ พี่จะได้หามาให้"



      นายพลไม่ยอมตอบ เอาแต่แบะปากเหมือนจะร้องไห้ แต่ฌอณก็ไม่รู้ความต้องการถ้าน้องไม่พูด


"น้องพล บอกสิครับ"



       ไม่ตอบตามเคย แต่กลับกระตุกชายเสื้อแรงๆ พอฌอณจะอ้าปากถามอีกหน เด็กหนุ่มก็พยายาทเปล่งเสียง



"หนาว"


"แล้วไง...ครับ"     



"ง่ะ..."


       ดูทรงแล้ว น่าจะเป็นเด็กดื้อและเอาแต่ใจแน่ๆ อยากได้อะไรก็ไม่ยอมบอก


"สรุปคือ?"


"ไม่เช็ดตัว ผมหนาว"




"ไม่เช็ดตัว ไข้จะลดได้ไงครับ"



"ไม่เอา ไม่เช็ด"


"ดื้อจริงๆเลยนะ"


      เม้มปากแน่น และกระตุกชายเสื้อฌอณอีกหน


"ครับ?"



"พี่กอดผมหน่อยได้ไหม ผมรู้สึกหนาว"



"หือ..."



      อึ้งที่น้องพลพูดแบบนั้นออกมา ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจ แต่โคตรดีใจจนทิ้งผ้าขนหนูลงกะละมังอย่างไม่รีรอ แล้วโน้มตัวลงต่ำโอบกอดน้องพลแนบแน่น


     ไอร้อนจากตัวนายพลไม่ทำให้ฌอณหงุดหงิดหรือรำคาญแต่อย่างใด แต่กลับรู้สึกอุ่นใจที่ได้เป็นคนปกป้องน้องบ้าง


     กอดกันกลมก่อนผละ

     
"น้องพล อยากหายป่วยไหม พี่มีวิธี"



     นายพลพยักหน้าหงึกหงักๆ ดูเหมือนการป่วยของน้อง คงทำให้รู้สึกไม่สบายตัวแน่ๆ


"พี่จะรับไข้แทน น้องพลจะลองไหมครับ"



"ลองครับ"


     เมื่อน้องพลตกลง ฌอณยิ้มและเคลื่อนใบหน้าไปใกล้และประกบปากเด็กหนุ่ม ใช้ปลายลิ้นเลียวนรอบริมฝีปาก ก่อนจะค่อยสอดเรียวลิ้นอุ่นเข้าภายในโพรงปาก จนเด็กน้อยออกอาการชัดเจน สังเกตได้จากมือน้อยทั้งสองข้างจับแขนเสื้อฌอณจนยับยู่


      ฌอณมีความสุขมาก จนมือหนาเผลอสอดเข้าใต้เสื้อยืดตัวโคร่งลูบไล้ไป จนกระทั่ง...




"ไอ้ฌอณ!"



 กึก!!


    ตกใจจนผละจากการจูบ เหลียวหลังไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องนอน


"พ...พลอย!"


****1.1****


   จะว่าไป เอาเข้าจริง พี่ฌอณนี่ล่ะ ร้ายไม่เบา

    นี่แค่อดีตของฌอณที่หลงน้อง ยังไม่รวมเรื่องฌอณ-เฌออีก โอ้ย!...555+

   อย่าเพิ่งด่าพี่ฌอณนะคะ ใจร่มๆ   

   พอตอนจบมันก็จะยาวๆหน่อย แบ่ง 3 part นะฮ้าาาา

     แปะเรื่องใหม่ กับ แสงสุดท้าย สำหรับใครยังไม่ได้อ่าน

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=61787.0#lastPost

ขอบคุณค่ะ...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-10-2017 20:43:54 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
อีพี่ฌอนร้ายมากๆๆ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
หลอกกินเด็กนิหว่า

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1997
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ 0%

  • 0percent.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คุณตำรวจ คนร้ายอยู่นี่!

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 806
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ติดตามจ้า  :L2:

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 13 รักคนธรรมดา (ตอนจบ)(2)




     

"แกทำยังนี้กับเพื่อนได้ยังไงวะ พลมันน้องชายฉันนะเว้ย ฉันก็รู้ว่าแกชอบผู้ชายแต่ต้องไม่ใช่กับน้องฉัน!"



"เราขอโทษ! พลอย..แต่..คือ"



     พลอยแทรกขึ้นทันที



"ฉันแม่งไว้ใจผิดคนจริงๆว่ะ...สารเลว...จากนี้  เราตัดขาดการเพื่อนกัน"


"ไม่ต้องทำกันถึงขนาดนั้นหรือเปล่า? พลอย"



"แกพูดได้ไงไม่ต้องทำกันถึงขนาดนั้น? แกกำลังจะล่อน้องเพื่อนเลยนะเว้ย" ยังโมโห ยังโกรธจนระเบิดอารมณ์อย่างคุมสติไม่อยู่


"แต่เราชอบน้องเขาจริงๆ ได้โปรดเถอะพลอย เรายินดีรับผิดชอบและดูแลน้องพลเอง"


      พลอยเสียความรู้สึกกับเพื่อนสนิทที่ไว้ใจกันมา พลอยยืนมองอยู่นานแล้ว เห็นทุกอย่างที่ฌอณใช้คำพูดหลอกล่อเด็กที่ไร้เรี่ยวแรงในการต่อสู้ เธอโมโหจนขาดสติ กดโทรหาแม่เพื่อฟ้องและเปิดลำโพงทางเครื่องมือสื่อสารให้แม่ได้รู้ความจริง



[ใคร ชอบใคร อะไรกันน่ะพลอย แล้วโทรหาแม่ทำไม?]



    ฌอณอึ้ง ไม่คิดว่าพลอยจะแอบโทรหาใครบางคนอยู่



"ไอ้ฌอณมันจะข่มขืนพลน่ะแม่ แต่พลอยมาทันซะก่อน"


[หา!! ฌอณนะหรือ? ทำไมทำแบบนั้นล่ะ พลอยรีบโทรแจ้งตำรวจเลยนะ แม่ยังอยู่ต่างจังหวัด พรุ่งนี้แม่รีบกลับจะไปคุยเรื่องนี้ และบอกเพื่อนลูกด้วยว่าอย่ามาให้แม่เห็นหน้าอีก]


     พลอยรับคำ ตัดสายและยิ้มเยาะ ในขณะที่ฌอณยืนใจโหวงๆ



"จะหยุดแค่โดนแม่เกลียด หรืออยากให้ฉันโทรหาตำรวจแจ้งข้อหาพรากผู้เยาว์และพยายามจะข่มขืนด้วยดีล่ะ อย่างมากก็แค่ติดคุกเอง"



"พ..ลอย แต่เรา...เราชอบน้องจริงๆนะ"




      ฌอณบอกย้ำหวังให้เพื่อนเห็นใจ เขารู้ว่าผิด ที่ทำอะไรตามใจไม่เว้นแม้แต่ตอนเด็กป่วยไข้  แต่การเห็นหน้าน้องพลวันนั้น การได้ตามเฝ้ามองน้องยามไม่รู้ตัว ได้เดินเฉียดผ่าน เขายอมรับว่ามันสุขใจ แต่ไม่คิดเลยว่าอายุจะเป็นอุปสรรคของทั้งคู่ขนาดนี้



"บ้าหรือไงวะไอ้ฌอณ พลมันยังอายุไม่ถึงสิบห้าเลยนะ ให้น้องมันเจอคนที่ดีเถอะ ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว"



      มองเพื่อนด้วยความเจ็บปวดและจุกอก เขาเดินคอตกออกจากห้องอย่างเสียใจ แต่พอถึงบ้านก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขาลืมผ้าเช็ดหน้าทิ้งไว้กับน้อง ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็เป็นของที่ระลึกทิ้งไว้ให้มองต่างหน้า




      แหละการมีเรื่องวันนั้น ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนถูกตัดขาดสะบั้น ฌอณและพลอยไม่ได้คุยกันอีก เขาเสียเพื่อน และตีตัวออกห่างจากกลุ่ม แยกตัวมาอยู่คนเดียว



      ครุ่นคิดมาตลอดว่าเขาผิดมากเลยหรือ? ที่เขาชอบพล เขาอยากดูแล ปกป้องน้อง แต่เขาไม่มีสิทธิ์เพียงอายุน้องยังไม่บรรนิติภาวะ



      ฌอณหวนคิดถึงตอนกอด สัมผัสที่น้องพลไม่มีอิดออด แต่ตอบรับด้วยการกอดรัดแน่น ไหนจะตอนจูบ ก็ไม่มีร้องห้าม



      ฌอณอมยิ้มและคิดว่าเขาต้องเดินหน้า เขาไม่เข็ดที่เพื่อนด่า มิวายไปดักรอน้อง แอบมองน้อง จนมีวันหนึ่ง ฌอณเห็นน้องพลแวะเข้าร้านน้ำปั่นแถวโรงเรียน จึงเดินตามไปหาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม มองน้องพลที่ไม่มีทีท่าจำฌอณได้



      พอฌอณแนะนำตัวว่าเป็นเพื่อนพี่สาว นายพลก็ยกมือไหว้ส่งยิ้มให้ เขารวบรวมความกล้าเตรียมจะบอกแล้วว่าชอบนายพล แต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะก็สะกิดนายพลให้ดูผู้หญิงที่เดินผ่าน



     นี่สินะ...คือความเป็นจริงที่ฌอณควรรับรู้



    ใช่ ฌอณชอบน้อง แต่ฌอณคงลืมไปว่า แล้วน้องพลล่ะเขามีรสนิยมชอบผู้ชายหรือเปล่า?



     เด็กในวัยติดเพื่อน วัยอยากรู้อยากลอง วัยแห่งรักป้อปปี้ เลิฟ เขาก็สมควรได้เรียนรู้มันเอง ฌอณไม่ควรยัดเยียดความรู้สึกแบบนี้ให้



     คิดได้ว่าควรปล่อยให้น้องได้เรียนรู้โลกกว้างกว่านี้สักหน่อย ฌอณจึงขอตัวแล้วเดินออกมา แม้จะเสียใจ แต่ถ้าเขารักนายพลจริงก็ควรปล่อยน้องไปให้เจอสิ่งที่เหมาะสมกับน้องพลน่ะถูกแล้ว



     หลังจากนั้น ฌอณพยายามตัดใจ จนเวลาผ่านไปหลายปีดีดัก เขาคบผู้ชายมาหลายคนตั้งใจจะจริงจังแต่ไม่ถึงสามเดือนก็เป็นอันต้องเลิกรากันไป



     ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เวลาได้จูบถึงขั้นมีความสัมพันธ์กัน ฌอณต้องนึกถึงใบหน้าของเด็กน้อยที่ทำหน้ายั่ววันนั้น



    ฌอณตัดสินใจไม่คบใครอีก เพราะลึกๆแล้ว เขามีคำตอบให้ตัวเองว่าเขาคงจริงจังกับใครไม่ได้อีกแล้ว



      และแล้วก็มาถึงวันหนึ่ง วันที่น้องสาวฌอณร้องไห้หนักกลับมาบ้าน จนฌอณตกใจ แต่ก็พอจะรู้ว่าในวัยเด็กแบบนี้ คงไม้พ้นเรื่องความรัก เขานั่งปลอบใจสักพักจนอึ้ง เมื่อเธอเอ่ยชื่อ "นายพล" พยายามคิดว่าคงชื่อซ้ำ เพราะคงไม่มีชื่อ นายพล ชื่อเดียวในโลกสักหน่อย



     ยิ่งชัดเจน เมื่อน้องสาวยื่นโทรศัพท์ที่มีภาพพลอยู่ในเครื่อง หน้าตาน้องพลอาจจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่สิ่งที่จำขึ้นใจคือ ขี้แมลงวันตรงริมฝีปาก



"พี่ฌอณเอาคืนให้เฌอด้วยนะคะ"



     ฌอณพยักหน้ารับไปโดยสมองไม่สนใจคำน้องสาว เขากลับตื่นเต้นและสนแต่เรื่องที่จะได้เจอพลอีกครั้ง



     จากการตามจีบนายพลอย่างแนบเนียน ทำให้ฌอณสมหวังจนนายพลคบเขาเป็นแฟน แต่ไม่คิดเลยว่าความรักอันสุข สดชื่นจะมีเวลาแสนสั้นขนาดนี้

   

    เล่าอย่างละเอียดจนจบ นายพลฟังน้ำตาคลอ เขาไม่คิดว่าพี่ฌอณจะรอเขานานนับสิบปี แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าทำไมเขาถึงจำพี่ฌอณไม่ได้เลย พอพี่ฌอณพูดจบ นายพลกลับชกอกคนพี่จนฌอณร้อง



"ทำไม ค...คุณ...เอ่อ พี่ฌอณไม่บอกผมตั้งแต่เจอครั้งแรก ปล่อยมานานแบบนี้ทำไม"



"พี่แค่ต้องทำให้พลเชื่อใจพี่ก่อน เพราะถ้ายังไม่สนิทกัน มาบอกแบบนี้พลจะเชื่อหรือ? ว่าจะมีผู้ชายคนหนึ่ง รอใครสักคนมาเป็นสิบปีขนาดนี้"



    เม้มปากแน่น นิ่งงัน เขาฟังคำบอกเล่าธรรมดาแต่ซึ้งใจจริงๆ



"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"


"ทีนี้เชื่อรึยังว่าพี่รักพลจริงๆ"




"ไอ้ฌอณ"



"พลอย"



      ฌอณชะล่าใจเองที่เดินเข้าห้องน้องเป็นคนสุดท้าย แต่กลับลืมล็อคประตู และไม่คิดว่าดึกขนาดนี้ พลอยจะยังออกมาสำรวจห้องน้องด้วย



"ว่าแล้วเชียว ว่าคนชั่วอย่างแก ต้องไม่เลิกรังควาน ออกไปจากห้องพลนะ" ว่าจบปรี่มาตบหน้าฌอณทุบอก ตีแขนเต็มแรง จนพลร้องห้าม เพราะสงสารพี่ฌอณที่ไม่คิดต่อสู้




"พี่พลอย พอเถอะ...พลเต็มใจ พลจะให้พี่ฌอณอยู่กับพล"



"ไอ้พล แกควรมีอนาคตที่ดีกว่านี้..."



"สั่งน้องว่าควรมีอนาคตที่ดี แล้วอยู่กับเรามันไม่ดียังไง พลอย ตอนนี้เรามีทุกอย่างพร้อมดูแลพลแล้วนะ"
ฌอณสวนกลับ


"แต่น้องฉันต้องมีแฟนเป็นผู้หญิงสิวะ"



         ทั้งนายพลและฌอณต่างชะงัก


        มันผิดตรงไหน ถ้าคนเราจะรักกัน ความรักมันบอกเองหรือ? ว่าการคบกันอย่างคู่รักต้องเป็นเพศหญิงกับเพศชายที่คู่กันอย่างเหมาะสมเท่านั้น


        ฟากนายพลมองพี่ฌอณจนขอบตาร้อนผ่าว พลสงสารผู้ชายคนนี้ที่เอาแต่ยืนให้พี่สาวเขาทำร้ายและด่าโดยไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น



        ในขณะที่ทั้งสองต่างพูดไม่ออก พลอยควักโทรศัพท์กดโทรหาแม่



"ฮัลโหล แม่นอนรึยัง?"


"พลอยแค่จะถามว่าแม่จำฌอณได้ไหม? ที่มันเคยจะข่มขืนไอ้พลน่ะ"



       พอแม่ตอบมาว่าจำได้ พลอยยิ้มร้าย ก่อนเอ่ย



"มันมา..."




    นายพลแย่งโทรศัพท์พี่สาวมาตัดสาย เมื่อสมองดันนึกไปถึงช่วงบ่ายที่พี่พลอยบอก เขากลัวแม่เขาจะอาการหนัก



"ทำไมพี่พลอยแม่-งใจร้ายแบบนี้วะ พี่ไม่คิดถึงใจคนอื่นเลยว่ะ"



      ฌอณยืนมองสองพี่น้องทะเลาะกัน เพียงเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ฌอณจึงต้องลากลับ



"โอเค เราจะกลับแล้ว พลอย"



"แกต้องเลิกติดต่อกับพล"


"เราทำไม่ได้หรอก เราแค่กลับไปให้พลอยใจเย็นลงก่อน"



"ไอ้ฌอณ"




     ฌอณไม่สนใจพลอยแล้ว เขาหันไปหานายพล ยื่นมือแตะแก้มเด็กหนุ่ม ก่อนจะรั้งกายเข้ามาหากัน และกระซิบบอก


"รอพี่ก่อนนะ"



    โดนผลักและแยกออกจากกัน พลอยโมโหจัดที่ฌอณยังคิดกล้าท้าทาย กอดน้องชายต่อหน้าพลอยเช่นนี้



เพี้ยะ!



     มือเล็กฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อสุดแรง



"ไปตายซะ ไอ้ฌอณ"




     ฌอณฝืนยิ้ม ไม่ตอบพลันเหลือบมองคนรักด้วยสายตาละห้อย และเดินจากไป



     พออยู่บนรถคนเดียวไม่มีใคร น้ำตาลูกผู้ชายก็รินไหลออกมา



     ทำไม การจะรักใครสักคน ถึงมีอุปสรรคมากมายมาขวางกั้นกันถึงเพียงนี้



     เพียงคิดว่าต้องห่างจากนายพลไปอีก ฌอณรู้สึกกลัวและใจหายอย่างบอกไม่ถูก



     จากบ้านพลอยมาถึงบ้านของฌอณ เจ้าตัวเครียดมาตลอดทาง เข้าบ้านได้ก็กะว่าจะขึ้นไปพักผ่อนแต่เจอะน้องสาวที่เดินลงมายังห้องครัวพอดี



"พี่ฌอณเป็นอะไร ทำไมหน้าดูไม่ดีเลย"



"เปล่าครับ"



"อ่อ...แล้วเรื่องพี่พลล่ะคะ เป็นไงบ้างอะ ได้ข่าวบ้างไหม?  สงสัยตรอมใจตายไปแล้วมั้ง? หึๆ สมน้ำหน้า"



"เฌอ ไม่ควรซ้ำเติมพลนะ"



"ทำไมล่ะ ก็สมควรแล้วนี่ คนแบบนั้น"


"เฌอ! หยุดว่าเดี๋ยวนี้!...พลเป็นแฟนพี่นะ" เผลอเสียงดังใส่น้องสาวจนเฌอสะดุ้ง จนกระทั่ง...



เคร้ง!



    แก้วที่น้องสาวถืออยู่ในมือหล่นโดยไม่รู้ตัว


"พี่ฌอณว่าอะไรนะ"




"พี่ไม่อยากเก็บมันอีกต่อไปแล้ว วันใดวันหนึ่ง เฌอต้องรู้"



"พี่หักหลังเฌอหรอ? เฌอให้พี่แก้แค้นนะ แต่ทำไมพี่ฌอณทำแบบนี้ พี่เลิกยุ่งกับพี่พลนะ"



     ฌอณเดินไปใกล้ๆน้องสาวพลางลูบเรือนผม



"พี่ขอโทษนะครับ หนูน้อยของพี่ แต่พี่...รัก"



"เฌอไม่ฟัง พี่ฌอณไม่รักเฌอไปให้พ้นเลย"



     น้องสาวงอนวิ่งขึ้นห้องหายไป หลงเหลือเพียงรอยยิ้มเยาะของตัวเอง เจอใครก็โดนไล่ตะเพิดราวกับเขาเป็นหมาขี้เรื้อนที่ใครๆต่างรังเกียจ



    เครียดจนต้องหาที่ระบาย ฌอณตัดสินใจโทรหาธรรม์ เพื่อหาเพื่อนนั่งคุย ปรับทุกข์ จึงนัดเจอที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง



      ผ่านไปสักพัก ธรรม์มาถึงโดยที่ฌอณนั่งรอก่อนหน้า ธรรม์พาเมธธ์มาขอโทษด้วย แต่เวลานี้ ฌอณไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องของตัวเอง ลำพังแค่เรื่องน้องพล ฌอณก็ปวดหัวทรมานแทบบ้า



     มีคนรักแต่โดนครอบครัวกีดกัน ถ้าน้องพลไม่รักเขา จะยังทำใจง่ายกว่า



    กรอกเหล้าเข้าปาก  ธรรม์และเมธธ์ต่างเป็นห่วงเพื่อนที่ฌอณไม่วางแก้วเลย พอพร่องลงไม่ทันไร ฌอณก็รินแล้วรินอีกจนเพื่อนๆทั้งสองชักหวั่นใจ




     ธรรม์เป็นห่วงฌอณ เลยเรียกพนักงานมาเก็บเงิน ตั้งใจบังคับฌอณกรายๆว่าให้กลับบ้าน


     เดินมาถึงหน้าร้าน ธรรม์อาสาไปส่ง แต่ฌอณกลับส่ายหน้าและเดินมึนเมาข้ามถนนเพื่อขึ้นแท็กซี่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ฟังคำเพื่อนสักนิด


     บ่นความดื้อดึงของเพื่อนให้เมธธ์ฟัง แต่ในระหว่างที่ฌอณข้ามถนนนั้น...



เอี๊ยดดดด!



โครม!



"ไอ้ฌอณณณณ...."




****1.2****


   
 จะสังเกตได้ว่าตอนเดินเรื่องทำไมฌอณถึงแตะเนื้อต้องตัว พยายามสัมผัสน้องที่มีโอกาส เพราะเขาโหยหาและต้องการนายพลมานานนั่นเอง (ก็บอกแล้ว ว่าฌอณข่มใจอยู่ ถ้าทำได้ ฌอณคงกระชากเสื้อขาดตั้งแต่เจอครั้งแรกแล้ว) เหอะๆ



     part หน้าก็จบบริบูรณ์..มาเกาะขอบไปด้วยกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ... :mew1: :mew1: :katai2-1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-10-2017 20:43:24 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ 0%

  • 0percent.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 71
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ทำไมมันดราม่าเข้าไปอีกหล่ะ เอาจริงตอนนี้สงสารฌอณมากเเล้วนี่จะเป็นไรมากมั้ยเนี่ย  :ling1:

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
เบื่อพวกขี้เสือก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด