||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ||*...สวัสดี▪นายพล▪ คนธรรมดา...*|| {ตอนที่ 13.4} จบแล้ว // 29 ตค. 60 // P.6  (อ่าน 38039 ครั้ง)

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1

ตอนที่ 6  จีบ







        เคยมีอาการแบบนี้กันบ้างหรือเปล่า? เวลาอยู่ใกล้ใครบางคนก็มักทำเป็นเหมือนไม่สนใจเวลาเขาพูดอะไร แต่พอเขาเผลอหรือหันไปทำอย่างอื่น ก็กลับเป็นฝ่ายแอบมองเขาแทบทุกครั้งไป...





      ถ้าเป็นนายพลแล้วล่ะก็....เจ้าตัวกำลังปฏิบัติตัวเช่นนั้นกับคุณฌอณอยู่



     ตั้งแต่พบว่าตัวเองใจสั่น ใจหวิว หวั่นไหวไปกับการป้อนขนมให้กันเมื่อสองชั่วโมงก่อน  จนบัดนี้ นายพลยังทำตัวเฉยๆ ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจนี่ตรงกันข้ามสุดขั้ว





     เวลาผ่านไปเรื่อยๆ นายพลที่ยืนคุมงานการติดตั้งงานออกแบบบนรถฟู๊ด ทรัค ไม่ว่าจะเป็น ป้ายไฟ เอ็กซ์ แสตนด์ที่ซัพพลายเออร์กำลังดำเนินการอยู่


      ย้อนกลับไป ก่อนหน้าที่ทั้งคู่จะเดินมาถึงพื้นที่ตรงนี้ คุณฌอณเล่าให้นายพลฟังว่า ธุรกิจนี้เขาทำเป็นอาชีพเสริมจากการชื่นชอบรูปแบบธุรกิจประเภทรถฟู๊ด ทรัค ที่ปัจจุบันเริ่มได้รับความนิยมพอสมควร จึงยึดตัวนี้ประกอบเข้ากับเมนูอาหารที่เขาต้องการ







      เมื่อได้ไอเดียพร้อมแผนธุรกิจ เขาหาทำเลอยู่หลายแห่ง จนมาถูกใจลานกว้างตรงนี้ ที่พบว่าดีต่อธุรกิจมันฝรั่งทอดปรุงรสหลากรส และเมนูเด่นของร้านอย่างชีสฟรายด์ของเขาที่น่าจะตอบโจทย์กลุ่มลูกค้าวัยรุ่นย่านนี้ได้เป็นอย่างดี แม้ค่าที่จะแพงหูฉี่แต่ฌอณก็ว่าจะลองเสี่ยงดู



       ฟังคนอายุมากกว่าเล่าไปก็นึกทึ่งในตัวคุณฌอณเหมือนกันต้องใช้หัวสมองขนาดไหนกันนะถึงจะสามารถคุมธุรกิจได้หลายอย่างขนาดนี้



       กลับมายังปัจจุบัน ที่นายพลเห็นว่างานราบรื่นไม่มีปัญหา จึงขอตัวพวกซัพพลายเออร์ หวังจะไปนั่งพัก แต่พอหมุนตัวหันหลังไป หางตาเห็นคุณฌอณนั่งพักคนเดียวอยู่จากจุดนี้ไม่ไกล


       คนที่ดูหงุดหงิดกับอากาศในค่ำคืนที่ไม่ค่อยถ่ายเทสักเท่าไหร่ ใบหน้าคมเจือความรำคาญใจ จนพลสังเกตได้


       เด็กหนุ่มหยุดยืนแอบมองกิริยาของอีกฝ่าย ที่ค่อยๆปลดกระดุมสองเม็ดบนสุด พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ  ยกหลังมือซับเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้า พลางเป่าปาก



       ด้วยความที่อีกฝ่ายใส่เสื้อเชิ้ตเข้ารูปจะขยับเขยื้อนท่าไหนก็ยิ่งเผยให้เห็นช่วงไหล่และแผงอกตามทรงของมัดกล้ามที่ชัดเจน จนนายพลเผลอใจสั่น



       ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณฌอณแม่งโคตรเท่วะ...





      เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่นายพลแอบมองและคุณฌอณก็ยังคงไม่รู้ตัว





      นายพลเบือนหน้าหนีเมื่อรู้สึกผิดปกติของร่างกายตัวเองและรีบไล่ความคิดอกุศลที่กำลังจะเกิดขึ้น ก่อนจะรีบหมุนตัวไปร้านสะดวกซื้อ



      ไม่นาน ที่นายพลเดินกลับมาพร้อมถุงพลากสติกที่บรรจุด้วยน้ำดื่มและทิชชูเปียก คุณฌอณยังนั่งที่เดิมแต่คราวนี้ เขากำลังก้มดูโทรศัพท์อยู่





     เด็กหนุ่มเดินย่องเข้าข้างหลัง ถือขวดน้ำเย็นเฉียบแตะไปที่หลังคอ








    ทันใดนั้นเอง..




ผั่วะ!!






"โอ้ย!"



"พล"






    หันขวับเพราะเสียงเจ็บ ฌอณตกใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มทำหน้าเหยเก ยกมือกุมปาก


"ผมขอโทษ คุณเจ็บไหม?" เอ่ยเสร็จก็ยกสองมือวางทาบบนไหล่เด็กหนุ่ม




      พยักหน้ารับรัวๆ นี่มันอะไรกัน คนอุตส่าห์มีน้ำใจไปหาซื้อน้ำมาให้กลับโดนศอกถองจนเลือดกลบปากเสียอย่างนั้น


       พอดึงมือออก ก้มมองฝ่ามือตัวเองก็เห็นเลือดติดอยู่ จนต้องใช้หลังมือปาดเลือดตัวเองเบาๆ



"ดึกดื่นแบบนี้ ผมนึกว่าโจร ขอโทษนะครับ พล"





      เสียงรู้สึกผิดเอื้อนเอ่ยอย่างนุ่มนวล จนนายพลต้องเงยหน้ามอง



"อ...เอ่อ...ผมเห็นคุณร้อนน่ะ เลยไปสิ่งหาซื้อน้ำดื่มมาให้"



      ว่าจบก็ปรายตามองขวดน้ำที่กลิ้งหล่นอยู่ที่พื้น





!!!


      ความเป็นห่วงที่มาพร้อมการตัดพ้อกรายๆ ถึงกับทำให้ฌอณเอียงคอมอง



      ใบหน้าหล่อหรี่ตามองพลางพยักหน้าเข้าใจ เขารีบเก็บขวดน้ำเปิดฝาล้างมือตัวเองพลางเหลือบมองในมือนายพลที่ยังถือถุงพลาสติกอยู่




       พอเห็นว่าเป็นกระดาษทิชชู ฌอณรีบแกะออกมาเพื่อจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป




"ผมทำความสะอาดเบื้องต้นให้ก่อน เสร็จแล้วจะไปซื้อน้ำเกลือมาเช็ดให้อีกทีนะครับ"





       นายพลพยักหน้าน้อยๆ เขาไม่อยากพูดมากเพราะยังรู้สึกชาทั้งปาก แถมเจ็บจี๊ดๆเป็นช่วงๆอีกต่างหาก


       นายพลหลุบสายตาลงต่ำเพราะไม่กล้าสบตา เพราะหน้าคุณฌอณแม่งใกล้เกินไป เจ้าตัวไม่เข้าใจแค่เช็ดเลือดเฉยๆ จะขยับเข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไม...





       ผ่านไปจะสิบนาที นายพลก็ยังนั่งนิ่ง เพราะอีกฝ่ายยังตั้งใจกับการเช็ดปาก จนนายพลมองว่ามันนานไปหรือเปล่า? แค่ปากแตก ไม่ใช่ปากฉีกถึงกับเป็นแผลเหวอะหวะ ถึงจะต้องลูบคลำ คลึงปากเขาอยู่นานสองนานอย่างนั้น



"เสร็จหรือยัง? คุณฌอณ ถ้านานกว่านี้ผมจะหลับแล้วนะ"



      ฌอณโล่งใจที่แผลเล็กนิดเดียว เขาชักมือกลับ แล้วรีบตอบรับ



     





"ขอโทษครับ"




      เห็นอีกฝ่ายเอ่ยขอโทษแบบหน้าเสีย ก็เกิดรู้สึกผิดที่เผลอพูดกวนประสาทแถมยังกระแทกเสียงใส่อีก





     ที่ต้องทำเช่นนั้น ก็ไม่ใช่อะไร แค่รู้สึกอายที่ผู้ชายสองคนมานั่งทำแผลให้กันกลางที่สาธารณะก็เท่านั้นเอง


"ดูสิ หมดหล่อเลยว่ะ คุณฌอณรับผิดชอบผมด้วย" ลูบปากตัวเองเบาๆตรงแผลที่เล็กเท่าหอยมด พร้อมเอ่ยแซวขำๆหวังว่าคุณฌอณจะหายหงอย เพราะก็รู้ตัวว่าอาจใช้น้ำเสียงที่ดุดันเกินไป







     วูบหนึ่งที่พลเห็นใบหน้าอีกฝ่ายมีดวงตาเป็นประกาย แต่มันดันแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างบอกไม่ถูก




"ได้ ผมพร้อมเต็มใจที่จะดูแลและรับผิดชอบ..."





"ดีมาก คุณฌอณ" ตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆทำอย่างกับเป็นเพื่อนสนิทกัน แถมยกยิ้มกว้างพลางยักคิ้วราวกับผู้ชนะ



      แต่เหมือนนายพลกำลังทำพลาดไปอย่างมหันต์ เมื่อคนหล่อผุดรอยยิ้มทรงเสน่ห์ จนนายพลชะงักงันเพราะได้เห็นรอยยิ้มชวนใจละลายนี้ไม่กี่ครั้ง



      ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้นายพลตัวแข็งจนเกือบลืมหายใจ ก็ตอนที่คุณฌอณโน้มตัวมาใกล้ริมหู จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ พร้อมประโยคที่กระซิบแผ่วเบา แต่ทว่า ดังชัดก้องกังวาลอยู่ในหัว





"ด้วยการจีบคุณ...นายพล..."





****1.1**** 


กรี๊ดๆๆๆๆ    ตรรกะอะไรของพี่ฌอณคะ รับผิดชอบด้วยการจีบ น้องงงมาก 555+ 


 ก็อย่างว่า ถ้าเราชอบใครสักคน คงหาข้ออ้างยกมาให้มันเข้าเรื่องจนได้ล่ะน่า



ส่วนมุมคุณฌอณที่กล้าพูดว่าจีบออกจากปาก ก็เพราะเขามั่นใจแล้วว่าพลไม่รังเกียจผู้ชายถึงกล้าเอ่ยปากไป เพราะตลอดเวลาที่ฌอณใกล้ชิด ถ้าสังเกตดีๆนะคะ พี่ฌอณพยายามเก็บรายละเอียดมาเรื่อยๆและตั้งใจแตะเนื้อต้องตัวพลตลอด เพื่อจะดูอาการว่า พลรังเกียจผู้ชายหรือเปล่า? ถ้าคนที่ไม่ชอบผู้ชายแบบฟีลคนรักกัน ฌอณคงโดนกระทืบตายคาทีนไปแล้ว พอแน่ใจว่าใช่ ต้องใช่แน่ๆ...มันเป็นอะไรที่พูดยากต้องให้เธอแก้...ฮึ้ยย! ไม่ใช่ 555+   พี่ฌอณเลยรุกอย่างที่เห็นอะนะ   


แม้จะพอเดาว่าพลน่าจะชอบผู้ชาย แต่คุณฌอณก็ยังกลัวผิดหวังนะเออ...เอาซี้ 5555+     

:mew6: :mew6:

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

ออฟไลน์ fsbeentaken

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
น่ารักจังงงงงง คุณฌอณของน้องพล  :mew1:

ออฟไลน์ Sirada_T

  • We Will [Luk] You!!
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
อ่านชื่อเรื่องก็รู้แล้วว่าละมุนนนน

ออฟไลน์ Zetnezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 6  จีบ(2)





"คุณพลครับ"




       เสียงเย็นเยียบดังขึ้น ขณะที่นายพลเดินคุยกับพี่ที่แผนกระหว่างกลับบ้าน พอเจ้าตัวหันไปตามเสียงเรียกขาน เขาชะงักหน้าเหวอ เมื่อเห็นร่างสูง หล่อเหลายืนพิงรถซูเปอร์คาร์ด้วยท่าสองมือล้วงกระเป๋าราวกับนายแบบ



 

      ถ้าใครมาเห็นชายหนุ่มสุดหล่อยืนโพสต์ท่าเท่พิงรถระดับหลักสิบล้าน คงมีแจกรอยยิ้มหวานให้กันถ้วนหน้า แต่สำหรับนายพลรีบเบือนหน้าหนีดึงแขนพี่ที่เดินกลับบ้านด้วยกันเลี่ยงไปให้ไกลจากตรงนี้





      เพราะตั้งแต่คำว่า...จีบ...วนอยู่ในหัว นายพลขอหลบหน้าก่อน จนบัดนี้ ก็ผ่านมาห้าวันแล้ว





"หือออ...ใครน่ะ พล...ล้อหล่อ" เสียงลากยาวถามพลแถมเหลียวหลังมอง จนนายพลต้องรีบพาตัวเองเดินไปให้ไวที่สุด



"อ...เอ่อ...ไม่รู้จักครับ...พี่...ไปเหอะ"




       เป็นช่วงเลิกงานพอดี ทำให้พนักงานสาวที่เดินกันขวักไขว่ ต่างจ้องฌอณตาเป็นมัน



       วินาทีนั้น...




หมับ!




"หนีผมทำไม"



     พนักงานออฟฟิศที่เมียงมองฌอณ คงอึ้งกันทั้งบาง เมื่อคนหล่อที่หมายปองกำลังจับข้อมือผู้ชายอีกคนอย่างแน่น



"เฮ้ย! โรคจิตหรือไง ปล่อยนะ"


      เพราะอาย...



      เพราะเขิน...



      เพราะคนมองมาที่นายพลเป็นจำนวนมาก ทำให้เจ้าตัวสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แล้วรีบจูงมือพี่ที่กลับมาเดินดุ่มๆหนีไป



"อะไรกัน เขาก็รู้จักพลนี่ ทำไมต้องหนีล่ะ" คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรก็ถามจี้จุด




"พี่พิมพ์ เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังพรุ่งนี้ หนีก่อนเถอะ"



      จากนั้นก็พาร่างตัวเองมาถึงถนนใหญ่ รีบโบกเรียกแท็กซี่อย่างไว พี่พิมพ์ที่อยู่บ้านทางเดียวกับพลจึงนั่งมาด้วยกันแต่ลงก่อน



       พอพลถึงห้องของตัวเองก็รีบปิดประตู ก้าวเท้ายาวๆมาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างคนหมดแรง



      คนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ก็ตะโกนใส่หมอนอิงเพื่อระบาย



     

      ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆว่าช่วงนี้เป็นอะไร





       สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้ชัดเจน นั่นคือ ใจสั่นหวั่นไหวเวลาเจอหน้าคุณฌอณหลังจากที่เอ่ยปากบอกจีบ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พลต้องหนีหน้าคุณฌอณอยู่ทุกวันนี้



"โอ้ยยยย! เป็นอะไรวะเนี่ย กูไม่ควรคิดมาก กูควรบอกคุณฌอณไปว่ากูไม่ชอบผู้ชายสิ โอ้ยยยยยย!"




      เสียงโวยวายอู้อี้อยู่ในหมอน โดยที่นายพลก็ไม่รู้ตัวเลย ว่าสิ่งที่เขาหนีกำลังตามมาหลอกหลอนถึงที่ห้อง และคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ...





      จนกระทั่ง เขาได้ยินเสียงเคาะผนังดังขึ้น...



      ย้ำ!! ว่าเคาะผนัง...ไม่ใช่เคาะประตู นั่นหมายความว่ามีคนบุกรุกห้องเขาแล้ว





      พลิกตัวหันไปมองด้วยใจเต้นรัว อย่างกลัวว่าจะเป็นโจร แต่ที่เบิกตาโพลงอย่างตกใจเพราะยิ่งกว่าหัวขโมย ก็คือเจ้าของใบหน้าหล่อเรียบเฉย ที่คราวนี้ดันมาพร้อมรอยยิ้มกว้างและน้ำเสียงที่บอกได้เลยว่ากวนประสาทกันชัดๆ





"สวัสดี นายพล"



"เฮ้ย! ค...คุณฌอณเข้ามาได้ไงวะ" จากนอนก็ลุกพรวดขึ้นมานั่ง



      ชูกุญแจห้องของเด็กหนุ่มที่ถืออยู่ในมือ




"เฮ้ย!...แล้วคุณมีได้ไง"


"ปั๊มเก็บไว้ตอนคุณไม่สบาย"





      มองคนหน้านิ่งอย่างไม่กระพริบตา เจ้าตัวได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาต้องการอากาศหายใจ จะด่าก็ด่าไม่ออก เพราะไม่เคยเจอคนหน้าด้าน ไร้ยางอายขนาดนี้ 

 



"ชั่วร้ายมากว่ะ คุณออกไปเลย" พูดจบก็ลุกขึ้นไปดันร่างสูงใหญ่ให้ออกจากห้อง แต่ทั้งผลัก ทั้งดันให้ตายยังไงก็สู้แรงคนตัวใหญ่ที่ต้านไว้ไม่ได้เลย



"ขอพักหน่อยได้ไหม? ผมรู้คุณไม่ใจร้ายอีกหน หลังจากที่คุณหนีผมจากที่ทำงานมาหรอก"





     หยุดเดี๋ยวนี้!!



     หยุดทำสายตาละห้อยที่มาพร้อมน้ำเสียงวิงวอนแบบนั้นเดี๋ยวนี้!!...



 

"มะ...ไม่"





      ตอบปฏิเสธแต่ไม่เข้าใจตัวเองทำไมต้องเสียงสั่น ไม่เพียงเท่านั้น สายตาพลันเหลือบเห็นกระเป๋าเดินทางขนาดย่อม




"เฮ้ย! คุณจะยกกระเป๋าขึ้นมาห้องผมทำไมวะ"



"มานอนที่นี่"


"เฮ้ย! ดะ...เดี๋ยว...นะ ใครอนุญาต ผมยังไม่ได้พูด"




"ผมจีบคุณอยู่นะ"



      อะไรของเขาวะ?




       คุณฌอณจีบพล มันก็ใช่ แต่ไม่เข้าใจตรรกะในสิ่งที่บอกว่าจีบแล้วมาขอนอนด้วย?



"คุณฌอณ คุณสติอยู่ครบถ้วนหรือเปล่า? ใครจะบ้าให้คุณนอน"



"ผมมีเหตุผลในการนอน พรุ่งนี้วันเสาร์ ผมจะชวนไปวิ่งตามที่เราเคยคุยกัน ผมนอนโซฟาได้"





       เฮ้ยไหงงั้น? พอประกาศออกมาเต็มปากเต็มคำว่าจีบไม่ทันไรก็ลายออก ความหน้าด้านของคุณฌอณทำไมมันทวีขึ้นเป็นเท่าตัวเร็วขนาดนี้





"ผมไม่อนุญาต"

     

       แววตาหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด


"ผมคงขอมากเกินไป ผมขอโทษ"




      เดินคอตกก้มหยิบกระเป๋าแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องนอน

 

      เพียงแค่เห็นอีกฝ่ายไหล่ลู่ แขนตก ดูหงอย จ๋อยลงทำอย่างกับเหมือนโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน นายพลก็กลับใจอ่อนจนได้



"เออๆ ก็ได้ แต่คุณฌอณนอนโซฟานะ"




    สองเท้าหยุดชะงัก พร้อมหันกลับมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก




"ก็คิดอยู่ ว่าผมเลือกจีบคนไม่ผิดจริงๆ ขอบคุณนะครับ"





     จากที่ยืนฝืนความไม่อายมาได้ตั้งนาน ต้องมาตกม้าตายตอนได้ยินเสียงละมุนเอ่ยประโยคเมื่อครู่...





......................................

เอาล่ะซี้! พี่ฌอณณณ.......
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-08-2017 00:31:09 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
ว๊ายยยย พลเสร็จแน่ๆ อิอิ พี่ช้อนเอ้ยพี่ฌอนขยันทำคะแนนขนาดเน้ 555

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ใจเต้นไปด้วยเลย  :z3:
ฌอน รุกจีบพลและ

แต่ก็กลัวฌอนมีแผน  :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
อยากอ่านพาร์ทของฌอน  :ling1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ fsbeentaken

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ลุยเลยไอ้เสือ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 7  เป้าหมาย






      เคยเป็นแบบนี้บ้างหรือเปล่า? หากชอบใครสักคน เราอยากให้เขาทำกิจรรมที่เราชื่นชอบร่วมกัน



      เฉกเช่นฌอณตอนนี้ ที่นิยมชมชอบการออกกำลังกายจึงอยากชวนนายพลไปทำกิจกรรมด้วยกันบ้าง





 ก๊อกๆๆ...


    คนที่กำลังนอนหลับอย่างสบาย ต้องหงุดหงิดกับเสียงเคาะขัดใจทำให้คนที่ยังอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน ปรือตาขึ้นมาและค่อยๆเด้งตัวลุกจากเตียงทั้งๆที่ยังงัวเงียเปิดประตูมองคนตรงหน้า



"ตื่นเถอะ"


    บอกอย่างเดียวไม่พอ แต่มือหนาเอื้อมมาตบแก้มเบาๆราวเรียกสติ




"กี่โมงแล้ว คุณฌอณ"



"ตีห้า"



"ห๊ะ!..โอ้ยจะรีบปลุกผมทำไมเนี่ย"



"ไปวิ่งกัน"



"ไม่เอาหรอก ถ้าจะให้ผมวิ่ง ก็ขอเป็นตอนเย็นเหอะ"



"นั่นหมายความว่าผมจะได้อยู่กับคุณนานขึ้นนะ"



!!!



"โอ้ย เรื่องของคุณเถอะ!"

     

     ตอบปัดไปเพราะง่วงเกินกว่าจะเถียง นายพลโบกมือไล่ไปมาก่อนปิดประตู เพราะคิดว่าจะกลับไปนอน





    จังหวะนั้น...อีกฝ่ายยกแขนกั้นประตูไว้จึงโดนประตูหนีบจนหลุดร้องเสียงหลง





"เอ้า...ก็รู้ว่าผมจะปิดประตู เอาแขนกันไว้ทำไมเล่า" บอกอย่างรำคาญคนที่มาวุ่นวายอยู่ได้



"อย่าเพิ่งว่าได้ไหม? ผมเจ็บ"



     ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายมองคนทำหน้าเหยเก


"เออ..แล้วจะให้ผมทำไง"



"ขอเข้าไปพักในห้องนอนก่อนได้ไหม?"




"โอ้ย...เรื่องมาก อยากทำอะไรก็ทำ"



       ไม่ทันคิด ไม่ทันระวัง เพราะสมองประมวลผลไม่ทัน และขี้เกียจเถียงเพราะง่วงนอนมากกว่า



       คนที่โดนปลุกตอนหลับสบายจึงเดินกลับไปปีนขึ้นเตียงเพื่อนอนต่อ โดยหารู้ไหมว่า เขาตกหลุมพรางคนหล่อร้ายเข้าให้แล้ว




      สิบห้านาทีผ่านไปที่นายพลหลับใหล โดยมีฌอณนั่งยิ้มคนเดียวอยู่ริมเตียงเหมือนคนบ้า เพราะไม่คิดว่าวันที่จะได้อยู่ใกล้ชิดพลมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้




      ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่กับการได้พิจารณารายละเอียดบนใบหน้า โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว เห็นว่าเด็กหนุ่มหลับสนิท ฌอณถึงกล้ายื่นมือไปแตะเส้นผมลูบไล้เบาๆ แต่พอทำแบบนั้น ฌอณกลับตื่นเต้น ใจสั่น




      ยอมรับว่าเขาอยากโดนตัวมากกว่านี้  อยากกระชากร่างกายนี้มาอยู่ในอ้อมกอดเขาเหลือเกิน

   

"พี่คงสมหวังใช่ไหม?"  เอ่ยออกมาเบาแสนเบา ทั้งๆที่มือก็ยังลูบกลุ่มผมไม่หยุด



     สุดท้าย ฌอณทนทานความรู้สึกลึกๆของตัวเองไม่ไหว เขาขอทำตามใจเพราะไม่อยากพลาดโอกาสดีๆแบบนี้ไป



      วินาทีนั้น ริมฝีปากค่อยๆกดแนบลงบนริมฝีปากอีกฝ่ายและผละออกห่าง



      ฌอณยอมเป็นคนเลวที่ใช้ทีเผลอ เพราะการได้อยู่ใกล้คนที่เขาชอบ สองต่อสอง แบบนี้ คงมีไม่บ่อยครั้งนัก



"ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม พี่จะดูแลพลให้ดีที่สุด"  น้ำเสียงจริงจัง จริงใจ เอ่ยปิดท้าย



      รอยยิ้มแต้มขึ้นบนใบหน้าหล่อ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อออกจากห้อง โดยที่ฌอณไม่รู้ว่า พลตื่นลืมตาขึ้นมาหลังจากนั้น...



     จากเที่ยงจวบจนถึงเย็น  ทั้งสองมีแค่สั่งอะไรขึ้นมากินกันที่ห้อง ในระหว่างที่รอเวลาไปวิ่ง ต่างฝ่าย ต่างไม่ได้คุยอะไรกัน เพราะช่วงเวลาที่เหลือนั้น เป็นจังหวะที่คุณฌอณมีคุยงานติดพันมากมาย จนนายพลที่คอยมองตลอดก็เห็นถึงความวุ่นวายของการกระทำอีกฝ่าย





      ไม่กี่ชั่วโมงถัดมาก็ถึงเวลาตามสัญญา ที่ฌอณพานายพลมาวิ่งที่สวนสาธารณะ





      การได้มองต้นไม้ใบหญ้าและสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ช่วยให้นายพลที่ไม่ค่อยได้โฉบมาที่สวนสาธารณะแบบนี้ก็สบายตาสบายใจไปอีกแบบ





       เมื่อวอร์มร่างกายได้ที่ ทั้งสองเริ่มวิ่งจังหวะที่ไม่เร็วมากไปสลับกับเดินเร็วบ้างบางครั้งคราว


       ทว่า ผ่านไปยังไม่ถึงหนึ่งกิโล  มือหนาบีบไหล่คุณฌอณจนเจ้าตัวหันหลังมอง ก็เห็นคนก้มหน้า ย่อตัว วางสองมือลงบนหัวเข่าและหอบแฮกๆ



"ผมไม่ไหวแล้วว่ะ" คนที่ออกกำลังกายล่าสุดก็สามปีมาแล้วเอ่ยอย่างเหนื่อยๆ



"โอเค พักก่อน"




      พานายพลไปนั่งพักที่ขอบปูนตรงที่ปลูกต้นไม้ จังหวะนั้น นายพลชะงักเมื่อเห็นคนตรงหน้าย่อตัวลงนั่งยองๆ มือประสานกันวางบนเข่าแล้วมองมาตาหวานเชื่อม



     ได้โปรดเถอะ!..อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองเหมือนเขาเป็นผู้หญิงได้ไหมวะ?


     เห็นแล้วโคตรหลงเลยเถอะ...ให้ตาย





"คุณวิ่งได้ไงวะ ไม่เหนื่อย" หาเรื่องคุยกลบเกลื่อน



"ผมวิ่งมานานแล้ว"



"นี่จะไปแข่งวิ่งมาราธอนหรือไง?"
พูดประชด แต่กลับทำหน้าจริงจังขึ้นมาเสียอย่างนั้น



"เปล่า เป้าหมายคนเราคงต่างกัน สำหรับผมเป้าหมายขอแค่วิ่งเพื่อสุขภาพและหัวใจแข็งแรงก็พอ"




"หืม...คำพูดนี่ทำคุณดูดีขึ้นมาเลยนะ คุณฌอณ" เอ่ยแซว จนเจ้าตัวยิ้มมุมปากก่อนตอบอีกครั้ง



"ผมมีเป้าหมายทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องความรักก็ตั้งเป้าไว้แล้วว่าเร็วๆนี้ต้องเป็นแฟนกับคุณให้ได้"





     ตึกตัก ตึกตัก...



     เหี้ยแล้วไง? หัวใจแม่งเต้นแรงและเร็วขึ้นกว่าตอนวิ่งนั่นอีก



     รีบสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เก็บอาการ ข่มอารมณ์ และไม่ตอบอะไร





      ทันใดนั้น...



     ฌอนยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กไปหาคนตรงหน้า พลเห็นว่ายื่นมาก็ไม่อยากให้เสียน้ำใจ จึงจะรับมันไว้ ทว่า ฌอณชักมือที่ถือผ้าขนหนูกลับ แล้วใช้มือที่ว่างมาเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของนายพลก่อนจะซับเหงื่อที่ผุดซึมทั่วกรอบหน้า แม้มันจะไม่นุ่มนวลเท่าไหร่ แต่ทำไมพลถึงเขิน





      เช็ดหน้าให้อีกฝ่ายเสร็จก็พูดขึ้น





"ถ้าคุณเหนื่อยก็พัก ผมขอไปวิ่งก่อน อ้อ...แล้วก็..."



"ครับ?."



"ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณแล้ว"



    เอียงคอมองคนพูดอย่างสงสัย



"เรียกผมว่าพี่ฌอณ"



"หา...เอ่อ...คื...อ"



"พี่ไปวิ่งก่อนนะ พล" มองคนนั่งเหวอ ก่อนจะเอาผ้าขนหนูที่ซับเหงื่อก่อนหน้าวางไว้บนตักนายพล



    เด็กหนุ่มเห็นคุณฌอณหมุนตัวกลับไป แต่อะไรไม่รู้ดลใจให้พูดโพล่งไป


 

"...ด...เดี๋ยวครับ"




     มองใบหน้าหล่อแวบหนึ่งและรีบหลุบสายตาลงต่ำ พูดแผ่วเบาอย่างตะกุกตะกัก



"ถ...ถ้าพี่ฌอณเหนื่อย ค...คืนนี้...นอนพักห้องผมก่อนก็ได้"



****1.1****


สองคนนี้เหมาะกันนะ 5555+
พี่ฌอณของเราชอบน้องพลจริงจังนะเออ...แต่เรื่องราวของสองคนจากนี้เป็นไงก็ต้องดูต่อไป...

ขอบคุณคนอ่านและคอมเมนท์ทุกคนจ้า
:z1: :z1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-08-2017 22:07:39 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
เหอๆ  รอติดตาม  จ้า

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ความอ้อยนี้ บุกมาเราต้องบุกกลับสินะ โอเค๊ !

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เอ๊ะ......ยังไงๆ
พล อ่อยฌอน ใช่ปะ
พี่ฌอน น้องพล   :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ทำไมฌอน มีเป้าหมาย ฌอน คงไม่มีลับลมคมในนะ
"ผมมีเป้าหมายทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องความรักก็ตั้งเป้าไว้แล้วว่าเร็วๆนี้ต้องเป็นแฟนกับคุณให้ได้"
     :L1: :L1: :L1:
:pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ Zetnezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ boobooboo

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
พล  ตกหลุมพรางแล้ววว

ออฟไลน์ fsbeentaken

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
รถอ้อยคว่ำสองคันจ้าาาา

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 7  เป้าหมาย (2)










"พี่ฌอณ ผมโดนไล่ออก"



    บอกเสียงเครียดทันทีที่เจอพี่ฌอณตามนัดหมาย ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ในห้างสรรพสินค้า



    ไม่รู้ทำไมต้องโทรหาพอเกิดเรื่องนี้ อาจเป็นเพราะความสนิทสนมที่ก่อตัวขึ้นมาทีละเล็กละน้อยจากการใกล้ชิดหรือสาเหตุอื่นก็ชักไม่แน่ใจ แต่พอถึงคราวมีเรื่องปรึกษาหรือมีปัญหา กลายเป็นว่า นายพลกลับนึกถึงฌอณเป็นคนแรก




     ใบหน้าเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หัวคิ้วขมวดเข้าหากันจนเกิดรอยย่นบนหน้าผาก แถมหัวสมองยังคงนึกเรื่องโดนไล่ออกวนไปวนมาซ้ำๆ จนฌอณต้องสะกิดเรียกให้รู้ว่าอเมริกาโน่ร้อนที่พลสั่งถูกวางตรงหน้าของเจ้าตัวแล้ว...



"เกิดอะไรขึ้น"



"หัวหน้าผมจับได้ว่าผมรับงานฟรีแลนซ์"



"ใช่งานของพี่หรือเปล่า?"




"ก็หลายๆงานแหละครับ"




      นายพลไม่รู้จริงๆ ว่าใครคาบข่าวไปบอกว่าเขาหารายได้เสริมด้วยการทำงานนอก เจ้าตัวอธิบายต่อด้วยเสียงเศร้าว่า หัวหน้าเรียกพบพร้อมยื่นหลักฐานพวกงานออกแบบบูธต่างๆรวมถึงภาพถ่ายที่พลไปคุมงานของฌอณตอนดึกดื่นครั้งนั้น



      เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตขนาดโกงเงินบริษัท แค่ตักเตือนก็น่าจะพอ แต่ทำไมต้องถึงกับขั้นไล่ออกกันด้วย แถมเหตุผลที่ได้ยินก็ชวนพลอารมณ์เสีย เพราะหัวหน้าอ้างว่า การทำงานนอกเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำในบริษัท เพราะนั่นหมายความว่า คุณมีความรับผิดชอบไม่เพียงพอต่องานประจำได้



"ผมเครียดว่ะพี่ ผมยอมรับว่าผิด แต่มันร้ายแรงถึงกับต้องไล่ออกแบบทันทีเลยหรือวะ?"





       ระบายอย่างไม่เข้าใจระบบขององค์กรตัวเอง ฌอณเป็นฝ่ายรับฟังเงียบๆโดยที่ยังไม่ออกความเห็นใดๆ





"บ้านผมก็ไม่ได้รวยขนาดเหลือกินเหลือใช้ ทำอะไรก็ต้องคิดหน้า คิดหลัง พอเจออย่างนี้ ผมแม่งเซ็งมาก ผมคงเป็นลูกไม่ดีใช่ไหม?"



      ฌอณไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังของครอบครัวพล หรืออะไรก็ตามที่พลพูดเหมือนต้องแบกความกดดันไว้อย่างนั้น



     ฌอณยิ้ม และพูดด้วยน้ำเสียงปกติ





"พี่ดีใจที่พลโดนไล่ออก"




      มองคนที่ดูไม่เครียด ไม่เห็นใจหรือมีอารมณ์ร่วมกับเรื่องราวที่ฟัง ตรงกันข้าม กลับยิ้มกว้างอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร



"พี่ดีใจที่ผมโดนไล่ออกหรือวะ?ผมไม่ตลกนะครับ"



"พี่ก็ไม่ได้ตลก ที่ดีใจ เพราะพี่จะให้พลมาช่วยทำงาน"



     สลดไปนิดหน่อยที่ในตอนแรกมองพี่ฌอณในแง่ร้าย พลจ้องคนที่ยื่นข้อเสนออย่างอารมณ์ดี



"พี่ไว้ใจพล ดังนั้นพี่จะให้พลคุมตัวธุรกิจชีสฟรายด์ที่ขายบนฟู๊ด ทรัคนั้น"



"ต...แต่"



"ส่วนเงินเดือนต้องการเท่าไหร่ก็เรียกมาแล้วกัน"



"พ...พี่ฌอณ"


"ไม่ดีใจหรือครับ? พลได้งานแล้วนะ" ไม่สนคนที่ดูอึกๆอักๆ ฌอณตั้งใจพูดเรื่องน่ายินดี เพียงเพราะไม่อยากให้พลคิดมาก



"ค...คือ ผม..เกรงใจ" ก้มหน้าบอก เขาแค่ต้องการระบายไม่ได้ต้องการให้พี่ฌอณมาสงสารจนต้องรับเขาเข้าทำงานอย่างนั้น



"เกรงใจกับคนที่กำลังจะเป็นแฟนพลน่ะหรือ?"




    เงยหน้ามองคนที่ยิ้มและบอกออกมาอย่างมั่นใจจนคนที่เป็นฝ่ายโดนจีบถึงกับตั้งรับไม่ทัน


      ความกล้าหาญชาญชัยของพี่ฌอณนั้น สามารถทำให้คนปากดีอย่างนายพลพูดไม่ออก



"ยิ้มได้แล้ว นายพล"



   

      ยังหน้าบึ้งตึงไม่แปรเปลี่ยน คนมาดนิ่งจึงยื่นมือไปดึงมุมปากอีกฝ่ายให้ยกขึ้น

 

      ในจังหวะที่รอให้คนเครียดมีรอยยิ้ม...





ครืด ครืด...





     โทรศัพท์สั่นครืดๆจนโต๊ะสะเทือน นายพลมองหน้าพี่ฌอณที่ชำเลืองตามองเครื่องมือสื่อสารแบบลำบากใจ เจ้าของโทรศัพท์รับสายเอี้ยวตัวไปคุย ยกมือปิดปาก จึงทำให้นายพลไม่ได้ยินอะไร





"พล พี่ออกไปหาน้องก่อนนะ" วางสายเสร็จก็ลุกพรวด



"พี่ฌอณ ทำไมพี่ไม่ให้น้องเข้ามาหาในร้านล่ะ"





"ไม่ดีกว่า พี่กลัวพลชอบน้องพี่น่ะสิ" แซวเด็กหนุ่มพร้อมรอยยิ้ม ทำให้พลยิ้มตามกับใบหน้าหล่อนิ่งที่เดี๋ยวนี้ดูยิ้มง่ายขึ้นกว่าแต่ก่อน...




    ระหว่างรอ จึงนั่งพิมพ์ข้อความหากราฟและท็อปเพื่อบอกเรื่องงาน แต่เรื่องสำคัญอย่างพี่ฌอณตามจีบ นายพลยังไม่กล้าเปิดเผย...



    รอไปเรื่อยๆ จนผ่านไปยี่สิบนาทีที่ฌอณเดินเข้ามาในร้าน



"ขอโทษที นานหน่อย น้องพี่ทำกระเป๋าสตางค์หาย"



"อ้าว...แล้วน้องพี่จะกลับยังไงครับ พี่ฌอณกลับกับน้องเลยก็ได้"



"ไม่ พี่อยากอยู่กับพล"


     พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่น่าแปลกที่มันทำให้คนได้ยิน ใจสั่นและเต้นรัวแรงจนกลัวหัวใจจะวายตายด้วยเหตุผลเพราะความรัก





     ได้ยินถ้อยคำนั้น แล้วรู้สึกว่าไม่เหมาะที่จะอยู่สองต่อสองเลยจริงๆ



 

"ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"




     ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองเท้าพาตัวเองออกจากพื้นที่ตรงนี้อย่างไว



     แต่ระหว่างทางเดินเข้าห้องน้ำนั้น...นายพลเดินสวนนักศึกษาสาวที่พลจำได้ขึ้นใจ





"เฌอ"




    เรียกด้วยความดีใจที่ได้เจอหน้าเธอโดยบังเอิญ


"พ..พี่พล" โพล่งอย่างตกใจ และก้มหน้าก้มตาจะฉีกตัวออกไป แต่พลเดินขวางทางไว้



"เฌอ เป็นไงบ้าง" ถามไถ่ เพราะตั้งแต่วันที่มีเรื่องกันก็ขาดการติดต่อไปเลย พลจึงอยากรู้ว่าคนที่พลเคยรู้สึกดีด้วยเป็นอย่างไรบ้าง




"ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ?"



"พี่ขอโทษ เรื่องที่เกิดขึ้นพี่ก็ไม่สบายใจ แต่ตอนนั้นพี่จริงจังกับเฌอจริงๆนะ"




"เฮอะ! เลิกพูดให้ตัวเองดูดีเถอะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว จะพูดสร้างภาพยังไงก็ได้"




"พี่รู้ว่าตัวเองแย่ แต่เฌออย่าเกลียดพี่เลยนะ"  ขอร้องด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะเขาต้องการให้จบด้วยดี และไม่อยากให้มีความจงเกลียด จงชังต่อกันอีก



"เตรียมรับกรรมเถอะพี่พล...เฌอขอแช่งให้พี่รักใคร คนนั้นก็หลอกลวงพี่เหมือนกัน"





      สิ้นประโยค มือหนาคว้าต้นแขนหญิงสาวที่เย็นเฉียบจากอุณหภูมิแอร์ในห้าง



ผลั่ก!



      สะบัดแขนและผลักอกนายพลอย่างแรง จนเจ้าตัวเซถอยหลัง



"ไปให้พ้น"     




"ฌ...เฌอ พี่ขอโทษ..." เสียงสลดเอื้อนเอ่ยเบาๆเพียงลำพัง หลังจากคนที่อยากบอกไม่ยืนอยู่ให้ขอโทษแล้ว



     เจอเรื่องชวนเครียดติดกัน ยิ่งทำให้พลรู้สึกแย่กว่าเดิม



     ต่อให้ทำดีร้อยครั้ง ยังไม่สามารถลบล้างความผิดเพียงครั้งเดียวได้เลย




     เข้าห้องน้ำเสร็จ ก็เดินคอตกกลับมาร้านกาแฟ เหลือบมองพี่ฌอนที่จ้องมองตั้งแต่พลหย่อนตัวลงนั่ง



"เป็นอะไร ทำไมหน้าเครียดกว่าเดิม"



"เปล่าครับ"



"พล เป็นอะไรครับ?" ย้ำอีกครั้งด้วยเสียงเข้มขึ้น เพราะเห็นอาการที่ต่างจากตอนแรกก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย



     มองหน้าคนถามด้วยความอึดอัดใจ นายพลยกแก้วอเมริกาโน่ที่คงความขม เข้ม แต่อาจน้อยกว่าความขมขื่นของชีวิตพลที่เจอในตอนนี้...



"ถ้าพี่เจอกิ๊กเก่า แล้วเขาเกลียดถึงกับสาปแช่งให้ผิดหวังในความรัก พี่จะทำไง?"



"ก็คงเครียด แต่อดีตมันผิดพลาดไปแล้ว เราแก้ไขอะไรไม่ได้ สำหรับพี่ ถ้าเขาว่ามาก็ยอมรับความจริงและปล่อยวาง...เอาใจไปยึดติดแบบนั้น ก็คงไม่ต้องทำอะไรกันพอดี อย่าบอกนะว่าพลเพิ่งเจอมา"




      ถ้ารู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ ไม่น่าเข้าไปทักทายเลย...นายพลพยักหน้าและถอนหายใจยาว



"เฮ้อ...ใช่ครับพี่ฌอณ ผมคงเลวมาก เฌอถึงเกลียดผม"



       ฌอณชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดแล้วค่อยๆระบายลมหายใจออกมา



"ใครจะมองว่าเลวก็ช่างเขา แต่สำหรับพี่ พลดีเสมอ..."



"พี่ฌอณ"





       ขณะที่อีกฝ่ายยังจมกับความทุกข์ มือหนาวางทาบบนมือเด็กหนุ่มจนเจ้าตัวสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของฝ่ามืออีกฝ่ายที่แล่นตรงสู่หัวใจจนรู้สึกถึงความสบายใจขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ




"พลยังมีพี่ เข้าใจไหมครับ?"



     พูดจบ ก็ดึงมือพลเข้าใกล้ตัวมากกว่าเดิม บีบกระชับเป็นระยะเพิ่มกำลังใจและตอกย้ำสิ่งที่ฌอณต้องการสื่อให้พลรู้ว่า แม้จะยังไม่ใช่แฟน แต่ผู้ชายคนนี้จะยืนอยู่เคียงข้างนายพลทั้งยามสุขและทุกข์ตลอดไปจริงๆ...





   

 
................................


 ** เรื่องมันซับซ้อน กินกระท้อนกันดีกว่า...(ถามว่า มันเกี่ยวไหม? ก็ไม่นะ 5555+)


*** บางทีก็อยากสปอยล์!...โลกกลมแล้ว กลมอีก กลมแล้ว กลมอีกอะค่ะ แต่สิ่งที่บอกได้อย่างมั่นใจเลยว่า พี่ฌอณชอบน้องพลจริงๆค่ะ...เต็มร้อยให้ร้อยยี่สิบเลยเอ้า...

คือถ้าจะอธิบายความรู้สึกของพี่ฌอณ ก็คงประมาณว่าชอบน้องมากจนอยากจะตีตราจองน้อง ทั้งๆที่ยังไม่ได้เป็นแฟนเลยอะ คิดดู โถ! ต้องข่มอารมณ์ขนาดไหนล่ะนั่น...


ขอบคุณทุกคอมเมนท์และคนที่เข้ามาอ่าน มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราได้รู้ว่ามีคนสนใจในผลงานเรานะ และนั่นล่ะคือสิ่งสำคัญที่เติมกำลังใจให้เราเขียนนิยายได้จริงๆ...


ขอบคุณจากใจค่ะ
:katai3: :katai3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-08-2017 22:52:25 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Zetnezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ singalone

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
ถ้าณอนกับเณอเป็นพี่น้องกันจริงๆ จะเป็นยังไงหนอออ

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 8 เป็นแฟนกัน







     ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ ที่นายพลออกจากงานประจำ แต่เพิ่งมีวันนี้ที่พี่ฌอณนัดมาคุยงาน หลังจากก่อนหน้าเปรยว่าจะให้นายพลมาคุมธุรกิจตัวนี้


      มันฝรั่งทอดปรุงรสที่เปิดขายได้เดือนกว่า...เริ่มเข้าที่เข้าทาง ฌอณทำแผนประชาสัมพันธ์ด้วยการจัดกิจกรรม จ้างพริตตี้สาวแสนสวย มายืนแจกเมนูชีสฟรายด์ให้ชิมกันฟรีๆ และในวันเดียวกัน ยังมีทีมรายการอาหารทางช่องยูทิวป์ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนก็เป็นเพื่อนสนิทของฌอณมาถ่ายทำนั่นเอง
   

      นายพลเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ว่ามีจัดกิจกรรม ที่สำคัญไปกว่านั้น เป็นการมาเจอพี่ฌอณที่นายพลจับสังเกตได้ว่าพี่ฌอณดูแปลกๆไม่คุยเล่นเหมือนเดิม



       คนที่เคยรุกจีบไม่มีเว้น วันนี้ช่างห่างเหิน... 



        ดูออกเพราะเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน ผนวกกับเห็นบางอย่างที่ชวนขัดหู ขัดตาก็ยิ่งพาลให้อารมณ์เสียอย่างบอกไม่ถูก นั่นคือ การเห็นพริตตี้สองสาวนุ่งน้อย ห่มน้อยที่จ้างมายืนแจกขนมให้ลูกค้าที่ผ่านไป ผ่านมายืนคุยเล่นและหัวเราะคิกคักกับพี่ฌอณกันอย่างสนิทสนม






      ไม่คุยกับนายพล แต่กลับอี๋อ๋อสาวอย่างมีความสุข ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนเคว้งคว้าง เหมือนส่วนเกินอย่างไรไม่รู้...     



       ประจวบเหมาะกับช่วงคนซา ช่างภาพที่ถูกจ้างมาเก็บบรรยากาศกิจกรรมดึงพี่ฌอณถ่ายภาพร่วมกับพริตตี้แสนสวย ฌอณถูกจัดตำแหน่งให้ยืนอยู่ตรงกลางโดยมีสาวขนาบข้าง และสิ่งที่ทำให้พลไม่พอใจจนหน้าบูดเป็นตูดหมาก็ตรงที่ผู้หญิงสองคนยืนชิดจนหน้าอก หน้าใจถูไถไปมาตรงช่วงแขนชายหนุ่ม





       ภาพตรงหน้า ไม่ให้เรียกว่า...อ่อย...จะให้เรียกว่าอะไรดี?



       นายพลไม่เข้าใจตัวเอง ว่าตั้งแต่รู้จักพี่ฌอณ เขากลายเป็นคนนิสัยเสียกว่าเดิม


       ซึ่งนิสัยเสียที่ว่า คือ การหมั่นไส้และไม่ชอบผู้หญิงทุกคนที่ใกล้ชิดพี่ฌอณอย่างบอกไม่ถูก



 
      ยืนมองอยู่ห่างๆอย่างหงุดหงิดใจ จนต้องละสายตาจากคนหน้านิ่งยิ้มหวานให้ช่างภาพถ่ายรูป สายตาก็ปะทะกับกลุ่มเด็กนักศึกษาสาวที่ยืนจับกลุ่มซุบซิบและยิ้มเขินพลางชี้มาทางพี่ฌอณด้วย





      สูดลมหายใจเข้าออกช้าๆไม่พอ นายพลถึงกับท่องพุทโธตาม

 

     

       ทำไมวันนี้เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด





        ก็อย่างว่า ขนาดพลเองที่เป็นผู้ชายด้วยกันยังมองว่าพี่ฌอณดูหล่อและสมาร์ทสุดๆ ถ้าผู้หญิงจะยืนมองจนเหลียวหลังบ้างก็คงไม่แปลก





       ไม่ไหวจริงๆ เห็นอย่างนี้แล้วอารมณ์ไม่ดี พลจึงเดินไปนั่งพักข้างร้านตรงมุมอับสายตา แต่ไม่นานนฌอณและพริตตี้ก็เดินมานั่งด้วยกัน


       นั่งไม่ทันไร พริตตี้หนึ่งในนั้น ก็ยื่นขวดน้ำดื่ม





"พี่ฌอณดูเหนื่อยๆ ดื่มน้ำก่อนสิคะ"



"ขอบคุณครับ"
บอกและรับขวดมาจะถือเอง แต่น้องพริตตี้กลับจับไว้แน่น พร้อมดึงหลอดจ่อตรงปากฌอณ บริการถึงใจสุดๆ



"หนูป้อนให้ค่ะ"





     เหลือบมองพี่ฌอณว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ แต่ก็ทนเห็นต่อไปไม่ได้ เมื่อพี่ฌอณก้มหน้าดูดน้ำที่พริตตี้ถือขวดน้ำให้



หมับ!



     นายพลปรี่เข้าไปบีบไหล่ฌอณจนเจ้าตัวผงะและเงยหน้ามอง



"พี่ฌอณครับ ผมจะไปซื้อกาแฟ เอาอะไรไหมครับ?"
ส่งสายตาขึงขังและถามเสียงเข้ม



"ไม่เป็นไรครับ" หันมาตอบและกลับไปคุยกับผู้หญิงต่อ


      แม่งเป็นอะไรวะ!! โคตรชาเฉยสุดๆ



      นายพลจิ๊ปากในลำคอก่อนจะเดินหนีไปซื้อกาแฟทั้งๆที่ไม่ได้อยากกินเลยด้วยซ้ำ



      ฮึดฮัดมาตลอดทาง จนมาถึงร้านก็สั่งเมนูที่กินประจำและหย่อนกายลงนั่ง ในขณะที่รอนายพลคิดวนเวียนอยู่เรื่องเดียว จนกระทั่งพนักงานมาวางแก้วบนโต๊ะถึงดึงสติกลับมาได้


       เดินออกจากร้านด้วยความหงุดหงิดใจ นายพลพยายามจัดการอารมณ์ตัวเองด้วยการไม่เป็นคนงี่เง่า ไร้สาระ แต่พอเดินกลับมาแล้วเห็นพี่ฌอณยังคุยกับพริตตี้สีหน้าระรื่นมันไม่ไหวจริงๆ



      จะระงับความหงุดหงิดได้อีกนานแค่ไหนกันวะ...นายพล



      เพราะมัวแต่โฟกัสพี่ฌอณ เพ่งมองแต่พี่ฌอณ จึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวเลย ว่าช่วงที่เขาหายไป มีทีมงานถ่ายทำรายการมาถึงแล้ว



     จังหวะที่ฌอณกวาดตามองเหมือนหาอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มประสานสายตากับนายพลที่จ้องตาไม่กระพริบ จึงกวักมือเรียก...





"ธรรม์ นี่พล พลนี่ธรรม์ เพื่อนพี่"
เดินมาถึง ฌอณก็แนะนำตัวเพื่อนให้กับผู้มาใหม่เสร็จสรรพ




      อีกฝ่ายหรี่ตามองนายพลอย่างสงสัย ก่อนจะรีบหันไปถาม



"ไอ้ฌอณ"


      เห็นเพื่อนยืนอึ้ง ฌอณจึงพยักหน้ารับ



"เฮ้ย! จริงดิ" ธรรม์อุทาน



     นายพลมองหน้าทั้งสองสลับกันไปมาอย่างไม่เข้าใจการสื่อสารที่เหมือนจะเข้าใจกันแค่สองคน


     รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ จากนั้นเขาหันไปบอกรายละเอียดกับนายพลพร้อมยื่นซองขาวเป็นค่าจ้างพริ้ตตี้ที่ทำงานลุล่วง เพื่อให้นายพลช่วยจัดการต่อ ส่วนฌอณจะอยู่คุยงานกับเพื่อนก่อน



      รับมาก็เดินไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายแก่พริ้ตตี้ จัดการเสร็จพวกเธอก็แยกย้าย ฟากพลที่เดินเข้าไปถามพี่ฌอณอยู่หลายรอบว่ามีอะไรให้ช่วยไหม? ก็ได้แต่คำตอบว่าให้อยู่ดูงานเฉยๆ นายพลจึงถือโอกาสตัดสินใจเองด้วยการช่วยพนักงานรับออเดอร์ซะเลย


      สี่ชั่วโมงผ่านไปที่ทีมงานถ่ายทำตัวเมนูอาหารและสัมภาษณ์พี่ฌอณเสร็จสิ้น เมื่อทีมงานเก็บของกลับบ้านจนหายไปจากตรงนี้



     ช่วงเวลาเดียวกัน ทางร้านก็ขายดีเกินคาด ทำให้สินค้าที่สต็อกไว้หมดเกลี้ยง จึงปิดร้านไวกว่ากำหนด นายพลช่วยพนักงาน เก็บของ ทำความสะอาด ในขณะที่พนักงานเดินไปทิ้งขยะ ก็เหลือเพียงฌอณและนายพลที่อยู่บนรถฟู๊ด ทรัคกันสองต่อสอง




"พี่ฌอณ"


"ครับ"



"วันนี้ ไม่ต้องไปส่งผมนะ ผมกลับเอง"
ถามเพื่อดูปฏิกิริยาการตอบกลับ


"ครับ"




     หวังจะให้อีกฝ่ายคัดค้านว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปส่ง แต่เปล่าเลย...พี่ฌอณกลับเออ ออง่ายดาย จนนายพลอารมณ์เสียที่ไม่เป็นไปดั่งใจคิด...





     มองคนที่นั่งนับเงินตรงแคชเชียร์ อย่างไม่สนอีกคนว่าจะนั่งหน้าหงิกหน้างอแค่ไหน...





      ไม่ไหวแล้วโว้ย!...





"พี่เป็นอะไรวะ"


      ไม่ว่าเปล่า มือผลักไหล่อีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด



       ทำไมพี่ฌอณถึงเปลี่ยนไป จากก่อนหน้า นี่พุ่งเข้าหาจนนายพลรำคาญ แต่ตอนนี้กลับตีตัวออกห่างจนนายพลร้อนใจ





"พลน่ะเป็นอะไร พี่นับเงินอยู่นะครับ"




"ผมไม่โอเคว่ะ"




    โพล่งขึ้นมาโดยที่ฌอณไม่รู้สาเหตุ




"ไม่โอเค? เรื่อง?" วางเงินลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวไปข้างหน้าเพื่อใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น



"ก...ก็...มีคนซื้อของร้านพี่เยอะ"



"แล้วไม่ดีหรือครับ? ที่ขายดี"




"ก็มันมีแต่ผู้หญิงมาซื้อร้านพี่ยังไงละวะ แม่งไม่เห็นมีผู้ชายเลย"



       มองคนโวยวายเหมือนคนสติหลุด เพียงได้ยินประโยคนั้น ร้อยทั้งร้อย ใครได้ยินก็พอเดาออก





       สีหน้าเรียบเฉย ค่อยๆผุดรอยยิ้มขึ้นมาทีละนิด จากนั้น ฌอณเอื้อมมือไปดึงบานพับปิดมันลงมา และเดินไปปิดประตูร้านจนตอนนี้เหมือนกล่องสี่เหลี่ยมทึบๆที่ไม่มีใครมองเห็น



"พี่ไม่สามารถบังคับลูกค้าได้นะครับว่าจะให้ผู้หญิงหรือผู้ชายมาซื้อมากกว่ากัน" ฌอณยืนกอดอกจ้องมองไม่วางตา


"หึๆ...พูดแบบนี้เพราะพี่ก็ชอบอยู่แล้วไง สาวๆมาติด อยากอ่อยก็บอก" แสดงความไม่พอใจผ่านคำพูดประชดประชันอย่างไม่รู้ตัว


"แล้วถ้าพี่จะอ่อย มันผิดตรงไหนครับ? เพราะพี่ไม่มีแฟน"

กึก!



      จบประโยคนั้น ทำให้นายพลโมโหถึงขีดสุด




****1.1****
:serius2: :serius2: :impress3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-08-2017 21:20:23 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ยังไงๆ เนี่ยฌอน ไหนบอกพลเป็นแฟนตัวเอง  :fire: :fire: :fire:

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
คุณฌอน  เจ้าเล่ห์มากกกก

ออฟไลน์ rinyriny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-1
ตอนที่ 8 เป็นแฟนกัน (2)







"แม่งพูดได้ไงวะ แล้วผมละ?"




       ของขึ้นจนปรี้ดแตกและผลักอกคนที่พูดออกมาอย่างไร้เยื่อใย...




"พล? ทำไมครับ?"



       ทำทีเป็นใสซื่อถามแต่แฝงด้วยความยั่วโมโห จนนายพลควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่...



"แล้วที่มารับ มาส่ง คุยๆกันอยู่ทุกวันนี้ มันยังไม่ใช่แฟนอีกหรือไงวะ..."


       ความหึงที่สะสมมาทีละนิดจนพอกพูนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงจุดๆหนึ่งก็ระเบิดออกมา



"แต่พลไม่เคยบอกว่าพี่เป็นแฟน"
  ยังคงกวนประสาทคนอารมณ์เกรี้ยวกราดด้วยท่วงท่าสบายๆ




"ต้องพูดด้วยหรอวะ คนที่ผมคุยเปิดใจ เล่าทุกอย่าง แม่ง!...ก็มีแค่พี่คนเดียวนะ!"




    โวยวายอย่างขาดสติ โดยคิดเองเออเองว่า การกระทำของทั้งสองที่โทรถามไถ่ ใส่ใจดูแลกันอยู่ทุกวันนี้ ยังไม่ใช่แฟนอีกหรือ?



"ถ้าอย่างนั้น...." หรี่ตามองคนที่หน้าแดงเรื่อ ฌอณปรี่ไปประชิดตัว โน้มหน้าลงต่ำจนใบหน้าคมคายอยู่ในระดับสายตาอีกฝ่าย



       ฟากนายพลใจสั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆและความใกล้แค่คืบ





"เป็นแฟนกันนะ"



     แผ่วเบาแต่ชัดเจน



    สายตาที่ฉายชัดถึงความจริงจังจ้องมองคนที่เบือนหน้าหนีไปแล้ว



    จุดรอยยิ้มกว้าง..เพราะยิ่งใกล้ก็ยิ่งเห็นทุกรายละเอียด ทุกกิริยาที่ดูน่ามอง ทั้งริมฝีปากที่ขบเม้มเข้าหากันแน่น ใบหน้าแดงจัด เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นทั่วใบหน้า ดูประหม่าปนเขินที่ฌอณสังเกตได้



     ช่างเป็นผู้ชายที่เขิน ที่ฌอณว่า...น่าฟัดชะมัด...



     กระตุกมือเด็กหนุ่มอยู่สองสามทีให้หันมาหากัน เมื่อไม่ได้รับการตอบกลับอะไร ฌอณจึงถามซ้ำถึงสิ่งที่ต้องการ




"ถ้าไม่ตอบ จะถือว่าตอนนี้...พี่โสด"



      หันขวับมองคนขู่อย่างหน้าเสีย เพราะสมองและหัวใจ ดันเกิดความกลัวว่าพี่ฌอณจะหนีห่างไปจริงๆ โดยเจ้าตัวไม่ได้เฉลียวใจสักนิดว่าสถานการณ์นี้ตัวเองตกเป็นรองแค่ไหน...



"เออ เป็นแ..ฟ...น...อื้อ"



    ไวปานสายฟ้าฟาด



     พูดยังไม่ทันจบ ฌอณรั้งต้นคอนายพลประทับริมฝีปากจนเด็กหนุ่มตั้งตัวไม่ติด



     ปลายลิ้นเลียวนริมฝีปากจนทั่วราวกับส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเปิดปาก จากนั้น ฌอณสอดเรียวลิ้นซุกซนเข้าไปสำรวจภายในโพรงปากนุ่ม ตวัดไล้ทั่วทั้งกระพุ้งแก้ม เพดานปาก ก่อนจะวกลงมาเกี่ยวกระหวัดกับเรียวลิ้นอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า





     เสียงจูบจ๊วบจ๊าบที่จาบจ้วง รุนแรงจนร่างเด็กหนุ่มสั่นสะท้านพร้อมความรู้สึกที่หวั่นไหว ใจสั่นกับจูบที่อีกฝ่ายกระทำอย่างหื่นกระหาย





      ทว่า ชิมรสหวานยังไม่ทันพอใจ...ก็โดนนายพลขัดจังหวะรักด้วยการผลักอกออกอย่างแรง 





      ยกมือเช็ดน้ำหวานใสที่ไหลเยิ้มมาจนถึงขอบปากอย่างอย่างลวกๆ



      ยังยืนนิ่งด้วยความรู้สึกวาบหวิวไม่หาย เพียงเพราะจูบเมื่อครู่ เป็นจูบแรกกับผู้ชายซะด้วย...



      จะด่าก็ไม่รู้จะพูดคำไหน เพราะไม่มีความรังเกียจใดๆ ตรงกันข้ามกลับเสียวซ่านจนสัมผัสได้ว่าร่างกายของตัวเองเร่าร้อนเกินไป มิหนำซ้ำหัวใจก็เต้นกระหน่ำจนน่ากลัว


      นายพลจึงต้องหยุดการกระทำนั้นเพื่อตั้งสติ...



"พ...พี่ทำบ้าอะไร ถามผมสักคำรึยังวะ...แม่ง!"
   อึกๆอักๆถามเสียงสั่นๆ



"ก็เราเป็นแฟนกันแล้ว"



"เฮ้ย...ผมเพิ่งจะตกลงไปก็จูบปั๊ปเลย? มันเร็วไปหรือเปล่าวะพี่?" 



"สำหรับพี่ มันช้าไปด้วยซ้ำ"



     ตวัดสายตาขุ่นเคืองมองคนยิ้มมุมปาก ที่ส่งปลายนิ้วไล้ เล่นริมฝีปากวนอยู่ตรงขี้แมลงวัน จนพลตีมืออีกฝ่ายให้เลิกแหย่ได้แล้ว


"ผมจะกลับบ้าน"


"เดี๋ยวพี่ไปส่ง"




"ไม่ต้องผมจะกลับเอง"


"พี่อยากนอนด้วย"




"ม..ไม่มีทาง" ตอบอย่างไม่คิด ขนาดเพิ่งตอบตกลงเป็นแฟนกันไม่ถึงสิบวินาที ยังตะโบมจูบขนาดนี้ ถ้ายอมให้นอนค้างด้วย นายพลคงไม่รอดเงื้อมมือคนตรงหน้าแน่ๆ



"ไม่เป็นไร ยังมีอีกหลายโอกาส"




     คำพูดที่ดูแฝงความนัยจนนายพลฟังแล้วขนลุก ขนพองอย่างน่าประหลาด



"เออ ผมกลับแล้ว"




"ไม่ให้พี่ไปส่ง? แน่นะ?"



      ทางฝั่งของนายพลที่ในตอนแรกงี่เง่าอยากให้เขาไปส่ง แต่พอเจอจูบนั้นเข้าไป ทำให้นายพลมั่นใจเต็มร้อยว่ากลับบ้านเองปลอดภัยที่สุด



      ฌอณโคลงศรีษะมองคนหน้าแดงหลบสายตาพยักหน้าแทนคำตอบทำนองว่าอย่าถามให้มาก
 


     ขอเพิ่มความสดชื่นให้หัวใจกระชุ่ม กระชวยอีกหน่อยแล้วกัน ฌอณเอื้อมไปกุมมือที่ชุ่มเหงื่อ แล้วใช้จังหวะที่เด็กหนุ่มหลบสายตา หอมแก้มไวๆแล้วรีบผละ ก่อนจะเห็นนายพลทำหน้าเหวอแล้วอ้าปากเหมือนจะด่า ฌอณจึงรีบแทรก


"ถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วย"


      กระตุกมือเด็กหนุ่มให้เดินตามไปยังประตู และยอมปล่อยให้เด็กหนุ่มกลับบ้านไปอย่างแสนเสียดาย



      มองเด็กหนุ่มที่เดินไกลออกไปจนพ้นสายตาและรีบโทรบอกเรื่องนี้กับธรรม์และเมธธ์



"พวกมึง กูเป็นแฟนกับน้องพลแล้วนะ"





      บอกข่าวดีผ่านโทรศัพท์ที่ใช้วิธีประชุมสายเพื่อจะได้รับรู้ไปพร้อมกัน



    สิ้นคำ เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังลั่นมาจากปลายสาย จนฌอณต้องยื่นเครื่องมือสื่อสารออกห่าง...เพราะทั้งสองแย่งกันถาม จนฌอณรีบตัดบทว่ารายละเอียดทั้งหมดค่อยคุยตอนเจอหน้า แต่ก่อนวาง เมธธ์ยังมิวายกระเซ้า เย้าแหย่เพื่อนทิ้งท้าย



"มึงสมหวังก็คงหายหมกมุ่นแล้วดิ แต่กูขอบอกว่าจะทำอะไร เกรงใจร่างกายน้องพลบ้างนะมึง"




     ไม่ตอบเพื่อน แต่กลับกดตัดสายสนทนาที่คุยค้างไว้ไปซะดื้อๆ



     เวลานี้พอกลับมาอยู่กับตัวเอง นั่งคิดเรื่องนายพลแล้วยังดีใจไม่หาย..


     ฌอณยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่อเป้าหมายที่ฌอณได้ตั้งเอาไว้


     ...บัดนี้มันสำเร็จแล้ว....



..............................



สำหรับพลไม่เคยคบผู้ชายอะนะ พอเห็นพี่ฌอณเอ่ยปากบอกจีบ แถมดูแลเทคแคร์ดีขนาดนี้ พลเองก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าห้ามจีบ เลยคิดว่าพี่ฌอณน่าจะเข้าใจถึงความหมาย เลยไม่ได้มองว่าการจะคบกันเป็นแฟนต้องมาบอกกันอีกค่ะ


ว้าวว! เขาเป็นแฟนกันแล้ว หลังจากที่ฌอณพยายามทำทุกวิถีทางให้น้องพลมาเป็นลูกไก่ในกำมือ หึๆ... ซึ่งหลังจากนี้ อะนะคนที่รู้ว่าฌอณเป็นแฟนกับนายพลจะมีแค่ ธรรม์ เมธธ์แล้วก็...??? ค่ะ...

มาดูเวลาเขาเป็นแฟนกันดีกว่าว่าจะมุ้งมิ้งขนาดไหน... 

ขอบคุณค่ะ...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-08-2017 19:10:25 โดย rinyriny »

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
มันก็ยังไม่ไว้วางใจฌอน
ดูเหมือนมันมีอะไรในการเป็นแฟนกับพล
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
เหอๆๆ  รอดูความหวานมุ้งมิ้ง  ในตอนหน้าจ้า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด