Moon Catcher ◆ กับดักพระจันทร์ ◆ ตอนพิเศษ 2 หน้า ๒๗ [๑๖/๙/๑๗]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Moon Catcher ◆ กับดักพระจันทร์ ◆ ตอนพิเศษ 2 หน้า ๒๗ [๑๖/๙/๑๗]  (อ่าน 318490 ครั้ง)

ออฟไลน์ เอมมี่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
ช็อคโกแลคแกเนียนมากกกก  แตมไม่รอดแน่

ออฟไลน์ bambooiihallo

  • ยู้ฮู >w<
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1503/-19
ตอนที่ 4



   “เพื่อนแตมหรอ พี่เห็นทุกวันเลย”



   คนกำลังถอดผ้ากันเปื้อนชะงัก พี่เมย์พยักเพยิดไปทางผู้ชายที่ย้ายมานั่งในร้าน ซึ่งก็ยังง่วนกับสมุดสเก็ตในมือของตัวเอง



   “ก็…ไม่เชิงเพื่อนอ่ะครับ เขามานั่งทุกวันเลยได้คุยกัน”



   “หล่อเนอะ ว้า พี่อยากมานั่งเฝ้าร้านกลางวันมั่งจัง”



   ยิ้มขำท่าทางเพ้อฝันของเจ้าของร้าน



   “พี่เมย์ก็มาสิครับ ผมว่าพรุ่งนี้เขาก็มานะ”



   “ก็ต้องแบบนั้นสิ พรุ่งนี้แตมหยุดนี่นา”



   “เอ๋… อ๋อ ครับ”



   วันหยุดที่ขอลาไว้ตั้งแต่ต้นเดือน ลืมไปแล้วเชียว… เก็บผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยเดินออกมาหาคนที่ยังสนใจเจ้าดอกหอมหมื่นลี้บนสมุด จากมุมสูงนี้…ดอกหอมหมื่นลี้อย่างกับภาพถ่ายสีขาวดำ เหมือนของจริงมากทีเดียว



   “เฮ้..”



   “อ้าว เลิกงานแล้วหรอครับ?”



   “อื้อ”



   “งั้นไปกัน”



   “ผม…จะกลับบ้านแล้ว คุณก็กลับได้แล้ว”



   ศิลปินหนุ่มเอียงคองง ยกมือถูแก้มตัวเองเบาๆ แต่คงเพราะสันมือมันเลอะคราบดินสอวาดรูปมาทั้งวันเลยเกิดรอยปื้นดำที่ผิวหน้าขาว



   “เลอะแล้วคุณ”



   หยิบทิชชู่จากโต๊ะขึ้นมาเช็ดหน้าให้ขำๆ



   “อ๋อ…ปกติครับ ฮะๆ ขอบคุณนะ”



   มือซีดชะงักเมื่อสบตาคมทอความอ่อนโยน ขายาวก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว



   “งั้น ผมไปนะ”



   “แล้ว…พิซซ่า?”



   “วันนี้เลยหรอ?”



   “ไม่ได้หรอครับ?”



   น้ำเสียง สีหน้า แววตา… บ่งบอกถึงความคาดหวัง



   “จะไปทำที่ไหนล่ะ..?”



   “บ้านผม”



   “…เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”



   “ก็คิดว่าไปบ้านเพื่อน ปกตินะ”



   “ผมไม่เคยไปบ้านเพื่อนคนไหนเลย”



   เดดแอร์… คนชวนขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะมันปกติจะตายที่จะต้องมีไปงานวันเกิด งานเลี้ยงหรือทำงานกลุ่มที่บ้านเพื่อน ขนาดเขาเด็กสุดในคลาสเรียนมาตลอดก็ยังได้ไป



   แต่เพราะนัยน์ตาหม่นแสงจากอีกฝ่ายเลยไม่ได้พูดออกไปถึงข้อสังเกตนั้น… หัวสมองคิดว่าจะทำให้บรรยากาศมันดีขึ้นยังไงดี



   “ก็ลองดูสิจ๊ะ น่าสนุกออก มีเพื่อนผู้ชายบ้างก็ดีใช่ไหมแตม?”



   “พี่เมย์…”



   “สวัสดีครับ”



   “อุ้ย มารยาทงาม ไหว้สวย พี่เมย์นะคะ เจ้าของร้าน แตมบอกว่าคุณมาทุกวันเลย ขอบคุณนะคะที่มาอุดหนุนร้านกาแฟพี่”



   “อ่า บรรยากาศร้านดีมากเลยครับพี่เมย์ แล้วก็…เอ่อ แตม? ก็ แตมเขาชงกาแฟอร่อยครับ”



   คนโดนเฉลยชื่อก่อนเม้มปากแน่น ใบหน้าขึ้นสีเรื่อเล็กน้อย อยากจะเดินหนีไปจากมุมนี้ก็เพราะความเขินแปลกๆนี่ล่ะ อีกฝ่ายดูจะตื่นเต้นกับการรู้ชื่อเล่นเขาจนมันเขิน…



   “ใช่ๆ แตมเขาชงดีสอนไม่กี่ทีก็ชงเก่งกว่าพี่แล้ว คิกๆ แล้วคุณชื่ออะไรคะ สนิทกันแล้วหรอ แปลกน้า แตมไม่ค่อยสนิทกับใครง่ายๆเลย โลกส่วนตัวสู๊งสูง”



   “พี่เมย์…แฉผมทำครับเนี่ยย”



   “ผมชื่อ ฌาม์ ครับ ฌาม์ ที่เหมือน น้ำชา แต่เป็น ฌ เฌอ”



   “ชื่อเพราะจัง มีความหมายไหมคะ ชื่อแตมเขาก็เพราะนะ จริงๆชื่อ เฌอแตม ฌ เฌอเหมือนกันไหม เห็นแตมสะกดชื่อตัวเองแวบๆ ใช่ ฌ เฌอ ไหม?”



   “ครับพี่เมย์…”



   อายจนหน้าร้อนผ่าว ปกติการบอกชื่อเล่นมันไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่นี่…กับคนที่เขาไม่ยอมบอกแต่แรกดันมารู้ชื่อกันซะอย่างนั้น ก็คิดว่ามันมีโอกาสเกิดขึ้นได้แหละแต่…เร็วไปไหม?



   ละคนที่เต็มใจบอกชื่อตัวเองจนน่าหมั่นไส้นี่ก็อีก จะทำหน้าดีใจโอเวอร์ทำไมเนี่ย…



   “ชื่อจริงผมมาจาก ฌามา ครับ คุณแม่บอกว่ามาจากภาษาฝรั่งเศสแปลว่า นกบินหลา”



   “เอ๊ะ แล้วเฌอแตมมาจากภาษาอะไร?”



   “ฝรั่งเศส… เอ้ะ?”



   เจ้าของชื่อเบิกตากว้าง…ให้ตายเหอะ ความบังเอิญนี้



   “นี่ไงแตม ชื่อมาจากประเทศเดียวกัน เป็นเพื่อนกันไว้นะ คิกคิก นานๆทีจะมีเพื่อนคบต้องพยายามเป็นมิตรกับเพื่อนนะจ๊ะ ชวนกันไปไหนคะเนี่ยวันนี้?”



   “ชวน เอ่อ เฌอแตมไปทำพิซซ่าที่บ้านครับ… แต่เขาไม่น่าจะอยากไป พี่เมย์ช่วยพูดหน่อย”



   “เวอร์แล้ว ต้องหาพวกด้วยหรอ?”



   “มีอะไรมาแลกล่ะจ๊ะฌาม์ เรียกชื่อเล่นเฉยๆไม่โกรธพี่นะ”



   “ผมมี…ภาพเหมือนที่เหมาะกับร้านกาแฟนี้อยู่ เดี๋ยวอัดกรอบมาให้ครับ ผมวาดเอง”



   “งั้นดีล เอาเฌอแตมไปทำพิซซ่าได้เลยจ้ะ ห้ามปฏิเสธนะแตม พรุ่งนี้ก็ลาหยุดอยู่แล้ว ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนบ้างสิชีวิตจะได้มีความสุข”



   สุดท้ายก็โดนดันหลังให้ออกมานอกร้านกับลูกค้ากิตติมศักดิ์



   “พรุ่งนี้คุณหยุด?”



   “อือ”



   “แล้วไม่คิดจะบอกผมหน่อยหรอ?”



   “เฮ้ย โกรธอะไรเนี่ย”



   มือหนายกนวดขมับตัวเอง ปากเม้มแน่นพร้อมแววตาไม่พอใจ



   “ก็ยังไงผมก็จะมาหาคุณ แต่คุณหยุด แล้วก็ไม่บอกผม คุณใจร้ายมากครับพระจันทร์ เฌอแตม”



   “เดี๋ยว… คือผมก็ลืมว่าตัวเองลา”



   “คุณกำลังหลบหน้าผม? ใช่ไหม? ทำไมทำแบบนั้น…ผมก็มีหัวใจนะ”



   ไม่รอให้ได้แก้ตัว ฌาม์ก้าวเท้าจ้ำอ้าวๆเดินไปตามฟุตบาท คนโดนเข้าใจผิดหันรีหันขวางแต่ก็รีบวิ่งตามไปจนคว้าแขนแกร่งไว้ได้



   “ช็อคโกแลต ฌามา”



   “ครับ พระจันทร์ เฌอแตม”



   “เราต้องเรียกชื่อกันแบบนี้เลยหรอ?”



   “คุณอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ผมโกรธอยู่นะ”



   “โอเคๆ ผมขอโทษ ผมลืมจริงๆไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง ไม่โกรธนะ?”



   เพราะท่าทางงอนของอีกฝ่ายมันช่างเหมือนเด็กประถมเลยเผลอยกนิ้วก้อยขึ้นมา เขินๆตัวเองเหมือนกันแต่เห็นท่าทางสนใจเจ้านิ้วก้อยของฌามาก็คิดว่า…เวิร์กมั้ง?



   “คุณเห็นผมเป็นเด็กชอบเกี่ยวก้อยหรอ?”



   “แล้วจะเกี่ยวไหม?”



   “ต้องไปทำพิซซ่าบ้านผมนะวันนี้?”



   “ก็…จะไปด้วยแล้วไง”



   “งั้นเกี่ยวก็ได้ เห็นว่าคุณทำตัวเด็กๆนะครับ…”



   เออกูทำตัวเด็กมากครับ แต่ไอ้คนทำท่าทางตื่นเต้นกับการเกี่ยวก้อยนี่ไม่เด็กเลย มียกมือขึ้นลงสองทีเป็นจังหวะอีกนะ… ผู้ใหญ่มาเองจริงๆ



   “แล้วบ้านอยู่ไหน?”



   “แถว…”



   ย่านคนรวยที่อยู่แนวบีทีเอส แต่ก็ต้องนั่งไปหลายสถานีเหมือนกัน



   “งั้นเดี๋ยวแวะไปเอารถที่คอนโดก่อนได้ไหม เผื่อกลับดึกรถหมด”



   “บ้านผมไม่มีที่จอดรถ”



   “หือ? หน้าบ้านก็ไม่ได้หรอ อ๋อ แต่มันย่านคนทำงานอาจจะจอดไม่ได้ งั้นไปบีทีเอสก็ได้”



   “โอเคครับ ป่ะ ไปกัน”



   คนโมโหตอนนี้อารมณ์กลับมาปกติ แถมยังชวนคุยเรื่องสัพเพเหระไปตลอดทาง ซึ่งเรื่องที่อีกฝ่ายตื่นเต้นมักจะเป็นเรื่องที่เด็กๆจะตื่นเต้นกัน … ฮิปโปอ้าปากหาว ปลาวาฬพ่นน้ำ กระต่ายกระโดดแล้วส่ายตูด



   “นี่… ชอบสัตว์หรอ?”



   “ครับ… พวกมันน่ารักดี”



   “แล้วชอบตัวอะไรที่สุด?”



   “นกขุนทอง…”



   ไม่ได้ถามต่อเพราะพอพูดถึงนกขุนทอง คนชวนคุยก็เงียบลงทันที แถมยังเป็นจังหวะที่คนเลิกงานพากันเข้ามาในบีทีเอสทำให้เบียดเสียดจนไม่อยากจะพูดอะไรอีก








   



   “ไหนบอกไม่มีที่จอดรถ”



   บ้านน่ะอยู่แถวใจกลางกรุงที่ขึ้นชื่อว่าหาที่จอดยาก แต่ซอยบ้านจริงๆน่ะจากถนนใหญ่เดินเข้ามาก็มีแค่สองประตูบ้านที่หันหน้าเข้าหากัน แถมตัวบ้านยังยาวจนจะจอดรถได้สี่ห้าคันริมรั้ว



   “ในบ้านไม่มีอ่ะครับ ไม่ได้นับริมรั้ว”



   “แปลก บ้านทำไมไม่มี”



   “ผมขับรถไม่เป็น… คือ ผมกลัวการขับรถมาก ขึ้นสมองเลยล่ะครับ นี่…อย่าทำหน้าเหลือเชื่อแบบนั้น อายนะ…”



   ท่าเกาแก้มแก้เขินกลับมาอีกครั้ง ส่วนมากวัยรุ่นสมัยนี้ถ้าบ้านมีฐานะก็เรียกว่าพ่อแม่แทบจะซื้อรถให้ขับตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย น้อยคนมากที่จะกลัวการขับรถ



   “จริงอ่ะ?”



   “อือ…พระเจ้าไม่ประทานความสามารถรอบด้านมาให้ใครเป็นพิเศษหรอกครับ ผมเก่งด้านอื่นแล้ว เลยโง่ด้านนี้ ดนตรีก็เล่นไม่ได้
ฟังไม่ออก ร้องเพลงเพี้ยน อะไรที่ต้องตามองอีกอย่าง มือทำอีกอย่าง ควบคุมคอนโทรอะไรนี่ผมไม่ถนัดจริงๆ”



   “แต่วาดรูปได้?”



   “ตามองมือขยับตาม มันไม่ต้องมาควบคุมเท้าด้วยแบบขับรถนี่คุณ…”



   “ตลกว่ะ”



   คนขับรถไม่ได้ยักไหล่หัวเราะขำขันก่อนจะหันมาขยิบตาให้จนเฌอแตมรู้สึกแปลกๆอีกครั้ง



   “บอกแล้ว…อยู่กับผมมีความสุขนะครับ เรือนมะนาวยินดีต้อนรับครับ…ดีใจที่พระจันทร์ เฌอแตมมาเที่ยวในช่วงนี้เพราะอีกไม่นาน…. ผมจะทุบมันทิ้งทั้งหลัง



   
   ทางเดินเข้าบ้านเป็นแผ่นหินใหญ่สลับกับหินก้อนเล็กสีขาวเหมือนสวนญี่ปุ่น มีโคมไฟสนามทรงกระท่อมหินอยู่ตามทางเดิน มีทั้งต้นไผ่ และกล้วยพัดใบใหญ่ที่ช่วยบังแดดให้กับตัวบ้าน…



   บ้านที่เป็นบ้านกระจก…ถึงสามด้าน



   ให้ตายเหอะ…บ้านคนหรือโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์? แค่มองจากด้านนอกก็สวยจนตะลึง กระจกบานใหญ่ยาวตั้งแต่พื้นจรดเพดานชั้นสอง แล้วเจ้าประตูกระจกแทนที่จะเจาะแค่พอดีคนขึ้นกลับลากยาวไปถึงชั้นบนเช่นกัน พอเจ้าบ้านเปิดประตูที บานพับใหญ่ๆสองบานเลยเปิด
ออกไปถึงชั้นสอง



   “ยุงไม่เข้าหรอ?”



   “เข้าครับ…ตอนสร้างไม่ทันคิด พอดีผมเลียนแบบเพนเฮ้าส์ที่ซานฟราน คือ…ตรงนี้จะเป็นสระว่ายน้ำอ่ะนะ แล้วประตูจริงๆเข้าอีกด้าน อารมณ์ลงจากเตียงก็กระโดดลงน้ำเลย แต่…ไทยมันทำไม่ได้อ่ะครับ”



   “นี่…. เป็นสถาปนิกจริงปะเนี่ยแค่นี้ก็ลืม”



   “โธ่คุณ สมัยฝีไม้ลายมือยังอ่อนด้อย… แต่นอนดูดาวสวยนะครับ”



   ก็น่าจะสวยจริง แต่นอนๆก็เสียวหล่นตุ้บจากชั้นสองลงมาชั้นล่างเหมือนกัน



   ภายในชั้นหนึ่งไม่มีอะไรเลยนอกจากครัวและโต๊ะกินข้าว…ที่ทำจากโทนสีขาวและเขียวมะนาวตัดกันพอดี มีบันไดที่ทำจากแผ่นไม้ติดตามกำแพงด้านเดียวของบ้านไปยังชั้นสอง



   “บ้านสวยนะ ถ้าไม่ติดเรื่องชั้นสอง”



   “ครับ… Lime-Room เป็นงานออกแบบบ้านจริงจังครั้งแรกของผมเอง เลยขาดๆเกินๆไปบ้าง แต่ผมก็ยังไม่คิดจะเปลี่ยนมัน มันสอนผมหลายอย่าง”



   “เช่น?”



   “สอนว่า….บ้านคนไทยควรหันหน้าไปทางทิศใต้ไม่ใช่ทิศตะวันออกแบบนี้ ตอนกลางวันนี่…แดดโคตรแรงเลยคุณ และบ้านกระจกนี่โคตรเก็บความร้อน”



   นี่มันเอาฮาหรือจริงจัง?



   “อีกอย่างก็คือ… บ่อปลา ฝรั่งไม่นิยมบ่อปลาซึ่งต่างจากคนไทย ผมเลยลองขุดบ่อปลาคาร์ฟด้านหลัง หน้าฝนแรกเท่านั้น ปลาผม
หายไปทั้งบ่อ นอนตายแถ่ดๆเกลื่อนสนาม… แม่โกรธจนไล่ผมกลับอเมริกาเลยคุณ ปลาคาร์ฟตัวครึ่งแสนนอนตายเป็นปลาตากแห้ง… มันสอนให้ผมรู้ว่าบ่อปลาควรหาอะไรป้องกันเผื่อฝนตก และ… แม่รักปลามากกว่าผม”



   “นี่ อยู่ๆไปหลังคาไม่ถล่มลงมาแน่นะ?”



   “ไม่หรอกครับ… โครงสร้างดีอยู่ ในความแย่ก็มีข้อดีนะ… ข้อดีคือผมไม่อยากอยู่บ้านตัวเองเท่าไหร่”



   “มันดียังไงวะ?”



   “ผมก็เลยได้ออกไปข้างนอก….ได้ไปเจอคุณไงพระจันทร์ เฌอแตม”



   “มันวกกลับเข้ามาความโรแมนติกทั้งๆที่ผ่านมหากาพย์บ้านมาหมาดๆ มันไม่ได้ทำให้ภาพลักษณ์และคำพูดดูดีเลยให้ตายเหอะ…”



   “โธ่คุณ… ผมพูดเล่นน่า… แค่อยากเห็นคุณเป็นแบบนี้เฉยๆ”



   “แบบไหน?”



   “มีรอยยิ้มกว้างๆแบบนี้… คุณยิ้มสวยนะครับ แต่ไม่ค่อยยิ้มกว้างๆเลย ยิ้มบ่อยๆนะ ผมชอบ…”



   ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก



   คำพูดได้…



   บริบทใช่…



   สีหน้า… แววตา…น้ำเสียง…



   เป็นตัวแปรการทดลองนี่ได้หรือยัง…




   “ผมอยากทำให้คุณยิ้มบ่อยๆ ไม่รู้จะทำได้ไหมนะ?”



   สัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้ม…



   ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก




   “ป่ะ ทำพิซซ่ากันดีกว่า ผมให้แม่บ้านเข้ามาเตรียมวัตถุดิบให้แล้วครับ พิซซ่าจากเชฟช็อคโกแลต ฌามา พิเศษสำหรับพระจันทร์  เฌอแตม”



   อีกฝ่ายเดินเข้าบ้านไปแล้ว…แต่ทิ้งร่องรอยความรู้สึกไว้จนหนักอึ้ง



   ตกลง…แบบไหนคือตัวตนจริงๆของอีกฝ่ายกันแน่?



   ผู้ชายเสียงทุ้ม แววตานุ่มลึก หรือว่า ผู้ชายนิสัยเด็กๆ…ที่มีมุกตลกขบขัน



   …แบบไหนกันแน่?



===========================================

ฌามาเฌอแตม เข้ากันดี้เข้ากันดี เน๊าะอิอิ

ช็อคโกแลต ฌามา นอกจากจะมาสายไร่อ้อยแล้วนี่มาสายฮาด้วยใช่ไหม?

อิอิ ตอนหน้าบอกเลยยว่า ฟินจิกหมอน   



ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ mamemoo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ๊ยย ฮือออ น่ารักจังค่ะ ชอบบรรยากาศความจีบกันแบบนี้ คู่twoฌ ชื่อเข้ากันไปอีกกกกก ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ถ้าฌามากลับอเมริกาแล้วเฌอแตมจะเป็นยังไง เล่นมาหยอดไม่ยั้งเสียขนาดนี้

ออฟไลน์ ยอดมนุษย์ขนมปัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
น้ำตาลเกลื่อนเลย หวานมากกกกกกกกกกกกก  :m11:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
ฌามา หรอ อยากได้ๆ  :mew1:

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
หวีดดดดดด
ได้ทีก็รถอ้อยคว่ำไม่พักเลยค่ะ
มาสายฮาด้วยไหมคะ พี่ฌา

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย
แบบไหนก้เอาาาา
รักเลยฌามาาาาา :-[ :-[
 :katai5: :katai5:

 :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
อ่อยจนอ้อยคว่ำทั้งไร่แล้ว ไม่ต้องหาตัวแปรอะไรแล้วเฌอแตม

ออฟไลน์ awfsp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
โอ้ย ชื่ิอจะยาวไปไหน

ออฟไลน์ BaZkon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บรรยากาศอุ่นๆฟินๆดีจัง

ออฟไลน์ question09

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-10
อยากฟินจิกหมอนแล้วอ่ะ มาต่อเลยได้ป่ะ :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2066
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-9
พรหมลิขิตก็ว่าได้ :)

ฌาม์ & แตม

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
โอยยยยย ชั้นหุบยิ้มไม่ได้เลยให้ตาย

ออฟไลน์ แพรวฐา

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
รอตอนหน้ายาวๆไปปป ชิบคุณช๊อคโกแลต ฌามา มากกกกกก

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
 :mew1: :mew1: :mew1:ชอบเวลาที่เรียกชื่อกันจังค่าาาละมุนมากกก

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
ชอบจังเลย จะรออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ

ออฟไลน์ l2_in*

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-2
รถอ้อยคว่ำหน้าบ้านหรอคะเนี่ย ฮิ้วววววว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MARAKORR

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
บ้าาาาาาาาาา >////////<

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
เรื่องเขาน่ารักใสๆ จริงด้วย

ออฟไลน์ LoveRead

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ใสๆ แอร๊ยยยยย ><
 :L1: :L1: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ bambooiihallo

  • ยู้ฮู >w<
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1503/-19
ใสๆ เดี๋ยวจะหื่นแล้วค่ะ 55555

ออฟไลน์ bambooiihallo

  • ยู้ฮู >w<
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1503/-19
ตอนที่ 5


   “มื้อนี้ผมจัดการเอง”


   “ผมช่วยดีกว่า”


   “ไม่ได้ๆ เดี๋ยวรู้สูตรกันพอดี”


   “แค่นี่ก็หวง”


   “…เผื่อคุณติดใจ คุณจะได้มากินกับผมเท่านั้นไม่แอบไปทำเอง”


   ตาคมขยิบหนึ่งทีส่งคลื่นพลังความวิ๊งมาให้ คนฟังได้แต่ส่ายหัวกับความอ้อร้อนั้น ขี้เกียจจะเถียงเลยออกมาเดินเล่นรอบบ้าน ปล่อยครัวให้พ่อครัวอิตาเลียนเขาจัดการไป


   บริเวณบ้านบอกได้เลยว่าสวยเหมือนสวนญี่ปุ่นแท้ๆแต่มีต้นไม้ไทยๆแซมอยู่ด้วย มีทั้งลีลาวดี ดาวเรือง พุทธรักษา ดอกแก้ว…


เปล่าหรอก ไม่ได้รู้จัก แต่ต้นไม้พวกนี้ดันมีป้ายชื่อติดทุกต้น… ต้นกล้วยพัด เฟื่องฟ้าก็มีป้ายปักชื่อ เดินลัดมาริมกระจกก็ชะงัก



…หอมหมื่นลี้


เจ้าต้นนี้ตั้งอยู่ริมกระจกฝั่งโต๊ะกินข้าวเหมือนเพิ่งเอามาลง ดอกกำลังรวมกลุ่มชูช่อสวยส่งกลิ่นหอม จะว่าไปหลายๆต้นที่ปลูกก็มักจะเป็นดอกไม้หอมๆ เจ้าของบ้านคงจะชอบ…


หลังบ้านมีบ่อน้ำที่ปลูกดอกบัว และไม่มีปลา คงจะเป็นบ่อที่อีกฝ่ายทำปลาคาร์ฟตายยกบ่อมาแล้ว ตกลงไม่รู้ว่าจริงหรือเล่น… เงยหน้ามองตัวบ้านด้านนี้ไม่เห็นอะไรนอกจากกำแพงที่ตีระแนงไม้บังสายตาไว้เล่นๆ เดินผ่านมาอีกด้านจนเห็นร่างสูงกำลังง่วนกับการนวดแป้งก็เจอแปรงดินขนาดสามเหลี่ยมผืนผ้าถูกเตรียมไว้แต่ยังไม่ได้ปลูกอะไร


บ้านสวยและร่มรื่น…ที่ชอบที่สุดคงเป็นกำแพงกระจกสามด้านนี่ มองชั้นบนจากตรงนี้เห็นโต๊ะเขียนแบบสีเขียวมะนาวตั้งอยู่ โต๊ะสั่งทำแน่ๆ เพราะต้นเขียนแบบทั่วไปไม่สีเขียวมะนาวแบบนี้หรอก



เฌอแตมยืนพิงกระจกปล่อยให้ลมเย็นๆพัดผ่านร่างไป อากาศดี…ชักจะชอบบ้านนี้เข้าแล้วสิ มันดูเหมาะกับการอยู่คนเดียว


ก๊อกๆ


เสียงเคาะกระจกทำให้ต้องหันไป



ขมวดคิ้วเมื่อคนด้านในไม่รู้เอาปากกาเมจิคมาจากไหน บรรจงวาดรูปลงบนกระจก เป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยล่องอยู่ในหมู่ก้อนเมฆพร้อมใบหน้ายิ้มแฉ่ง


พรสวรรค์ก็คือพรสวรรค์ ขนาดยกมือวาดเร็วๆ เส้นทุกเส้นกลับโค้งพอดี แรเงาสวย ไม่ต้องร่างก่อนแต่ลงมือวาดได้เลย…


พอวาดเสร็จพ่อเชฟเจ้าของบ้านก็ขยิบตาให้แล้วเดินไปทำพิซซ่าต่อ ตาเรียวหลุบมองเท้าตัวเองที่ยืนห่างกระจกมาเล็กน้อย จากตรงนี้ถึงคนด้านในถ้าไม่นับกระจกกั้นก็ประมาณเจ็ดก้าวเดิน





สามวันที่ปล่อยอีกฝ่ายเข้ามาทำตัวสนิทสนมทั้งๆที่ไม่คิดจะเปิดใจรับใคร นี่เรียกว่าเปิดใจแล้วใช่ไหม? ถึงเขาจะทำตัวเป็นเฉไฉเอาการทดลองมาอ้าง แต่คนเคย ‘มีความรัก’ ทำไมจะไม่เข้าใจว่าตัวเองเผลอใจเต้นแรงเพราะนึกชมชอบอีกฝ่ายอยู่ในที ซึ่งไม่ควรเลย ระยะเวลาที่ไม่ได้รู้จักอีกฝ่ายเท่าไหร่เลย



หรือเขาอาจจะถูกชะตาอีกฝ่ายแต่แรก เลยเผลอใจยอมดีลกลับอะไรแปลกๆทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน ความสัมพันธ์ที่โคตร One Night Stand ที่ไม่ได้เริ่มต้นที่ร้านเหล้าแต่เป็นร้านกาแฟ..


บทสนทนาที่คุยกันเรื่องทั่วไปจนวกเข้ามาในขอบเขตอันตรายและสุดท้ายก็จบลงไปด้วยการพิสูจน์… คำถามที่คืนนั้นอยากจะหาคำตอบ



การมีสัมพันธ์กับคนไม่รู้จัก สามารถทำได้จริง อิ่มเอมทางร่างกาย…แต่ไม่มีความพอใจด้านความรู้สึก



เขารู้ว่าทำไมตัวเองถึงอยากหาคำตอบนี้… แต่คำถามที่อีกฝ่ายตั้งไว้ ยอมรับตรงๆก็อยากรู้ว่ามันสื่อถึงใครหรือเปล่า?



พิสูจน์ว่าตัวเองสามารถมีอะไรกับเพศเดียวกันได้ไหม?



ทำไปเพื่ออะไรถ้าไม่ได้หวั่นไหวกับใครสักคน? และแน่นอนว่าคงจะไม่ใช่เขา คนที่เพิ่งเจอกันและเลือกไปต่อแบบไร้ที่มาที่ไป



การหวั่นไหวของเขากับอีกฝ่ายจึงไม่ควรเกิดขึ้นเลย… คนที่อยู่ในความรู้สึกห้วงคิดของช็อคโกแลต ฌามา…ไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน




ระยะเวลาสั้นๆ…ก็ให้มันจบไปด้วยดีจะดีกว่า อย่าไปตั้งคำถาม อย่าไปเผลอใจให้หวั่นไหวมากกว่าเดิมจนมันยึดติด ยึดติดแล้วไม่มีอะไรดีเลย…การอยากเป็นเจ้าของมันไม่เคยส่งผลดี



ยิ่งตัวเอง…นิสัยแบบนี้ด้วยแล้ว…












“พระจันทร์ เฌอแตม”


เสียงเรียกดึงออกจากภวังค์ คนที่อยู่ในห้องครัวตอนนี้ออกมายืนอยู่ข้างกันด้านนอก


“อ้าว ไม่ทำแล้ว?”


“ผมเห็นคุณเหม่อเลยเป็นห่วง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”


รอยยิ้มอ่อนแต่งแต้มใบหน้าซีด


“ผมแค่…นึกเรื่องไร้สาระน่ะ โทษทีที่ทำให้เป็นห่วงนะ”


“ผมรู้ว่าคุณโกหก นัยน์ตาของคนเรามันหลอกกันไม่ได้นะครับ…แต่ผมจะไม่ถามให้คุณอึดอัด แค่อยากบอกว่า บนโลกนี้ยังมีผมอีกคนที่พร้อมจะรับฟังคุณนะ”


เสียงทุ้มนุ่ม กับผมปรกหน้าที่เลอะแป้งหน่อยๆ มันน่าเอ็นดูปนเท่อย่างบอกไม่ถูก


“เลอะแป้งเต็มไปหมด”


ยกมือปัดๆแป้งจากผมหน้าออกให้ วันนี้ช็อคโกแลต ฌามาไม่ได้เซ็ตผมไปที่ร้าน แต่ปล่อยเจ้าหน้าม้าให้หล่นลงมาอย่างกับบอยแบรนด์เกาหลี ดวงหน้าที่คร้ามคมเลยดูละมุนลงนิดหน่อย ทรงผมเปลี่ยนบุคลิคได้จริงๆ


“ไปช่วยกันแต่งหน้าพิซซ่าไหม?”


“เสร็จแล้วหรอ?”


“จริงๆ…ผมให้ป้าแม่บ้านทำแป้งมาให้แล้วอ่ะ ถ้าทำเองคงไม่ได้กินวันนี้อ่ะครับ”


ยกมือเกาแก้มตัวเองเก้อๆเมื่อต้องยอมรับความจริง


“อ้าว ไหนว่าสูตรลับ”


   “ก็ลับ…ลับแบบ ไปขอสูตรแป้งแล้วเอามาให้แม่บ้านหัดทำอ่ะครับ ฮ่าๆ ผมทำกับข้าวได้บ้าง แต่ให้มาทำตั้งแต่ผสมแป้งนี่… ไม่ไหวอ่ะคุณ”


   ส่ายหัวปลงๆ เหมือนโดนหลอกมากินข้าวที่บ้านด้วยทั้งๆที่ตัวเองก็ใช่ว่าจะทำอาหารเป็น


   “แล้วจะกินได้ปะเนี่ย?”


   “แค่เอาแป้งมาตบๆอีกนิดหน่อยเองครับ และผมก็ทำเสร็จแล้ว เราไปทำหน้าพิซซ่ากันดีกว่า”


   ฌามาเดินนำ เฌอแตมรอสักพักก่อนจะเดินตาม ระยะห่างระหว่างกันอยู่ที่สองก้าวและเฌอแตมก็ไม่คิดจะก้าวไปเดินคู่กัน…


   






   ในท็อปหินอ่อนสีขาวตอนนี้มีแป้งบนถาดไม้ของพิซซ่าขนาดหกชิ้นเพลนๆ เหลือแค่ตกแต่งหน้าตามต้องการ ซึ่งมีทั้งกุ้ง ปูอัด แฮม สับปะรถ แซลมอนและ ชีสถูกหั่นใส่กล่องหลายกล่องให้เลือก มีโหลซอสหลายแบบทั้งซอสพิซซ่า ซอสต้มยำ ซอสซาวครีม


   “ใส่ต้มยำได้ด้วยหรอ”


   “ได้ครับ คุณแม่ผมเอามามิกซส์แอนด์แมชแต่รับรองอร่อย ลองแซลมอนต้มยำไหม?”


   “ไม่เคยกินเลย ลองดูก็ได้”


   ฌามาหยิบไม้พายมาทาซอสลงบนแผ่นแป้ง ส่งไม้พายอีกอันให้เฌอแตมช่วยกันทา คนไม่เคยทำพิซซ่าเริ่มสนุก ด้วยส่วนตัวชอบทำกับข้าวอยู่แล้ว และยิ่งมีวัตถุดิบกับอุปกรณ์ครบยิ่งสนุก


   ท่าทางเก้ๆกังๆสักพักก็เริ่มถนัดมือ ต่างจากเจ้าของบ้านที่เงอะๆงะๆทาซอสหนาบ้าง ไม่ทั่วบ้าง


   “วันนี้ไม่น่าได้กินนะคุณ”



   “ง่ะ…ผมว่าผมก็ทำแบบคุณนะ ทำไมของคุณมันดูดีกว่า”


   “หึ…แล้วกล้าชวนมาทำพิซซ่า โธ่”


   ถากถากขำๆ แถมคนโดนต่อว่าก็หัวเราะอารมณ์ดี


   “มันก็ข้ออ้างอ่ะจริงๆ… ผมแค่…อยากอยู่กับคุณมากกว่า”


   มือที่กำลังวางกุ้งชะงัก


   “จีบหรอ?”


   ถามไปก็แทบจะกัดปากตัวเอง ไหนว่าจะไม่พยายามหวั่นไหว แล้วทำไมไปพูดชี้นำวะ? ไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ ทำไม่รู้เรื่องแต่แรกก็จบ


   “ห้ะ? เปล่าซะหน่อย”


   มือเหมือนอ่อนแรงไปนิดหน่อย หัวใจวูบโหวง… ก็ดีแล้วไง ไม่ได้จีบก็ดีแล้ว


   “อ่าห้ะ”


   “ผมก็แค่…อยากอยู่กับคุณเฉยๆ”


   คราวนี้ตาที่หลุบลงเบิกกว้างมองคนพูด หัวใจที่ห่อเหี่ยวเหมือนมีคนอัดลมเข้ามาทันทีจนพองโป่งแล้วลอยละล่องไปบนท้องฟ้า


   “อะไรเนี่ย”


   “ถ้าจะถามว่าจีบไหม? ผมก็ไม่แน่ใจการกระทำตัวเอง แต่ถ้าบอกว่าสนใจ… ผมบอกได้เลยว่าผมสนใจพระจันทร์อยู่นะครับ ถึงคุณจะแกล้งไม่รู้ตัวเลยก็ตาม”


   “รู้จักกันไม่ทำไหร่… มาพูดแบบนี้ใครจะเชื่อ”


   ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก


   เออ กูบอกว่าไม่เชื่อไง มึงจะเต้นเยอะทำไมวะหัวใจ? ไอ้หัวใจทรยศ


   “ผมก็ยังไม่เชื่อตัวเองเหมือนกัน….”



   ยักไหล่แถมกลับไปจัดการทาซอสพิซซ่าตัวเองต่อ ปิดบทการสนทนา ตัดฉับ… แล้วนี่ตกลงจะเชื่อว่ามันจีบได้ไหม หรือมันแค่หลอกเล่น?


   ท่าทีไม่มีอะไรชัดเจนสักนิด… จะให้ถามต่อก็จะหาว่าสนใจอีกเลยได้แต่เงียบแล้วจัดหน้าพิซซ่าต่อ


   แต่คิ้วนี่ขมวดมุ่น…ขาก็ชักอยากกระตุกถีบไอ้คนไม่ชัดเจนว่ามึงจะเอายังไง?


   เย็นไว้เฌอแตม… ก็ดีแล้วไง ไม่ชัดเจนจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดว่าจะตอบรับยังไง เห้ย ไม่ตอบรับดิ ต้องปฏิเสธ เออนั่นแหละ… แบบนั้นแหละ








   ส่งถาดพิซซ่าเข้าเตาอบไปแล้ว ตอนนี้ช็อคโกแลต ฌามาเหมือนเด็กที่ไปเล่นซนมาจนเลอะมือเลอะหน้าไปหมด ผมก็ยุ่งทั้งๆที่จัดหน้าพิซซ่าก็โคตรง่าย


   “อาบน้ำไหม?”


   “ผมเลอะขนาดนั้นเลยหรอคุณ”


   “มาก…”


   “เราเรียกความเลอะเทอะนี้ว่าศิลปะ สมัยผมเรียนอยู่ฟลอเรนซ์แทบจะนอนไปทั้งสีท่วมตัว”


   “เราเรียกความเลอะเทอะนี้ว่าสกปรก ถ้าไม่ทำความสะอาด เชื้อโรคก็จะเข้ามาใกล้ตัว สุดท้ายก็ป่วย”


   เด็กศิลป์เบิกตากว้างเมื่อเจอนักศึกษาแพทย์ตอกกลับ


   “คุณนี่…น่ากัดหูว่ะ”


   “เดี๋ยว เกี่ยวไรกับหู?”


   “หูคุณขาวดี ขอกัดสักทีได้ไหม?”


   เฌอแตมถอยหลังไปหลายก้าว ยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง ไอ้บ้านี่! อยู่ดีๆมาขอกัดหู บ้าหรือเปล่า


   “ไปไกลๆเลย”


   “น่า…กัดเบาๆเอง”


   สืบเท้าเข้ามาใกล้จนต้องถอยหลังหนี แต่สุดท้ายมันก็ถอยจนชิดกระจก และฌามาก็ไวพอจะยกแขนกักคนปิดหูไว้ไม่ให้ไปไหน


   “ไม่ขำ”


   “ผมก็ไม่ขำนะ”


   “จะทำอะไร?”


   “ขอกัดหูหน่อย..”


   “ไม่ ขยับออกไป”


   ถลึงตาใส่แต่คนโมเมจะกัดหูก็ยังไม่ยอมถอย แถมทำหน้าลำบากใจ


   “คุณทำแบบนี้ผมลำบากใจนะ”


   “ผมต่างหากที่ลำบากใจ ช็อคโกแลต ฌามาเขยิบไปเดี๋ยวนี้!”


   “ให้ตายเหอะ…พระจันทร์ เฌอแตม…คุณนี่โคตร…โคตรน่ารักเลยว่ะ”


   “ห้ะ อื้อออ”


   จูบไม่ทันได้ตั้งตัวนาบลงมาที่กลีบปาก ไม่มีจังหวะนุ่มนวล เนิบนาบ แต่กลับเป็นจูบที่เรียกร้องบดขยี้จนปากร้อนผ่าว ทั้งลิ้นที่สอดเข้ามาเลาะเล็มไปตามไรฟัน แถมยังขับลงเน้นย้ำที่เรียวปากครั้งแล้วครั้งเล่า…


   ทุกอย่างพร่าเบลอจนหัวหมุนไปหมด ขนาดอีกคนผละออกไปเหลือเพียงความเห่อร้อนที่ถูกทิ้งไว้พร้อมอาการใจเต้นไม่เป็นส่ำ


   “ทะ…ทำบ้าอะไรวะ!”


   “ขอโทษที…เวลาคุณโมโห มันน่ารักอ่ะ… น่ารักกว่าตอนคุณยิ้มอีก ผมเป็นมาโซคิสแน่เลยใช่ไหม?”


   “ไม่ขำ!”


   “คุณถลึงตาอีกที ผมจูบอีกทีนะ ยิ่งจิตใจอ่อนไหว”


   “ห้ามจูบอีก”


   คราวนี้เปลี่ยนจากปิดหูมาปิดปาก หน้ารู้สึกร้อนผ่าวจนไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง การหยอกล้อแบบนี้บอกตรงๆว่าตั้งรับไม่ทันว่ามันจะมาไม้ไหน


   “หึหึ…เจ้าหูขาวๆ เสร็จผมแล้วล่ะ”


   “อ่ะ อื้ออออ”


   เหมือนหมดเรี่ยวแรงเมื่อฟันคบงับมาแผ่วเบาที่ใบหู…แถมยังงับย้ำๆจนรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งปลายลิ้นที่ลิ้มเลีย… มัน มันจะยืนไม่อยู่


   ขายาวทรุดลงในอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเอาไว้พอดี หลุดครางแผ่วเมื่ออีกฝ่ายพ่นลมเบาๆใส่หู… มันหวาม มันไหวจนงงไปหมด


   “จุดอ่อนคุณคือใบหู…ผมรู้ตั้งแต่คืนนั้นแล้ว…”


   เสียงกระซิบพร่า…และจูบที่ไล้มาข้างแก้มและจบลงที่เรียวปากอีกครั้ง…


   มันไม่ใช่ฉากโรแมนติก ไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีบริบทนำ ไม่มีคำพูดให้ชวนฝัน ก็แค่อยากกัดหูแล้วกลายมาเป็นจูบ… จากจูบปาก เป็นงับหู


   จะหู จะปาก …ก็ช่างมัน…


   ช็อคโกแลต ฌามา… ได้จูบ พระจันทร์ เฌอแตมจนหนำใจ



===========================================

ขุ่นพระ มือไวไปแล้วนะฌามา!!!   ขออนุญาตเดินเข้าไปสู่  #ทีมฌามา ค่ะ 55555  เอาชนะใจเฌอแตมให้ได้นะ อิอิ


ปล. ถ้าสังเกตดีๆจะรู้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดก่อนฟ้าลั่นรักค่ะ <3

ออฟไลน์ MARAKORR

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สั้นง่าาาา ฮือออ ชอบเรื่องนี้

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
เขาบอกไม่ได้จีบละแตม

ออฟไลน์ ยอดมนุษย์ขนมปัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ชอคโกแลต ไม่จีบ เราจะจีบ พระจันทร์ แทนแล้วนะ!!  :m16:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-02-2017 21:54:21 โดย ยอดมนุษย์ขนมปัง »

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แอร๊ยยยย
เกินไปแล้ววววว
 :mew3:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด