เปิดPRE ORDER [Alien] เกาะตุ๊กตา :: ตอนที่ 27 :: มาแถมให้หายคิดถึง [07/07/2560]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เปิดPRE ORDER [Alien] เกาะตุ๊กตา :: ตอนที่ 27 :: มาแถมให้หายคิดถึง [07/07/2560]  (อ่าน 77632 ครั้ง)

ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
เปิดตัวสไลม์! ตึงตึงตึงตื่งงงง ฮ่าๆ

ออฟไลน์ sureeporn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 o13 ชอบจะรอนะมาเร็วด้วย555หวังว่าคงจะไม่ฆ่ากันใช่ไหมไม่อย่ากให้น้ำถูกสัตว์ตัวอื่นจับไปอีกอะจะรออออออออ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
โอ๊ะ...สไลบุก

ออฟไลน์ Boom890

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบเรื่องนี้มากเลย อย่าทิ้งช่วงนานสิ คนเขียนรีบมาต่อเร็วๆน้าา เ
เปิดเข้ามารออ่านทุกวันเลย คิดถึงเเล้วววว :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
09

























   กิ๊ว

"ส... สไลม์?"

เจ้าตัวนุ่มนิ่มพวกนั้นเคลื่อนตัวเข้ามาหาผมช้าๆก่อนที่จะร้องอย่างดีใจ ตัวสีชมพู สีฟ้า สีม่วง และ ทองนั้นพุ่งเข้ามาหาผมก่อนที่จะใช้ลิ้นนุ่มๆของมันเลียมาที่ข้างแก้มผมเบาๆ

"มะ มาทำอะไรที่นี่"

ผมกอดหมับเข้าที่สไลม์สีเขียวใสตัวที่เคยเล็กอย่างดีใจพวกมันเองก็ร้องอย่างดีใจเมื่อเห็นผม มาได้ยังไง...

"ตามหาเจอได้ยังไง? มาช่วยเหรอ?"

ผมถามออกไปอย่างดีใจกอดพวกมันที่ขยับเข้ามาใกล้ก่อนที่เสียงพวกมันจะร้องตอบผม

กิ๊ว

"หนีไปซะ ไม่ควรมาที่นี่ ถ้า... ถ้าเดม่อนมาเห็นแล้วละก็ จะต้องแย่แน่ๆ"

ผมดันพวกมันให้ออกไปแต่พวกมันก็ยังดึงดันไม่ยอมหนี ถ้าอยู่ที่นี่จะโดนฆ่า อาจจะโดนเดม่อนฆ่า ที่เซริไม่ถูกฆ่าก็เพราะเซริฆ่าไม่ตายเพราะแบบนั้น จะอยู่ที่นี่ไม่ได้ เสียงกุกกักดังขึ้นมาเมื่อผมหันไปมองเดม่อน และ ลูกๆของมันกำลังกลับมา

"หนี หนีสิ หนีไป!"

กรรร

เสียงคำรามของฝูงสัตว์ประหลาดที่เพิ่งจะเข้ามาดังขึ้นทำให้ผมหันไปมองอย่างผวา เดม่อนกำลังมองมาทางนี้แสยะเขี้ยวคมขู่สไลม์ที่อยู่ข้างๆผม

"ไม่ อย่าฆ่าพวกมันนะ... เดม่อน"

"ทำไมละ...? ทำไมข้าจะฆ่าพวกมันไม่ได้"

เสียงแหบนั้นถามขึ้นมา พลางกางกรงเล็บที่แหลมคมวาววับออกสไลม์พวกนั้นเองก็ตั้งท่าต่อสู้ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ายังไงก็ไม่ชนะเพราะกรดของพวกนั้นมันสามารถฆ่าพวกมันได้ก็ตามที

"อย่า ไม่เอาอย่าฆ่ามันเลย ขอร้องละ ยอมแล้วจะให้ทำอะไรก็ได้ จะคลอดลูกให้ จะให้เดม่อนทำวันละหลายๆครั้ง เพราะงั้น... ฮึก อย่าฆ่าพวกมันนะ"

ผมถลาเข้าไปดึงแขนของมันอ้อนวอนมันทั้งๆที่มันกำลังขู่ฟ่อๆอยู่ ดูท่ามันจะไม่ได้สนใจผมเลยชักนิดเดียวย่ำเท้าเข้าไปหาสไลม์ที่อยู่ด้านหลังของผม

"ซะ เซริ ช่วยหน่อย ช่วยทีสิ นั่นมันพี่น้องของแกนะ"

ในเมื่อขอจากเดม่อนไม่ได้ผมก็เลยหันไปขอจากเซริที่ยืนมองดูอยู่นิ่งๆ มันเองก็คงต้องการให้สไลม์พวกนี้ตาย... ทำไม ถึงทำเเบบนั้นละ

"เซริ... พา น้ำ...า ออกไป"

ผมโดนผลั่กให้ออกห่างขณะที่ตัวมันกำลังคืบคลานเข้าหาสไลม์พวกนั้น พวกมันร้องกิ๊วๆอย่างน่าสงสารพลางพยายามเข้ามาใกล้ผมทั้งๆที่โดนสัตว์ประหลาดพวกนี้ล้อมรอบอยู่

"อย่า... อย่าทำมัน"

กิ๊วว

เซริพาผมมาอยู่ที่ข้างๆลำธารเล็กๆที่มีเกาะอยู่ใจกลางก่อนที่มันจะกระโดดเข้าไปในวงพร้อมกับตั้งท่าจะจู่โจมสไลม์ตัวอื่นทันที ทำไมมันถึงทำตัวแบบนั้นกัน... นั่นมัน นั่นมันพี่ของแก... นะ

ฉึ่ก!

กิ๊ววว

"ไม่ ไม่!! เดม่อน! อย่าทำนะ!!"

เสียงสวบดังขึ้นสนั่นบาดหูกรงเล็กแหลมคมนั้นกางออกกว้างพร้อมกับฟันลงกับลำตัวของสไลม์ตัวสีทองนั้นอย่างแรงเสียงซู่ซ่าดังขึ้นร่างกายของมันละลายลงไปกับพึ้นทันที

"อย่า... ทำมัน โธ่เว้ย!"

แหมะ

"อะ..."

จู่ๆก่อนที่ผมจะทันได้ข้ามไปอีกฝั่ง น้ำหลายๆหยดเหนียวเหนอะก็หยดลงมาที่แก้มทันที พอผมเงยหน้าขึ้นมองกลับพบกับเสือโคร่งตัวใหญ่สีขาวลายดำเงางอกออกมาจากหน้าผากยาวโค้งตวัดสวยงาม พร้อมกับมันที่แยกเขี้ยวขู่ใส่ผม ปีก... ของมันเหมือนปีกนกอยู่ก็จริงแต่ใหญ่และกำลังจะกระพือลงมาทางนี้ ผมชะงักไปเมื่อในท้องปวดแปร๊บ ขาสั่นระริกทันทีเมื่อน้ำนั่นไหลลงมาอาบต้นขา

"เด... ม่อน"

พรื่บ พรื่บ!

กรรร!

เสียงคำรามของมันดังลั่นถ้ำ ผมมองไม่เห็นอะไรนอกจากพึ้นที่มีหินเล็กๆสะเทือนไปมาลมพัดแรงจนหนาวสั่นมันใช้ขาหน้าของมันตวัดมารั้งเอวผมขึ้นสูงเหนือพึ้น ร่างกายลอยสูงพร้อมกับภาพตรงหน้า พวกสัตว์ประหลาด และ สไลม์ที่หยุดการต่อสู้หันมาทางนี้พอดี

"ชะ ช่วย... ด้วย! ช่วยด้วย...!"

"น้ำ...าา!!"

เสียงสุดท้ายนั้นแผ่วเบาไปตามแรงลมที่สะพัดไปตามปีกที่กระพือ เสือตัวใหญ่สูงเกือบๆสองเมตรนั้นพาผมบินขึ้นสูงจนผมต้องเกาะนิ้วของมันเอาไว้แน่นขนของมันนุ่มแปลกๆถึงแม้มันจะมีกลิ่นฉุนอยู่บ้างก็เถอะ

"อึ่ก... อ๊ะ"

ท้องฟ้ากลางคืนที่มีแสงจากดวงจันทร์นั้นทำเอาผมตะลึงทั้งๆที่ควรจะกลัวแต่กลับเคลิ้มไปกับภาพตรงหน้าทิวทัศน์ก้อนเมฆสีน้ำเงินที่สะท้อนดวงจันทร์นั้นสวยจนผมแทบจะลืมหายใจ ตรงหน้าเป็นเกาะลอยฟ้าที่เคยเห็นอยู่ตอนที่เดินเข้าเกาะนี้ มีถ้ำทางเข้า ต้นไม้ ทุ่งหญ้ากว้าง แม่น้ำใหญ่ที่ไหลลงมาจากเกาะลอยฟ้าตกลงสู่พึ้น

พรื่บ พรื่บ

ตุบ

"อึ๊ก..."

ผมนอนกุมท้องของตัวเองแน่นขดตัวกลมเมื่อมันวางผมลงกับรังของมัน รังที่ทำจากหญ้าเหมือนกับรังนกนั้นกว้างขวางหญ้าไม่ได้ทำให้ระคายเคืองแต่มันกลับนุ่มแปลกๆ ผมหันไปมองหน้ามันหน้าหวาดๆ เสือโคร่งตัวใหญ่ยกเท้าขึ้นมาเลียแผล็บๆเหมือนแมวก็ไม่ปาน เพิ่งเห็นหางของมันที่ยาวเฟื้อยตรงปลายเป็นหางแหลมเหมือนกับใบพัด เท่าที่รู้... เสือก็เหมือนแมว แต่... แต่ผมไม่ยุ่งกับมันดีกว่าไม่รู้ว่าที่มันจับผมมานั้นจับผมมาเป็นอาหารรึอะไรกันแน่ รังก็อยู่ตามผาหินสูงกว่าพึ้นทีราบพวกนั้นไม่มีทางออกไปง่ายๆรองเท้าก็ไม่มีได้เจ็บเท้าก่อนที่จะรอดออกไปได้แน่ๆพอคิดได้แบบนั้นผมก็ถอนหายใจออกมา นั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมมือของรังมันเองก็จ้องมองผมเหมือนกันแต่ทำท่าไม่สนใจขณะที่ในหัวเอาแต่คิดเรื่องสไลม์พวกนั้น... พวกนั้นมัน จะรอดกันมั้ย? หรือว่า ไม่รอดกันเพราะครั้งสุดท้ายที่เห็นก็คือ สไลม์ตัวสีทองถูกฆ่าไปแล้วเหลืออีกสี่ตัวเท่านั้น

ฟู่

เสือโคร่งตัวใหญ่พ่นลมหายใจออกมา กลิ่นคาวเลือดลอยตลบอบอวลไปทั่วจนผมต้องใช้มือปิดจมูกแน่นหางของมันตวัดไปมาก่อนที่จะรวบข้อเท้าผม

"หวา...!"

ร่างกายผมถูกกระชากเข้าไปหามันอย่างแรงร่างกายไถลไปตามหญ้านุ่มๆนั่นก่อนที่ตัวผมจะปะทะเข้ากับหน้าท้องของมันเท้าหน้ากรงเล็บมันวาวสะท้อนแสงยกขึ้นสูงผมหลับตาแน่นคิดว่ามันจะตะปบมาที่หัวของผมแต่ทว่ามันกลับค้วาเอาแผ่นหลังของผมเข้าไปใกล้มัน ตอนนี้ผมมาหยุดอยู่ตรงหน้าของมันความเงียบปกคลุมนอกจากเสียงแซ่กๆจากหางที่ตวัดซ้ายทีขวาที ผมขยับตัวออกห่างจากอุ้งเท้าของมันที่โอบล้อมผมเอาไว้แต่ลิ้นที่ตวัดเลียลงมานั้นกลับโดนจุดสำคัญอย่างหัวนมทำเอาผมสะดุ้ง

แผล็บ แผล็บ

"อ๊ะ อย่า..."

ลิ้นสากๆของมันเลียตั้งแต่ต้นขาจนมาถึงหน้าอกความร้อนจากลิ้นทำเอาผมสั่นเทิ้มใช้มือยกปิดหน้าปิดตาของตัวเอง ต้นขาถูกแยกกว้างอัตโนมัติก่อนที่ลิ้นอวบหนาเปียกซึ้นน้ำลายนั้นจะซุกไซร์ไปตามขอบปากทาง

"อ๊า... อึ๊ก"

ผมรวบกอดเท้าหน้าของมันแน่นทั้งโดยโดนลูบไล้ด้วยลิ้นจนอุ่น แต่ก็ซึ้นจนเกือบจะเปียกเหมือนกันตามร่างกายทุกซอกทุกมุมโดยเลียไปทั่วแทบจะไม่มีตรงไหนที่ไม่เปียกน้ำลายของมันคาวเลือดจนผมแทบจะอ้วกออกมาแต่ผมก็พยายามอดกลั้นเอาไว้ ท่อนกายตั้งซันอย่างไม่อาจห้ามน้ำตรงส่วนลับหายไปหมดแล้วมันเลียซ้ำๆติดๆกันสอดลิ้นที่ห่อเข้ากันเข้าไปได้นิดหน่อย ผมใช้มือปิดปากแน่น อุ้งเท้านิ่มทั้งสองกักแผ่นหลังผมเอาไว้ขณะที่ขาของผมกำลังแยกกว้างให้เสือตัวใหญ่นั้นเลียอย่างเอร็ดอร่อย ร่างกายเขยื้อนไปตามเเรงตวัดลิ้นขึ้นลง จนไม่นานนักเมื่อผมทนไม่ไหว ปลดปล่อยน้ำรักจนสาดกระเซ็นบนหน้าท้องพอมันเห็นแบบนั้นก็รีบกวาดลิ้นต้อนเอาน้ำสีขุ่นเข้าปากทันที ราวกับเสียดายหนักหนา

แผล็บ แผล็บ

"อึ๊ก อ๊า... อา"
 
เมื่อมันหยุดเลียเสร็จ แก้มที่มีหนวดยาวๆนั้นก็ทิ่มลงมาที่แก้ม เสียงครางครือในลำคอนั้นเหมือนแมวไม่มีผิด รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อยเมื่อมันไม่ได้กระหายอยากจะกินผมลงท้องไปแบบนี้ แต่ว่า... แล้ว มันจับผมมาทำไมกันละ?

แต่ถึงให้ถามมันออกไปมันก็คงตอบผมไม่ได้หรอกยังไงซะมันก็เป็นแค่สัตว์ ถึงจะเป็นเสือที่มีปีกก็เถอะนะ... นี่คงจะปกติที่สุดในเกาะแล้วละมั้ง

ตามที่เห็นมา... มีทั้งพวกบนบกเช่น ปลาโลมาที่เหมือนคน พวกที่บุกเรือตอนแรก กับ สัตว์ประหลาดที่ไล่พวกผมตอนขึ้นเกาะครั้งแรก พวกสัตว์ในหุบเหว เช่น สไลม์ และ ตะขาบยักษ์ และ พวกสุดท้ายน่าจะเป็นพวกที่บินได้ สรุปคือ น่าจะมีสี่ประเภทคือ พวกบนบก พวกใต้ดิน พวกในน้ำ และ พวกบนฟ้า แล้ว... ที่สำคัญ คือที่นี่ มันเป็นเกาะอะไรกันแน่ทำไมถึงมีสัตว์ประหลาดเยอะขนาดนี้กัน

แผล็บ

"...อื้อ"

เสือตัวนั้นเลียมาที่แก้มของผมขัดความคิดจนผมต้องหันไปมองมันก้มลงมองผมตาใสก่อนจะเลียผมอีกครั้ง และ อีกครั้ง

"พอที... อ๊ะ เหม็นคาวหมดแล้ว"

ฟู่

มันพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้งก่อนที่จะหาวหวอดใหญ่ จากนั้นมันก็ตวัดเท้าหน้ามันโอบผมเอาไว้ ผมขยับตัวลงนอนพลางมองหน้ามันอย่างกล้าๆกลัวๆ จะไม่... เขมือบกันใช่มั้ย? ไม่สิถ้าจะกินคงกินตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้วคลไม่พามาที่รังของมันหรอกหรืออาจจะเอามาตุนไว้...

พอคิดไปๆมาๆความง่วงงุนก็เริ่มโถมเข้ามาอีกรอบนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่ถูกพามารังของพวกสัตว์ประหลาดแปลกๆไม่ได้อยากจะหลับแต่ว่ากลับสู้ความง่วงไม่ได้ ผมอิงเข้ากับเท้านุ่มๆของมันหางของมันตวัดมาห่มให้เบาๆ ก่อนที่ผมจะหลับตาลงมีแต่ความมืดที่ปกคลุมจากนั้นก็ได้ยินแต่เสียงลมหายใจของเสือโคร่งสีขาวตัวใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้นสติผมก็เลือนลาง แล้วหลับลงไปในที่สุด.





………………………………………………………………………..
มาแล้ววววว ขอโทษที่ไม่ได้ต่อมานานครับ พอดีสัปดาห์ก่อนนั้นไม่ว่าง ขอโทษจริงๆครับ ฮา อ่านในสนุกนะครับ ราตรีสวัสดิ์

ออฟไลน์ shannara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1

ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
เดี๋ยวๆๆๆ จะสั้นเกินไปแล้ววว :sad4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ tear0313

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ตัวที่สามน่าสนใจ ถถถ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
เง้อออออ สงสารสไลม์ อ่าาาา ไม่ให้ตายได้ไหม :hao5:

ออฟไลน์ แม่มดน้อย

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ทำไมเซริถึงฤาพี่น้องตัวเองอ่า?

รอตั้งนานสั้นจุงเบย แต่ก็ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ

รอๆๆๆ :pig4:

ออฟไลน์ lilyne

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
นี่สรุปว่าเธอจะท้องกับทั้งเกาะจริงๆใช่มั้ยน้ำาา -..-

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
สนุกกกกก ตายๆๆๆๆ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะนิยมไรแบบนี้ 555555 คนเขียนเก่งฉิบหายยยยยย

ออฟไลน์ cinpetals

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 477
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ love noon

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 63
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ที่รัก ชอบมาเลยจ้า มีความตื่นเต้น มโนแรงงงงง

ออฟไลน์ Violasheep

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-0

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
10
























      ผมไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจออะไรแบบนี้ การขึ้นเรือเพื่อที่จะท่องเที่ยว ความฝันที่จะได้ใช้ชีวิตแบบสงบสุข แต่ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นว่าโดนหมอกสีดำนั้นกลืนกินจนพังทลายไปหมด ผมยืนอยู่ที่หน้าผาของเกาะที่ลอยอยู่บนฟ้า ข้างๆมีน้ำตกสูงที่กระทบลงกับพึ้นข้างล่าง สายตาของผมมองไปที่ชายหาดสีขาว สัตว์ประหลาดเดินกันขวักไขว่เหมือนกับกำลังเดินเล่น รับลมชมวิว มีแต่ตัวแปลกๆ หมูป่าตัวใหญ่มีปรสิตเกาะที่ตาเหมือนหนอนสีม่วงเลื้อยไปมา คนที่มีขาสี่ขายาวสูงเดินเนิบๆ หัวล้าน ตาลึกโบ๋ เล็บยาว และ กีบเท้าเหมือนแพะ มันเดินช้าจนผมแอบหงุดหงิดทั้งๆที่ก็มีตั้งสี่ขา จะลงก็ลงไม่ได้ ถ้าลงไปได้ตายแน่ๆ เสือโคร่งตัวนั้นตอนนี้ไม่อยู่ มันบินไปไหนก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อเช้าทิ้งผมเอาไว้คนเดียวบนเกาะนี้

ซ่า

ผมหันไปมองเสียงน้ำที่กระเพื่อมขึ้นอย่างตกใจ แต่ก็ไม่มีอะไรในนั้นนอกจากปลาแปลกๆที่แหวกว่ายไปมาตามน้ำ ความรู้สึกแปลกๆ และ ระแวงเริ่มที่จะคุกคามทันทีเมื่อเสียงกุกกักดังขึ้นเบาๆ

ฮว๊ากกก

ร่างกายสั่นเทิ้ม น้ำตาแทบจะไหลออกมาเมื่อเจอกับปลานั้น ปลาโลมาที่เหมือนคน มันยิ้มกว้างแลบลิ้นสีแดงยาวเฟื้อยไปมา ก่อนที่จะกางแขนออกกว้าง ส่วนล่างของมันแข็งขึงน่ากลัวเป็นสีแดงก่ำ พร้อมกับครีบหลังหูกระพือไปมา ผมถอยออกห่าง ปลาโลมาตัวนั้นที่เจอก่อนที่เรือจะล่ม มันกำลังเดินเข้ามาหาผมช้าๆ ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่... มันมาที่นี่ได้ยังไง?

"ยะ อย่าเข้ามา... นะ"

ผมเอ่ยตะกุกตะกักก่อนที่จะก้มลงหยิบหินที่อยู่ใต้เท้ามันเอียงคอมองร้องเสียงต่ำในลำคอก่อนที่จะพุ่งเข้ามาหา

"อั่ก!"

ร่างกายของผมชาเหน็บโดนอ้อมแขนลื่นๆของมันรัดตัวเอาไว้แน่นจนในหัวได้ยินเสียงกระดูกลั่นเอี๊ยด รู้สึกเจ็บที่สะโพกเมื่อมือหนาลื่นๆนั้นบีบจับมา ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบสุดแรง แต่มันกลับกัดลงมาที่ต้นคอของผมจนได้กลิ่นเลือด

"อึ๊ก... ไม่ อย่า "

ฮว๊ากก

ผลั๊วะ!

ผมใช้หินที่กไว้ทุบลงที่หัวของมันอย่างแรงเจ้าปลาครึ่งคนนั้นผงะไปก่อนที่จะแยกเขี้ยวขู่

ตุบ!

"โอ๊ยยย!"

กำปั้นของมันทุบลงมาที่หัวของผมอย่างแรงจนผมมึนไปหมดตัวทั้งตัวทรุดลงกับพึ้นไม่คิดว่ามันจะทำกับผมแบบนี้ ก่อนที่ข้อขาของผมจะถูกลากลงไปในน้ำ

"ไม่... อย่า อึ๊ก หะ หายใจไม่ได้ ในน้ำ ไม่ได้"

ครืดด แกร่ก แกร่ก

ร่างกายที่ขรูดกับพึ้นแสบไปหมด เสียงย่ำเท้าที่เริ่มเข้าใกล้แม่น้ำเรื่อยๆนั้นทำเอาผมแทบอยากจะร้องไห้ ทำไมชีวิตต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ทำไมพวกนั้นถึงต้องตามเอาตัวผมถึงขนาดนี้ ทำไมกัน...

ฮว๊ากก

"ไม่เอา! ปล่อย! ปล่อย!"

ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบเข้าไปที่ขาของมัน สัตว์ประหลาดครึ่งบกครึ่งน้ำตัวนั้นเซไปตามแรงถีบเผลอปล่อยมือผมไป ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นวิ่ง แต่ก็แค่วิ่งได้เพียงไม่กี่ก้าว มือหนาจิกลงมาที่กลุ่มผมของผมทันที

"ฮึก... อย่า ขอร้องละ เจ็บ เจ็บนะ..."

ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้อยากร้องไห้ แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่อ่อนแอไปแล้ว อ้อมแขนแกร่งตวัดโอบเอวผมแน่นก่อนที่จะพาเดินไปกลับไปสู่แม่น้ำอีกครั้งผมทั้งดิ้นทั้งถีบสุดแรง แต่ก็ไม่หลุด ฟันคมกัดลงมาที่หลังคอจนเลือดไหลแหมะ ความเจ็บแสบแล่นผ่านทั่วทั้งร่างกายก่อนที่ร่างกายจะเริ่มเย็นขึ้นทีละเล็กทีละน้อย

ซ่า แปะ แปะ!

ผมฟาดมือลงกับแผ่นน้ำ ร่างกายไม่มีแม้แต่แรงที่จะขัดขืนกลั้นเสียงสะอึ้นที่อยู่ในลำคออย่างสุดความสามารถ ระดับน้ำถึงหน้าอกแล้ว แม่น้ำใสนั้นไหลแรงจนจะพัดพวกเราไปกับน้ำได้

"ช่วย... ฮึก ช่วยด้วย...ย ช่วยที อึก อ๊า!"

ฉึ่ก!

ปลายนิ้วที่ฉุ่มเลือดนั้นลอดผ่านหน้าท้องของผม กลิ่นคาวสนิมปนกับน้ำจนแดงฉาน ก่อนที่เลือดจะทะลักออกมา เนื้อหนังติดกับร่างกายไหลออกไปเป็นชิ้นๆ ก่อนที่ลำไส้ของผมจะโผล่ออกมา ผมรีบใช้มือปิดเอาไว้ ความรู้สึกซึ้นแฉะ และ เจ็บปวดแล่นผ่าน ตาพร่ามัวมองไม่เป็นอะไรเลยนอกจากเลือดสีแดงที่ไหลปนกับน้ำ จะตาย จริงๆแล้ว จะตายแล้ว

"แค่ก แค่ก อึก..."

บุ๋ง...

สมองปวดไปหมด ภาพเลือนลางที่เห็นอยู่ไม่ไกลคือมือของตัวเองที่ค่อยลอยห่างออกไปพร้อมกับลำไส้สีสดที่ไหลไปตามน้ำ ทั้งหูที่อื้อ และ จมูกที่แสบนั้นทำให้ทรมานกว่าครั้งไหนๆ

ช่วยด้วย... ช่วยที



บุ๋ง บุ๋ง...

ปลาครึ่งคนตัวนั้นอุ้มร่างที่ไร้สติลอยไปตามแม่น้ำกัดลงที่ลำคอซ้ำๆจนเกิดรอยเหวะหวะพร้อมกับมองปากแผลที่เริ่มสมานกันอีกครั้งลำไส้ถูกมือหนาจับยัดเข้าไป ภายในท้องลูกตัวอ่อนของสัตว์ประหลาดสี่แขนนั้นหลุดออกมาแล้วลอยห่างออกไปช้าๆ มันมองอย่างพอใจ ก่อนที่จะลอยลงสู่น้ำตกที่สูงซัน















"อึก... อื้อ"

สวบ สวบ ซ่า

ร่างกายบางเขยื้อนไปตามแรงกระแทกจากทางด้านหลัง คลื่นน้ำสาดกระเซ็นไปมา หน้าท้องของอีกฝ่ายถูกรองไว้ด้วยสาหร่ายสีเขียวนุ่มท่อนบนนั้นเกยตื้นเข้ากับพึ้นหินในถ้ำ ส่วนท่อนล่างนั้นโดนจับแหวกขาออกกว้างเผยให้เห็นช่องทางลับสีแดงสดที่มีน้ำสีขุ่นทะลักออกมา ไหลปนกับน้ำที่มีกลิ่นอายของเกลือ ปลาโลมาครึ่งคนนั้นตั้งหน้าตั้งตากระแทกกระทั้นแก่นกายรูปร่างประหลาดอัดเข้าไปในโพรงลึกของสะโพกกลมอวัยวะเพศเรียวแหลมส่วนปลายนั้นแดงสดราวกับถูกไฟเผาไหม้เหล็กก็ไม่ปาน มันกัดลงที่ต้นคอขาวเป็นรอยซ้ำ รอยเหวอะหวะของเนื้อที่หลุดออกมาจากต้นคอ กัดกินชิ้นเนื้อเล็กๆ และ ดูดเลือดสีสดกลืนลงคอ

"อ๊ะ... อ๊า แฮ่ก แฮ่ก"

พร่วด

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงน้ำที่ไหลเข้ามาภายในท้องของตัวเอง เหมือนกับท้องมันว่างเปล่า แล้วโดนเติมเต็มด้วยอาหารก็ไม่ปาน ความรู้สึกเย็นเฉียบค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะรู้ตัวร่างกายของผมก็ถูกลากขึ้นมาที่ฝั่งแล้ว

"อ๊ะ... อา"

ตามขาของผมซาจนขยับแทบจะไม่ได้ ปลาโลมา... ผมมองเท้าเปลือยสีเนื้อเหมือนปลานั้นเดินเข้าไปภายในถ้ำด้วยตาที่ยังไม่เปิดกว้างดีนัก ต้องหนี... จริงสิ โดนมันพามาที่ไหนก็ไม่รู้ พอก้มตัวลงไปมองตรงหน้าท้องตรงที่ถูกแทงจนทะลุมาที่ด้านหน้า ปรากฏว่าแผลที่หน้าท้องมันหายดีแล้ว เขาเองก็กำลังจะกลายเป็นตัวประหลาด... ขนาดโดนแทงจนเลือดไหลออกไปเป็นแก้วๆยังไม่ตาย

"ฮะฮะ..."

ผมแค่นหัวเราะออกมา พลางน้ำตาก็ไหลอาบแก้มนอนคดตัวอยู่ที่พึ้นเย็นๆอย่างกับหมดอาลัยตายอยาก โดนปล่อยไข่ทิ้งไว้ แล้ว... ก็หายไปรึไง ผมถอดถอนลมหายใจออกมารู้สึกว่าตัวเองจะด้านชาขึ้นมาก็ตอนนี้ ร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด
ผมคลานลงไปภายในน้ำพยายามที่จะหาทางหนี น้ำที่สะท้อนบนเพดานถ้ำส่องแสงเป็นสีสวย แต่ตอนนี้แทบจะไม่มีอารมณ์จะดูเลยด้วยซ้ำ มองไปทางไหนก็เห็นแต่กำแพงถ้ำ มีแต่บ่อน้ำนี้เท่านั้นที่ดูเหมือนจะเป็นทางออกทางเข้าทางเดียว

แปะ

หมับ

แต่ก่อนที่ผมจะได้ลงไปมือลื่นๆที่คุ้นเคยนั้นก็จับหมับมาที่ข้อเท้าของผมก่อนที่จะถูกลากกลับขึ้นบกอีกครั้ง น้ำตาผมปริ่มจะไหลออกมาอีกรอบจากนั้นร่างกายเปลือยของผมก็ขรูดเข้ากับพึ้นหินที่ขลุกขลักจนชา

พรื่บ

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองสิ่งที่อยู่เหนือหัว ไอ้ปลาครึ่งคนตัวนั้นมันกลับมาพร้อมกับผ้าสีขาวผืนใหญ่ผืนหนึ่งคลุมมาที่ตัวของผมก่อนที่มันจะดึงผมขึ้นอุ้มขนาบข้างเอวของมัน ร่างกายห้อยโตงเตงเหมือนกับสิ่งของก็ไม่ปาน ความอบอุ่นจากผ้าปูขาวที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีซีดนั้นทำเอาผมสะอึ้นไห้แม้จะมีกลิ่นคาวของเนื้อปลาก็ตามที คิดถึงบ้าน... คิดถึงชีวิตแบบนั้น จะไม่บ่นอีกแล้วต่อให้ยากแค่ไหนต่อให้การดำรงชีวิตในสังคมในป่าคอนกรีดแบบนั้นมันยากเย็นแค่ไหนก็จะไม่บ่นอีกแล้ว
 ตามทางที่ถูกพามามีแต่ของใช้ในชีวิตประจำวันที่หาได้ตามห้างชื่อดังในเมืองไทย ปากกาเก่าๆที่มีราขึ้น นาฬิกาตาย จานที่แตกไปครึ่งซีกของใช้ที่คุ้นตาตอนนี้มีค่ามากกว่าอะไรเสียอีกต้องมาอาศัยในป่าที่มีแต่ตัวประหลาดโดนยื้อแย่งเหมือนกับก้อนเชือกที่ถูกชักคะเย่อไปมาแค่คิดก็ปวดใจจะตายอยู่แล้ว

ตุบ

เตียงหลังใหญ่ที่อยู่มุมถ้ำเนื้อผ้าที่ไม่ได้สัมผัสมานานทำเอาผมอยากจะหลับลงที่ตรงนี้แล้วตื่นขึ้นมาอีกทีที่ห้องนอนในบ้าน แต่ มันก็แค่นั้นแหละ สิ่งที่คิดเมื่อกี้มันเป็นความฝันต่างหาก

ผมถอนหายใจ อ่อนแรงกับสิ่งที่เจอก่อนที่ปลาตัวนั้นมันจะขยับเข้ามาใกล้ใช้มือของตัวเองที่เป็นกรงเล็บขรูดเอาชิ้นเนื้อที่แขนของตัวเองออกก่อนที่เลือดสีเข้มจะทะลักออกมาผมเบ้หน้าหันหนี ก่อนที่มือหนาจะจับลงมาที่แก้มของผม

"อึก... อื้ออ อื้อ!"

แหมะ แหมะ

เลือดหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบมาที่แก้มอีกฝ่ายแยกเขี้ยวคมขู่ฟ่อๆเมื่อผมสะบัดหน้าหนีกลิ่นคาวเลือดของปลาลอยคุ้งภายในปากจนแทบจะอ้วกออกมาแต่มือหนาที่มีผังผืดนั้นก็ปิดเอาไว้แน่นพลางใช้ร่างกายทับลงมา

"อึก... อ๊ะ ไม่ ไม่..."

ฮว๊าก ฮว๊าก

เสียงคำรามภายในลำคอของมันดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับสติของผมที่เริ่มเลือนลางอีกครั้ง ร่างกายร้อนขึ้นเรื่อย ๆจนหายใจไม่สะดวก ช่วยที... เดม่อน ช่วยผมที

"นะ หนาว... ฮึก หนาว...ว"




…………………………………………………………………….
สวัสดีปีใหมมมมมมมมม่ มีสุขๆทุกท่าน ไม่ได้มาต่อนาน อย่าเพิ่งทำอะไรผมนะ ฮ่าๆๆ ช่วงนี้ป่วยบ่อย จะว่าป่วยก็ไม่ถูก คือมัน ปวดหัว ปวดดดดดดทั้งวันเลย คิดอะไรก็ไม่ออก เฮ้อ เหนื่อยใจแทนอะ เอาละ มาต่อที่สามีคนต่อไปของนุ้งน้ำกันนะ ไปละ ฝันดีราตรสวัสดิ์

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
อ๊ากกกกกกกกก   :hao7: :hao7: :hao7:
อยากอ่านอีก
สนุกมากกกกกกกกกกก
 :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1

ออฟไลน์ แม่มดน้อย

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ชอบเรื่องนี้ได้อารมณ์หื่นๆ  แต่ตอนนี้ก็ชักน่าสงสารแล้วแฮะ

รอตอนไป  สวัสดีปีใหม่ไรเตอร์นะคะ  ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะ

ถ้าปวดหัวบ่อยๆไปหาหมอดีกว่านะ
 :pig4:

ออฟไลน์ angel_Z4

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 808
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
สงสารนำ...สรุปคือหนูจะมีสามีหลาย(ตัว)คนใช่ไหม  โอ้ยลูกแม่ โดนเเย่งตัวแต่ละทีนี้ต้องมีเสียเลือดตล๊อด :ling2:

ออฟไลน์ ARUTHA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โดนดึงไส้..... อื้อหือ เดม่อนมาช่วยด่วน

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ mimasopu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
เดม่อนจะมาตามไหมมมม

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
เดม่อนน่ะ ดีที่สุดแล้ว

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด