เปิดPRE ORDER [Alien] เกาะตุ๊กตา :: ตอนที่ 27 :: มาแถมให้หายคิดถึง [07/07/2560]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เปิดPRE ORDER [Alien] เกาะตุ๊กตา :: ตอนที่ 27 :: มาแถมให้หายคิดถึง [07/07/2560]  (อ่าน 78212 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com
.......................................                                                           
วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม





...........................................





สวัสดีครับ ฮะฮะ เมื่อกี้ตอนเข้ามาดู ตกใจมากนิยายหายไป ไม่รู้ทำไม หรือผมทำอะไรผิดพลาดไปรึเปล่า นิยายจู่ๆก็โดนลบไปทั้งแบบนั้น ยังงงๆอยู่เลย  o22 เพราะงั้นก็เลยจะรีอัพใหม่อีกรอบ ขอความกรุณาด้วยครับผม ถ้าทำอะไรไม่ถูกก็แนะนำได้ครับ


โลกของคนโรคจิต

Univers PsyChoSis

มีเรื่องดังนี้ :

[Alien] เกาะตุ๊กตา

:: กรง :: (แนว Psychosis)

[YAOI] คุณแมลงสาบที่รัก CockRoaches Love     (ยังไม่เริ่มเขียน)


................................................
















บทนำ






   คุณเคยรู้สึกเจ็บปวดมั้ย? เวลาที่เจ็บปวด คุณมีสีหน้ายังไง?
แล้วคุณเคยเจ็บปวดมากที่สุดตอนไหน… อกหัก งั้นหรือ?
หรือว่า ตกงาน? บ้านถูกยึด พ่อแม่ตายจากไป… แต่ผมคิดว่า ความเจ็บปวดพวกนั้น มันไม่เท่ากับตอนที่ผมกำลังถูกข่มขืนด้วยเจ้าตัวประหลาดที่คล้ายสัตว์ประหลาดที่หลุดโผออกมาจากหนังสยองขัวญนี่หรอก และ ตอนนี้ ผมก็กำลังท้องป่องใกล้จะคลอดลูกของมันออกมา

สิ่งที่กำลังอยู่ในท้องคือ ลูกของผม และ ไอ้ตัวที่หน้าตาน่าเกลียดตัวนั้น

“อ๊า…!! อ๊ากก เจ็บ มันเจ็บ!!”

กรรร…. กึกๆๆๆๆ

เสียงคำรามของมันดังขึ้นเหนือหัว เขี้ยวขาวช้อนกันเป็นระบบกระทบกันกึกกักพร้อมกับน้ำลายเหนียวหนืดที่ไหลเยิ้มออกมาจากปาก มันไม่มีตา สีของร่างกายเป็นสีเทาเข้ม ส่วนหัวคล้ายอวัยวะเพศชายที่หุ้มเกราะแข็งแต่ส่วนหลังกลับแหลมคม ถัดลงมาคือแผงคอที่บานเหมือนเห็ด  ฟันไม่เข้า หางแหลมยาวเป็นใบเลื่อยเหมือนปลายปากของปลาฉนากแต่กลับเป็นกระดูกที่โผล่ออกมาจากก้นที่เหมือนก้นของตั๊กแตน มีแขนสี่แขนที่งอกออกมากลางอก และ บั้นเอวของมัน ขาก็เหมือนตั๊กแตนไม่มีผิด มันกำลังคำรามอย่างดีใจ ที่ผมรู้ก็เพราะผมอยู่กับมันมานานพอสมควร ลิ้นสีดำสองแฉกนั้นเลื้อยออกมาจากปากกว้างของมันตวัดเลียข้างแก้มผม

 ผมหลับหูหลับตาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ท้องที่กำลังมีสิ่งแปลกปลอมเคลื่อนไหวอยู่ข้างในกำลังประท้วงอยากจะออกมาดูโลกภายนอก ท้องที่ป่องนูนเหมือนกับหญิงท้องแก่ๆนั้นเจ็บปวด เจ็บไปถึงกระดูกสันหลังที่เมื่อกี้ส่งเสียงกึกกักจนน่ากลัว ผมถูกยึดไว้โดยเทนทาเคิลมหึมาสีเนื้อสดที่กำลังดูดกลืนร่างกายผมอยู่ เคยเห็นแต่ในโดจินโป๊ที่เคยแอบอ่านสมัยเรียน ไม่เคยคิดว่ามันจะมีจริงๆเสียด้วยซ้ำ พวกมันกำลังนวดเฟ้นร่างกายของผมให้ผ่อนคลาย เมือกใสเหนอะหนะส่งเสียงจับๆดังก้องภายในหู ผมร้องลั่นอย่างเจ็บปวด ร้องโหยหวนเยี่ยงสัตว์ที่กำลังจะตาย น้ำตา และ น้ำลายไหลทะลักออกมาจนเปื้อนไปหมด ร่างกายเปลือยเปล่ากำลังถูกกลืนกิน ผมอาจจะตายก็ได้ อาจจะตายตอนนี้ ตายเหมือนเพื่อนๆของผม

“ไม่เอา… อ๊า! อย่าเกิดออกมานะ อย่าออกมา… ฮึก อ๊ะ…!”

กรอด

เสียงกัดฟันดังขึ้น อยากจะตายเสียเดี๋ยวนี้ ช่องทางกำลังขยายใหญ่ ขาถูกยกตั้งชันต่อหน้าสัตว์ประหลาดที่กำลังแยกเขี้ยวแหลมคมอยู่ตรงหน้า ผมหันหน้าหนีไม่อยากเห็นมัน ทำไมผมต้องมาถูกมันข่มขืนด้วย!? สิ่งมีชีวิตที่แตกต่างทางพันธุกรรมกลับสามารถผสมกันแล้วมีลูกได้! เกาะนี้มันวิปริต มันวิปริตตั้งแต่ที่เห็นปลาอยู่ในน้ำนั้นแล้ว ทั้งสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนเกาะนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นสัตว์ประหลาดด้วยกันทั้งสิ้น มนุษย์ที่เหลือรอดมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นหลังจากที่เรือล่มแล้วเดินเท้าเข้ามาในป่า เพราะหมอกนั่น หมอกสีดำที่ทำให้พวกผมหลงทาง ทั้งๆที่แค่อยากจะพักร้อนที่เกาะทะเลใต้เช่นคนอื่น แต่กลับมาติดแหง็กอยู่กับเกาะที่พิสดารราวกับว่าหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง

“อั่ก…!?”

ช่องทางขยายเต็มที่รู้สึกถึงน้ำเหนียวๆไหลทะลักออกมาจากปากทางที่อ้ากว้างจนน่ากลัว ผมมองไม่เห็นมันหรอกเพราะท้องกำลังบดบังข้างหน้าอยู่ แขนที่ถูกดูดกลืนเข้าไปในเนื้อนุ่มนั้นเคลื่อนไหวเบาๆ ช้าๆ แต่หนักแน่น

“อื่ก… ฮื้ออ มะ ไม่นะ จะออกมาแล้วเหรอ? ไม่เอานะ ไม่อยากคลอดตัวประหลาด…ออกมา ฮึก”

ร้องไห้คร่ำครวญจนไม่เหลือเค้าโครงของคนที่มีสติ ลมหายใจหอบหนัก สิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในนั้นเต้นเร่าทั้งดิ้น และ ถีบผนังท้องอย่างรุนแรง น่าแปลกที่พวกมันไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บ และ มีเลือดออก เพราะว่า ผมถูกจับตัวแซ่ไว้ในเลือดของไก่ยักษ์ที่มีหาง และ เขาตัวหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ คิดว่าเลือดของมันคงทำให้ผมไม่สามารถมีบาดแผล หรือต่อให้มี ก็สามารถหายได้ในชั่วพริบตาเพราะถูกข่มขืนจาก ‘มัน’ มานับครั้งไม่ได้ อวัยวะเพศที่ใหญ่เท่ากับถังดับเพลิงขนาด10ปอนด์ ทำให้ช่องทางฉีกขาด แต่ก็กลับมาหายดีภายในไม่กี่วินาที เป็นเพราะเลือดของไก่สัตว์ประหลาดนั่นเองที่ทำให้เขากลายเป็นอมตะ

พรวดด

“อ๊ากก! …..อ๊า อ๊า! ไม่ ม่ายย!”

สิ่งที่ทะลักออกมาคือถุงน้ำคร่ำที่ยังไม่แตก ผมเห็นเจ้าตัวน้อยสีเนื้อกำลังแหวกว่ายไปตามถุงน้ำหน้าตาเหมือนพ่อมันไม่มีผิดลำตัวยาวได้ชักยี่สิบเซนได้เหมือนงูแต่กลับมีแต่หนังหุ้มกระดูก อ้าปากกว้างแล้วกรีดร้องออกมาชักพักก่อนจะนิ่งไปเหมือนหลับ ก่อนที่จะ

โพละ!

ฟ่ออออ

เสียงแตกของถุงน้ำคร่ำดังขึ้นเจ้าตัวประหลาดตัวเท่าข้อมือนั้นกระเสือกกระสนเลื้อยเข้ามาหาผม แยกเขี้ยวเรียงกันเป็นชั้นที่คมกริบต่อหน้าก่อนจะคดตัวนิ่งอยู่ข้างตัวของผม หลับไปแน่ๆ ผมรับรู้ได้

“ฮึ่ก ฮืออ… ทำไม ทำไมไม่กินกูเลยล่ะ!? กินกูเลยสิ เหมือนที่กินเพื่อนของกูน่ะ!!”

เสียงกรีดร้องดังลั่นร่างกายกลับมาหายดีแล้ว เจ้าตัวใหญ่สามเมตรเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แยกเขี้ยวขู่ก่อนจะตวัดเลียช่องทางของผม สอดลึกเข้าไปในช่องทางที่หุบสนิทเหมือนครั้งแรกที่ถูกมันข่มขืน ชิ้นเนื้อนั้นเริ่มตอบสนองเต้นตุบๆ

“ไม่ อย่า… ไม่เอาแล้ว พอแล้ว ไม่อยากท้องอีกแล้ว อ๊า!!”

กรรรร…

อวัยวะเพศชายดำคล้ำรูปร่างเหมือนหนอนยักษ์ที่เคยเจอ พ่นอสุจิสีขาวขุ่นออกมา แยกเกราะที่หุ้มแก่นกายออกเหมือนดอกไม้ต่อมสีแดงเหมือนกับหนวดหมึกนั้นทำหน้าที่ยึดสะโพกของเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้หลุดตอนที่สอดใส่ แผ่ขยายเป็นแม่เบี้ยที่กำลังขู่พ่นพิษร้ายใส่
ผมจ้องมองอย่างหวาดผวา แม้จะถูกทำชักกี่ครั้ง ก็ยังเจ็บปวด แทบจะสติแตกตายไปทุกครั้ง

ซึบ สวบบ

“อ๊ากก…!!”

ใครบอกกัน… ว่าการอกหักนั้นเจ็บปวดที่สุด
ใครเป็นคนบอกกันว่าชีวิตนี้มันจบสิ้นเมื่อสูญเสียทุกอย่างไป
ของพันธ์นั้น ยังไม่สามารถเทียบเท่ากับความเจ็บปวดที่ผมต้องถูกขังเอาไว้ให้เป็นแม่พันธ์ของ เอเลี่ยน ตัวนี้หรอก
ถ้าหากว่า… ไม่ขึ้นเรือลำนั้นมา ก็คงจะดี




…………………………………………………………………………………..



จะค่อยๆอัพไปทีละตอนนะครับ  :hao5:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-07-2017 10:11:46 โดย Yuki Nijiiro »

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
คือลงให้เทียบเท่าตอนล่าสุดไม่ได้เหรอคะ
เพราะตอนพวกนี้ก็อ่านหมดแล้ว รอตอนใหม่ทุกวัน - -

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
01
















ซ่า

เสียงน้ำทะเลกระทบเรือท่องเที่ยวสีขาวที่ลอยลำอยู่บนน่านน้ำของประเทศใดประเทศหนึ่ง ผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองไปยังน้ำเค็มมันส่งเสียงครวญครางราวกับว่ากำลังดีใจก็ไม่ปาน ในมือถือน้ำเปล่า ยกขึ้นกินระหว่างที่จ้องทะเลลึกมองไม่เห็นพึ้นเพราะมันลึกเกินไป วันนี้เป็นวันที่เขาขึ้นเรือโลดเเล่นไปตามทะเลที่กว้างใหญ่ จุดหมายปลายทางคือ เกาะสวรรค์ ในแดนใต้ ล่องไปตามลุ่มน้ำทางไปสิงคโปร์ ก็ไม่แน่ใจนักว่ามันมีชื่อว่าเกาะอะไร... แต่ ทริปนี้ผมก็แค่มาเที่ยว การทำงานหนักในรอบหลายปี ก็ย่อมมีรางวัลเป็นผลตอบแทน กระเป๋าเป้ใบเดียวใบใหญ่ ของใช้จำเป็น เงิน และ พาสปอร์ต แค่นี้ก็ทำให้คนเราสามารถไปไหนต่อไหนได้ อ้อ... อย่าลืมที่จะมีวิชาป้องกันตัวด้วย ผมเรียนคาราเต้ชึ่งก็พึ่งจะได้สายน้ำตาล แต่ก็พอสามารถป้องกันชีวิตในบางครั้งได้นะแหละ แต่การมาเที่ยวทริปนี้ น่าจะพาแฟนหรือครอบครัวมาด้วยเหมือนคนอื่นๆ แต่ผมชอบโสด อยากจะขึ้นคาน หาตังค์เที่ยว ใช้ชีวิตเป็นเข็มนาฬิกาทวนไปแบบวันต่อวัน แค่นั้นก็พอใจแล้ว

"Hi~ You alone, right? I sat with a friend who has it?"

เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัว ผมหันไปมองอย่างงๆเมื่อเขาเดินเข้ามาทัก ชายหนุ่มท่าทางมีเสน่ห์ตามแบบฉบับของคนต่างชาติ ใบหน้าเรียวคม ดั้งโด่ง ตาสีน้ำทะเล และ รอยยิ้มที่น่ารัก ทำเอาผมนิ่งค้าง ความสูงของเขาอยู่ประมานเมตรเก้าสิบ อยู่ในชุดลำลองกางเกงขาสั้น และ เสื้อท่องเที่ยวที่ไกด์มอบให้ก่อนจะขึ้นเรือ ผมหันกลับมามองหนังสือภาษาอังกฤษ-ไทย ที่อยู่บนโต๊ะ อะไร... เฟนๆนะ?

"นายเป็นคนไทยเหรอ?"

น้ำเสียงแปร่งๆดังขึ้นอีกรอบ เขายกยิ้มขนาดผมเป็นผู้ชายยังรู้สึกใจเต้นเลย โอ๊ย... หล่ออะไรปานนั้นพ่อคุณ

"ครับ"

"ผมเคยไปอยู่ประเทศไทยสองสามปี มันสุดยอดมาก!"

พูดไปพลางถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามกับผมชายหนุ่มต่างชาติที่พูดภาษาไทยได้คล่องแคล่วจนน่ายกย่อง แต่กับผม... ที่มาต่างประเทศแต่พองูๆปลาๆได้ น่าขายหน้าจริงๆ ท่าทางโอเวอร์ตอนพูดทำให้ผมยิ้ม คนต่างชาติก็เป็นแบบนี้ ยกไม้ยกมือทำท่าประกอบไปด้วยท่าทางมั่นใจ ชึ่งต่างจากผมที่เอาแต่เงียบตั้งแต่ขึ้นเรือมา

"ผมชื่อ เอ็ด... เอ็ดเวิร์ด โจเช"

"ผมชื่อ น้ำ ครับ"

มือใหญ่หยาบกร้านนั้นยื่นออกมาผมยื่นไปจับตามมารยาท เจ้าตัวยกยิ้มดึงมือผมไปจูบที่หลังมือทำเอาผมสะดุ้งดึงกลับแทบไม่ทัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนจ้องหน้าอีกฝ่าย

"ฮ่าๆ อย่าตกใจสิ ผมแค่ทำตามวัฒนธรรมของพวกผม"

เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างให้ผมมองแบบฉุนๆแต่ก็ยอมนั่งลงตามเดิม เรือสำราญที่ค่อนข้างใหญ่ มีแค่ตรงนี้ที่ผมชอบนั่ง และ ไม่ค่อยมีคนมาเสียเท่าไหร่มันเลยสงบทำให้ผมได้คิดอะไรมากมาย แต่ตอนนี้... ดูเหมือนจะไม่ใช่

"ผมไม่ชอบให้ใครมาถูกตัว"

"อ่า ขอโทษทีละกัน"

เอ็ดยกมือขอโทษขอโพยหน้าตาเลิ่กลั่ก ผมมองเขาชักพักก่อนจะหลุดยิ้มออกมา เขาทำตัวน่ารักจนผมอดใจไม่ได้เลย ความจริงแล้ว... ผมชอบผู้ชาย ไม่ใช่ผู้ชายแบบอยากได้เป็นแฟนเหมือนเกย์ แต่แค่ชอบที่พวกเขาน่ารัก เหมือนกับผู้หญิงที่ชอบผู้ชายหล่อๆแล้วบอกว่าคนนี้คือ ผัว
แบบนั้นแหละ ไม่ได้ต่างกัน แต่ก็คงจะต่างอยู่ตรงที่ผมเป็นผู้ชายนั่นแหละ

"รู้มั๊ยว่าเกาะที่เราจะไปมันสุดยอดมาก มีปลาสวยๆเยอะแยะ หมู่บ้านชนเผ่าแปลกๆ"

หือ?

ผมเอียงคอมอง ก็รู้ว่าที่ๆจะไปคือหมู่บ้านของชนเผ่าหนึ่ง เคยเห็นออกในรายการทีวีที่เคยดูนานมาแล้ว เป็นหมู่บ้านที่ไม่มีอุปกรณ์สื่อสารที่จำเป็นต้องใช้ในโลกปัจจุบันแต่ใช้ชีวิตแบบหาเช้ากินเช้า หาค่ำกินค่ำ อยากจะลองมาชัดครั้ง ผมคิดว่ามันเป็นการเปิดโลกใหม่

"เคยไปเหรอครับ?"

"ไปอยู่สองสามเดือน เมื่อหลายปีก่อนเป็นทหารหนีทัพ"

ผมอ้าปากเหวอกับท่าทางสบายๆของเขาที่พูดคำนั้นออกมา

"เดี๋ยวนี้ไม่มีสงคราม..."

"มี... มีสิต้องเฝ้าชายเเดนน่านน้ำ"

ผมร้องอ้อออกมา แต่การเฝ้าชายเเดนนี่ ถ้าไม่อยากเฝ้าจะหนีมันยังไง? ในเมื่อลอยลำอยู่กลางทะเลแบบนั้น พอคิดๆไป เขาอาจจะมีวิธีของเขาก็ได้

"แล้วตอนนี้ละครับ?"

"อ้อ ทำงานรับจ้างทั่วไป"

"งั้นเหรอครับ"

ผมตอบกลับเบาๆ เมื่อไม่รู้ว่ามีอะไรที่จะต้องถามผมจึงเบือนหน้าหนีแล้วมองลงไปตามน่านน้ำอีกครั้ง เมื่อไหร่จะเดินหนีไปซะที... ไปซะสิ ผมสั่นขากึกๆแม้ใบหน้าจะพยายามปรับให้ดูนิ่งแต่ภายในใจผมกลับอยากจะให้เขาไป ไม่อยากมีเพื่อนร่วมทางเสียเท่าไหร่

"น้ำเนี่ย สวยดีนะ"

เอ็ดพูดขึ้นเมื่อผ่านไปไม่กี่นาที ผมพยักหน้า รอยยิ้มของเขามองมาที่ผมดวงตาสุกใสจ้องมาทำเอาผมทำตัวไม่ถูก

"ฉันว่าจะไปหาอะไรกินหน่อย... ไปด้วยกันมั๊ย?"

ผมก้มมองนาฬิกาบนหน้าจอมือถือก่อนส่ายหน้าเบาๆ เลยเที่ยงแล้วแต่ยังไม่หิวขอนั่งอยู่ที่นี่ชักพักแล้วจะเข้าไปนอนที่ห้อง

"ตามใจนะ"

ไม่ได้ตอบกลับ เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน พรูลมหายใจออกมาเบาๆโล่งอกเมื่อไม่มีใครมารบกวน

กึง!

"เหวอ!"

หน้าแทบจะขมำลงกับพึ้นเมื่อจู่เรือกับเอียงไปมาเหมือนมีอะไรชักอย่างมาชนเข้าที่ท้องเรือ จากตรงนี้มองเห็นห้องกัปตันชายสูงอายุท่าทางใจดีคนนั้นตะโกนโหวกเหวกเป็นภาษาบ้านของตัวเองด้วยท่าทีสุขุมไม่เหมือนคนที่อยู่ในห้อง กลางทะเลแบบนี้อาจจะมีปลาฉลาม ไม่ก็ปลาวาฬมาชนเอาก็ได้ แต่ถึงกับทำให้เรือเอียงไปมาแบบนี้ทำเอาผวาอยู่นิดหน่อย
ผมเกาะราวข้างตัวแน่นลอบมองไปที่แผ่นผิวน้ำที่กระเพื่อมตามแรงขับเคลื่อนของเรือ มองอยู่ชักพักก่อนจะเห็นตัวอะไรแปลกๆที่ว่ายไปมาในนั้น ลมหายใจสะดุด

ซ่า

มันโผล่หัวออกมาจากใต้น้ำสีน้ำเงินนั่น คน... ไม่ใช่ นั่นไมาใช่คน! หน้าตาเป็นผู้ชายแต่ผิวร่างกายกับเรียบรื่นเหมือนผิวเนื้อของปลาโลมา ดวงตากลมดำมีรอยนูนตามแนวสันตั้งแต่ตามาถึงจมูก แต่ไม่มีจมูก ปากยื่นเล็กๆ หลังหัวเป็นเนื้อยาวลงไปปลายแหลมมีคลีบปลากระพืออยู่น้อยๆ มีหางเป็นโลมา ร่างกายเป็นท่อนกล่ามเนื้อจ้องมองผมอยู่ขณะที่ว่ายตามเรือ

"น้ำ!"

"เอ๊ะ อ๊ะ...ครับ?"

มือใหญ่จับลงมาที่ต้นแขน เอ็ดเวิร์ดนั่นเองที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหาผมหน้าตาตื่นๆ

"เป็นอะไรจู่ๆก็จะกระโดดลงไป"

"อ่า... ผมเหรอ?"

อีกฝ่ายขมวดคิ้วแน่นมองผมแปลกๆ ผมเนี่ยนะจะโดดลงไป? ไม่ได้บ้าถึงขั้นนั้น ไม่มีเหตุผลซะหน่อย

"จ้อง... อะไรอยู่?"

"เปล่า... เปล่าครับ แค่ปลา... ปลาโลมา"

ผมตอบกลับเบาๆ ขนลุกไปทั่วทั้งร่างกายทั้งๆที่ร้อนขนาดนี้ เมื่อกี้... มันตัวอะไรนะ?

"อยู่ห้องเบอร์ไหน?"

"เอ๊ะ? ห้อง307 ครับ"

ร่างกายถูกพยุงเข้าไปข้างใน ที่ค่อนข้างเย็นข้าวของตกเกลื่อนเพราะแรงสะเทือนเมื่อกี้ทุกคนต่างพากันช่วยกันเก็บของให้อยู่กับที่

"เมื่อกี้ชนกับอะไรเข้าก็ไม่รู้ ได้ยินกัปตันประกาศว่าชนเข้ากับปลาวาฬ แต่ไม่เห็นตัวมันมีแต่รอยเลือดนิดหน่อย"

เอ็ดพูดขณะที่พาผมขึ้นบันไดมาที่ชั้นสาม ห้องโถงข้างใต้บันไดระเนระนาดไม่ต่างกันเลย ผมน่าจะตกใจมากก่วานี้... แต่ ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้วละ










"นายป่วยรึเปล่า? หน้าตาซีดๆ"

พอมาถึงในห้องเขาก็จับผมนอนลงทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นอะไร ผมมองเขาเงียบๆ

"ผมคงเมาแดด"

เพราะแดดข้างนอกมันร้อนเกินไปทำให้เวียนหัว และ อาจจะทำให้ความดันกำเริบก็ได้

"นายพักกับใครเหรอ?"

เอ็ดมองไปรอบๆห้อง คงจะเห็นเสื้อผ้าเกลื่อนอยู่อีกเตียงหนึงตรงข้ามนั่นละมั้ง

"เด็กวัยรุ่นครึ่งไทยญี่ปุ่นแอบพ่อแม่มาเที่ยว ป่านนี้คงจะไปเหล่สาวๆที่ไหนชักแห่งบนเรือ"

เด็กคนนั้นเองก็น่ารัก ร่าเริงแถมยังห้าวสุดๆเมื่อคืนยังชวนเขาช่วยตัวเองด้วยเลยทำเอาแทบลมจับ แต่ก็เป็นคนนิสัยดีพอสมควร

"เด็กสมัยนี้ก็แบบนี้แหละ"

"ครับ แล้วคุณละ ไม่ไปหาอะไรกินเหรอครับ?"

เจ้าตัวยิ้มให้ผมเหมือนพึ่งจะนึกออก

"กินเสร็จแล้ว"

ทั้งๆที่... เพิ่งจะเข้ามาได้ไม่นานเนี่ยนะ?

แกร่ก

"มิสุจางงงงง อ๊ะ? มีแขกเหรอ?"

พอพูดถึงเด็กหนุ่มร่าเริงก็เปิดประตูพร่วดเข้ามายกมือทักทายก่อนจะหุบยิ้มฉับ เดินดุ่มๆเข้ามาในห้องนั่งตุบลงข้างๆผมก่อนจะดึงผมไปกอด

"อ้า วันนี้จีบสาวไม่ได้เลย มีแต่ป้าแก่ๆ"

ท่าทางเหนื่อยล้าจนน่าสงสารผมตบบ่ากว้างปุๆเป็นการปลอบใจเห็นตั้งแต่วันแรกก็โม้แล้วว่าจะจีบหญิงให้ติดเอาไปอวดพ่อแม่จอมบ้างาน เขาหัวเราะออกมาจนสุดเสียงเมื่อคืนนี้

"ไว้ไปจีบสาวชนเผ่า"

"ผมชอบคนขาวอะ ไม่ชอบคำดำ แล้วนี่ใครอะ? ผมชื่อ ยูกินะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เด็กหนุ่มวัยใส หน้าตาตี๋ๆเอ่ยออกมา ราวกับว่าลืมไปชักพักเอ็ดยิ้มให้อีกฝ่ายนิ่งๆ

"เอ็ดเวิร์ด ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"

ทั้งสองจับมือกันพอเป็นพิธี... โอ๊ย คนหล่อสองคน น่ารักด้วยมาอยู่ใกล้ๆ ฟินอะไรขนาดนี้







ผ่านไแไม่กี่ชั่วโมงนัก ท้องฟ้าข้างนอกก็มืดอึมครึม เหมือนมีเมฆมาบดบังเอาไว้ นอกหน้าต่างที่เมื่อกี้ยังเห็นแสงแดดส่องลงมากลับมืดครึ้มจนมองไม่เห็น

"ควันเหรอ?"

พวกผมสามคนที่นั่งคุยกันอย่างสนุกสนานภายในห้องหยุดการเล่นไพ่นกกระจอกไปชักพัก ผมเอื้อมมือไปเปิดหน้าต่างห้องออกกว้างระเบียงตรงหน้าแทบจะถูกกลืนกินเข้าไปในนั้น สัมผัสเย็นซึ้นจนน่ากลัว ปกติฤดูนี้ไม่น่าจะมีหมอก แต่ต่อให้มี แล้วทำไมมันถึงเป็นสีดำ?

"หมอก? สีดำ?"

ยูกินะพูดขึ้น พวกผมสามคนมองหน้ากันงงๆ

"ออกไปข้างบนดูมั๊ย? บางทีอาจจะเป็นควันของอะไรชักอย่าง"



"ดูสิ มองไม่เห็นอะไรเลย น่ากลัวดีแท้"

เอ็ดพูดแบบติดตลก ดาดฟ้าบนเรือที่มีเฮลิคอปเตอร์อยู่ลำหนึ่ง ผู้คนส่วนมากต่างก็ออกมาข้างนอกเพื่อที่จะดูว่ามันคืออะไร ความหนาวเหมือนกับว่ามีน้ำแข็งทิ่มเข้ากับร่างกาย ไอหมอกสีดำวังเวงจนน่ากลัว มันแผ่ไปทั่วทั้งลำเรือ ราวกับว่ากลืนกินเรือลำนี้อยู่

เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ หวาดกลัวไม่ต่างจากพวกเรานักท่าทางมันแปลกๆจนน่ากลัว

"No no! impossible we are lost!  We are lost in the mists of black. We're going to the island, Dolly! Hahahaha! "

จู่ๆชายแก่คนหนึ่งก็ตะโกนขึ้น โวยวายท่ามกลางความเงียบที่น่ากลัวเขาทึ้งผมตัวเอง พูดภาษาอังกฤษใบหน้ามีน้ำตานอง หัวเราะบ้าคลั่งผู้คนต่างแตกตื่น บางคนก็ถึงกับร้องไห้ออกมา พวกคนแก่ต่างหวาดกลัว แต่ไม่ใช่กับวัยรุ่นเหมือนพวกเขา และ วัยคุณลุงคุณป้าที่มองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น

"เขาพูดว่าอะไร?"

ผมถามขึ้น

"ตำนานเกาะตุ๊กตา..."

"เอ๊ะ...? หมายถึงเกาะที่มีคนเอาตุ๊กตาไปไว้นั่นนะเหรอครับ?"

"ไม่ใช่... ไม่ใช่แบบนั้น"

ท่าทางซีเรียสของเขาทำให้ผมสับสน ก็หมายถึงเกาะตุ๊กตานั่น... ไม่ใช่รึไง?

คลืนนน

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นเหนือหัวผมถูกดึงให้เข้าไปข้างในอีกครั้ง ไม่นานนักเสียงฟนก็ดังกระทบหลังคาดังเปาะแปะ ท่ามกลางหมอกที่มองไม่เห็นทางข้างหน้าทำได้เพียงปล่อยให้เรือถูกชัดไปตามกระแสลมเท่านั้น

เปรี้ยงงงง!

"อึก..."

ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างจนรู้สึกได้สายฟ้าฟาดลงมาเป็นทางทำให้พวกผมต่างก็ตกใจ บางคนวิ่งวุ่นอลหม่าน ความวุ่นวายเกิดขึ้นหวาดกลัวว่าเรืออาจจะจมลงได้ทุกเมื่อ แต่... ระหว่างที่ได้แต่กลัวอยู่นั้นสิ่งที่ไม่คาดฝันก็ดันปรากฏอยู่ตรงหน้า

หน้าผาสูงจนมองไม่เห็นยอดรูปร่างเป็นสัตว์หน้าตาแปลกๆผ่านไป ท่ามกลางกระแสลมและฝนที่ตกลงมาหนักๆ เรือสำราญที่ต่างจากเรือรบของทหารนั้นเปราะบางยิ่งก่วาอะไรดี

โครมม!

"เรือกำลังกระแทกโขดหิน! หาที่ยึดเอาไว้"

ท่าทางของเอ็ดนั้นร้อนรนอย่างเห็นได้ชัดผมถูกพลักโดยผู้คนที่วิ่งเข้ามาข้างใน กระจกสั่นส่งเสียงกึกจนกลัวว่ามันอาจจะแตกก็ได้ เอ็ดวิ่งไปข้างในทิ้งให้ผมและยูกินะอยู่ด้วยกันพร้อมกับกำซับว่าห้ามไปไหน ให้รออยู่ที่นี่

ถ้าเรือล่ม... เราจะทำยังไง?

"น้ำกำลังทะลักเข้ามาในชั้นห้องเครื่อง! เรือกำลังจะจม ทุกคนใส่เสื้อชูชีพเอาไว้!!"

ไกด์คนไทยที่คุยกับผมอยู่บ่อยๆคนนั้นพูดหลายภาษาพร้อมกับภาษาไทย แจกจ่ายเสื้อสีส้มภายในมือให้กับคนข้างใน เรือเอียงไปมาจนน่าปวดหัว ผมถูกดึงมากอดเอาไว้ ยูกินะสั่นอย่างเห็นได้ชัด

"ขอโทษครับ! คุณกันย์ผมขอเสื้อด้วย"

ผมตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องเขาหันมาทางผมก่อนจะวิ่งมาหาในอ้อมแขนมีเสื้ออยู่หลายตัว

เพล้ง!!

กรี๊ดดด

เสียงกรีดร้องดังระงมผสมเข้ากับเสียงอื้ออึงภายในหัวเหมือนกับว่าตาลายแล้วจะเป็นลม คนตรงหน้ามองมาที่ผมตื่นๆ กระจกแตกเป็นเสี่ยงๆจากตัวอะไรชักอย่างที่ดำทะมึนสูงราวๆเมตรก่วาๆพุ่งตรงมาทางนี้ ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้นเหมือนกับว่ามีรีโมตควบคุมเสียงเอาไว้เห็นเพียงแค่ภาพ.... ก้มลงมองมาด้านล่าง เลือดสีแดงข้นกำลังทะลักออกมาจากคอของคุณกันย์... เลือดฉีดพุ่งสาดกระจายบนใบหน้าของผมก่อนจะ

ตุบ

ศีรษะหลุดออกมา กลิ้งหลุนๆไปตามพึ้นที่เอียงของเรือกระจกที่พุ่งเข้ามาตัดคอนั้นยังคงคาอยู่ข้างใน มือใหญ่ปล่อยเสื้อชูชิพไว้หน้าตักใช้มือลูบไปตามคอที่ถูกหั่นออกราวกับว่ากำลังตรวจดู เลือด กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายเป็นกลิ่นสนิมของเหล็กที่ติดปลายจมูก

"อ๊ะ... อ๊าาา!!"

เสียงกรีดร้องของผมดังขึ้นเมื่อรู้ตัว ไม่รู้ว่าผมกำลังลอยตัวขึ้นจากพึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะถูกลากไปไหน ผู้คนถูกตัวประหลาดที่สูงเท่าคนปกตินั้นใช้แขนที่เป็นเหมือนแขนของตั๊กแตนฟันร่างกาย ปากที่เป็นปลากหมึกกำลังดูดกลืนหัวของหญิงชราคนหนึ่ง รูปร่างคล้ายหนอนใหญ่ส่วนบนแล้วเล็กส่วนล่าง มีขาของปูหกหาล้อมรอบ กำลังฆ่า... มันกำลังฆ่าพวกเขาแล้วกิน

"ตาย... จะตายหมด"

พวกเราจะตายกันหมด

"เฮ้... เฮ้ตั้งสติไว้ น้ำ!"

เพี๊ยะ!

แก้มหันไปตามแรงตบ เอ็ดกำลังพาเขาเข้ามาที่ห้องอะไรชักอย่างที่มีแต่อุปกรณ์แปลกๆ พอมองไปรอบๆผู้คนต่างก็อยู่ที่นี่ส่วนหนึ่ง คนสองร้อย... บนเรือ กำลังจะตาย

"มิสุจัง ทำใจดีๆไว้นะ"

ยูกินะที่ไม่เหลือท่าทางร่าเริงคนนั้นพูดขึ้นเบาๆกอดผมเอาไว้แน่น เลือดของไกด์คนนั้นยังคงเปรอะไปตามเสื้อของผม

"ใส่นี่ไว้"

เสื้อชูชีพถูกสวมลงมาผมได้แต่ยินนิ่ง มองตอบกับหญิงวัยรุ่นคนหนึ่งที่ไม่ได้สติเหมือนๆกันเธอเองก็มีเลือด... เลือดของใครสักคนที่สาดกระจายอยู่บนตัวใบหน้าเหยเกร้องไห้ออกมาจนไม่เหลือคราบของแป้งที่แต่งแต้มเอาไว้

" What the hell is this?"

สำเนียงภาษาของเอ็ดพูดขึ้น ถามรองกัปตันที่ยืนถือปืนสั้นกระบอกหนึ่งอยู่ เขาชะงัก เงอะงะจนน่าสงสัย

""เรากำลัง... อยู่ในน่านน้ำของเกาะตุ๊กตา""

("" ช้อนกันหมายถึงการใช้ภาษา)

""เรากำลังจะตายกันหมด ตายกันหมด!""

ชายวัยกลางคนตะโกนออกมา แกว่งปืนไปทั่วจนผู้คนกรีดร้องก้มลงกับพึ้นไม่เข้าใจที่พูด แล้วไอ้เกาะตุ๊กตา มันคืออะไร!? ที่อยู่ของเจ้าตัวประหลาดนั่นเหรอ!?

""อย่าเสียงดัง! ตัวพวกนั้นจะได้ยินเข้า!""

ชายแก่เอ่ยออกมาเสียงสั่นเครือ พุ่งตรงกระซากปืนจากผู้ช่วยกัปตันคนนั้นจนได้มันมาไว้ในมือ คนที่อยู่ในนี้มีเพียงสิบเอ็ดคนเท่านั้นรวมทั้งเขา แล้ว... ผู้คนที่เหลือข้างนอกนั่นละ?

""ฮือออ... ฉันไม่อยากตาย ไม่อยากตาย""

ชายคนนั้นทรุดลงกับพึ้น ร่ำไห้เรียกหาพ่อและแม่ราวกับว่าเป็นเด็กๆ เขาเองก็อยากจะร้องไห้ อยากจะสติแตก อยากจะเป็นบ้าไม่ให้รับรู้อะไรอีกต่อไปเหมือนกัน

"เราคงต้องหาทางลงจากเรือ ลงไปที่เกาะ"

"จะบ้าเหรอ! ตัวพวกนั้นอาจจะอยู่บนเกาะก็ได้ ทำไมเราจะต้องลงไป รออยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวตำรวจก็มา..."

ยูกินะเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้แต่ก็ถูกเอ็ดพลักจนหลังกระแทกเข้ากับท่อเหล็กด้านหลัง

"อย่าได้คิดเชียวว่าพวกนั้นจะมาช่วย ไม่รู้ตำนานรึไง ถึงเกาะนี่จะเป็นตำนาน แต่มันก็เหมือนเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้เหมือนสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา คนที่เข้ามาในเกาะนี้ไม่มีใครรอดออกไปได้ หมอกสีดำนั่นจะกลืนกินเฉพาะแค่คนที่ไม่รู้ตัว มันจะเอาคนที่ไม่อยากเข้ามา แต่จะไม่เอาคนที่อยากเข้า เข้าใจใช่มั๊ย? พวกตำรวจ ทหารเรือจะหาเราไม่เจอ"

ชายหนุ่มผมทองพูดออกมาเป็นชุดท่าทางโมโห ปล่อยแขนออกจากตัวของยูกินะก่อนจะหันมามองเขา

"แล้ว... ใครที่รอดออกไปเล่าเรื่องเกาะตุ๊กตาต่อละ?"

ผมถามขึ้น ทั้งสองคนมองหน้ากันเหมือนกับว่าเพิ่งจะนึกได้

"นั่นสิ ยังไงมันก็ต้องมีทางออก ต้องมีแน่ๆ"

เด็กหนุ่มหน้าตี๋เอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง

"ผมไม่น่ามาเลย คิดถึงพ่อกับแม่"

น้ำตาใสคลอเบ้า ผมรั้งร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่นเสียงสะอื้นดังขึ้นบนบ่าของผม

"ไม่เป็นไรหรอก... มันจะต้องไม่เป็นไร"

กึง! กึงๆๆๆๆ

""มันมาแล้ว! มันกำลังมาแล้ว!!""

เสียงที่ประตูเหล็กดังขึ้น เสียงทุบกึงกังกังวาลอย่างน่ากลัว ฝุ่นที่จับอยู่ขอบประตูร่วงลงมา

""ช่วยด้วย ช่วยฉันที!""

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามา ผมมองไปที่นั่นอย่างหวาดๆ

""ช่วยเธอสิ! จะปล่อยให้เธอตายงั้นเหรอ ไปเปิดประตูสิ!""

ป้าที่ยืนอยู่ข้างๆเขาตวาดออกมาชี้มาที่เอ็ดคนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด

"ไม่... ไม่ต้องเปิด"

ผมบอกเขา รู้สึกแปลกๆ ข้างนอกนั่นมันรู้สึกแปลกๆ เธอเป็นเพียงผู้หญิง เสียงเคาะประตูไม่น่าจะแรงขนาดนั้นได้

"ฉันเข้าใจที่แกพูดนะ! แกมันฆาตกร!"

สำเนียงภาษาไทยนั่นฟังดูโมโห เธอพลักเอ็ดแต่ตัวเองกับถอยร่นเสียเองเพราะตัวเล็กท่าทางฉุนขาดขเธอทำเอาทุกคนผวา

กึง...

แอ๊ดดด

กึงง!

กรี๊ดดดดดด!

ผสมกับเสียงกรีดร้องของคนในห้องเมื่อประตูถูกผลักมาอย่างแรง ตัวประหลาดเดินสองขาเข้ามาข้างใน
ตัวประหลาดที่มีฟันคมกริบนั้นพลักประตูจนเอ็ดถูกมันทับไว้ มือที่มีผังผืดนั้นใช้หนวดยุบยับเฉาะที่หัวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ขาดไป เลือดไหลแหมะมาตามทางเดิน ร่างกายของมันเป็นเมือกลื่น ดวงตาแดงก่ำ ฉีกฟันหัวเราะดังก้อง

"ช่วยฉัน... ด้วยย กี้ กั่กๆๆๆ ช่วย....ฉัน! กี้!"

มันพูดได้!? เจ้าตัวเมือกมีเกล็ดที่คล้ายปลาตัวนั้นหัวเราะ

ทะ ทำไม ทำไม

"ออกไปทางหน้าต่าง! ออกไป!"

ผมตะโกนลั่นมันหันมาทางนี้ด้วยร้อยยิ้มแสยะฟันคมมีเลือดติดอยู่ ท่าทางของมันกำลังสนุก

"มิสุจัง!"

ผลั๊วะ!

เหล็กในมือของยูกินะฟาดเข้าไปด้านหลังของมัน ทว่าเหล็กกลับงออย่างกับเป็นพลาสติกของเล่น มันหันกลับไปมองเด็กหนุ่ม

"มิสุ...จาง จาง... มิ๊...สุ"

"มิสุจังหนีสิ วิ่ง! ไป!"

ทะ ทำไม่ได้ ไม่ได้... ขาผมสั่นกึก มันไม่ขยับ มันเลียนเสียงของยูกินะ มันกำลังจะ...กิน กินยูกินะ ผมหันไปแย่งปืนจากชายแก่คนนั้นมาไว้ในมือ ปืนหนักก่วาที่คิดสัมผัสเหล็กสีดำหนักอึ้งชี้ปลายกระบอกไปที่หัวของมัน

มะ... มันไม่ใช่คน ไม่ใช่คน มันกินผู้หญิงคนนั้น มันจะกินเรา

ปัง!!

ผมใช้นิ้วชี้สอดเข้าไปในไกก่อาจะลั่นปืน มันกระตุกร่างก่อนจะฟุ่บลงกับพึ้น

"กี้...! ปัง... ปัง!"

ปังๆๆ

นิ้วที่เหนี่ยวไก ไม่สามารถถอนนิ้วออกมาได้ เสียงของมันยังคงเลียนแบบเสียง ทั้งๆที่กำลังจะตาย... ก็ยังเลียนแบบเสียงอยู่

"มิ...สุจัง?"

ลมหายใจหอบแรงขึ้นผมทิ้งปืนลงกับพึ้น เช็ดมือที่ไม่มีอะไรติดอยู่กับเสื้อตัวเอง มือมันสั่นจน สั่นไปทั่วทั้งร่างกาย สั่นไปหมด

"ไปกันเถอะ มันตายแล้ว รีบไปกัน"

เอ็ดที่จุกกับการโดนกระแทกกุมหน้าผากที่แตกเอาไว้พยุงยูกินะขึ้นก่อนจะคว้าตัวผมอีกคน ผมสะบัดมือออก วิ่งไปปิดประตูเอาไว้

"ทำอะไร?"

"ละ ล็อคเอาไว้ เผื่อตอนลงเรือมันจะเข้ามาไม่ได้"

เอ็ดยิ้มให้บางๆ ก่อนดันหลังให้เด็กหนุ่มหน้าตี๋คนนั้นปีนลงไปชั้นล่าง

"ลงไปก่อนเลย"

เขายกผมขึ้นสูง ผ่านกระจกที่แตกร้าว

ฟิ้วว

ลมแรงพัดกระทบใบหน้าเมื่อสอดหัวออกไป ผมมองไปรอบๆก่อนจะกระโดดลงมาจากความสูงเกือบจะสองเมตรยูกินะรออยู่ตรงนั้น

ตุบ

"เป็นอะไร?"

"ยัยป้านั่น ทิ้งพวกเรา"

เด็กหนุ่มชี้ไปที่เรือลำเล็กที่ถูกพายไปบนฝั่งผู้หญิงคนนั้นตะโกนสั่งผู้ชายที่เหลือนั้นพายเรือออกไป โขดหินที่เรือกระแทกนั่นอยู่มีทุกที่ เกาะที่อยู่ตรงหน้ากว้างจนน่ากลัววังเวงไปหมด แถมยัง... เงียบจนเกินไป ทั้งๆที่เมื่อกี้ฝนก็ตก แถมยัง...ฟ้าผ่าฟ้าร้อง แต่เดี๋ยวนี้ กลับเงียบสนิท

"ปีนหินไปก็ได้"

"แต่... มันเสี่ยงนะ เจ้าตัวพวกนั้นอาจจะออกมา"

ยูกินะประท้วงเอ็ดที่ตามมาข้างหลัง เขาสะพายกระเป๋าใบหนึ่งไว้ นี่เหรอที่ไปเอามา? เขาเพิ่งจะเห็นมันก็ตอนนี้

"ทำไงได้ละ"

กึง!

เสียงประตูข้างบนดังขึ้นอีกครั้ง พวกผมมองหน้ากันสลับไปมา

"โดด!"

ตูมม!

น้ำเย็นเฉียบทะลักเข้าเสื้อผ้าจนเปียกปอน โขดหินข้างหน้านั่นผมหมายจะคว้ามันเอาไว้... ทว่าจู่ๆ ร่างกายกลับดิ่งสู่ใต้น้ำ

บุ๋งๆๆ

"มิสุจัง!?"

แสงสว่างตอนกลางคืนที่มาจากไหนก็ไม่รู้สาดส่องลงมา มองเห็นดวงจันทร์ที่ถูกน้ำกระเพื่อมนั่นทำให้บิดเบือนไร้รูปร่างทรงกลม พอมองลงไปตรงขา กลับพบว่ามีมือหนึ่งกำลังลากเขาอยู่

ฮว๊ากกก

เสียงคำรามของมันดังขึ้น เจ้าปลาโลมาที่เหมือนมนุษย์ที่เห็นเมื่อตอนกลางวัน! ตอนนี้มันกำลังลากเขาลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ไม่นะ!
ความมืดตรงหน้าทำให้หวาดกลัว ตามองเห็นแค่ฟองอากาศของตัวเองที่ใกล้จะหมดลงเรื่อยๆนั้นลอยผ่านหน้า รู้สึกอุ่นที่หางตา น้ำตากำลังไหลผสมกับน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ เจ็บเหมือนมีเข็มทิ่มทั่วร่างกาย เจ็บ... หายใจไม่... ออก พยายามที่ถีบกลับแต่ขากลับถูกยึดไว้แน่นจนขยับไม่ได้ น้ำเค็มทะลักเข้ามาในปาก ความเค็มลื่นทำให้อยากจะอ้วกออกมา มือของผมก็พยายามปัดป่ายจะจับโขดหินเอาไว้แต่เพราะมันเร็วเกินไปมือของผมถึงได้บาดกับหินจนเลือดไหลออกมา แสบจนสมองอื้อ ในรูหูเองก็มีน้ำเข้าไปใกล้จะหมดกำลังต่อต้านเพราะถ้าลึกก่วานี้หูจะต้องดับแน่ๆ เพราะเจ็บจนลามไปถึงหัวแล้วตอนนี้

ฟุ่บ!

จู่ๆเหมือนกับว่ามีอะไรชักอย่างลอยผ่านหน้าไป พอมองขึ้นไปด้านบนเอ็ดกำลังว่ายตามลงมา ใช้ปืนยิงสวนเจ้าตัวนั้น

ฟุ่บ

ฮว๊ากก

โดนเข้าที่แขนมัน ขาผมที่ถูกปล่อยนั้นกระแทกเข้าไปที่หน้าของมันเต็มๆ ขณะที่มันกำลังสนใจแขนที่มีเลือดไหลออกมา ผมก็ลอยตัวขึ้นเพราะชูชิพที่พยุงผมเอาไว้

"อึก... ฮะ..."

อากาศกำลังจะหมดไป รู้สึกอุ่น...ทั้งร่างกายนั้นอุ่นจนผมจะหลับไป

ซ่าา!

"อย่าหลับนะ อย่าได้หลับไปเชียว"

ลมอุ่นปะทะหน้า ภาพข้างหน้าเลือนลางเต็มที เห็นเพียงเงาสลัวที่อยู่ด้านบนร่างกาย ในอกกำลังกระเพื่อมมันกำลังขยับขึ้นลงอย่างแรงจนปวด เจ็วไปหมด เจ็บหู... ปวด ปวดหัว

"แค่ก แค่ก... อั่ก"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเเล้ว รอดแล้ว"

ผมกระอั่กน้ำเค็มออกมา รับรู้ถึงมืออุ่นๆนั้นลูบไปมาตามใบหน้า ลมหายใจแผ่วลงเรื่อยๆ ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระทึกเหมือนถูกรัวกลอง รู้เพียงเท่านี้... รู้เพียงว่าตัวเองกำลังจะรอด ไม่นานจากนั้น ก็เลือนลางไปหมดทุกสิ่ง








………………………………………………………………………………..

โอเค อัพมันให้หมดเลยละกัน ถถถถถถถถ

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
02

































"...อึก"

"มิสุจัง...?"

เสียงทุ้มดังเข้ามาในหูเมื่อผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในที่ซึ้น และ มืด แสงสะหว่างจากด้านนอกส่องเข้ามาให้เห็นได้นิดหน่อย ร่างกายของผมถูกจับนอนข้างๆกองไฟขนาดไม่ใหญ่ที่กำลังจะดับไป เห็นชายที่คุ้นหน้านั่งอยู่ไม่ไกล ยูกินะตื่นเต้นเมื่อเห็นคนที่นอนอยู่นั้นลืมตาขึ้นมา หลับไปตั้งแต่เมื่อคืนจนคิดว่าอาจจะไม่สบายแต่พอลองแตะตามเนื้อตัวกลับไม่มีไข้หรือป่วยอะไร โชคดีที่ไม่เป็นอะไร

"หลับไปเหรอ?"

"อื้อ... ใช่แล้วละ ดีจังที่ไม่เป็นอะไร"

ผมลุกขึ้นนั่งเมื่อถูกพยุงช้าๆจากอีกฝ่าย ก่อนจะหันริหันขวางมองหาชายอีกคนที่พึ่งจะช่วยชีวิตผมเอาไว้ สถานที่ที่อยู่ตอนนี้คือถ้ำใกล้ทะเล ได้ยินเสียงชัดเข้ากับโขดหิน และ กลิ่นเกลือที่ลอยแตะจมูก

"เอ็ดละ?"

"ออกไปหาอาหารนะ ใกล้ๆนี่แหละ อ๊ะ นั่นไง กลับมาแล้ว"

ยูกินะชี้ไปที่ชายคนนั้น เอ็ดเดินเข้ามาภายในถ้ำด้วยสภาพเปียกแค่ช่วงล่างหน้าตาซีดแปลกๆจนน่าสงสัย กลิ่นคาวเลือดลอยมาตามลมผสมกับกลิ่นเกลือของทะเล ในมือจับเอาปลาหน้าตาประหลาดที่มีหัวคล้ายปลาวาฬแต่กลับมีครีบนับไม่ถ้วนนั้นเข้ามา เลือดสีน้ำเงินเลอะไปตามหน้าตา ผมเบ้ปากทันที

"เอ่อ... ผมไม่กินหรอกนะ"

แทบจะเห็นพ้องกับคำพูดของยูกินะ ผยักหน้าหงึกๆมองอีกฝ่าย

"เมื่อกี้ฆ่าปลิงทะเลมา... ตัวใหญ่มาก ดูเหมือนบนเกาะนี้จะไม่มีสิ่งมีชีวิตแบบปกติเลย มีแต่ตัวแปลกๆทั้งนั้น นี่คือตัวที่ปกติสุดแล้ว"

เราสามคนมองหน้ากันสลับไปมา ถ้ากินลงไปจะต้องตายแน่ๆ ยังจิตตกกับเหตุการณ์เมื่อคืนไม่หาย... ยังต้องมากล้ำกลืนกินไอ้ตัวที่ไม่รู้จักนี่นะเหรอ?

ไม่เอาด้วยหรอก....



แปะ!

เสียงเนื้อหนังลายสีฟ้าขาวนั้นแตกดังเปาะแปะ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนท้องที่ว่างมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยงนั้นร้องโครก ไม่รู้ทำไมเอ็ดถึงได้ปิ้งมัน เสียบตับไตไส้พุงสีทองสะหว่างนั้นกับไม้แล้วปิ้งบนไฟ ตัวปลาใหญ่ขนาดครึ่งเมตรกินได้หลายคนอยู่แต่.... จะให้กินมันจริงๆนะเหรอ? ผมกลืนน้ำลายลงคอ นั่งชิดกับยูกินะที่สภาพหิวไม่ต่างกัน... โอย ไส้กำลังบิดได้ที่เลย ตาลายไปหมดเเล้ว

"หอมดีนะ... ถ้ากลัวตายจะกินให้ก่อนก็ได้ ถึงยังไงคิดว่าเราคงเอาชีวิตไม่รอดจากเกาะนี้หรอก... เมื่อกี้เห็นเรือชูชีพของพวกนั้น... โดนแทะกินจนหมด ไม่รู้ว่าจะรอดไปได้กี่คน"

สีหน้าท่าทางของเอ็ดนั้นดูหมดอาลัยตายอยาก เขี่ยกองไฟไปมา เขาพูดถูก ตั้งแต่ที่เห็นโลมานั่นสัตว์ที่โผล่มามีแต่ตัวแปลกๆทั้งนั้น คิดภาพไม่ออกเลยว่าจะมีชนเผ่าที่เป็นมนุษย์อยู่ แต่ถึงให้มี บนเกาะที่พิสดารแห่งนี้ คนพวกนั้นก็จะล่าเรากินอยู่ดี

"ถ้าตายมาไม่มีที่ฝังนะ"

คนที่เอนตัวพิงเขาพูดขึ้นลอยๆ ให้ตายสิ... ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้ มีแต่เรื่องที่ทำให้รู้สึกหดหู่ ทั้งสภาพศพการตายของแต่ละคนทำให้แทบจะอ้วก แถมเจ้าตัวประหลาดที่เลียนเสียงได้นั่นอีก เมื่อคืนตอนที่มีสติอยู่... เห็นลางๆว่ามีก้อนหินลอยอยู่บนฟ้า นี่ต้องเป็นความฝันแน่ๆ เรื่องเหนือธรรมชาตินี่มันจะไปมีได้ยังไง อาจจะเป็นเกมส์โชว์ของทางทัวร์ก็ได้ ร่วมมือกับนักท่องเที่ยวหน้าม้าที่สวมบทถูกฆ่า...

"จะกินละนะ"

ชายหนุ่มผมทองยกเอาปลาตัวนั้นขึ้นมาก่อนจะดมฟุดฟิด กลิ่นหอมเหมือนกับไก่ย่างตามร้าน แต่ไม่รู้ว่ารสชาตจะเป็นยังไง ไม่สิ... ไม่รู้ว่าจะมีพิษรึเปล่านะสิ

งั่ม

เนื้อสีน้ำเงินเข้มนั้นยืดออกไปตามรอยกัด ก่อนจะขาดออกจากชิ้นเนื้อขาวที่มีควันฉุยออกมา น้ำลายแทบหกเมื่อเห็นเนื้อนุ่มแบบเนื้อปลานั่นลอยอยู่ตรงหน้า
เอ็ดเคี้ยวไปได้ไม่กี่คำก่อนจะกลืนลงคอ

"เนื้อแน่นมาก อร่อยดีนะ เหมือนเนื้องู"

"งู... เนี่ยนะ"

ก็รู้อยู่หรอกว่าทหารมันต้องลำบากต้องนอนกลางดินกินกลางทราย แต่... ไอ้การกินเนื้องูนี่ มันเกินไปแล้ว ไม่สิ ธรรมดาไปเลยเมื่อเทียบกับตอนนี้ที่เขากำลังเคี้ยวเนื้อสัตว์ประหลาดลงคอ

ฉึก!

ปลาตัวโตถูกวางลงที่เดิม ผมมองงงๆเมื่ออีกฝ่ายทำแบบนั้น

"รอผลลัพธ์ก่อน..."

เตรียมตัวจะตายแล้วไม่ใช่เหรอ? รอผลลัพธ์อะไรกัน...






ผ่านไปประมารสามสิบนาทีตามที่อีกฝ่ายบอกท่าทางของอีกฝ่ายยังคงปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น เนื้อปลาที่แห้งกรอบนั้นน่ากินจนทำเอาผม และ ยูกินะมองตาละห้อย อีกฝ่ายหยิบขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะแล่เนื้อด้วยมีดพกในกระเป๋าแบ่งออกเป็นสามส่วน วางไว้บนผ้าขนหนูให้พวกเขา และ ของตัวเอง แต่ไม้อีกอันที่มีเครื่องในเคลือบสีทองถูกส่งมาให้ผม

"อะไร?"

"มันน่าจะมีประโยชน์ต่อร่างกาย สีทองดูน่ากินก่วาสีน้ำเงินๆนี่อีก"

จะให้กินนี่? ผมมองหน้าเขาด้วยความสงสัย เอ็ดพยักหน้าเบาๆ ก็จริงที่เครื่องในของสัตว์มันมีประโยชน์ต่อร่างกาย... แต่สัตว์ประหลาดนี่ จะให้กินเครื่องในไอ้ตัวนี้เนี่ยนะเหรอ?
ผมเบ้ปากแต่ก็ยอมหยิบมากดมดูหน่อยๆ มันส่งกลิ่นหอมแปลกๆ กลิ่นที่ไม่เคยจะได้สัมผัสจากที่ไหน เนื้อตรงหน้าล่อตาล่อใจจนกลืนน้ำลายลงคอ กลืนแล้วกลืนอีก กระทั่งอาหารของทั้งสองคนนั้นหมดไป แต่ส่วนของผมยังคงอยู่ ผมลองยื่นลิ้นออกไปแตะๆมันดูรสชาตอร่อยอย่างที่เอ็ดบอกมา ก่อนที่จะอ้าปากงับมันลงไป กลั้นหายใจแทบตายอย่างกับตอนที่กินยาหลายเม็ดพร้อมกันแล้วอยากจะคายทิ้ง กล้ำกลืนอยู่นานสมควร เสียงเคี้ยวเครื่องในนั้นดังก้องในหัว ผมหลับตาปี๋ กลัวว่ามันจะมีตัวอะไรยึกยือชอนไชในปากซะจริงๆ เกือบจะอ้วกหลายครั้งแล้ว แต่สุดท้ายก็กลืนลงคอแต่โดยดี

อึก

"แหวะ... ไม่เห็นอร่อยเลย ไหนบอกเหมือนเนื้องูไง..."

เนื้องูก็เหมือนเนื้อไก่ แถมยังอร่อยกว่าอีก เอ็ดบอกก่อนที่จะกินเมื่อกี้ แต่รสชาติที่กลืนลงคอเมื่อกี้ มันฝืดจนจะอ้วกออกมาด้วยซ้ำ แถมยังรู้สึกร้อนๆตั้งแต่ลำคอลงไปจนถึงหน้าอก

"กินอีกสิ กินให้หมด เราจะต้องเดินทางเข้าป่านะ"

ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะ...

ผมใช้เวลากินเนื้อนั่นไปสามสิบนาทีเลยทีเดียว เอ็ดเขาจับเวลาตอนที่ผมกินเข้าไปสีหน้าท่าทางขำๆนั่นทำเอาผมอยากจะบ่นออกมาถ้าไม่ติดที่มีเนื้อในปาก แต่กลับทำไม่ได้ ยูกินะก็คอยเชียร์อยู่ห่างๆ ผมคะยั้นคะยอให้ทั้งสองนั่นช่วยกิน แต่พวกนั้นกลับเลือกที่จะกินเนื้อปลาแทนจะกินเครื่องในด้วย

"อิ่มแล้วอะ... กินเยอะไปจะเดินไม่ไหวแล้วนะ"

แค่กินเครื่องในนั่นลงไปจนหมด กับเนื้อปลาอีกสองสามคำ ท้องมันก็แน่นจนจะจุกถ้ากินลงไปอีกคำต้องอ้วกแน่ๆ ชายสองคนหัวเราะให้ผมก่อนจะเอาไปกินเอง จากนั้นพวกผมก็เตรียมตัวที่จะเดินออกไปจากถ้ำที่อับซึ้นแห่งนี้ แสงสะหว่างสาดเข้ากับตา ผมกระพริบตาอยู่สองสามทีก่อนจะเบิกตากว้าง อ้าปากเหวอเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก้อนหินขนาดยักษ์ลอยเด่นอยู่ทุกที่บนฟ้า เหมือนกับเป็นเกาะๆหนึ่งที่ลอยอยู่กลางทะเล แต่กลับลอยอยู่บนฟ้า มีเถาวัลย์ขนาดใหญ่พันกันขึ้นไปจากหน้าดินถึงเกาะที่ลอยอยู่ น้ำตกจากผาของเกาะนั้นกระทบพึ้น นี่ถ้าไม่คิดว่ามีหัวคนลอยกระเด็นมาใส่เมื่อคืน และ อาหารรสเลิศที่กินไปเมื่อกี้เป็นหลักฐาน คงคิดว่าผมนั้นหลุดเข้ามาในสมองส่วนลึกที่กำลังมโนไปเอง แถมป่ายังใหญ่จนน่ากลัว ต้นไม้ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

จู่ๆพลันรู้สึกปวดท้องขึ้นมาผมหยุดยืนนิ่งขณะที่สองคนนั้นเดินนำหน้าไปแล้ว อาการแสบๆบนร่างกายแบบหาที่มาไม่ได้นั้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี

"เป็นอะไรไป?"

ยูกินะถามขึ้นเมื่อหันกลับมามองผม ส่ายหน้าให้เบาๆก่อนจะฝืนยิ้มออกมา ในท้องเหมือนกำลังมีอะไรเคลื่อนย้ายไปมา

"โอ๊ย!"

"น้ำ!"

"มิสุจัง!"

ผมทรุดลงกับที่มองภาพใบหน้าที่บิดเบี้ยวของตัวเองสะท้อนกับหน้าน้ำตื้น ดวงตาซึ้นแดง พึ่งจะเห็นว่าร่างกายมันแดงไปทั้งตัวทั้งๆที่ก่อนหน้าก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ เอ็ดเดินเข้ามาพยุงตัวผมเดินข้ามโขดหินไปบนเนินทรายขาว มองเห็นคราบเลือด และ เรือที่จอดเทียบอยู่กับผืนทราย ที่เอ็ดบอกว่ามีคนตายนั่น... โครงกระดูกเกลื่อนไปตามหน้าดินสีขาว ทำเอาตาลายอยากจะอ้วก มือที่กุมท้องอยู่ชะงักผมยกมือขึ้นมาก่อนจะเบิกตาโพรง ทะ ท้องกำลังนูนขึ้นมา ผมเคยไส้เลื่อนมาครั้งหนึ่งเพราะวิ่งมากไป เหมือนกับตอนนั้น ความรู้สึกเหมือนเครื่องในกำลังเคลื่อนที่

"สีหน้า... ไม่ดีเลย มิสุจัง"

ยูกินะลูบหน้าลูบตาให้อย่างเป็นห่วง ผมสะอึ้นออกมา เจ็บจนกัดปากตัวเองแล้วได้กลิ่นคาวของสนิม  เล็บจิกเข้ากับมือจนสัมผัสได้ถึงเมือกที่ซึมออกมา เลือดสีแดงสดกำลังซึมออกมาจากรอยที่ถูกจิก

"อุก... เจ็บ เจ็บในท้อง... เหมือนเครื่องในจะหลุดออกมาเลย เหมือนว่าเครื่องในกำลังจะหลุดออกมาเลย!"

เจ็บจนชาไปทั้งตัว ร่างกายสั่นสะท้านอยู่กับพึ้น เอ็ดช่วยประคองผมเอาไว้จากด้านหลังจับมือของผมแน่นเพื่อที่จะไม่ให้ดิ้น จู่ๆปลายจมูกก็ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ...
ช่องทวารหนักกำลังกลั่นน้ำออกมา ทั้งสองคนนั้นก็มหน้ากันอย่างอึ้งๆ มะ ไม่ใช่ว่าจะอึออกมาตอนนี้หรอกใช่มั๊ย!? เกิดมาอายุจะสามสิบแล้วเนี่ยนะ! ปวดท้องที่ปวดยิ่งก่วาตอนไส้เลื่อนนั่นนะจะมาอึงั้นเหรอ!

แหมะ

"อ๊ะ... อ๊า! อะไรนะ... อะไรนะ..."

สิ่งที่ซึมออกมาจากกางเกงคือน้ำ... น้ำสีขาวใสเหมือนเมือกนั่นไหลซึมลงมาสู่ผืนทราย เหงื่อผุดออกมาจากร่างกายจนแทบจะไม่มีที่ให้ออกจนเปียกซก

"น้ำเหรอ?... หะ หอม"

เอ็ดพึมพำข้างหู ผมเบ้หน้ามองสภาพที่กางเกงเลอะน้ำใสเมือกนั่นอย่างรังเกียจ จู่ๆก็ปวดท้องแล้วก็มีเมือกออกมา

"ตายแน่... จะต้องตายแน่ๆ"

แซ่ก...

ตึง!

ผมสะดุ้งพร้อมกับมองไปที่ต้นทางของเสียง ไดโนเสาร์?

ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่แน่ๆ รูปร่างคล้ายๆกันแต่ไม่ใช่ แขนที่งอกออกมากลางอกนั้นมีสี่แขน นิ้วแต่ละนิ้วยาวจนไม่น่าเชื่อ ไม่มีสัตว์ชนิดไหนที่มีนิ้วยาวขนาดนั้น หัวของมันกลมเป็นอวัยวะเพศที่หุ้มปลาย ตาลูกกะตาแปดอันนั้นหันริหันขวาง ฝันล่างยื่นยาวขณะที่ฝันบนนั้นสั้นจนผลุบเข้าไปในปาก ตาของมันอยู่ข้างแก้ม น้ำลายยืดตกแหมะๆลงกับพึ้น ตัวสูงสี่เมตรได้ ดวงตาสีทองจ้องมาที่ผม... ผมเหรอ?

"ตัวบ้าอะไรกันเนี่ย..."

ยูกินะสบถออกมา

"ลุกขึ้นช้าๆ..."

เอ็ดที่ประคองผมอยู่ดึงผมขึ้น มันกำลังมองมาที่ผมอยู่แน่ๆ เห็นได้ชัดเลยว่ามันกำลังฉีกยิ้ม หน้าตาน่าเกลียดจนเข้าขั้นเป็นสัตว์พิสดาร ถ้าเป็นลมแล้วตื่นมาโดยไม่ถูกมันกินตอนนี้จะทันมั๊ย...

"วิ่ง!"

กรี๊ดดดดด!

เสียงสนั่นจนได้ยินเสียงกระพือปีกออกบินของนกนั่นดังลั่น ไม่ใช่เอ็ดหรือยูกินะที่แตกสาวหรอก แต่มันเป็นเสียงกรี๊ดของเจ้าตัวนั้นที่วิ่งไล่หลังมาต่างหาก!

แซ่ก แซ่ก

"ตาย ตายแน่! อยากกลับบ้าน!!"

ยูกินะวิ่งนำหน้าสุดร้องแหกปากลั่นป่า ต้นไม้ทุกต้นนั้นใหญ่จนสิบคนโอบก็แทบไม่ถึง รู้สึกว่าป่านี้จะใหญ่มาก มีพันธ์พืชที่ไม่เคยเห็นอยู่เต็มไปหมด ผมที่ลืมความเจ็บเมื่อกี้ไปนั้นโกยหน้าตั้ง

หมับ!

ตุบ

แต่ทว่าจู่ๆกลับมีอะไรมายึดขาเอาไว้จนล้มหน้าขมำกับพึ้น

"อึก... เจ็บ"

""ช่วยด้วย...ย""

ยัยป้าที่ทิ้งพวกผมเอาไว้แล้วหนีมานั้นกำลังถูกแทะส่วนล่างโดยไส้เดือนที่มีฟันอยู่ ตัวมันใหญ่มาก... มือของเธอจับขาของผมแน่น แม้จะดึงกลับมาแค่ไหนก็ไม่สามารถที่จะหลุดพ้นออกกมาได้ ผมมองไส้เดือนสีดำนั่นอย่างตะลึง มันหันมาทางผมก่อนจะแยกปากกว้างฟันคมกริบหดเข้าไปในปาก จากนั้นก็พุ่งตรงมาทางนี้!

แผละ!

เท้าขนาดใหญ่เหยียบลงที่หัวของไส้เดือนตัวใหญ่จนแหลกละเอียด เลือดสีดำคล้ำกระเซ็นโดนใบหน้า กระโหลกศรีษะของป้าคนนั้นก็... แตกเป็นชิ้นๆสมองสีขาวที่หุ้มด้วยเส้นเลือดเป็นย่อมๆนั้นสาดกระจายบนพึ้น

"น้ำ!!"

เสียงตะโกนเรียกชื่อของเอ็ดนั้นดังขึ้น เงาใหญ่ทาบทับลงมา เจ้าตัวเมื่อกี้... วิ่งทันแล้ว มันก้มหน้าลงมาใกล้ๆ กลิ่นเหม็นเน่าชวนอ้วกเหมือนตอนที่รถขยะที่ขับผ่านไปนั้นทำให้ผมจะอ้วกออกมา ลิ้นสีเขียวยื่นออกมาจากปาก กลมยาวจนสัมผัสกับแก้ม ลมหายใจหอบหนัก หัวใจเต้นรัวระทึกจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้วมือจิกลงกับพึ้นมันใช้มือของมันที่ใหญ่กว่าทุกอันขยุ้มเสื้อผมก่อนจะยกขึ้นลอยเหนือพึ้น

"อึก... จะ ทำอะไร? จะทำอะไร อย่านะ!!"

ลิ้นเขียวๆเลียไปที่สะโพกที่เปียกซึ้นผมสะดุ้ง ตัวสั่นเหมือนกับผีเข้าที่เคยเห็นในทีวี มือผมฟาดลงกับหัวของมันอย่างไม่กลัวตายดังปึก!
แต่ทว่ามันกลับนิ่ง เลียซ้ำๆตรงก้นอย่างจดจ่อ

"ปล่อย! ปล่อยผมนะ! ไม่เอา ขยะแขยง อี๋! อี๋!!"

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กางเกงหลุดออกไป ผมถูกจับหันหลังคว่ำหน้ากับพึ้นแก้มสัมผัสกับสมองที่เกลื่อนอยู่แถวนั้น มองไปที่เอ็ด และ ยูกินะ อย่างร้องขอ ทั้งคู่เองก็นิ่งอึ้งขยับไปไหนไม่ได้ตกใจกับสภาพของผมที่กำลังจะถูกกิน

"ชะ... ช่วยด้วย ช่วยที ฮึก อุก...!"

ผมอ้วกออกมาเมื่อสมอง และ เลือดก้อนสีดำดันเข้าไปในปาก ใช้มือยันพึ้นสุดความสามารถ เจ้าตัวไดโนเสาร์ (ละกัน) ที่หน้าตาพิลึกทับลงมา หัวของมันแนบกับพึ้นเลยหัวผมไป เสียงครางดัง กรี๊ดๆ เหมือนเสียงผู้หญิงนั้นดังขึ้นเบาๆ มือผมถูกจับไว้แน่น เนื้อสากที่สัมผัสได้ทำเองขนบนตัวลุกซู่ รู้สึกเหมือนมีอะไรร้อนๆแนบลงมากลางหลัง ส่วนอีกอันก็ซุกๆอยู่กับช่องทางผ่านกางเกงใน ทะ... ทำไมละ? มันกำลังทำอะไร... มันคิดจะทำอะไรของมัน

"อึก... ไม่"

น้ำลาย และ น้ำตาเลอะไปตามใบหน้าผมสะอึ้นไห้มองลอดออกไป ยูกินะ และ เอ็ดไม่อยู่แล้ว... ทั้งคู่ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว น้ำตาใสไหลพรากลงมา ไม่อยู่ ผมโดนทิ้ง นี่ผมถูกทิ้งแล้วใช่มั๊ย? ทั้งๆที่คิดว่าจะช่วยกันแท้ๆ คิดว่าจะมาช่วยแท้ๆ โดนทิ้งไปแล้ว

"ฮึก... ยังไม่อยากตายนะ ผมยังไม่อยากตาย ฮือออ ...ช่วย ด้วย.... ใครก็ได้"

ฉึ่ก!

กรี๊ดดดดดด

เสียงหวีดร้องของมันดังลั่นเหนือหัวก่อนที่ร่างใหญ่ๆนั้นจะหลุดออกไป ผมรีบลุกขึ้นมามองหาสาเหตุ ยูกินะกำลังจับไม้ที่มีปลายแหลมอยู่ ส่วนปลายของไม้มีเลือดติด เจ้าตัวคล้ายไดโนเสาร์เริ่มโมโห แยกเขี้ยวขู่ ก่อนจะ

ฟ่ออ....

เสียงข่มขู่ดังขึ้นที่ด้านหลังของเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะทันได้ขยับตัว เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น...

สวบบบ

"ยะ... ยู ยูกินะ ไม่... ม่ายยย!"

เสียงกรีดร้องของผมดังขึ้น ไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรได้ยินอีกมั๊ย ตัวที่ถูกแทงนั้นยังอยู่ที่เดิมเพราะเจ็บจากการถูกแทง แต่... ตัวที่ปรากฏขึ้นมาด้านหลังของเด็กหนุ่มนั้น \เหมือนงู แต่มีหัวเป็นมังกรเหมือนในภาพวาด ครีบที่หลังลุกซัน มีหนวดสีขาวตวัดไปมาเหมือนหนวดปลาดุก ตัวใหญ่ก่วาอนาคอนด้า นิ้วคมกริบแทงทะลุร่างกายของยูกินะจนเป็นรูโหว่ ไส้ทะลักออกมาจนถึงพึ้น ผมที่ถูกเอ็ดดึงเอาไว้ตะเกียกตะกายเข้าไปหาร่างที่ฟุบลงกับพึ้น ไม่สนด้วยซ้ำว่าตัวที่โผล่ออกมาอีกตัวนั้นจะอยู่ข้างหลัง

"ไม่ ไม่! ยูกินะ ยูกินะ!"

"ออกมาเดี๋ยวนี้ น้ำ!"

ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน ผมไม่สนใจมือที่จับผมลากออกไป ตัวที่เหมือนงูยักษ์นั้นเลื้อยผ่านไป ก่อนจะตวัดหางใส่ตัวที่ถูกแทงพวกมันกำลังสู้กัน

"ยะ ยู..."

มือที่เริ่มเย็นนั้นลูบมาข้างแก้ม เอ็ดใช้สองมือสอดใต้แขนผมแล้วดึงออกให้ห่างจากอีกฝ่าย ยูกินะยกยิ้มขณะที่หลับตาอยู่

"ไม่เอาแบบนี้นะ... ต้องหนีไปด้วยกันสิ หนีไปด้วยกัน ฮึก"

"มิสุ...จังสัญญานะ..."

อีกฝ่ายพึมพำออกมา

"ไม่เอา... ใครจะสัญญากับคนที่ใกล้ตายกัน ไม่ ไม่!"

"สัญญา... ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน... ทรมานแค่ไหน แค่ก ก็อย่าตายนะ อย่าตาย ฮึก กลับไปบอกพ่อกับแม่ให้ที ว่าผม...ขอ ทะ..."

แผละ!

เท้าขนาดใหญ่ของเจ้าตัวที่ถูกแทงเหยียบลงมาบนตัวของยูกินะจนแบน กลิ่นเลือด และ คราบเลือดสาดกระจายไปติดตามใบไม้ที่อยู่บริเวรนั้น เอ็ดลากผมขึ้นมาก่อนจะพาออกวิ่ง ลูกตาของยูกินะกลิ้งหลุนๆจ้องมาทางนี้

"ฮืออออ..."

"รีบหนีก่อน! ก่อนที่ตัวใดตัวหนึ่งจะตาย"

ชายหนุ่มต่างชาติจับมือของผมแน่น พาวิ่งออกมาจนขาล้าแทบจะทรุดอยู่หลายครั้ง






ก๊า! ก๊า...

วิ่งออกมาได้ไม่ไกลเท่าไหร่ พลันได้ยินเสียงของนกก็ดังขึ้น

"อะไรอีกละทีนี้"

เอ็ดสถบออกมา ท้องฟ้าที่เริ่มมืดทำให้นกส่งเสียงร้องออกมา พวกผมหยุดวิ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองบนต้นไม้ คราบน้ำตาที่ติดกรังบนใบหน้าทำให้แสบจนต้องขยี้ตา

กวางเรนเดียร์ที่มีปากแหลมติดคราบเลือดกำลังส่งเสียงร้อง ดวงตาสีแดงส่องแสงเป็นคู่อยู่บนต้นไม้รอบๆหัว มันโอบต้นไม้อยู่แล้วจ้องลงมาทางนี้ ผิวหนังแห้ง ขนหลุดหลุ่ยหุ้มกระดูกนั้นมีร่างกายเหมือนคนตัวใหญ่ไม่มีผิด ตีนเป็นกีบแพะ กำลังผงกหัวขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆ ส่ายไปมา ก่อนจะผงกอีกครั้ง

ท้องปวดหนึบขึ้นมาอีกแล้ว... น้ำเมือกซึมออกมาจนไหลลงไปตามต้นขาจนถึงพึ้นดิน

เวลานี้... คงจะถึงคราวตายของพวกเขาทั้งสองคนแล้วสินะ


………………………………………………………………………………………..


ลบไป เราก็อัพใหม่ อัพอัพอัพ เราสตรอง  :hao7:

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
03




















"เอ็ด..."

มือใหญ่นั้นกุมมือผมแน่นแหงนหน้ามองไปยังเจ้าตัวประหลาดที่มีหัวเป็นกวางเเล้วร่างกายที่เหี่ยวเฉาเป็นคนอย่างไม่พูดจา ดวงตาสีแดงจ้องลงมาทำให้ร่างกายสั่น... เมื่อกี้เพิ่งจะหนีออกมาจากเจ้าสัตว์แปลกๆสองตัวนั่นได้แล้วแท้ๆ... แต่ทำไม ทำไมถึงมีพวกนี้อีกแล้ว แถมยังใกล้จะมืดแล้วด้วยพวกเขาจะต้องตาย... ต้องตายกันที่นี่

"น้ำ... ขอโทษนะ"

"เอ๊ะ?"

ผมเงยหน้ามองไปที่ชายคนนั้น เอ็ดยิ้มบางให้เขาก่อนจะ

ผลั่ก!

"อ๊ะ...?"

"ต้อง... ขอโทษด้วย"

จู่ๆร่างกายก็วูบไป ไม่คิดว่าจะถูกทำแบบนี้ ข้างกายนั้นมีเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้งอยู่ ชายหนุ่มต่างชาติคนนั้นผลักเขาลงเหว...
ทั้งๆที่ปลายทางไม่รู้ว่ามันจะมีอะไร แต่... ผลักผมลงมาคนเดียว ก่อนที่สายตาผมจะเห็นกลุ่มกวางพวกนั้นกระโดดลงมาจู่โจม ภาพข้างหน้ารวดเร็ว ลมที่ปะทะจนทำให้แสบคันไปทั่วทั้งร่างกาย จะตาย... แล้วเหรอ? นี่ผมจะตายแล้วเหรอ? ทั้งๆที่... แค่อยากมาเที่ยว แค่อยากมาเที่ยวแท้ๆ

"เอ็ด...!!"

สิ้นเสียงตะโกนที่ดังขึ้น ผมสับสนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้ ทำไมถึงทำแบบนี้!? ทำไมถึงทิ้งกันละ ทำไมถึงผลักผมลงมา หลุมที่มืดมิดขนาดมองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น สภาพทั้งสองข้างของเหวนั้นมีแต่ก้อนหินแวววาวที่ส่องประกายจ้าขึ้นเรื่อยๆ ผมดำดิ่งลึกลงๆเหมือนกลับว่ากำลังตกลงมาจากฟ้าที่ไม่มีจุดสิ้นสุด กระทั่ง

แผละ!

ร่างกายหล่นทับลงกับอะไรชักอย่างที่นุ่มจนเด้ง ทันท่วงทีที่ร่วงลงสู่พึ้นสายตาของผมยังคงมองไปยังตรงหน้า มองไปที่ขอบเหวอย่างสิ้นหวังแม้จะคว้ากิ่งไม้เอาไว้ก็แล้ว คว้าเอาหญ้าที่เกาะตามหินก็แล้ว แต่ก็... ตกลงมาในที่ๆมืดขนาดนี้ ตัวคนเดียว

"ไม่.... เอาแล้ว ไม่เอาแล้วบ้าไปแล้ว ตกลงมาสูงขนาดนี้แต่ยังไม่ตาย ฮะฮะ... ฮึก ฮะฮ่าฮ่า"

ราวกับว่าสติหลุดเหมือนคนบ้า ผมกุมหน้าตัวเองพลางร้องไห้ออกมา ทั้งๆที่เป็นผู้ชายแต่กลับร้องไห้ ทั้งๆที่เป็นผู้ชายแท้ๆ

"ก็แค่อยากจะมาเที่ยว... แค่อยากจะมาเที่ยว ฮือออ เอ็ด เอ็ด!!"

กึก

จากที่ตะโกนเสียงดังลั่นร้องไห้โฮปานจะขาดใจตาย จู่ๆก็มีเสียงแปลกๆดังขึ้นรอบกายก้อนหินเล็กๆสั่นไหวรู้สึกเหมือนพึ้นกำลังโยกเยกไปมา พึ้นที่นั่งอยู่...เป็นสีน้ำทะเลใสผมหยิบมันติดมือขึ้นมาแต่มันกลับดีดตัวลงไป จากนั้นก็มีอะไรเคลื่อนไหว ผมลุกขึ้นยืนทว่าขากลับถูกดูดลงไปจนถึงเข่า

"อะ... อะไร ตัวอะไร?"

ใบหน้าซีดจนรู้สึกได้ ความเย็นของมันทำให้ผมสั่นในความมืดแบบนี้ แต่แล้วก็มีดวงตาสีทองดวงหนึ่งลืมตาขึ้นมาตรงหน้าระหว่างที่ก้มลงไปดูพอดู

"เหวอ...!?"

ผมดีดตัวออกมาจากเจ้าตัวเมือกแปลกๆนั่นสุดแรงแต่ขาก็ยังติดหนึบไม่ยอมหลุดออกมา ใช้มือดึงก็แล้ว แต่ถ่าถีบกลีบขาก็ยิ่งถูกกลืนลึกขึ้นไปอีก สภาพของมันเคลื่อนไหวเป็นวุ้น เพราะเอาแต่จ้องมองว่ามันจะเป็นตัวอะไรรู้ตัวอีกทีผมก็ถูกดึงเข้าไปจนครึ่งร่าง

"ไม่ ไม่นะ! ปล่อย! ปล่อยสิ ไอ้สัตว์ประหลาด ไม่เข้าใจรึไง บอกให้ปล่อย!"

ร่างกายครึ่งหนึงถูกมันดูดกลืน ผมใช้มือข้างเดียวทุบตีมัน คว้าเอาท่อนไม้ที่อยู่ใกล้ๆมาฟาดแต่กลับเด้งกลับจนเกือบจะโดนหน้าตัวเอง แม้ตัวจะไม่ใหญ่แค่สูงก่วานิดหน่อยเมื่อมันตั้งฉากกับพึ้นดินมันใช้ส่วนเหลวต่างๆในร่างกายแปรสภาพดึงผมเข้าไปในตัวมัน แรงกดดันมากมายจนทำให้ผมแทบขยับตัวไม่ได้ ถ้าไม่มีเอ็ดกับยูกินะ ป่านนี้ก็คงอยู่ในกระเพาะของสัตว์ประหลาดไปแล้ว แล้วตอนนี้ก็เหลือตัวคนเดียวบนเกาะ... เหลือ... คนเดียวที่เป็นมนุษย์ สัตว์ประหลาดที่เหมือนสไลม์นี้ดูดกลืนผม เหมือนกับเป็นน้ำลายเอเลี่ยนที่เคยเห็นเด็กๆเล่นกัน มันกำลังดูดกลืนแล้วจะย่อยในตัวใสๆของมัน

"ไม่เข้าใจรึไง... ฮึก ปล่อยเช่!"

หวอออ

"อึ่ก...!?"

เสียงๆหนึ่งดังขึ้นในระยะใกล้ๆเหมือนกับเสียงหวอของรถพยาบาลนั้นแทรกเข้ามาในหูผมหยุดทุบตีสไลม์สีฟ้านี้ไปก่อนจะเงยหน้าขึ้น ท่ามกลางความมืดเสียงหนุบหนับ และ ความหนาวที่แทรกเข้ามาภายในเสื้อผ้า

แหมะ

น้ำลายเหนียวหนืด... หยดลงข้างแก้มผมเบิกตาโพรง หัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเมื่อกี้... ที่ได้ยินเสียงมันอยู่ห่างออกไป ไม่น่าจะถึงเร็วขนาดนี้ โผล่มาอีกแล้ว โผล่มาไม่มีหยุดหย่อน...

ตะขาบยักษ์ที่มีหัวสีฟ้า และ ลำตัวแดงยาวเป็นข้อนั้นมีหนวดเป็นไส้เดือนดิ้นยุบยับไปมาที่หน้าเหมือนปรสิตที่เกาะตามร่างกายของสัตว์อื่น มันตวัดไปมาขณะที่ดวงตาสีดำโบ๋นั้นจ้องมาทางผม

"ให้... พักบ้างเถอะ ให้พักบ้าง อึก อุก!"

และแล้วร่างกายที่ถูกดูดกลืนก็เข้าไปในตัวของมันทั้งหมด ร่างกายอ่อนแรงแทบจะทันทีเมื่อเข้ามาข้างในท้องที่หายดีแล้วนั้นเคลื่อนไหวอีกครั้ง ผมทรุดลงนั่งคดตัวอยู่ในตัวของสไลม์อย่างเจ็บปวด กำลังถูกย่อย.... กำลังจะถูกย่อยสินะ

หวออออ

ฉึ่ก!

ขาหลายร้อยนั้นแทงเข้ามาที่ตัวสไลม์อย่างแรงทว่ามันกลับเด้งกลับไปจนขาของตะขาบหักงอดังกรอบ! มันร้องโหยหวนลั่นหุบเหวที่มีแสงส่องประกายจากหินแถวๆนั้น ผมที่ตะลึงอยู่ถูกยกตัวขึ้นเหมือนกับว่ากำลังลอย จากที่กลั้นหายใจมานาน อากาศในปอดก็เริ่มหมด ผมสูดหายใจเข้าแต่ไม่ได้ยากลำบากเลยชักนิด แถมยังหายใจโล่งก่วาที่คาดไว้ลองแตะมือไปที่ผนังนุ่มก็พบว่าไม่สามารถทะลุผ่านออกไปได้

กิ๊ว

เสียงร้องที่ดังจนร่างกายเหลวๆนั่นสะเทือนเป็นเสียงของมันที่่ร้องขึ้นเบาๆก่อนจะเคลื่อนไหวไปด้วยความรวดเร็วจนผมต้องกอดส่อนที่บวมออกมาในร่างของมันเอาไว้แน่น

"จะ จะไปไหนนะ!?"

การเคลื่อนไหวรวดเร็วแต่กลับไม่สะเทือนเข้ามาข้างในพอลองหันกลับไปมองกลับพบว่าตะขาบที่ตามมานั้นห่างออกไปไกลพอสมควรสไลม์ตัวสีฟ้าใสร้องดังกิ๊วๆเหมือนกำลังดีใจเคลื่อนไหวไปตามแนวหินอย่างกับว่าไม่เจ็บปวด หิน และ ดินกระเด็นกระดอนแต่ไม่สามารถแทรกเข้ามาตามร่างกายของมันได้

"อึก หยุด... ถ้าจะกินก็กินมันชะตอนนี้เลยสิ จะทรมานกันรึไง!?"

เมื่อเรี่ยวแรงกลับมาผมเริ่มอาละวาดทุบไปที่ผนังร่างกายมันอีกครั้ง แต่แล้วเหมือนกับว่าสิ่งที่พูดออกมามันคงกระตุ้นต่อมอะไรชักอย่าง ผมที่ร้องไห้อยู่นั้นสะดุ้งเมื่อมันหยุดเคลื่อนไหว ร่างกายเหลวแต่กลับยืดยุ่นของมันนั้นนิ่งงัน พอรู้ตัวอีกทีผมก็พาเข้ามาภายในถ้ำ

กลิ่นซึ้นแฉะ และ ความมืดทำให้สมองว่างเปล่า คนเราถ้าถูกทำให้กลัวมากเกินไปก็จะไม่มีสติ ผมอาจจะ... บ้า กลายเป็นบ้า

"ฮึก... น่าจะเป็นบ้าไปเลย อัก!?"

ผมกระอักน้ำลายออกมาเมื่อผนังร่างกายสีใสนั้นบีบตัวเข้ากันแน่นเสียงร้องกิ๊วๆของมันยังคงดังไม่หยุดไม่นานนักเหมือนกับว่าร่างกายผมจะร้อนขึ้นทุกชั่วขณะที่หายใจเอาอากาศในถ้ำ หัวที่โผล่พ้นออกมาจากร่างกายเหนียวนุ่มนั่นทำให้ผมยากที่จะแกะตัวออกมา เหมือนกับหนูที่ติดกาวกับดักขยับไม่ไหนไม่ได้

"แฮ่ก... ฮะ อึก"

ร่างกาย... ร้อนไปหมด

"อุก... ปวดท้อง ปวด"

ร่างกายดิ้นไปมาภายในตัวของสไลม์สีฟ้านุ่มก่อนที่มันจะสั่นแปลกๆข้างในท้องปวดอีกแล้วผมพยายามจิกมือแน่นแต่ขนาดมือก็ขยับไม่ได้ด้วยซ้ำไป เจ้าตัวเหนียวหนึบลากตัวเองไปที่น้ำขังตื้นๆ ผยื่นหน้าออกไปดูกลิ่นของน้ำไม่ได้เน่าเหม็นอย่างที่คิดแต่กลับหอมหวานแปลกๆ

จ๋อม

มือขนาดใหญ่ยื่นออกไปตักน้ำนั่นก่อนจะดูดเอามาไว้เหมือนเป็นถุงน้ำใสมันยื่นมาข้างหน้าผม ดวงตาของมันที่เหมือนตาของตัวอะไรชักอย่างนั้นขยับหมุนได้ร้อยแปดสิบองศาเลยทีเดียวมันขยับส่วนตาดำเหลือบทองลงมามองเป็นประกาย มือที่อุ้มน้ำเอาไว้ขยับยื่นเข้ามา

ผมลังเล... ถ้ากินลงไป อาจจะทำให้ผมปวดท้องเหมือนไส้ปลาสีทองนั่นก็ได้ เหมือนกับว่ามันจะรู้ความคิด หนูสามหางตัวใหญ่ที่วิ่งโผล่ออกมาเป็นเวลาเหมาะเจาะถูกมันคว้าตัวเหมือนกับว่าเป็นใยของแมงมุมที่ถูกพ่นออกมาจับเหยื่อเสียงหนูร้องจิ๊ดๆอย่างกลัวตาย ชักพักก่อนที่จะสงบลงมันหลังจากที่มันเห็นหน้าผม หางทั้งสามตวัดไปมาเหมือนหมาไม่มีผิดผมมองมันแปลกๆ... หนูกำลังสะบัดหาง? เหมือนกับว่าในใจจะสงบลงนิดหน่อยเพราะทั้งวันนี้เอาแต่หนีจนเหนื่อย ร่างกายเพลียจนไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ติดอยู่กับเจ้านี่เหมือนโดนกลืนไว้แบบนี้ ถึงข้างในนี้จะอุ่นแต่ก็อยากออกไป... ออกไปงั้นเหรอ? บางทีคิดว่าในนี้อาจจะปลอดภัยก็ได้ เพราะที่เห็นเมื่อกี้ขาของตะขาบที่ฟันลงมามันดีดกลับจนหัก

จิ๊ด!

"อ๊ะ ร้อน"

ข้างในนี้ร้อนขึ้นอย่างกระทันเมื่อเห็นสีของตัวสไลม์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อนขณะที่ยัดน้ำเข้าไปในปากของหนู ทำให้ผมดูแบบนั้นซ้ำๆจนน้ำบวมในท้องของหนู มันปล่อยหนูลงไป ผมมองหนูตัวนั้นวิ่งวนไปมา เลียขนตัวเองก่อนเงยหน้าขึ้นมามองผม

"กะ กินก็ได้"

ผมอ้าปากออกก่อนที่น้ำเย็นๆจะไหลเข้ามาที่ปากมันป้อนผมอย่างระมัดระวัง

อึกอึก

หนวดสีแดงนั้นเริ่มกลับมาเป็นสีฟ้าอีกครั้ง มันนุ่มหนุบหนับจนผมเผลอดูดมันแรงๆน้ำอร่อยก่วาที่คิดทำให้ร่างกายเย็นลงได้ถนัดเพราะวันนี้ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรนอกจากตอนเช้าเอาแต่วิ่งหนีกลัวตายจนลืมหิว เพราะงั้นตอนนี้ท้องก็เลยร้องออกมาหน่อยๆ

"หิว..."

ผมพึมพำออกมาหลังจากที่กินน้ำเข้าไปจนอิ่มจากที่กระหายน้ำ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าหิวแทน อิ่มน้ำจนจะอ้วกไม่นานนักท้องก็เริ่มอุ่นขึ้น มันเหมือนกำลังหยุดนิ่งรออะไรชักอย่าง ไม่นานนักท้องก็เริ่มรู้สึกตึงๆ น้ำนั่นเป็นได้ทั้งน้ำและอาหารเหรอ? บนเกาะนี้.... มีของที่ดีแบบนั้นนอกจากสัตว์ประหลาดที่มัวเมากับการล่างั้นเหรอ...

"อ๊ะ... อะไร?"

จู่ๆตัวของมันที่กลืนผมก็กระเพื่อมอย่างแรง ก่อนที่จะหนวดตัวของผมเหมือนกับว่าเป็นเก้าอี้ไฟฟ้า ผมหอบหายใจหนัก ความร้อนภายในตัวกำลังพุ่งพล่าน

"อึก... แฮ่ก"

รู้สึกดีแปลกๆ...

แหมะ

ร่างกายของผมถูกวางลงกับพึ้นบนตัวของสไลม์ที่แยกออกจากกันแต่ก็ยังมีทางเชื่อมเล็กๆให้เห็นอยู่ เสียงหอบหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆทั่วทั้งร่างกายที่ถูกกลืนอยู่มันดูดหนุบหนับจนสมองว่างเปล่า เสียงฉ่ำแฉะของของเหลวดังขึ้นตรงสะโพก

"อื้อ... จะทำอะไร?"

ถามไปก็ไร้ประโยชน์เมื่อมันพูดไม่ได้ไม่รู้ทำไมถึงไม่กลัวมันเหมือนตัวอื่นๆอาจจะเพราะว่ามันไม่ได้มีหน้าตาน่ากลัว มีกรงเล็บหรือเขี้ยวที่หงิกงอ แถมยังช่วยปกป้องจากตะขาบเมื่อกี้แล้วจะยังป้อนน้ำให้อีก รู้ตัวอีกทีเสื้อผ้าบนร่างกายก็ถูกถอดออกไปหมด

"หะ ห้ามฉีกนะ"

ผมห้ามปรามด้วยน้ำเสียงตื่นๆ เสื้อผ้ามันเป็นของสำคัญที่จะต้องใส่ตลอดเวลาเพราะงั้น... ห้ามทิ้งนะ
ดูเหมือนมันจะเข้าใจความรู้สึกมือลื่นๆของมันวางเสื้อผ้าลงข้างๆอย่างถนุถนอม

"คิดจะทำอะไร อื้อ!"

สวบ

ช่องทางข้างหลังขยายกว้างจนรู้สึกได้มันแทรกตัวเข้ามาด้วยท่อนแข็งๆร้อนๆที่มีตุ่มอยู่รอบๆ ผมสะอื้น มันกำลัง มีเซ็กส์!?

"มะ ไม่ ไม่... ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ได้อยากจะมีเซ็กส์ด้วย!"

ผมหวีดร้องออกมาสุดเสียง พยายามขัดขืนแต่กลับถูกกดเอาไว้แน่นข้างในเหมือนกำลังจะฉีกออกเป็นสองส่วนทั้งอึดอัดและหายใจไม่ออกร่างกายสั่นเทิ้มเมื่อมันขยับเข้าออกเนิบๆ

"อึก...ฮือ ทำไม จะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย"

เสียงสะอื้นดังขึ้นไม่ขาดสาย หายใจไม่ค่อยจะออก

"อ๊ะ... อ๊า อย่า ขยับ"

ผมบิดตัวไปมาเมื่อข้างในร้อนผ่าวจิกนิ้วลงกับผิวสีฟ้าใสของมันอย่างไม่กลัวว่ามันจะทำอะไรให้ ไม่รู้ทำไม... ร่างกายมันขยับไปเองเสียงกระทบปึกๆทำให้ดวงตาพร่าเลือน ทั้งหน้าอก และ ท่อนกายข้างหน้าก็โดนดูดหนวดจนแทบจะละลาย... ทำไมถึง มามีเซ็กส์กับสไลม์

กิ๊ววว

เสียงของมันแหลมเล็ก เหมือนกำลังดีใจที่ได้ทำอย่างนั้น

ปึด!

น้ำอุ่นๆทะลักเข้ามาจนผมเผลอครางออกมา ข้างในอุ่นวาบไปหมดไม่คิดว่าสไลม์จะมีเซ็กส์กับเขา เสร็จเพราะสอดใส่เข้ามาในทางนี้เหรอ? ทั้งหน้าอกที่โดนดูดจนรู้สึกซานั้นทำให้ขาสั่น ผมนอนโก่งโค้งยอมให้มันขยับเข้าออกขณะที่เผลอมีอารมณ์ร่วมไปกับมัน

"อุก...!? อ๊ะ เสร็จแล้วเหรอ? นะ น้ำมันเข้ามา"

เอ๋... ทะ ทำไมในท้องมันแปลกๆละ? เหมือนกับว่ามีทางตัน ช่องทวารของคนเราไม่มีทางตัน มันเป็น...ช่องทางของไส้ ทะ ทำไมถึง

"อ๊า!?"

จู่ๆท้องก็บวมขึ้นกระทันหันผมคดตัวอยู่กับชิ้นส่วนของสไลม์ที่นอนทับ อวัยวะเพศของมันสวนเข้ามาอีกครั้งก่อนจะขยับถี่ๆจนผมร้องเสียงหลง เสียงเปื่อนลื่นดังจั๊บๆก่อนที่จะรู้สึกแปลกๆในท้อง

"ดะ เดี๋ยวสิ เดี๋ยว... ในท้องมันมีอะไร"

ไม่ใช่อาการปวดท้องแบบเดิม... แต่ว่า มันเหมือนกับว่ามีอะไรกำลังโตขึ้นเรื่อยๆข้างในนี้ เจ้าตัวสีฟ้าอุ้มผมขึ้นมาก่อนจะกลืนเข้าตัวของมันอีกครั้ง

"อื่ก... อา"

สวบบ

"อ๊ะ อ๊ะ... อุก"

ถูกช่วยไว้ แต่กลับต้องมามีเซ็กส์ด้วย ผมกัดฟันกรอด อวัยวะเพศของมันบวมใหญ่ขึ้นอีกถูไปตามผนังจนเสียวไปหมด ผมอ้าปากหวีดครางอย่างไม่รู้ตัว

"อื้มม... นะ หนาว"

มันกลืนผมเข้าไปจนหมดตัว อากาศข้างในค่อนข้างอุ่นทำให้ผมแนบแก้มลงกับตัวมัน อุ่น... อุ่นมาก
รู้ตัวอีกทีก็โดนทำไปหลายครั้ง ผมที่หมดแรงหรี่ตาลงภายในตัวของสไลม์ ง่วงจนตาจะปิดขณะที่ในท้องกำลังมีอะไรป่องนูนขึ้นเรื่อยๆ  เจ้าเมือกสีฟ้านั้นร้องกิ๊วอย่างถูกใจก่อนจะสอดหนวดที่คล้ายอวัยะเพศเข้าไปในช่องทางด้านหลังอีกครั้ง






…………………………………………………………………………………………


ตอนที่สาม แล้ว :z2:

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
04























   "อึก... เจ็บ"

ไม่นานหลังจากที่มีเซ็กส์กับเจ้าตัววุ้นนี่ไป คิดว่าน้ำอสุจิที่ถูกฉีดเข้าไปคงไปทำอะไรสักอย่างกับท้อง หน้าท้องตอนนี้มีตัวอะไรก็ไม่รู้ยุบยับอยู่ข้างใน เหมือนกับหนังตอนที่เห็นเอเลี่ยนอยู่ในท้องของผู้หญิงที่ดิ้นไปมาจนเห็นเป็นเค้าโครงใบหน้าบนหน้าท้องก็ไม่ปาน... คิดว่าจะช่วยที่ไหนได้ พามามีเซ็กส์งั้นเหรอ? แล้วพวกผู้หญิงละ... ป้าคนนั้นที่ถูกหนอนกินไปก็ถูกทำแบบนี้ด้วยรึเปล่า

พวกผู้หญิงที่นำหน้าลงเรือไปก่อน พวกนั้นก็จะถูกทรมานด้วยรึเปล่า ถูกพาตัวมาในรังของมันก่อนจะมีเซ็กส์ด้วย เพื่อให้ท้องและคลอดลูกของมันออกมา

ผมที่นั่งพิงอยู่ในตัวของมันนั้นแทบจะหายใจไม่ออก รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเดี๋ยวก็หนาวจนขนลุกไปทั่ว เดี๋ยวก็ร้อนจนเหงื่อแตกพลั่ก เป็นแบบนี้มากี่นาทีแล้วก็ไม่รู้ ลองใช้มือแตะๆที่ท้องดูก็กลับมีสิ่งที่อยู่ข้างในเด้งกลับออกมา อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ร้องไม่ได้เพราะแทบจะไม่มีแรง ได้แต่หายใจรวยรินรอดูว่าข้างในนี้มันมีอะไร อาจจะ...ท้อง แต่ผู้ชายไม่มีมดลูก ผู้ชายมีแต่ลำไส้เท่านั้น แล้วตอนที่อวัยวะเพศของมันชนตอนที่สอดใส่... มันคืออะไร
ไม่คิดว่าเจ้าตัวนี้จะทำแบบนี้ด้วยซ้ำไป เป็นแค่วุ้นแต่ก็เป็นตัวผู้สินะ อาจจะแค่มีตัวอะไรก็เกิดขึ้นมาเหมือนที่ตัวอ่อนฟักในนี้ แค่คิดก็อยากจะบ้า อยากจะสติแตกจนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น

"นี่... ทำอะไรชักอย่างสิ ไม่สบายตัวเลย"

เป็นครั้งแรกในรอบหลายนาทีที่พูดกับมัน ผมขยับพิงภายในตัวของมันขณะที่จับท้องของตัวเอง ส่วนมากผมจะบ่นคนเดียวเสียมากกว่าตกใจกับการตายของเพื่อน เห็นภาพน่าสยดสยองจนคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันจะได้เห็นที่ไหนในโลกอีกแล้ว เสียงหนุบหนับดังขึ้น ตัวสไลม์ที่นั่งพิงหินอยู่ในถ้ำกำลังฉีกเนื้อของหนูเมื่อกี้เล่น ราวกับว่ามันกำลังสนุกส่งเสียงกิ๊วใสๆออกมาตลอดเวลาก่อนจะหยุดเมื่อผมถามมัน ดวงตาสีทองนั้นหมุนลงมามองผม ก่อนมันจะทิ้งซากศพหนูที่เละเทะไปทั่วนั้นอยู่ตรงมุมถ้ำแล้วคายตัวผมออก

"ผมอาจจะเป็นบ้าก็ได้ แต่... เข้าใจ อึก รึเปล่า? ช่วยทำให้หายทีสิ มันเจ็บ"

เจ็บขึ้นเรื่อยๆจนเหงื่อท่วมร่างกาย ผมอยู่ในสภาพเปลือยล้อนจ้อนมันคายผมออกมาวางไว้บนตัวมันที่แผ่กว้างตามพื้นเหมือนเป็นที่รองนั่งหลังผมพิงเข้ากับหินแต่ไม่เจ็บเพราะมีเนื้อนุ่มใสกั้นเอาไว้ มันมองหน้าผมส่วนหัวนั้นเป็นสีชมพูอ่อนๆ ก่อนที่จะส่งเสียงร้องอีกรอบ

"อ๊ะ... คิดจะทำอะไรอีก? ไม่เอาแล้วนะ"

แรงก็แทบจะไม่มี ผมผลักหนวดที่ยื่นออกมานั้นออกไปห่างๆแต่มันกลับคืบคลานเข้ามาอีกรอบ ผลักไปแล้วก็เข้ามา เป็นแบบนี้จนผมเองก็ติดจะรำคาญ ถ้าตะคอก หรือ โมโหใส่ก็อาจจะโดนฆ่า หั่นศพเหมือนหนูที่กองอยู่มุมถ้ำ เพราะแบบนั้นถึงได้อดทนที่จะไม่ตะโกนด่าทอมันออกมา

ซึบบบ

"เดี๋ยว... อึ่ก อ๊ะ อย่า"

หนวดสีใสเริ่มที่จะสอดใส่เข้าไปในช่องทางด้านหลังที่ยังมีน้ำสีใสนั้นทะลักออกมา กลิ่นของน้ำนั้นหอมแปลกๆจนผมเบือนหน้าหนีพอดมแล้วก็แทบจะลมจับเพราะมันทำให้เวียนหัว

ขาผมถูกจับยกชันเข่า สะโพกโดนจับขึ้นสูงขณะที่หนวดลื่นๆกำลังถูเข้าออก ข้างในท้องเจ็บแปร๊บขึ้นมาทันทีจนผมกัดฟันกรอด หายใจไม่สะดวกก่อนจะ

แหมะ

พร่วดด

"อึ๊ก...!!"

ก้อนสีขาวอมฟ้าอ่อนๆทะลักออกมาจากข้างใน เป็นจำนวนหกถึงเจ็ดก้อน ผมเบิกตากว้างน้ำตาไหลลงมาข้างแก้ม ปากสั่นจนไม่สามารถพูดออกมาได้เป็นคำ เงยหน้ามองมันอีกครั้งด้วยสีหน้าตื่นๆ

"อะไรนะ? นี่มันอะไร ตัวอะไร!? อื้ออ!"

ผมฟาดมือลงไปที่ตัวของมันอย่างไม่กลัวหักเหมือนขาของตะขาบ ฟาดสะเปะสะปะจนเผลอทุบลงที่ดวงตาของมันจนตกลงสู่พื้น ก้อนที่จะได้ยินเสียง กิ๊ววว ยาวๆดังขึ้นเหมือนกับว่าทรมาน ผมหยุดมองก้อนสีขาวอมฟ้าอย่างรังเกียจ เบ้หน้าก่อนจะคว้าเอาหินขึ้นมาทั้งๆที่ยังอ่อนแรง สไลม์ตัวใหญ่นั้นละลายเหมือนน้ำเคลื่อนตัวไปเอาลูกกะตาขณะที่ผมเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะทุบลงที่ก้อนพวกนั้น

"ตะ ตายไปซะ... ตายซะ!!"

โผละ!
แกรก!

หินทุบลงกับก้อนแข็งๆทว่าเป็นหินเองที่แตกจนแลกระเอียดจนเศษหินบาดมือจนเลือดซึมออกมา มันหันมามองผมก่อนจะแผ่ขยายเป็นตัวใหญ่สูงจนแทบจะถึงเพดานถ้ำ

กิ๊ว... กิ๊ว!

ราวกับว่ามันกำลังโมโห ผมจับก้อนสีขาวที่กลิ้งมาอยู่ปลายเท้าเขวี้ยงไปที่มันแต่มันกลับรับได้ ก่อนที่ผมจะคลานหนีอย่างกลัวตาย

"บ้า...ฮึก บ้าอะไรกัน มีเซ็กส์กับวุ้นแล้วมีก้อนแปลกๆออกมาจากท้อง ฮือออ... บ้าที่สุด เอ็ด... เอ็ดช่วยด้วย"

ครืดดด

ขณะที่คลานออกมาอย่างยากลำบากทั้งเข่าที่ครูดกับหินจนเป็นแผลทั้งฝ่ามือที่มีเลือดซึมออกมา มันใช้หนวดคว้าเอวผมเอาไว้ก่อนจะยกขึ้นเหนือพื้น

"ไม่! ปล่อยสิ! ปล่อยเดี๋ยวนี้... ปล่อยให้ผมออกไปตายซะ ไม่อยากอยู่ในนี้ อยากออกไป ออกไปตามหาเอ็ด"

โดนจับยกหัวห้อยกลับพื้น น้ำตาที่ไหลออกมาเข้าปากเข้าจมูกจนแสบ เพิ่งจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อมีตัวอะไรแปลกๆส่งเสียงขู่ฟ่ออยู่ด้านหลัง พอกันไปมองก็พบกับงูจงอางขนาดใหญ่ที่มีลำตัวเป็นตัวเงินตัวทองแต่กลับมีสีดำ มีเกล็ดมันวาวเป็นงูแลบลิ้นเดินเข้ามาใกล้ ผมหลับตาลงช้าๆ

ฉกให้ตายไปเลย... ฉกให้ตายมันที่นี่จะได้ไม่ต้องทรมาน ถึงพิษจะทำให้ตายช้าแต่ว่า... ถ้าเป็นงูละก็มันคงไม่กลืนผมลงท้องหรอก


กิ๊ว!

ฉึกก!

ผมถูกเหวี่ยงเข้ามาในตัวของสไลม์อีกครั้ง ขณะที่ได้ยินเสียงกึงกังดังขึ้น ก่วาจะรู้ตัวก็เมื่อได้ยินเสียงร้องของมันดังขึ้นสองสามที พอลืมตาขึ้นมากลับพบว่างูสี่ขาตัวนั้นหมอบลงกับพื้น สภาพไม่เขยื้อนเพราะส่วนหัวถูกฉีกจนไม่เหลือเค้าโครงของใบหน้างู ถูกฆ่าไปแล้วเหรอ...

"ทั้งๆที่อ่อนปวกเปียกแท้ๆ นุ่มหนึบหนับแบบนี้ แต่ก็ฆ่าพวกร้ายๆตายได้สินะ"

ผมพิงศีรษะลงกับผนังนุ่ม เริ่มร้องไห้คร่ำครวญอีกครั้ง ร้องไห้จนเหนื่อย นี่ยังไม่ถึงเช้าเลยด้วยซ้ำเพิ่งจะผ่นมาไม่กี่ชั่วโมงเอง

หมับ

"..."

มันยื่นหนวดเข้ามาในตัวของมันลูบมาที่น้ำตาผมเบาๆก่อนจะลูบลงมาที่แก้มผมเงยหน้ามองดวงตาสีทองวาววับนั้นเงียบๆ

ก่อนจะปัดมันทิ้ง แต่มันก็ยังกลับมาแล้ววางลงที่ตัวผมแต่คราวนี้เป็นษศีรษะ ปัดออกอีกครั้ง ก็วางลงอีกที่ตรงส่วนแก้มจนผมเกิดเบื่อแล้วปล่อยให้มันลูบขึ้นลงเอง

"เป็นแค่วุ้นแท้ๆ... สมองก็ไม่มี"

เสียงแหบบ่นขึ้นก่อนจะหันหน้าหนีจากศพของงูใหญ่ตัวนั้น

ตอนที่เข้ามาจำได้ว่าปากถ้ำถูกปิดโดยก้อนหินใหญ่ๆ มันคงจะเข้ามาทางอื่นก็ได้เพราะยังไงซะถ้ำก็ยังมีหลายเส้นทางอยู่ ไม่รู้ว่าถ้ามีแรงแล้ววิ่งหนีออกไปจะหลงรึเปล่า

"นั่นนะ มันคืออะไร?"

ผมชี้ไปที่ก้อนสีขาวอมฟ้าที่ถูกวางเรียงกันอยู่มุมถ้ำข้างๆหนูนั่นอย่างสงสัย ถึงจะถามไปก็ไม่ได้คำตอบแต่ก็ยังดีก่วาเงียบไปแบบนี้ เหมือนกับคนบ้าที่พูดกับวุ้นใส

แต่ดูเหมือนมันจะรู้ว่าผมถามถึงอะไร มันชี้ไปตรงก้อนอันนั้นก่อนจะชี้มาที่ตัวเอง ชี้ไปอีกครั้ง ทำแบบนี้สองถึงสามรอบแล้วมองลงมาที่ผม

"นั่นก็เหมือนแกเหรอ?"

กิ๊ว

พอถามออกไปแบบนั้นก็ตอบกลับด้วยเสียงใสเต้นดึ๋งดั๋งขณะที่ผมยังอยู่ข้างในตัวของมัน

"แล้วทำไมมันออกมาจากตรงนี้?"

ผมชี้ลงมาที่สะโพกของตัวเองอย่างอายๆ ถามมันอย่างตะกุกตะกัก มันเงียบไปชักพัก... จนผมถอนหายใจออกมา

"น่าเบื่อ"
ซวบ ซวบ

มันยกมือใหญ่ของมันทั้งสองข้างขึ้นมาเหนือศรีษะผมก่อนจะทำท่าแทงเข้าแทงออกจากมือข้างช้ายที่ทำเป็นรูปตัวโอ ส่วน

ข้างขวาก็ทำเป็นนิ้วเดียว ก่อนที่จะมีก้อนสีขาวแบบนั้นผุดเหมือนเป็นน้ำออกมาจากนิ้วตัวโอแล้วตกลงพึ้น ผมอ้าปากเหวอ... หน้าซีด ตัวเย็นเฉียบปากก็สั่นพับๆ

"นี่... อย่าบอกนะว่านั่นคือลูก... ของผม กับ..."

กิ๊ว

คำตอบทำเองแทบอยากจะถลาออกไปจากตัวมันแล้วทุบก้อนสีขาวนั้นทิ้ง ผมอึ้งอยู่ชักพักใหญ่

"บ้า... ไปแล้ว ไม่ได้มีมดลูกซะหน่อย! ของแบบนั้นนะ ท้องไม่ได้หรอก! ผมเป็นผู้ชายนะ อวัยวะเพศก็มีเหมือนกัน แค่แทงเข้าออกจากก้นไม่ทำให้มีลูกประหลาดๆแบบนั้นหรอก!"

แปะ!

ผมฟาดลงกับเนื้อนุ่ม ถึงจะฟาดไปมันก็ไม่สะท้านอยู่ดีเพราะมันไม่เห็นจะรู้สึกเจ็บเลยด้วยซ้ำก็แค่หาที่ลง มือที่มีเลือดซึมออกมานั้นเปื้อนไปตามผิวเนื้อสีฟ้าผมติกมือลงกับฝ่ามือแน่น ร้องไห้ไม่ไหวอีกต่อไป ได้แต่หอบหายใจแฮ่กเหมือนหมาหอบแดดอยู่คนเดียว

หมับ

"ออกไปเลย! ขยะแขยงที่สุด... อึก"

ผมปัดหนวดที่วางลงมาบนแก้มก่อนจะนั่งกอดเข่าตัวเองภายในตัวของวุ้น มือถูกดึงออกไปจากเข่าผมเบ้หน้าเพราะความแสบ มันร้องกิ๊วเบาๆก่อนจะใช้น้ำเมือกของมันชโลมลงมาที่แผล ทั้งหัวเข่า แล้วก็ฝ่ามือผ่านไปไม่นานก็รู้สึกว่าไม่เจ็บอีกแล้ว

ไอ้วุ้นขี้ตื้อ ผมพึมพำด่ามันออกไป แต่มันกลับร้องกลับมาอย่างสดใส เข้าใจคำด่ามั๊ยเนี่ย...

ทำไมถึงต้องให้อยู่แต่ในตัวของมันกันนะ... ทั้งๆที่จะวางเอาไว้กับพิ้นก็ได้ ทำไมถึงกลืนเขาเข้ามาในนี้ แล้วดูเหมือนกำลังปกป้องจากสัตว์ประหลาดพวกนั้น จากตอนที่ตกลงมาจากเหวก็อีกที จากเมื่อกี้ก็ทีหนึ่ง...

"พรุ่งนี้... ถ้าหายไปหมดก็คงดี"

เป็นแค่ความฝัน จากความคิดในส่วนลึกของสมองที่จำมาจากหนังสยองขวัญ เป็นแค่ฝัน...เท่านั้นก็คงดี

อีกฝ่ายหลับไปแล้วขณะที่พึมพำ ทิ้งไว้เพียงสไลม์สีฟ้าที่ดูเหมือนจะชอบใจที่มนุษย์บอบบางคนนี้นั้นไม่อาละวาดอีกรอบ หลับไปก่อนจะคว้าเอาหนวดภายในท้องไปกอดฝังหน้าลงกับหนวดอุ่นๆของตัวเอง

ดีใจ... ที่ได้ตัวเมีย ดีใจที่มีลูก ดีใจที่มีวุ้นเหมือนตัวเองเพิ่มขึ้นมา ดีใจจนร่างกายพองใหญ่ขึ้นอีกนิดหน่อยกลายเป็นสีฟ้าเข้มขึ้นอีกนิดหนึ่ง โยกเยกลำตัวไปมา สอดมือเข้าไปในท้องของตัวเองลูบลงไปที่ผิวลื่นๆของอีกฝ่ายอย่างไร้สมอง อีกไม่นานก็จะฟัก พอฟักก็จะมีเพื่อนเล่น... มีตัวเมียให้ปกป้อง ดีกว่าที่ต้องอยู่ตัวเดียวแล้วฝังตัวเองเอาไว้ในตมใต้หุบเหว









...


ตอนที่สี่ อีกตอนเดียว  :katai4:

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
05














   กี่วันมาแล้วก็ไม่รู้ที่ผมอยู่แต่ในถ้ำนี้ ออกไปไหนไม่ได้เพราะเจ้าตัวเล็กพวกนั้นเอาแต่เฝ้าผมอยู่ บางตัวเป็น สีทองใส บางตัว สีชมพู สีฟ้า สีเขียว และ อีกตัวเป็นสีม่วง พวกมันโตขึ้นเร็วมากฟักออกมาจากไข่ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่ผมหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็เห็นพวกมันทั้งสี่ตัวจ้องผมอยู่ จริงๆมันไม่มีตา แต่มันเอาตาของหนู และ งูมาใช้เป็นตาของมัน อีกตัวหนึ่งยังไม่มี เเละ ดูท่า เจ้าตัวสีเขียวนี่จะอ่อนแอที่สุดในหมู่พี่น้องเพราะยังไม่มีตา เลยตัวเล็กแค่ศอกเดียวเท่านั้นเอง ทั้งๆที่ตัวอื่นโตได้หนึ่งเมตรแล้ว ตอนรู้สึกตัวตื่นอีกทีก็น่าจะเช้าแล้ว ตัวที่ช่วยผมเอาไว้นั่นไม่อยู่ ไม่รู้ว่าออกไปไหน ผมจิ้มจึกๆกับเจ้าตัวสีเขียวที่ไม่มีตาเบาๆ มันไม่มีเสียงร้องเหมือนตัวอื่น แต่ก็ตอบสนองด้วยการดิ้นดุกดิกไปมา

"อยากกลับบ้าน"

ผมพึมพำออกมาเบาๆ อาจจะเพราะเจอแต่พวกสัตว์ประหลาดมามากตอนนี้ก็เลยเฉยๆกับเจ้าตัวพวกนี้ บางทีเจ้าตัวพวกนี้อาจจะน่ารักกว่าตัวอื่นที่อยู่บนเกาะเลยก็ได้

กิ๊ว

กิ๊ว!

แผละ!

ส่งเสียงร้องเจี้ยวจ้าวก่อนจะกระโดดใส่กัน ต่อยตีกันไปมาเหมือนเด็กๆไม่มีผิด แต่แค่เป็นวุ้นที่มีชีวิตแค่นั้นเอง ตัวสีทองใช้แขนยืดๆของมันทุบไปที่หัวของตัวสีฟ้าเบาๆเหมือนกำลังหยอกล้อขณะที่ตัวสีม่วงเอาแต่นอน อยู่อีกมุมหนึ่ง ในถ้ำนี้มีสัตว์เล็กๆตัวอื่นที่โผล่มาบ้างเป็นบางเวลา เมื่อกี้ก็เพิ่งจะมีแมงมุมตัวใหญ่แปดขาสีเทาไต่ลงมาจากเพดานถ้ำกำลังจะกระโดดใส่ผมพอดี แต่ก็โดนเจ้าวุ้นตัวเล็กพวกนี้ฆ่าแล้วแยกชิ้นส่วนไปหมด ลูกตาของแมงมุมมีเยอะอยู่ก็จริงแต่น่าแปลกที่สไลม์สีเขียวที่ผมลูบมันอยู่ไม่ยักกะใช้ตาพวกนั้น อาจจะเล็กไปก็ได้ ตัวสีชมพูที่นั่งตรงข้ามกับผมก็เอาแต่มองผมอยู่ มือก็แปรเปลี่ยนเป็นไปตามที่ต้องการ เดี๋ยวเป็นห้านิ้ว เดี๋ยวเป็นเหมือนเข็ม แทงฉึกๆที่ศพแมงมุมอยู่

แกร่ก!

ตุบ

หินเล็กๆหลายก้อนกระเด็นมาโดนสไลม์ตัวที่ผมลูบอยู่มันสะดุ้งน้อยๆแต่หินไม่ได้ทำอะไรมันได้ ผมจ้องไปที่เจ้าตัวสีฟ้าก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

"อย่าซนสิ"

เป็นครั้งแรกที่พูดกับมัน ตัวที่เหลือเองก็มีปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยการหันมามองผม

พวกมันส่งเสียงร้องตามแบบของมันก่อนจะเคลื่อนตัวเข้ามาช้าๆ ตัวที่อยู่ใกล้สุดคือสีชมพูมันวางซากศพแมงมุมยักษ์ก่อนจะพุ่งเข้ามาหา

หมับ!

"อะ... อะไร? โกรธรึไง?"

ผมเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อดวงตาเรียวของงูนั้นจ้องลึกลงมามันใช้มือของมันลูบไปตามแขนของผมก่อนจะดึงผมที่นั่งอยู่ให้ยืนขึ้น

"คิดจะทำอะไร... ปล่อยนะ! อย่าไปยุ่งกับเจ้านั่นนะ!"

นี่ผมไปปลุกอะไรมันรึเปล่า สไลม์สีเขียวที่ไม่มีตานั้นถูกตัวสีม่วงที่เพิ่งตื่นจับขึ้นก่อนจะเขย่าไปมาอย่างสนุก เพราะมันไม่มีตาเลยไม่มีเสียงร้องแต่ผมคิดว่ามันคงไม่ชอบแบบนั้นแน่

"ยะ อย่า... ปล่อย"

อีกสองตัวที่เหลือที่ตบตีกันอยู่ก็ขยับเข้ามาใกล้ผมที่เปลือยอยู่ถูกมือพวกนั้นลูบไปมาอย่างสงสัย พวกนี้... กำลังคิดจะทำอะไร

แผละ!

ตัวสีเขียวถูกโยนลงพื้นอย่างแรง ตัวมันจะไม่คงที่เท่าไหร่เพราะไม่มีตาคอยค้ำจุนเอาไว้เพราะงั้นตัวมันถึงเหมือนน้ำที่กำลังจะสลายไป

"หยุด... อย่าฆ่ามัน หยุดเดี๋ยวนี้!"

ผมตะคอกออกมาอย่างเหลืออดจ้องไปที่ตาของตัวสีม่วงที่ยกมือค้างกลางอากาศ
ส่วนตัวที่เหลือก็นิ่งค้างไป ดึงมือหนุบหนับนั้นกลับก่อนจะนั่งแหมะลงกับพื้น

"บอกให้ปล่อย"

ผมจ้องตาตัวที่ชมพูที่จับมือผมแน่น มันส่งเสียงแผ่วก่อนจะปล่อยไปแบบง่ายๆ ผมเดินไปหาตัวสีม่วงช้าๆมันหลบตาผมไปมาเหมือนคนกำลังทำผิด ผมยื่นมือออกไปก่อนจะฟาดลงที่ตรงส่วนที่คิดว่าเป็นแก้มของมันเบาๆ

"อย่าทำแบบนี้อีก... เข้าใจมั๊ย?"

กิ๊ว...

มันเอ่ยตอบเบาๆก่อนจะก้มลงหยิบตัวสีเขียวขึ้นมายื่นให้ผม ตัวมันเละเทะแต่ก็สามารถจับต้องได้ยังไม่ละลายไปเลย พออุ้มมันขึ้นมาตัวที่อยู่บนอกก็ดูดหมับเข้าที่ยอดอกของผมเบาๆ

"อึก... มะ ไม่มีนมออกมาหรอกนะ อ๊ะ?"

เจ้าตัวสีม่วงยกผมขึ้นก่อนจะวางลงบนตัวของมันที่แผ่กว้างเหมือนพรมพร้อมกับใช้มือของมันปิดมาที่ตามตัว ส่วนตัวที่เหลือพอเห็นแบบนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้แบบกล้าๆกลัวๆนั่งล้อมผมเอาไว้ เหมือนให้ความอบอุ่นแม้จะเห็นตัวสีทองกับสีฟ้านั้นตบตีกันอยู่ก็ตามที เมื่อกี้ที่ตื่นมาเพิ่งจะดื่มน้ำขังไป เพราะงั้นเลยไม่หิว ผมพิงไปที่ตัวสีม่วงก่อนจะใช้มือลูบตามตัวสไลม์ตัวอ่อนที่ดูดนมผมจ๊วบๆอยู่ นี่...ใจดีกับมันแบบนี้ จะเป็นอะไรมั๊ยนะ?









"อ๊ะ... อึก อย่า ตรงนั้นนะ ไม่ได้"

สไลม์ตัวใหญ่กลับมาแล้ว พร้อมกับซากของสัตว์ที่คล้ายมังกรตัวสีเขียวตัวใหญ่ มันคงจะออกไปล่าอาหารมาให้ลูกมันกินขณะที่สไลม์ห้าตัวนั้นกำลังหมกมุ่นอยู่กับการกินอยู่ เจ้าตัวใหญ่นี่ก็พุ่งหรามาหาผมก่อนจะเริ่มลวนลามผมอีกครั้ง

ปลายหน้าอกถูกดูดดึง ขณะที่ส่วนล่างนั้นถูกแก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกอยู่ผมกอดตัวมันครางเสียงแผ่ว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ยอมรับมันแบบนี้ มีอะไรกับวุ้นมีชีวิต แล้วก็คลอดลูกให้มัน เจ้าตัวเล็กพวกนั้นทำราวกับพวกผมเป็นธาตุอากาศ ยังเล่นกันอยู่เหมือนเดิม ตัวสีเขียวตอนนี้ได้ตาแล้ว พอได้กินอาหารก็ตัวโตขึ้นพอๆกับพี่ๆของมัน

"อ๊ะ... อึ่ก อ๊า"

ช่องทางด้านหลังดังขึ้นหนึบหนับเพราะน้ำสีขาวใสยังไหลออกมา มันยังไม่หยุด ยังไหลออกมาเรื่อยๆตอนนี้รู้แล้วว่าน้ำนั้นมีหน้าที่ทำอะไร... มันดึงดูดสัตว์บนเกาะเข้ามาหา ทำให้ฮีท อยากผสมพันธ์กับผมเพราะงั้น... ผมถึงยังไม่ตาย ยังไม่ถูกฆ่าจะนับว่าเป็นความโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่...

"อ๊า... เอ็ด..."

จะตายไปแล้วใช่มั๊ยนะ... ครั้งสุดท้ายที่เห็นคือตอนที่กวางพวกนั้นกระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วพุ่งหาเขา อาจจะตายไปแล้ว ผมสะอื้นออกมา ทั้งๆที่เอ็ดช่วนชีวิตเอาไว้ ทั้งยูกินะ และ เอ็ดต่างก็เสียสระชีวิตเพื่อช่วยตัวผมเอาไว้ แต่... ทำไมถึงยังไม่หาทางหนี ทำไมถึงยังอยู่ในนี้ จะอยู่ไปจนถึงเมื่อไหร่?

"อ๊า... อ๊า จะแตก อึ่ก"

สวบ

ท่อนกายใสกระแทกเข้ามาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยหยาดรักเข้ามา มันอุ้มผมเอาไว้แล้วกอดแน่น ถูแก้มเมือกลงมาหาข้างในท้องเริ่มมีปฏิกริยาทันที... เพียงอีกไม่นาน ก็จะกำเนิดวุ้นอีกชุดใหม่

"นี่... เข้าใจ อึก ที่พูดรึเปล่า?"

มันหมุนดวงตาสีทองมองลงมาก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"อยากไปตามหาเพื่อน พาไปได้มั๊ย?"

รู้ว่าอาจจะตายก็ได้ แต่แค่ได้ออกไปเห็นกับตาว่าเอ็ดเป็นยังไง

"พาออกไปหาเพื่อนที แกเข้าใจใช่มั๊ย? ฮึก... แกก็เหงาไม่ใช่เหรอ? ที่อยู่ตัวคนเดียวมีแต่ตัวเดียวนะ"

ผมอ้อนวอนมันที่นิ่งไปพักใหญ่ มันดูลังเล ทำไมถึงลังเลละ?

"จะอยู่ แค่ในนี้จะไม่ออกไปไหน ไม่เป็นไรใช่มั๊ย? เพราะไม่มีอะไรฟันแกเข้าอยู่แล้ว"

มันเงียบไปอีก มองสลับผมกับลูกๆของมันก่อนจะดึงเอาเสื้อผ้าที่กองอยู่ตรงมุมหินยื่นมาให้

"ขะ ขอบใจนะ"

เพราะไม่รู้ว่าอยู่ในนี้มานานแค่ไหนแล้ว แต่ก็อยากออกไปตามหาเอ็ดให้ได้ เขาอาจจะยังไม่ได้ อยากคิดแบบนั้นจนก่วาจะเจอ

สภาพข้างนอกเขียวขจี ต้นไม้ใหญ่ยักษ์ขนาดหลายคนโอบผมที่อยู่ในตัวของสไลม์ตัวใหญ่มองอย่างระแวดระวังอาจจะมีตัวอะไรโผล่ออกมาก็ได้ จำได้ว่าตกลงมาที่ก้นเหว แต่... พอออกมาจากถ้ำกลับเจอแต่ต้นไม้

"นี่ ผมตกลงไปในที่ๆแบบนั้นก่อนจะทับลงบนตัวแกนะ"

ผมชี้ไปที่ขอบหลุมตื้นๆ มันไม่ตอบยังพาผมเดินไปแบบตรงๆ ตัวที่เหลือนั้นอยู่ในถ้ำไม่รู้ว่าพูดคุยอะไรกันแต่พวกมันดูเหมือนอยากจะตามมามากๆ แต่เจ้าตัวนี้กลับไม่ยอม อากาศข้างนอกค่อนข้างร้อนซึ้น มีแมลงออกมาให้เห็นเป็นพักๆ นกสามขาวินว่อนทั่วฟ้าผมมองไปรอบๆ ตอนวิ่งมาจำทางไม่ได้เพราะเอาแต่วิ่ง... จะเจอมั๊ยนะ เกาะกว้างขนาดนี้

หวี่....

เสียงแมลงวันบินหึ่งไปทั่วๆ ผมปิดจมูกตัวเองก่อนจะจ้องไปที่มุมต้นไม้ เบิกตากว้างก่อนที่เหมือนกับว่ามีอะไรมาจุกอยู่ที่ต้นคอ

"เอ็ด..."

สภาพใบหน้าแหว่งเหมือนโดนกัด นั่งพิงต้นไม้อยู่ไส้ที่แห้งขอดทะลักออกมาแมลงวันสีดำตัวเท่าฝามือสี่ห้าตัวรุมกัดกินลูกตาสีขุ่นอยู่ ตาย....ไปแล้ว

"ฮึก... เอ็ด เอ็ด"

ผมตะเกียกตะกายออกจากร่างกายของตัวสไลม์

มันส่งเสียงร้องเหมือนกำลังห้ามไม่ให้ผมออกไป แต่ผมกลับทุบไปทั่วทั้งร่างกายของมันคว้าเอาลูกกะตาก่อนจะเหวี่ยงออกไปไม่ไกล ร่างกายของมันละลายเป็นน้ำผมวิ่งถลาเข้าหาศพของเอ็ดที่นั่งอยู่ตรงนั้น ปัดแมลงวันตัวใหญ่เขี้ยวคมกริบออกไปอย่างไม่กลัว

"เอ็ด... ขอโทษ ฮือ ผมขอโทษ... ขอโทษ"

ใช้มือลูบไปตามใบหน้าอีกซีกที่ขาวซีดก่อนจะร้องไห้สะอื้นราวกับเป็นเด็ก ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตายไป

"เอ็ด... คงจะทรมานมากเลยสินะ"

กิ๊ว...

ผมที่กำลังกอดศพอย่างไม่กลัวกลิ่นเลือด และ คราบชิ้นส่วนติดนั้นถูกสไลม์ลูบลงมาที่หัวเบาๆ

"ฮืออ..."

เหลือตัวคนเดียวแล้ว ไม่มีใครอีกแล้ว ผมพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะหันหน้าไปหาสไลม์ที่มองผมกลับ

"ช่วยฝังให้ได้มั๊ย? ไม่อยากให้ศพถูกแทะไปมากก่วานี้อีกแล้ว"

เหมือนว่ามันจะรู้ มันขยับห่างออกไปก่อนจะใช้มือของมันแทรกลงตามดินขุดดินจากพึ้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย ผมหันมามองคนที่ตายแล้วด้วยความรู้สึกอดสู

"ขอโทษครับ..."

ทั้งๆที่ผมรอด แต่คุณกลับต้องมาตายแบบนี้ ก็เพราะผม

กรร...

จู่ๆขณะที่กำลังมองตัวสไลม์นั้นขุดดินอยู่ เสียงคำรามของสัตว์ก็ดังขึ้น มันหยุดชะงักหันมามองทางผมก่อนจะพุ่งเข้ามาหา

"หวา!?"

ถูกกลืนเข้าไปในตัวของมันทันทียกเว้นศพของเอ็ด

พับพับ

เสียงกระพือปีกของนกที่อยู่แถวนั้นดังขึ้น พวกมันส่งเสียงร้องโหวกเหวกก่อนจะบินหนีไป

"ตะ ตัวอะไรเหรอ?"

สไลม์กำลังกลัว...

มันสั่นเหมือนกำลังกลัว ยืนนิ่งค้างไม่ขยับไปไหนขณะที่ผมมองไปรอบๆ ไม่เจออะไร แต่ก็ยังได้ยินเสียงของสัตว์ตัวนั้นร้องอยู่เรื่อยๆ แถมยัง ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ฟุ่บ!

กิ๊ว!!

"ตะ ตัวบ้า... อะไรนะ"

เจ้าตัวสองขานั้นกระโดดลงมาที่พื้นตรงหน้า ตวัดหางที่คล้ายกระดูกไปมา แขนทั้งที่ขยับแกว่ง ส่วนหัวไม่มีตา...

เสียงคำรามของมันดังขึ้น เขี้ยวขาวช้อนกันเป็นระบบกระทบกันกึกกักพร้อมกับน้ำลายเหนียวหนืดที่ไหลเยิ้มออกมาจากปาก ดวงตาก็ไม่มี ร่างกายทั้งหมดเป็นสีเทาเข้ม ส่วนหัวกลมยาวลงมาอีกหน่อยคือแผงคอใหญ่ ขาที่คล้ายตั๊กแตนนั้นใหญ่มาก มันกำลังเดินเข้ามาใกล้

สัตว์ประหลาด... ที่เคยเห็นบนเกาะ ดูธรรมดาไปเลยเมื่อเทียบกับลักษณะของตัวนี้

ฟุ่บ

"เดี๋ยว...! เดี๋ยวสิ เเล้วเอ็ดละ?"

กิ๊ว!

มันไม่ฟังคำขัดค้านใดๆทั้งสิ้นเคลื่อนไหวฝ่าพุ่มไม้ไปอย่างรวดเร็วขณะที่ด้านหลังก็มีตัวนั้นวิ่งตามมาแบบไม่หยุดย่อน เร็วมาก

ขนาดตะขาบที่มีหลายขาก็ยังตามไม่ทัน แต่ตัวนี้กลับ...

ฉึก!

กิ๊วว!

กรงเล็บสีดำนั้นฟันเข้ามาที่ตัวสไลม์เหนือหัวจนขาแหว่งเป็นทางยาว ผมมองอย่างอึ้งๆ ฟันเข้างั้นเหรอ?

ซ่า

เสียงแปลกๆดังขึ้นเมื่อมองไปที่แผลกลับเห็นว่าส่วนที่ถูกฟันกำลังจะละลายเหมือนกับโดนน้ำกรด ผมยื่นมือออกไปแตะ แต่กลับโดนดึงกลับก่อนที่ร่างกายจะหยุดโผออกมาจากตัวของสไลม์ มันหยุดวิ่งประจันหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวสูงนั้น หันหลังให้กับผมขณะที่พองตัวใหญ่พร้อมสู้

"ทะ ทำอะไรนะ หนีกันเถอะ... หนีไปด้วยกัน"

จะโดนผลักไสอีกแล้ว ผมคลานกลับไปหามันที่ยืนนิ่งอยู่เจ้าตัวสีเทาเข้มนั้นเดินวนไปมาเหมือนกำลังหาโอกาสโจมตี ผมฟาดไปที่แผ่นหลังของมันสุดแรง

"กลับ... ด้วยกันเถอะ ฮึก ผมกลับคนเดียวไม่ได้ ผมกลัว อย่าทิ้งผมนะ"

หนวดสีฟ้ายื่นออกมาจากแผ่นหลังก่อนจะลูบลงมาที่แก้มผมเบาๆโดยที่ไม่มองมา ก่อนจะใช้หนวดนั่นกวักมือไล่ผมออกไป

"มะ ไม่ไป ถ้าจะตายละก็ ผมยอมตายที่นี่ ไม่มีใครแล้วบนเกาะนี้ ผมจะตายกับตัวที่รู้จักดีกว่าไปตายคนเดียว"

น้ำตาใสไหลอาบลงมาที่แก้ม แสบจมูกจนหายใจไม่ออก ร้องไห้ทั้งๆที่สั่นเหมือนเจ้าเข้าอยู่ ทั้งร่างกายซาไปหมด

พลัก!

"ไม่...!!"

สวบ!

พร้อมกับร่างกายสีฟ้าใสที่ถูกฟันเป็นสองท่อน ดวงตาสีทองที่กลิ้งตกลงพื้นกลิ้งไปใกล้เจ้าตัวนั้น

ผมสะอื้นไห้ ก่อนจะหันหลังวิ่ง ตามทางที่เคยผ่านมา เท้าเหยียบโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ เสียงร้องคำรามของสไลม์ดังเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่ผมหลับตาวิ่งจนสุดกำลัง

"อ๊ะ หวา!?"

เท้าหยุดกระทันหันจนงอตัวไปด้านหน้า หน้าผา...สูงชันอยู่ตรงหน้า

"ทางไหน... ถ้ำอยู่ทางไหน?"

ผมหันริหันขวาง ได้ยินเสียงคำรามและเสียงเท้าวิ่งมาแต่ไกล ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ท้องที่ป่องนูนเริ่มปวดจนผมนิ่วหน้า

ก้นผามีอะไร... กัน จะฆ่าตัวตายที่นี่ หรือจะให้เจ้าตัวนั้นเอาตัวไป

"ขะ ขอให้ก้นเหวเป็นน้ำเถอะ"

ฟุ่บ!

ผมกระโดดลงไป ลมแรงปะทะเข้ามากลางแสกหน้าก่อาจะหยุดลง หน้าท้องปวดแปร๊บมีก้อนไข่ของสไลม์เคลื่อนไหวอยู่น้ำสีใสไหลลงตามง่ามขาจนเปียก

ร่างกาย... ไม่ยอมตก ผมหันขึ้นไปมองที่ขอบผา

สัตว์ประหลาดตัวนั้น ยื่นหางออกมารวบเอวผมเอาไว้ มันแยกเขี้ยวขู่ใส่ผมน้ำลายใสหยดลงมาข้างแก้มจนแสบ... น้ำลายของมันเป็นกรด

"แก... น่าจะปล่อยให้ผมตายไปซะ"

กรรร

มันคำรามออก เหมือนตอบโต้ว่าไม่ยอม ก่อนจะดึงผมขึ้นช้าๆ อาการเวียนหัวทำให้ตาลายมองไปที่หุบเหวด้วยสายตาเบลอๆพร้อมกับปวดที่ท้อง ไม่นานนักผมก็หลับไปทั้งๆที่ภายในหัวยังคงตั้งคำถาม

จากนี้... จะเป็นยังไงต่อ





…………………………………………………………………………………

ตอนที่หก เอ้ย ไม่ใช่ ห้าสิ กำลังปั่นตอนนที่หกต่ออยู่ครับ อดใจรอกันให้ถึงตอนเย็นๆ หรือ อาจจะพรุ่งนี้ หรืออาจจะวันต่อไป  :z6: ล้อเล่น แฮร่

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
แอบเสียดายคอมเมนท์อ่า ไม่น่าหายไปเลย :katai5:

ออฟไลน์ คนอ่าน

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-13
เผลอไปกดลบรึเปล่าค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ARUTHA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :ling1: สไลม์ฟ้าเป็นมิตรสุดแล้วอ่ะไม่น่าตายเลยยย
ช่วยเมียแกก่อนนนน ลูกๆรออยู่

ออฟไลน์ viky_mama

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
แง้ สงสารเอ๊ด สงสารสไลมฟ้า แล้วลูกๆวุ้นล่ะ

รอตอนต่อไปนะคะ เดาทางเรื่องไม่ออกเลย

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
เข้ามาช่วยดันนะคะ สงสารที่อยู่ๆโพสก็หายไปหมด
สู้ๆนะ จะแวะมาดันให้บ่อยๆ

ออฟไลน์ Yuki Nijiiro

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
06





























   
   ซ่า...

"เจ็บ...!"

ผมร้องออกมาเมื่อลิ้นของมันเลียมาที่ตรงแก้ม เสียงซู่ซ่าดังขึ้นเบาๆเพราะน้ำลายของมันเมื่อตอนนั้นทำให้ผิวหนังแสบไปหมด ผมร้องไห้ไปกร่นด่าไป ขยับไม่ได้เพราะร่างกายโดนจับวางลงกับเถาวัลย์เหนียวหนึบที่ฝังรากอยู่กับพึ้้นดิน ถูกพวกมันยึดเอาไว้ขณะที่เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้กำลังเลียไปตามร่างกายของผม ไม่รู้ว่ามันต้องการจะทำอะไร ไม่มีกระทั่งตาจึงไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงตอนนี้

"ขยะแขยง... ออกไปนะ"

มือที่ถูกยึดแน่นขยับแทบไม่ได้ ทำได้แต่เพียงออกปากไล่เท่านั้น มันขยับนั่งงอเข่าอยู่ตรงหน้าผมก่อนจะยื่นกรงเล็บหยาบๆนั้นเข้ามาใกล้ก่อนจะคว้าเอาต้นขาผมไป

"ไม่ ไม่ ไม่!... คิดจะทำอะไร ปล่อยนะ! ดะ เด็กในท้อง อย่า... อ๊ะ อ๊ากกก!"

กรงเล็บแหลมคมกดลงที่หน้าท้องจนปวด กดแน่นจนจุกไปที่ลิ้นปี่ ผมร้องโหยหวนอย่างกับสัตว์ที่ถูกฆ่าในโรงฆ่าสัตว์ มันใช้มืออีกสองข้างจับขายกสูงก่อนจะใช้มือที่สามกดแทรกเข้าไปในช่องทางลับด้านหลังที่ปิดสนิท

"อย่า...ฮึก เจ็บ เจ็บนะ จะตายแล้ว ฮืออ"

กึก กึก

ก้อนสีใสหลายสีห้าก้อนตกออกมาทันทีเมื่อมือหยาบนั้นล้วงเข้าไปในท้องแล้วดึงออกมา เจ็บที่ปากทางเข้าจนชา กลิ่นเลือดลอยคลุ้งขึ้นจมูกจนมึนหัวไปหมด ขณะที่กำลังหมดแรงมันเขี่ยก้อนใสพวกนั้นออกไปไกลๆก่อนจะเริ่มกรีดที่นิ้วมือของตัวเอง

แหมะ

หยดเลือดสีดำสดไหลทะลักออกมา หยดลงกับไข่สไลม์ที่ยังไม่ฟักออกมาก่อนที่มันจะละลายไปอย่างช้าๆ เลือดของมันเป็นกรดละลายจนทะลุชั้นหินที่พื้นได้ ริมฝีปากที่สั่นระริกแทบจะเปร่งเสียงไม่เป็นคำ หยดน้ำตา น้ำลาย และ น้ำมูกไหลปนกันไปหมดเพราะความเจ็บที่ถาโถมเข้ามา

"อย่า... อย่าฆ่าพวกมัน ขอร้องละ"

ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน จากที่ถูกจับยึดไว้อยู่ดีๆร่างกายก็ร่วงผล็อยลงสู่พื้นทันที เจ้าสัตว์ประหลาดยังคงไม่สนใจผม ตั้งอกตั้งใจกำจัดไข่พวกนั้น
   
"อย่าฆ่า... มันเลย นะ ได้โปรด"

คลานเข้าหามันอย่างไม่นึกกลัวก่อนจะใช้มือที่สั่นเทิ้มทั้งสองข้างนั้นรวบเอาไข่ที่เหลือมาไว้ใต้อก

"อย่าฆ่ามัน ฮือ... ปล่อยมันไปเถอะ อึ่ก!"

กรงเล็บใหญ่ที่อยู่ใต้เอวยกร่างกายผมขึ้นเหนือพื้น มันจับตัวผมที่ไร้แรงขึ้นสูงเท้าลอยเหนือพื้นขณะที่มันกำลังขู่ฟ่ออย่างเอาเป็นเอาตาย เลือดทะลักออกจากปากทาง กลิ่นสนิมยังคงลอยคละคลุ้งไปทั่วแถวนั้น กระโหลกสีเทาเข้มมันวาว มันจับมือผมทั้งสองข้างก่อนจะดึงให้แยกออกจากกัน

"ฮึก... อั่ก แค่ก แค่ก"

ผมไอออกมาไม่หยุดเมื่อถูกมันวางลงกับพึ้นหินที่แข็งทื่อ ดวงตาพร่าเลือนแทบจะมองไม่เห็น สติค่อยๆเลือนลาง คิดว่าคงเพราะเสียเลือดมากไป ปากทางด้านหลังนั้นคงจะฉีกขาดเป็นแผลใหญ่ มันหันหลังให้ผม ก่อนจะวิ่งหนี ปีนป่ายไปตามซอกหินขึ้นไปด้านบนที่มีแสงอาทิตย์ส่องลงมา หลุมขนาดใหญ่สูงถึงสามสิบเมตรเหนือพื้น เหมือนกับเป็นปล่องภูเขาไฟ ข้างใต้นี้กว้างขวาง และ ยังมีทางอยกอีกหลายทาง มีต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวขึ้นเต็มไปหมด ตรงกลางระหว่างรูถ้ำเหนือพื้น มีต้นไม้ใหญ่สีเผือกตั้งตระหง่านอยู่ มันไต่ขึ้นไปอย่างรวดเร็วก่อนจะไปยืนที่ปากถ้ำ

ไข่ที่อยู่ในอกขยับดุกดิกไปมา นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่รับรู้ก่อนจะหมดสติอีกครั้ง เพราะเสียเลือดมากไป




เอกอิ๊เอ้กเอ้ก!

เฮือก!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงไก่ขันที่ดังจนสะเทือนไปทั่ว จากที่นอนฟุบลงกับพื้นหิน กลับกลายเป็นนอนหงายอยู่กับน้ำสีชมพูอ่อนๆอยู่ ภายในมือยังคงอุ้มไข่ไม่วาง ยังสับสนและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอมองไปที่รอบตัวกลับเห็นว่าตัวเองกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่กับแอ่งน้ำตื้นใสที่ตอนนี้ถูกเลือดของผมย้อมจนเปลี่ยนสี

กรร... เอกอิ๊เอ้กเอ้ก!

ทั้งเสียงไก่ขัน และ เสียงคำรามผสมรวมกันฟังดูแล้วน่าขนลุกยิ่งกว่าอะไร ไก่ตัวใหญ่ยักษ์ที่คล้ายไก่ตีนั้นกำลังยืนจังก้าอยู่ต่อหน้าผม ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมาทางนี้ ลำตัวใหญ่มีหนามงอกออกมา แถมยังมีกรงเล็บที่ปีกของมัน หางเหมือนหนูยาวเฟื้อย มีหนามอยู่เต็มไปหมด มันกระพือปีกพรึบพรับก่อนจะพุ่งมาทางนี้

หนีไปไหนก็ไม่ได้ ในเมื่อไม่มีเรี่ยวแรงเลือดใกล้จะหมดตัวอยู่แล้ว แถมผิวยังซีดอย่างกับคนตายนี่อีก ไม่รอด... ไม่รอดแล้วจริงๆคราวนี้ ไม่มีใคร หรือ ตัวอะไรมาช่วยแล้ว สไลม์... ก็ตายแล้ว ทั้งๆที่คิดว่าใจดีแท้ๆ

ขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม ลมหายใจก็แผ่วลงเรื่อยๆมองไปยังภาพตรงหน้า เวียนหัว... จะตายแล้ว ภาพในตอนเด็กผุดขึ้นมาในหัว เห็นภาพตอนที่แม่กำลังอุ้มให้นม พ่อสอนปั่นจักรยานครั้งแรก... เพื่อนคนแรก

และ คนที่แอบชอบคนแรก

คนเขาบอกว่า... ถ้าเวลาจะตาย คนเรามักจะมีภาพอดีตฉายซ้ำๆในหัว

"ฮึก... ยังไม่ ...อยากตาย"

เสียงสั่นเครือดังขึ้น เบาเสียจนถูกเสียงฝีเท้าที่ย่ำเข้ามากลบไปหมด
มันกางปีกก่อนจะพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว เปลือกตาหลับลงช้าๆ ต่อให้อยู่ไปบนเกาะนี้ ก็ทรมานเสียเปล่า

ตึก ตึก ตึก

ฉึ่ก!!

จากที่กำลังเตรียมใจจะตาย จู่ๆน้ำมากมายก็ทะลักสาดเข้ามาตามร่างกายจนเปียกโซก พอลองลืมตามองดูกลับพบว่าตรงอกของไก่ยักษ์ตัวนั้นมันมีกรงเล็บงอกออกมาจนเกือบจะถึงดวงตาของผม ตัวแข็งทื่อจนทำอะไรไม่ถูก เล็บยาวสีดำเคลื่อนตัวออกไปช้าๆก่อนที่จะเห็น ตรงกลางรู่โหว่ของไก่ เลือด เครื่องใน ทะลักออกมา เลือดสีสดหยดติ่งๆจากข้างบนรูลงมาอาบทั่วร่างกายของมันเอง มองทะลุออกไป เห็นเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นกำลังขู่ฟ่อมาทางนี้ พอมองดูดีๆแล้ว ร่างกายของผม แอ่งน้ำที่นอนอยู่ก็กลายเป็นสีแดงฉานจนน่ากลัว

"อึก..."

กลิ่นคาวจนจะอ้วก ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ มองดูเจ้าไก่ยักษ์นั่นกำลังถูกดึงเอาหัวใจของมันออกมาจากอก หัวใจดวงใหญ่หลุดโผออกมา เส้นเลือดห้อยระโยงระยางจนน่าขยะแขยง เหมือนในหนังฝรั่งฆาตกรรมไม่มีผิด หัวใจดวงใหญ่สีน้ำเงินสะหว่างเต้นตุบตับอยู่ ผมมองมันอย่างอึ้งๆ

ตุบ

"แก... กำลังทำอะไร?"

ผมขยับตัวถอยหลังหนีขณะที่สัตว์แระหลาดตัวนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ ยื่นหัวใจดวงนั้นมาจ่อที่หน้าของผม กลิ่นเหม็นเน่าลอยอบอวลไปทั่ว ผมเบ้หน้าก่อนจะสั่นศรีษะไปมา

"มะ ไม่กินหรอก... อื้อ!?"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ หัวใจดวงโตก็ถูกยัดเข้ามาภายในปากกลิ่นฉุนมำให้แสบจมูกจนน้ำตาซึม ผมพยายามดิ้นหนี แต่มันกลับใช้มือของมันยึดผมเอาไว้

กรรร...!

เสียงขู่คำรามดังขึ้น ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา  มือใหญ่จับปากผมง้างออกจนเจ็บ ได้ยินเสียงกึกกักที่กรามของตัวเอง เพราะถูกบีบแรงเกินไป กรามถึงได้เคลื่อน เหมือนกับว่ากระดูกจะหักออกจากกัน

ผลั๊วะ!

แผละ

"บอกว่าไม่...!"

ตูมม!

ทันทีที่หัวใจร่วงสู่พื้น กรงเล็บคมยาวก็จับหัวผมกดลงกับน้ำทันที น้ำสีใสกลายเป็นสีแดงขุ่น เหนียวเหนอะจนทำเอาผวา ทั้งๆที่ลึกไม่ถึงหัวเข่า แต่กลับถูกจับกดลงกับน้ำผสมเลือดไก่ได้ ส่วนหัว และ ลำตัวจมอยู่ที่ใต้น้ำ

บุ๋ง บุ๋ง

"อื้ออออ!"

มือที่ไร้เรี่ยวแรงปัดป่ายไปมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อแรงมันเยอะกว่า จากที่ตะเกียกตะกายอยู่ไม่ถึงนาที แต่เหมือนกลับว่ามันยาวนาน

ซ่า

"แค่ก แค่ก... ฮ๊า! อึก"

หัวถูกจับดึงขึ้นเหนือน้ำ ทั้งแสบหู และ แสบจมูก กลืนน้ำเน่าเหม็นลงไปในคอตั้งหลายอึก ผมไอโครกออกมาสุดแรง เลือดผสมน้ำลายไหลย้อยออกจากมุมปาก ขนาดเวลามอง ยังมองเห็นเลือดที่ไหลผ่านลูกตา เป็นสีแดงฉานทั้งหมด

"ยะ อย่า... อย่า อั่ก!"

ตูม...!

จากที่คว่ำหน้าลงกับแอ่งเลือด กลับถูกจับนอนหงายลงไป โดนกดทับทั้งตัว ขนาดนิ้วมือยังโผล่ขึ้นไปเหนือน้ำไม่ได้ เลือดทะลักเข้าปาก ไหลซึมเข้าไปในช่องทางลับจนร้อน แสบไปทั้งตัว หมดแรงจะดิ้นรนต่อไปเมื่อเห็นว่าสู้ไปก็เท่านั้น
ผมหยุดดิ้น นอนลงเงียบๆอยู่ใต้น้ำ ไม่นานนัก เสียงน้ำก็กระเพื่อม

ซ่าา

"ฮ้า... แค่ก แค่ก อื้อ มะ ไม่เอาแล้ว อึก... เจ็บ เจ็บจังเลย"

ไม่นานจากนั้นร่างกายก็ถูกดึงขึ้นมาเหนือน้ำ มันยกตัวผมขึ้นไปใกล้ก่อนจะใช้มือทั้งสี่รัดร่างกายเอาไว้แน่น
ตั้งแต่ขึ้นเกาะมา ก็เอาแต่ร้องไห้ เจ็บปวดจนร้องไห้ ทำไมไอ้สัตว์ตัวนี้มันถึงทำแบบนี้ ทำไมพวกมันถึงฆ่าคน แค่ฆ่าทิ้งก็ยังดี... แต่ มันกลับกินเข้าไปด้วย

ตุบ ตุบ

"ฮึก... อ่า เจ็บ เจ็บ"
   
ทั้งปวดหัว น้ำเข้าหูจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว ภาพข้างหน้าหมุนคว้าง ทำได้เพียงใช้มือที่สั่นเทาทุบไปที่แผงคอของมัน

"ปล่อยนะ... เจ็บจะตายแล้ว"

ทำไมถึงไม่เข้าใจ?

ผมทุบตีมันไปทั้งๆที่ใกล้จะหลับเต็มที พวกมันเองนั่นแหละที่แข็งแรงเกินมนุษย์ทั่วไป ผมมองไปที่ฟันคมของมันที่มีน้ำลายเหนียวไหลลงมาตามซอกฟัน คิดยังไงไม่รู้ ถึงได้ยื่นมือออกไป

ผลั๊วะ!

กรรร

หน้ามันหันไปตามแรงต่อย ฟันของมันที่ฝังลงกับเนื้อสีแดงไม่ได้เกิดปฏิกริยาอะไร แต่ก็คงทำให้มันเจ็บไม่น้อย เลือดจากมือไหลออกมา ความรู้สึกแสบลามไปทั่วแผลที่เหวอะหวะ ไม่นานจากนั้นก็เริ่มคันที่ตรงปากแผล

"อะ... อะไรกัน?"

แผลที่มือหยุบเข้าหากันเหมือนกับว่าเป็นน้ำที่ถูกจับแยก รวมเป็นเนื้อเดียวกันภายในพริบตา ความรู้สึกแปลกๆลามไปทั่วร่างกาย พอก้มลงมองดูที่ต้นขา เลือดที่ไหลซึมออกมาจากช่องทวารหนักมันกลับไม่มีคราบเลือดแล้ว  เอื้อมมือออกไปสัมผัสเบาๆ กลับผมว่า มันสมานเข้ากันหมดแล้ว

"ทะ ทำอะไรกับร่างกายของผม ฮะฮะ... นี่ ทำอะไรลงไป"

ไม่ใช่คิดไปเอง แต่มันเป็นความจริง ผมถามมันออกไปขณะที่มันเอื้อมมือหยิบหัวใจดวงนั้นที่ตกอยู่บนพึ้นกลับขึ้นมา ราวกับคนไม่มีสติ ร้องไห้ไป หัวเราะไป มองดูแผลของตัวเองที่ไม่มีริ้วรอยทั้งๆที่เมื่อกี้มันยังมีเลือดไหลออกมาอยู่เลย

"ไม่กิน ไม่! บอกว่าไม่กินไง"

หัวใจสีน้ำเงินจ่อลงกับปาก มันปล่อยผมร่วงลงกับพึ้นก่อนจะคร่อมลงมา

"ยะ อย่า... อึ๊ก อื้อ!"

ปากถูกจับแยกอีกครั้ง มือสองข้างจับแขนกางกับพึ้น ส่วนขาถูกหางของมันพันเอาไว้ขยับไม่ได้ มือหนึ่งจับหัวใจ อีกมือก็ง้างปากผมออก โดนจับตรึงลงกับพึ้น หนีไปไหนไม่ได้ ทำไมจะต้องบังคับกันขนาดนี้ด้วย!

ขนาดสไลม์เองยัง... สไลม์เองยังไม่เคยบังคับเลย

"อื้อ..."

แหมะ แหมะ

เลือดสีน้ำเงินในหัวใจของมันหยดลงมาที่ปาก ผมหันหน้าทีแต่กลับโดนมันจับหันกลับมาอีกครั้ง

"แหวะ... ถุย!"

เลือดคาวขมพุ่งออกไปเมื่อผมคายมันออกมา สาดกระจายอยู่กับใบหน้าของมันด้วย รสชาติขมคอ บาดลิ้นจนอยากจะอ้วกออกมาเสียเดี๋ยวนี้

กรร...

ดูท่ามันจะหงุดหงิดไม่น้อย ขนาดมีสีแขน มีทั้งหางแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

กร๊วม กร๊วม

"อึก..."

มันกลืนหัวใจดวงนั้นเข้าไปในปาก ก่อนจะยื่นลิ้นสีดำสองแฉกออกมา

"ไม่ ไม่ ไม่! ถ้าจะให้กินจากปากของแก ผมกินเองยังจะดีกว่า!"

ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร เนื้อเหนียวหนุ่มของมันก็แทรกเข้ามาในปากทันที ลิ้นกลมยาวจนคับปากไหลลื่นเข้าไปในลำคอ

ผมตะเกียกตะกายโดยการดันลิ้นของมันออกไป แต่ทว่ามันกับดูดดึงจนรู้สึกชาที่ปาก

"อื้ม... อึ๊ก อื้ออ"

หายใจไม่ออก ชิ้นเนื้อที่ถูกบดระเบียดผลุ่บลงคอไหลเป็นก้อนแข็งๆเข้าไปจนจุกตรงอกร่างกายสีเทาเข้มใหญ่ร่วมสามเมตรนั้น วางมือออกไปก่อนจะใช้มือนั้นลูบไปตามร่างกาย เหมือนกับลิ้นจะเข้าลึกลงไป ผมเบิกตากว้างปัดไปที่หน้าของมัน ทั้งดันทั้งถีบ แต่กลับทำให้มันยิ่งรุกเข้ามาจนใกล้จะหมดอากาศหายใจ

"อื้ออ!"

พรวด!

ลิ้นดำยาวหดกลับเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว ผมใช้มือถูไปที่ปากตัวเองแรงๆจ้องไปที่หน้าของมันอย่างรังเกียจ

"แค่ก แค่ก... ยะ หยาบคายที่สุด!"

กรรร

กึกกึกกึก...

ดูเหมือนกำลังถูกหัวเราะเยาะ มันแยกเขี้ยว จนฟันกระทบเข้าหากันเป็นจังหวะ เดินวนผมไปมาอยู่แบบนั้น ก่อนจะ

ตุบ!

"อ๊า...! เจ็บนะ"

ร่างกายถูกยกก่อนจะโดนพาไปที่เถาวัลย์ที่ขยับดุกดิกไปมา โดนจับวางลงตรงที่เดิมก่อนที่ลิ้นสีดำยาวเฟื้อยจะเลื้อยออกมาอีกครั้ง

"อย่า... ไม่นะ จะ จะทำอะไร?"

แคว่กก

เสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น ย่อยยับไปกับตาเมื่อโดนมันดึงออกจากร่างกาย แผ่นหลังแสบร้อนจากเนื้อผ้าที่เสียดสีเข้ามา
มันใช้มือจับกางเกงของผม

"มะ ไม่ ถะ ถอดเอง ขอถอดเอง"

ผมพูดไปพลางดึงกางเกงลงเอง ถ้าเกิดว่า วันไหนสบโอกาสได้หนีไป จะให้โป๊แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ แค่กางเกงในก็ยังดี

แผล็บ

"อ๊ะ... อี๋ อย่าเลีย"

ผมใช้เท้ายันเข้าไปที่หัวของมันหลังจากที่ลิ้นนันเลียเสียขึ้นมาจากหน้าท้องจนร้อนวูบวาบ

"อึ๊ก..."

ลำคอถูกฟันคมงับลงเบาๆ รู้สึกปวดหนึบเมื่อฟันคมถอนออกไป มันเหมือนกับว่ากำลังจ้องลงมา ก่อนที่สิ่งนั้นจะผลิออกมา

"ตะ ตรงนั้น..."

อวัยวะเพศที่เหมือนกับดอกไม้ตูมนั้นบานออกมา ใหญ่ยาว และ ดำมะเมื่อมมีหนามคมอยู่รอบ ส่วนโคนเป็นเหมือนกรีบดอกไม้ที่ขยับไปมา ผมถอยออกห่างอย่างหวาดกลัว

"ตะ ตายแน่ๆ..."

ไม่เอานะ... ไอ้แบบนั้นนะ ใหญ่เกินไปแล้ว

"ไม่ อ๊า...!"

ทำไม ผมจะต้องมาโดนพวกสัตว์บนเกาะนี้ข่มขืนด้วย!
ร่างกายที่ใหญ่โตคืบคลานเข้ามาใกล้ ผมหวีดร้องสุดเสียงเมื่ออวัยวะเพศจ่อลงกับปากทาง

"ไม่ ไม่... ฮือออ"

ต้นไม้ยึดร่างกายเอาไว้แน่น ขยับไปไหนไม่ได้ มันทำหน้าที่เหมือนเชื่อฟังเจ้าตัวนี้ทั้งๆที่เป็นแค่พืช น้ำตาไหลอาบแก้ม พร้อมๆกับกลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้ง

จะ จะตายแล้ว...




...



ตอนที่หกละเน้อ ไม่ได้เผลอลบครับ พอดีตอนเช้าคิดว่าจะดูนิยายชักหน่อย ก่อนที่จะเขียนตอนต่อไป แล้วก็หาไม่เจอเลย ก่อนหน้าก็ไม่ได้เข้าไปทำอะไรเลยครับ  :katai4:  เหอๆ น่าเสียดายจริงๆนั่นแหละ แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อหายไป ก็อัพใหม่ได้ ไม่ซีเรียสอยู่แล้ว มาต่อให้อีกตอน  ตอนนี้สั้นดีแท้ 555555  :hao7: พระเอกเรามันโหดร้าย นี่มัน จำเลย ชัดๆ ถถถถถถถ อ่านให้สนุกนะครับ ไปละ ฝันดี


ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
เดี๋ยววว พระเอกอะไรโหดที่สุด  เปลี่ยนเอาสไลม์แทน

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
เราจะคอยติดตามต่อไปนะค่ะ เป็นกำลังใจให้

 :L2: :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ korinasai

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
เหลือไสลม์อยู่หนึ่งฟอง
 :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2723
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
จำเลยรักฉบับเอเลี่ยน ?

ออฟไลน์ mirage

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
เป็นกำลังใจให้นะคะ
พระเอกช่างโหดแท้
ชอบตัวละครจังค่ะ มีเอกลักษณ์
เรื่องนี้เป็นแนวเอเลี่ยนจริงๆ

 :pig4: :pig4:
 :L2: :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เหนือฟ้ายังมีจักรวาล

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
มาต่อไวๆน้ารออยู่

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
โอ้ววววววแมนนนน สู้ๆนะคะคนแต่ง เป็นกำลังใจให้ :pig4: :L2:

ออฟไลน์ andear

  • ยาราไนก๊ะ ??
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 844
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-1
หา!! นี่พระเอกหรอ โหดจุงเบย

ออฟไลน์ viky_mama

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
ม่ายน้า พระเอกโหดแท้

ออฟไลน์ whistle

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 769
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-4
แล้วไข่สไลม์ใบสุดท้ายนี่ยังอยู่ใช่มั้ย ยังสงสารสไลม์น้อยๆอ่ะ

ออฟไลน์ ARUTHA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
พระเอกเหรอ.... สงสารสไลม์อ่ะ ฮือ

ออฟไลน์ หัวเเม่มือ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 803
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
สงสารครอบครัวสไลมอยู่ดี :hao5:

ออฟไลน์ KARMI

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 927
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-2

ออฟไลน์ Fujoshi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-2
สไลม์ ไม่เอาแบบนี้สิ :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด