รีปริ๊น+พรีออเดอร์ วิศวะขาโหดVsเกษตรฯตัวร้าย ภาค 1+2 [ป๋าโหดXคนดำ] (1.10.60)P.12
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รีปริ๊น+พรีออเดอร์ วิศวะขาโหดVsเกษตรฯตัวร้าย ภาค 1+2 [ป๋าโหดXคนดำ] (1.10.60)P.12  (อ่าน 131123 ครั้ง)

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
กรี๊ดดดด พี่ธามโคตรเแมน สารภาพรักแล้วนะนั่น

ออฟไลน์ xหยกน้อยx

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
J กับ L คืออะไรคะ งง หรือเราอ่านพลาดตอนไหนไป

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
แทนเข้าใจหน่อย ธามก็บอกอยู่ตลอดนะว่าชอบบบบบบ :hao7:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 21

เพราะห่วง เพราะเหงา หรือเพราะ...

 

 

            “ทำอะไรวะ ?”

            “หาที่ฝึกงาน” ผมว่าเสียงเรียบโดยไม่หันไปมองคนที่นั่งอยู่บนเตียง ปากก็ตอบไปยังงั้น แต่ในหน้าจอกลับเป็นอะไรไร้สาระแทน ก่อนจะยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างเพื่อบรรเทาความเมื่อย สายตาก็จดจ้องอยู่ที่หน้าคอม ความง่วงที่เริ่มจะก่อขึ้นทำให้ตอนนี้ผมพยายามถ่างตาแบบสุดๆ แต่ก็รอให้ไอ้ธามหลับก่อนแล้วค่อยนอน “มึงนอนก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูส่องอะไรอีกแปป”

            “ไม่เอา รอมึง”

            “จะรอทำไม กูยังไม่ง่วง !”

            “กูก็ยัง”

            “ชิส์ !” ผมจิ๊ปากออกมา ก่อนจะหาอะไรเล่นไปเรื่อย ก่อนที่จะรู้สึกแปลกๆ เมื่อเลื่อนเมาส์แล้ว แต่ลูกศรในหน้าจอกลับไม่ขยับเขยื้อนซักนิด “เมาส์เป็นไรวะ !”

            ผมพูดออกมาอย่างหัวเสีย แล้วจับกระแทกแรงๆ กับโต๊ะ เพื่อให้มันกลับมาเป็นปกติ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลซักเท่าไหร่ ก่อนที่เสียงของคนที่นั่งอยู่ และเป็นเจ้าของสินทรัพย์ชิ้นนี้จะพูดขึ้นเสียงเรียบ แต่ก็สร้างความหงุดหงิดให้ผมไม่น้อย “ก็มึงเล่นกระชากแล้วปาขนาดนั้น ถ้าไม่พังก็แปลกละ”

            “เมาส์เหี้ยอะไรเนี่ย ทนมือทนตีนหน่อยก็ไม่ได้” ผมบ่นอุบอิบพลางมองสิ่งที่อยู่ในมือ แล้ววางลง ส่วนตัวเองก็ได้แค่นั่งทำหน้าเซ็งตรงหน้าจอคอมที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนที่เจ้าของห้องมันจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวขายาวๆ นั่นเข้ามาใกล้ ผมจึงหันไปมองหน้ามัน แล้วถาม “อะไร ?”

            “เลิกเล่นแล้วไปนอน ได้ข่าวพรุ่งนี้ต้องไป ม. ไม่ใช่ ?”

            “รู้แล้วน่า แต่ยังไม่ง่วง”

            “ไอ้แทน นอน !”

            “มะ...ไอ้ธาม !” ผมร้องโวยวาย เมื่อคนตรงหน้าเข้ามาล็อกตัวผมแล้วพยายามดึงให้ลุกขึ้น ผมจึงพยายามเช่นกัน โดยการรั้งร่างตัวเองสุดชีวิต แต่ดูเหมือนจะไม่อาจสู้แรงควายๆ ของมันได้ เมื่อไอ้ธามมันลากผมแล้วพาตรงมาที่เตียง “ปล่อย !”

            “ไอ้เหี้ยมืด อย่ามาดื้อ !”             

            ไอ้ธามมันตะคอกใส่ผมเสียงดัง พลางหยุดการกระทำของตัวเอง ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างกันนัก ก่อนจะผลักร่างนั่นออก แล้วหันไปมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ ปากที่ตั้งใจจะด่าก็ทำได้แค่หุบปากลง แล้วเดินขึ้นเตียงล้มตัวนอนแต่โดยดี เมื่อเห็นใบหน้าโมโหของอีกฝ่าย และผมก็รู้ตัวว่าถ้าเถียงต่อเรื่องคงไม่จบง่ายๆ

            ในที่สุดตอนนี้ผมก็ยอมนอนนิ่งๆ มองเจ้าของห้องที่เดินไปปิดคอมที่ผมเล่นไว้แบบลวกๆ และเดินไปปิดไฟ จนตอนนี้เหลือเพียงไฟสลัวๆ ที่ไว้มองทางเดินเท่านั้น ก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงแรงยุบบนที่นอนข้างๆ ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าไอ้ธามมันขึ้นมาบนเตียงแล้ว ตัวเองจึงตั้งใจจะพลิกตัวหันหนี แต่ก็โดนมือหนารั้งไว้ซะก่อน และแรงทาบทามจากร่างตรงหน้า พร้อมกับลมหายใจที่รดลงบนปลายจมูกของผม ก็ทำให้รู้ได้ทันทีว่าภายใต้ความมืดนี่ ผมกับไอ้ธามนอนใกล้กันขนาดไหน

            ใช้คำว่าติดกันเลยจะดีกว่า...

            “ใกล้ไป อึดอัด...” ผมพูดเบาๆ แทบจะไม่อ้าปากด้วยซ้ำ เพราะรู้ว่าความใกล้ชิดนี่ ต่อให้แค่เพียงกระซิบอีกฝ่ายก็ได้ยินแน่นอน “ไอ้ธาม...”

            “หืม...” และเสียงนั่นก็ทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ไม่ห่างจากตัวเองนัก “นอนได้แล้ว”

            “ก็บอกว่ายังไม่ง่วง...”

            “ถ้าไม่ง่วงงั้นกูจับปล้ำ J”

            ปึ๊ก !

            ผมตีมันสุ่มๆ แต่ไม่รู้โดนส่วนไหนของมันจนเกิดเสียง ก่อนที่มือของตัวเองจะโดนกระชากเข้าหาตัวคนที่นอนอยู่ข้างๆ แรงๆ จนผมถลากร่างเข้าไปใกล้ และดูเหมือนว่าตอนนี้แขนของผมจะโอบอยู่รอบเอวของไอ้ธามพอดี “ทะ...ทำอะไรวะ ?”

            “ติดหมอนข้างไม่ใช่หรือไง”

            “...”

            “งั้นเอางี้...”

            “...”

            “ถ้าอ้อนดีเดี๋ยวพี่ชายจะให้ยืมตัวอุ่นๆ หนึ่งคืนแล้วกัน J”

            คะ...

            “ใครจะไปอ้อนกัน !”

           

 

 

 

# มหาลัย

            “เรียนเสร็จแล้วทักกูมาด้วย”

            “เค”

            “ไอ้แทน”

            “อะ...” คำพูดของผมหยุดลง เมื่อตัวเองที่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัยหันไปหาไอ้ธามที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับหลังจากที่พวกเรามาถึง ม. และสิ่งที่ทำให้ทุกการกระทำของผมหยุดลงคือใบหน้าขาวๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับริมฝีปากที่ทาบลงมาเบาๆ บนหน้าผากของผม เพียงครู่เดียวเท่านั้น ใบหน้านั่นก็ขยับออกไป เหลือเพียงรอยยิ้มพอใจของคนตรงหน้า ผมเลยได้แต่หรี่ตามองสงสัยกับการกระทำนั้น

            “เย็นนี้ไปเที่ยวกัน”         

            “ไม่ ขี้เกียจ...” ผมว่าก่อนจะเลิกสนใจคนตรงหน้าแล้วหันไปเปิดประตูเพื่อจะลงจากรถ แต่ก็โดนคนที่นั่งอยู่กระชากแขนแรงๆ จนต้องหันกลับไปทางเดิม “อะไรวะ !”

            “ไปเที่ยว !” ใบหน้ายิ้มเมื่อซักครู่หุบลงทันที และคำชวนก่อนหน้านี้ก็กลายเป็นคำขู่ในพริบตา ผมเลยได้แต่มองใบหน้าที่ไม่พอใจ แล้วตอบอย่างจำใจ

            “เออๆ รู้แล้วๆ”

            “แม่ง !”

            ไอ้ธามมันสบถออกมา ก่อนจะยอมปล่อยแขนของผมออกพลางหันหน้าหนี แค่ดูก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจสุดๆ หรือจะให้เรียกภาษาเด็กๆ ก็คือ ‘งอน’ นั่นแหละ ผมเลยได้แต่มองมันเซ็งๆ แล้วคว้าไหล่กว้างดึงให้หันมาด้วยความขัดใจกับท่าทีแบบนั้น “เป็นไร ?”

            ผมนี่ก็บ้าเนอะ กูว่ามันงอนยังจะไปถามอีก

            “เปล่า !”

            “ถ้าไม่เป็นไร งั้นกูไป...”

            “เดี๋ยวดิ !”

            ไอ้ธามมันห้ามไว้ผมเลยต้องหันกลับไปมองหน้ามันอีกรอบ ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนจะอยากพูดอะไร แต่ก็ไม่ยอมพูดซักที จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว เพราะคิดว่ามัวแต่เป็นแบบนี้คงไม่ได้ลงจากรถซักทีแน่ๆ เลยปิดประตูลงเหมือนเดิมแล้วเอื้อมมือคว้าคอคนที่นั่งอยู่เข้ามาใกล้ ก่อนจะทาบริมฝีปากลงไปลำคอขาวนั่นแล้วดูดเม้มแรงๆ ไม่นานนัก เนื้อขาวๆ ก็ขึ้นสีแดงจางๆ แต่ก็เป็นที่สังเกตได้ง่าย ผมจึงเงยหน้ามองใบหน้าที่แอบตกใจเล็กน้อยของไอ้ธาม

            “เก็บไว้กันตัวเมีย”

            “อ่า...”

            “เห็นแบบนี้กูก็หวงของๆ กูเหมือนกันแหละหน่า...”

            “J”

            ผมหลบใบหน้ายิ้มๆ ของไอ้ธามทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกอายการกระทำและคำพูดของตัวเองขึ้นมา หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ ไอ้การกระทำเมื่อซักครู่ มันแสดงออกแล้วใช่มั้ย ว่าผมเองก็ ‘หึงหวง’ มันเหมือนกัน

            ให้ตายสิ...

            “ยะ...ยิ้มอะไร !”

            “สนใจเลิกเรียน แล้วเก็บตัวอยู่บ้านเป็นเมียที่ดีของกูอย่างเดียวมั้ย J”

            “บ้า !” ผมด่ามันก่อนจะทำหน้าไม่พอใจกับคำพูดไร้สาระนั่น

            “ไม่ได้บ้า กูแค่ไม่อยากให้เมียกูไปอ่อยตัวผู้เหมือนกัน”

            “อย่าพูดเหมือนผู้ชายทุกคนจะเอากูได้มั้ย แม่งน่าขนลุกว่ะ !”

            “ก็มึงมันน่าเอา”

            “มึงคนเดียวมั้ง ที่ตามืดตาบอดมาเอากูเนี่ย !”

            “เออ ให้มันจริงเถอะ”

            ผมมองใบหน้าที่ทำยังไงก็ไม่เชื่อของไอ้ธาม ก่อนจะเป็นฝ่ายพูดคำพูดงี่เง่าขึ้นบ้าง “งั้นมึงก็เลิกเรียนแล้วเก็บตัวอยู่กับกูดิ มีผู้หญิงไม่น้อยเหมือนกันล่ะมั้ง ที่สนใจมึงน่ะ”

            “...”

            “เหอะ...”

            ทำไม่ได้ล่ะสิ

            “เอาดิ ถ้ามึงพร้อมจะกัดก้อนเกลือกินไปด้วยกัน J”

            ผมตีไหล่มันแรงๆ กับคำพูดทีเล่นทีจริงนั่น และมันก็สร้างเสียงขบขันให้ไอ้ธามได้เป็นอย่างดี ผมเลยได้แต่ส่งสีหน้าไม่พอใจไปให้ พลางพูดด้วยส้ำเสียงหงุดหงิด “งั้นเชิญมึงกินเกลือไปคนเดียวเถอะ กูไม่อยากอดตาย และกูก็ไม่ชอบอยู่เฉยๆ ให้ใครมาหาเลี้ยงด้วย”

            “เฮ้อ ถ้าเมียพูดขนาดนี้ สงสัยกูก็คงต้องเหนื่อยตามเฝ้าตามดูมึงต่อไปล่ะน้า ~”

            “ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องมาเฝ้า ไม่จำเป็นซักนิด”

            คำพูดของผมทำเอาคนที่เล่นเมื่อซักครู่ ถึงกับปรับสีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ไอ้แทน กูจริงจัง มึงอย่าไปยุ่งกับคนอื่น กูไม่ชอบ”

            “ไอ้ยุ่งน่ะ มันก็ต้องยุ่งอยู่แล้วป้ะวะ”

            “...”

            “แต่จะให้ยุ่งแบบเชิงชู้สาวทุกคนมันก็ไม่ได้หรอก”

            “เออ มึงน่ะ มีกูคนเดียวก็พอ...”

            “ว่าแต่กู มึงเองก็เหมือนกัน”

            “ทำไม ?”

            “มึงเคยบอกใช่มั้ย ว่าถ้ามึงเบื่อกูเมื่อไหร่ มึงจะบอกเลิกกูเอง” ผมพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อนึกถึงคำพูดเก่าๆ ระหว่างผมกับมัน ไอ้ธามเลยได้แต่เงียบไม่ได้คัดค้าน ซึ่งบ่งบอกว่าเจ้าตัวเองก็ยังคงจำได้ “งั้นกูจะขอพูดในฐานะที่มึงคิดว่ากูเป็น ‘แฟน’ ของมึงบ้าง”

            “ว่ามาดิ”

            “ถ้าวันไหนที่มึงไปมีอะไรกับคนอื่นไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย ในระหว่างที่คบกับกู...”

            “...”

            “วันนั้นถือว่าความสัมพันธ์ของเราจบลงทันที ”

            ...

            ”ไม่มีทางอยู่แล้ว”

            “ให้มันจริงเถอะ !”

            ผมพูดแค่นั้น ก่อนจะก้าวลงจากรถ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะเชื่อคำพูดของไอ้ธามได้มากขนาดไหน และก็ไม่รู้ว่ามันจะจริงจังกับผมจริงหรือเปล่าด้วย เพราะตามความเป็นจริงแล้วคงไม่มีใครซ่อนใครให้พ้นจากสายตาของคนอื่นได้หรอก ไม่ว่าใจจะอยากทำแค่ไหน และยังมีคนอีกมากมายที่ทั้งผมและมันต้องเจอ แต่ ณ ตอนนี้ ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ปล่อยให้มันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แล้วกัน แต่ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยัง เชื่อได้ว่าคงไม่มีใครอยากเริ่มใหม่หลายๆ รอบหรอก รวมถึงผมด้วย

            ขอให้มัน ‘เรื่อยๆ’ จริงๆ แล้วกัน...

            ...

            “น้องแทน ~”

            ผมสะดุ้งเฮือกทันทีกับเสียงนั่น ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวโดยไม่หันไปมองเจ้าของเสียงที่คาดว่าน่าจะกำลังวิ่งตามมา ก่อนจะรู้สึกถึงแขนหนักๆ ที่โอบเข้ากับไหล่ของผม ตัวเองที่กำลังจะหันไปด่าเพราะเข้าใจว่าเป็นพี่แซ็กส์ก็ต้องหุบปากลง เมื่อเห็นว่าเจ้าของแขนนี่ไม่ใช่ใครที่ไหน

            “อะ...ไอ้ธาม”

            “แปปเดียวกลิ่นก็ออกแล้ว กูควรทำยังไงกับมึงดีวะ...”

            “ทะ...” ผมที่ยังพูดไม่ทันจบ ไอ้ธามมันก็จับตัวผมให้หันไปประชันหน้ากับพี่แซ็กส์ที่กำลังเดินเข้ามาหา พลางยกนิ้วชี้หน้าผมแล้วตะโกนเรียกชื่อร่างตรงหน้านั่นเสียงดัง ทำเอาคนที่เดินมาถึงกับชะงักการกระทำของตัวเอง รวมถึงผมด้วย...

            “พี่แซ็กส์ !”

            “...”

            “ไอ้เหี้ยมืดนี่ เมียผม !!”

 

 

 

16.45 น.

            “จะโกรธอะไรนักหนา กูแค่พูดความจริง”

            “งั้นให้กูพูดบ้างมั้ย ว่ามึงเป็นเมียกู ?”

            “มึงต้องใช้คำว่าผัวดิ”

            เพี๊ยะ !

            ผมตีเข้าที่หัวไหล่ไอ้ธามแรงๆ ซึ่งตอนนี้ผมกับมันมาสิงสถิตอยู่ที่หอผมเรียบร้อย และแผนการไปเที่ยวตอนเย็นก็ถูกยกเลิกไปโดยปริยาย ผมมองร่างหนาที่นั่งคุกเข่าทำหน้าไม่พอใจอยู่ตรงหน้า ส่วนตัวเองก็นั่งที่สูงกว่าอย่างบนเตียง “กลับไปได้แล้วไป”

            “ไอ้แทน !” ผมทิ้งตัวลงนอน ไอ้ธามเลยยันตัวเองลุกขึ้นยืนพลางตะโกนประท้วงเสียงดัง “แม่งเป็นอะไรนักหนาวะ !”

            “เป็นอะไร กูแค่จะนอน”

            “อย่ามาตลก นี่เพิ่งสี่โมงเย็น !”

            “กูง่วง !”

            “ไอ้เหี้ยมืด !” ไอ้ธามมันเข้ามากระชากแขนผมจนตัวเองต้องลุกขึ้นนั่งตามแรงกระชากนั่น ก่อนที่มันจะกัดฟันถามเสียงเรียบ แต่ก็เป็นตัวประทุอารมณ์ผมเช่นกัน “ทำไม ชอบมันงั้ย ไอ้เหี้ยแซ็กส์อ่ะ ถึงไม่อยากให้มันรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน ?”

            “...”

            “หรืออาย กลัวคนอื่นเขารู้ว่าคบกับผู้ชายด้วยกัน ?”

            พลั๊ก !

            ผมลุกขึ้นแล้วผลักไอ้ธามจนตัวเซถอยไปด้านหลัง ส่วนตัวเองก็ได้แต่มองมันโกรธๆ แล้วตะโกนเสียงดังแข่งกับเจ้าตัว และคำตอบของผมก็ทำเอาคนฟังถึงกับเงียบไป “เออ กูอาย พอใจยัง !”

            “...”

            “ตอนบอกคนอื่นน่ะ ใช้คำว่าแฟนก็พอ ไม่เห็นต้องใช้คำว่าเมียเลย แม่ง !”

            “หะ...?”

            ผมมองหน้าไอ้ธามที่ปรับสีหน้าลงแล้วทำหน้าไม่เข้าใจแทน ผมจึงตรงปี่เข้าไปหามันแล้วกระชากคอเสื้อ พลางกดเสียงต่ำ “หรือมึงจะบอกว่าไม่อายห๊ะ เป็นผู้ชายแท้ๆ อยู่ๆ ก็มีคนแสดงตัวว่าเอาตูดมึงได้ต่อหน้าคนอื่น คำว่าเมียมันก็บ่งบอกว่าแม่งต้องเป็นฝ่ายโดนเอาแน่นอนอยู่แล้วป้ะวะ”

            “...”

            “แม่ง กลับไปเลยไป !” ผมปล่อยคอเสื้อมัน แล้วกลับมานั่งที่เตียงเหมือนเดิม เหลือแต่ไอ้ธามที่ยังคงยืนอยู่ พลางมองหน้าผมนิ่งๆ ก่อนจะก้าวขายาวๆ นั่นเข้ามาหาผม และย่อตัวลงนั่งยองๆ จนใบหน้าเราอยู่เสมอกัน โดยที่มันยังคงจ้องหน้าผมไม่เลิก “มองไร หน้ากูเหมือนแม่มึง ?”

            “หึ...” มันเค้นเสียงแค่นั้นแต่สายตาก็จดจ้องอยู่ที่ผม มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเบาเป็นเชิงคำถาม “ไปบ้านกูมั้ย ?”

            “ไปทำอะไร ?”

            “ก็ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยสำหรับมึง ห้องข้างๆ ก็โรคจิต วันดีๆ คืนดี เดี๋ยวมันอาจจะมาลากมึงไปข่มขืนก็ได้ เพราะงั้นช่วงนี้ไปนอนบ้านกูดีที่สุด”

            “ถ้าเรื่องนั้นกูดูแลตัวเองได้”         

            “กูเช่าหนังมาใหม่เลยอยากให้มึงไปดูด้วย”

            “...”

            “กูเหงา...”

            “ขอเหตุผลจริงๆ”

            “กูอยากว่ะ...”

                       

.........................................
Special Talk Talk : วิศวะขาเม้าท์

            Member 1 : เฮ้ย พวกมึง เคยเห็นน้องดาวเด็กบัญชีป้ะ (1 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : เออ เห็นๆ แม่ง ขาวจั๊ว น่ารัก... (4 คน อ่านแล้ว)         

            Member 1 : นั่นแหละ กูว่าน้องเขาแม่งน่ารักโคตร (9 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : น้องน้ำ เด็กการตลาดก็น่ารักนะมึง (11 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : กูว่าน้องหมิว นิเทศสุดๆ ละ (15 คน อ่านแล้ว)

            Member 1 : น้องดาวดิวะ !(19 คน อ่านแล้ว)       

            Member 2 : ก็น่ารักทุกคนนะ แต่น่ารักคนละแบบ... (22 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : น้องน้ำที่หนึ่งละ มึงอย่ามาเถียง ไม่เชื่อเอารูปมาเปรียบเทียบกันได้ (23 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : พวกมึงเถียงอะไรกัน (25 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : เรื่องผู้หญิง (25 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : ปัญญาอ่อนว่ะ 55555+(27 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : พูดแบบนี้ ไหนมึงบอกมาดิ ว่าใครน่ารัก !(28 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : ไม่รู้เว้ย ไม่ค่อยสนใจ (29 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : กาก (27 คน อ่านแล้ว)

            Member 1 : เออ แม่งกาก (27 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : เอ้า ด่ากูอีก ก็กูไม่รู้ว่าใครน่ารักนี่หว่า แต่ถ้าจะให้บอกคนที่โดนใจจริงๆ ก็... (29 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : ก็... (30 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 (?) : น้องแทน เด็กเกษตรฯ J(31 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : ห๊ะ น้องแทน ? (32 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 (?) : ใช่แล้ว น้องแทน (33 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : น้องแทนที่ว่านี่ อย่าบอกนะผู้ชาย... (34 คน อ่านแล้ว)

            Many member : …

            ธาม : (ไอ้เหี้ย) พี่แซ็กส์... (39 คน อ่านแล้ว)
.

.

.

.

          แซ็กส์ : แฮะๆ โทษที ลืมไปว่า ‘เมีย’ น้อง :P (1 คน อ่านแล้ว)

Special Talk Talk : วิศวะขาเม้าท์ [END]

 

- แทน –

เห็นแบบนี้กูก็หวงของๆ กูเหมือนกันแหละหน่า...

 

Thank You !

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
พี่แซ็กส์......ว่าแล้ว ชอบแทน จนได้
ธาม แทน หวงกัน :mew1: :mew1: :mew1:
      :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
หุหุ บอกได้ว่าเป็นแฟน แต่ไม่ควรบอกว่าเป็นเมีย ใช่มั้ย แทนนนนนนน :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ xหยกน้อยx

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
รอตอนต่อไปคะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 22

คนเดียว และครั้งเดียว....


 

20.20 น.

            “ไหนหนัง ?”

            “เออ รอแปปดิ เช่ามานานละ ไม่ได้ดูซักที”

            “นานแค่ไหน ?” ผมถามร่างทีกำลังคุ้ยลิ้นชักหน้าทีวีจอยักษ์ในห้องนอนตัวเอง ก่อนที่เจ้าตัวจะตอบออกมาเสียงเบาๆ

            “สามเดือน”

            “นี่มึงเช่าหรือขโมยเขามาห๊ะ !”

            “เออน่า เดี๋ยวค่อยเอาไปคืน” มันว่าแบบไม่ใส่ใจ ผมเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงเลยได้แต่ยืนมองเงียบๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงดีใจของคนที่กำลังมุ่งมั่นกับการค้นหา “เจอแล้ว !”

            “ไหน ?” ผมเดินเข้าไปหามันทันที เพราะอยากรู้ว่าหนังอะไรที่มันอุตส่าห์มานั่งคุ้ยเพื่อที่จะเอามาเปิดดูกับผม “เหี้ยอะไรเนี่ย...”

            ‘วิ่งหนีตายฝ่านรกบนดิน’

            แค่ชื่อเรื่องแม่งก็ไม่น่าดูละ...

            ผมมองรูปบนหน้าปกแผ่นหนังที่มีฝูงซอมบี้ซะเก้าสิบเปอร์เซ็น จนแทบล้นกรอบ ส่วนคนก็อยู่สามสี่คนที่แทบแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นคน ซึ่งดูจากภาพปกก็รู้แล้วว่าตอนจบแม่งตายหมดแน่นอน ก่อนที่เสียงของไอ้ธามจะดังขึ้น ทำให้ผมรู้ได้ทันที ว่าทำไมมันถึงชวนผมมาดูหนัง “กูจะดูหลายรอบละ แต่ไม่มีเพื่อนดู เลยไม่ได้ดูซักที...”

            “อ่อ...”

            “...”

            “กลัว J”

            “กะ...กลัวอะไรวะ ก็บอกไม่มีเพื่อนดู !” มันว่าเสียงดังปฏิเสธเต็มที่ ผมเลยได้แต่หัวเราะออกมา ก่อนที่คนตรงหน้าจะเดินเข้ามาใกล้ พลางถามเสียงเรียบ “ว่าไง จะดูหนัง หรือจะ ‘ทำ’ ดี ?”

            “ดูหนังดิ !”

            ผมตอบเสียงดังฟังชัด ก่อนจะเดินมานั่งรอบนเตียง ถือว่าสะดวกสบายพอสมควรสำหรับห้องของไอ้ธามครับ ซึ่งเจ้าของห้องก็ไม่รอช้าจัดการใส่แผ่นเข้าเครื่องเล่น DVD เมื่อเรียบร้อยเจ้าตัวก็เดินมาที่เตียงแล้วขึ้นมานั่งข้างๆ ผม โดยปล่อยให้หน้าจอตรงหน้าดำเนินหนังไปเรื่อยๆ

            ตอนนี้ทั้งห้องต่างเงียบกริบ มีเพียงเสียงจากลำโพงตรงหน้า และเสียงแอร์ที่ดังเป็นตัวประกอบเท่านั้น ผมเองก็ได้แต่นั่งดูเงียบๆ และหันสังเกตใบหน้าที่กำลังตั้งอกตั้งใจของคนข้างๆ เป็นระยะๆ จนแอบนึกขำในใจ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงหนักๆ ที่ตกลงบนหัวไหล่

            ฟรุบ ~

            “แม่งไม่หนุก...”

            “ดูไปเรื่อยๆ ก่อนหน่า...” ผมยกแขนขึ้นกอดคอมัน ก่อนจะลูบหัวเบาๆ กับไอ้ท่าทีแบบนั้น จนไม่รู้ว่าตัวเองแอบเอ็นดูมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนจะหันไปมองใบหน้าของคนที่เอนหัวซบบนหัวไหล่ผม ตอนนี้กำลังหลับตาพริ้ม แทนที่จะเป็นการดูหนัง “ไม่ดูแล้วงั้ย ?”

            “ไม่อ่ะ”

            “ดูก่อนดิ เรื่องนี้สนุกจริงๆ”

            “หืม...”

            “...”

            “มึงดูแล้ว ?” มันเงยหน้าหรี่ตามองผม ผมเลยได้แต่เบือนหน้าหนี ไม่ได้ตอบและก็ไม่ได้ปฏิเสธ ก่อนที่ตัวเองจะเอามือออกจากหัวนั่น ก็โดนไอ้ธามจับไว้ให้ทำให้เหมือนเดิม “ลูบต่อดิ”

            “มึงนี่เป็นเด็กหรือไง” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็นั่งลูบหัวมันต่อ และการสนทนาระหว่างพวกผมก็หยุดอยู่แค่นั้นเมื่อไอ้ธามมันกลับมาสนใจหนังตรงหน้าเหมือนเดิม ส่วนผมก็ดูบ้าง หันสังเกตคนที่ซบหัวไหล่ตัวเองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ขาดตอนหรืออย่างไร เพราะยังไงเรื่องนี้ผมก็ดูไปแล้วจริงๆ ตั้งแต่ตอนมันเข้าโรงหนังใหม่ๆ แต่เห็นว่าไอ้ธามมันอยากดูมาก เลยไม่ได้ขัดอะไร และการดูหนังซ้ำแบบนี้ก็ไม่ได้แย่ไปซะทีเดียว

            ออกจะดีกว่าที่คิดด้วยซ้ำ

            “ไอ้แทน” ผมสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงเรียกนั่น

            “ห๊ะ ?”

            “ทำไมไอ้นี่ถึงยอมตายวะ ?” มันถามขณะที่หนังดำเนินมาถึงช่วงปลายเรื่อง ในตอนที่ผู้ชายที่เหลือรอดเพียงคนเดียว กำลังปล่อยให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักและกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว กัดกินร่างกาย

            และผมเองก็ตอบได้แค่...

            “กูจะรู้มั้ยเนี่ย”

            เมื่อได้ยินแบบนั้น ไอ้ธามมันเลยยกหัวออกจากไหล่ผม แล้วถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “เอ้า มึงดูแล้วไม่ใช่ ?”

            “ดูแล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะเข้าใจทุกเรื่องซักหน่อย”

            “กาก”

            “เอ๊ะ !” ผมหันไปมองไอ้ธามด้วยสีหน้าไม่พอใจ มันจึงรีบซบหัวลงมาบนไหล่ผมเหมือนเดิม การถกเถียงระหว่างพวกผมจึงจบลง และในที่สุดผมก็ยอมตอบออกไปในแบบที่ผมเข้าใจ สายตาก็จดจ้องอยู่กับหนังที่กำลังใกล้จะจบ “ก็ผู้หญิงตาย ผู้ชายก็เลยตายตาม”

            “แล้วทำไมถึงตายตามล่ะ ?”

            “ก็เขารักกัน”

            “อ่อ ถ้าไม่รักกันผู้ชายก็ไม่ตายตาม ?”

            “คงงั้นมั้ง...” ผมตอบแบบส่งๆ ก่อนจะหันไปหาไอ้ธามที่ทำหน้าสงสัยแล้วพูดขึ้นมาใหม่ “จริงๆ มันไม่ได้ตายไม่ใช่เหรอวะ มันกลายเป็นซอมบบี้ดิ”

            “เออ มันไม่ใช่คนแล้ว ก็เรียกว่าตายเหมือนกันแหละ”

            “...” ผมไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่พยักหน้าและหันกลับไปสนใจภาพตรงหน้าต่อ แต่คำถามจากไอ้ธามก็ยังคงเกิดขึ้นไม่หยุด

            “รักกันมากถึงขนาดยอมตายเลย ?”

            “อืม”

            “แล้วผู้หญิงมันรักผู้ชายป้ะวะ ?”

            “รักล่ะมั้ง”

            “แล้วมึงรักกูป้ะ J”

            “ระ...” ผมหยุดชะงักปากของตัวเองเมื่อรู้สึกว่าไอ้ธามเริ่มจะนอกเรื่อง ก่อนจะหันไปมองหน้ามันที่ตอนนี้นั่งยิ้มกริ่มอยู่ “อย่ามาเนียน”

            “เนียนอะไร คำถามเหมือนกัน J”

            “ดูหนังไปเลย จะจบละเนี่ย !”

            “ถ้าจบแล้วทำได้ใช่มั้ย ?” ผมหน้าขึ้นสีทันทีกับคำถามที่ตรงไปตรงมานั่น ก่อนจะผลักหัวของไอ้ธามออกด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร จนเกิดสีหน้ายิ้มๆ จากอีกฝ่าย “เมื่อไหร่หนังจะจบน้า J”

            “ถึงจบ ก็ไม่ได้บอกจะทำซัก...!”

            พรึ๊บ !

            “ว่าไงนะ ?”

            “อะ...ไอ้ธาม ปล่อยเลย !”

            ร่างของผมถูกคนที่อยู่ข้างๆ จับกดลงกับเตียงทั้งๆ ที่หนังยังไม่จบ ส่วนไอ้ธามเองมันก็ขยับมาขึ้นค่อมผมไว้ พลางกดแขนทั้งสองข้างไว้เหนือหัว “ลองแบบเมื่อก่อนมั้ย”

            “ละ...ลองอะไร ?”

            “ปล้ำ J”         

            “ไอ้เหี้ยธาม !” ผมร้องออกมาเสียงดังเมื่อใบหน้านั่นขยับเข้ามาซุกไซร้ที่ซอกคอของผม มือก็จับแขนผมกดกับเตียงไว้แน่นจนเจ็บไปหมด ส่วนตัวเองก็ได้แต่พยายามดึงมือตัวเองออก จนในที่สุดมันหลุดมาข้างหนึ่ง ผมจึงฟาดเข้าที่กะโหลกหนาๆ ของคนทำแรงๆ หนึ่งที “กูบอกให้หยุด !”

            ผลั๊วะ !

            “โอ๊ย !”

            คนบนร่างผมร้องเสียงหลง พลางยอมปล่อยมืออีกข้างของผมให้เป็นอิสระแล้วเปลี่ยนเป็นกุมหัวตัวเองแทน ผมเลยได้แต่มองใบหน้านั่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องปล้ำกูก็ยอมง่ายๆ แล้วป้ะวะ !”

            “...”

            “แม่ง...!” ผมสบถออกมา และเพิ่งสังเกตได้ว่าคำพูดของผมทำเอาคนตรงหน้าถึงกับเงียบกริบ มันมองหน้าผมนิ่งๆ ราวกับอยากจะพูดอะไร ก่อนที่คนตรงหน้าจะทำเพียงแค่เรียกชื่อผมเบาๆ เท่านั้น

            “ไอ้แทน”

            “อะไร ?”

            “ถ้ามึงเจอคนที่มึงรักจริงๆ มึงจะทำยังไงวะ ?”

            “ทำไง นี่คือยังไง ?”

            “ก็แบบทำยังไงให้เขาเชื่อ ว่ามึงรักเขาจริงๆ ไง !”

            “คำถามอะไรเนี่ย ?” ผมหรี่ตามองใบหน้าของไอ้ธามที่ขึ้นสีนิดๆ กับคำถามแปลกๆ นั่น ซึ่งไม่รู้อะไรดลใจให้มันตั้งคำถามนี้ขึ้นมา ไม่เข้ากับหน้ามันซักนิด

            “ตอบมาเถอะหน่า !”

            “ไม่รู้หรอก” ผมตอบแบบขอไปที ก่อนจะเบือนหน้าหนีคนตรงหน้าที่กำลังปลดกระดุมกางเกงตัวเอง พลางถามขึ้นบ้าง “แล้วมึงล่ะ ?”

            “กูถามมึง ไม่ใช่ให้มึงมาถามกลับ”

            “มึงถามกูได้ กูก็ต้องถามมึงได้เหมือนกันดิ”

            “แต่มึงไม่ตอบกู”

            “ถ้ามึงตอบเดี๋ยวกูตอบ”

            “หึ...” ไอ้ธามมันเค้นเสียง มือก็ยกขึ้นเกรี่ยเส้นผมที่ตกอยู่ตามใบหน้าของผมออก แล้วก้มหน้าเข้ามาใกล้ พลางกดจูบลงมาเบาๆ แล้วถอนออก “อยากรู้จริง ?”

            “ไม่ต้องก็ดะ...”

            “กูจะเอาเขาทุกวัน...” คำพูดของไอ้ธามทำเอาผมถึงกับหุบปากเงียบพลางมองหน้ามันอึ้งๆ จนคนตรงหน้าถึงกับหลุดขำออกมา “ล้อเล่นๆ”

            “เหอะ ไม่ต้องบอกแล้ว !”

            ผมผลักร่างมันออก พลางทำหน้าอารมณ์เสียกับคำพูดล้อเล่นนั่น เจ้าตัวเลยต้องพูดขึ้นมาอีกครั้ง “งั้นเอาใหม่”

            “...”

            “ถ้าเป็นกู กูจะเอาดอกไม้ร้อยดอก ไปยืนตะโกนบอกรักเขาดังๆ ในที่ๆ มีคนเยอะๆ เพื่อที่จะให้คนอื่นได้รู้ว่าคนๆ นี้ กูรักมากนะ และกูก็จองไว้แล้วด้วย ห้ามใครมายุ่งกับคนของกูเด็ดขาด”

            “น่าอายว่ะ...” ผมพูดขึ้นหลังจากคำพูดทีเล่นทีจริงของไอ้ธามจบลง จนไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจริงเท็จแค่ไหน ซึ่งมันเองก็ไม่ต่างกัน ได้แต่หัวเราะกับคำพูดตัวเอง “ไม่เข้ากับมึงซักนิด อันแรกยังน่าเชื่อถือกว่า”

            “เพราะน่าอายไง...”

            “...”

            “คนที่กูทำให้เลยต้องมีคนเดียวและครั้งเดียวเท่านั้น”

            “หึ...”

            “แล้วมึงล่ะ...”

            “...”

            และผมก็ยังคงตอบไม่ได้เหมือนเดิม จนไอ้ธามมันต้องพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยท่าทีอารมณ์เสียนิดๆ “ไว้ตอบทีหลังก็ได้ กูขี้เกียจรอละ”

            “ขอเอาไปคิดก่อนแล้วกัน”

            “เฮ้อ มึงนี่มัน...” ไอ้ธามมันมองลงมาที่ใบหน้าของผมเซ็งๆ ก่อนจะถอดเสื้อตัวเองออก และไม่ลืมที่จะถอดให้ผมด้วย ตามด้วยใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ แล้วเปลี่ยนเป็นการกระซิบเบาๆ “งั้นกูไม่รอให้หนังจบแล้วนะ”

            “เออ รู้แล้วหน่า...”

            “...”

            “ตอนจบไว้ดูคราวหน้าก็ได้”

            ก็ตอนนี้คนตรงหน้าสำคัญกว่านี่เนอะ...

            .

            .

            .

            .

            “อะ...ไอ้ธาม...”

            “หืม...”

            “ขยับขึ้นมาหน่อย...” ผมพูดเสียงเบาเพราะรู้สึกหนักช่วงกลางลำตัว เพราะไอ้ธามมันโถมร่างทับไว้ตรงนั้น ซึ่งคนที่อยู่ช่วงล่างก็ขยับขึ้นมาตามคำขอของผมจริงๆ ก่อนที่มันจะประกบริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากผมเบาๆ ตัวเองจึงได้แต่ยกแขนขึ้นโอบรอบคอนั่นไว้แน่น ขาก็พันอยู่บริเวณรอบเอวของมัน พลางตอบรับจูบที่หนักหน่วงของคนตรงหน้า ก่อนจะต้องครางในลำคอเมื่อรู้สึกได้ว่าแท่งร้อนของไอ้ธามกำลังถลำเข้ามาในตัวของผมทีละน้อย “อื้อ...”   

            ซวบ !

            “อ่าส์...”

            ผมจิกหลังคนตรงหน้าแรงๆ เมื่อมันกระแทกช่วงเอวลงมาทีเดียว จนตัวเองต้องหลับตาปี๋ มีเพียงความจุกเสียดปะปนกับความเสียวเท่านั้นที่เกิดขึ้น ก่อนที่ไอ้ธามมันจะถอนจูบออกแล้วครางในลำคอเบาๆ ผมจึงถือโอกาสเอื้อมมือจับที่ใบหน้านั่นพลางพูดขึ้นด้วยสายตาอ้อนวอน

            “วันนี้...อ่อนโยน...ให้...หน่อยนะ...”

            “อึก...”

            ซวบ ~! ซวบ ~!ซวบ ~!

            “อึก...” ไม่รู้คำพูดของผมมันจะทำให้ไอ้ธามอ่อนโยนลง หรือรุนแรงขึ้นกันแน่ เมื่อมันโถมร่างกระแทกช่วงกลางลำตัวของตัวเองเข้ามาที่ผมอย่างรุนแรง จนตัวเองโยกตามแรงกระแทกนั่น จะออกปากร้องห้ามอีกครั้งก็ยากเกินไป เลยทำได้แค่ครางออกมารับกับการกระทำนั้นเท่านั้น “บะ...เบา...อ๊ะ...อ๊า...”

            เป็นครั้งแรกที่ไอ้ธามมันไม่พูดอะไรเลย ในระหว่างทำ จนผมไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรกันแน่ มีเพียงแรงที่ถาโถมเข้ามาเป็นตัวบอกว่ามันยังอยู่ตรงนี้ อยู่ในร่างกายของผม เมื่อผ่านไปซักพักผมจึงกระตุกเกร็งกอดร่างนั้นไว้แน่น ตามด้วยการปลดปล่อยของเหลวที่กลั้นอยู่ออกมา แต่ก็ยังมีแรงกระแทกจากคนที่ยังไม่เสร็จ ที่ยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งสายตาของไอ้ธามมันจ้องมาที่ผมไม่วางตา ก่อนที่ใบหน้านั่นจะบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อร่างหนากระตุกเกร็ง พร้อมกับของร้อนที่ถูกฉีดอัดเข้ามาจนผมกระตุกวูบวาบภายในท้องน้อย ไอ้ธามไม่รอช้า เมื่อเสร็จภารกิจของตัวเองก็รีบกระกบปากจูบลงมาอีกครั้ง แล้วถอนออก ก่อนที่มันจะสวมกอดร่างของผมไว้แน่น โดยปล่อยให้ร่างกายของเราเชื่อมกันไว้ มีเพียงไอร้อนจากกันและกันเท่านั้นที่แพร่ออกมา ผมจึงถามขึ้นกับท่าทีแปลกๆ ของมันวันนี้

            “เป็นอะไร ?”

            “หืม...”

            “มึงแปลกๆ”

            “ไม่แปลกซักหน่อย...”

            “ไอ้ธาม...”

            “กูแค่มีความสุขมากเกินไปน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

            “หึ...” ผมเค้นเสียงเบาๆ กับคำตอบที่ตรงไปตรงมานั่น ก่อนจะยกมอขึ้นลูบหัวท่าทีเด็กๆ ที่นานๆ จะเผยออกให้เห็นซักทีของคนตรงหน้า ใจก็อยากจะอ้าปากบอกว่าตัวเองก็สุขไม่ต่างกันนัก แต่ก็ทำได้แค่อยู่เงียบๆ แล้วโอบกลับร่างตรงหน้าไว้แน่นๆ เท่านั้น ก่อนที่จะต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงการขยายตัวของแท่งร้อนของไอ้ธามที่ตอนนี้ยังอยู่ภายในตัวของผม “จะ...ทำต่อหรือไง...”

            “แน่นอนสิ...”

            “อื้อ...”

            “กับมึงเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก...” เสียงครางต่ำของไอ้ธามทำให้ผมโอบรัดรอบคอนั่นไว้แน่นยิ่งกว่าเก่า เมื่อยกที่สองกำลังจะเริ่มขึ้น ราวกับว่ากลัวร่างตรงหน้าจะหายไป ผมไม่ต้องการรับรู้ หรือหาคำตอบอะไรมากมายแล้ว ณ ตอนนี้ แค่นี้ก็ชัดเจนเกินพอแล้ว “ไอ้แทน...”

            “...”

            “ชอบว่ะ...”

            ถึงการเริ่มต้นของผมและมันจะไม่ดีนัก แต่แค่นี้ชัดเจนเกินพอแล้ว...

            “อืม...”

            “...”

            ผมรักไอ้ธามไปแล้วจริงๆ

            “เหมือนกัน...”

 

- ธาม -

ถ้าเป็นกู กูจะเอาดอกไม้ร้อยดอก ไปยืนตะโกนบอกรักเขาดังๆ ในที่ๆ มีคนเยอะๆ เพื่อที่จะให้คนอื่นได้รู้ว่าคนๆ นี้ กูรักมากนะ และกูก็จองไว้แล้วด้วย ห้ามใครมายุ่งกับคนของกูเด็ดขาด

 

Thank You !

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
หึๆๆๆ ยอมรับแล้วสินะว่าชอบบบบบ :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
เหมือนจะหวาน อิอิ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ธาม ทำแน่ ที่เอาดอกไม้ร้อยดอก
ไปยืนตะโกนบอกรักแทนดังๆ ที่โรงอาหาร
เพื่อที่จะบอกรักแทนมาก จองแทนไว้
ห้ามใครมายุ่งกับแทน เด็ดขาด
แทน ก็รู้ใจตัวเองว่ารักธามเหมือนกัน
     :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ xหยกน้อยx

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 ไกล้จบแล้วหรือคะ  :hao5:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ Tennyo_Y

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
ป๋าดหดเปลี่ยนไป ง่อววว รักแทนสินะคะป๋า

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
เราว่าวิศวะหื่นมากกว่าโหดนะ

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Bingpao

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แต่ละตอนนี่ทำเอาเลือดจะหมดตัว  :jul1: :jul1: ฮือ ไม่อยากให้มีมาม่าเลย ซาหนุกก  :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 23
ทั้งหลง ทั้ง....



   “อยู่นิ่งๆ ดิ”
   “ก็มึงทำแรงอ่ะ !”
   “ก็กูไม่เคยทำ”
   “เลิกมั้ย ?”
   “ไม่” ไอ้ธามมันยืนยันเสียงหนักแน่น ก่อนจะค่อยๆ รวบเส้นผมของผมขึ้นใหม่แต่ไม่ว่ายังไง มันก็ยังคงดึงหนังหัวของผมจนเจ็บไปหมด จนตัวเองต้องร้องออกมาหลายต่อหลายรอบ “กูพยายามทำเบาสุดๆ แล้วนะ”
   “มึงก็ค่อยๆ รวบดิ !” ผมพูดเสียงดังก่อนจะปัดมือมันออก แล้วเอาหนังยางมา พลางค่อยๆ รวบเส้นผมของตัวเองขึ้นทีละน้อย จนเก็บหมดให้ไอ้ธามดู มันจึงแย่งหนังยางไปจากผมอีกครั้ง แล้วรวบผมต่อจากที่ตัวเองทำไว้ พลางค่อยๆ มัดเบาๆ “หัดมัดไปก่อนละกัน เรื่องรวบผมไว้ทีหลัง รีบไปเรียนก่อน”
   “เออ”  เสียงคำตอบของไอ้ธามแสดงออกมาอย่างเซ็งๆ ผมจึงลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อออกจากลานที่นั่งเล่นของพวกเด็กวิศวะหลังจากที่ตัวเองมานั่งสอนมันมัดผม ตามที่สัญญาไว้เมื่อนานมาแล้ว และดูเหมือนว่ามือหนักๆ ของไอ้ธามจะไม่ค่อยมีพรสวรรค์ทางด้านนี้เท่าไหร่ ก่อนที่คนที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้จะพูดขึ้นกับผมในขณะที่กำลังเดินผ่านเจ้าตัวไป “วันนี้ไม่ได้ไปกินข้าวด้วยนะ ต้องทำงานว่ะ”
   “อืม”
   “เดี๋ยวดิ !”
   ผมมองหน้ามันงงๆ หลังจากที่ถูกรั้งไว้ ซึ่งใบหน้าของคนตรงหน้าก็มองมาที่ผมนิ่งๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร ผมจึงต้องเป็นฝ่ายถามขึ้น “อะไร ?”
   “วันนี้กูไม่ได้ไปกินข้าวด้วย” มันพูดขึ้นอีกครั้งแบบเน้นคำหนักๆ พลางมองหน้าผมแบบใจจดใจจ่อ ผมเลยได้แต่ตอบมันกลับด้วยเสียงเรียบๆ
   “เออ รู้แล้ว เดี๋ยวกูไปกินกับเพื่อนก็ได้”
   “...”
   “ไว้เจอกันตอนเย็น”
   ผมพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินออกมาทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร เพราะนี่ก็จะถึงเวลาเรียนของไอ้ธามแล้วด้วย และดูเหมือนงานของมันจะมาเยอะช่วงปลายๆ บวกกับการโดดเรียนบ่อยๆ เลยทำให้งานของเจ้าตัวนั้นท่วมกองสูงเป็นภูเขา ผมจึงแอบสมน้ำหน้ามันไม่น้อย
   ผมหันกลับไปมองคนที่ตอนนี้กำลังยืนทำท่าหัวเสียอยู่ตรงที่เดิมด้วยท่าทีขำนิดๆ และเมื่อสายตานั้นสบกลับมาผมจึงแกล้งทำหน้านิ่งๆ แล้วหันกลับมาเดินต่อเหมือนเดิม ซึ่งพอหันไปอีกทีไอ้ธามมันก็เดินเข้าตึกคณะตัวเองไปแล้ว
   เจอกันอีกทีตอนกลางวันแล้วกัน...
   


11.30 น.
   “ป้า ป้ารู้จักไอ้ธามป้ะ ?”
   “โอ๊ย ลูกค้าป้ามีเป็นร้อยเป็นพัน จะจำได้มั้ยเนี่ย”
   “ไอ้ธามเด็กวิศวะ หน้าหล่อๆ อ่ะ ผมคิดว่ามันต้องเป็นลูกค้าป้าเหมือนกัน”
   “แน่สิจ๊ะ เด็กทั้งม’หาลัยนี้ก็เป็นลูกค้าป้าหมดแหละ ~” เสียงป้าร้านขายข้าวพูดหวานหูกับความมั่นใจในฝีมือตัวเอง และผมเองก็ไม่ได้ขัดกับคำพูดนั้น เพราะป้าแกทำอร่อยจริงๆ แต่ส่วนมากผมกับไอ้ธามเวลากินข้าวด้วยกันมักจะไปกินข้างนอกมากกว่า และมันก็เป็นพวกกินอะไรก็ได้ด้วย เลยไม่รู้ว่าเจ้าตัวชอบกินอะไรเป็นพิเศษซักที “ว่าไง สรุปจะสั่งอะไรป้าดีห๊ะ ?”
   “ของผมเป็นคะน้าหมูกรอบแล้วกันครับ” ผมสั่งไปแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะส่วนตัวก็กินอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ จนป้าร้านข้าวต้องหยุดชะงักการกระทำของตัวเอง “แต่อีกคนไม่รู้ว่าชอบกินอะไรนี่สิ...”
   “ไหน มีรูปมั้ย ถ้าหน้าหล่อและเป็นลูกค้าประจำป้าจริงป้าน่าจะจำได้ว่าเขาชอบสั่งอะไร”
   เมื่อคำพูดนั้นจบลงผมก็รู้สึกมีหวังขึ้นทันที จริงๆ การจะสั่งข้าวก็ไม่น่าจะหนักใจเท่านี้ ถ้าไม่ติดว่าผมอยากจะ ‘เอาใจ’ ไอ้ธามบ้างอะไรบ้าง “แป๊บนะป้า !”
   ผมควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเข้าอัลบั้มภาพโดยมีบางรูปที่ตัวเองเผลอเซฟรูปของมันบ้าง ก่อนจะยื่นให้ป้าร้านขายข้าวดู เธอจึงร้องอ๋อขึ้นมาทันที “อ๋อ พ่อหนุ่มคนนี้นี่เอง เมื่อก่อนชอบพาสาวมานั่งกินร้านป้าบ่อยๆ”
   หืม...?
   “...”
   “แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมาละ นานๆ จะเจอซักที”
   “อ่า...”
   “ส่วนของที่สั่งส่วนมากก็จะเป็นแบบไม่ผัก แต่กินได้ทุกอย่าง เพราะงั้นสั่งไปเถอะ ร้านป้าไม่ว่าอะไรพ่อหนุ่มนี่ก็น่าจะถูกใจหมดแหละ ~”
   “ผมก็ว่างั้น” ผมพูดขึ้นหลังจากที่ดูเหมือนว่าป้าเขาจะไม่ได้ช่วยอะไรในเรื่องความชอบของไอ้ธามเลย ก่อนที่จะสั่งของที่คิดว่าไอ้ธามน่าจะ ‘ชอบ’ ที่สุดไป “เอาผัดผักรวมมิตร เอาผักทุกชนิดในร้านของป้าเลย ส่วนเนื้อไม่ต้องนะครับ”
   “เอ๋...”
   “ขอแบบพิเศษๆ เลยนะป้า ”
   “ผักทุกชนิดเลยใช่มั้ย เดี๋ยวป้าจัดให้”
   “ครับ ~” ผมเดินมานั่งรออยู่ที่โต๊ะในร้านอาหารตามสั่ง หลังจากที่สั่งของที่ตัวเองต้องการเสร็จ ซึ่งตอนนี้สิบเอ็ดโมงกว่าๆ เกือบเที่ยง คนเลยค่อนข้างจะเยอะพอสมควร การนั่งรอจึงเป็นอะไรที่ดีเพราะต้องรอตามคิว ไม่นานนัก ป้าร้านข้าวก็มาพร้อมกับข้าวสองกล่องที่ใส่ถุงเรียบร้อย ผมจึงลุกขึ้นพลางควักเงินจ่ายแล้วรับมา “ขอบคุณครับ”
   ผมยิ้มให้ป้าร้านข้าวครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น พลางก้มมองของในมือแล้วแอบยิ้มออกมานิดๆ จึงไม่รอช้าเมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยไปเที่ยงกว่าๆ แล้ว เลยรีบพาตัวเองเดินไปที่ตึกของพวกเด็กวิศวะทันที และคิดว่าไอ้ธามเองก็น่าจะยังคงปั่นงานอยู่เหมือนเดิม เมื่อเดินเข้าไปข้างในก็เป็นไปตามคาดเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ไม่มาก และแผ่นหลังที่คุ้นเคยก็อยู่ไม่ห่างจากผมตอนนี้นัก
   “ไอ้ธะ...”
   ในขณะที่ผมจะเรียกมันก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อมีผู้หญิงที่ค่อนข้างจะ ‘สวยมาก’ คนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกไอ้ธามตัดหน้าผมไป
   “ธาม เฟิร์นซื้อข้าวมาฝาก”
   และคำพูดของพวกเพื่อนๆ มันจะกระตุกคิ้วผมเล็กน้อย
   “ฮั่นแหน่ รักรีเทิร์น ~”
   “รีเทิร์นพ่อมึงดิ กูมีฟะ...” คำพูดด่าเพื่อนของไอ้ธามหยุดลง เมื่อมันเงยหน้าขึ้นมาจากเครื่องไม้เครื่องมือตรงหน้าตัวเอง และมาสบตาเข้ากับผมพอดี “อะ...ไอ้แทน !”
   ผมไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มให้มันเล็กน้อย พลางยกกล่องข้าวขึ้นโชว์เจ้าตัวเพื่อให้รู้ว่าผมซื้อข้าวมาให้มันแล้วและกำลังจะชวนมันกินข้าวด้วย ก่อนที่ไอ้ธามจะหันกลับมองผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อดูเหมือนเธอจะจ้อไม่หยุด
   “ธาม ไปกินข้าวกัน เฟิร์นซื้อของโปรดมาให้ด้วยเนี่ย”
   “...”
   “ไปกินข้าวด้วยกันน้า ~”
   เมื่อเห็นว่าอยู่ๆ ไอ้ธามมันก็นิ่งไป ผมเลยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกลับหลังหันแล้วเป็นฝ่ายเดินออกจากตรงนั้นเอง พลางสะดุ้งโหยง เมื่ออยู่ๆ เสียงตะเบ็งที่ดังขึ้นใกล้ๆ หู พร้อมกับแรงหนักๆ ที่โถมลงมาบนไหล่จนผมแทบทรุด
   “น้องแทน ~!”
   “เหี้ย !”
   “พี่ไม่ใช่เหี้ยนะครับ พี่คือคนหล่อมาก ที่อยากมีความรักกับเขาซักที ~” ใบหน้าที่ขึ้นเครานิดๆ นั่นมองผมแบบหยาดเยิ้ม ก่อนที่คำพูดต่อไปจะทำเอาผมถึงกับขนลุกซู่ “ไม่ทราบว่าน้องแทนสนใจมาเป็น ‘คนรัก’ ของพี่มั้ยครับ ”
   และเสียงโห่แซวกับคำพูดที่โจ่งแจ้งนั่นก็ดังขึ้นมาติดๆ จากคนรอบข้างที่ไม่มากนัก แต่ก็สร้างความหงุดหงิดให้ผมพอสมควร
   “ฮิ้ววววว ~”
   “พี่แซ็กส์ร้ายว่ะ สงสัยชอบอัดตูด ถามจริง ดำๆ แบบนั้นแม่งเอาลงด้วยเหรอวะ ฮ่าๆๆๆ” หนึ่งในหมู่คนกลุ่มเล็กนั่นพูดขึ้นด้วยเสียงขบขัน และคำพูดของมันก็ทำให้อารมณ์ผมขึ้นทันที
   “เอาพ่อมึงสิ !”
   “อ้าวๆ พูดงี้ก็สวยดิ !” และไอ้คนที่เป็นเจ้าของคำพูดรูปร่างขี้ก้าง แถมยังดำกว่าผมอีกต่างหากก็เผยตัวออกมา มันเดินเข้ามาหาผมทันที ผมจึงเอามือพี่แซ็กส์ที่โอบไหล่ตัวเองออกพลางเดินเข้ามาหามันเช่นกัน “มึงมันเด็กคณะอื่นไม่ใช่ มาทำตัวก่างทำไมแถวนี้วะ !”
   “เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ” และคนที่ดูเหมือนจะเป็นต้นเหตุก็เดินเข้ามาจับไหล่ผมทันที ผมจึงสะบัดออก ก่อนจะเห็นว่าไอ้ธามมันกำลังเดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าอารมณ์เสีย ผมจึงรีบยกมือขึ้นชี้หน้ามันก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาถึงตัว จึงทำให้ไอ้ธามหยุดชะงักตัวเองทันที
   “มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเลย ไม่ต้องเข้ามายุ่ง ไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน”
   “ไอ้แทน...!”
   “ไอ้เหี้ยนี่แม่งก่าง แบบนี้กลับไปสภาพดีๆ ไม่ได้แล้วมั้ง !” ไอ้คนพูดจาหมาไม่แดกก่อนหน้านี้มันเดินเข้ามาใกล้พลางกระชากคอเสื้อผมแรงๆ ผมเองที่อารมณ์ขึ้นไม่ต่างกันก็มองมันไม่วางตา “กระเทยทุเรศๆ อย่างมึงมานอนให้เอาฟรี ยังไม่มีใครเขาอยากเอาเลย !”
   “...”
   “มีแต่เหี้ยเงี่ยนจัดเท่านั้นแหละที่เอา...!”
   พลั่ก !
   ผมทิ้งกล่องข้าวลงพื้นก่อนจะซัดเข้าไปที่ใบหน้านั่นเต็มแรงด้วยความเหลืออดกับคำพูดเหี้ยๆ นั่น จนร่างขี้ก้างล้มกระเด็นไปกองกับพื้น และดูเหมือนต่อให้มีคนแรงควายมาห้ามผมตอนนี้ ก็เอาไม่อยู่แล้วล่ะ
   “กูก็ไม่คิดจะกลับไปดีๆ เหมือนกัน ถ้าไม่ได้ซัดปากหมาๆ ของมึง !”


#บ้านธาม
   “ซี๊ด...”
   “...”
   “เจ็บ !”
   ผมร้องเสียงหลงพลางปัดมือไอ้ธามออกเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา ตอนที่มันเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์ซับที่แผลบนริมฝีปากผม ตอนนี้พวกเราทั้งคู่มานั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟาห้องรับแขกที่บ้านของไอ้ธามเรียบร้อย และผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาที่บ้านไอ้ธามด้วย เพราะหอผมก็อยู่แค่ใกล้ๆ พอจะท้วงมันก็ทำแต่หน้าอารมณ์เสียส่งมาให้ ผมเลยได้แต่ปิดปากเงียบจนกระทั้งมาถึงบ้านมันนี่ล่ะ
   “ตอนทำล่ะไม่คิด พอเจ็บแค่นี้ล่ะทำบ่น !”
   “ก็เพื่อนมึงมันเหี้ย !”
   “เออ จริงๆ น่าจะซัดแม่งให้ตาย !” มันพูดเสียงดัง พลางเงยหน้าขึ้นสบตาผมด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่มันจะกดจึกเข้ามาที่แผลผมแรงๆ จนต้องร้องอีกรอบ “แต่มึงก็ไม่ควรทำตัวเองให้เจ็บแบบนี้ป้ะวะ !”
   “โอ๊ย...!” ผมร้องเสียงดัง และไม่วายที่จะทำปากเก่ง “เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอกน่า !”
   “เออ มึงไม่ตายหรอก แต่กูนี่จะตาย !”
   “...”
   คำพูดที่จริงจังของไอ้ธามทำเอาผมถึงกับเงียบไปเพราะไม่เข้าใจกับคำพูดแบบนั้น ก่อนที่มันพูดขึ้นเพื่อไขความข้อใจของผม “แค่ได้ยินมันด่ามึงกูก็อยากจะเข้าไปฆ่ามันแล้ว และยิ่งเห็นตอนที่มันต่อยมึงอีก...!”
   “งี่เง่า” ผมพูดขัดคำพูดของมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เพราะพอจะเข้าใจว่าทำไมมันถึงไม่เข้ามาจัดการเพื่อนมัน “อย่ามาทำเหมือนกูเป็นผู้หญิงที่ต้องรอให้มึงมาปกป้องตลอดดิ กูก็มีมือมีตีนเหมือนกัน ถ้าตอนนั้นมึงเข้ามาเอี่ยวด้วย กูอาจจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับมึงอีกเลยก็ได้ ไอ้เหี้ยนั่นมันมีเรื่องกับกูไม่ใช่มึง กูไม่ต้องการให้ใครมาเสียเพื่อนเพราะตัวเองหรอก”
   ผมมองหน้ามันด้วยสีหน้าจริงจัง และแสดงให้เห็นว่าตัวเองคิดอย่างที่พูดจริงๆ ทำให้คนที่กำลังเช็ดคราบเลือดที่ปากผมชะงักตัวเอง สีหน้าก็เริ่มครายความกังวลลงบ้าง ก่อนที่มันจะวางสำลีแล้วหยิกปลายจมูกผมเบาๆ พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก
   “คำพูดแลดูเป็นคนดีเนอะ...”
   เพี๊ยะ !
   “ยังจะพูดเป็นเล่นอีก !”
   “ทำไงได้ ก็กูมันแค่ ‘เหี้ยเงี่ยนจัด’ ที่ดันหลงไปเอามึงซะได้หนิ ”
   “เหอะ...รู้ว่าเป็น ‘เหี้ยเงี่ยนจัด’ แล้วยังอยากจะเอากูอีกมั้ยล่ะ อย่างที่เพื่อนมึงพูดแหละ คนอย่างกูต่อให้นอนแหกให้คนอื่นเอาฟรี ยังไม่มีใครอยากเอาเลย”
   “พูดแบบนี้อยากให้กูกลับไปจัดการไอ้เหี้ยแก๊บ ?”   
   “กูแค่ยกตัวอย่าง !”
   “หึ แล้วอยากรู้มั้ยล่ะ ว่าเวลาเหี้ยมันเงี่ยนจัดๆ แล้วมันจะเป็นยังไง...” ไอ้ธามมันว่าด้วยสีหน้ามีเลสนัย พลางเลียริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย จนผมแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ซึ่งรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ใบหน้าหล่อๆ นั่นขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราชนกัน ก่อนจะ...
   “หนุ่มๆ คะ ป้าเอาขนมมาให้...”
   พลั่ก !
   ผมผลักร่างไอ้ธามออกแรงจนเจ้าตัวถอยไปติดผนักโซฟา ก่อนจะหันกลับมามองป้านวลที่กำลังถือจานขนมเข้ามาในห้องพลางเกาจมูกตัวเองเบาๆ ด้วยความประหม่า ก่อนจะเห็นว่าไอ้ธามมันมองท่าทีของผมแล้วยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย ตัวเองเลยรีบเอามือลงแล้วเบือนหน้าหนีแทน
   ไอ้บ้า...
   “ป้านวล ผมอยากกินสาคูนมสด”
   “งั้นเดี๋ยวป้าไปทำให้นะคะ นมหวานๆ แคนตาลูปเยอะๆ” ป้านวลพูดเสียงหวานพลางยิ้มตาหยีน่ารัก ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าประโยคนี้พูดเพื่อเอาใจใคร ได้ทีผมจึงพูดขึ้นมาบ้าง เพราะรู้ตัวว่ายังไงวันนี้ไอ้ธามคงไม่ปล่อยให้ผมกลับบ้านง่ายๆ แน่
   “เดี๋ยวผมไปช่วย...”
   หมับ !
   ผมที่ทำท่าจะลุกขึ้นก็ต้องชะงักลงเมื่อมือจากคนข้างๆ คว้าไว้ที่แขน ผมจึงหันไปมองมันด้วยสายตาดุๆ ราวกับบอกให้ปล่อย แต่คำตอบที่ได้กลับมาจากสายตาของฝ่ายตรงข้ามคือ
   ‘ไม่ !’
   เอ๊ะ ไอ้นี่หนิ !
   ผมส่งสายตาฟาดฟันกับไอ้ธามอยู่ซักพัก ซึ่งไม่มีใครยอมใคร จนในที่สุดป้านวลก็ต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวป้าทำเองแค่นี้จิ๊บๆ สบายมาก ~”
   “ดะ...!”
   ปั้ง !
   ยังไม่ทันที่ผมจะทักท้วงอะไร ป้านวลก็รีบชิ่งออกจากห้องไปราวกับรู้งาน  ก่อนที่จะมีเสียงไม่ปรารถนาตามมาติดๆ
   แกร๊ก ~
   ...
   สะ...เสียงล็อกประตูไม่ใช่ ?
   “”
   “ไอ้ธาม !”
   “วันนี้ลองบนโซฟาก็ไม่เลว...”
   “ลองเหี้ยอะไร อยากลองนักไปลองกับรักรีเทิร์นมึง...อึก !” ผมหุบปากพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ทันที ที่เผลอพูดอะไรแปลกๆ ออกไป ก่อนที่ไอ้ธามมันจะหรี่ตามมองผมแบบจับผิด
   “รักรีเทิร์นอะไร ?”
   “ไม่รู้แล้ว จะกลับ !” ผมพูดเสียงดัง ก่อนจะพยายามสะบัดแขนมันออก แต่เจ้าตัวก็ยังคงจับแขนผมไว้แน่นไม่ปล่อย ก่อนที่ไอ้ธามมันจะกระตุกแขนผมแรงๆ จนเซถอยหลังล้มลงบนตักของคนที่นั่งอยู่พอดิบพอดี “ปล่อย !”
   “ทำไมอยู่ๆ ถึงเปลี่ยนมาเป็นเรื่องนี้ได้วะ !?”ไม่ว่าเปล่า คนที่ผมนั่งทับอยู่ เปลี่ยนเป็นใช้มือโอบรอบเอวผมแน่น เพราะตัวเองพยายามจะลุกหนี จนกลายเป็นว่าตอนนี้เหมือนไอ้ธามมันจะกอดผมจากด้านหลัง ก่อนที่มือที่อยู่ไม่สุขของคนข้างหลัง จะค่อยๆ เลื้อยเข้ามาในเสื้อนักศึกษาของผม “หรือว่าหึง ?”
   “ใครหะ...อ๊ะ...!”
   ผมหลุดเสียงน่าเกลียดออกมาเมื่อไอ้ธามมันบีบเข้าที่หัวนมของผมแรงๆ ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็โอบรอบตัวพร้อมกับแขนทั้งสองข้างของผมไว้แน่น “ว่าไง หึงใช่หรือเปล่า ?”
   “กะ...ก็บอกว่ามะ...อึก...”
   ไอ้ธามมันปล่อยแขนผมให้เป็นอิสระ แต่เปลี่ยนมือตัวเองให้ล้วงเข้าไปในกางเกงของผมแทน จนตัวเองต้องรีบจับมือนั่นไว้แน่น จนลืมว่าที่หน้าอกก็ยังมีส่วนที่ยุ่มย่ามอยู่ “กูถามว่าหึงใช่มั้ย ?”
   “...”
   ผมจับมือที่กำลังรุกรานกับของใต้กางเกงในของผมไว้ พลางเม้มปากแน่น แล้วหันไปมองใบหน้าที่ถามคำถามซ้ำไปซ้ำมา ก่อนที่ตัวเองจะหลับตาปี๋และครางออกมาเบาๆ ภายใต้ริมฝีปากที่ปิดสนิทเมื่อไอ้ธามมันขย่ำที่ส่วนกลางลำตัวผมเบาๆ เพื่อให้เกิดอารมณ์ ส่วนตรงหน้าอกก็ครึงเล่นจนไม่รู้ว่าจะรู้สึกเสียวกับส่วนไหนก่อนดี ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกได้ถึง ‘ของ’ ที่ตัวเองกำลังนั่งทับอยู่ กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นและทิ่มอยู่บริเวณบั้นท้ายของผมจนรู้สึกได้
   “ว่าไง หึงใช่มั้ย ?”
   “...”
   “ไอ้แทน...”
   “แฟนเก่า ?”
   “ห๊ะ ?”
   “แฟนเก่าใช่มั้ยล่ะ คนนั้นน่ะ ?”
   คำถามของผมทำเอาไอ้ธามถึงกับเงียบไป ก่อนจะยอมตอบออกมาเสียงเบา “อืม”
   “แล้วจะกลับไปคบกันหรือปะ...อะ...อื้อ...!” ผมเชิดหน้าหลุดครางออกมาเมื่อไอ้ธามมันบีบเข้าที่น้องชายผมแรงๆ จนตัวเองต้องหันไปมองมันค้อนๆ แต่ก็โดนสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์เสีย
   “คำถามนี่ใช้สมองหรือหัวแม่โป้งตีนคิดห๊ะ ?!”
   “ใครมันจะไปรู้วะ !”
   “งั้นก็หัดรู้ไว้บ้างดิ๊ แม่งทำตัวโง่อยู่นั่นแหละ !”
   “จะให้รู้อะไรเล่า !”
   “ไม่รู้เว้ย หัดหาคำตอบเอาเองบ้างเหอะ !”
   “เออ !!”
   ติ๊ง ~
   หือ...
   ติ๊ง ~
   ติ๊ง ~
   ติ๊ง ~
   “ใคร ?!”
   “ใครอะไร ?” ผมถามมันก่อนจะทำท่าควักโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง แต่มือของไอ้ธามก็ไวกว่า เมื่อมันชักมืออกจากกางเกงของผมและไปล้วงเอาโทรศัพท์แทน ซึ่งทำให้ผมแอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ส่วนไอ้ธามก็กดรหัสผ่านโทรศัพท์ผมอย่างรู้งาน ผมจึงชะเง้อไปมองข้อความที่ถูกส่งมาบ้าง ซึ่งทำเอาตัวเองถึงกับใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม

   Buffalo Taro : ขอโทษนะน้องแทน ที่พี่เล่นอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือน เลยทำให้น้องแทนเดือดร้อน
   Buffalo Taro : (สติ๊กเกอร์ร้องไห้)
   Buffalo Taro : แต่ทุกคำพูดที่พี่พูดไป พี่ไม่ใช่แค่เล่นๆ นะ พี่จริงจัง เพราะฉะนั้นอยากให้น้องแทน ช่วยรับพี่ไว้พิจารณาด้วยได้มั้ย
   Buffalo Taro : พี่จริงจังจริงๆ นะครับ !
   
   “หึ...”
   “พะ...พี่เขาแค่ส่งมาขอโทษ...”
   “เออ ‘แค่’ ขอโทษ”
   ติ๊ง ~
   
   Buffalo Taro : อ่านแล้วช่วยตอบทีนะครับ พี่ชอบน้องแทนจริงๆ
   Buffalo Taro : (สติ๊กเกอร์เขิน)

   “เขาคงชอบกูแบบน้องคนหนึ่ง...”
   “อืม”
   “อะ...ไอ้ธาม !” ผมเรียกชื่อมันเสียงดัง เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวใช้มือข้างเดียวในการกดอะไรบางอย่างบนโทรศัพท์ของผม ส่วนอีกข้างก็ล็อกแขนผมไว้แน่น “คิดจะทำอะไรวะ !”
   “ก็ตอบพี่ชายมึงไง”
   “อย่านะเว้ย !”
   “หึ...”
   “ไอ้...!”
   “เอ้า เอาคืนไป !” มันว่าก่อนจะโยนโทรศัพท์คืนให้ผม พร้อมกับผลักผมลงจากตักแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดชะงักแล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโกรธๆ “แหกแล้วคนอื่นไม่เอาไม่เท่าไหร่ แต่อย่าให้กูรู้ว่ามึงไปแอบแหกให้ใครก็แล้วกัน !”
   ปั้ง !
   ว่าจบคนตรงหน้าเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้ผมนั่งกำโทรศัพท์ตัวเองแน่น มองท่าทีแบบนั้นของมันจนประตูปิดลง และเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไอ้ธามเพิ่งพิมพ์อะไรบางอย่างในโทรศัพท์ของผมไป จึงรีบเอาขึ้นมาดู และข้อความนั่นก็ทำเอาผมอยากจะมุดหนีหายไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

กลุ่ม : เพื่อนรัก นักดื่ม  (สมาชิก 178 คน)
   แทน : มีผัวแล้ว ชื่อ ‘ธาม’
   .
   .
   .
   (อ่านแล้ว 98 คน)

   “อะ...ไอ้เหี้ยธาม !!”
   

- ธาม –
ทำไงได้ ก็กูมันแค่ ‘เหี้ยเงี่ยนจัด’ ที่ดันหลงไปเอามึงซะได้หนิ 

Thank You

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
แทน หึงธาม
พี่แซ็กส์ ก็จีบแทน ไม่เลิก
แก๊บ ดำกว่าแทน อีก เลว มีหน้าว่าร้าย
ดูถูกความชอบ รสนิยมคนอื่น
ใครชอบใคร รักใคร หนักหัวแก๊บมากสิ นะ
ธาม แซ็กส์ ไม่น่าเก็บแก๊บ ไว้ที่สูงๆนะ
น่าจะเหยียบจมดินซะเลย
      :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ xหยกน้อยx

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เซงพระเอกไม่ยอมช่วยกระทืบไอบ้านั่น

ออฟไลน์ numay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1035
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ธามตัดไฟแต่ต้นลมใช่ม่ะ กันไว้ก่อนจะมีคนมาจสีบใช่ม่ะ 55555 :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Psycho

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด