รีปริ๊น+พรีออเดอร์ วิศวะขาโหดVsเกษตรฯตัวร้าย ภาค 1+2 [ป๋าโหดXคนดำ] (1.10.60)P.12
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รีปริ๊น+พรีออเดอร์ วิศวะขาโหดVsเกษตรฯตัวร้าย ภาค 1+2 [ป๋าโหดXคนดำ] (1.10.60)P.12  (อ่าน 139280 ครั้ง)

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
โธ่ ท่านแม่ไม่น่าเข้ามาเล๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
อู๊ยยย  งานเข้าแม่มา

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อะจ๊ากกกก คิดว่าเป็นเฟิร์น
กลายเป็นแม่ธาม   :m31: :m31: :m31:
 :เฮ้อ: ....แทนกำลังจะได้เปลี่ยนสถานะ
เป็นผัวธามซักทีหนึ่งอยู่และ อดเลย
แต่ทั้งคู่คุยกัน ตกลงกันได้ก็ดีงาม
เหลือแต่ด่านแม่ธาม นี่แหละ
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
โถ่ แทนจะรุกทั้งทีแต่แม่มาซะงั้น รอดตัวไปนะธาม 55555

ออฟไลน์ xหยกน้อยx

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
55555 ตอนนี้ไม่รู้ใครซวยกว่ากัน  :hao7:

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4188
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ Dangdang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :pigha2: :pigha2: :pigha2:
โอ๊ยขำกลิ้งเลย......

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
จะได้เอาคืนทั้งที ขุ่นแม่ก้มทขัดซะได้
บอกธามติดไว้ก่อนได้มั้ยย ยังไม่เสร็จเลย555555
โอ้ยยสงสารร
แล้วขุ่นแม่จะมองยังไง
นี่ผัวลูกงี้หรออ คดีพลิกกเลยนะ555555
ไม่รุจะสงสารใครดี
รอค่าาา

ออฟไลน์ ทิวสนที

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
เชี้ยแม่มา!!!!!!!!!!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
งานเข้าอย่างแรง o22

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 31

ตอนนี้ไม่ใช่แฟน แต่เป็นแฟนในอนาคต...



 

            “ไอ้แทน”

            “...”

            “เฮ้ย ไอ้เหี้ยมืด”

            “...”

            “ตอบกูหน่อย...”

            “อะ...ไอ้ธาม”

            เสียงที่เบาหวิวของตัวเองค่อยๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างของผมค่อยๆ ขยับออกจากตัวไอ้ธาม หลังจากที่ตัวเองนิ่งไปนานมาก ซึ่งไอ้ธามเองมันก็พยุงตัวลุกตาม พลางตบเข้าที่ใบหน้าผมเบาๆ เพื่อเรียกสติ

            ปรุบ ~

            “ไอ้แทน มึงเป็นไร ?”

            “แม่มึง...”

            “...”

            “เหี้ยแล้ว...”

            “หึ...” อยู่ๆ คนตรงหน้าก็หลุดหัวเราะออกมากับท่าทีซีเรียสของผม จนตัวเองต้องค่อยๆ ตั้งสติอีกครั้งแล้วหันมองมันด้วยความไม่พอใจ จนเจ้าตัวได้แต่หุบปากเงียบ แล้วพูดขึ้น “เป็นอะไรห๊ะ ?”

            “ก็แม่มึงมา...”

            “เออ แม่กูมา แล้ว ?”

            “...” ผมเงียบใส่ไอ้ธามพลางเม้มปากแน่นไม่รู้จะพูดยังไง จนในที่สุดไอ้ธามมันก็ทำหน้าเข้าใจขึ้นมา แล้วพยักหน้าเล็กน้อย โดยไม่ลืมที่จะหลุดหัวเราะออกมา “มึงลงไปหาแม่งมึงเลย !”

            “หึ ใส่กางเกงแปป J”

            “ไม่ต้องมายิ้ม ไว้คราวหน้าค่อยมาต่อ !”

            “ต่อ ?”

            “ก็...!”

            “เสียใจ นาทีทองของมึงมีครั้งเดียว คราวหน้าต้องพยายามเองแล้วนะเมีย J”

            “ดะ...ได้ไงวะ !” ผมโวยวายทันทีที่ไอ้ธามมันทำหน้ากวนประสาทพร้อมกับรอยยิ้มที่แสดงออกว่าเป็นผู้ชนะนั่น ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ “เออ จำไว้เลย L !”

            “ไม่งอนน่า รีบใส่กางเกงเร็ว จะได้ลงไปข้างล่าง”

            “ห๊ะ ?!”

            “รีบใส่กางเกง”

            “ละ...แล้วทำไมกูต้องลง ?”

            “เอ้า ก็กูเดินไม่ได้ แล้วมึงจะให้กูคานไปหรือไง ?”

            “ไม่เอา กูไม่ลง”

            “งั้นกูโทรให้แม่กูขึ้นมะ...”

            “ไม่ ไอ้ธามอย่า !”

            “มึงจะเอาไงเนี่ย ลงไปกับกูน่ะดีสุดแล้ว”

            “กูจะลงไปยังไงห๊ะ !” ผมตะโกนเสียงดังใส่ไอ้ธามที่ตอนนี้สวมกางเกงตัวเองเรียบร้อยด้วยความทุลักทุเล ซึ่งแตกต่างจากผมที่ยังไม่ได้สวมใส่อะไรเลยมีเพียงเสื้อนักศึกษาเท่านั้นที่ยังคงอยู่ ก่อนที่ใบหน้าของตัวเองจะร้อนผ่าวขึ้นมา เมื่อถูกใบหน้าของไอ้ธามที่แสดงความไม่เข้าใจส่งมาให้ จนผมต้องชี้ลงไปที่กลางกายของตัวเองที่ยังมีสภาพเดิมเพราะอารมณ์ค้างคาจากเมื่อซักครู่ จนคนตรงหน้าถึงกับทำหน้าเข้าใจขึ้นทันที “บ้าจริง...!”

            “อ่า...”

            “มะ...มองอะไรวะ !”

            “ให้กูช่วยมั้ย J”

            “ไม่ต้อง มึงลงไปหาแม่มึงเถอะ !”

            “...”

            “อะ...ไอ้ธาม !” ผมเรียกชื่อมันเสียงดัง เมื่อคนตรงหน้าเอื้อมมือมาดึงร่างผมให้เข้าไปใกล้ ตัวเองก็ได้แต่ยื้อร่างไว้ จนไอ้ธามมันยอมแพ้ เพราะแรงของตัวเองก็ไม่ค่อยมีนัก เลยได้แต่ตบที่ตักตัวเองเบาๆ เพื่อเป็นการเชิญชวน “อะไร...?”

            “มานั่งนี่มา”

            “ไม่”

            “เร็ว จะช่วยเนี่ย”

            “ไม่เอา เดี๋ยวกูจัดการเอง”

            “ถ้ามึงดื้อ กูจะโทรให้แม่กูขึ้นมานะ”

            “ไอ้...!” ผมเตรียมจะออกปากด่ามันทันทีที่ใบหน้านั่นเริ่มแสดงสีหน้ากวนประสาทออกมา ก่อนที่คนตรงหน้าจะเอื้อมมือมาจับมือผมอีกครั้ง

            “มาเร็ว เสร็จแล้วจะได้ลงไปหาแม่กูกัน”

            “...”

            “J”

            “งะ...งั้นก็ล็อกประตูห้องก่อน”

            “ไม่ต้องห่วง แม่กูไม่ขึ้นมาแล้วแหละ” ไอ้ธามมันว่า ก่อนจะดึงร่างผมเข้าหาตัวเองทันที ซึ่งผมก็ขยับตามมันโดยง่าย ก่อนที่เจ้าตัวจะจับให้ผมหันหน้าเข้าหาตัวเอง โดยที่ขาของไอ้ธามยืดไปด้านหน้า ส่วนผมก็ค่อมช่วงขาทั้งสองข้างของมันไว้

            “ทำไมต้องหันหน้าเข้าหากันวะ ?”

            “ก็ต้องหันดิ...”

            พรึด ~!

            “ฮะ...เฮ้ย !” ผมร้องเสียงหลงเมื่อไอ้ธามมันกระชากเสื้อนักศึกษาของตัวเองจนกระดุมหลุดลุ่ย ก่อนที่คนตรงหน้าจะดึงเสื้อของผมลงจนคอเสื้อลงมากองอยู่ช่วงไหล่ ใบหน้าร้อนๆ นั่นก็ซุกเข้าที่หน้าอกผมทันที “อ๊า...”

            ผมสะดุ้งเฮือกครางออกมาทันทีเมื่อริมฝีปากของคนตรงหน้าครอบลงมาบนยอดอกของตัวเอง ตามด้วยลิ้นร้อนที่เล่นอยู่กับหัวนม พร้อมด้วยแรงดูดกับมือหนาที่เริ่มลูบเข้าที่แผ่นหลังจนทำให้ตัวเองขนลุกเกียว พลางครางออกมาเบาๆ ทั้งๆ ที่ช่วงกลางลำตัวยังไม่โดนสัมผัสจากมือนี่แม้แต่น้อย

            ทำไมถึงรู้สึกขนาดนี้วะ...

            “อ๊ะ...!” ผมร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อมือของไอ้ธามเริ่มกรีดเข้าที่กลางแผ่นหลังของผมเบาๆ จนกระทั่งถึงรอยแยกบริเวณช่วงสะโพกจนตัวเองต้องกัดปากแน่น ฟรุบหัวลงบนไหล่กว้างตรงหน้า ก่อนจะครางเสียงสูงออกมา เมื่อปลายนิ้วร้อนค่อยสอดใส่เข้าไปในช่องทางที่ไม่ได้โดนลุกล้ำของผมมาซักพักอย่างช้าๆ ด้วยความใจเย็น ความอึดอัด เจ็บ เสียวก็เริ่มถาโถมเข้ามา “อื้อออออ ~”

            “แน่น...”

            “จะ...เจ็บ !”

            “กูจะค่อยๆ ทำแล้วกัน...”

            “อ๊ะ...อ๊า...” ผมครางเสียงกระเส่า เมื่อไอ้ธามมันลากลิ้นของตัวเองลงบนลำคอของผมพลางลากวนไปที่ช่วงอก ก่อนที่นิ้วเรียวนั่นจะถอนออกมาจากช่องทางของผมเมื่อรู้ว่ามันใส่เข้าไปไม่ได้เพราะความฝืด จนตัวเองรู้สึกโล่งขึ้นมา ก่อนที่ไอ้ธามมันจะผละออกไปเอื้อมมือหยิบบางอย่างมาจากใต้หมอน จนตัวเองแอบอารมณ์ค้างนิดๆ ซึ่งคนตรงหน้าก็ไม่รอช้า หยิบหลอดบางอย่างสีฟ้าๆ มาบีบเจลสีใสใส่มือ ก่อนที่จะเข้าหาผมอีกครั้ง

            “อ่า...”

            “อื้อ...!”

            ผมร้องเสียงหลงเมื่อนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเจลลื่นๆ ของไอ้ธามสอดใส่เข้ามาในช่องทางของผมทีเดียวจนสุดอย่างง่ายดาย ก่อนที่มันจะชักเข้าออกจากหนึ่งนิ้วเป็นสองและสามอย่างรวดเร็ว จนตัวเองต้องเกร็งแน่น ความเสียวมากมายเริ่มมาแทนที่ความจุกเสียด ยิ่งมีลมหายใจร้อนๆ ของไอ้ธามรดลงมาบริเวณหน้าอกยิ่งทำให้อารมณ์ของผมเพิ่มทวีคูณขึ้น

            “มึงมันเหมาะกับการเป็นเมียจริงๆ ด้วยว่ะ ไอ้แทน...”

            “อ๊าาาา ~!”

            ในที่สุดผมก็ปลดปล่อยในสิ่งที่ตัวเองอึดอัดสุดๆ ออกมา พลางฟรุบลงบนไหล่ของไอ้ธามอย่างหมดแรง ความรู้สึกตอนนี้คือมันยังไม่หายไปทั้งหมด และดูเหมือนมันก็คงจะไม่ยอมหยุดอยู่ที่นิ้วแน่ๆ “อยากว่ะ...”

            “พะ...พอ...”

            “...”

            “ไอ้ธาม...” ผมทิ้งตัวลงนั่งทับช่วงต้นขาของไอ้ธาม เมื่อคนตรงหน้าเอื้อมมือมาจับใบหน้าของผมให้เข้าไปหาตัวเอง ตามด้วยริมริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของคนตรงหน้าที่ทาบเข้ามาทันที มืออีกข้างของไอ้ธามก็โอบรัดรอบเอวของผมไว้แน่น ตัวเองเลยได้เกาะไหล่ของไอ้ธามไว้ และไม่ลืมที่จะจูบตอบคนตรงหน้า เพราะดูเหมือนว่าจะไม่ใช่มันคนเดียวที่รู้สึกอยากในตอนนี้...

            “ไม่ไหวแล้วว่ะ...”

            “อะ...”

            แอ๊ดดดด ~

            “หยุดธุระของตัวเองซักครู่แล้วลงมาคุยกับแม่หน่อยได้มั้ย ไอ้ลูกชาย !”

            ...!

 

           

 

            ผลั๊วะ !

            “โอ๊ย !”

            “อะ...เอ่อ คุณน้าครับ...” ผมที่ยืนมองไอ้ธามโดนตบหัวอย่างแรงโดยมือของผู้หญิงสวยๆ คนหนึ่งที่มันเรียกว่าแม่ ซึ่งตอนนี้พวกเราทั้งสามคนยังอยู่บนห้องของไอ้ธาม เพราะเจ้าตัวขาเจ็บลงไปไม่ไหว ส่วนผมตอนนี้ใส่เสื้อผ้าครบแล้วแต่สภาพก็ไม่ได้ดีนัก ได้แต่ยืนตัวเกร็งอยู่ไม่ห่างจากคนสองคนที่กำลังจ้องหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร และแค่เพียงส่งเสียงออกไปเล็กน้อยใบหน้าดุๆ ที่ดูยังไงก็เป็นไอ้ธามเวอร์ชั่นผู้หญิงนั่น ก็หันมาทางผมทันที ซึ่งทำเอาตัวเองถึงกับหุบปากเงียบกริบ ได้แต่ยืนสำนึกผิดกับเหตุการ์ณก่อนหน้านี้

            “อย่าเพิ่งพูดอะไร น้าขอเคลียร์กับลูกชายน้าก่อน”

            “ไอ้แทน มึงลงไปรอข้างล่างก่อน แต่อย่าเพิ่งหนีไปไหน กูขอเคลียร์กับแม่กูแปป”

            “อะ...”

            และเสียงของผู้หญิงแข็งๆ ก็ดังขัดขึ้นทันที “ไม่ต้องไป อยู่นี่แหละ”

            “ลงไป !”

            “ยืนอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน เข้าใจมั้ย ?” ในที่สุดผู้หญิงที่ยืนอยู่ก็หันมาทางผมอีกครั้ง พลางออกปากสั่ง ตัวเองเลยได้แต่พยักหน้ารับอัตโนมัติ

            แม่งน่ากลัว...

            แล้วทั้งคู่ก็เริ่มอาการถกเถียงกันทันที

            “แม่มาทำไมตอนนี้เนี่ย ไหนว่าจะมาเดือนหน้า !”

            “แล้วแกไปสร้างเรื่องอะไรไว้ล่ะ !?”

            “สร้างเรื่องอะไร หนูสร้างเรื่องอะไรตอนไหน !?”

            “...”

            “...!”

            ...

            “ฮึ...” ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับสรรพนามแทนตัวของไอ้ธาม จนเจ้าตัวรีบหันมามองด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองแอบหลุดออกมา และไม่ลืมที่จะส่งสายตาดุๆ มาให้ด้วย ผมเลยได้แต่แกล้งทำท่าหัวเราะใส่มัน ก่อนที่พวกเราทั้งคู่จะต้องกลับสู่สถานการ์ณซีเรียสอีกครั้ง เมื่อเสียงดังๆ ของคนอีกคนดังขึ้น

            “แกไปมีเรื่องชกต่อยกับเด็กที่ไหน บุพการีมันถึงได้โทรมาเรียกค่าเสียหายจากฉันเนี่ย !!” และสรรพนามแทนตัวเองก็อีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปทันที พร้อมกับอารมณ์ที่แสดงออกว่าโมโหสุดขีด

            “ห๊ะ !?”

            “รู้มั้ยว่ามันเรียกไปตั้งสามหมื่น !”

            “แล้วแม่ไปให้มันทำไมล่ะ ทางนี้ก็แค่ป้องกันตัว มันต่างหากที่ยกพวกมารุมกระทืบ !!”

            “ว่าไงนะ !”

            หมับ !

            “เจ็บ !” อยู่ๆ ไอ้ธามก็ร้องเสียงหลงเมื่อผู้หญิงตรงหน้าก็คว้าหมับเข้าที่คางของเจ้าตัวแรงๆ พลางถลึงตาใส่

            “แล้วทำไมไม่บอกต้องแต่แรกห๊ะ ฉันจะได้ตอกใส่หน้ามันกลับไป เงินจะได้ไม่ต้องเสีย !!”

            “แล้วทำไมแม่ไม่โทรมาถามหนูก่อนวะ !!”

            “นี่เดี๋ยวนี้กล้าวะใส่แม่ใช่มั้ย !?”

            “โอ๊ย พ่ออยู่ไหน มาเอาแม่ลงไปที !!”

            นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นอาการของไอ้ธามที่แสดงออกมาว่า ‘สู้ไม่ได้’ อย่างชัดเจน ส่วนผมที่เป็นเพียงผู้ฟังก็ได้แต่งงกับสิ่งที่ทั้งคู่คุยกัน ไอ้ธามไปมีเรื่องกับใคร ทำไมผมถึงไม่รู้ ก่อนที่ตัวเองจะต้องตั้งรับกับสถานการณ์ใหม่ทันทีที่มีบุคคลอีกคนเดินเข้ามาในห้อง และเดินไปหาร่างผู้หญิงที่ยืนอยู่ก่อน ทำให้เธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ใบหน้งของไอ้ธามจะเป็นอิสระ ทำให้มันต้องจับคางตัวเองด้วยความเจ็บปวด

            “แม่ใจเย็นๆ ก่อนสิ ลูกคงไม่ได้ไปทำเขาก่อนจริงๆ นั่นแหละ”

            “นั่นสิคะ ลูกเราคงไม่มีทางไปทำเขาก่อนหรอก...”

            “...”

            “หึ...แต่ลูกเราแค่ ‘กากมาก’ เท่านั้นเอง แค่ปัญญาจะทำให้คนหุบปากยังไม่มี รู้มั้ยจะทำคนมันต้องทำให้เงียบ ไม่ใช่มามีปากเรียกร้องค่าเสียหายแบบนี้ นี่เรอะ ลูกชายที่ฉันเลี้ยงมา !”

            “ชิส์ !”

            “รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง ?”

            “รู้แล้วน่า เดี๋ยวจะจัดการเรียกเงินคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์เลย โอเคมั้ยครับ คุณแม่ !” ไอ้ธามมันพูดอย่างประชดประชัน แต่ก็ทำให้อีกคนแสดงสีหน้าพอใจออกมา ก่อนที่มันจะหันมามองทางผมที่ยืนเงียบๆ อยู่ แล้วพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงให้เดินเข้าไปหามัน ผมเลยได้แต่ส่ายหน้ารัวๆ

            เรื่องของครอบครัวมึงกูขอผ่าน กูกลัว !

            “เงินเสียไปไม่เท่าไหร่ แต่รู้ถึงความอ่อนด๋อยของลูกชายนี่สิ ฉันจะเป็นลม ไอ้หมอนี่มันไม่ใช่ลูกฉัน !” ผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้องยกมือชี้หน้าไอ้ธามที่นั่งทำหน้าเซ็งด้วยสีหน้าเจ็บปวด พลางเซไปหาผู้ชายร่างภูมิฐานอีกคนที่อยู่ข้างๆ

            “ใจเย็นๆ นะที่รัก"

            “ไอ้แทน มานี่ดิ๊ !” อยู่ๆ ไอ้คนที่นั่งอยู่ก็กวักมือเรียกผม ทำเอาตัวเองถึงกับลืมตาโต ที่สำคัญสองร่างที่ยืนอยู่ไม่ห่างก็หันมาทางผมเป็นตาเดียว “เร็ว มาหากูหน่อย”

            “หะ...”

            “เร็ว มานี่”

            อะ...ไอ้...!

            ผมได้แต่มองหน้ามันเคืองๆ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหา ไอ้ธามมันเลยเอื้อมมือมาคว้าแขนผมไว้และทำท่าจะดึงให้เข้าไปหาตัวเอง ผมเลยได้แต่ทำปากขมุบขมิบใส่มันพร้อมกับสีหน้าโกรธๆ

            ‘ไม่ !’

            “...” ไอ้ธามมันขมวดคิ้วแต่ก็ยอมเลิกดึงผม เพียงแต่จับมือไว้เท่านั้น เพื่อกันไม่ให้ตัวเองถอยหนี พ่อของไอ้ธามเลยได้แต่มองมาที่พวกผมด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ มีเพียงแม่ของไอ้ธามเท่านั้นที่อยู่ๆ ก็พูดขึ้นทำเอาผมแทบทรุดลงซะดื้อๆ

            “นี่ใคร คู่นอน ?”

            “อึก...!”

            “แม่ !”

            “อะไร ?” คนตรงหน้าถามเสียงเรียบ ไม่สนใจสีหน้าตื่นๆ ของไอ้ธามซักนิด ก่อนที่เธอจะทำหน้าไม่สนใจแล้วพูดต่อ “เปลี่ยนแนวได้ก็ดี อย่างน้อยก็ไม่ท้อง ฉันยังไม่อยากหาค่าสินสอด”

            “คนนี้จริงจังต่างหาก !”

            “หืม ?”

            ไอ้ธามมันหน้าขึ้นสีนิดๆ แตกต่างจากใบหน้าที่เรียบเฉยของฝ่ายเป็นแม่ และสีหน้าที่สงสัยๆ สุดๆ ของคนเป็นพ่อ และในที่สุดไอ้ธามมันก็พูดขึ้นทำเอาผมที่ยืนอยู่ถึงกลับแทบอยากจะมุดหนีหายไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด “พวกเราคบกันอยู่ เพราะฉะนั้นพ่อกับแม่ห้ามมาขัดขวางความรักของหนูเด็ดขาด ถ้าอยากอุ้มหลานเดี๋ยวจะซื้อลูกหมามาให้อุ้มแก้ขัด ถ้าผู้ชายท้องกับผู้ชายได้เมื่อไหร่ค่อยมาว่ากันอีกที...”

            “...”

            “และอสุจิหนูก็ดี น่าจะปั๊มได้ทันใช้หลายคน J”

            “อะ...ไอ้ธาม !” ผมเรียกมันเสียงดังกับคำพูดน่าอายที่เหมือนจะเล่นแต่ก็จริงจังนั่น จนคนเป็นแม่ได้แต่ทำท่าทางปวดหัวกับลูกชายตัวเอง

            “อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่ามาให้เดือนร้อนถึงฉันแล้วกัน ดีซะอีก จะได้ไม่ต้องมีหลาน ฉันละขยาดเด็ก แค่เลี้ยงแกคนเดียวก็หักห้ามใจไม่ให้ฆ่าหลายรอบแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเสียแรงเบ่งออกมาแล้วพ่อแกคอยห้ามนะ วันนี้ฉันคงสบายใจมองโลกใบนี้สดใจน่าอยู่ขึ้นเป็นร้อยเท่าแล้วล่ะ”

            “พะ...พูดงี้หมายความว่าไง L !”

            “ไปกันเถอะที่รัก ยิ่งเห็นหน้าไอ้ลูกชายแล้วยิ่งอารมณ์เสีย”

            ผู้หญิงหน้าสวยที่ตอนนี้ทำหน้าเซ็งๆ เดินหนีคนหลายๆ คนที่ยืนทำหน้าอึ้งกับคำพูดเจ็บแสบนั่น แต่คนที่เจ็บที่สุดคงไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นก็คือไอ้ธามนั่นเอง ก่อนที่ร่างนั้นจะเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงผม ไอ้ธาม และพ่อของมันเท่านั้น ก่อนที่ร่างภูมิฐานนั่นจะเดินเข้ามาหาผมที่ยืนอยู่ จนตัวเองตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่อ่อนโยนนั่นยิ้มให้ผมเล็กน้อย พลางยกมือจับไหล่ผมเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอย่างถึงที่สุด   

            “ฝากลูกชายพ่อด้วยนะ”

            “คะ...ครับ”

            ผมเสียงตอบรับแค่นั้น ร่างหนาก็เดินเข้าไปหาอีกคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะยกมือลูบหัวลูกชายตัวเองเบาๆ “เดี๋ยวเดือนหน้าพ่อกับแม่จะลงมาอยู่ที่นี่ เราก็ออกฝึกงานพอดีใช่มั้ย ?”

            “...” ไอ้ธามมันไม่ได้ตอบเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเบือนหน้ามามองผมที่ยืนดูอยู่ ปากก็ทำเสียงเบาๆ ว่า ‘ห้ามมอง’ ออกมา จนตัวเองแอบยิ้ม เพราะดูแล้วเจ้าตัวก็คงจะเขินกับท่าทีที่ถูกทำว่าเหมือนเด็กนั่นไม่น้อย

            ‘น่ารัก J’

            ผมทำปากส่งกลับไป จนมันต้องจิ๊ปากออกมาเบาๆ ใบหน้าก็ขึ้นสีเรื่อทันที ก่อนที่ร่างนั้นจะโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อแน่น แต่มือของมันก็ไม่ยอมปล่อยออกจากผม พลางพูดเสียงเบา “คิดถึง”

            “...”

            “ฝากบอกแม่ด้วย”

            “ได้สิ...”

            “ที่รัก ลงมาได้แล้ว แม่อยากไปช็อปปิ้ง !” เสียงตะโกนเรียกจากด้านล่างทำเอาสองร่างที่กอดกันอยู่ผละออกจากกันทันที ไอ้ธามเองมันก็ทำหน้าเซ็งเล็กน้อย ส่วนคนเป็นพ่อก็ขำออกมา ก่อนที่จะบอกลาลูกตัวเองและไม่ลืมที่จะหันมามองผมด้วย

            “งั้นพ่อไปก่อนนะ”

            “อื้อ...”

            ผมยกมือไหว้คนตรงหน้า ก่อนที่ร่างนั้นจะเดินออกไปจากห้องทันที โดยตอนนี้เหลือเพียงผมกับไอ้ธามเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ได้ทีผมเลยหันไปว่ามันหลังจากเก็บกดมานาน

            “เรายังไม่ได้คบกัน ทำไมถึงไปบอกพ่อกับแม่มึงแบบนั้นห๊ะ !?”

            “เอ้า เดี๋ยวในอนาคตก็คบแล้ว บอกตอนไหนก็เหมือนกันแหละ”

            “เหอะ !”

            “ไหน มานี่สิ ~” ไอ้ธามมันดึงร่างของผมเข้าไปหา ก่อนจะสวมกอดเล็กน้อย พลางเงยหน้ามองผมด้วยสีหน้าอ้อนๆ ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวต้องการจะสื่ออะไร “พ่อกับแม่กูไปแล้ว...”

            “แล้ว ?”

            “มาต่อกันเถอะ กูอยากว่ะ...”

            คนตรงหน้าทำสีหน้าทรมาณสุดๆ คงเพราะค้างจากก่อนหน้านี้ แต่ผมสะทกสะท้านที่ไหน ก็ตอนนี้ตัวเองสบายไปแล้วเรียบร้อย ผมจึงค่อยๆ ยกมือลูบใบหน้าของมันเบาๆ ก่อนจะก้มเข้าไปลากลิ้นลงบริเวณต้นคอของคนตรงหน้าจนกระทั่งถึงหู ผมจึงขบเม้มเข้าที่ติ่งหูนั่น จนเจ้าตัวส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ตัวเองเลยเลือกที่จะกระซิบบางอย่างลงไป พลางช้อนตาขึ้นมองไอ้ธามที่ตอนนี้หน้าเป็นสีแดงนิดๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ไข้หรือเพราะอย่างอื่นกันแน่

            “ไอ้ธาม...”

            “หืม...”

            ผมกดจูบลงไปบนริมฝีปากของมันแล้วถอนออก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาคนตรงหน้าถึงกับทำหน้าตาตื่น “เสียใจ พอดีกูไม่นิยมทำกับคนที่ไม่ใช่แฟนว่ะ J”

            “อะ...”

            “หึ J”

            ขอเอาคืนหน่อยเถอะ !

            “อะ...ไอ้เหี้ยมืด !”

 


- แทน –

เสียใจ พอดีกูไม่นิยมทำกับคนที่ไม่ใช่แฟนว่ะ J

 

Thank You !

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
คุณแม่555ชอบคุณพ่อจังอบอุ่น

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
คุณพ่ออบอุ่นนนจัง
คุณแม่สุดยอดดอะ เฟี้ยวสุดดด5555
แต่พีคสุดตอนนี้ยกให้หนูธามนะคะ
แหมม อ้อนพ่ออ้อนแม่ หนูอย่างงั้นหนูอย่างงี้
น่ารักเชียววววค่าาา55555555555
น่ารักไม่เกรงใจคาแรคเตอร์เลยอะ55555
ความโหดหลายสิบตอนก่อนหน้าได้มลายหายไปแล้วค่ะ5555
ตอนจบนี่แทนวินสุดดอะ
ทั้งได้แกล้งให้ธามค้าง ทั้งปฏิเสธ ทั้งตอกย้ำความผิดของธามครั้งก่อน
วินนนนนน
รอตอนต่อไปค่าาา

ออฟไลน์ yymomo

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-3
 :hao7:6  โหยยย แม่โคตรแนวอ่ะ  ลูกอย่างธามแม่งไม่ได้ครึ่งเลย   :m20:

ปล.ถามจริงๆเถอะพ่อไอ้ธามเนี่ยโดนแม่ข่มขืนแล้วยกขันหมากมาสู่ขอป่ะ ???

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
โถ่ๆ.......โอกาสเป็นผัวธามหลุดลอยไปแหล่ว :ling1: :ling1: :ling1:
ไม่น่าเชื่อว่าธาม จะกล้าช่วยแทน ปลดปล่อย
ทั้งที่แม่มารอ อยู่ข้างล่าง
ธาม จะไปทวงเงินคืนที่พวกนั้นมารุมกระทืบธาม
แบบเชื่อมั่นมากกกก แสดงว่าบ้านธาม โหดมิใช่น้อย
เรื่องรักของธาม แทน กลายเป็นชิวๆ
เหมือนกับนิสัยของธามเลย ทุกอย่างสบายๆ
สุดท้าย แทนก็เอาคืนธาม 
“เสียใจ พอดีกูไม่นิยมทำกับคนที่ไม่ใช่แฟนว่ะ J” กร๊ากกกกก
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ chaichan

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เป็นครอบครัวที่น่าร้ากมากอ่ะ
เล่นเอาธามไปไม่เป็นเลย 555
 :m20: :m20:

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ฮาแม่มากอ่ะ 555555

ออฟไลน์ นางฟ้าเชียงชุน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 351
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
โอ้ย ขำคุณแม่ 55555555

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 32

ระยะห่าง การรอคอย และความคิดถึง...


 


            “พรุ่งนี้มึงก็ไปฝึกงานแล้วดิ...”

            “อืม”

            “เซ็งว่ะ”

            “แล้วมึงออกฝึกวันไหน”

            “สามวันหลังจากมึง”

            “...”

            ตอนนี้ผมกับไอ้ธามอยู่ที่หอของตัวเอง โดยพวกเรานั่งอยู่ตรงข้ามกัน ตรงหน้าก็มีหม้อสุกี้ที่กำลังเดือดพร้อมกิน แต่กลับไม่มีใครที่ขยับเขยื้อนตักมันกินซักนิดหลังจากที่พูดถึงเรื่องฝึกงาน

            “แล้วมึงกลับมาวันไหน ?”

            “20”

            “ก่อนกูอาทิตย์นึง...” ไอ้ธามมันพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบตะเกียบไปเขี่ยของในหม้อ พลางพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ติดต่อไม่ได้จริงๆ เหรอวะ...?”

            “...”

            “เออ ไม่ได้ก็ไม่ได้ ใจร้ายว่ะ”

            ผมยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ ก่อนจะเริ่มตักของในหม้อนั่นมากิน ปากก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้ามึงเหงามึงเงี่ยนก็หาคนอื่นแก้ขัดไปก่อน”

            “...”

            “อะไร ?” ผมถามขึ้นเมื่อไอ้ธามมันหยุดการกระทำทุกอย่างของตัวเองแล้วมองมาที่ผมด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก

            “จะให้หาจริง ?”

            “ก็แล้วแต่มึง”

            “ทำไมมึงแม่งเป็นแบบนี้ตลอดเลย”

            “เป็นอะไร ?”

            “...”

            “อย่าลืมว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน กูห้ามอะไรมึงไม่ได้อยู่แล้ว”

            “ห้ามได้ดิ กูให้สิทธิ์มึงเต็มร้อยเสมอไอ้แทน แต่มึงไม่เคยใช้เอง”

            “...” และคราวนี้ก็เป็นฝ่ายผมที่เงียบ ตามด้วยสายตาของไอ้ธามที่แฝงไปด้วยความจริงจังในทุกคำพูดของตัวเอง ก่อนที่ร่างของผมจะค่อยๆ ขยับไปข้างหน้า มือก็ยกขึ้นจับใบหน้าของไอ้ธามเบาๆ แล้วทาบริมฝีปากตัวเองลงไปบนริมฝีปากที่ปิดสนิทนั่น ไอ้ธามจึงรีบเปิดปากและตอบรับจูบของผมแม้จะเพียงน้อยนิดก็ตาม “งั้นกูขอสั่งห้ามไม่ให้มึงไปมีอะไรกับใครทั้งนั้นในระหว่างที่เราไมเจอกัน ถ้าเงี่ยนนักก็ชักว่าวรอ และถ้าเหงาก็นั่งดูการ์ตูนไป”

            “...”

            “โอเคมั้ย J”

            “หึ...มันก็ต้องโอเคอยู่แล้ว J”

            “ถ้าเป็นเด็กดีเดี๋ยวให้รางวัล”

            “เช่นว่าคืนนี้เราจะมีอะไรกันใช่มั้ย ?”

            “ฝัน !”

            ผมผละออกจากร่างของไอ้ธาม ก่อนจะมองมันด้วยสีหน้าไม่พอใจกับคำพูดเล่นของคนตรงหน้า ซึ่งมันก็นั่งหัวเราะทันทีที่เห็นท่าทางของผม ผมเลยได้แต่เลิกสนใจมันแล้วหันมาสนใจกับอาหารตรงหน้าแทน ซึ่งไอ้ธามก็ไม่ต่างกันนัก ก่อนที่คำพูดของมันจะทำเอาผมหน้าขึ้นสี “ว่าที่แฟนใคร น่ารักจริงๆ”

            “ระ...รู้ได้ไงว่าเป็นว่าที่แฟน บางทีตอนกลับมา กูอาจจะกลับมาพร้อมแฟนใหม่ก็ได้”

            “ไอ้เหี้ยมืด”

            “ใครจะไปรู้ แถวที่กูไปฝึกงานอาจจะมีสาวๆ สวยๆ ตรงสเป็คกูอยู่เยอะก็ได้นะ J”

            “หึ...” คนตรงหน้าเค้นเสียงเล็กน้อยกับท่าทีของผมและคำพูดต่อไปของไอ้ธาม ก็ทำให้ผมปรับสีหน้าจากยิ้มๆ เป็นหงุดหงิดทันที “งั้นเดี๋ยวกูจะไปไล่งาบสาวในสเป็คมึงให้หมดเลยดีมั้ย”

            “ห้าม !”

            “นี่หวงสาวในสเป็ค หรือหวงกู J”

            “ชิส์ !” ผมจิ๊ปากใส่มัน ก่อนจะเลิกพูดถึงเรื่องนี้ ซึ่งไอ้ธามก็ยังคงเป็นผู้ชนะตามเคย โดยที่เจ้าตัวหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ หยุดลง ซึ่งผมก็ไม่ต่างนัก ราวกับว่ามีเรื่องที่สมควรจะจริงจังในตอนนี้ ไอ้ธามมันจึงวางตะเกียบแล้วเอื้อมมือมาจับมือผมที่อยู่ตรงข้าม

            “กูคงคิดถึงมึงมากว่ะ”

            “อืม”

            “หยวนๆ หน่อยไม่ได้หรือไง แบบแค่ไลน์หากันก็ได้”

            “...”

            “มึงแม่ง...”

            “กูก็ไม่ต่างจากมึงหรอกน่า...” ผมพูดขึ้น เพราะไม่รู้หรอกว่าระยะเวลาที่ห่างกันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างและก็ยอมรับว่ากลัวเหมือนกันว่าอีกคนอาจจะเปลี่ยนไปจากตอนนี้ แต่ก็ทำได้แต่รอเวลาที่กำลังจะมาถึงเท่านั้น ต่อให้ผลเป็นยังไงก็ต้องยอมรับมันอยู่ดี “บางทีถ้าถึงตอนนั้นมึงอาจจะไม่รู้สึกอะไรกับกูแล้วก็ได้”

            “...”

            “ถ้าจากกันแบบนี้มันก็น่าจะโอเคกว่าใช่มั้ยล่ะ”

            “มึงคิดว่ากูจะเลิกรักมึงง่ายขนาดนั้นเลย ?”

            “ใครจะไปรู้วะ”

            “กูมากกว่ามั้งที่ต้องกลัว”

            “อืม กูก็ไม่ได้รับปากว่าถ้ากูกลับมาแล้วกูจะยังรักมึงอยู่” ผมพูดด้วยท่าทีจริงจัง ก่อนจะพยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ เมื่อเริ่มเห็นว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีนัก “มึงอย่าทำเหมือนห่างกันเป็นปีสองปีดิ แค่ไม่กี่เดือนเอง แม่ง !”

            “มันก็นานอยู่ดีล่ะ ไม่กี่เดือนของมึงน่ะ”

            “เออน่า อย่าบ่น”

            “แล้วจะให้อยู่เฉยหรือไง ก็มึงเพิ่งบอกเองว่ามึงจะไม่เหมือนเดิม”

            “กูหมายถึงว่า ‘อาจจะ’ เข้าใจมั้ย ?”

            “อืม”

            “ไม่เอาหน่าไอ้ธาม ~” ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งทำสีหน้าไม่ดีนักโดยเข้าทางด้านหลัง พลางย่อตัวลงนั่งยองๆ แล้วยกแขนขึ้นคล้องคอของคนที่นั่งอยู่ โดยมือข้างหนึ่งก็แกล้งล้วงเข้าไปในสาบเสื้อยืดของมันพลางสะกิดเข้าที่ตุ่มไตที่อยู่ด้านในนั่น “จะนอยน์ทำไมห๊ะ ?”

            “ทำแบบนี้นี่ไม่อยากกินต่อ ?”

            “หืม J”

            “มึงนี่มันชอบอ่อยจริงๆ”

            “ก็โสดอยู่ เลยอ่อยได้”

            “อ่อยแล้ว อยากเอาด้วยมั้ยล่ะ ?”

            “ก็บอกแล้วไง ไม่นิยมทำกับคนที่ไม่ใช่แฟน”

            “หึ...”

            ผมหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อสามารถแกล้งไอ้ธามได้ ก่อนจะเลิกเล่นและทำท่าจะเอามือตัวเองออกแล้วลุกขึ้น แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น เมื่อไอ้ธามมันจับแขนของผมที่คล้องคอมันไว้แน่นไม่ให้ลุก ผมเลยได้แต่พยายามดึงอยู่แบบนั้น จนในที่สุดคนตรงหน้าก็จับแขนผมอ้อมหัวตัวเองแล้วหมุนตัวหันหน้าเข้าหากัน พลางดึงร่างที่ทำท่าจะลุกของผมจนเสียหลักล้มลง “ทำอะไรเนี่ย !?”

            “จัดการคนขี้อ่อย J”

            “...!”

            “มามะ...สุกงสุกี้ไม่ต้องกินแล้วเนี่ย”

            “ยะ...อย่านะเว้ย ไม่งั้นกูโกรธ !”

            “หืม พูดอะไร ไม่เห็นได้ยิน J”

            “ไอ้ธาม !” ผมมองมันแบบไม่พอใจทันที ก่อนที่คนตรงหน้าจะยิ้มแบบชั่วร้ายพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้ จนตัวเองได้แต่เบี่ยงหลบ มันเลยกดจมูกตัวเองมาที่แก้มผมแรงๆ “ไอ้บ้านี่ !”

            “จะไปฝึกงานทั้งทีต้องให้กูทำป้ายห้อยให้มั้ย ว่ามีผัวแล้ว ?”

            “ไม่จำเป็น !”

            “หึ...อย่าให้รู้ว่าไปแอบอ่อยใครแล้วกัน”

            “ถ้ากูอ่อยแล้วมึงจะทำไมห๊ะ !?” ผมมองหน้าไอ้ธามอย่างหาเรื่อง เมื่อมันมองมาแบบจับผิด จนใบหน้านั่นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหน้าดุๆ ขึ้นทันที จนตัวเองต้องพูดขึ้นใหม่อีกครั้ง “เออๆ จะไปอ่อยใครได้วะ อย่าทำเหมือนกูจะดึงดูดคนอื่นได้ทุกคนดิ๊ !”

            “มึงมันชอบดึงดูดตัวผู้”

            “เหอะ L !”

            ผมสะบัดแขนออกจากมันก่อนจะทำท่าลุกขึ้นเพื่อนหนีร่างตรงหน้า แต่ไอ้ธามมันก็ฉุดร่างผมให้ล้มลงอีกครั้งแถมยังนั่งลงบนตักของมันพอดิบพอดีอีกต่างหาก

            เหี้ย !

            “ปล่อย !”

            “ไม่”

            “กูหิว ปล่อยเดี๋ยวนี้ !”

            “แต่กูไม่หิวแล้วว่ะ...”

            “ไม่หิวก็เรื่องของมึง...อ๊ะ...!” ผมร้องออกมา เมื่อไอ้ธามมันล้วงมือเข้าไปในเสื้อของผม พลางใช้นิ้วบี้ที่ยอดอกตัวเองแรงๆ “อะ...ไอ้ธาม จะกินสุกี้...อื้อ...!”

            “สุกี้ไว้ที่หลังก็ได้” ไม่ว่าเปล่าคนที่ผมนั่งทับอยู่ก็ซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอของตัวเองทันที มือก็เริ่มอยู่ไม่สุกนอกจากจะล้วงเข้าไปในเสื้อแล้ว กางเกงก็เริ่มจะโดนรุกรานเข้ามาเรื่อยๆ

            จะมากไปแล้วนะเว้ย !

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่ใช่แฟนอย่ามาทำลุ่มล่าม !” ผมพูดเสียงแข็งพลางจับมือของไอ้ธามที่ยุ่มย่ามกับกางเกงผมไว้แน่น พลางหันไปมองค้อนๆ ใส่คนที่ผมนั่งทับอยู่ และดูเหมือนคำพูดของผมจะไม่เป็นผลนัก เมื่อมันยังคงลวนลามผมไม่เลิก “ไอ้เหี้ยธาม...อ๊ะ...!”

            “ก็บอกว่าเดี๋ยวในอนาคตก็เป็นไง...”

            “ไม่ได้บอกซัก...หน่อย...!”

            “ว่าไงนะ ?”

            อยู่ๆ ไอ้ธามก็ทำเสียงเข็งขึ้นมา พลางหยุดการกระทำของตัวเองซะดื้อๆ ดูแล้วก็คงจะไม่พอใจกับคำพูดผมนัก “กะ...ก็ตอนนี้มันยังไม่ใช่อนาคตนี่หว่า !”

            “แล้วไม่อยากรู้หรือไง ว่าแฟนในอนาคตตัวเองประสิทธิภาพดีแค่ไหน ?”

            “ใครจะไปอยากรู้วะ...อะ...!”

            “ทดลองฟรีไม่คิดตังค์ ถ้าใช้แล้วติดใจยินดีอยู่เคียงข้างตลอดชีวิต J”

            “อะ...ไอ้บ้า” ผมด่ามันด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีกับคำพูดนั่น ในใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ ก่อนที่จะต้องเลิกเขินแล้วหันมาพยายามทำให้มันเลิกยุ่งกับร่างกายของตัวเองต่อ “ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย อะ...ไอ้...!”

            “หืม ?”

            “อ๊ะ...อื้อ...” ผมครางเสียงกระเส่าเมื่อมันลูบวนอยู่บริเวณหน้าอก ส่วนอีกข้างก็ขย้ำกลางกายของผมเบาๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ “พะ...พอแล้วไอ้ธาม พรุ่งนี้กูต้องเดินทางไกล...”

            ผมพูดออกมาตามความจริง เพราะผมได้ลงฝึกงานไว้ที่ต่างจังหวัด ซึ่งไกลจากกรุงเทพพอสมควร และการเดินทางก็หลายชั่วโมงเลยไม่อยากเสียแรงกับอะไรไร้สาระนัก และดูเหมือนคราวนี้ไอ้ธามจะยอมหยุดการกระทำของตัวเองง่ายๆ พลางปล่อยผมให้เป็นอิสระทันที ตัวเลยเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ และไม่คิดว่าความดื้อด้านของมันจะอ่อนลงได้มากขนาดนี้

            “...”

            “ป้ะ กินสุกี้กัน” ผมลุกขึ้นออกจากตักของมัน พลางเดินกลับที่ แต่ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวไอ้ธามก็เอื้อมมือมาจับมือผมไว้ จนผมที่ยืนอยู่ต้องก้มมองหน้ามันอีกครั้ง “เป็นอะไรอีกห๊ะ ?”

            “แม่ง...คิดถึงว่ะ”

            “กูยังไม่ไปเลย มึงจะรีบคิดถึงไปไหน แล้วอีกอย่าง ถึงกูไม่ได้ไปฝึกงาน มึงก็ต้องไปอยู่ดี ยังไงก็ต้องห่างกัน”

            “อย่างน้อยกูก็ต้องแว๊บไปหามึงป้ะ แต่นี่อะไร มึงสั่งห้ามติดต่อ มันทรมาณนะเว้ย !”

            “มึงนี่ก็ชอบทำเหมือนขาดกูไม่ได้”

            “เออ ก็ขาดไม่ได้ไง” เสียงของไอ้ธามที่พูดขึ้นทันทีแบบไม่ลังเล ทำให้ผมถึงกับเงียบไป พลางได้แต่คิดว่าตัวเองทำเกินไปจริงๆ หรือเปล่า แต่อย่างว่า ยังไงตอนนี้ผมก็ยังไม่มั่นใจกับความรักในแบบของผมกับมันอยู่ดี และตัวเองก็ยอมรับว่าทรมาณไม่ต่างจากมันนัก แต่แค่ผมอยากรู้ว่าตัวเองจะขาดมันไม่ได้จริงๆ หรือเปล่า ระยะห่างที่เกิดขึ้น เวลาไม่ที่เจอกัน มันอาจจะทำให้รู้ก็ได้ว่าผมหรือมันต่างต้องการกันและกันมากแค่ไหน ในใจก็ภาวนาว่าถ้าถึงตอนนั้น ขอให้ต่างคนต่างไม่เปลี่ยนใจแค่นั้นก็คงพอแล้ว

            ก็บอกแล้วว่าผมก็ไม่อยากเริ่มรู้สึกใหม่กับใครที่ไม่ใช่มันนักหรอก...

            “อยากรู้ป้ะ ว่าทำไมกูถึงห้ามไม่ให้มึงติดต่อ”

            “ถามขนาดนี้ก็ต้องอยากรู้แล้วล่ะ ทำไม ไหนบอกมาดิ”

            “กูกลัวคิดถึงมึงไง” ผมว่าก่อนจะนั่งลงยองๆ ตรงหน้าไอ้ธาม พลางมองด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งมันเองก็หน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนที่ผมจะพูดต่อ “ถ้ามึงติดต่อไป กูต้องไม่เป็นอันทำงานและต้องอยากลงมาหามึงบ่อยๆ แน่ๆ ก็รู้อยู่ว่าที่ฝึกงานกูมันไกล ถ้ามัวแต่เดินทางไปกลับ ก็ไม่ต้องฝึกหรอกงานน่ะ ออกจากมหา’ลัยแล้วไปนอนอยู่บ้านเฉยๆ ดีกว่า”

            ไอ้ธามมันนิ่งไปกับคำพูดของผม ซึ่งสีหน้าดีขึ้นจากก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เจ้าตัวยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ไม่วายที่จะเผยความประหม่า “บอกแล้วให้ลาออกแล้วมานอนเฉยๆ เป็นเมียกูก็ไม่เชื่อ...”

            “ก็บอกว่าไม่ชอบนอนอยู่เฉยๆ อยากได้เมียที่รักสบายก็ไปหาที่อื่น !”

            “พูดเล่นนิด พูดเล่นหน่อยทำเป็นเคือง มึงนี่เริ่มจะมีนิสัยเหมือนแม่กูละ ขี้งอนเป็นผู้หญิง”

            “แต่กูไม่ใช่ผู้หญิง กูมีคว... !” ผมสะบัดมือมันออก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเองจริงๆ ได้ซักที ก่อนจะจัดการกินของตรงหน้าหลังจากที่ปล่อยให้มันอยู่ในหม้อซะนาน ซึ่งไอ้ธามก็ได้แต่นั่งหัวเราะกับคำพูดของผมก่อนหน้านี้ จนตัวได้ชำเลืองมองมันค้อนๆ อยู่หลายหน เจ้าตัวก็ไม่สะทกสะท้านกับสายตาของผมแม้แต่นิด ได้แต่นั่งกินแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว “กินเสร็จก็กลับไปได้แล้ว วันนี้กูจะนอนเร็ว”

            “ไม่กลับ”

            “เอ๊ะ !”

            “ขอนอนนี่”

            “ไม่ !”

            “นะไอ้แทน ขอนอนด้วยวันนึง เดี๋ยวก็ต้องห่างกันแล้ว”

            “...”

            “นะ”

            “มึงนี่มัน...!” ผมทำท่าจะอ้าปากด่ามัน แต่ก็ไม่รู้จะด่ายังไง เพราะไอ้ธามมันเกินเยียวยา “เออ ตามใจ แต่พรุ่งนี้ถ้ากูตื่นก่อน กูก็ไปก่อนนะ”

            “ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะมึงไม่มีทางตื่นก่อนกูอยู่แล้ว”

            “รู้ได้ไง ?”

            “รู้แล้วกัน J”

 

 

           

 

# หัวลำโพง

6.30 น.           

            ตอนนี้ผมกับไอ้ธามมันมานั่งรอรถไฟที่หัวลำโพงกันเรียบร้อย พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบขนาดกลางของผมโดยที่ตอนนี้ไอ้ธามมันนั่งหาวไม่หยุด เนื่องจากวันนี้ผมไม่ได้ตื่นก่อนมันจริงๆ เพราะเจ้าตัวนั้นไม่ยอมนอนเลย จนผมได้แต่มองมันเซ็งๆ กับไอ้อาการฝืนสังขารนั่น

            งี่เง่าจริงๆ

            “ง่วงนักก็กลับไปนอน เดี๋ยวกูรอคนเดียวได้ อีกครึ่งชั่วโมงเอง”

            “ไม่อ่ะ...”

            “ไอ้ธาม ทำไมชอบทำอะไรแบบนี้นักวะ”

            “ทำอะไร กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย...” มันว่าพลางหาวออกมา ดวงตาก็แดงก่ำแบบคนอดหลับอดนอน ซึ่งผมก็ได้แต่มองหน้ามันเซ็งๆ ซึ่งเจ้าตัวก็น่าจะรู้ว่าผมไม่พอใจกับเรื่องอะไร จนตัวเองต้องพูดขึ้นเสียงเบา “ถ้ากูหลับกูก็ได้อยู่กับมึงแปปเดียวดิ...”

            “...”

            “รถไฟมึงน่าจะมาซักหกโมงเย็นเนอะ”

            “บ้า...” ผมพูดก่อนจะผลักหัวของมันเบาๆ ในใจก็อ่อนลงเล็กน้อยกับเหตุผลงี่เง่านั้น และอีกสามวันไอ้ธามเองมันก็จะออกฝึกงานเหมือนกัน หวังว่าเจ้าตัวจะไม่มานั่งฟรุ่งซ่านแบบนี้หรอกนะ “เดี๋ยวกูไปซื้อผ้าเย็นให้ มึงรออยู่นี่...”

            “ไม่ต้อง”

            “เอ๊ะ มึงนี่ยังไง !”

            “รออยู่ด้วยกันที่นี่แหละ อีกแค่ครึ่งชั่วโมงเอง”

            “มึง...!”

            “ได้อยู่ด้วยกันอีกแค่ครึ่งชั่วโมงเอง...”

            ไอ้ธามมันใช้ดวงตาแดงๆ นั่นมองใบหน้าของผมไม่วางตา ซึ่งเจ้าตัวก็ยังแสดงอาการหาวออกมาเรื่อยๆ จนผมได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อด้านของมัน และไม่นานนัก ดูเหมือนว่าเวลาครึ่งชั่วโมงของไอ้ธามมันจะเร็วอย่างที่ว่างจริงๆ เมื่อตอนนี้รถไฟขบวนของผมได้มาจอดเทียบสถานีเรียบร้อยแล้ว ซึ่งคนที่มาส่งก็จับมือผมไว้แน่นแม้แต่ตอนขึ้นรถไฟ เจ้าตัวก็จะตามขึ้นไปส่ง จนผมต้องห้ามไว้ เพราะดูเหมือนว่าถ้าปล่อยให้ขึ้นไป มันคงจะติดสอยห้อยตามผมไปถึงที่หมายแน่ๆ

            “ส่งแค่นี้แหละ มึงกลับไปนอนพักได้แล้วไป”

            “...”

            “อย่างอแง”

            “มึงอย่าพูดเหมือนกูเป็นเด็กๆ ดิ๊ !”

            “ก็มึงทำตัวเป็นเด็ก” ผมว่าก่อนจะยกมือผลักหัวที่โงนเงนนั่นเบาๆ ซึ่งไอ้ธามมันก็ทำหน้ามุ่ยนิดๆ ก่อนที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายเข้าสวมกอดร่างนั่น โดยไม่สนใจสายตาของคนจำนวนไม่น้อยที่เริ่มมองมาทางพวกเรา ไอ้ธามเองก็เช่นกัน มันยกแขนขึ้นเพื่อโอบกอดผมไว้ “เป็นเด็กดี เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว”

            “ก็บอกว่าอย่าทำเหมือนกูเป็นเด็กไง...”

            “หึ...ถ้าไม่ใช่เด็ก ก็หัดเลิกทำตัวดื้อด้านแล้วกลับไปนอนพักได้แล้ว !” ผมว่าก่อนจะผละร่างออกจากมัน ซึ่งคนตรงหน้าก็ทำหน้าไม่พอใจนิดๆ ราวกับไม่อยากปล่อย ผมเองที่คิดว่าถ้ายังอยู่ตรงนี้ต้องไม่ได้ไปจากมันแน่ๆ เลยได้แต่ตัดบทแล้วเลือกที่จะบอกมันอีกครั้ง “งั้นกูไปละ

            “อืม”

            “แล้วเจอกัน” ผมลูบหัวมันหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถไฟ ก่อนที่ตัวเองจะต้องหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเป็นเท่าตัวเมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตะโกนขึ้นเสียงดัง

            “กูรักมึงนะไอ้เหี้ยมืด !”

            “อะ...ไอ้บ้า !”

            ผมหันไปด่ามันครั้งสุดท้าย ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินขึ้นรถไฟด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ซึ่งคนจำนวนไม่น้อยที่หันมองมาที่ผม จนตัวเองได้แต่พยายามหลบหน้าหลบตาและหาที่นั่งของตัวเอง เมื่อเก็บสัมภาระและนั่งที่ตัวเองแล้วก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะควักโทรศัพท์พร้อมกับของที่เตรียมมาด้วยออกมาจากกระเป๋ากางเกง และสวมมันเข้าที่คออย่างสื่อความหมาย มือก็กดพิมพ์บางอย่างลงบนโทรศัพท์ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ตัวเองจะเลือกถอดซิมออกจากเครื่องและปล่อยให้มันปิดตายอยู่แบบนั้น โดยตอนนี้มีเพียงผมกับของที่อยู่บนคอและข้อความสุดท้ายเท่านั้นที่เป็นตัวสื่อกลางระหว่างพวกเราในระหว่างที่อยู่ใกลกัน

            ‘สร้อยจี้รูปเฟือง’

            “แล้วเจอกันไอ้ธาม...”

 

            Tan : รักมึง

 

......................................................

 

Special Talk Talk : วิศวะขาเม้าท์

            Member 1 : ดีใจเว้ยยย ฝึกงานเสร็จซักที ! (1 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : ดีใจด้วย กูรู้สึกเหมือนกูโดนกดขี่ ฮื้อ ~ (4 คน อ่านแล้ว)

            Member 1 : ทำไมวะ (5 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : เขาใช้กูเยี่ยงทาส เงินก็ไม่ได้ เซ็งสัสๆ (7 คน อ่านแล้ว)

            Member 1 : สม 555555+(9 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : พวกมึงอยู่ไหนกันวะ ตอนนี้กูอยู่ ม. แม่งไม่เจอใครเลย (11 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : คงจะเจอ วันนี้เขาก็ต้องนอนอืดอยู่บ้านสบายๆ หนึ่งวันก่อนดิวะ เหนื่อยมาตั้งสามเดือน ใครไปก็บ้าแล้ว !(15 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : อ้าว งั้นกูก็บ้าดิ... (16 คน อ่านแล้ว)

            Many member : เออ ! (16 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : อะไรวะ แม่ง (19 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : 55555+ รีบกลับบ้านมานอนเถอะ (20 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : เฮ้ยยย กูเจอเพื่อนที่บ้าเหมือนกับกูแล้ว !(21 คน อ่านแล้ว)

            Member 1 : หือ ใคร ? (22 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : ไอ้ธาม ตอนนี้มันอยู่ ม. ว่ะ แถมยังถือดอกไม้ช่อใหญ่มาด้วย... (23 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : เข้าไปทักดิ J (25 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : ไม่อ่ะ ไม่กล้า เหมือนมันกำลังมองหาใครนี่ล่ะ มันมีแฟนแล้วเหรอ ? (28 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : น่าจะมีแล้ว ก็ที่ช่วงนึงเขาพูดกันว่ามันตามง้อเมียไง (32 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : อ๋อ งั้นกูไม่ทักน่ะดีละ ปล่อยให้มันไปหาเมีย ท่าทางจะคิดถึงกันน่าดู อิจฉาพวกมีแฟนจังเลยยย ~ (33 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : มาเป็นแฟนกูมั้ย ? (33 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : อะ...ไอ้บ้า ! (34 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : พวกมึงเล่นอะไรกัน (35 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : 55555+ (35 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : ว่าแต่ดีโชคดีเนอะ ที่เราฝึกงานแค่สามเดือน (33 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : นั่นดิ บางคณะแม่งก็ฝึกนานเกิ๊น (34 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : พวกอุตสหกรรมป้ะ ที่ฝึกตั้งหกเดือน (34 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : เหี้ย ขนลุกเกรียว (36 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : นาน เป็นกูคงเฉาตายคาที่ฝึกงาน (36 คน อ่านแล้ว)

            Member 4 : เออจริง จะออกไปไหนก็ลำบาก ทำแต่งาน เวลาจะชักว่าวยังไม่มี (37 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : แม่งจิตตก... (39 คน อ่านแล้ว)

            Many member : …       

            Member 1 : แค่นั้นยังจิ๊บๆ อย่างเรานี่สบายๆ ไปเลย แม่งมีหนักกว่านั้นอีก (41 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : หือ คณะไหน...? (41 คน อ่านแล้ว)

            Member 5 : พวกเกษตรฯ ไง แม่งฝึกกันเก้าเดือน (40 คน อ่านแล้ว)

            Member 3 : โหดสัส ! (41 คน อ่านแล้ว)

            Member 2 : ร้องเหี้ยหนักมาก... (42 คน อ่านแล้ว)

            ธาม : พวกมึงว่าไงนะ ใครฝึกเก้าเดือน !(44 คน อ่านแล้ว)

            Many member : …

            ธาม : กูถามว่าใครฝึกงานเก้าเดือน !(46 คน อ่านแล้ว)

            Many member : เด็กเกษตร... (49 คน อ่านแล้ว)

            ธาม : ...

            Many member : …

.

.

.

            ธาม : เหี้ย นี่กูต้องชักว่าวรออีกแล้วเหรอวะ คิดถึงจะตายแล้วเนี่ย !(62 คน อ่านแล้ว)

            Many member : …

Special Talk Talk : วิศวะขาเม้าท์ [END]


 


- แทน –

แล้วเจอกัน

 

Thank You !

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
โอ๊ยยยยย มันควรสงสารดีมั้ยยยยยย 555555555555555555555555

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
5555 ขำวิศวะขาเม้าท์

ออฟไลน์ xหยกน้อยx

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
55555 ทามผู้หน้าสงสาร  :hao7:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ธาม ชักว่าวรอ  :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
โอ้โหห 9เดือน
ธามนี่น่าสงสารเกินไปละอะ5555

ออฟไลน์ mam.nalok

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
จะสงสารหรืออะไรดี5555555

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
5555. รอไปนะธาม

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด